‫نیمه‌شب بود که ادوارد وارد ‫ ایستگاه قطار ماندالی شد.
‫کت و شلوار دامادی بر تن داشت...
‫و یه دسته‌گل استوایی هم دستش بود...
‫و شدیدا مست بود.
‫کل مسیر رو خواب دیده بود...
‫یعنی تا یانگون...
‫یعنی پایتخت برمه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫در یانگون سحر بود...
‫و هوای سنگین نوید طوفانی ‫‌ استوایی رو می‌داد.
‫با این‌که ادوارد یادش نبود چه خوابی دیده...
‫اندوه خوابش تا خود بندر همراهش بود.
‫هفت سالی می‌شد که ادوارد...
‫نامزدش مالی رو ندیده بود.
‫سعی می‌کرد چهره‌اش رو به یاد بیاره...
‫ولی نمی‌تونست.
‫خوشحال می‌شد اگر می‌تونست ‫ میان بی‌شمار حفره‌هایی که...
‫روی تخته‌های اسکله شکل ‫گرفته بودن ناپدید بشه.
‫خودش رو تصور کرد که به آرامی...
‫در جریان گل‌آلود رود معلقه.
‫کشتی لندنی از دور دیده می‌شد.
[تور بزرگ]
‫بعد دور انداختن گل‌ها...
‫ادوارد یواشکی سوار کشتی سنگاپور شد.
‫چهارم ژانویه‌ی سال ۱۹۱۸ بود.
‫ادوارد!
‫غافلگیر شدم اینجا دیدمت لاک‌پشت پیر!
‫سلام رجینالد.
‫چی شد که اومدی سنگاپور؟
‫کشتی بخار یانگون من رو آورد.
‫لباس‌های قشنگ پوشیدی.
‫چطوری پیرمرد؟ ‫قیافت طوریه انگار یبس شدی.
‫دخترعموی خوشگلم چطوره؟
‫خوبه گمونم.
‫این ادوارد ابوته.
‫برجسته‌ترین نماینده‌ی سلطنت ‫ بریتانیا در برمه!
‫همچنین بیش از هفت ساله که ‫بدون هیچ نتیجه‌ای...
‫نامزد دخترعموی عزیزم مالیه.
‫خب عروسی کِیه کثافت؟
‫قیافت عجیب شده ادوارد!
‫جدا؟
‫صبح بخیر آقای سینگلتون.
‫دیروز فراموش کردید هزینه‌ی ‫نوشیدنیتون رو پرداخت کنید.
‫اشتباهی شده.
‫آقای ابوت. خیاط اومدن خدمتتون.
‫پیراهن‌ها و شلوارهاتون طی ‫24 ساعت آماده می‌شن...
‫و کت و شلوار هم طی سه چهار روز. ‫راضی هستید؟
‫- عالیه. ‫- خوبه.
‫لباس‌ها رو جلوی اتاقتون تحویل می‌دیم.
‫یعنی چی! از برمه لباسی نیاوردی؟
‫خوابم برد و چمدونم رو جمع نکردم.
‫اومدم یه سری امور اداری ‫ حوصله سر بر رو حل کنم.
‫از این امور اداری واسم بگو.
‫یه تلگرامه جناب ابوت.
‫هیجده زنجیر سنگاپوری.
‫[در حال رسیدن - نقطه - ام]
‫جاسوسی ادوارد!
‫گمونم اندازه‌هام رو گرفتی دیگه.
‫- هستی؟ ‫- ولم کن رجینالد.
‫دورترین جایی که از این ایستگاه ‫می‌تونم برم کجاست؟
‫قطار سریع‌السیر بانکوک یک ساعت دیگه می‌ره.
‫دوباره می‌ری؟
‫نمی‌دونم قاطی چه قضیه‌ای شدی، ‫ولی مفتخرم که دوست توئم.
‫خوشحالم که تو نامزد دخترعمومی.
‫بیا بغلت کنم.
‫می‌تونی روی من حساب کنی.
‫خدا پادشاه رو نگه داره!
‫می‌بینمت رجینالد.
‫ادوارد خودش رو رها کرد و ‫ به صدای شبانه‌ی جنگل گوش داد.
‫نعوظ واقعا شدیدی داشت.
‫همچنین احساس کرد که بو می‌ده ‫ و باید دوش بگیره
‫چشمانش رو بست و شروع کرد به رویا دیدن.
‫ادوارد با تعجب از خواب بیدار شد.
‫خود را در شرایطی بسیار ناگوار یافت.
‫چه صبح قشنگی.
‫پرنده‌ها ساکت شدند، ‫ گویی که اعلام می‌کردند...
‫قطار جدیدی به زودی خواهد آمد.
‫ادوارد وارد روستایی شد.
‫ساکنینش خیلی پرحرف نبودند.
‫هزاران سال زندگی کردم...
‫ولی همچنان باکره هستم.
‫دوستان خوابیدند و خرخر می‌کنند.
‫چه بی‌ادب!
‫چه شرم‌آور!
‫چه تضادی در قیاس با این زوج دوست داشتنی.
‫به‌هرحال، امروز روز خوبی واسه شوهر داشتنه.
‫بنابراین زن غول شاهزاده را به قله‌ها برد.
‫با چنان اراده‌ای وارد جنگل شد...
‫که زود ظاهر و ناپدید شد...
‫به زودی به غار طلاکاری‌شده‌اش می‌رسه.
‫ادوارد یه راهنما استخدام کرد.
‫اسمش عمر بود.
‫جنگل رو خوب می‌شناخت...
‫و می‌تونست ادوارد رو امن و امان ‫ به بانکوک برسونه.
‫همراه عمر، سه همسرش هم اومدند.
‫وای، عجب شلوغی‌ای!
‫اصلا چرا یه نفر باید سه تا زن بگیره؟
‫ادوارد که به تازگی به بانکوک رسیده ‫ بود مرد ولزی‌ای را دید که از قبل می‌شناخت.
‫که وابسته‌ به بریتانیا در سفارت بود.
‫اسمش گادفری بود، ‫مردی با صدایی بلند.
‫گادفری شدیدا با دوستش احوال‌پرسی کرد.
‫خیال کرد که ادوارد از برمه آمده بود ‫ که به تولد شاهزاده برسد.
‫گادفری همراه دیگر اعضای هیئت ‫دیپلماتیک بریتانیا در آسیا بود.
‫بابی که از پکن آمده بود، ‫خانم هیوز از هنگ کنگ...
‫جانسون همراه تمام کارکنان سریلانکا...
‫آرچی از توکیو و حتی لاک‌پشت چاق...
‫که سیفلیس رو توی کل قاره پخش کرده بود.
‫ادوارد رو کشیدن بردن کاخ...
‫درحالی که یه سرود قایقرانی قدیمی ‫رو با تمام وجود می‌خوندن.
‫ادوارد یه کلمه هم حرف نزد.
‫مثل گچ رنگش پریده بود و می‌لرزید.
‫واقعا ممنونم که خودتون رو توی ‫ این زحمت انداختید...
‫که در این مراسم شرکت کنید.
‫ممنونم. واسم خیلی باارزشه.
‫ادوارد!
‫پرورش برنج و صادرات رونق شدیدی داشته.
‫مالیات این فعالیت‌ها بر روی...
‫خرج بهبود مدیریت استان می‌شه.
‫تو با بقیه فرق داری. ‫از کجا اومدی؟
‫از ماندالی. در برمه شمالی. ‫قبلش هم لندن بودم.
‫شهرهای قشنگین و در موردشون شنیدم...
‫و یه روز خوشحال می‌شم که ببینمشون.
‫هنوز خیلی جوانم.
‫واست حین سلطنتت آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫لطف دارید...
‫ولی طوری رفتار می‌کنی که ‫انگار روز تاج‌گذاریمه.
‫ولی الان تولدمه و خیلی هم خوشحالم.
‫این کاخ راه خروجی داره؟
‫آره. اون سمت سالن. آخر گذرگاه.
‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫همچنین. امیدوارم روز خوبی داشته باشی.
‫ادوارد مثل مسافری بر روی قایق ماهیگیری ‫ به سمت نواحی فرانسوی رفت.
‫از خلیج هوشی‌مین رد شد.
‫داخل اون جای تنگ گذر زمان رو فراموش کرد.
‫کمی تب داشت...
‫خیس عرق شده بود.
‫خوابش می‌برد و لرزان بیدار می‌شد.
‫فکر این که مرگش نزدیکه...
‫در این جور شرایط براش محتمل بود.
‫متوهم بود اما آرام.
‫ادوارد بدون هیچ هدفی در ‫خیابان‌های هوشی‌مین قدم می‌زد.
‫وارد خوابگاهی کثیف شد.
‫مالکینش کلی حرف زدن، ‫ ولی بالاخره راهش دادن داخل.
‫سال نوی قمری بود و ادوارد خیلی مریض بود.
‫تلگرام جدیدی دریافت کرده بود.
‫[وارد هوشی‌مین - نقطه - ام]
‫دارن چی می‌گن؟
‫می‌خواستن بیرونت کنن.
‫نمی‌خوان که امشب بمیری.
‫سال نوئه.
‫و تو بهشون چی گفتی؟
‫که امشب یا چند شب آینده نمی‌میری.
‫بهت سال نو رو تبریک می‌گن.
‫بین دوران نقاهتش در هوشی‌مین...
‫و سبک زندگی بوهمیایی‌ای ‫ که در مانیلا انتخاب کرده بود...
‫چند هفته‌ای فاصله بود.
‫ظاهرا این تغییر رفتار دلیل خاصی نداشت.
‫ادوارد به طور فزاینده‌ای در ‫طول روز می‌خوابید...
‫و فقط در شب زندگی می‌کرد.
‫مشروب زیاد می‌خورد.
‫با قمار پول به دست می‌آورد ‫ و سپس باز از دست می‌داد.
‫با ملوان‌ها دعوا می‌کرد و با ‫ شب‌گردها دوست می‌شد...
‫که صبح‌های زود به خلیج مانیلا ‫جان می‌بخشیدن.
‫دوره‌اش در مانیلا مملو از خماری ‫ و سرخوشی بود.
‫گهگاهی موجی از مالیخولیا او را فرا می‌گرفت.
‫احساسی می‌شد.
‫در شبی مملو از حماقت...
‫ادوارد به همراه چندین ملوان ‫ و چهار فاحشه فیلیپینی...
‫سوار کشتی جنگی‌ آمریکایی‌ای شد.
‫حین حرکت کشتی به سمت ژاپن بیدار شد.
‫کاپیتان از مزاحم‌ها خوشش اومده بود.
‫سه روز نوشیدن و آواز خوندن.
‫به صورت خیلی مخفیانه در ساحل ‫ اوساکا پیاده شدن.
‫ادوارد کنار ژاپنی‌ها پشت پیشخوان نشست.
‫همراه هم نودلشان را سر کشیدند.
‫سربازی پدیدار شد...
‫و از مشتری‌های غربی خواست که ‫گذرنامه‌شون رو نشون بدن.
‫ادوارد درنگ نکرد...
‫و رفت.
‫پیش راهبان کوموسو ادوارد حس ‫می‌کرد که خیلی در معرض دید نیست.
‫شهر به شهر می‌چرخیدن و گدایی می‌کردن.
‫حتی ازمون نپرسیدی الان کجا می‌ریم.
‫مقصدت واست مهم نیست؟
‫هر جایی می‌رم که من رو ببرید.
‫آقای عزیز...
‫با این‌که عجیب به نظر میاد، ‫حس می‌کنم خونه هستم!
‫وقتی راهبان تصمیم گرفتن برن شمال...
‫به معبدی در کوهستان...
‫ادوارد پیششون موند.
‫ولی نتونست توی معبد بخوابه.
‫صداهایی شنید، ‫صدای پا...
‫و پچ‌پچ‌هایی می‌شنید...
‫واسش از وحشت به زبانی می‌گفت ‫ که بلد نبود.
‫سایه مبهم نمی‌کنه. آشکار می‌کنه.
‫ژاپنی‌ها این رو می‌دونن.
‫از سایه فرار نمی‌کنن، دنبالش می‌گردن.
‫سایه‌هایی که ازشون حرف می‌زنم ‫ از نظام دیگه‌ای هستن.
‫از پدیده‌هایی که درکشون نمی‌کنم خوشم نمیاد.
‫رعایت سالم قوانین طبیعت رو می‌پسندم.
‫و قوانین طبیعت رو از کجا ‫یاد گرفتی آقای ابوت؟
‫شاید خوب نشناسیشون.
‫لعنت بهش کیتا!
‫من سایه‌های افراد نامرئی رو می‌بینم.
‫همین واسه ایجاد تنش توی ‫یه انسان معمولی کفایت می‌کنه.
‫شاید هم سایه‌ها رو می‌بینی ‫ چون همین الانش در تنشی.
‫صحبت‌هات داره خسته‌ام می‌کنه کیتا.
‫اگه با سبدی روی سرت دور بزنی...
‫باید بیشتر در مورد قضاوت ‫ دیگران خودداری کنی!
‫از کوهستان بالا برو.
‫میمون‌ها رو تماشا کن.
‫زیر درختان قدم بزن.
‫خودت رو تقدیم دنیا بکن آقای ابوت.
‫می‌بینی که چقدر در حقت سخاوت به خرج می‌ده.
‫نامه هم به این معبد می‌رسه؟
‫- توی روستا دفتر پست هست؟ ‫- دفتر پست؟
‫می‌دونیم کی هستی و چطور وارد ‫کشورمون شدی آقای ابوت.
‫شاید بتونید واسمون توضیح بدید که ‫ به چه قصدی اومدید اینجا.
‫به سمت این زندگی کشیده شدم.
‫واسه چی اومدید ژاپن؟
‫هیچی.
‫تصادفا اومدم اینجا.
‫ارتباطتون با نیروی دریایی آمریکا چیه؟
‫از زنی فرار می‌کنم که در تعقیب منه.
‫حتی ترسوترین مردان غرب هم...
‫به ژاپن نمیان...
‫که از یه زن فرار کنن.
‫حرفت رقت‌انگیزه.
‫واسه کی کار می‌کنی آقا؟
‫تو این رو کشیدی؟
‫آره.
‫آقای ابوت...
‫من درکت نمی‌کنم.
‫ولی نمی‌خوایم اینجا باشی.
‫فردا تا کشتی‌ای که شانگهای رو ترک ‫می‌کنه همراهیت می‌کنیم.
‫یه ساعت هم طولی نکشید که ادوارد ‫ تلگرام جدیدی دریافت کرد.
‫[در حال آمدن - خیلی دلتنگت - ام]
‫ادوارد لبخند زد.
‫هتل رو ترک کرد، بلیت تئاتری گرفت...
‫لباس‌های جدیدی خرید و موهاش رو اصلاح کرد.
‫نمایش خیلی براش جذاب نبود.
‫به مالی فکر کرد و چهره‌اش ‫ واسش خیلی واضح شد.
‫در هتل جلوی آینه ایستاد ‫ و پرتره‌ای از خودش کشید.
‫به بازتاب آینه وفادار نبود. ‫خودش رو زشت و فرسوده کشید.
‫رفت توی سالن و پرسید که قایقی که به بالای ‫ رودخانه می‌ره ساعت چند حرکت می‌کنه.
‫آخرین قایقی بود که تا مدتی طولانی که...
‫این سفر غیرممکن می‌شد به سمت ‫یانگ‌تسه حرکت می‌کرد.
‫قبض رو پرداخت کرد و پرتره شخصی ‫ رو در پیشخوان گذاشت...
‫و درخواست کرد که به بانویی داده بشه ‫ که به دنبالش میاد.
‫یه خانواده چینی داشتن روی ‫ عرشه قایق ماژونگ بازی می‌کردن.
‫ادوارد فکر کرد که قوانینش رو بلده.
‫جای پیرمردی رو گرفت و ‫حرکات مضحکی انجام داد.
‫پیرمرد خندید.
‫ادوارد خیلی جدی بود، ‫کاملا تمرکز کرده بود.
‫خوشحال بود.
‫ادوارد در چونگ‌کینگ از رود خارج شد.
‫چند حمال استخدام کرد که به کوهستان ببرنش.
‫خیلی حمال‌های بداخلاقی بودن...
‫ولی از نظر او باتجربه و قابل اعتماد بودن.
‫اگه با سرعت خوبی پیش می‌رفتن در ‫ کمتر از دو هفته به اونجا می‌رسیدن.
‫مجبور بودن از جنگل بامبویی وسیع رد بشن.
‫از نظر ادوارد ماجراجویی محشری می‌شد.
‫اگه ادوارد ماندارین حرف می‌زد متوجه می‌شد.
‫عروسی بود که از منزل والدینش می‌رفت...
‫تا به منزل همسر آینده‌اش برسه.
‫داشت ناراحتی ترک کردن منزلش...
‫به مقصد منزل جدیدش رو به نمایش می‌گذاشت.
‫شبانه حمال‌ها از ادوارد ‫سرقت کردن و فرار کردن.
‫ادوارد وقتی بیدار شد فقط با لباس‌ها و ‫ دفتر طراحیش رو داشت.
‫دیگه هیچی نداشت.
‫شاید به دور خودش دور می‌زد.
‫وقتی خورشید غروب کرد...
‫ادوارد حس کرد هرگز راهش رو پیدا نمی‌کنه.
‫به خواب عمیقی فرو رفت.
‫ادوارد رو بردن منزل هوراس سیگریو...
‫در روستای کوچک وانگیو.
‫خانه‌ی بزرگ اما زشتی بود...
‫همراه با چندین اثاثیه‌ی خراب ‫ و پنجره‌ی شکسته.
‫سیگریو کنسول چنگدو بود...
‫ولی به ندرت پاش رو در کنسولگری می‌ذاشت.
‫وقتی ادوارد بیدار شد...
‫سیگریو داشت ساز زهی عجیبی می‌نواخت...
‫یه گوقین.
‫کنسول خودش رو معرفی کرد و توضیح داد...
‫که در این روستا اسم این نغمه ‫ «اشتیاق بی‌پایان» هست...
‫ولی در روستای بغلی بهش می‌گن ‫«غم بی‌نهایت»
‫اطراف وانگیو رو جنگل بامبویی فرا گرفته بود.
‫در روزهایی که هوا صاف بود ‫می‌شد کوهستان تبت رو دید.
‫ادوارد، سیگریو و پیشخدمت پیر تبتیش...
‫کوچه‌های وانگیو رو ترک کردن ‫و وارد جنگل‌ شدن...
‫همراه با سبدی برای پیک‌نیک.
‫موجودات دوست‌داشتنی‌ای هستن، درسته؟
‫اونجا.
‫اونجا!
‫پاندا رو نمی‌بینی؟
‫پیپ تریاک رو می‌دی؟
‫پیرزن خوب درستش می‌کنه.
‫مرسی.
‫ولی جرئتش رو ندارم.
‫پایان امپراتوری اجتناب‌ناپذیره.
‫چندین سال طول می‌کشه. ‫شاید چندین ماه.
‫بدون این‌که چیزی بفهمیم می‌ریم.
‫سفیدپوسته اصلا نمی‌تونه ‫فرهنگ شرقی رو بفهمه.
‫فرای درکشه.
‫ولی بعید می‌دونم برگردم لندن.
‫بیشتر از سه روز نتونستم تحملش کنم.
‫ولی فکر این که وظایفم رو اینجا ادامه بدم...
‫خیلی برام دردناکه.
‫از شغلم متنفرم ولی عاشق ‫ این کشورم آقای ابوت.
‫آدم‌هایی رو می‌شناسم که ‫ روزی بیش از چهل بار پیپ می‌کشن.
‫خیلی زیاده. نفرین شدن.
‫من کم پیش میاد از روزی ‫ هفت هشت بار بیشتر بکشم.
‫توی چند روز گذشته...
‫در چند ماه اخیر...
‫از دوستی تلگرام دریافت می‌کردم.
‫یا بهتره بگم از نامزدم.
‫مالی.
‫از لندن اومد که با من ازدواج کنه.
‫ولی مضطرب شدم و فرار کردم.
‫رفتم سنگاپور...
‫مثل یه بزدل ازش فرار کردم.
‫داره تعقیبم می‌کنه...
‫مسیرم رو پیدا می‌کنه...
‫واسم تلگرام می‌فرسته...
‫کله‌شق‌ترین زن دنیاست!
‫خیلی دختر مصممیه.
‫واقعا محشره!
‫واقعا واسم عجیبه چطور آدم می‌تونه ‫انقدر سرسخت باشه.
‫به نظرم سخته که آدم بتونه کسی ‫مثل مالی رو پیدا کنه.
‫ولی مدتی می‌شه که ازش خبری نشده.
‫اصلا نمی‌دونم مالی در چه حاله.
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫مالی.
‫این داستانت از غمگین‌ترین ‫داستان‌هاییه که شنیدم.
‫مالی عزیز. یه کار غیرمنتظره باعث شد ‫که یانگون رو ترک کنم.
‫یه شکست ناخوشایند که من در اون دست نداشتم.
‫بهتره با کشتی بعدی برگردی لندن.
‫واقعا متاسفم عشقم. از طرف ادوارد.
‫مالی وارد ساختمان مدیریت خلیج شد...
‫و درخواست کرد که فهرست ‫مسافران اون روز رو ببینه.
‫فهمید که ادوارد چند دقیقه پیش...
‫سوار کشتی‌ای به مقصد سنگاپور شده.
‫یه بلیت در کشتی‌ای خرید...
‫که فردا به اونجا می‌رفت.
‫همچنین درخواست کرد که تلگرامی ‫بفرسته، ولی دچار تردید شد.
‫کجا بفرستش؟
‫مرد میانسال هندی بهش گفت که: ‫مشخصا به هتل رافل!
‫در حالی که داشت دوربینی رو ‫ از گمرک رد می‌کرد.
‫اسمش تی‌اچ کاپور بود...
‫و فیلمبرداری برای شرکت وارویک تریدینگ بود.
‫هر چیزی که مالی در یانگون می‌دید ‫براش شگفت‌انگیز بود.
‫اصلا متوجه گذر زمان نشده بود.
‫دیگه به ادوارد فکر نمی‌کرد...
‫و تا اواخرِ بعد از ظهر احساس ‫خستگی داشت اما خوشحال بود.
‫عصر مالی رفت کلاب.
‫پشت میز نشست و کمی سوپ ماهی خورد.
‫داغ و ترش و خوشمزه بود.
‫مالی با حرص خوردش.
‫مالی بی‌اختیار از رقص فیل می‌خندید.
‫انقدر بلند خندید که همه نگاهش می‌کردن.
‫خوش اومدید خانم سینگلتون.
‫آقا و خانم کوپر رو معرفی می‌کنم.
‫آقای کوپر نایب رئیس ‫ انجمن رابر گروورز هستند.
‫جلوی خانم کوپر سرگرد براون...
‫و دخترش یعنی خانم لوسی هستند.
‫آقای ساندرز، روبروتون...
‫یه تاجر موفق دام هستند...
‫که از یکی از نواحی آمریکا...
‫با سابقه ثابت پرورش گاو میان.
‫و در آخر شما رو به هنرمندی ‫ از ناپل معرفی می‌کنم...
‫جناب فارنزی...
‫یک تنور با استعداد اپرا ‫ که در منطقه تور دارن.
‫آینده‌ی درخشانی در انتظار ایشونه.
‫جناب سینگلتون تازه از لندن اومدن.
‫حتما گرمای هوا شدیدا .اذیتتون کرده خانم عزیز
‫از گرما خوشم میاد.
‫و به نظرم یانگون عالی بود!
‫چه بهتر.
‫روزهای اول یانگون تاثیر بزرگی داره.
‫بعد مدتی مردم بدی آب و هوا رو حس می‌کنن. ‫مخصوصا خانم‌ها.
‫همچنین هم بدی مردمش رو.
‫می‌شه کنترلشون کرد خانم کوپر.
‫آب و هوا رو نمی‌شه کاری کرد.
‫بوی گندی می‌ده که نفس آدم رو بند میاره.
‫سال‌های اخیر پیشرفت داشته.
‫حرف مفت!
‫و صحبت بوی گند شد ناخدا...
‫باید بگم که بوی باد معده‌ی ‫ گاوهای آقای ساندرز...
‫به شدت ناخوشاینده...
‫و مستقیما به سمت کابین ما میاد.
‫شوهرتون بهش عادت دارن.
‫این مرد حالم رو به هم می‌زنه! ‫یه کاری بکن دونالد!
‫می‌شه بگید چرا اومدید خانم سینگلتون؟
‫واسه تور بزرگ؟ یانگون، ‫سنگاپور، بانکوک، هوشی‌مین...
‫اومدم که ازدواج کنم.
‫نامزدم از مسئولین ماندالیه.
‫هفت ساله که نامزد هستیم.
‫ولی فرار کرد.
‫من رو توی اسکله رها کرد و عازم سنگاپور شد.
‫دارم می‌رم دنبالش...
‫که ببینم دستم بهش می‌رسه یا نه.
‫واقعا شوخ هستید، مگه نه؟
‫درواقع برام پیامی گذاشت...
‫و گفت که کار فوری‌ای واسش پیش اومده...
‫و بهتره که برگردم به لندن.
‫عمرا!
‫شکارش می‌کنم. ‫ فرقی نمی‌کنه چقدر هزینه‌اش بشه.
‫دختر عزیزم، فکرش رو کردی که...
‫چیزی که توصیف می‌کنی به صورت بی‌تعارف...
‫به عنوان آبروریزی برداشت بشه؟
‫به نظرت منظور نامزدت این نیست که...
‫میلی نداره که با تو ازدواج کنه؟
‫خیر.
‫از کجا انقدر مطمئنی؟
‫چون ادوارد رو می‌شناسم.
‫بهش اطمینان دارم.
‫عزیزم...
‫مردها واقعا عذابن.
‫خوک کثیف!
‫بیا دونالد!
‫می‌خوام فورا به یانگون برگردیم!
‫امیدوارم انقدر باشرف باشی که ‫مستقیم بری موتورخونه!
‫ولی خانم کوپر، موتورخونه که...
‫ببخشید.
‫امروز واقعا خیلی سلیطه‌بازی در میاره.
‫ولی واقعا دیگه زیاده‌روی کردی.
‫بله؟
‫خانم سینگلتون...
‫رک و راست باهاتون حرف می‌زنم.
‫به نظرم در شما خصوصیت کمیابی هست.
‫یقین تزلزل‌ناپذیری که به ‫ اخلاق همسرتون دارید...
‫مخصوصا وقتی شواهد برعکسش رو نشون می‌دن...
‫به من توصیه می‌کنن این کار رو نکنم.
‫هر چند این امید کورکورانه‌تون باعث می‌شه...
‫که بهتون بگم که ما واسه هم ساخته شدیم.
‫دیوانه شدی؟
‫من هم مثل شما خیلی واضح می‌دونم ‫ چیکار کنم و بقیه رو چطور قضاوت کنم.
‫هیچ‌چیزی اعتقادم رو از بین نمی‌بره.
‫تا به امروز زنی با عقاید شما ندیدم.
‫خانم سینگلتون...
‫الان در وضعیتی نیستید...
‫که به خواستگاری من پاسخ بدید...
‫ولی با این حال می‌خوام بهتون بگم...
‫که دوست دارم با شما ازدواج کنم.
‫مردک پست!
‫عجیب‌الخلقه!
‫سلام رجی!
‫دخترعمو؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم ازدواج کنم پسرعمو.
‫ولی درست قبل اومدنم به یانگون ‫ ادوارد اومد اینجا.
‫عینکم رو بده.
‫رجینالد سینگلتون، چیکار می‌کنی؟
‫گفت که باید واسه مقاصد کاری سفر کنه.
‫احمق بهم توصیه کرد که به لندن برگردم!
‫من هم چنین توصیه‌ای می‌کنم.
‫رجی!
‫گوش کن مالی سینگلتون.
‫جفتمون معتقدیم که شغل ادوارد ‫ ساکت و حوصله‌سربره...
‫مدیریت پست در یه ‫ شهر دورافتاده در برمه.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫ممکنه برداشت غلطی از این ماجرا داشته باشیم.
‫شاید ادوارد سرش خیلی شلوغه.
‫یا اصلا شاید واسه انجام کارش ‫ باید سرش خیلی خلوت باشه.
‫و اصلا دوست نداره که در وضع ‫ فعلی زنی در تعقیبش باشه.
‫حتی اگه شدیدا عاشقت باشه.
‫خیلی‌خب رجی، حرف‌هات مزخرفن.
‫چیزی که می‌دونی رو بگو وگرنه ‫ مجبورت می‌‌کنم...
‫لعنت بهت مالی! ‫نمی‌شه همه‌چیز رو بدونی که.
‫حیف که الکی اومدی اینجا، ولی...
‫برگرد لندن!
‫بخاطر خودت و ادوارد هم که شده برگرد.
‫یه سنگاپور اسلینگ لطفا!
‫رجی، همین الان بهم می‌گی قضیه‌ی ادوارد چیه.
‫بشین.
‫ادوارد رو دیدم... نپر توی حرفم!
‫نمی‌گفت که توی سنگاپور چیکار داره...
‫ولی به اندازه کافی بهم مدرک داد ‫که به این نتیجه واضح برسم.
‫حس می‌کنم شوهر آینده‌ات درگیر ‫فعالیت‌های فوق سری...
‫برای انگلیسه.
‫رجی عزیز، خیلی خوب خیالبافی می‌کنی.
‫از عمو الی به ارث بردی دیگه.
‫واسه مزخرفات میخانه وقت زیادی داری.
‫و تو هم مثل همیشه احمقی.
‫به خودت بیا مالی!
‫خیال کردی جاسوس‌ها اعلام می‌کنن که جاسوسن؟
‫رجی، ادوارد کجاست؟
‫باید کمکم کنی.
‫به خدا مزاحمش نمی‌شم، ‫ولی باید باهاش حرف بزنم.
‫اصلا به نظرم حق هم دارم!
‫مالی.
‫به نظرت ممکنه ادوارد از ازدواج ‫ منصرف شده باشه؟
‫چطور جرئت می‌کنی، رجینالد سینگلتون؟
‫چرا فکر می‌کنی ادوارد انقدر ‫ بزدلانه تصمیم می‌گیره؟
‫تو می‌شناسیش. تو ما رو بهم معرفی کردی.
‫بزدل...
‫کلمه‌ی بزرگیه.
‫ازدواج واسه هر مرد سالمی خیلی ترسناکه...
‫حالا که بهش فکر می‌کنم همین‌طوره.
‫اصلا توانایی چنین شرارتی رو نداره.
‫کاملا درک می‌کنم...
‫که مردی از لحظه‌ای که ممکنه زندگیش رو ‫ خراب کنه وحشت داشته باشه.
‫ادوارد کجاست؟
‫[قطار به مقصد بانکوک در جنگل] ‫ [از ریل خارج شد]
‫ادوارد سوار اون قطار بود؟
‫چه وحشتناک!
‫همه‌ی وسایلم رو بفرست بانکوک!
‫در دعاهایش و فرا خواندن ارواح و فرشته‌ها...
‫شاهدخت با بانوی غول‌پیکر درگیر شد.
‫شاهزاده‌ی من!
‫بانوی غول‌پیکر مُرده.
‫واقعا؟ چرا کشتیش؟
‫تصادفی بود. قصدم این نبود.
‫بیا مسیرمون رو ادامه بدیم.
‫دلم واسه زن غول‌پیکر می‌سوزه. ‫چه زندگی غم‌انگیزی داشت. بیا بریم.
‫دنبال کسی می‌گردی دختر؟
‫بعید می‌دونم اینجا پیداش کنی.
‫همه سوار قطار بعدی شدن.
‫می‌دونم که سوار چنین قطار شلوغی ‫بودن چقدر ناخوشاینده...
‫ولی دلیل نمی‌شه بزنی زیر گریه.
‫زندگی در طول سی ساعت گذشته ‫ خیلی سخت‌تر بوده. تضمین می‌کنم.
‫قطعا ترجیج می‌دادم که تنها می‌بودم.
‫انسانیت چیز غم‌انگیزیه.
‫نامزدم سوار این قطار بود...
‫ولی نمی‌تونم پیداش کنم.
‫نگران نباش دختر.
‫کسی توی این حادثه آسیب جدی ندیده.
‫هر چند یه سری حقشون بود.
‫اگه نامزدت سوار این قطار بوده پس یه دلیلی ‫ پیدا کرده که به مسیرش ادامه بده.
‫من هم بودم همین کار رو می‌کردم. ‫البته اگه می‌تونستم.
‫اسمم مالی سینگلتونه.
‫تازه از لندن اومدم.
‫اومدم که ازدواج کنم.
‫من الیزابت اسمیتم، ولی همه من رو ‫به اسم بانوی اژدها می‌شناسن.
‫گمونم بخاطر سیگار کشیدنم باشه.
‫خوشبختانه اصلا ازدواج نکردم.
‫از نظرم مردها .... هستند.
‫از طرفی زن‌ها هم ... هستند.
‫ساکت شو ...
‫این چینی‌ها خیلی ... هستن.
‫از لندن فرار کردم و قصد ندارم برگردم.
‫نه که اینجا اکثرا از اونجا بهتر باشه.
‫ولی همچنان...
‫ادوارد توی برمه مستقره.
‫از یانگون گذشتم و پسندیدمش.
‫در مورد زندگی توی آسیا خیلی هیجان دارم.
‫جدا؟
‫و هر وقت که حس کنی نمی‌پسندیش می‌تونی بری.
‫چه شخصیتی داری.
‫همه‌چیز از دیدت ناخوشاینده؟
‫نه دختر.
‫گل‌ها رو دوست دارم.
‫تایلند از قشنگ‌ترین گل‌های دنیا رو داره.
‫گل کاغذی.
‫گل خرچنگی... خرچنگی آویزان.
‫میموسا و گل بی‌صبر.
‫اتلینگرا.
‫یکی از قشنگ‌ترین‌هاش رز چینیه.
‫یا مشعل زنجبیلی.
‫گل اختر که بهش شات هندی هم می‌گن.
‫گل ارکید.
‫فرانگی پانی یا پلومریا.
‫و البته نیلوفر آبی.
‫از من خواستن که به مدیریت گل‌ها...
‫در مهمانی تولد شاهزاده در بانکوک نظارت کنم.
‫به خاطر بی‌لیاقتی خطوط راه‌آهن ‫تایلند دیر کردم.
‫مالی بانوی اژدها رو تا کاخ شاهزاده ‫در بانکوک همراهی کرد.
‫ولی خیلی زود گمش کرد.
‫رقابتی در حیاط درحال انجام بود.
‫با شرکت گروه‌های انگلیسی، ‫آلمانی، فرانسوی و ژاپنی.
‫شرکت‌کننده‌ها نقاب داشتند...
‫و از مچ پا به هم بسته شده بودند.
‫تایلندی‌ها بازی رو تماشا می‌کردن و در ‫حین سرگرمی می‌خندیدن.
‫چون گروه انگلیسی عضوی رو از دست داده بود...
‫از اومدن مالی به شدت استقبال شد.
‫ازش خواستن که وارد مسابقه بشه.
‫حینی که داشتن به هم‌تیمی‌هاش می‌بستنش...
‫مالی با اصرار زیاد در مورد ‫ادوارد سوال می‌پرسید.
‫دقیقا قبل شروع مسابقه یه نفر پاسخ داد...
‫«منظورت از ادوارد همون کثافتیه ‫ که از ماندالی اومده بود؟»
‫«همین نیم‌ ساعت پیش دیدمش که رفت!»
‫مالی دو روز و دو شب در بانکوک بود.
‫هیچ اثری از حضور ادوارد در شهر پیدا نکرد.
‫انگیزه‌اش رو از دست نداد.
‫رفت که توی بندر پرس و جو کنه...
‫و فهمید که ادوارد بر یک قایق ماهی‌گیری ‫به هوشی‌مین رفته.
‫مالی وقتی تلف نکرد و و بلیت کشتی...
‫شرکت «پیام رسانی ‫رودخانه های کوچینچینا» رو خرید.
‫وقتی به هوشی‌مین رسید قلبش تند تند می‌تپید.
‫می‌خوای به تمام هتل‌ها و ‫ مسافرخونه‌های هوشی‌مین تلگرام بفرستی؟
‫آره.
‫ببخشید خانم، گفتید گیرنده ‫ یه آقای غربی هستن درسته؟
‫فقط دو تا هتل توی شهر هست ‫که غربی‌ها می‌رن.
‫خیلی عجیب می‌شه که...
‫گفتم واسه همه بفرست!
‫قطعا.
‫از سر راه برید کنار!
‫خونه‌ی تیموتی سندرز در دلتای مکونگ بود.
‫اوایل مالی نزدیک رودخونه نمی‌رفت...
‫یا صاحب خونه رو نمی‌دید.
‫فقط از اتاق خواب تا سالن راه می‌رفت...
‫و همین مسیر کوتاه کافی بود ‫که نفسش بند بیاد.
‫یه روز سندرز اومد بهش سر زد.
‫خیلی لطف کردید.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم لطف‌هاتون رو جبران کنم.
‫شاید حتی زندگیم رو مدیونتون باشم.
‫می‌دونم وضعیتم خوب نیست ‫ که سفرم رو ادامه بدم.
‫ولی این باعث نمی‌شه کاری که واسه ‫ انجامش اومدم رو کنار بذارم.
‫خانم سینگلتون...
‫اصلا قصد ندارم درخواست ‫ ازدواجتون رو قبول کنم.
‫این اولین باری نبود که چنین حمله‌ای ‫داشتید، درسته؟
‫قبل از این‌که لندن رو ترک کنید دکتر رفتید؟
‫نگفته بودن وضعتون جدیه؟
‫چرا.
‫ببینید...
‫دکتر کاملا تاکید کرد که باید ‫استراحت کنید.
‫گفت خیلی شانس ‫ آوردید که هنوز زنده‌اید.
‫دوران نقاهتتون طولانی خواهد بود...
‫ولی دیگه از شما خواستگاری نمی‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫اینجا همه شرایط لازم برای استراحت فراهمه.
‫اگه چیزی لازم داشتید بهم خبر بدید.
‫تا هر وقت که لازم باشه،
‫این خونه مال شماست.
‫و من مهمون شمام. اگه دوست ‫ نداشته باشید من رو ببینید، نمی‌بینید.
‫آقای سندرز...
‫من دائم در سفرم.
‫امشب هم در شهر، توی هوشی‌مین هستم.
‫فقط اومدم ببینم حالتون چطوره ‫و چیزی لازم دارید یا نه.
‫شاید بهتر باشه نامزدتون ‫ رو پیدا کنم و بهش بگم حالتون چطوره.
‫نباید بفهمه.
‫ خیلی خوشگلید. ‫آقای سندرز خیلی شما رو دوست داره.
‫ولی من دوستش ندارم.
‫وای! شوهر خیلی خوبی می‌شه.
‫- گفت که قراره ازدواج کنیم؟ ‫- نه، ولی معلومه.
‫وگرنه انقدر بهتون نمی‌رسید.
‫اسمت چیه؟
‫نیوک، خانم.
‫ببین، نیوک...
‫من نامزد یه مرد دیگه هستم.
‫اوه! من هم خیلی مردها رو دوست دارم.
‫ولی اگه کسی مثل آقای سندرز ‫ بخواد باهام ازدواج کنه...
‫لحظه‌ای هم شک نمی‌کنم.
‫خیلی پولداره و ‫خیلی شما رو دوست داره.
‫ازم خواسته وقتی حالتون بهتر شد ‫ببریمتون تو باغ قدم بزنید.
‫چند هفته دیگه گل‌ها بیشتر می‌شن...
‫و میوه‌های درخت‌ها بزرگ‌تر.
‫خیلی قشنگ می‌شه.
‫بعد که قوی‌تر شدید...
‫می‌تونیم بریم رودخونه رو ببینیم. ‫همین‌طور هم بازار رو.
‫به‌محض اینکه سر پا بشم، می‌رم.
‫خیلی بامزه‌اید.
‫وقت «روح کوچولوها»ست، خانم مالی.
‫همیشه این موقع میان. بیا ببین.
‫روح مردگان این خونه. ‫خیلی عزیزن.
‫خیلی دوستشون دارم.
‫زمان می‌گذره...
‫باغ عوض شده.
‫موجی از احساسات زمین رو فرا گرفته.
‫مالی قواش رو بازیابی کرد.
‫مثل پرنده‌ها آواز می‌خوند.
‫کلمه‌های ویتنامی‌ای رو می‌گفت ‫ که اصلا بلد نبود.
‫خیس عرق از خواب‌هایی بیدار می‌شد ‫ که اون‌ها رو به خاطر نداشت.
‫نمی‌دونم نیوک کجاست.
‫می‌خوام بهش رقص یاد بدم.
‫همه کجا می‌رن؟
‫می‌خوای مجبورشون کنم برگردن؟
‫مسخره‌ می‌شه، نه؟
‫این موقع سال زادگاهمون جیرجیرک‌جنگی می‌کنن.
‫مردها و زن‌ها چندین روز متوالی ‫ کوان‌هو می‌خونن.
‫عشقه دیگه!
‫و حین جشن برداشت...
‫تمام پسرهای روستا جذاب‌تر می‌شن.
‫نیوک...
‫از همه‌چیز خوشت میاد.
‫بهتره بگم از همه.
‫همه نه.
‫یه چند تایی... زیادن.
‫کلی عشق دارم که تقدیم کنم.
‫این که فقط به یه نفر بدیش خودخواهانه‌ست.
‫خانم مالی؟
‫عشق شما چی؟
‫خوشتیپه؟
‫واسه من... آره. معلومه.
‫مسخره!
‫موهای قشنگ داره؟
‫تیره‌ان.
‫خب...
‫شاید الان کچل شده باشه.
‫خیلی وقته ندیدمش.
‫نیوک...
‫چرا خانواده و روستاتون رو ترک کردی؟
‫خانم مالی!
‫با بادونگ مشورت کردم.
‫بهم گفت بهتره باهاش برم جنوب که یه ‫زندگی خوبی واسه خودم درست کنم.
‫واسه همین رفتم.
‫کی هست؟
‫بانوی کشیش سه دنیا.
‫ارواح از طریق اون حرف می‌زنن.
‫بهمون پیشنهاد می‌دن که صلاحمون در چیه.
‫در شمال بادونگ زیاد هست.
‫اینجا هم زیادن؟
‫یه چند تایی هستن، ولی کمتر.
‫نیوک...
‫من رو می‌بری پیش یکیشون؟
‫مولی از بادونگ پرسید که خوب می‌شه یا نه.
‫جوابش اشکای نیوک رو درآورد...
‫مالی به زودی می‌میره.
‫بعد یه پیش‌گویی دیگه از بادونگ، ‫ نیوک عصبانی شد.
‫بهش اتهام زد که واضح نمی‌گه.
‫الان می‌گه، مالی خانم، یه روح کنارته...
‫که ازت در مقابل خطر محافظت می‌کنه.
‫مالی رنگش پریده بود ولی گریه نمی‌کرد.
‫از بادونگ خواست درباره ادوارد حرف بزنه.
‫بادونگ توضیح داد که مالی یه مرد نه، ‫بلکه دو مرد داره.
‫یکی پولداره و خیلی دوستت داره.
‫اون یکی تو چینه، ‫تو یه شهر بزرگ کنار رودخونه.
‫مالی زد زیر گریه.
‫آقای سندرز عزیز، ‫وقتش شده که سفرم رو ادامه بدم.
‫وقت مناسبی واسه رفتن نیست، ‫ بدون خداحافظی...
‫که مطمئنا لیاقت شما این نبود.
‫معذرت می‌خوام.
‫پی‌نوشت: نیوک رو با خودم بردم.
‫در هتل شانگهای...
‫ پرتره زشت ادوارد رو ‫ دادن به مالی.
‫منشی با دیدن ناراحتی مالی توضیح داد که...
‫که سوژه الان ‫وضعیت بهتری داره.
‫مالی درباره جا‌به‌جایی‌های ادوارد پرسید.
‫منشی گفت که «رفت بالای رودخانه...»
‫و همچنین گفت که فایده‌ای ‫نداره که مالی بره دنبالش.
‫هیچ قایقی تو چهار ماه آینده ‫به خاطر جریان آب بالای رودخانه نمی‌ره.
‫مالی بلند گفت...
‫«هیچی غیرممکن نیست، آقای عزیز!»
‫یکی داره میاد.
‫یه کشیشه.
‫شب ‌بخیر.
‫خیلی جالبه و خوشحال‌کننده...
‫که یه خانم غربی در این مکان دورافتاده باشه.
‫من کشیش کارپنتر هستم.
‫مالی سینگلتون.
‫- داری پایین رودخونه می‌ری؟ ‫- بالا.
‫جدی؟ گمون می‌کردم این موقع ‫ سال غیرممکن باشه.
‫تقریبا غیرممکنه.
‫متوجه‌ام.
‫عالیه!
‫«بهتون می‌گم، اگه ایمانی به ‫کوچکی دونه خردل داشته باشین...
‫این کوه رو جابه‌جا می‌کنین ‫و هیچی براتون غیرممکن نیست.»
‫متی ۱۷:۲۰.
‫و دلیل این سفر عجیب چیه؟
‫می‌رم نامزدم رو ببینم.
‫ کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی جالبه.
‫و شما چی؟
‫می‌رم چنگدو.
‫از مسیر زمینی مسیرش طولانیه.
‫شاید مثل شما باایمان نیستم که زودتر برسم.
‫یا شاید هم فقط وسیله‌ای ندارم ‫ که این‌طوری سفر کنم.
‫خطرناک نیست؟
‫جاده هم خطرناکه، نیست؟
‫می‌خواستم بپرسم دوست داری با ما بیای؟
‫سفرت کوتاه‌تر می‌شه.
‫خیلی مصمم به نظر میای.
‫روحم رو به خدا سپرده بودم...
‫ولی حالا که شما رو دیدم، ‫ مسئولیتش رو می‌سپرم به شما.
‫می‌ری چنگدو چیکار بکنی؟
‫با اسقف حرف بزنم.
‫بهش نامه نوشتم که دارم ‫ از کلیسام انصراف می‌دم.
‫می‌خوام برگردم یورک‌شر...
‫روزنامه بخونم، نون تست با ‫مربای بلوبری بخورم...
‫شاید برنامه‌ی زندگی بی‌فایده‌ای ‫ به نظر برسه...
‫ولی مطمئنم که از کاری که اینجا می‌کنم، ‫ بی‌فایده‌تر نیست.
‫نمی‌خوام قضاوتت کنم ولی...
‫خیلی ناراحت‌کنندست که این‌طوری حرف می‌زنی.
‫حتما خیلی ناراحت‌کنند‌ست ‫که عقاید یه عمر رو کنار بذاری.
‫اصلا دخترم.
‫خیلی رها می‌شی.
‫شبانه خدمه کارهای لازم رو انجام دادن...
‫که کشیش و الاغش رو سوار کنن.
‫ولی الاغ به هیچ‌وجه راضی نشد که سوار بشه.
‫قبل سحر طنابش رو پاره کرد و فرار کرد.
‫مسیر رو پیوسته طی می‌کردن ولی ‫ آثار خستگی در خدمه مشخص بود.
‫مالی به این قضایا توجه‌ای نمی‌کرد...
‫عجله داشت. کم می‌خوابید و کابوس می‌دید.
‫خیلی سرفه می‌کرد و روز به روز ‫رنگش پریده‌تر می‌شد.
‫ناگهان در مسیر رودخانه...
‫مجسمه غول‌پیکر بودا ‫از دل کوه بیرون آمد.
‫کشیش کارپنتر هیچ حرفی نزد...
‫ولی معلوم بود از دیدن این صحنه ‫تحت تاثیر قرار گرفته.
‫مغلی فکر کرد هنوزم شاید ‫کشیش تمام ایمانش رو از دست نداده باشه.
‫بهش لبخند زد.
‫کشیش، از حرفی که می‌خوای ‫ به اسقف بزنی مطمئنی؟
‫نمی‌ترسی بعدا پشیمون بشی؟
‫من آدم کندیم فرزندم.
‫سه سال طول کشید که از فکر کردن ‫به نامه برسم به نوشتنش.
‫پس اگه پشیمون بشم، ‫یه مدتی هم طول می‌کشه.
‫ولی زندگی پر از غافلگیریه...
‫اتفاق‌های غیرمنتظره میان و می‌رن.
‫درسته.
‫میگه همین‌جا توقف می‌کنن.
‫شب شده و قسمت بعدی مسیر ‫ جریانش شدیده.
‫تا پونزده کیلوتر خطرناکه.
‫خیلی وقت از دست دادیم.
‫ازش بپرس می‌تونن شب قایق رو بکشن یا نه.
‫- خب؟ می‌تونن ادامه بدن؟ ‫- شب نه.
‫خیلی خطرناکه. باید مدام برن تو آب.
‫تو آب...
‫بهش بگو باید ادامه بدیم! ‫ من می‌گم!
‫کشیش اگه بخوای، می‌تونیم وایسیم ‫که پیاده بشی.
‫اگه بری من هم میام.
‫ولی شاید بهتر باشه صبح مسیر رو ادامه بدیم.
‫همین الان می‌ریم. بهش بگو، نیوک!
‫- ولی، خانم مالی... ‫- می‌خوای پیاده شی، نیوک؟
‫اگه خدا بخواد، همه‌چیز خوب پیش می‌ره.
‫میگن تو منطقه شورشه. ‫اینجا موندن خیلی خطرناکه.
‫باید ادامه بدیم.
‫خب پس حل شد!
‫اون قسمت رودخونه هیچ‌وقت ‫جنازه‌هایی که می‌گیره رو پس نمی‌ده.
‫نه قایقران‌ها و نه جنازه کشیش ‫هیچ‌کدوم به خشکی برنگشتن.
‫مالی غرق نشد چون نیوک نجاتش داد.
‫صبح که شد، نیوک سرد و لرزان بود ‫و دائم گریه می‌کرد.
‫مالی تا جایی که می‌تونست تحملش کرد.
‫ولی بالاخره صبرش تمام شد.
‫محکم گرفتش و از کنار رودخانه هلش داد عقب.
‫بی‌صدا از وسط جنگل راه افتادن.
‫وارد یه روستای کوچیک شدن.
‫یه سری از افراد به اعدام محکوم ‫بودن و به تیرک بسته شده بودن.
‫لباس‌های غربی بر تن داشتن.
‫به سرقت از یه غربی متهم شده بودن...
‫که احتمالا هم کشته بودنش.
‫به مالی و نیوک گفتن ‫قراره اون روز اعدام بشن.
‫مالی گفت: «چه بهتر!»
‫مالی از روستا رفت و نیوک هم به دنبالش رفت.
‫جفتشون خسته بودن...
‫ولی مالی انگار تو یه دنیای دیگه بود.
‫حتی پلک نمی‌زد.
‫آروم و بی‌صدا راه می‌رفت.
‫فقط یه بار حرف زد.
‫به نیوک گفت...
‫«آواز بخون نیوک...»
‫«که بدونم کنارمی، ‫حتی اگه مه غلیظ‌تر شد.»
‫نیوک شروع کرد به خوندن، ‫ولی مالی دیگه گوش نمی‌داد.
‫ایستاد.
‫چشماش رو بست.
‫وقتی پیداش کردن یخ زده بود.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫کبود شده بود.
‫چندین ساعت از مرگش می‌گذشت.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
[برای مارین]