..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ساهو!
‫فکر نمی‌کنم تماس به این زودی‌ها بیاد.
‫بیا دو تا دیگه بزنیم و شب رو تموم کنیم.
‫نه، راجو. حس ششمم میگه که
‫میترا ممکنه هر لحظه زنگ بزنه.
‫تا نگفتم دوباره پر نکن.
‫بله!
‫منطقه صنعتی آمباتور.
‫-بچه‌ها، آماده بشید! حرکت کنید! حرکت کنید! ‫-بدون آژیر.
‫حتی به ۱۵ نفر هم نزدیک نیستیم.
‫نمی‌دونیم اونجا چه خبره.
‫نمی‌ترسی، ساهو؟
‫وقتی وارد خدمت شدم، همه ترسهام رو پشت سر گذاشتم.
‫وقتی ترسی نیست، چنگ به زندگی هم محکم نیست.
‫ما اسلحه داریم.
‫تو ترس داری؟
‫نه. یه شکارچی واقعی
‫باید بدونه دنبال چه نوع ماهی‌ایه.
‫این‌ها قطعاً ماهی نیستن.
‫این‌ها نهنگن، پاندیان.
‫یه ساعت طول می‌کشه تا به کارخانه برسیم.
‫برای گذروندن وقت، چرا داستان اون نهنگ‌ها رو تعریف نمی‌کنی؟
‫این داستانی نیست که وقت بگذرونه.
‫بلکه داستانیه که سرنوشت خیلی‌ها رو تو این کشور تغییر داد.
‫داستانی که هند رو به بدهی کشوند.
‫ده سال بعد از استقلال،
‫یه مرد به همراه پناهنده‌های برمه‌ای
‫به ویساکاپاتنام اومد
‫با عبور از همین خلیج بنگال.
‫اون موقع بود که داستان شروع شد.
‫اون یه جنایتکار به دنیا اومده بود.
‫هی! به ما گوش کن.
‫بله، اسمت رو بگو.
‫شارادا، واسو.
‫برو تو صف.
‫اون کیه همراهته؟
‫پسرمه، آقا.
‫باید یه بار دیگه بگم؟ تو صف وایسا.
‫بیا.
‫غذا اومده.
‫بیاید و بسته‌هاتون رو بگیرید.
‫هی، برو کنار! راه بده! ‫همه می‌گیرن.
‫عجله نکنید. ‫نمی‌شنوید؟
‫-یه دونه دیگه بده، آقا! ‫-فقط یکی به هر نفر.
‫یه پسر دارم. ‫لطفاً یه دونه دیگه بده.
‫-برو کنار! ‫-نگهش دار، عزیزم.
‫-من می‌رم، مامان. ‫-نه. اینجا بمون. من می‌گیرم.
‫بگیرش. برو جلو.
‫آقا... آقا...
‫-یه دونه دیگه بده. ‫-آسیب دیدی؟
‫-آقا! ‫-برو! تموم شد.
‫اون چیزی که داری رو تقسیم کن. ‫بسته‌ها تموم شدن.
‫-دستت رو نشون بده. ‫-بسته‌ها تموم شدن، مرد.
‫اونا کسی رو ندارن، مامان.
‫با ما بیا.
‫-بخور. ‫-مامان.
‫شما دوتا بخورید.
‫من و برادرم سعی می‌کنیم ‫چیزی برای خوردن پیدا کنیم...
‫-هی! هی! ‫-فقط بدش.
‫هی! هی! ولش کن! ‫ولم کن.
‫مال منه. ‫ولش کن.
‫-واسو! ‫-هی! بدهش.
‫ولش کن.
‫-هی! هی! ‫-واسو!
‫-بزنش. ‫-هی!
‫واسو! ولش کن!
‫ولش کن!
‫-ولش کن! ‫-ولش کن.
‫-هی! ولش کن. ‫-ولش کن!
‫واسو! واسو!
‫مامان!
‫یکی جلوشون رو بگیره! ‫خدای من!
‫واسو!
‫هی! ‫ولش کن.
‫واسو! یکی نجاتش بده!
‫واسو!
‫در کنار رود یامونا در حال گذر
‫ما می‌تونیم صدای فلوت الهی و دلنشین ‫از شایاما سوندرا رو بشنویم
‫فلوت الهی و دلنشین
‫از شایاما سوندرا
‫- توی هوای خنک-- ‫-آقا، یه پرونده قتل آقا.
‫اسمت چیه؟
‫واسو.
‫-مراحل اداری رو انجام بده. ‫-پیراهنت رو دربیار.
‫شلوارت هم دربیار!
‫دست‌ها بالا!
‫دست‌ها بالا می‌گم!
‫اوه!
‫یه سکه؟
‫واقعاً اینقدر پول دوست داری؟
‫مال پدرمه.
‫اگه اینجا بخوای باهوش بازی دربیاری ‫چون که قتل کردی...
‫پاهاتو می‌شکنم
‫و می‌ذارم بالای در آویزون شه!
‫باید سر وقت بیدار شی.
‫همه چی رو که بهت دادن بخور.
‫و هرچی گفتن انجام بده.
‫بگو بله قربان
‫"بله قربان!"
‫بگو لعنتی!
‫بیا دیگه.
‫بگو!
‫بگو.
‫بگو بله قربان
‫هی، تو برو بیرون.
‫هی…
‫چیه بد نگاه میکنی؟
‫اوه!
‫احساس می‌کنی می‌خوای منو بزنی؟
‫اگه بزنمت، می‌میری.
‫قول میدم
‫تو می‌تونی اینکارو کنی.
‫چشمات می‌گه می‌تونی.
‫کشتن هیچی نیست،
‫اما می‌تونی ضرب و شتم ‫تو مسابقات اینجا رو تحمل کنی؟
‫اگه اینکارو کنی، بهت پول می‌دم.
‫-اوکی‌ای؟ ‫-تا منو سیر کنی.
‫هر چی بگی انجام می‌دم.
‫هرکیو بگی می‌زنم.
‫معلومه که می‌برم.
‫قول میدم
‫عالیه!
‫به محض اینکه به ویساگ رسید، رفت ‫به دارالتأدیبی بخاطر یه پرونده قتل.
‫ما اعتقاد داریم اونجا تحصیل و انضباط می‌دن.
‫اما در حقیقت، کارخونه‌هایی هستن ‫که جنایتکاران حرفه‌ای تولید می‌کنن.
‫زمین‌های بازی که با زندگی بچه‌ها قمار می‌کنن.
‫قمارخونه‌هایی ‫که در تاریکی بازی می‌کنن،
‫از نگاه جهان پنهان.
‫اونا سرمایه‌گذاران هستن، ‫هم تماشاچیان.
‫بچه‌ها را به بازی وا می‌دارن،
‫و دلالی که از خونشون سود می‌بره، ‫نارایانا مورتیه.
‫برو!
‫هی! هی!
‫همین!
‫اون مثل یه ماهی هیلسا، ضد جریان آب شنا می‌کنه.
‫سرعتش مثل یوزپلنگه.
‫نارایانا مورتی از اون سرعت سود برده.
‫از دارالتأدیب ‫منتقلش کرد به زندان.
‫اونجا بزرگ شد، اطرافش پر از شیاطین بود، ‫و خودش هم تبدیل به یه شیطان شد
‫یه معامله بزرگ بستم.
‫فردا آزاد می‌شی.
‫اینجا، این آخرین شامته.
‫این بازی رو ببر، ‫و ده روپیه بهت می‌دم.
‫اگه ببازی صد روپیه میگیری
‫کیه؟
‫آلیپورام شانکار.
‫کسی که با مشتاش بزنه، ‫دیگه بلند نمی‌شه.
‫اما تماشاچیا رو تو شرط‌بندی رو تو برداشتن.
‫اگه چندتا مشت بخوری و ببازی،
‫با یه دسته اسکناس میری بیرون!
‫اگه دیشب می‌باختی، میتونستی پول جمع کنی.
‫ترجیح می‌دم احترام و غرور از برد به‌دست بیارم
‫تا اینکه با باخت پول جمع کنم.
‫تو این دفتر امضا کن.
‫بفرما. ‫سهم تو.
‫چیه؟ ‫پول زیاده!
‫تو این 20 سال که خدمت کردم، ‫با خیلیا کار کردم.
‫ولی فقط تو رو دوست داشتم.
‫سرعت ذهن و بدنت واقعا خاصه.
‫هیچ‌وقت از دستش نده.
‫هزینه‌هایی بیرون هست.
‫خیلی از تو درآمد داشتم.
‫فقط نگهش دار.
‫آدمایی که از اینجا میرن ‫زود برمی‌گردن.
‫ولی تو مطمئن باش که برنمی‌گردی، خب؟
‫وقتی بیرون میری، میخوای چی کار کنی؟
‫وقتی مردم به ویساک فکر میکنن، ‫باید یا یاد دریا بیفتن
‫یا این واسو.
‫باید یه کاری اونجوری بکنم.
‫باید خیلی پول جمع کنی ‫که بتونی این کار رو بکنی!
‫تو کشور ما، فقط یه نفر از هر روپیه ‫نود پیسه درمیاره.
‫بقیه ما سر ده تای آخر دعوا می‌کنیم، ‫مثل من.
‫تو همونی هستی که نود تا رو درمیاره.
‫مواظب باش به یکی از نود و نُه تا تبدیل نشی.
‫تو اون چیزی که لازم داری رو داری.
‫برو.
‫واسو!
‫هر وقت بهم نیاز داشتی، بهم زنگ بزن.
‫-چرا چیزی نمی‌خوری مامان؟ ‫-بعد از شماها می‌خورم.
‫برادر؟
‫تو همه این سال‌ها مراقب مامان بودی.
‫الان من اینجام که مراقب همتون باشم!
‫نیاز به کار دارم.
‫چطوری می‌تونیم سریع کار پیدا کنیم، ‫داداش؟ باید ببینیم.
‫آیا نمی‌تونم توی بندر یا حومه کار پیدا کنم؟
‫فکر می‌کنی ‫همین الان از دانشگاه بیرون اومدی؟
‫از زندان برگشتی.
‫اگه بخوای تو بندر کار کنی، ‫باید مدرک داشته باشی.
‫باید کارگری تو بازار پورنا پیدا کنی.
‫اول غذاتو بخور.
‫-کار برام داری؟ ‫-از اونا بپرس.
‫داداش! اینجا.
‫-کار برام داری؟ ‫-اینجا کار نیس.
‫گاری راه رو بسته.
‫سریع خالی کن! بجنب. ‫بزار پایین. بعداً حرف می‌زنیم.
‫پیامو بده. ‫بعداً خالی می‌کنم.
‫داداش، کار برام داری؟
‫نه پسرم.
‫اول خالی کن. ‫بعداً حرف می‌زنیم، گفتم!
‫بگو حقوقمو بالا می‌بری ‫شروع می‌کنم.
‫هی، چقدر کار می‌کنی ‫و چقدر سود منه؟
‫حتی یه روپیه هم بالا نمی‌برم.
‫اگه می‌خوای استعفا بدی، ‫بعد یه ماه اینو بکن.
‫داداش، کار برام داری؟
‫-سریع بگو. ‫-20 روپیه در ماه.
‫باید 20 تا پرداخت کنم،
‫و صدفای دریایی کنار دریا بفروشم؟
‫-همینه؟ ‫-کار داری یا نه؟
‫-برو. ‫-اصلاً گدایی می‌کنم؟
‫دارم دنبال کار می‌گردم. ‫اون که استعفا میده، درسته؟
‫ده روپیه برای من کافیه.
‫تو کی هستی اصلاً؟
‫تو به کار نیاز نداری و من دارم.
‫دستتو بلند کنی، می‌شکنم ‫و تو دیگه نیازی به کار نداری
‫متوجه شدی؟ ‫کار میدی یا نه؟
‫هان؟ ‫هی
‫بند رو بکن و برو.
‫بقیه پولمو بهم بده ‫میرم.
‫بهت میدم
‫بعداً بیا.
‫ده روپیه در ماه.
‫پرداخت اول هر ماه.
‫من مسئول زندگیت نیستم ‫به هیچ وجه.
‫چهار بار در روز خالی کن ‫و داخل بذار.
‫برای هر بار اضافی 10 پیسه ‫می‌دم.
‫دو لیوان چای روزانه.
‫مسئول سیگارهای تو نیستم.
‫-فهمیدی؟ ‫-آره.
‫این بار رو ببر داخل.
‫اون قيافه‌ش به كارگر نمي‌خوره.
‫-نارگیل‌های تازه اینجا. ‫-این نرخ‌ها رو ببین!
‫چقدر می‌خوای؟
‫بخر قبل از اینکه تموم بشه!
‫هی، ردی.
‫بچه منو از کار انداختی؟
‫با ما تسویه حساب نکردی تا الان
‫همین الان هر دوشون رو تسویه کن!
‫نمی‌تونم حقوقی که می‌خواد رو بدم، سالومون.
‫چهار روز دیگه یه پولی جمع می‌کنم و بهت میدم
‫نگاه کن به اون لبخندت.
‫برادر امورو گفت فقط با پولت برگردم.
‫-گفتم چهار روز دیگه پرداخت می‌کنم. ‫-اگه اینطوره،
‫دخترت رو بفرست پیش ما.
‫پیش امورو می‌مونه تا بدهی‌ت رو صاف کنی.
‫چطور جرات می‌کنی!
‫چی داری می‌گی؟ احمق!
‫کصکش حرف دهنتو بفهم
‫هی، ردی!
‫آشغال!
‫-تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم. ‫-ردی! آروم باش.
‫-هر کاری می‌خوای بکن! گمشو. ‫-صبر کن، ردی.
‫پولت رو نمی‌دم.
‫-کارت تمومه، ردی! ‫-بیا جلو!
‫بی‌مصرف.
‫بی‌فایده! کله‌پوک!
‫-ولم کن! ‫-ردی!
‫حرف منو گوش کن ردی ‫باهاشون دعوا نکن.
‫بشین اینجا.
‫من می‌رم.
‫-کارم برای امروز تمومه. ‫-فردا زود بیا.
‫-بلیط‌ها تموم شده. لطفاً برید. ‫-هی! برادر! برادر!
‫برادر! برادر! ‫یه بلیط، لطفاً.
‫گفتم که جا پره. نگفتم؟
‫ما بدشانسیم، نه؟
‫بریم. ‫بلیط‌ها تموم شده.
‫می‌خواستم ان تی ار رو ببینم. ‫چرا زودتر نیومدی؟
‫-تو بندر دیر شد. ‫-درسته! کشتی‌ها فقط با هل دادن تو حرکت می‌کنن.
‫من صاحبم؟ فقط وقتی می‌تونم برم که بگن.
‫باشه، بیا.
‫-فردا می‌ریم. روز تعطیلم. ‫-گمشو! نتونستم فیلم رو ببینم.
‫عمدی نبود! ‫چرا نمی‌فهمی؟
‫همیشه مثل دوست‌دختر از دستم ناراحتی.
‫دوست‌دختر خیلی بهتره.
‫این یکی چشه؟
‫این یکی درست کار نمی‌کنه.
‫-بیا. ‫-برادر!
‫ها؟
‫زود اومدی! ‫کار چطور بود؟
‫کار خوبه.
‫صاحبه. به نظر یه احمق میاد.
‫صاحبا همیشه همین‌طورن، نه؟
‫حالا چی کار کنیم؟
‫هی.
‫یه مدت اون‌طرف نرفتم. ‫بریم…
‫سوار شو! سوار شو!
‫با ما بیا.
‫-کجا، برادر؟ ‫-فقط دنبالم بیا.
‫-کجا، برادر؟ ‫-فقط بیا!
‫وای، وای!
‫به نظر میاد امروز سوفیا می‌رقصه.
‫می‌خوام سوفیا رو از نزدیک ببینم.
‫هی!
‫اگه می‌خوای لباس‌هایی که برای ورود به اون کلاب لازمه رو بخری،
‫باید کل حقوقت رو برای سه سال پس‌انداز کنی. بریم!
‫-بریم! ‫-همیشه این چیزا رو می‌گه!
‫سوفیا کیه؟
‫معشوقه نانی بابوئه.
‫نانی بابو کیه؟
‫عاشق سوفیاست!
‫به مرور زمان می‌فهمی.
‫نمی‌تونم جایگاه رو پیدا کنم!
‫وای خدا! چاولا مادام ‫کاملاً شلوغه.
‫هی، واسو…
‫اگه بقیه دخترا اینجا مثل بلیط‌های درجه یک هستن،
‫سوفیا یه بلیط بالکنه!
‫همون فیلمه! ‫فهمیدی؟
‫-کجاییم؟ ‫-چاولا مادام.
‫هی، دختر! چقدر؟
‫میای؟
‫نمیاد.
‫میام!
‫یه نفر یه روپیه.
‫سه نفر سه روپیه. ‫ها؟
‫بریم.
‫گفتی نمیاد؟
‫اون تنها نمیاد. ‫فقط منو همراهی می‌کنه.
‫برای اینم همراه داری؟
‫ازم جزئیات نپرس.
‫کاری رو که براش اومدی انجام بده.
‫هی، ریکشا! بیا اینجا!
‫چرا خواهرتو همراهی کردی؟
‫چرا می‌خوای بدونی؟
‫-به کار خودت برس. ‫-برای این اینجا نیومدم.
‫اونا رو همراهی کردم. ‫همون‌طور که تو همراهی کردی
‫هوم.
‫-اونجا نمی‌مونی؟ ‫-نه!
‫-چیزی که نمی‌خری. ‫-آره، واقعا!
‫ هی! واسو... ‫واسو! چیتی!
‫شماها کجایید؟
‫بدجور گیر کردم. ‫زود بیاید!
‫-ببین اینجا چی شده! ‫-چی شده، داداش؟
‫یه چیزیش شده!
‫بریم.
‫-باهاش چی کار کردی؟ ‫-هیچی کار نکردم.
‫پول حیف شد! ‫خواهرش داره میاد. صبر کن.
‫چرا به من اطلاع ندادی که ‫صرع داره
‫باید نون بخوریم. درسته؟
‫بریم. عجب معامله‌ای شد! ‫امروز بد شانسی منه!
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫بازار پورنا.
‫هی، واسو! چی شده؟
‫اگه تو محله بودم، می‌بینمت.
‫وقتی که واردات زغال سنگ ‫از بندر ویساکاپاتنام شروع شد،
‫مردم اطراف بندر دچار مشکل شدن.
‫ریزگرد زغال سنگ وارد ‫ریه‌هاشون شده و سلامتشون تو خطره.
‫مردم هم اعتراض کردن.
‫برای کنترل ریزگردهای زغال سنگ، مدیریت بندر
‫مزایده‌ای برای ‫آب‌پاشی روی زغال سنگ برگزار کرد.
‫کِی.بی. ردی معروف به کریشنا بالاجی ردی ‫قراردادو امضا کرد.
‫او اهل نلور بود.
‫برای مقامات، حرف کِی بی نهایت تصمیمه
‫در مورد تعداد تراکتورهای ‫آبی که پاشیده شد.
‫رشوه و ترس سرمایه‌گذاری‌هاش بود.
‫یه دیو واسه ترسوندن ‫ویساکاپاتنام داشت به نام...
‫آمورو.
‫بعد از همه ی خرجی ها،
‫باید چک کنی چقدر ‫در ماه درآمد داری.
‫چرا توجهت روی درآمدهای منه؟
‫این درسته، مگه نه؟
‫این موضوع به سلامت عمومی مربوطه.
‫یه گزارش نوشتم.
‫وظیفمه.
‫اگه بنویسی چی میشه؟
‫اگه گزارش به دست ‫سازمانی مخالف برسه،
‫یه تحقیقاتی رو تو راهه.
‫این گزارشه. درسته؟
‫توی بازار پورنا چی می‌گذره؟
‫یه نفر سهمشو نمی‌ده.
‫بقیه هم به‌موقع پرداخت نمی‌کنن به خاطر اون.
‫اجبارشون می‌کنیم.
‫اگه مردم دیگه نمی‌ترسن،
‫باید شروع کنیم به درست کردن و ‫فروش غذای خیابونی با این زغال سنگ!
‫یه دکه تو آکایاهپالم بزنیم؟
‫من رسیدگی می‌کنم.
‫-دو تا برگ موز می‌خواستی، درسته؟ ‫-آره.
‫همه‌چی رو باید بدونی ‫قبل امضای قرارداد.
‫هی ردی که سهمتو به ما نمیدی.
‫زدن من مثه زدن آموروئه.
‫اشتباه کردم، سولومون. ‫خیلی عصبانی بودم اینجوری شد .
‫-خواهش میکنم بذارید برم. ‫-هی!
‫ردی رو جلو مغازه ببندین.
‫بیاین هر دو دستشو بگیریم.
‫هی، واسو!
‫واسو! ‫لطفا نجاتم بده.
‫-می‌کشنم. لطفا نجاتم بده. ‫-اونا کی هستن؟
‫آدمای آمورو.
‫اومدن که منو بکشن!
‫لطفا نجاتم بده.
‫من باهاشون مشکلی ندارم.
‫اگه الان نجاتت بدم چی میشه اگه ‫اونا منو بزنن؟ به وضعیت من فکر کن.
‫می‌خوایم هر دو دست آپال ردی رو بگیریم.
‫اونا اینجان!
‫افرادی که سهم‌شون رو نمی‌دن، ‫بیایید ببینید!
‫قفل رو باز کنید.
‫هی! ‫هی، واسو!
‫کمکم کن از این وضعیت دربیام.
‫من یه دختر دارم! خانواده‌م داغون میشه!
‫واسو! لطفا یه جوری نجاتم بده.
‫هر چی بخوای بهت میدم! دارن دروازه رو می‌شکنن!
‫هی! هی! واسو!
‫-هرچی بخوام میدی؟ ‫-اره!
‫نجاتم بده...
‫هی!
‫نمی‌بینی دارم حرف می‌زنم؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫بگو چی می‌خوای.
‫نصف ملک تجاریتو می‌خوام.
‫می‌دی؟ بگو!
‫آره... میدم!
‫قول میدی؟
‫هی!
‫بی دلیل می‌میرم!
‫اگه زنده بمونم، نصف زندگیم برای تو!
‫و نصف این تجارت، هم!
‫قول میدم! نجاتم بده! نجاتم بده!
‫داداش! داداش!
‫برای مقابله با این ولگردای امورو،
‫یه نفر بالاخره اومده ویشاکاپاتنام!
‫اگه یه نفر تونسته تو بازار همه آدمامونو به تنهایی بزنه،
‫باید اون آدم رو جدی بگیریم!
‫با SI کوندا صحبت کردم.
‫بقیه اش رو امشب تو دریا بندازید.
‫امورو!
‫نشان کارگریشو رو دروازه بازار آویزون کن.
‫هرکسی، حتی کلاغ‌های بازار باید بدونن
‫ما بودیم که ترتیبش رو دادیم.
‫هی، پراساد!
‫به نظر میاد حسابی دارن می‌زننش.
‫یه کاری کن، رفیق.
‫هی!
‫امورو اینجاست، مرد!
‫به ریکشا بگو اونجا منتظر بمونه.
‫مشخص نیست هنوز زندست یانه . فقط سریع ببرینش!
‫هی!
‫می‌کشنش!
‫-بریم. ‫-کجا؟
‫ها؟!
‫خوش آمدید نانی بابو به جشنواره‌های معبد کاناکا ماهالکشمی.
‫اگه بکشنش، ما رو هم می‌کشن.
‫باید نجاتش بدیم! باید نجاتش بدیم! بیا!
‫ما باید نجاتش بدیم.
‫دیزل رو چک کردی؟ داریم می‌ریم داخل.
‫محکم ببندش!
‫چی شده، امورو؟
‫بدون اعلان داری میری تو دریا؟
‫آقای نانی بابو.
‫درگیر این نشو.
‫این چه افتخاری داره که بذارید پلیس کسی رو ببنده و کتک بزنه؟
‫بندشو باز کنید!
‫بجنگید و برنده بشید!
‫-مردونگی واقعی اینه. ‫-اگه آزادش کنم؟
‫اون ازم ضربه میخوره؟
‫بندم رو باز کن و ببین.
‫بذار ببینیم کی زنده از اینجا میره بیرون!
‫قول!
‫درست گفت.
‫اون از همون لحظه که تو بازار آدماتو زد، آدم من شد.
‫اگه جرعت داری به آدم‌های نانی بابو دست بزن...
‫هی امورو! به کی بی بگو که روزای سود بردن
‫از معدن زغال‌سنگ و اون پولایی که جمع می‌کنی تموم شده!
‫هی!
‫قسمت بازار الان برای منه!
‫برای ما!
‫آدم‌های تو نباید از مرزهای آلیپورام رد بشن.
‫هیچ‌کدومتون دیگه لازم نیست به امورو پول بدید!
‫قسمت بازار از الان برای واسوعه!
‫واسو!
‫آقای نانی بابو، واسو برادرمه.
‫می‌بینم‌تون، آقا!
‫داداش! داداش!
‫واسو!
‫تو بردی. بیا.
‫واسو!
‫یه دقیقه صبر کن. بیا اینجا.
‫رفتم معبد آمّان و دعا کردم که حالت خوب بشه.
‫به خودم اعتماد دارم! از این چیزا خوشم نمیاد.
‫- از خدا خوشت نمیاد؟ ‫- نه.
‫از کسی که به خاطر تو رفته معبد هم خوشت نمیاد؟
‫آدمایی هستن که دوستت دارن.
‫احترام گذاشتن به باوراشون هیچ اشکالی نداره.
‫چی شده داداش؟ اون دختره بهت خال گذاشت؟
‫اوه، خفه شو!
‫قبل از اینکه کوکاکولا به هند بیاد،
‫در کاوالی، در منطقه نلور،
‫سودای سوگاندی مرکز سودا پندام خیلی معروف بود.
‫پسرایی که فرمول سودای سوگاندی رو کمی تغییر دادن،
‫و از ولور به ویساک برای باز کردن کارخانه نوشیدنی اومدن،
‫نانی بابو و کی‌بی بودن.
‫حتی اگه کارخانه رو به عنوان شریک شروع کردن،
‫بعداً به خاطر طمع کی‌بی از هم جدا شدن.
‫نانی بابو یه کارخانه نوشیدنی و یه کلاب
‫به نام کول اسپات داشت.
‫نانی بابو آرزوهای سیاسی داشت.
‫اون موقع بود که نانی بابو با واسو آشنا شد.
‫هی، واسو!
‫بیا!
‫کوندا...
‫واسو.
‫مثل برادرمه.
‫رئیس جدیدی که به ویساک اومده.
‫یه ذره شادی
‫یه ذره نشئه
‫از همه چی لذت ببر
‫بیا اینجا
‫منو ببر، منو ببر، پادشاه من
‫گل نازک تو، به تو می‌چسبم
‫بیا و در بهشت رو باز کن تو این سفر
‫منو ببر، منو ببر، پادشاه من
‫من ملودی قلب توام
‫منو مال خودت کن، عقب نکش ‫تو رو مسحور می‌کنم، درست تو مسیر
‫یه نگاه ظریف
‫و قلب‌ها به تپش می‌افتن
‫لبخند نرم من
‫همه مردای شهر رو دیوونه می‌کنه
‫منو ببر، منو ببر، پادشاه من ‫گل نازک تو، به تو می‌چسبم
‫بیا و در بهشت رو باز کن تو این سفر
‫منو ببر، منو ببر، پادشاه من ‫من ملودی قلب توام
‫منو مال خودت کن، عقب نکش ‫تو رو مسحور می‌کنم، درست تو مسیر
‫همه مردای خوب شما خیلی سختی می‌کشن ‫همیشه بار دارن، هیچ‌وقت کافی نیست
‫وقتی می‌خوای یه استراحت کنی ‫من آماده‌ام، خونه درست پشت سرته
‫یه ذره شادی
‫یه ذره نشئه
‫از همه چی لذت ببر
‫بیا اینجا
‫منو ببر، منو ببر، پادشاه من ‫گل نازک تو، به تو می‌چسبم
‫بیا و در بهشت رو باز کن تو این سفر
‫منو ببر، منو ببر، پادشاه من ‫من ملودی قلب توام
‫منو مال خودت کن، عقب نکش ‫تو رو مسحور می‌کنم، درست تو مسیر
‫اون واسوئه.
‫- مثل برادرمه ‫- سلام.
‫نیازی نیست سوفیا رو بهت معرفی کنم.
‫همه تو ویساک می‌شناسنش.
‫فردا می‌بینمت.
‫مواظب باش.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫چه فایده‌ای داره که هر داستانی رو اینجوری تموم کنیم؟
‫باید یه جای دیگه شروع بشه.
‫علاوه بر کار نارگیل، واسو شروع به دریافت پرداخت‌های بازار کرد.
‫نانی بابو شکست‌ناپذیره.
‫کی‌بی برای چند روز ساکت شد.
‫واسو با اپال ردی شریک شد.
‫یه کسب و کار جدید راه انداخت.
‫آخرین مدل‌های لباس رو از بمبئی وارد کرد و
‫اونا رو به ویساکاپاتنام معرفی کرد.
‫منتظر کسی هستی، واسو؟
‫نه آقا. خوبم.
‫- بشین، داداش. ‫- هی، واسو!
‫- تو بشین! ‫- بشین، داداش.
‫- این پول رو بگیر. ‫- این چیه، واسو؟
‫ما از هیچ شروع کردیم.
‫حالا باید برندمون رو تثبیت کنیم!
‫و همه باید بخشی ازش باشن!
‫بذار برم. ‫خواهرم اینطوری نیست.
‫دستتو بردار، لطفا.
‫اِی، اگه قرار نیست بیاد، ‫پس چرا اینجاست؟
‫برام مهم نیست اگه باید بیشتر پول بدم.
‫-این رو می‌خوام. ‫-نمی‌خوام.
‫-بذار برم! ‫-نمی‌خوام بیام. ولم کن.
‫اِی، دست‌هاتو از روش بردار!
‫چی؟ ‫تو مفتش اینجایی؟
‫می‌خوای ما رو بزنی؟
‫اگه بزنمت، می‌میری.
‫ها؟
‫برو.
‫سوجاتا!
‫بیا اینجا!
‫این‌ها رو انتخاب کن.
‫انتخاب کن!
‫مامان… ‫بیا داخل.
‫مامان، این سوجاتا هست.
‫خواهرش پادما.
‫از این به بعد با ما می‌مونن.
‫بیا عزیزم.
‫می‌تونی با ما بمونی.
‫اگه منو دوست داری، ‫می‌تونی اینجا بمونی،
‫برای همیشه با من.
‫قول.
‫-اِی، واسو! بیا! ‫-خوبی؟
‫بشین.
‫اولین کارت دعوت برای شما، آقا.
‫بالاخره آماده شدی ‫خانواده‌دار بشی!
‫می‌خوای با اون دختر ازدواج کنی؟
‫چهار ساله با هم هستن.
‫اگه باهم ازدواج کنن ‫حرفای پشت سرشونم تموم میشه.
‫می‌خوام تنها باهات حرف بزنم.
‫می‌خوام یه کارخونه لباس راه بندازم.
‫مواد اولیه رو از بمبئی میارم، ‫تولیدشم خودم مدیریت میکنم.
‫کمک مالی می‌خوام.
‫کمک نمی‌کنم.
‫ولی برای شراکت کاملا موافقم.
‫چقدر می‌خوای؟
‫سهم من چقدره؟
‫باشه.
‫پنجاه درصد بهت می‌دم.
‫ولی…
‫باید کنترل کامل دستم باشه.
‫فعلاً مرخص می‌شم.
‫خداحافظ، آقا.
‫این‌قدر دوستش داری؟
‫خیلی راحت داری براش خرج می‌کنی؟
‫توی سیرک، مردم خنده و کف می‌زنن ‫برای دلقک‌ها.
‫ولی…
‫یه نفر هست که همه رو کنترل می‌کنه
‫شیر و ببرها رو با یه چوب کوچیک.
‫اون کیه...
‫رینگ مستر!
‫جمعیت بهش احترام می‌گذارن.
‫مثل من.
‫وقتی دشمن ساکت می‌شه، ‫به این معنی نیست که شجاعتشو از دست داده.
‫به این معنیه که داره وقت می‌گیره تا قوی‌تر بشه.
‫در مراسم عروسی واسو،
‫کی‌بی یه هدیه فرستاد از طریق امورو.
‫وای خدای من!
‫یکی ببرش بیمارستان.
‫واسو…
‫بگو.
‫منو تو تخت بستری نکن.
‫وقتشه که تو
‫ باشگاه و کارخونه‌مون رو اداره کنی.
‫سوفیا رو مراقبت کن.
‫ کی‌بی؟
‫امورو؟
‫امورو تسلیم پلیس شده.
‫من از کی‌بی مراقبت می‌کنم.
‫استراحت کن.
‫فعلاً مرخص می‌شم.
‫ما فکر می‌کردیم که اون کاری ‫با کی‌بی و امورو بکنه.
‫ولی عجیب اینکه هیچی علیه‌شون انجام نداد.
‫هیچ وقت انتقام نگرفت.
‫شروع به درس خوندن کرد.
‫یه مدیریت قوی پیدا کرد
‫روی باشگاه، کارخونه ‫و تمام امورشون.
‫سه سال طول کشید تا نانی بابو بهبود پیدا کنه و بتونه بشینه.
‫زنده باد نانی بابو!
‫- زنده باد نانی بابو! ‫- خدا بهت برکت بده.
‫زنده باد نانی بابو!
‫ممنون. به سلامتی همه!
‫به سلامتی!
‫ممنون از همه حمایت‌هاتون.
‫برنامه‌مون برای سرمایه گزاری هنوز اماده نشده.
‫نانی بابو برگشته.
‫درسته.
‫کی می‌خوای باهاش درمورد سرمایه‌گذاری صحبت کنی، داداش؟
‫تازه اومده. بعداً ازش می‌پرسیم.
‫برنامه‌مون نباید استپ بشه.
‫- باید شروعش کنیم. ‫- منظورت چیه؟
‫بگو.
‫پولی که داریم به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫دو و نیم لک روپیه نیاز داریم.
‫برای به دست آوردن همچین پولی،
‫یا باید بانک بزنی یا از پول تقلبی استفاده کنی.
‫بزنیم.
‫اگه کسی رو می‌شناسی بگو.
‫این مثل اینه که با یه تیر کج تو صف وایسی.
‫من مستم و دارم یه چیزی می‌گم!
‫چرا حداقل فکر نکردی؟
‫بهش فکر کردم. بانک‌ها رو بی‌خیال شو. ‫بیا به پول تقلبی فکر کنیم.
‫چرا یه بیوه یه ساری سفید هم کافیه ‫ شوهرش زنده‌ست؟
‫منم این تجربه رو داشتم.
‫قبل از اینکه با من کار کنی،
‫با یه دوره ای که ناتوان و بی پول بودی،
‫یادت میاد ‫با اون سولومون دعوا کردیم.
‫دو روز قبل از اون، یه نفر به اسم کاپور، ‫که همین جا نشسته.
‫به من گفت مردم از دواراپودی ‫اومدن تا پول تقلبی رو عوض کنن،
‫من با ۲۰۰۰ روپیه رفتم آنکاپالی.
‫- کی اونجاست؟ ‫- اپال ردی.
‫پس می‌بینمت.
‫اما واسو،
‫راستش رو بگم،
‫آدم نمی‌تونه باور کنه که تقلبی‌ان! ‫اونقدر خوبن!
‫داشتم تو خیابون راه می‌رفتم، ‫خوشحال از اینکه روزای بدم تموم شده.
‫از دور چراغ‌ها رو دیدم و ‫دستم رو بالا گرفتم فکر کردم کامیونه.
‫اما، اون یه جیپ پلیس بود.
‫نزدیک بود خودمو خیس کنم!
‫و اونا همه پول رو بردن.
‫بهش التماس کردم، گفتم من یه مرد خانواده‌ام ‫و بهش رحم کنه،
‫و اون پول رو گرفت و رفت.
‫لباس‌هام رو بردن.
‫فقط یه کشو برام مونده.
‫سگ‌ها از یه طرف دنبالم کردن.
‫هیچ راننده کامیونی ‫با دیدن من توقف نکرد.
‫تا گاجواکا پیاده رفتم.
‫بالاخره یه آدم خوب کامیونش رو نگه داشت.
‫نه، واسو.
‫خطرناکه، بی‌خیالش شو.
‫هی، بس کن! ‫لطفاً نخند.
‫یه کار بکن.
‫یه کم پول از مغازه‌دارها قرض بگیر.
‫و معامله رو با کاپور ببند.
‫بهش بگو که مبلغ زیادیه. ‫من می‌رم و پول‌ها رو می‌گیرم.
‫یه زمانی فکر می‌کردم هیچ‌وقت پا به همچین باری نمی‌ذارم.
‫حالا داریم تو همون کلاب نوشیدنی می‌خوریم!
‫وقتی واسو می‌گه باور کن.
‫قول بده.
‫اول، تمرکز کن روی پول دراوردن.
‫کارخونه پوشاک رو به اسم دخترت میذاریم.
‫کجا میری؟
‫یه چیزی باید بهت بگم.
‫دارم می‌رم تا ارماتیدیببالو ‫یه کاری انجام بدم.
‫وقتی برگشتم صحبت می‌کنیم.
‫چرا همه اینا رو با خودت می‌بری ‫وقتی شب بیرون میری؟
‫شاید بهشون نیاز داشته باشم.
‫برای تو، این پول یه نیازه ‫که به یه اعتیاد تبدیل شده.
‫و اعتیاد به سقوط منجر میشه.
‫نه خوشبختی.
‫چرا نمی‌تونیم با چیزی که داریم خوشحال باشیم؟
‫اگه با چیزی که دارم خوشحال بودم، ‫به همون بسته برنج بسنده می‌کردم.
‫راه پیداکردن نشونه کسیه ‫که می‌خواد پیشرفت کنه.
‫- بذار رشد کنم. ‫- اگه اوضاع خراب شد چی؟
‫وقتی قصد کمک به دیگران رو داریم، ‫هیچ اتفاق بدی برامون نمی‌افته.
‫برمی‌گردم.
‫چقدر؟
‫یه لک.¹
‫مگه تو نگفتی سه لک؟
‫نتونستیم به موقع جور کنیم.
‫پولا رو نشونم بده.
‫فقط اگه اوکی باشم، معامله می‌کنیم.
‫ این مقدار پول اینجا دردسره
‫ما شیش تا آوردیم، تو که سه تا میخواستی.
‫به هر حال، اینا تقلبی اند. ‫درسته، داداش؟
‫می‌تونیم دوباره چاپش کنیم!
‫داری می‌بینی؟
‫حتی بانک مرکزی هم نمی‌فهمه که تقلبیه!
‫ما اینا رو توی ناسیک چاپ می‌کنیم.
‫چی؟ راضی شدی؟
‫اگه دو روز دیگه صبر کنی،
‫باقی‌مونده رو هم می‌گیرم.
‫ببینیم.
‫مراقب پول‌ها باش.
‫دست‌هاتو بالا ببر! حرکت کنی، شلیک می‌کنم!
‫افسره ها! برین و پولارو ضبط کنین.
‫خب، برنامت بعدش چیه؟ ‫میخوای لختم ‌کنی؟
‫یونیفورمت خیلی بهت میاد.
‫ولی رئیسات تایید می‌کنن
‫که با این تیپ تو انجام وظیفه باشی؟
‫-داداش! ‫-سریع کارو ردیف کن.
‫برو کنار، عمو.
‫انگار تقلبی نیستن.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم انقدر پول ببینم.
‫عمو، اگه پلیس واقعی باشن،
‫پولارو می‌گیرن و دستگیرمون می‌کنن یا رشوه می‌خوان و آزادمون می‌کنن.
‫وقتی لختت کردن وسط خیابون،
‫فهمیدم همشون یک گروه‌ان.
‫یعنی…
‫همه پول‌ها واقعیه.
‫حتی یکی‌شم تقلبی نیست!
‫چی شده، خاله؟ ‫تو این وقت پایسام درست کردی!
‫زنت حامله‌ست.
‫می‌خواست بهت بگه. ولی با عجله رفتی.
‫خیلی منتظرت بود. آخرش خوابش برد.
‫پسر شیرینی!
‫اسمشو فکر کردی؟
‫تو بگو.
‫دارم میرم بمبئی.
‫در مورد کارخونه نساجی.
‫اگه کارخونه رو راه بندازیم،
‫به جای تن فروشی، ‫نزدیک چوولا مادام…
‫میتونیم برای کلی آدم کار درست کنیم.
‫هی، این چیه؟
‫فقط فکر کن، داداش. ‫پولو بهت میدم.
‫-داداش، بیجلانی. ‫-برو داخل.
‫لطفاً اسمتو اینجا بنویس.
‫عمو، چرا قیمتش اینقدره؟
‫-صبر کن. میرم باهاش حرف می‌زنم. ‫-برو حرف بزن.
‫بگیرین فیش‌تونو. سریع!
‫پولو الان بذارید. ‫پولو بذارید. سریع!
‫سه تا رو پنج شرط می‌بندم.
‫دوازده تا رو هفت شرط می‌بندم.
‫-چهار تا رو نه شرط می‌بندم. ‫-پونزده تا رو شش شرط می‌بندم.
‫وای خدای من! ‫این دفعه شماره ششه.
‫بیست تا رو پنج شرط می‌بندم.
‫اگه همه پولت رو باختی چی؟
‫سی تا اونجا شرط می‌بندم.
‫پنج تا رو سه شرط می‌بندم.
‫یک تا رو دو شرط می‌بندم.
‫سی تا رو پنج شرط می‌بندم.
‫ببین اونجا.
‫یه لیوان چای، لطفاً.
‫سی تا رو نه شرط می‌بندم.
‫وای خدا! ‫الان شماره پنج شده.
‫این بار شماره پنج!
‫پولو الان بذارید.
‫روی شماره دو شرط می‌بندیم.
‫ده تا رو دو شرط می‌بندم.
‫الان شماره دو شده؟ ‫وای خدا!
‫باید دوباره پولم رو شرط ببندم!
‫بریم! نرخ‌ها رو گرفتم.
‫اون اصلاً کوتاه نمیاد. ‫بریم یه کارخونه دیگه.
‫نیازی نیست.
‫بریم ویساگ.²
‫چی؟
‫ما وارد کار لباس نمی‌شیم.
‫پس چی؟
‫چای، چای! ‫چای، چای!
‫داداش، دو تا چای بیار.
‫عمو...
‫چای، چای، چای!
‫بگو ببینم از کار و بار چخبر؟
‫داداش، یه لیوان خالی بده.
‫چای، چای، چای!
‫چای، چای، ‫داداش! چای!
‫دختر!
‫بیا اینجا لطفاً.
‫چای، چای، چای!
‫چای!
‫بگیرش.
‫-داری چیکار می‌کنی؟ ‫-دارم می‌نویسم.
‫بیا یه بازی کنیم برای سرگرمی.
‫برای گذروندن وقت.
‫توی این لیوان ۱۰ تا کاغذ هست.
‫روی کاغذها عددهای ۰ تا ۹ نوشته شده.
‫دو تا کاغذ درمیارم.
‫اگه کسی عدد درست رو حدس بزنه که من انتخاب کردم،
‫هشت روپیه به ازای یک روپیه میدم.
‫اگه کسی دو تا عدد درست حدس بزنه،
‫هشتاد روپیه به ازای یک روپیه میدم.
‫چی؟
‫-هشت روپیه به ازای یک روپیه میدی؟ ‫-آره.
‫اگه دو تا عدد رو درست حدس بزنم، هشتاد روپیه می‌گیرم؟
‫کامش - ۴، باسکار - ۷.
‫جاگاپاتی - ۳.
‫عزیزم، لطفاً بنویسش.
‫۷!
‫-آره! ‫-بردش!
‫آقا، پول رو بده.
‫آقا...آقا...پول ‫آقا...
‫بیا بازی کنیم!
‫اگه دو تا رو حدس بزنیم، هشتاد روپیه میشه، درسته؟
‫آره.
‫اولین حدس چهار.
‫دومین حدس هفت.
‫کامش دو. ‫ماهالاکسمی هفت.
‫چهار!
‫دومین عدد...
‫خدا رو شکر!
‫هشت!
‫ای خدا! ‫نه!
‫آماده‌ای؟
‫با یه عدد باختم.
‫وگرنه همه‌اش رو می‌بردم.
‫بگیرش، عمو.
‫مال من نه!
‫ماهالاکشمی دو روپیه.
‫چهار!
‫-مال من! ‫-ای خدا!
‫این کار و بار عالیه!
‫درآمد بدون سرمایه‌گذاری!
‫خوب گوش کن، رفیق.
‫کار و بار یعنی خرید و فروش.
‫ما رویا می‌فروشیم و اعتمادشون رو می‌خریم.
‫این کار و بار جدید ماست.
‫فکر می‌کنی دولت ساکت می‌مونه؟
‫وقتی پول شروع به حرف زدن می‌کنه،
‫هیچ زبانی تو دنیا نمی‌تونه جوابش رو بده.
‫کل کشور این بازی رو بازی می‌کنه.
‫این بازی برای همه‌ست، ‫از کارگرها تا کارمندها.
‫قول!
‫یه اسم برای این بازی دارم.
‫چیه؟
‫متکا!
‫یورکا!
‫فقط نشستن به جایی نمی‌رسونه ‫تماشا کردن بازی رو نمی‌بره
‫ولی بپر تو ‫و کل دنیا مال تو میشه
‫اگه افتادی، دوباره بلند شو
‫به کسی تکیه نکن
‫زندگی همه چیز رو بهت یاد میده
‫بیا شروع کنیم!
‫اگه ترس غلبه کنه
‫رویاها هیچ‌وقت به واقعیت نمی‌پیوندن
‫زندگی یه قماره
‫بردن مهمه!
‫دور و برت رو نگاه کن ‫پول همه جای این دنیاس
‫بگرد، بگرد ، بگرد ‫هر چی بیشتر بگردی بیشتر پیداش می‌کنی
‫پا بذار رو بقیه، به اوج برس
‫حقته که زندگی کنی و هدفای بلند داشته باشی
‫فقط تویی که می‌تونی خودت رو راهنمایی کنی ‫شانس در نمی‌زنه
‫پس راهت رو خودت پیدا کن
‫آدم مثل ماهیه
‫وقتی طعمه بذاری گیر می‌افته
‫گرسنه‌ای شکار کنی جرم نیست
‫سخت که بگی نه ‫وقتی خدا همیشه کمکت نمی‌کنه
‫طمع دوست همه‌ست ‫چطوری می‌تونی نادیده‌ش بگیری؟
‫همه‌مون صدای طمع رو می‌شنویم
‫ما اینجا واسه مدت کوتاهی هستیم ‫یه روز همه‌مون باید بریم
‫پس بیایید امروز خوش بگذرونیم!
‫مغزت رو تیز کن
‫از جمعیت زرنگ‌تر باش
‫فقط نشستن هیچی برات نمیاره ‫تماشا کردن بازی رو نمی‌بره
‫ولی وقتی وارد بشی ‫کل دنیا مال تو میشه
‫اگه افتادی، دوباره بلند شو ‫به کسی تکیه نکن
‫زندگی هر چیزی که باید بدونی رو یادت میده
‫بریم جلو!
‫اگه ترس برت داره
‫رویاها هیچ‌وقت واقعیت نمی‌شن
‫زندگی یه قماره
‫بردن مهمه! ‫بریم جلو!
‫امیدها بیشتر دوام میارن.
‫بری سریع‌تر میر‌ه.
‫اگه صبح بازی ماتکا رو شروع کنی،
‫نتایج رو تا 5 عصر می‌گیری.
‫مردم بهش عادت کردن.
‫مردم چیزها رو فوری می‌خوان.
‫با همین عجله،
‫واسو بازی ماتکا رو ‫تو کل کشور پخش کرد.
‫خب؟ ‫هیچ ردی از پول پیدا کردین؟
‫ خانم نخست وزیر، ‫ما داریم روی همین کار می‌کنیم.
‫دنبالشی؟
‫جدی؟
‫برای اولین بار توی ‫سیستم اقتصادی هند،
‫اینقدر مقدار زیادی پول ثبت‌نشده از بانک‌ها ناپدید شده.
‫آژانس‌های اطلاعاتی دارن کاغذ سفید نشون میدن.
‫تو کشور ما تفاوت زیادی بین ‫چاپ و گردش وجود داره.
‫پس پول‌ها کجان؟
‫خانم نخست وزیر،
‫ما تحقیقات زیادی انجام دادیم.
‫و پول توی ویشاکاپتنامه.
‫آقای رائو...
‫چی کار می‌کنی؟ ‫ایالت خودته.
‫خانم، ما داریم تلاش می‌کنیم ‫تا این مشکل رو هرچه سریع تر حل کنیم
‫سریع‌تر از اون، آقای رائو!
‫اگه این کار ادامه پیدا کنه، اقتصاد هند ‫با خاک یکسان میشه.
‫بدون پول چطوری می‌تونه ‫پیشرفت کشور اتفاق بیفته؟
‫احزاب مخالف دارن از ما سوال می‌کنن.
‫باید یه جواب پیدا کنم. ‫یه کاری بکن!
‫نتیجه می‌خوام.
‫آقا، اینطوری نیست آقا. ‫ما نمی‌دونیم کی داره این کارو اداره می‌کنه.
‫یه فرد؟ یا یه سازمان؟ ‫یا یه فرقه؟
‫باشه. بگو که برنامه بعدی‌ت چیه.
‫آقا، بهترین آدمم رو به ‫ویشاکاپتنام می‌فرستم.
‫برو جلو!
‫کیی اینقدر پولو ‫توی ویشاکاپتنام نگه می‌داره؟
‫کجاست؟
‫داستان دروناچاریا که از انگشت ‫به عنوان هزینه خواست رو شنیدی؟
‫اگه انگشت شصت رو برداره، دیگه ‫نمی‌تونه از تیروکمان استفاده کنه.
‫و نمی‌تونه آرژونا رو شکست بده.
‫فایده‌اش چیه؟
‫با دست چپش تمرین کرد و به جنگ اومد.
‫داروین این فرضیه رو داشت که 16 گونه دیگه
‫تعداد انگشت‌های دست و پاشون مثل ماست.
‫چیزی که ما توی دست‌هامون داریم ‫بهش می‌گن انگشت‌ قابل تقابل.
‫یعنی...
‫دست‌ها با یه انگشت‌ شصت که می‌تونه ‫برعکس بقیه انگشتا قرار بگیره.
‫بین 16 گونه مختلف، ‫گروه میمون‌ها بیشترین رو تشکیل می‌دن.
‫آدم‌ها از میمون‌ها تکامل پیدا کردن. درسته؟
‫نه.
‫قبل از میمون‌ها،
‫حدود 380 میلیون سال پیش،
‫انواع مختلفی از ماهی‌ها روی این زمین ‫گفته می‌شه که دست داشته‌ان.
‫فهمیدی، باسکر رائو؟
‫یه زمانی ما ماهی بودیم.
‫بعدش میمون شدیم.
‫ولی حالا انسانیم.
‫چرا داری از تاریخ میمون‌ها حرف می‌زنی، واسو؟
‫-بگو چرا ما رو اینجا جمع کردی. ‫-می‌گم.
‫اول به این گوش کن.
‫شگفت‌زده می‌شی.
‫غیر از انسان‌ها و میمون‌ها،
‫موجودات دیگه‌ای هم هستن که ‫شصت‌های شبه‌مقابل دارن.
‫اونا نمی‌تونن شصتشون رو مثل ما ‫به بقیه انگشتاشون برسونن.
‫با این مزیت، انسان‌ها می‌تونن با دستشون برنج بخورن.
‫می‌تونن به دخترا دست بزنن.
‫می‌تونه موقع خواب ملافه رو بکشه.
‫می‌تونه بعد از نیش زدن یه پشه رو له کنه.
‫می‌تونه با اعتماد به نفس وارد میدان جنگ بشه.
‫فقط یه سلاح تو دستش می‌خواد تا بکشه!
‫بدون این دست‌ها،
‫نمی‌تونیم گناه یا ثوابی انجام بدیم.
‫با این دست‌های قدرتمند،
‫یه شماره نوشته می‌شه و به ‫کل کشور فرستاده می‌شه.
‫تو کورنول، ناندیالا و تادیپاتری،
‫دارن شماره‌های دیگه‌ای می‌شنون.
‫اون شماره‌ها رو دست بسکار رائو نوشته؟
‫-بگو، جاگاپاتی. ‫-ها؟
‫شوهر خواهرم ازم خواست این کار رو بکنم. ‫فکر نمی‌کردم به تو برسه.
‫دیگه این اتفاق نمی‌افته، واسو.
‫وقتی همون شماره به کل کشور فرستاده می‌شه،
‫من همه چیز رو زیر نظر دارم.
‫نمی‌دونی؟
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم، واسو.
‫یه شوهر خواهر می‌تونه زندگی رو شکل بده.
‫چی به زندگی تو اومد؟
‫وقتی دو روپیه از دست دادی، ‫سه تا منطقه بهت دادم.
‫یه خونه بزرگ گرفتی.
‫زمین گرفتی. زنت جواهرات طلا گرفت.
‫یه گربه که صد تا موش خورده
‫میره زیارت.
‫می‌خوای باور کنم؟
‫اشتباه بود.
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم، واسو.
‫لطفاً باور کن.
‫قول می‌دی؟
‫قول می‌دم.
‫تقلبی از اصلش رنگارنگ‌تره!
‫ولی عمرش کوتاه‌تره.
‫اگه همه اینو بفهمن و کار کنن، عالیه.
‫من دروناچاریا نیستم که بعد از گرفتن یه انگشت بذارم بری.
‫واسو.
‫پادشاه ماتکا!
‫من همون آدمی هستم که وزیر کشور ‫آقای رائو و کارکنانش ازش حرف زدن.
‫روزی که به ویساگ اومدم تا ‫سرکرده‌های باند رو پیدا کنم،
‫آمورو از زندان آزاد شد.
‫بی‌خبر از اینکه از کجا باید ‫تحقیقات رو شروع کنم،
‫به عنوان کارمند تو یه شرکت کشتیرانی ‫شروع به عملیات مخفی کردم.
‫اولین هدفم ضربه‌زن‌های محلی ‫بود که ماتکا رو اداره می‌کردن.
‫باید امروز شماره‌ها رو بدیم، برادر.
‫مامان! ‫دخترم رو بیار.
‫عزیزم! بیا اینجا.
‫حموم کردی؟
‫عزیزم…
‫دو تا کارت بردار.
‫[شمردن] 30، 36، 38، 39…
‫عمو. اینو یادداشت کن.
‫دوشنبه.
‫-یه دقیقه. ‫-چهار، پنج.
‫چهار، پنج.
‫سه‌شنبه. هشت، شش.
‫هشت، شش.
‫عمو، چهارشنبه. سه، هشت.
‫-دو تا دیگه بردار، عزیزم. ‫-این رو ببین.
‫عزیزم!
‫دخترمو تو بازی‌ای که مردم رو می‌کشه قاطی نکن.
‫-هیچ‌وقت کسی رو مجبور به بازی نکردم. ‫-ولی معتادشون کردی.
‫-چی می‌خوای بگی؟ ‫-همه این بازی رو تمومش کن.
‫نمی‌خوایم نفرین کسی رو. این گناه برای ما نیست.
‫گناه و ثواب بستگی به جایی داره که وایسادی و چطور می‌بینی.
‫بیشتر از نفرین بازنده‌ها، برکت برنده‌ها رو داریم.
‫این بازیه.
‫برنده نمیاد ازم تشکر کنه.
‫لازم نیست به بازنده فکر کنم.
‫من کسی رو نمی‌خوام که براش گناه و ثواب مهم نباشه.
‫نذار دخترم این کارها رو بکنه.
‫منظورت چیه؟
‫من و دخترم اینجا نمی‌مونیم.
‫وایسا!
‫تو و دخترم همین‌جا می‌مونید.
‫این مسئله رو بیشتر از این کش نده.
‫من همون‌طور که هستم می‌مونم و بهتره تو هم همین‌طور باشی.
‫دخترمون رو وارد این نکن.
‫خونه فقط از دیوار و سقف ساخته نمی‌شه.
‫قلب‌هایی پر از عشق می‌خواد.
‫از امروز اینجا خونه من نیست.
‫دخترم وارد این کارها نمی‌شه.
‫دارم رک بهت می‌گم.
‫پشت هر کسب‌وکار بزرگی مرگ و جنایت هست.
‫ماتکا خیلی از خانواده‌ها رو نابود کرد.
‫من تیمم رو از اون خانواده‌ها ساختم.
‫هر شب، تیم ما شروع به ردیابی
‫کسایی که شماره‌های باز و بسته ماتکا رو در سراسر کشور میقروشن میکنه.
‫هدف ما اینه که اونا رو به دادگاه عالی بیاریم
‫و اقتصاد کشور رو حفظ کنیم.
‫نخست‌وزیر تحت فشار مخالفان نتونست مقاومت کنه،
‫و وضعیت اضطراری اعلام کرد.
‫کشور شبیه منطقه جنگی شده بود.
‫بعد از وضعیت اضطراری، حزب جاناتا در انتخابات پیروز شد.
‫نانی بابو نماینده ویزاگ شد.
‫کی‌بی به زیرزمین رفت.
‫فرش قشنگیه! خیلی زیباست.
‫-از کشمیر گرفتمش. ‫-اوه!
‫یه کار طراحیه.
‫می‌تونم یکی دیگه برات بگیرم.
‫اشکالی نداره.
‫کوکاکولا تعطیل شده.
‫نانی بابو قصد داره کارخانه‌های کول اسپات رو در سراسر کشور راه‌اندازی کنه.
‫اومدم باهات درباره سرمایه‌گذاری صحبت کنم.
‫مستقیم با نانی بابو درباره این موضوع صحبت می‌کنم.
‫صحبت با من مثل صحبت با نانی بابوئه.
‫این برای من صدق نمی‌کنه.
‫حرف نمی‌زنم.
‫قهوه می‌خوای؟
‫من آدم‌هایی رو که به من اهمیت نمی‌دن بیشتر از اونایی که دنبالم می‌افتن دوست دارم.
‫از همون بار اولی که دیدمت خوشم اومد.
‫چشات و اون عطش توشون.
‫حالا بیشتر از قبل دوستت دارم.
‫برو، سوفیا.
‫تو ویزاگ آدمایی هستن که حاضرن
‫کل دارایی‌شون رو فقط برای یه لمس انگشت کوچیکم بدن.
‫من چه کم دارم نسبت به زنت از چاولا مادام؟
‫یه کلمه دیگه درباره‌اش بگی، زبونت رو می‌برم.
‫باشه، حرف نمی‌زنم.
‫راسته که با هم دعوا کردید؟
‫شنیدم ازش دوری می‌کنی؟
‫نیاز نداری؟
‫من و زنم ممکنه هزار تا مشکل با هم داشته باشیم.
‫در عین حال به هم اعتماد و احترام داریم.
‫تو، یه زن مثل تو
‫یه زن مثل تو نمی‌فهمه.
‫کی‌بی تا زمانی که
‫آمورو از زندان آزاد شد و هفت سال حبسش رو گذروند، ساکت موند.
‫بعد از گرفتن قراردادهای سندبلاست و نقاشی در بندر کشتی‌رانی،
‫پول و آدم جمع کرد.
‫کی‌بی می‌دونست اگه می‌خواد قدرت رو تو دستش بگیره، باید یه تفنگ هم تو دستش باشه.
‫-به سلامتی! ‫-به سلامتی!
‫عجیبه که به اسمت صدات کنم.
‫بزرگ شدی.
‫حالا نماینده مجلسی.
‫اینجا هر کی زور داره، کار رو می‌چرخونه.
‫ولی هنوز خودم رو پیرو تو می‌دونم.
‫از اینکه سوفیا رو فرستادم پیشت ناراحت شدی؟
‫اگه زنگ می‌زدی، خودم شخصاً می‌اومدم.
‫اون موقع تو دهلی بودم.
‫در واقع…
‫-این… ‫-ببخشید.
‫داشتی می‌گفتی.
‫آره… منظورم این بود…
‫موضوع کوکاکولا.
‫الان وقتشه.
‫قصد دارم کارخانه‌های کول اسپات رو در سراسر کشور راه‌اندازی کنم.
‫باید حداقل هفت یا هشت مرکز رو پوشش بدیم.
‫نیاز به کمک واسه سرمایه‌گذاری دارم.
‫کمک نمی‌کنم.
‫ولی برای همکاری آماده‌م.
‫قبول!
‫چیزی بهتر از یه همکاری با واسو نیست.
‫ولی فقط سرمایه‌گذاری کافی نیست. به زمانت هم نیاز دارم.
‫به زور سیاست رو توی دهلی و ویزاگ مدیریت کردم.
‫اما...
‫یه سری شرط دارم.
‫بیا، بذار برات توضیح بدم.
‫از بازار تا این موقعیت،
‫آدمایی رو دارم که تو این مسیر کنارم بودن.
‫اون آدما باید به‌عنوان نگهبان توی کارخونه‌هایی که راه می‌اندازیم منصوب بشن.
‫باید خارج از کارخونه‌ها مسکن داده بشن. و یه چیز دیگه.
‫زمینی که کارخونه‌ها رو توش راه می‌اندازیم نباید اجاره یا رهن گرفته بشه.
‫اگه نه اجاره، نه رهن، باید زمین‌ها رو بخریم.
‫یه عالمه خرج داره، واسو.
‫سرمایه‌گذاری روی زمین فکر بدی نیست. من پولشو جور می‌کنم.
‫زود بخور، عزیزم.
‫به نظر می‌رسه بابات امروز زود اومده خونه.
‫مواظب باش، عزیزم!
‫کی اونجاست؟
‫عزیزم!
‫ببرش تو.
‫تا وقتی که بهت نگفتم بیرون نرو.
‫چی شده؟
‫هردوتون همینجا بمونید. بیرون نیاید. بشینید.
‫مخفی نگهش دارین.
‫مواظب باش، پسر.
‫در رو باز کن. ‫در رو باز کن.
‫الو؟
‫مامان!
‫سوجاتا!
‫سوجاتای عزیزم...
‫مامان!
‫- مامان! ‫- عزیزم سوجاتا...
‫- مامان! ‫- سوجاتا...
‫سوجاتای عزیزم!
‫چه سرنوشت بی‌رحمی!
‫دخترم. دخترم. ‫دخترم کجاست؟
‫دخترم.
‫چه فکری کردیم، ‫رسیدیم به این پیچ؟
‫من کی‌ام، تو کی هستی، ‫که این دوستی عاشقمون شد؟
‫یه دیدار اتفاقی ‫تو یه مسیر پر پیچ و خم تقدیر
‫زمان، یه سایه خاموش، ‫همه چیز رو در نسیان فرو می‌بره
‫چقدر دور؟ چقدر دور؟ ‫این مسیر چقدر دوره؟
‫تا اونوقت، تا اونوقت، ‫من دنبالت می‌آم
‫من کی‌ام؟ چرا هستم؟ ‫حضور تو برام جواب بود
‫این مراسم برای ‫در هم پیچیدن روح‌هامون فرا می‌خونه
‫چه فکری کردیم، ‫رسیدیم به این پیچ؟
‫من کی‌ام، تو کی هستی، ‫که این دوستی عاشقمون شد؟
‫دو روح به‌هم پیچیده
‫تبدیل به یک سه‌تایی
‫تو نور نرم ‫حیاط‌مون
‫شادی‌هامون به الگوهای ‫زیبایی تبدیل شد
‫این معصومیت رو به رشد ‫به بزرگ‌ترین گنج‌مون تبدیل شده
‫شور و شوق ماندگارمون ‫داستان‌مون رو قوی‌تر می‌کنه
‫مثل یه خال روی پیشونی‌ت ‫سخت‌ترین سنگ تو من ذوب شد
‫وقتی داستان‌مون ادامه داره
‫چه فکری کردیم، ‫رسیدیم به این پیچ؟
‫من کی‌ام، تو کی هستی، ‫که این دوستی عاشقمون شد؟
‫یه دیدار اتفاقی ‫تو یه مسیر پر پیچ و خم تقدیر
‫زمان، یه سایه خاموش، ‫همه چیز رو در نسیان فرو می‌بره
‫چقدر دور؟ چقدر دور؟ ‫این مسیر چقدر دوره؟
‫تا اونوقت، تا اونوقت، ‫من دنبالت می‌آم
‫من کی‌ام؟ چرا هستم؟ ‫حضور تو برام جواب بود
‫این مراسم برای ‫در هم پیچیدن روح‌هامون فرا می‌خونه
‫بعد از اینکه مادر و زنش رو از دست داد، ‫واسو عقب‌نشینی کرد.
‫متکا تمام شد.
‫ولی مردم که به مزه پول عادت کرده بودن،
‫وقتی تموم شد به بزن بهادرا برگشتن.
‫احتمالش هست که یه منطقه کم‌فشار ‫روی خلیج بنگال تشکیل بشه.
‫همونطور که اداره هواشناسی تایید کرده.
‫هشدار داده شده که این منطقه کم‌فشار ممکنه
‫طی هفتاد و دو ساعت آینده به یه طوفان تبدیل بشه.
‫به مردم شهرهای ساحلی مثل ‫ویشاکاپاتنام، راجاموندری…
‫هشدار داده شده که برای ماهیگیری نرن…
‫نماینده مجلس شدنم هیچ شادی‌ای نداره.
‫وقتی به فاجعه‌ای که از سر گذروندی فکر می‌کنم...
‫نمیتونی اینطوری بزاری بری، واسو.
‫مردم فقط از یه مار تا وقتی ترس دارن که صداشون در نیاد.
‫نیازی نیست گاز بگیری.
‫فقط هیس کن.
‫باید بگم، ‫یه کم خودخواهی هم اینجا هست.
‫سرم با سیاست شلوغ شده.
‫رو تو حساب کرده بودم که کارخونه‌ها رو بچرخونی.
‫اگه محکم وایسی،
‫آدمایی مثل کی بی دیگه جرات نمی‌کنن اسم ما رو بیارن.
‫بهش فکر کن.
‫فهمیدی کی بی کجاست؟
‫هنوز نمی‌دونیم.
‫زود پیداش می‌کنیم.
‫نمی‌تونیم اونایی که از دست دادیم رو برگردونیم.
‫اونایی که هنوز اینجا هستن رو از دست نده.
‫مواظب باش.
‫اومدی خونه من...
‫دیدن دوبارت با حالت همیشگیت...
‫خیلی خوشحالم کرد، واسو.
‫دلم می‌خواست ببینمت.
‫می‌خواستم ببینمت.
‫لطفاً هرچی بینمون گذشته رو فراموش کن.
‫نباید اون روز درباره سوجاتا بد می‌گفتم.
‫اگه همه اینا تو ذهنم بود، این هدیه رو برات نمی‌آوردم.
‫چیزی نیست.
‫دوستش داری؟
‫خوشحالی؟
‫قبلاً گفتم که دوستش دارم. و تو یادت بود.
‫خیلی برام ارزشمنده.
‫چی لازمه تا تو رو مثل واسوی قدیم ببینم؟
‫هیچ‌کس نمی‌تونه جای سوجاتا رو پر کنه
‫ولی من آماده‌ام که از تو و دخترت از همین لحظه مراقبت کنم.
‫خیلی خسته به نظر می‌رسی.
‫چی شده؟ ‫یادت به سوجاتا افتاد؟
‫آره.
‫اگه با هم خوشحال باشیم... ‫و بعد تو رو از من بگیرن چی؟
‫-چیزی شبیه به این اتفاق نمیوفته. ‫-نه، نه. نمی‌تونیم به کسی اعتماد کنیم.
‫نمی‌تونم کسی دیگه رو تو زندگیم از دست بدم.
‫اونایی که تو کلاب بهم حمله کردن، ‫و اونایی که مادرم و سوجاتا رو کشتن،
‫آدمای کی بی هستن.
‫-باید کارشون رو تموم کنم، درسته؟ ‫-تو و نانی بابو دشمنای زیادی دارین.
‫درسته.
‫ولی، جلسه بین من و نانی بابو تو کلاب...
‫فقط ما و آدمای من می‌دونستن
‫و هیچ‌کس دیگه.
‫کی می‌تونسته به کی بی خبر بده؟
‫داری بی‌خودی فکر می‌کنی.
‫همه اینا رو فراموش کن.
‫از این شب لذت ببر.
‫هی! همونجا بمون.
‫نگاه به تو و فرش با هم، ‫ترکیبشون عالیه.
‫یه چیزی بگو، سوفیا.
‫من آدم خوبی‌ام؟
‫یا آدم بدی؟
‫تو یه مبارزی، واسو.
‫درسته.
‫یه مبارز...
‫نمی‌تونه زندگی اونایی که عزیزانش رو گرفتن رو ببخشه.
‫اگه یه چیزی برات پیش بیاد چی؟
‫اون روز از کلاب،
‫یه تماس تلفنی به کی بی گرفته شد.
‫اینجام، و اینجا و اینجا رو تحت کنترل دارم. ‫اینطوری تا اینجا اومدم.
‫ قبلاً به کی بی خبر دادم، ‫که اومدم اینجا.
‫سلام سوفیا
‫واسو همه چیز رو فهمیده. ‫فقط از ویزاگ برو بیرون.
‫سوفیا؟
‫سلام؟
‫واسو، واسو. به حرفم گوش کن.
‫لطفاً. گوش کن--
‫بعد از اینکه از غم مراسم خاکسپاری گذشت، ‫واسو به روش‌های قدیمیش برگشت.
‫متکا دوباره اوج گرفت!
‫تحقیقات من داره به نتیجه می‌رسه.
‫یه سرنخ مهم درباره این پرونده تو بمبئی پیدا کردم.
‫ناهارت رو نمی‌خوری، آقا؟
‫-لطفاً شما شروع کنید. من بعداً میام. ‫-باشه، آقا.
‫اولین شرط‌بندی باز ‫ساعت نه شروع می‌شه
‫و شرط‌بندی بسته ‫ساعت پنج عصره.
‫می‌تونی روی هر عددی ‫از یک تا نه شرط ببندی.
‫صاحبان دکه‌های پان، چای‌فروشی‌ها، ‫هرکسی می‌تونه عامل شرط‌بندی باشه.
‫اون‌ها عددت رو یادداشت می‌کنن، ‫امضا می‌کنن و بهت می‌دن.
‫اگه عددت عصر بیاد، ‫دقیقاً هشت برابر پولت رو می‌گیری.
‫اگه بتونی هم شماره‌های شروع و هم پایان رو درست حدس بزنی، هشتاد برابر می‌بری.
‫این اعتیاد از مواد مخدر هم خطرناک‌تره، خانم.
‫وقتی گرفتار شدی، دیگه راه برگشتی نیست.
‫بعضیا موفق می‌شن،
‫ولی خیلیا نابود می‌شن.
‫این رو بفرست.
‫تقریباً شصت درصد اقتصاد کشور حساب نشده.
‫دست اوناییه که این بازی ماتکا رو می‌چرخونن.
‫در سراسر کشور، تو هر ایالت،
‫الان مجموعاً ۴۱۲ منطقه داریم، خانم.
‫هر منطقه یه نفر داره که شماره رو می‌گیره.
‫این‌ها جزئیات خانوادگی همه ۴۵۰ نفره.
‫اونا همدیگه رو نمی‌شناسن.
‫هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌بینن.
‫ولی نقطه مشترکشون اینه که...
‫بچه‌ها.
‫همه‌شون تو مدرسه سوژاتا انگلیش کانونت بمبئی درس می‌خونن.
‫با همه امکانات مدرن.
‫می‌دونی چرا به تحصیل، غذا و امکاناتشون اهمیت می‌دن، خانم؟
‫تا اسمشون و کل سیستم به هیچ وجه درز نکنه،
‫این سیستم رو اونایی که این کار رو می‌چرخونن راه انداختن.
‫اگه کسی حرفی بزنه، بچه‌هاشون کشته می‌شن.
‫پس این تجارت کاملاً بر اساس طمع و ترس انسانیه.
‫گوشم به شنیدن اسم‌های پشت این ماجراست.
‫این پرساد.
‫دوست واسو، یه زندانی سابق که زندگی رو به عنوان کارگر بازار دوباره شروع کرده.
‫واسو شریک تجاری نماینده ویزاگ، نانی بابوئه.
‫تقریباً رسیدم، خانم. یا نماینده نانی بابو، واسو،
‫یا هر دوشون با هم این قمار ماتکا رو می‌چرخونن.
‫اونا هشت واحد تولید نوشابه نرم تو سراسر کشور دارن.
‫بعضیاشون فعال نیستن.
‫اونجاست که باید همه اون پول رو قایم کرده باشن.
‫چطور اینقدر مطمئنی؟
‫تو این مدرسه‌ای که می‌چرخونن،
‫مجموعاً ۷۶۶ دانش‌آموز هستن.
‫۷۵۵ نفر از اونا بچه‌های ۴۱۲ نفرن.
‫۱۱ نفر باقی‌مونده بچه‌های نگهبان‌های این کارخونه‌ها هستن.
‫پس... یه ارتباطی هست.
‫یه تیم جستجو می‌خوام، خانم.
‫برو جلو. اولین مکانت کجاست؟
‫مدرسه.
‫اینجاست که داستانی که می‌دونم تموم می‌شه.
‫این کارخونه بهمون می‌گه که این داستان از اینجا به کجا می‌ره.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫-کیه؟ ‫-در رو باز کن.
‫کی هستی و چرا باید باز کنم؟
‫پلیس! الان باز کن.
‫اونجا رو هم بگردید.
‫اون چیه؟
‫اون... جاییه که من می‌مونم.
‫دخترت حریثا رانی تو بمبئی درس می‌خونه، درسته؟
‫حقوقت با اون مدرسه جور در نمیاد.
‫آقا!
‫اگه بهم بگی چی می‌دونی، توی وقتم صرفه جویی میشه .
‫و زندگی خودت رو.
‫-اگه بگم، منو می‌کشن، آقا. ‫-اگه نگی، من می‌کشمت.
‫بگو و من ترتیب می‌دم دخترت سالم برگرده پیشت.
‫اون خیلی زیاده... پول!
‫من از روستای کریستیپادو نزدیک آنانتاپور میام، خانم.
‫ده نفر دیگه هم مثل من هستن.
‫همه هزینه‌های تحصیل بچه‌هامون و خانواده‌هامون
‫توسط آقای پرساد تو بمبئی پوشش داده می‌شه.
‫ما شش سال پیش اومدیم اینجا، خانم.
‫به من اطلاع می‌دن وقتی پول می‌رسه. نباید با کسی حرف بزنم.
‫این کارخونه یه سال پیش تعطیل شد.
‫اشکالی نداره.
‫چطور همون شماره به کل کشور می‌رسه؟ توضیح بده.
‫خانم...
‫اگه همه چیز رو بگی، دخترت تا صبح پیشت خواهد بود.
‫اونا شماره‌ها رو روی قطارهایی از ویساکاپاتنام که به سراسر کشور می‌رن می‌نویسن،
‫به اندازه کل هفته، خانم.
‫شماره شروع روی اولین واگن هست.
‫و شماره پایان روی واگن نگهبان.
‫ولی قطارها به هر روستایی نمی‌رن.
‫بله، خانم.
‫برای اونجاها، شماره‌ها رو با کبوتر می‌فرستن.
‫کبوتر؟!
‫اونا هر روز نمی‌فرستن.
‫همه شماره‌ها رو برای هفته می‌نویسن و از قبل می‌فرستن.
‫اونا نگهبان‌ها و عوامل رو نگه می‌دارن.
‫با نظم بچه‌هاشون تو صف می‌مونن، درست مثل ما.
‫اونایی که توی کارخانه کار می‌کنن
‫هیچ سرنخی از این چیزا ندارن.
‫می‌دونم.
‫کی تصمیم می‌گیره و شماره‌ها رو می‌فرسته؟
‫آقا!
‫حتی اگه تهدیدم کنید که من و دخترم رو بکشید،
‫من اون اطلاعات رو نمی‌دونم، آقا.
‫دیگه حاشیه نریم.
‫همه کارخانه‌ها رو بگیرین.
‫نباید خبری به مطبوعات برسه.
‫تکرار می‌کنم. هیچ خبری به مطبوعات.
‫آقا. می‌خوان درباره کارخانه صحبت کنن.
‫سلام آقا. من میترا هستم. ‫از داره تحقیقات مرکزی.
‫-بله. ‫-باید درباره چیزی که بهتون گفت صحبت کنم.
‫تو دفترمون.
‫همه کارخانه‌هاتون تحت کنترل ماست. ‫شامل کارکنان و پولتون.
‫می‌تونم دلیلش رو بدونم؟
‫کار نوشابه غیرقانونی نیست.
‫و من عضو پارلمانم. ‫به نظر می‌رسه فراموش کردید، خانم...
‫اسمتون چی بود؟
‫میترا.
‫و... این پرونده است.
‫این برای اداره اون کارخانه‌ها نیست.
‫بلکه برای اداره قمار ماتکا.
‫و پنهان کردن هر کرور روپیه
‫تو کارخانه‌هاتون.
‫هر کرور روپیه؟
‫نمی‌فهمم چی می‌گید.
‫این یه مسئله جزئیه.
‫واسو داره همه اینا رو می‌چرخونه.
‫که تو ماتکایی که می‌چرخونه پول زیادی هست،
‫و اینکه همه اون رو تو کارخانه من پنهان کرده،
‫چیزی که واقعاً نمی‌دونم.
‫آره. ولی شما شریکید.
‫اول باید شما رو دستگیر کنیم.
‫و بعد دادگاه تصمیم می‌گیره ‫که چی کار کنه.
‫فقط یه دقیقه، خانم میترا.
‫چند نفر از این موضوع خبر دارن؟
‫خب. من و اعضای تیمم.
‫می‌تونم سیگار بکشم؟
‫بعد از ۲۵ سال تلاش به این مرحله رسیدم.
‫نمی‌دونم درباره شما.
‫ولی اگه با من همکاری کنید
‫دستام رو پاک کنید،
‫یه کارخانه رو بهتون می‌دم.
‫یعنی، می‌تونید همه پول تو اون کارخانه رو بردارید.
‫می‌تونید هر کاری با بقیه کارخانه‌ها بکنید.
‫شما چی؟ ‫اون پول رو نمی‌خواید؟
‫من سیاستمدارم.
‫سیاست یه کسب و کار همیشه سبزه.
‫می‌دونم چطور از مردم پول بگیرم.
‫اگه تخمینم درست باشه،
‫واسو باید پول رو تو جاهای زیادی پنهان کرده باشه.
‫همه اون رو بیرون می‌کشم.
‫شما چی؟
‫معامله؟
‫عملیات رو شروع می‌کنیم.
‫باید واسو رو پیدا کنیم و دستگیرش کنیم.
‫پیداش نمی‌کنید.
‫امروز جمعه‌ست.
‫واسو تا صبح یکشنبه ناپدید می‌شه.
‫یه اطلاعیه مطبوعاتی درباره واسو و این قمار منتشر کنید.
‫برای اینکه جنگ تموم بشه، دشمن باید بمیره.
‫اول باید یه دوست قدیمی رو ببینم.
‫بابا.
‫مامان بهت نگفت که این کارا رو نکنی؟
‫بابا، همه اینا به خاطر این چیزا بود
‫که مامان و مادربزرگ مردن.
‫حالا ما رو هم می‌کشن، بابا؟
‫چنین چیزایی نگو، عزیزم.
‫به حرف مامان گوش ندادی
‫وقتی بهت گفت بس کن، نه بابا؟
‫حالا من ازت می‌خوام که همه اینا رو بس کنی. می‌کنی؟
‫اگه الان بس کنم،
‫الان به خیلیا باید جواب بدم.
‫برای توضیح اینکه چرا نمی‌تونم بس کنم،
‫باید توضیح بدم چرا شروع کردم.
‫بذار یه داستان درباره یه بز کوچولو بگم.
‫روی زانوم استراحت کن، عزیزم
‫یه روزی، وقتی که آسمون به زمین رسید،
‫یه جزیره بود.
‫و تو اون جزیره، یه بز کوچولو زندگی می‌کرد.
‫اون با مامان و باباش بود.
‫خیلی از خانواده‌های دیگه هم مثل اونا تو جزیره بودن.
‫دریای اطراف جزیره آب آشامیدنی برای بزها نداشت.
‫شن‌های جزیره هم برای چرا مناسب نبودن.
‫از گرسنگی،
‫بزها هنر ماهیگیری تو دریا رو یاد گرفتن.
‫یه روباه تو جزیره زندگی می‌کرد.
‫روباه رهبر همه بزها بود.
‫حرف روباه برای بزها قانون بود.
‫روباه همه بزهای پدر رو برای ماهیگیری به دریا می‌فرستاد.
‫بزها برای روباه ماهی می‌آوردن.
‫روباه ماهی‌ها رو می‌گرفت و به بزها هر چقدر که می‌خواستن می‌داد.
‫بعد از خوردن ماهی‌هایی که بزها آوردن،
‫روباه چاق شد.
‫ولی روباه فقط به بزهای سخت‌کوش یه وعده غذا می‌داد.
‫بابای بز کوچولو روباه رو به دزدی متهم کرد،
‫و با بقیه بزها جمع شد و با روباه روبرو شد.
‫روباه چاق
‫بزی که عدالت می‌خواست رو زد،
‫قایق‌هاشون رو سوزوند،
‫و خانواده رو از شکار دور کرد.
‫به بقیه بزها دستور داد که با اون خانواده ارتباط نداشته باشن.
‫اون خانواده دو روز گرسنه موندن.
‫بز کوچولوی گرسنه به باباش گریه می‌کرد.
‫بابا از ترس اینکه خانواده از گرسنگی بمیرن،
‫به در خونه بقیه بزها برای کمک زد.
‫ولی هیچ دری باز نشد.
‫ناامید،
‫بز سراغ روباه رفت و برای یه لقمه غذا التماس کرد.
‫ولی روباه بی‌رحم و سنگدل
‫گفت، 'من زیاد دارم،
‫ولی نه برای تو.
‫زن تو بفرست.'
‫بابای بز به خونه برگشت و گریه کرد و خواسته بی‌رحمانه رو تعریف کرد.
‫هیچ چیزی بدتر از گرسنگی نیست.
‫با نداشتن انتخاب دیگه،
‫مامان بز به روباه رفت و با غذا برگشت.
‫اون همه رو سیر کرد.
‫صبح شد.
‫صبح وقتی اولین نورای خورشید به زمین رسید،
‫بابای بز بی‌جان افتاده بود،
‫و بز کوچولو شاهد بود.
‫از حرف‌های بقیه بزها،
‫بز کوچولو فهمید چرا روباه که به درخواست باباش غذا نداد
‫وقتی مامان بز رفت، غذا داد.
‫بز جوان پر از خشم شد.
‫از جزیره عصبانی بود،
‫از روباه حیله‌گر،
‫از بزهای ناسپاس،
‫و از خدایی که هیچ کاری نکرد.
‫بعد، روباه رو کشت،
‫همه قایق‌ها رو سوزوند،
‫و مادرش رو به یه جزیره دور برد.
‫اونجا، به بزهای کوچولوی دیگه مثل خودش پیوست
‫و وارد یه جنگل بزرگ شد.
‫تو جنگل، به یه گرگ تو یه غار رسید.
‫چندین سال بود که گرگ
‫یه بازی قمار با خون این بز جوان انجام می‌داد.
‫وقتی بز بزرگ شد و می‌خواست از گرگ جدا بشه،
‫گرگ گفت،
‫'ای بز، بز،
‫تو بز نیستی.
‫تو یه ببری.
‫اگه می‌خوای تو این دنیا زندگی کنی،
‫باید مثل ببر زندگی کنی.'
‫از اون روز، بز شروع کرد به فکر کردن مثل ببر.
‫با گذشت زمان، به ببر تبدیل شد.
‫بز درونش مرد.
‫وقتی فهمید که شکم آدم تعیین می‌کنه چی خوبه و چی بده،
‫تصمیم گرفت مثل ببر زندگی کنه.
‫روزی که اینو بفهمی،
‫پیش بابات میای
‫و اونو می‌بوسی.
‫هوم.
‫یه کم استراحت کن.
‫بیا.
‫داداش، اینجاست.
‫گونه‌هات خیلی ناز شدن.
‫چطوری، کی بی؟
‫حتماً داره خیلی خوش می‌گذره اینجا کنار دریا.
‫بریم سر اصل مطلب.
‫زندگی‌ت نباید اینجا کنار دریا تموم بشه.
‫باید برگردی خشکی.
‫این موقعیت و آبروی منه که نیاز به نجات داره.
‫که باید تو نجاتش بدی.
‫اون یارو واسو اینجا توی ویساگ جا افتاده.
‫با اینکه خیلی بهم نزدیک بود ولی خیانت کرد.
‫بیشتر از نصف پولای کشور رو جمع کرده.
‫متکا!
‫کلی پول توش. وای خدای من!
‫از کارخونه‌هام سوءاستفاده کرد.
‫لیاقت اون پولهارو نداره.
‫باید برای کارایی که کرده تنبیه بشه.
‫مدت‌هاست منتظر این لحظه‌ام.
‫زمانش رسیده.
‫باید آتیش درست کنیم.
‫و از لونه‌اش بیاریمش بیرون.
‫آمورو؟
‫به بچه‌های باغ نارگیل خبر بده.
‫شن‌های ساحل ویشاکاپاتنام
‫مدت زیادیه که زیر پای من نیومدن.
‫بریم.
‫توی خیابون راما تاکیز ‫سنگای رنگی می‌فروشه
‫چیه توی سنگ ‫مهارت توی دستای شماست
‫خونه‌ای توی آلیپورام ‫آسمون چادری آبی پوشیده
‫خودم اون رو می‌پوشم ‫و منتظرت می‌مونم
‫اما نمی‌خوای ببینی منو ‫یا به فروش سنگ ادامه بدی؟
‫نگاه نمی‌کنی منو ‫و منو خنک نمی‌کنی؟
‫توی خیابون راما تاکیز ‫سنگای رنگی می‌فروشه
‫چیه توی سنگ ‫مهارت توی دستای شماست
‫دخترم کجاست؟
‫نترس عزیزم!
‫تو رو می‌خوایم.
‫اول می‌کشیمت،
‫و بعد دخترت رو آزاد می‌کنیم.
‫شما همه بچه‌های باغ نارگیل هستین، نه؟
‫منم مثل شما شروع کردم.
‫من نمی‌دونم الان چقدر پول می‌گیرین،
‫اما اگه دخترم رو آزاد کنین،
‫بیشتر از هرچی تا حالا دیدین بهتون پول می‌دم.
‫اوه!
‫به شصت هزارتا راضی شدیم.
‫چی پیشنهاد می‌کنی؟
‫یک لک می‌دی؟
‫من بهتون شصت لک می‌دم.
‫الان. همین جا.
‫پولا توی جیپ پشت سرمون هست.
‫هرچی می‌خواین بردارین.
‫حتی دو سه بسته اضافه هم اشکالی نداره.
‫برو چکش کن.
‫دخترم کجاست؟
‫اونجاست، آقا.
‫واسو!
‫عزیزم؟
‫عزیزم!
‫هیچی نشده که، نه؟
‫-ترسیده بودی؟ ‫-نه، بابا.
‫می‌دونستم میای.
‫هی!
‫به کسی که این کار رو بهتون سپرده بگین
‫که شما زندگیم رو تموم کردین.
‫هرچی که تو می‌گی، رفیق.
‫آره، بهم بگو.
‫همونطور که گفتی کار رو انجام دادیم.
‫باشه.
‫-بیا بقیه پولا رو بگیر. ‫-بله، آقا.
‫جنازه باید گم و گور بشه. نباید پیدا بشه.
‫باشه.
‫باشه. من دارم میرم.
‫بهم بگو کی پول واریز میشه؟
‫به محض این که از دهلی برگردم،
‫یه جشن بزرگ با اون پول بگیریم.
‫بیا بریم یه جای رویایی قایم بشیم
‫یا همین جا بمونیم و دنیارو به روش خودمون فرمانروایی کنیم!
‫مادلی‌پالم، وقتش رقص کنیم
‫اکایاپالم، بگیریم شانس‌مونو
‫تپه روشی‌کوندا، بلند داد بزنیم
‫هی عزیزم... آماده‌ای؟
‫این بدن برقیه ‫سوییچ رو بزن، بریم
‫فقط با یه نگاه، زیباییم بهت شوکی داد؟ اون تب رو حس کردی؟
‫می‌ترسی رها کنی؟
‫بیا... امشب با من همراه شو
‫این دختر آماده است برای سو‌ءنورافکن
‫من تنها چیزی‌ام که مادرم داره ‫پس خوب رفتار کن!
‫روش‌های دست‌انداز تو می‌تونه آتیشمو روشن کنه
‫اما هیچ جرقه‌ای نمی‌تونه ‫این لباس رو پاره کنه
‫فقط صدام کن، ‫زمزمه کن چی می‌خوای
‫ببین چطور تمام خجالت‌هامو کنار می‌ذارم
‫تا امشب باید پول به
‫-انبار سیتاما دارا برسه. ‫-باشه، قربان.
‫فردا صبح به بچه‌های رسانه چاپی اطلاع بدین.
‫بله، قربان.
‫بگید که هیچ کاری با این تجارت نداره،
‫بگید که ‫واسو فرار کرده.
‫دارم فردا بعدازظهر پرواز می‌کنم به دهلی.
‫بله، قربان.
‫در مورد من چیزی نگفتی؟
‫جسد واسو رو میندازیم ‫تو یارادا.
‫اگر بعد از دو یا سه روز جنازه‌اش به ساحل رسید،
‫پرونده رو ببند و بگو ‫خودکشی کرده.
‫وقتی از دهلی برگشتم،
‫حسابتو تسویه می‌کنم.
‫تا اون موقع اینو نگه دار.
‫-پست DSP من؟ ‫-خودم حلش می‌کنم.
‫واسو،
‫من هیچ کاری با این ندارم.
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫من می‌رم حالا.
‫بشین کُندا.
‫بیا در مورد گذشته حرف بزنیم.
‫بشین.
‫ک‌بی کجاست؟
‫رفته پولی که قایم کردی رو بیاره، واسو.
‫واسو، گوش کن به من.
‫می‌تونی ک‌بی رو بکشی اگه می‌خوای.
‫بیا صحبت کنیم.
‫دیگه چی باید بگیم؟
‫من نجاتت دادم تو ایستگاه.
‫بهت یه مقام بزرگ دادم.
‫من مثل
‫یه پدر برات بودم.
‫تو عصبانیت آدم درست فکر نمی‌کنه.
‫چی می‌گی که تو عصبانیت درست فکر نمیکنی؟
‫وقتی تو عصبانیتی درست فکر نمی‌کنی، ‫می‌خواهی با دختر من کلکل کنی؟
‫می‌خواستی منو بکشی؟
‫من؟
‫اشتباهه.
‫اشتباه من بوده.
‫دارم قبولش می‌کنم.
‫اما
‫فقط یه لحظه فکر کن، واسو.
‫بدون اینکه به من بگی،
‫تو یه بیزینس قمار شروع نکردی؟
‫گفتی اینقدر پول بوده؟
‫هی،
‫این ایده خودم بود. کار من بود.
‫من به کسی پاسخگو نیستم.
‫هیچ‌وقت بهت دروغ گفتم؟
‫روی زمین من با سرمایه‌گذاری من، ‫کارخانه‌ای که ساختی،
‫فقط سهم خودمو از سودی که تقسیم کردی برداشتم.
‫هیچ وقت ازت خواستم ‫یه توضیح کامل بدی؟
‫داده‌ام؟
‫آره.
‫درسته.
‫ایده توئه، راستا راست.
‫چرا باید بهم بگی؟
‫منو ببخش.
‫خواهش میکنم.
‫ای پیر لعنتی دی*ث!
‫بذار درباره بخشش بعداً حرف بزنیم.
‫-اول بگو کِی‌بی کجاست. ‫-اون تو بندره.
‫برو و بکشش.
‫من ازت در برابر دولت محافظت می‌کنم.
‫آدم ما، کوندا اینجاست.
‫هرچی بگی، همون چیز تو گزارش پلیس وارد میشه.
‫لطفاً واسو.
‫بیا دوباره مثل قدیما باشیم.
‫لطفاً!
‫آدما و قلبا،
‫وقتی خرد میشن،
‫سخت درست میشن.
‫حتی اگه با زورم بچسبونیشون،
‫دیگه مثل قبل محکم نمیشه.
‫نمیتونم بکشم.
‫یه روز جونمو نجات دادی.
‫نمیتونم بکشم.
‫نمی‌کشمت.
‫یه وجدان دارم.
‫هی چیتی‌بابو.
‫باید واضح بهت بگم؟
‫کی‌بی، دارم با هرکسی که به خانوادم دست زده ملاقات می‌کنم.
‫می‌خوام با تو هم قرار بذارم.
‫دارم میام.
‫بیا حسابامونو صاف کنیم.
‫جناب ساهو.
‫واسو داره میره بندر با کی‌بی ملاقات کنه.
‫وضعیت به نظرم خطرناکه، آقا.
‫کی‌بی؟
‫کی‌بی کجاست؟
‫بیا!
‫برو!
‫کی بی ؟ ‫اداره ی تحقیقات اینجاست
‫واسو، لطفاً تسلیم شو.
‫بازیت تمومه.
‫اگه با خودتون ببریدش،
‫اون میاد جونمو می‌گیره.
‫امارو!
‫باید بدنش صافی شه! ها؟
‫یکی...
‫هر وقت نیاز شد، به من زنگ بزن.
‫تسلیم شو، واسو.
‫دولت ماتکا رو ممنوع کرده.
‫پولاتم ممنوعه.
‫بی‌اعتباری مالی.
‫همه پول‌ها ممنوع شده.
‫اگه ممکنه، لطفاً پیام منو به دولتتون برسونین.
‫اگه ماتکا رو قانونی کنن و مجوز بدن،
‫تمام وام‌های هند رو تو یه شب صاف می‌کنم.
‫می‌خوای وام دولت رو صاف کنی؟
‫ممکنه بشه؟
‫نمی‌دونم این غرورته یا سادگی.
‫شجاعته.
‫شجاعتم خالصه.
‫همه وام‌ها رو صاف می‌کنم.
‫قول.
‫واسو!
‫دولت در برابر آدمایی مثل تو کوتاه نمیاد.
‫شرایطت رو قبول نمی‌کنه.
‫گوش کن.
‫مطمئن میشم که دوره حبست کوتاه شه.
‫باهاشون صحبت می‌کنم.
‫افسر.
‫به خاطر آدمای خوبی مثل شماست که بارون به موقع میاد و محصولات خوبه.
‫به خاطر آدمای بدی مثل من،
‫حداقل ده نفر می‌تونن دل‌سیر غذا بخورن.
‫واسو.
‫کجا داری میری؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫میتونی به طریقه درست زندگی کنی؟
‫درستی.
‫چیزی که ما نیاز داریم درسته.
‫تا وقتی که خواسته‌های آدمی نمیرن،
‫کار منم تموم نمیشه.
‫بیا.
‫ماتکا تو کل کشور ممنوع شده.
‫طرح تجاری جدیدمو وقتی به دبی برسم، اعلام می‌کنم.
‫پراساد دو ماه دیگه آزاد می‌شه.
‫تو کلکته رو مدیریت کن.
‫تو مدراس رو مدیریت کن.
‫تو بنگلور رو مدیریت کن.
‫این بار چی کار می‌کنی؟
‫همون کار همیشگی!
‫بهشون امید می‌فروشیم.
‫اعتمادشون رو می‌خریم.
‫همون شراب قدیمی.
‫توی یه بطری جدید بسته‌بندی شده.
‫اون بطری اسمش هست
‫کریکت!
‫شرط‌بندی کریکت!
‫داوود!
‫اون کارهای ما رو توی بمبئی مدیریت می‌کنه.
‫اون بهتون می‌گه که بعدش چی کار کنید.
‫ازش پیروی کنید.
‫من دیگه مرخص می‌شم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.