‫[نیروهایی که سعی می‌کنند مردم را در ‫چهارچوبی قدیمی قرار دهند آزاردهنده هستند]
‫[این سازه‌ی فرسوده در ضعیف‌ترین ‫ حالت خود قرار دارد]
‫[در ژاپن سیستم طبقه‌بندی افراد ‫ درحال فروپاشیست...]
‫[احساس دارم تغییر بزرگی در راه است]
‫[داستانی از آینده‌ای نزدیک]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- همه سرشون رو از گوشی در بیارن. ‫- چینی حرف بزن.
‫- کو! ‫- نه.
‫ظاهرا خردسال‌ها رو راه نمی‌دن.
‫بگو بیشتر پول می‌دیم.
‫پول اضافه می‌دیم.
‫هی، زود باشید دیگه!
‫- چی گفت؟ ‫- گفت بریم رد کارمون.
‫چرا؟
‫برگردیم مدرسه؟
‫دوباره بگو.
‫- التماس می‌کنم. ‫- نه، نه.
‫فقط یه بار دیگه.
‫ما آهنگ دوست داریم.
‫کسی انگلیسی بلده؟
‫- انگلیسی؟ ‫- تام!
‫نه، بلد نیستم.
‫[ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫پس آتا-چان و بقیه چی؟
‫بگو زود با آبجو بیان.
‫پلیس! همه راه بیفتین!
‫یوتا!
‫- بریم! ‫- تازه رسیدیم!
‫هی!
‫هی! برگرد!
‫نیمه‌ی دوم لیست آهنگ‌هاش بهتره.
‫جدی؟
‫عالیه.
‫خیلی‌خب بعدی، جیب‌هات رو خالی کن.
‫فقط گوشیمه.
‫یوتا آیری. هنوز دبیرستانی؟
‫نباید توی چنین جایی باشی.
‫برو خونه.
‫نه، من ساکن کره‌ای ژاپنم.
‫جدا فقط یه مشت خارجین.
‫چی؟
‫نسل مادر مادربزرگم ژاپن بودن.
‫پس حکم اقامت دائمت رو نشونم بده.
‫هان؟
‫لزومی نداره همراهم بیارمش که.
‫کو هم مثل من توی دبیرستانه.
‫اینجا رو تعمیر نکردن پس؟
‫کدوم دکمه‌ست؟
‫اومد! بدویید!
‫تکون نخورید!
‫تای، وایسا!
‫برید سمت اتاق کلاب!
‫دیر شده جناب مدیر. ‫هنوز کار دارین؟
‫بعدا یه سری قرارهای اجتماعی دارم.
‫این دفعه «زد» هستش؟
‫خوبه.
‫بچه بودم عاشق این ماشین بودم.
‫- هی! دست نزن! ‫- چی؟
‫تازه همین امروز شستمش. ببخشید.
‫شرمنده.
‫سلام شیو-چان، عجله کن.
‫بیا ناگای‌چان، هدیه‌ی فرماندار رو یادت رفت.
‫راست می‌گی، یادم رفت.
‫- منتظر چی هستی؟ ‫- هان؟
‫تاکسی منتظرته.
‫اومدم، اومدم...
‫- چرا هنوز مدیر اینجاست؟ ‫- امروز رو بی‌خیال شیم؟
‫آهای! اینجا.
‫برو ماشین رو پارک کن!
‫- آخ! ‫- ببخشید.
‫- بذارش واسه بعد. ‫- باشه حتما.
‫کیفم...
‫عجب.
‫پیشی.
‫بیا بیرون.
‫هان؟
‫میو.
‫هی.
‫کجا رفتی؟
‫بیا بیرون.
‫هی.
‫چرا نمیای پیشی؟
‫تام رفته؟
‫هم...
‫رفته بابا.
‫- صداش رو زیاد کنم؟ ‫- بکن.
‫می‌دونستم!
‫واقعا حرف نداره.
‫می‌خوای دفعه بعدی هم بریم؟
‫آره.
‫- هی، هنوز مشق می‌نویسی؟ ‫- آره.
‫اینجا اجازه‌ی مشق نوشتن نداری!
‫هی، هی!
‫زود تموم می‌شه.
‫بیا!
‫تو رو خدا اذیت نکن.
‫بیا، بیا!
‫بیا! بیا!
‫اون ماشین مدیر نیست؟
‫چرا.
‫واقعا دوست ندارم پیر که شدم این‌طوری بشم.
‫روی مخی.
‫باحال نیست؟
‫چطوری این فکرها به سرت می‌رسه؟
‫نمی‌خوای ببینی؟
‫واقعا می‌خوام.
‫بیا سنگ، کاغذ، قیچی بازی کنیم.
‫سنگ، کاغذ، قیچی!
‫اه، باشه، باشه!
‫فهمیدم.
‫- قوی بود؟ ‫- واقعا انجامش دادین؟
‫کار من بود، ولی اون پیشنهاد داد.
‫بیایید بریم، زود!
‫- تام کجاست؟ ‫- قطعا اگه ادامه بده خواب می‌مونه.
‫- قطعا. ‫- قبلا هم این کار رو کرده.
‫- ولی همیشه سر وقت میاد مدرسه. ‫- یه جورهایی معرکه‌ست.
‫خداحافظ.
‫باید برگردم.
‫پس خونه تو می‌مونم.
‫چی؟
‫خونه‌ات از اون سمته.
‫ولی تنهام دیگه!
‫برو خونتون!
‫نه!
‫خونتون اون سمتیه، برو.
‫- نه! ‫- بی‌خیال، برو خونه.
‫خداحافظ.
‫دوستت دارم!
‫باشه، باشه.
‫دوستت دارم کو!
‫می‌دونم، خفه!
‫صدات نمیاد!
‫گفتم فهمیدم، منم دوستت دارم!
‫پس فردا می‌بینمت.
‫فردا شده دیگه.
‫خداحافظ.
‫هشدار زلزله!
‫هشدار زلزله‌ی چندی پیش اشتباه بود...
‫باز هم اشتباه بود.
‫بکشید خلاصم کنین دیگه.
‫دیگه نمی‌خوام کار کنم.
‫امروز صبح ساعت تقریبا ‫هفت و نیم صبح زلزله‌ای رخ نداد...
‫کو-چان، کی فارغ التحصیل می‌شی؟
‫زود.
‫وقتی شدی بیا واسه من کار کن.
‫اگه زلزله بیاد کلی ساخت و ساز باید بکنیم.
‫نه، کو باید بره کالج.
‫بورسیه چی؟
‫گرفتی؟
‫هنوز نه، ولی یه حس خوبی نسبت بهش دارم.
‫همین که هر روز شغل داری ‫ باید خدا رو شکر کنی.
‫اگه زلزله بیاد جز بدبختی چیزی واسمون نداره.
‫بریم!
‫خیلی زحمت کشیدین.
‫- مراقبت کن. ‫- خداحافظ.
‫در قسمت بعدی اخبار.
‫دیروز نخست وزیر اعلام کرد که ‫این متمم قانون اساسی...
‫برای افزایش اقتدار کابینه برای حفظ عملیات ‫ رژیم در مواقع اضطراری است.
‫بعد از تصویب بند اضطراری ‫یه کنفرانس مطبوعاتی داشتیم.
‫کشور ما با زلزله‌ای روبرو شده ‫که هر صد سال یه بار رخ می‌ده.
‫فرقی نمی‌کنه چه اتفاقی رخ بده...
‫ما از جان شهروندانمون محافظت می‌کنیم.
‫این عملیات مهم...
‫الان به من یعنی نخست وزیر شما سپرده شده.
‫- ماشین مدیره؟ ‫- وای، مثل دومینو بود.
‫ظاهرا پلیس رو خبر کردن. کار کی بوده؟
‫اون یارو بوده؟
‫هی!
‫پلیس توی راهه.
‫کلاس رو لغو کنیم؟
‫یا همه رو ببریم توی کلاس تا پلیس برسه؟
‫حمله‌ی تروریستیه؟
‫هان؟
‫- کلاس‌ها رو لغو کنین. ‫- چشم، باشه!
‫- وایسا... ‫- باشه!
‫- منتظر باشید... ‫- توی کلاس منتظر باشید.
‫- باشه. ‫- توی کلاس.
‫خیلی‌خب، برگردید کلاس!
‫همه برگردن کلاس‌هاشون!
‫خیلی‌خب، همه برگردن کلاس!
‫یالا، زود، برگردید کلاس و همون‌جا بمونید.
‫برگردید کلاس!
‫لطفا برگردید کلاستون.
‫برگردید کلاس!
‫اول برگردید کلاستون.
‫شاید بهتره پلیس بشم.
‫فرقی نمی‌کنه چه دورانی باشه، ‫هیچ‌وقت کمبود خلافکار نداریم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- ایول، پسر بد.
‫پسر بد.
‫واسه پلیس بودن نباید قد آدم بلند باشه؟
‫هان؟
‫- هان؟ ‫- شرط قد نداره؟
‫- چی؟ چی گفتی؟ ‫- می‌گم شرط قد داره.
‫نه، نداره!
‫ببین! اینو ببین!
‫هی، هی، هی!
‫پلیس بشم اولین نفری که دستگیر می‌کنم تویی.
‫پلیس‌های کوفتی!
‫صرفا کارمندهایین که مسلحن و از کشور ‫و پولدارها محافظت می‌کنن.
‫عصبانیه؟
‫بعدش نوبت شماست.
‫خیلی‌خب، بر پا!
‫یوتا، چقدر پسر بدی هستی.
‫ببخشید ولی شما فقط به ماشینتون ‫ اهمیت می‌دین آقای مدیر.
‫من خیلی تنهام...
‫ببخشید، راستش من هم تنهام.
‫که این‌طور؟
‫تقصیر توئه که همیشه پیش کو هستی یوتا.
‫من فقط زد عزیزم واسم مونده بود.
‫اگه تنهایی خب بگو آقای مدیر.
‫ببخشید، متوجه نشده بودم.
‫وزن کم کردی یوتا؟
‫هان... یعنی چی؟
‫گوشیت رو واسه سم‌زدایی دیجیتال خونه گذاشتی.
‫پس نمی‌تونی بگی که شب حادثه کجا بودی.
‫آره، شدیدا معتقدم گوشی‌ها بی‌فایده‌ان.
‫به نظرم با گوش کردن به معلم ‫ چیز بیشتری یاد می‌گیری.
‫خیلی‌خب، بعدی کیه؟
‫تو هم مثل اون گوشیت رو خونه گذاشتی.
‫دیشب کجا بودی؟
‫سوال رو جواب بده.
‫من حق دارم که سکوت کنم.
‫ادای کسایی که همه چیز رو بلدن رو در نیار.
‫کار شما بوده مگه نه؟
‫هیچ مدرکی ندارین، از کجا انقدر مطمئنید؟
‫چیزی به اسم «شناخت الگویی» به گوشت خورده؟
‫من خیلی وقته که مدیرم.
‫حتی بدون هوش مصنوعی هم صرفا ‫ با در نظر گرفتن الگوهای رفتاریتون...
‫می‌تونم بفهمم چه خبره.
‫مخصوصا شخصی با سابقه‌ی شما.
‫یعنی چی؟
‫پارک‌کون، تو اساسا با ‫ ژاپنی‌های معمولی فرق داری، مگه نه؟
‫معمولی یعنی چی؟
‫یعنی رفاقت با کارمندها و پولدارها...
‫یا به رخ کشیدن ماشین‌های لوکس؟
‫- منظورت چی بود؟ ‫- بسه!
‫اگه این کار رو نکنیم...
‫هزینه‌ی کامل تعمیرات ضدزلزله ‫سازی مدرسه رو می‌پذیرین؟
‫نمی‌پذیرین دیگه، نه؟
‫بورسیه هم می‌خوان...
‫مدیر، بقیه‌شون...
‫خیلی‌خب.
‫تمام 428 مدرسه‌ی دیگه‌ی ‫توکیو هم چنین درخواستی دارن.
‫اگه قبلش یکم پاچه‌خاری نکنیم ‫عمرا گیرمون بیاد!
‫مگه نه؟
‫دارید می‌گید...
‫باید صبر کنیم زلزله بیاد که ساختمون ‫ روی سر همه خراب بشه؟
‫هر کاری که من می‌کنم...
‫مگه واسه امنیت شماها نیست؟
‫چطور بگم؟
‫گوش کنین.
‫با رفتار فعلیتون...
‫مجبورم نامه‌ی پیشنهاد دادن ‫شما واسه بورسیه رو پس بگیرم.
‫تظاهر می‌کنم این اتفاق رخ نداده.
‫هی، گوشیم رو بده.
‫کجا رفت؟
‫تو رو خدا مزخرف نگو.
‫عملا اعتراف کردی که دیدی مدیر چیکار می‌کنه.
‫صبر کن، تو هم شنیدی دیگه؟
‫می‌فهمم، ولی همیشه همینه دیگه.
‫فقط آروم باش.
‫خوبی؟
‫بیا.
‫مرسی.
‫مدیر خیلی عوضیه.
‫باورم نمی‌شه چنین حرف‌های تبعیض‌آمیزی زده.
‫آره.
‫چرا هر کی به قدرتی می‌رسه این‌طوری می‌شه؟
‫خیلی عالی بود که جوابش رو دادی.
‫خیلی باحالی.
‫نه.
‫کاری نکردم.
‫هی، اون ماشین...
‫خیلی دیوانه‌وار بود، ‫خیلی هنرمندانه بود.
‫واسم سواله که کار کی بوده.
‫کاش فکر من بود.
‫کو.
‫خداحافظ.
‫هی، گوشیت.
‫چرا انقدر شلوغش می‌کنن؟
‫مگه نمی‌شه ماشین رو درست کرد؟
‫نه، دلیل عصبانیتم این نیست.
‫هشدار زلزله!
‫خیلی می‌لرزه.
‫وضعیت خوب نیست.
‫اینجا رو ببینین.
‫[اخبار فوری: وضعیت اضطراری اعلام شد]
‫[فروش غذای اضطراری تاکایا! ‫ تمامی کنسروها بیست درصد تخفیف دارند]
‫چرا از کسی حمایت کنیم ‫که تبعیض نژادی قائل می‌شه؟
‫دیوانه شدین؟ چرا جلومون رو گرفتین؟
‫- چون توی مسیرید. ‫- چرا باید ازش حمایت کنین؟
‫امروز داره شلوغ می‌شه.
‫واسه همین روحیه‌ی ژاپن در حال فروپاشیه.
‫ببخشید یکم دیر کردم.
‫ممنون که سخت تلاش می‌کنی.
‫- اوضاع داره شلوغ می‌شه، نه؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫الان وقتشه. درست کنار نخست وزیر کیتو!
‫کو!
‫نباید ژاپن رو به شکوه سابقش برگردونیم؟
‫با دولت کیتو مخالفت کنید!
‫عه اینجایی؟
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫خاله، تازه از آمریکا برگشتی؟
‫آره.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫می‌خوای بمونی صبحونه بخوریم؟
‫مرسی ولی نه.
‫خب پس ما می‌ریم.
‫بچه‌ها.
‫یکم تاریخ بخونین.
‫وقتی زلزله‌ی بزرگی رخ می‌ده...
‫مهاجرین غیرقانونی و نیروهای ‫ ضدژاپنی دردسر درست می‌کنن.
‫همین شده دیگه؟
‫برای امنیت خودتون خواهشا ‫ فاصله‌تون رو حفظ کنید.
‫مرگ بر فاشیسم!
‫چه حیف.
‫خیلی خوبه.
‫کاش می‌تونستم رای بدم...
‫[خائن]
‫زود باش برو مدرسه.
‫رفتم.
‫[خائن]
‫بر پا!
‫اشکالی نداره، توی کلاس من ضروری نیست.
‫بشینید.
‫متاسفم...
‫ولی امروز اتفاقی رخ داده که باید بهتون بگم.
‫- چی شده؟ ‫- آهان، اون.
‫[سیستم امنیتی پانوپتی]
‫[منفی یک امتیاز - به دلیل عدم ‫ پوشیدن لباس فرم مدرسه]
‫از آتا-چان امتیاز کسر شد.
‫چی؟
‫هان؟
‫قبلا که اشکالی نداشت.
‫هی، جدی نگیر.
‫کس نگو!
‫سه امتیاز!
‫وای، چه باحاله!
‫آخ!
‫درد داره، درد داره، درد داره!
‫خیلی بده آتا-چان.
‫گفتن اگه ده تا امتیاز منفی بگیریم ‫ به والدینمون زنگ می‌زنن.
‫هان؟ هان؟ چطور ممکنه؟
‫چی؟
‫هی، یه لحظه وایسا!
‫صبر کن!
‫من خبر نداشتم!
‫یه لحظه وایسا.
‫ترسوندی منو.
‫راجع به تظاهرات قبلی...
‫خب؟
‫راستش همه‌اش رو از کافی‌شاپ بغلی دیدم.
‫جدا؟
‫به دوست نیاز ندارم.
‫- نگو... ‫- به نظرت عجیب نیست؟
‫هیچکس با نصب این سیستم نظارتی مشکلی نداره.
‫اوکادا، تو هم شریک جرمی.
‫- چرا این حرف رو می‌زنی؟ ‫- مگه نظرت رو نگفتی؟
‫گفتم. هر چیزی که لازم بود رو گفتم.
‫ولی به محض این‌ که مدیر گفت واسه امنیته...
‫بقیه معلم‌هایی که از مدیر انتقاد می‌کردن...
‫یهویی لحنشون عوض شد و گفتن ‫«بخاطر پیشگیری نمی‌شه کاریش کرد.»
‫این با کاری که کیتو می‌کنه چه فرقی داره؟
‫همه خیلی سخت می‌گیرن.
‫اون عوضی داره شرایط اضطراری تشکیل می‌ده ‫و می‌خواد دیکتاتور بشه!
‫چرا کسی بحران رو حس نمی‌کنه؟
‫مردم قبلا تخیل و ابتکار عمل داشتن.
‫نسل ما خیلی بدبخته.
‫هی، ملت رو می‌ترسونی.
‫من هم دوست ندارم عصبانی بشم.
‫ولی وقتی هر روز اتفاقات غیرمنطقی رخ می‌ده، ‫ سخته که آدم عصبانی نشه!
‫کسی از نسل ما به چنین چیزهایی فکر نمی‌کنه.
‫از اولش بی‌خیال تامل و تفکر می‌شن.
‫نه، خب...
‫تو هم موافقی دیگه؟
‫به چی می‌خندی؟
‫ولی، تو که بی‌خیال نشدی.
‫نسلمون...
‫حق با کوئه!
‫درسته؟
‫باید بیشتر به نسلت امیدوار باشی.
‫یه مشتری همیشگی اومده.
‫- اومد! ‫- دیر کردی!
‫عه؟ یه چهره‌ی جدید؟
‫ببخشید.
‫هان؟ کو کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫یوتا، بعدش کجا بریم؟
‫ظاهرا یوتا حال خوشی نداره.
‫عجیبه که آدم توی شرایط حال خوشی داشته باشه.
‫یوتا و کو قطعا در آینده ‫موسیقیدان‌های معروفی می‌شن.
‫احتمالا می‌رن خارج.
‫من خیلی بدردنخور و احمق و بدبختم.
‫تو هم یه کاری پیدا می‌کنی که دوستش داری.
‫تو که قطعا به مشکل نمی‌خوری مین.
‫تو باهوشی و چینی بلدی، می‌تونی هر جایی بری.
‫من چینیم خیلی خوب نیست.
‫وقتی تام هم برگرده آمریکا...
‫دردم اومد! چیکار می‌کنی؟
‫هی، نگفتی بهش؟
‫به کو گفتم.
‫اشکالی نداره؟
‫باید اوضاع رو با یوتا هم روشن کنی.
‫با یوتا در این مورد حرف زدی؟
‫یوتا...
‫باید یه چیزی بهت بگم یوتا.
‫هان؟
‫چیه؟
‫بعد فارغ التحصیلی دارم می‌رم آمریکا.
‫آمریکا؟ که چی؟
‫واسه کالج می‌رم آمریکا.
‫واقعا؟ تبریک می‌گم!
‫راستش مشکل داشتم که چطور بهت بگم.
‫چرا؟
‫مگه خبر خوبی نیست؟
‫چون همیشه گفتی...
‫که بعد فارغ التحصیلی هم تا ‫ ابد پیش هم باشیم.
‫پس واسم سخت بود که بگمش.
‫ولی ظاهرا مشکلی نداری، پس...
‫خوبی؟
‫آره.
‫واقعا باید زودتر بهش می‌گفتم.
‫یکم بهش وقت بده. خوب می‌شه.
‫هی!
‫[ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫اینجا!
‫یوکیماتسو قبلا اینجا دی‌جی بود.
‫واقعا، کارش خوبه.
‫یوتا.
‫اینجا اتاقک هست و هر دو ‫سمت اسپیکرهای فانکشن وان هست.
‫و نورپردازی هم از اینجاست
‫می‌خوام ببینم بابام کجا بزرگ شده.
‫و همچنین فامیل‌هام.
‫خیلی وقته که ندیدمشون.
‫ولی فقط یکی ساب‌ووفر داره...
‫دیترویته.
‫سرزمین مقدس تکنو.
‫صداش خوبه.
‫شهرهای خلوت ترسناکن، نه؟
‫آره.
‫آمریکا خیلی باحال‌تر از ژاپن به نظر میاد.
‫خب شنیدم آمریکا هم خیلی بده.
‫می‌خوای با هم زندگی کنیم؟
‫می‌تونیم مثلا یه خونه‌ی گنده پیدا کنیم.
‫♪ یه روزی معلمی به بچه‌ها گفت... ♪
‫♪ اگه امتحان رو صد نگیرید... ♪
‫♪ آدم محترمی نمی‌شید ♪
‫♪ گور بابات، برو بمیر! ♪
‫♪ بهترین چیز توی این دنیا... ♪
‫♪ کامپیوتره ♪
‫واقعا ممکنه تظاهرات جامعه رو تغییری بده؟
‫واسم سواله.
‫خب...
‫اگه انقدر بزرگ بشن که اقتصاد رو فلج کنن...
‫اون‌هایی که در راس قدرتن ‫ممکنه در خطر بیفتن.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫چی فکر می‌کنی؟
‫هفته‌ی بعدی یه پیش‌نمایش هست.
‫میای؟
‫فومی میاد.
‫مگه نه فومی؟
‫- هان؟ ‫- هفته‌ی بعدی پیش‌نمایش میای دیگه؟
‫آره، میام.
‫آره، من هم میام.
‫خیلی‌خب.
‫چیزی نیست.
‫هنوز جوانیم، زود می‌تونیم چینی یاد بگیریم.
‫ظاهرا سطح چینیم در حد یه بچه‌ی مهدکودکیه.
‫و مشخصا تایوانی هم بلد نیستم.
‫حتی وقتی با بابام حرف می‌زنم، ‫مامانم باید ترجمه کنه.
‫واقعا خنده‌داره.
‫حرف‌های مهم رو بدون کلمات هم می‌شه گفت.
‫مگه نه آتاچان؟
‫هان؟
‫آره، درسته.
‫بیا.
‫آره.
‫مین، چیزیت نمی‌شه.
‫تو باهوشی.
‫مگه نه تان؟
‫آره.
‫احمق!
‫خنگ!
‫بسه!
‫- قلقلک میاد! ‫- درد داره، درد داره!
‫صبح بخیر.
‫دیروز داشتم همین رو بهت می‌گفتم.
‫اوه.
‫کتاب‌های واقعیش رو خوندی؟
‫عاشق کتابم.
‫که این طور.
‫مرسی.
‫امشب داریم دور هم جمع می‌شیم، می‌خوای بیای؟
‫چی شده؟
‫گفتنش الان دیگه کمکی نمی‌کنه.
‫معلومه وقتی انقدر تجهیزات قدیمی جمع بشه ‫ خطر آتش‌سوزی هست.
‫حتی حسگرهای آتش رو هم درآورده بودین دیگه؟
‫حتی قوطی آبجو اونجا بود.
‫بی‌خیال شید.
‫خداروشکر کنین که از کلاب ‫اخراج یا توبیخ نشدین.
‫به لطف مدیر بود.
‫آره، مرسی.
‫دیگه نمی‌تونین از اون اتاق استفاده کنین.
‫ولی اگه تجهیزات رو لازم ‫داشتید روز قبلش درخواست بدید.
‫فرم‌ها اینجاست.
‫تجهیزات مورد نیاز و ساعتش رو مشخص کنید.
‫فقط در ساعات مدرسه در دسترسن.
‫تومیناگا-کون.
‫تومیناگا-کون، ده امتیاز ازت ‫ کسر شده بود دیگه؟
‫اتاق کلاب رو تا آخر هفته تمیز کن.
‫بیا.
‫[کلاب تحقیقات موسیقی]
‫هان؟
‫این داستان «مستعد آتش‌سوزی» چیه دیگه؟
‫تا حالا واسشون مهم نبود.
‫عجیب نیست که یهویی چنین تصمیمی گرفتن؟
‫کاری که از دستمون برنمیاد.
‫هان؟
‫منظورت چیه که کاری از دستمون برنمیاد؟
‫اینجا مشخصا مال ماست.
‫همه همین رو می‌گن.
‫خب در واقع که متعلق به مدرسه‌ست.
‫یعنی چی که درواقع مال مدرسه‌ست؟
‫دارن بهانه میارن که اذیتمون کنن.
‫اون مدیر واقعا خیلی رذله!
‫بیایین همه‌چیز رو ببریم کلاب.
‫چی؟ چطوری؟
‫بدزدیم.
‫اوه!
‫آره، بدزدیم!
‫لزومی نداره از سیستم نظارتی بترسیم.
‫آخه دوربین‌ها...
‫نه، همین که از اولش رومون ‫ نظارت کنن اشتباهه.
‫سرقت هم که در هر صورت ‫ پنج امتیاز مخفی واسمون داره دیگه.
‫من که الان ده امتیاز منفی دارم.
‫چرا انقدر زود تسلیم می‌شی؟
‫می‌خواین بدون یه کلمه ‫اعتراض از قوانین پیروی کنین؟
‫هشدار زلزله!
‫امروز قرار بود تمرین باشه؟
‫نه، فکر نکنم.
‫پس این...
‫همه بیایید سریع تخلیه کنیم.
‫تنبیه نشدم.
‫اصلا اشکالی نداره.
‫خیلی‌خب.
‫چپ، چپ.
‫هان؟
‫[منفی سه امتیاز - رفتار ناشایست]
‫- اومدن! ‫- ساب‌ووفر رو ول کن، برو!
‫برو، برو!
‫چیکار می‌کنی؟ عجله کن.
‫دارم می‌رم سمت خونه.
‫هان؟ چرا؟
‫کجا می‌ری؟
‫فقط واسه یه لحظه می‌رم بیرون.
‫یه کاری دارم.
‫دوست‌دختر داری؟
‫هان؟
‫هان؟ اون دختره؟
‫جدا؟
‫هی، شنیدین بچه‌ها؟
‫دوست‌دختر داره!
‫تبریک!
‫چرا زودتر بهمون نگفتی؟
‫اصلا به جز موسیقی به چیزی هم فکر می‌کنی؟
‫اصلا می‌دونین توی دنیا چه خبره؟
‫یهویی چه‌تون شده؟
‫می‌خوام زود شروع کنم.
‫وقتی دارین خوش می‌گذرونین ‫ بدون این‌ که متوجه شین می‌میرین.
‫اگه قراره بمیریم پس بیایین ‫حین خوش‌گذرونی بمیریم!
‫کو...
‫نگاه کن.
‫کیمباپه.
‫پیدا کردنش توی فروشگاه سخت نیست؟
‫خب در مقایسه با دستپخت مامانت...
‫شاید خیلی خوب نباشه.
‫طاقت این رو ندارم که ‫ اصلا به چیزی فکر نمی‌کنه.
‫دیگه طاقت ندارم.
‫متوجه منظورت هستم.
‫ولی زمان کمی با هم داریم.
‫مرگ بر دولت کیتو!
‫متاسفم.
‫دیر کردی.
‫به نظرت کسی که دیر کنه رو استخدام می‌کنم؟
‫بیرون تظاهرات بود و نتونستم رد بشم.
‫مرگ بر دولت کیتو!
‫دی‌جی‌ای؟
‫عجیبه.
‫از موسیقی قدیمی خوشت میاد؟
‫آره، موسیقی‌های اخیرا رو دوست ندارم.
‫دیگه چیزی جدید نیست.
‫واسه همین گفتم شاهکارهای قدیمی رو کشف کنم.
‫انقدر حرف‌های غمگین نزن.
‫زلزله احساس شد. معترضین فورا پراکنده شوند.
‫می‌تونی هر روز سر وقت بیای؟
‫شاید.
‫می‌دونی، باید در چنین مواقعی بگی «آره.»
‫آره.
‫یوساکو.
‫یوتا آیری واسه شیفت آخرهفته میاد پیشمون.
‫- خوشوقتم. ‫- مشتاقم باهاتون کار کنم.
‫زلزله احساس شد. معترضین فورا پراکنده شوند.
‫[اعتراض به رژیم احمق‌ها]
‫زلزله احساس شد. معترضین فورا پراکنده شوند.
‫[پلیس توکیو کنترل تجمعات ‫خطرناک را تقویت می کند]
‫من دعوتشون کردم. ‫ مسئولیت کامل رو قبول می‌کنم.
‫واقعا متاسفم.
‫ما به میل خودمون به تظاهرات پیوستیم.
‫گوش کنین...
‫این‌طوری نیست!
‫شرکت کردیم چون حس کردیم لازمه.
‫پس...
‫اولش تظاهرات تضمین آزادی بیان دارن دیگه؟
‫از این حرف‌ها نزن و شلوغی درست نکن.
‫واسه بقیه دانش‌آموزها آزاردهنده‌ست.
‫یعنی تظاهرات با اغتشاش فرق داره.
‫اغتشاش نبود!
‫تظاهراتی کاملا صلح‌آمیز بود.
‫پس چرا آخرش این‌طور شد؟
‫زلزله اومد و هشدار به صدا در اومد.
‫یه سری پلیس‌ها وحشت کردن ‫ و به خشونت متوصل شدن.
‫وظیفه‌ی پلیس مراقبت از شهروندانه.
‫پلیس فقط واسه پلیس از مقاماته!
‫حتی فیلمش هم هست که پلیس ضدشورش ‫ بهمون حمله کرد. می‌بینی؟
‫- هی! ‫- این...
‫هی!
‫بچه‌ها باید سکوت کنن!
‫برگردید!
‫همون‌طور که قبلا گفتم...
‫من بودم که مجابشون کردم بیان تظاهرات.
‫اصلا تقصیر اون‌ها نیست.
‫اگه قراره کسی تنبیه بشه من رو تنبیه کنین.
‫توی مدرسه‌ی شما چه خبره؟
‫واقعا متاسفم.
‫به والدین زنگ زدیم و ‫ هشدار سفت و سختی دادیم.
‫هشدار کافی نیست.
‫ببخشید!
‫چه خبره؟
‫معلم بچه‌هامون بردشون توی اغتشاش؟
‫توضیح بدین لطفا!
‫بابت کاری که بچه‌ام کرده واقعا عذر می‌خوام.
‫متاسفم.
‫نمی‌شد به روش بامزه‌تری طغیان کنی؟
‫شورش که نبود.
‫مثلا بری یواشکی خالکوبی بزنی.
‫موسیقیت چی؟
‫گفتی با یوتا گروه موسیقی زدین دیگه؟
‫گفتم دیگه!
‫رفتم تظاهرات که در واقع تغییری ایجاد کنم.
‫این چه رفتاریه؟
‫تو فقط به این اهمیت می‌دی ‫که زندگیت آسون باشه.
‫آسون نیست!
‫اصلا نیست!
‫حتی الان!
‫واسه همین می‌خوام آیند‌ه‌اتو انتخاب کنی.
‫اگه سابقه کیفری داشته باشی ‫ دیگه زندگیت عادی نمی‌شه.
‫واسه تو جلوی مدیر و بقیه سر خم کردم!
‫اصلا شده به این فکر بکنی کو؟
‫نمی‌خوام دیگه جلوی کسی سر خم کنی.
‫خوبی؟
‫اون فوکوکو-سان نیست؟
‫شب بخیر.
‫احتیاط کن فوکوکو-سان، ‫ نظم عمومی اینجا اخیرا داغون بوده.
‫- باشه. ‫- اگه هر وقتی اتفاقی افتاد به ما خبر بدین.
‫ممنون.
‫خسته نباشید.
‫بیا جامون رو عوض کنیم.
‫به علت شرایط خاص...
‫تا فارغ التحصیلی اوکادا رو معلمتون می‌کنم.
‫من به اندازه‌ی اون بی‌خیال نیستم، ‫پس رفتارتون رو درست کنین.
‫خب نوبت کیه؟
‫پاشو.
‫هی!
‫ترسوندیم.
‫اگه این عادتت رو ترک نکنی ‫ یه روزی به دردسر می‌افتی.
‫این رو میاری کلاب ساب‌ووفر؟
‫ببخشید، امروز نمی‌تونم.
‫که این طور.
‫باید یه سری مدارک رو ببرم سفارت.
‫نگاه کن.
‫مزخرف نیست که امروزه روی کاغذ انجام بشه؟
‫آتا و مین کجان؟
‫واقعا مشغول نظافتن؟
‫چون داریم امتیاز از دست می‌دیم.
‫هی! تازه اونجا رو تمیز کردم.
‫واقعا...
‫هی.
‫هی! هی!
‫اگر قراره توی دست و پا باشی حداقل کمک کن.
‫از من که امتیاز کسر نشده.
‫هی، انقدر راه نرو، تازه تی کشیدم!
‫هنوز خیسه.
‫می‌خوای صبر کنم خشک بشه؟
‫چی شده آیری؟
‫درخواست رو پر کردی؟
‫با کلید می‌خوای چیکار کنی؟
‫اگه کلید رو ببری پنج امتیاز ازت کسر می‌شه.
‫خفه شو.
‫این خلاف قوانینه!
‫یک، دو، سه، چهار!
‫پنج، شش، هفت، هشت!
‫هی، سیگار کشیدن ممنوعه. چیکار می‌کنی؟
‫مدرسه تموم شده دیگه، بی‌خیال.
‫سیگار کشیدن در بیست متری ملک ممنوعه.
‫تازه، سیگار کشیدن در کل مضره.
‫آره، درست می‌گی.
‫ببخشید.
‫هی، نندازش.
‫[منفی ده امتیاز - به همراه داشتن ‫ تجهیزات سیگار کشیدن]
‫نمی‌تونی سیگار بکشی کاپیتان.
‫کثافت!
‫ببین.
‫هان؟ چی؟
‫دوباره، ببین.
‫برو!
‫شرایط اضطراری اعلام شده.
‫واسه امنیت خودتون...
‫لطفا از تجمعات غیرضروری...
‫پرهیز کنید.
‫بابت همکاری شما ممنونیم.
‫شرایط اضطراری اعلام شده...
‫می‌رم خونه دیگه.
‫باز قرار داری؟
‫نمی‌دونی که چیزهایی مهم‌تر ‫ از قرار و دوست‌دختر هم هست؟
‫مثلا چی؟
‫سکس؟
‫خیلی پستی.
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- ولش کن.
‫سنگ، کاغذ، قیچی، تف توش!
‫چیزهایی مهمی که می‌گفتی چی بودن؟
‫تو چی؟
‫خیال کردی می‌تونی تا ابد ‫ با دوست‌هات خوش بگذرونی؟
‫می‌تونم!
‫که چی؟
‫خیال کردی فریاد زدن توی ‫ خیابون چیزی رو عوض می‌کنه؟
‫هان؟
‫تموم شده!
‫با واقعیت روبرو شو و تسلیم شو.
‫این‌طوری زندگیت خیلی باحال‌تر می‌شه!
‫خفه شو!
‫الان جدی‌ای؟
‫اصلا به هیچی فکر نمی‌کنی.
‫یه بار هم که شده جز خودت ‫ به فکر یکی دیگه باش!
‫قبل انجام کاری فکر کن.
‫فکر می‌کنم!
‫ملت عوض می‌شن.
‫می‌خوام که عوض بشی.
‫چطوری؟
‫خب...
‫یکم به فکر خودت باش.
‫گمونم من و تو از اساس تفاوت داریم.
‫مثل همیم.
‫از مهدکودک می‌شناختمت.
‫اولین بار اقیانوس رو با هم دیدیم.
‫اولین باری که خودارضایی کردیم هم با هم بود.
‫باز هم چنین دوستی داری؟
‫خوبه.
‫نه؟
‫ببخشید.
‫واسه مردم مزاحمت ایجاد می‌شه، ‫پس لطفا موسیقی رو خاموش کنین.
‫- کدوم مردم؟ ‫- اشکالی نداره.
‫ببخشید، خاموشش می‌کنم.
‫این چیه؟
‫تجهیزات موسیقیه.
‫دانش‌آموزهای دبیرستانین؟
‫وسایلتون رو نشونم بدین.
‫چرا؟
‫فرم ویژه اقامت دائمتون ‫ توی سیستم بالا نمیاد.
‫کارت همراهتونه؟
‫آره همراهمه.
‫ولی لزومی نداره که حملش کنم.
‫- لطفا همکاری کنید. ‫- دیگه نیازی به حملش نیست!
‫لطفا آروم باشید.
‫از لحاظ قانونی دیگه نیازی به حملش نیست.
‫لطفا همکاری کنید.
‫- کارت کجاست؟ ‫- خونه.
‫پس تا خونه همراهتون میام.
‫می‌تونید برید خونه.
‫فقط من موسیقی پخش می‌کردم!
‫اشکالی نداره یوتا!
‫می‌رم خونه نشونشون می‌دم.
‫شرمنده که نتونستم کمک کنم.
‫[فوق‌العاده مقاوم در برابر زلزله]
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر!
‫بر پا.
‫آماده، تعظیم کنید.
‫بشینید.
‫امروز یه مهمان ویژه داریم.
‫همه لطفا خوب بهش خوشامد بگید.
‫لطفا بفرمایید.
‫هان؟
‫- نیروهای دفاع شخصی! ‫- چه باحال!
‫حالا نیروهای دفاع شخصی واسمون ‫یه سخنرانی ویژه می‌کنن.
‫دانش‌آموزان خارجی نیازی نیست گوش بدن.
‫لطفا توی کلاس 305 مطالعه‌تون رو ادامه بدید.
‫شماره‌ها رو می‌خونم و وقتی که ‫ مال شما رو خوندم برید اونجا.
‫هم، سه، چهار، شش، هشت...
‫هم، ده، دوازده، سیزده، پانزده...
‫چرا باید بریم؟
‫بدون اقامت ژاپن نمی‌تونید ‫توی نیروهای دفاع شخصی ثبت نام کنید.
‫من هم توی این کشور زندگی می‌کنم، ‫پس به نظرم به من هم مربوط می‌شه.
‫قانونی مبنی به دفاع از کشوره.
‫اگه فورا نری ازت امتیاز کسر می‌کنم.
‫چیزی هست که دوست نداری بشنویم؟
‫زرنگ‌بازی در نیار.
‫تو مگه ژاپنی نیستی؟
‫برگرد سرجات.
‫این کلاس کلی دانش‌‌آموز دردسرساز داره.
‫خب دیگه، بقیه برن!
‫من بخاطر حرف معلم نمی‌رم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، حالا هر چی.
‫چی شده؟
‫اون رو ببین.
‫[منفی سه امتیاز - خروج بدون اجازه]
‫اون روز بخاطر بغل کردن ازم امتیاز کسر شد.
‫آره، شنیدم.
‫همین که دارن نظارتمون می‌کنن اشتباهه!
‫اینجا که زندان نیست.
‫ما مجرم نیستیم.
‫منطقی نیست.
‫خیلی‌خب...
‫بیایید درخواست بدیم که ‫سیستم نظارت برداشته بشه.
‫باید بدیم.
‫خیلی یهویی نیست؟
‫چرا؟
‫درواقع الان شوخی‌های بدی در جریانه.
‫آره، انتقاد کرده آسونه.
‫باید بی‌طرفانه‌تر به قضیه نگاه کنیم.
‫اصلا داشتن دوربین نظارتی فایده‌ای داشته؟
‫نه.
‫ولی مگه همه‌جا همین نیست؟
‫این به این معنی نیست که باید بپذیریمش.
‫مگه نه کو؟
‫آره.
‫بیایید همه موضوع رو ببریم دفتر مدیر.
‫آره، بریم.
‫هام...
‫بیایید، بیایید همه با هم بریم.
‫چرا وقتی امتیازمون کم شده ‫باید بیشتر دنبال دردسر باشیم؟
‫ترجیح می‌دم توی دردسر نیفتم.
‫بیایید بریم!
‫ما می‌ریم.
‫بریم دفتر مدیر!
‫انتظار زیادی نداشتم، ‫ولی باز هم خیلی بده که انقدر زود وا می‌دن.
‫فومی، بیا بریم.
‫می‌ریم دیگه؟
‫راستش از وقتی پانوپتی رو راه انداختیم ‫حاصلش جز خوبی چیزی نبوده.
‫خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫اگه یه چیزی باشه که اذیت‌کننده باشه...
‫اون هم اینه که مجبورم دائما ‫قیافه‌ی زشت شیو رو ببینم.
‫چی می‌گی؟
‫عاشقمی بابا.
‫- نه. ‫- می‌تونم هر روز بهت خیره بشم.
‫آقای مدیر، لطفا به حرفمون گوش بده.
‫باز شما اومدید؟
‫بی‌خیال شید.
‫مدیریتتون توی این مدرسه افتضاحه!
‫تا وقتی به حرفمون گوش ندید نمی‌ریم.
‫لطفا عکس نگیرید!
‫ظاهرا دانش‌آموزها یه حرفی دارن.
‫متاسفم ولی امروز دیگه وقت ‫ واسه مصاحبه نداریم.
‫بیایید تا بیرون راهنماییتون کنم.
‫از این طرف.
‫- شیو-چان، تا بیرون همراهشون برو. ‫- چشم.
‫خیلی ممنون. ببخشیدها.
‫شعار مدرسه‌ی ما اینه که به دقت ‫ به حرف دانش‌آموزانمون گوش می‌دیم.
‫من روتون حساب می‌کنم.
‫به پلیس زنگ بزنیم؟
‫نه، بیا فعلا قضیه رو حل کنیم.
‫- باشه. ‫- روت حساب می‌کنم.
‫ببخشید، از این سمت.
‫چه خبره؟
‫[بشینید، تظاهرات در جریانه]
‫کو.
‫فقط این رو می‌گم چون اهمیت می‌دم.
‫شاید فکر کنی قوانین این ‫مدرسه سخت‌گیرانه‌ان.
‫ولی دنیا خیلی ظالم‌تره.
‫توی دنیای واقعی عواقبش بی‌خیالت نمی‌شن.
‫انطباق با یه جامعه‌ی معیوب اشتباهه.
‫خیلی‌خب، فرض کنیم...
‫هیئت آموزش به خواسته‌هاتون گوش کنه.
‫بعدش چی؟
‫حتی اگه قانونش عوض بشه ‫ هم تا سال بعد طول می‌کشه.
‫تا اون موقع فارغ‌التحصیل شدین دیگه.
‫واسه شما سودی نداره.
‫پس چرا این کار رو می‌کنین؟
‫خودتون ضرر می‌کنین.
‫حاضری مین؟
‫هنوز نه.
‫اومد! اومد!
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫عه، ببخشید.
‫یوتا؟
‫بس کنین.
‫بکشش، زود!
‫آسونه.
‫کاملا از پسش برمیاد.
‫خیلی‌خب.
‫به سلامتی، کو.
‫خیلی‌خب، به سلامتی.
‫به سلامتی.
‫هی، نوبت کوئه.
‫- خیلی سخته نه؟ ‫- آره.
‫از پسش برمیای؟
‫اون یکی رو می‌تونی؟
‫«عشقت رو از بالکن فریاد بزن.»
‫خیلی‌خب کو، بزن بریم.
‫نه.
‫- خیلی‌خب کو-ساما! ‫- نه
‫- یعنی دختره کیه؟ ‫- انجامش نمی‌دم.
‫یا...
‫گفتم نمی‌کنم دیگه!
‫خیلی‌خب، بخور.
‫خوشمزه‌ست.
‫بس کن!
‫توی دهنم غذاست!
‫بسه!
‫می‌شه نیاریش توی صورتم؟
‫یکی دیگه!
‫هی، تیزه، مراقب باش.
‫عاشقتم آتا-چان.
‫من هم عاشقتم.
‫من هم... عاشقتم.
‫باید یه چیز جدید بگی.
‫ببخشید، چیزی به ذهنم نرسید.
‫هی، قبل این‌که اون دو تا ‫برگردن خیلی رمانتیکش نکنیم؟
‫بیا بکنیم.
‫توی آشپزخونه شمع هست، ‫بیا بیاریمشون.
‫باشه.
‫فندک داری؟
‫آره.
‫مرسی.
‫تام، ببخشید، من...
‫می‌رم مدرسه.
‫خوبه، برو.
‫آره.
‫گاهی اوقات واسم سواله...
‫آره.
‫الان اگه واسه اولین بار یوتا رو می‌دیدم، ‫مثلا توی کالج...
‫به نظرت دوست می‌شدیم؟
‫عه، اینجاست.
‫از بچگیش تا الان اصلا عوض نشده.
‫مگه واسه همین از یوتا خوشمون نمیاد؟
‫ببخشید واقعا. من باید برم.
‫- باشه. ‫- ببخشید.
‫یه لحظه صبر کن.
‫چرا بقیش رو نبری؟
‫جدا؟
‫آره.
‫بقیه احتمالا بیشتر گرسنه باشن.
‫مرسی. بسته‌بندی کنم؟
‫حتما.
‫- چیه؟ ‫- نمی‌فهمم.
‫ترسناکه، ترسناکه.
‫تایرا؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بابت سخت‌کوشیت ممنونم.
‫کسی به غذای دریایی حساسیت داره؟
‫بیا.
‫واسه همه کافیه. بچرخونینش.
‫من نمی‌خوام.
‫اگه نخوری انرژی نمی‌گیری.
‫مهمون منی، تعارف نکن.
‫بیا.
‫گول نمی‌خورم.
‫حقه‌ای در کار نیست.
‫محترمانه‌اش اینه که وقتی ‫بهت تعارف می‌شه بخوری، نه؟
‫بیا.
‫بخور.
‫بیا.
‫بخور.
‫گفتم بخورید!
‫بخورید!
‫اگه نخورید همه رو اینجا اخراج می‌کنم.
‫همه رو! همه رو!
‫جدی گفتم!
‫عه...
‫ای بابا.
‫حیف شد.
‫نباید غذا رو حیف کنید، خب؟
‫واقعا می‌گم.
‫من نمی‌خوام اخراج بشم.
‫می‌رم خونه.
‫- هیروکی! ‫- هی!
‫کیمباپه.
‫- واقعا؟ ‫- به نظر خوب میاد!
‫بیا بخوریم فومی.
‫- یاکیتوری هم هست. ‫- به نظر خوب میاد.
‫- خوشمزه‌ست! ‫- وقتی می‌گن چسبید یعنی این؟
‫♪ یه روزی معلمی... ♪
‫♪ به بچه‌ها گفت... ♪
‫♪ اگه امتحان رو صد نگیرید... ♪
‫♪ آدم محترمی نمی‌شید ♪
‫آره!
‫♪ گور بابات، برو بمیر! ♪
‫♪ بهترین چیز توی این دنیا... ♪
‫♪ کامپیوتره ♪
‫ بابت غذا ممنون.
‫کیمباپ خیلی خوشمزه بود.
‫پس چرا این‌قدر بداخلاقی؟
‫نمی‌دونم...
‫آخر فقط می‌تونیم وجدان ‫آدم‌های قدرتمند رو صدا کنیم...
‫فکر این که فقط همین کار از ‫ دستمون برمیاد آزاردهنده‌ست.
‫من هنوز باید...
‫بریم صبحانه بخوریم!
‫بیایید بریم صبحانه.
‫الان باید خوشحال باشیم دیگه؟
‫باید بیشتر از اینا خوش بگذرونی.
‫وگرنه دوستی پیدا نمی‌کنی.
‫- خفه شو! ‫- درد گرفت!
‫خب، انگار همه دارن جمع می‌شن...
‫فکر کنم بهتره روند مراسم ‫فارغ‌التحصیلی رو مرور کنیم.
‫اول، وقتی اسمتون خونده شد، ‫برید روی صحنه و تعظیم کنید.
‫بعد جلوی مدیر بایستید و دوباره تعظیم کنید.
‫مدرکتون رو تحویل می‌گیرید، ‫ با دو دست بگیرید و تعظیم کنید.
‫و بعد دوباره رو به پرچم بایستید...
‫خوبه دیگه، مرسی.
‫ممنون.
‫خب بچه‌ها، خسته نباشید.
‫فکر کنم شایعه‌ها دیگه پخش شدن ولی...
‫پریروز...
‫چند تا از دانش‌آموزها اومدن دفتر مدیر.
‫حرف‌هاشون رو درباره‌‌ی نحوه‌ی‌ ‫اداره‌‌ی مدرسه گوش دادم.
‫خلاصه، فقط یه موضوع اصلی بود.
‫می‌خواستن نظر دانش‌آموزها بیشتر اهمیت ‫داشته باشه و توی آموزش آزادی بیشتری باشه.
‫فقط همین رو خواستن.
‫کاملا با نیت پاکشون موافقم.
‫ولی برای این که این اتفاق بیفته...
‫باید امنیتشون تضمین بشه.
‫وگرنه اصلا آموزشی در کار نخواهد بود!
‫همین چند روز پیش...
‫محیط آموزشی‌ای که باید امن باشه...
‫تحت تهدید قرار گرفت و یه سابقه‌ ایجاد شد.
‫خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫چیزی که می‌خوام بهتون بگم اینه که...
‫اگه بیشتر دانش‌آموزها بخوان...
‫می‌تونیم در مورد سیستم امنیتی...
‫یه بازنگری داشته باشیم.
‫آره!
‫ولی آزادی با مسئولیت میاد.
‫اون حمله تروریستی که ‫چند روز پیش توی مدرسه اتفاق افتاد...
‫هر کسی که امنیت مدرسه رو تهدید کرده...
‫یا پایه‌هاش رو زیر سوال برده...
‫اگه همچین کاری کرده...
‫بیاد جلو.
‫با این شرط...
‫قول می‌دیم موضوع برداشتن ‫سیستم امنیتی رو بررسی کنیم.
‫قرارمون این نبود!
‫من هیچ‌وقت قبول نکردم!
‫- دروغ‌گوها! ‫- چه وضعشه!
‫- این دیگه چه حرفیه؟ ‫- وقتمون رو پس بدین!
‫- گوش کنین، گوش کنین... ‫- من این رو قبول ندارم!
‫هی، اون عقب چی شده؟
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم که قضیه‌ی ماشین کار کی بوده...
‫آره، بفرما.
‫به نظرم لزومی نداره که سیستم امنیتی رو حذف کنیم.
‫به‌ نظرم بازدارنده‌ست و مفیده.
‫بشین!
‫این زیر پا گذاشتن حریم خصوصیه!
‫کسی که این حرف رو بزنه یعنی ‫ یه چیزی واسه مخفی کردن داره!
‫یه دانش‌آموز که آداب ژاپنی رو بلد نیست، ‫ داره نظم رو به ‌هم می‌زنه.
‫کدوم آداب ژاپنی؟
‫به ‌نظرم این سیستم لازمه!
‫منم فکر می‌کنم لازمه.
‫قانون مهمه.
‫اگه قانون نباشه، همه چیز به هم می‌ریزه.
‫شاید برای هر کسی جداگانه ‫سودی نداشته باشه...
‫ولی به‌ نظرم نظم گاهی از فرد مهم‌تره.
‫کسایی که اینجوری فکر می‌کنن...
‫که اگه جنگ بشه و بهمون بگن ‫ همسایه‌هامون رو بکشیم...
‫اولین کسایی هستن که این کار رو می‌کنن!
‫- خیلی اغراق می‌کنی. ‫- می‌خوام برم خونه.
‫مشکل اینه که فکر می‌کنی این اغراقه.
‫از طرف خودت فکر کن.
‫اجازه هست؟
‫هان؟
‫چیزه، ببخشید.
‫لطفا حرف‌هام رو گوش بدین!
‫اون کار من تنها بود.
‫قصد شوخی داشتم.
‫ببخشید! مرسی.
‫- هی! ‫- مسخره‌بازی درنیار!
‫بیا دیگه!
‫برو، برو، برو!
‫چطوره؟ همون شد که می‌خواست؟
‫قبول شدی.
‫کو.
‫کو قبول شد!
‫هان؟ چی شده؟
‫- بورسیه! ‫- هان؟
‫- بورسیه گرفته! ‫- وای، کو!
‫وای، بورسیه گرفتی!
‫خب، همون‌طور که قبلا گفتم...
‫مدیر نمی‌خواد این قضیه به دادگاه کشیده بشه.
‫ما هم به پلیس شکایت نمی‌کنیم.
‫ولی بخاطر بقیه‌ی دانش‌آموزها، ‫ مجبوریم اخراجش کنیم.
‫بقیه مسائل رو خارج از دادگاه حل کنیم؟
‫بله.
‫شرایط اینه.
‫واقعا متاسفم.
‫بله، ببخشید.
‫خسته نباشید.
‫آخ.
‫آخ، آخ.
‫گفتم ببخشید.
‫آخ.
‫هیجده سالت شده؟
‫هفته‌ی دیگه می‌شه.
‫پس دیگه بزرگسالی.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫- نه، نمی‌کنم.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫- دلت شکسته؟ ‫- نه.
‫اگه می‌خوای بزنی، یه آهنگ شاد بزن.
‫مثلا چی؟
‫مثلا...
‫یه چیزی مثل این...
‫ایول...
‫زود باش.
‫من همیشه واسه عید و تابستون برمی‌گردم.
‫همگی بیایید.
‫با هم خوب باشین.
‫مبارکه!
‫مرسی!
‫آتارو تومیناگا.
‫بله!
‫خب، بزن بریم آتا-‌چان!
‫- آتا! ‫- آتا‌-چان!
‫مبارکه!
‫آتا‌چان!
‫خیلی ممنون!
‫بهترینی!
‫نه، من همیشه همین‌قدرم.
‫فقط صدام بلنده.
‫ببین.
‫- هان؟ ‫- عالی نیست؟
‫نشونم بده، نشونم بده!
‫از کجا خریدیش؟ ‫ خیلی باحاله!
‫خودم درستش کردم.
‫واقعا؟
‫باید از اینا درست کنی و بفروشی.
‫اصلا چرا دنبال کاری؟
‫به نظرت فروش می‌ره؟
‫قطعا می‌تونی طراح بشی.
‫کاملا موافقم.
‫می‌تونی کلی پول دربیاری.
‫شاید واقعا امتحانش کردم.
‫هی، می‌شه بس کنی لطفا؟
‫وقتی من همین رو گفتم اصلا بهم توجه نکردی.
‫هان؟ جدی؟
‫- آره، نکردی! ‫- ببخشید.
‫چرا همیشه منو نادیده می‌گیری؟
‫ببخشید.
‫بعدش میای خونه‌مون یه چیزی بخوریم؟
‫چیزه، امروز مامان و ‌بابام...
‫می‌خوان ببرنم یه رستوران خوب.
‫- جدی؟ ‫- خوش به حالت.
‫تو چی، آتا؟
‫منم در واقع همین‌طور!
‫جدی؟ با هم دیگه؟
‫خیلی استرس دارم.
‫بابای مین واقعا ترسناکه.
‫نه بابا، جدیدا آروم‌تر شده.
‫خیلی هم خوبه.
‫خیلی استرس داری.
‫آها، باشه.
‫باشه یه وقت دیگه.
‫- خب، مبارک باشه. ‫- خداحافظ!
‫- خداحافظ!
‫می‌خوای بیای پیش من؟
‫دارم می‌رم یه خونه ببینم.
‫از خونه انداختنم بیرون.
‫جدی؟
‫تا یه مدتی، ‫باید بدهی‌هام به مامانم رو پس بدم.
‫واقعا؟
‫باشه، می‌بینمت بعدا.
‫باشه.
‫منم بدهی دارم.
‫اگه بخوای بدهی‌هات رو پس بدی، ‫یه عمر طول می‌کشه.
‫درسته.
‫باشه.
‫می‌بینمت.
‫خداحافظ.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خداحافظ.