..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫راما کریشنان
‫میگن رفتی.
‫باورمون نمیشه. ‫تو هم باور نداری.
‫مدیر وبسایت : نوید مرادی
‫عشق یعنی خدا
‫عشق یعنی ارضا شدن
‫عشق پنهانه
‫عشق یعنی حقیقت نهایی
‫چی شده داداش؟
‫هنوز خونه نرفتی، ‫حالا هم اینجا خوابیدی!
‫میخوای بیای ‫با من تو انباری بخوابی؟
‫حتی یه تیکه چوب خرما هم ‫بهت میدم بخوری.
‫خودت ازش بپرس.
‫وقتی اول اومد اینجا، ‫فقط یه بچه بود!
‫تا شونه تو هم نمیرسید.
‫حالا وقتی وایمیستی، ‫فقط تا شونه اونه.
‫من هر چی که بود ‫بهش دادم بخوره تا اینقدر بلند و سالم بشه.
‫چی میگی عزیزم؟
‫بچه چاق من!
‫بچه چاق!
‫بابابزرگ، ببرش برو. دیره.
‫حتما گرسنشه.
‫برو عزیزم.
‫بیا برویم!
‫بیا...
‫-بابابزرگ. ‫-بیا.
‫داریم برای همیشه از شهر میریم.
‫خونه رو از دست دادیم!
‫هی! موژی! موژی!
‫هی!
‫چرا داره میره ‫بدون اینکه جواب بده؟
‫هی، اینو بگیر. اینو بگیر.
‫دارم میرم! دارم میرم!
‫مثل یه اسکلت، دارم میرم!
‫به سمت راه دردناک، دارم میرم!
‫اونجایی که روح آزاد کودکی من ‫در شادی ابدی می رقصید!
‫از شهرم جدا شدم!
‫از خونه ای ‫که اجدادم ساختن و محافظتش کردن
‫من جدا شدم!
‫دارم میرم! دارم میرم!
‫مثل یه اسکلت، دارم میرم!
‫به سمت راه دردناک
‫دارم میرم!
‫کجا بودی؟
‫به کسی چیزی گفتی؟
‫آقا، چرا ‫این وقت شب دارین می رین
‫بدون اینکه به من خبر بدین؟
‫-عمو، کی اومدی؟ ‫-یه مدتیه که اومدم.
‫از کجا میای؟
‫دارایی تقسیم شده ‫و خونه هم سندش زده شده.
‫وقتی دیگه مال ما نیست... فایده ای نداره...
‫چرا باید از زادگاهمون بری؟
‫-میتونی اجاره کنی... ‫-فکر میکنی من...
‫سه نسل ما ‫در این خونه و شهر زندگی کردن.
‫بذار فراموشش کنیم، بعضی چیزا رو ‫با حرف نمیشه فهمید.
‫نه اینکه نفهمم، آقا.
‫اما رفتن از این خونه برای اون ‫خیلی بدتر از شماست.
‫فقط مراقبش باشین، آقا.
‫موژی،
‫دارم بُهُونا رو ‫میبرم نیدامانغالام.
‫چرا؟
‫نمیشه اینجا موند، درسته؟
‫یه مدرسه رو اونجا قطعی کردم، ‫طبق پیشنهاد بابات.
‫ای زمان، آیا عادلانه هستی؟
‫آیا چشمانم در حال دیدن سراب هستند؟
‫چه گناهی مرتکب شده ام؟
‫زندگی پر از نیرنگ، دور و برم رو گرفته!
‫بغل یه مادر فداکار
‫توسط طمع خویشاوندان پاره شده!
‫همه فرداها
‫خرد شدن!
‫یه بادبادک که می رقصید ‫با یه نخ!
‫حالا با یه نخ پاره شده، گم شدم!
‫مثل یه درخت شکوفه دار که ریشه اش کنده شده
‫من یه منظره غم انگیز شدم!
‫مثل یه رودخونه که ‫در اعماق جنگل جاریه
‫گم شدم!
‫مثل پرنده ای که ‫ دیگه تو لونه خودش زندگی نمیکنه
‫من یه پناهنده شدم!
‫دارم میرم! دارم میرم!
‫مثل یه اسکلت، دارم میرم!
‫به سمت یه راه سخته!
‫من میرم!
‫چی بگم؟
‫چطور خودمو آروم کنم؟
‫این نفرین لعنتی!
‫چطور عوضش کنم؟
‫راه توطئه
‫که پر از تاریکی!
‫چطور نور بتابونم؟
‫من امروز میرم!
‫ولی کی برمیگردم؟
‫کی برمیگردم ‫به در خونه ی خودم؟
‫که منو نجات بده و برگردونه خونه
‫کی یه روح راستگو پیدا میکنم؟
‫بدون مردم سرزمینم
‫من زندگی میکنم؟
‫من مثل یه حباب تنهام
‫که هیچوقت با آب حرکت نمیکنه!
‫قفلش کن
‫بهشون بده داداش
‫نامردا!
‫از ته دل نفرینشون میکنم!
‫-خوب زندگی نمیکنن! ‫-سوکلین گام!
‫ما فقط ثروتمونو از دست دادیم
‫همه ی شما کنار ما هستید
‫فراموشش کن. راهی پیدا میکنیم
‫اون چیزی که میگی ممکنه درست باشه!
‫هرچی که باشه، ‫اونها خواهر و برادر من هستن
‫این نفرینه دختر، اونها ‫فقط عروسکای خیمه شب بازی هستن که به آهنگ دیگران میرقصن!
‫چطور میتونیم نفرین کنیم؟
‫داداش، تو مرد تحصیلکرده‌ای
‫من نمیتونم مثل تو عاقل باشم
‫منو فراموش کن! ‫خودتو فراموش کن!
‫اون چی؟
‫این خونه دنیا ی اون بود... ‫این شهر همه ی چیز اون بود!
‫حالا یهو،
‫سر بچه ی من چی میاد؟
‫هی...
‫چرا داداش؟
‫-نگهدارش. ‫-من پول دارم
‫برای کرایه اتوبوس ‫و براش یه چیزی هم بخر
‫از من ناراحتی ‫چون خونه رو از دست دادیم؟
‫نه داداش
‫اگه تو اینجا بودی، بهونه می‌تراشیدم ‫و هفته‌ای یه بار میومدم می دیدمت
‫نمیدونم حالا میتونم این کارو بکنم یا نه
‫این تنها چیزیه ‫که بابتش ناراحتم داداش
‫بووانا
‫عزیزم...
‫حالا برم؟
‫نه، منم باهات میام
‫داداشت داره میره مادراس عزیزم
‫منم میام
‫فردا باید بری مدرسه، ‫پس با بابا برو
‫وقتی برگشتم،
‫کلی شکلات و لباس برات میگیرم ‫و میام میبینمت، باشه؟
‫شکلات نمیخوام
‫منم باهات میام
‫مادراس مدرسه هست،
‫من و تو با هم میتونیم ‫با دوچرخه بریم
‫بیا عزیزم
‫-بیا ‫-برو پیش بابا
‫-بووانا... ‫-میخوام برم پیش داداشم...
‫-بیا پیش من ‫-میخوام برم پیش داداشم
‫-گریه نکن عزیزم... ‫-میخوام برم پیش داداشم
‫باشه عزیزم
‫آرول، تو با وانت ‫با همه ی چیزها بیا
‫مادرت، داداشت ‫و من با اتوبوس میایم
‫-همه چیز رو برداشتید؟ ‫-بله قربان
‫-یه دور دیگه هم خونه رو نگاه کن ‫-بله قربان
‫دیگه نمیتونیم به اینجا برگردیم
‫-بله قربان ‫-اگه چیزی لازم داشتید، ماشین رو نگه دارید
‫-آب یا چیزی دیگه میخواید؟ ‫-داداش
‫قربان، دوچرخه ی پسرتون رو رو هم برداریم؟
‫دوچرخه؟
‫آرول، تو بهش نیاز داری؟
‫باهاش سوار میشی؟
‫-نه بابا ‫-صبر کن
‫به کسی که بهش نیاز داره بدید
‫نه، نیازی نیست، بذار باشه
‫داداش،
‫اینو ببر یا به یه نفر دیگه بده.
‫بریم؟
‫- آره، شما شروع کنید. ‫- اوکی.
‫ک. سلوی
‫به سلامت! ‫نذار دلت بشکنه!
‫نذار دلت بشکنه، پسر!
‫ما واست منتظر می مونیم!
‫به سلامت و حتماً برگرد!
‫به سلامت! ‫نذار برگشتنت به تاخیر بیفته، پسر!
‫ما واست منتظر می مونیم!
‫به سلامت و حتماً برگرد!
‫مرز تانژاور تموم شد
‫من یه روز میرم بیرون از شهر.
‫امروز میرم ‫و فردا صبح برمی گردم.
‫اون شما رو ‫غروب غذا میده، باشه؟
‫نه اینکه بخوام برم،
‫ولی باید برم!
‫فقط یه روزه. ‫فردا صبح برمی گردم.
‫باشه؟
‫هی!
‫داره دیر میشه، نمیری؟
‫فکر می کنم برم یا نه.
‫اشکالی نداره که شوهرم نره.
‫خوشحال میشم که یه روز مرخصی گرفته.
‫من غذاهای مورد علاقش رو برای ‫سه وعده غذا درست می کنم و بهش نگاه می کنم!
‫ولی تو برادر بُهووانایی،
‫باید بری.
‫بیست ساله که اجازه ندادی ‫کسی باهات ارتباط برقرار کنه،
‫حالا اینا تنها آدمایی هستن که ‫می تونیم بهشون خانواده بگیم.
‫چطور می تونی دو بار ‫در مورد رفتن به جشنشون فکر کنی؟
‫این برای تو مشکلی نیست، آرول.
‫حتی بعد از همه اینها، ‫همچنان یه آدم ...
‫تنها
‫و عصبانی.
‫هیچ مشکلی با این نیست،
‫ولی تو یه دختر داری، ‫امیدوارم اینو یادت باشه.
‫اون در آینده ‫خاله، دایی و پسرعمو نخواهد داشت.
‫فقط ما خواهیم بود، ‫این برای تو خوبه؟
‫سگ، گربه، طوطی، ‫و چیزهای زیادی هستن، اینطور نیست؟
‫از برگشتن ‫به زادگاهت می ترسی، آرول؟
‫می دونم چقدر ‫اون شهر و اون خونه رو دوست داری.
‫از این می ترسی که ‫احساساتی میشی و اگه بری اونجا گریه می کنی؟
‫باید با دقت دستتو بگیرم ‫و ببرمت اونجا؟
‫من میرم.
‫هی، والی! خداحافظ!
‫هی! بیا اینجا.
‫چی؟
‫قبل از رفتن به زادگاهمون ‫اینقدر اخمو نباش.
‫اونجا با کسی بحث نکن.
‫فقط برو و برگرد ‫بدون اینکه سروصدا کنی.
‫مولکول اکسیژن ... پیوند دوگانه کووالانسی.
‫همه رو یادداشت کن و ما خواهیم بود...
‫آرول.
‫تو می تونی عصر سوار قطار بشی. ‫چرا الان داری میری؟
‫مراسم عصر هست.
‫حالا که میری ‫اونجا چه کار می کنی؟
‫فقط فکر کردم یه سری به شهرمون بزنم.
‫موندم که برم یا نه.
‫نه نه، برو و برگرد.
‫اگه ازت بپرسن چرا نیومدم چی میگی؟
‫- بگم تب کرده؟ ‫- هی!
‫- بگم مادربزرگ فوت کرده؟ ‫- هی! دیگه مسخره بازی در نیار.
‫هیچکس نمی پرسه ‫چرا نیومدی...
‫اگه پرسیدن، من درستش می کنم، بابایی!
‫چرا ساعتت رو دستت نیست؟
‫موبایلمو دارم.
‫داری میری عروسی، ‫نباید شیک باشی؟
‫این به نظر تو "شیک" هست؟
‫ببندش.
‫- درست ببندش. ‫- باشه.
‫مواظب باش.
‫- به سلامت. ‫- باشه، خداحافظ.
‫بعد از رسیدن بهم زنگ بزن.
‫شرکت اتوبوسرانی تانژاور ‫ایستگاه اتوبوس
‫مریم مقدس لورد
‫همینجا نگه دار.
‫ممنون.
‫داداش، یه نفر دم دره، ‫ببین کی هست.
‫203 هست.
‫آخ، ببخشید.
‫ممنون.
‫هنوز شروع نکردم.
‫هنوز تو تنژاورم.
‫معبد آنبی پریال
‫هنوز؟
‫داره دیر میشه، زودتر برو.
‫چرا؟
‫برای اینکه زودتر برم اونجا و یه سری ‫صورت ناخوشایند رو ببینم؟
‫اینا آدمایی هستن که من تو عمرم نمی ‫خواستم دوباره ببینمشون.
‫فقط به خاطر بوونا اومدم اینجا.
‫فقط باهاش ملاقات می کنم و میرم.
‫هی!
‫چرا اینجوری حرف میزنی؟
‫بعدش چی؟
‫تقصیر همه ایناست.
‫از همه بدتر اینکه وقتی تو راه بودم ‫یه پیام برام فرستاد…
‫"مطمئن نیستم که واقعا میای یا نه،
‫تو پذیرش منتظرت می مونم، ‫اگه نیای،
‫با اون ازدواج می کنم." ‫یعنی داره تهدیدم می کنه.
‫خیلی هم می تونه این کارو بکنه. ‫بالاخره خواهرته.
‫خب! از وقتی رسیدی چه کارایی کردی؟
‫هیچی زیاد.
‫تو فیلومینا لاج یه اتاق رزرو کردم ‫و خوابیدم.
‫احتمالا من اولین آدمی هستم که تو ‫شهر خودم تو یه لاج اقامت می کنم.
‫باشه.
‫الان کجایی؟
‫اومدم معبد.
‫فقط همین یه چیز سرجاش مونده.
‫وقتی اولین بار اینجا اومد، ‫نوزاد بود!
‫همش تا شونه تو قدش بود.
‫حالا وقتی وایمیستی، ‫قد تو فقط تا شونه اون می رسه.
‫آرول، اونجایی؟ ‫کجا رفتی؟
‫هیچی.
‫راستش، با اینکه مجبور شدم بیام اینجا،
‫ولی دیدن شهرم بعد از این همه سال، ‫خیلی حس خوبی داره.
‫پس چرا دو روز دیگه نمیمونی و نمیای؟
‫ولی، صاحبخونه ما می گفت که داره ‫فکر فروش این خونه رو می کنه،
‫پس تا اون موقع باید دنبال یه ‫خونه ی دیگه بگردیم.
‫خونه ی جدید باید بهمون خوش بیاد.
‫باید اجازه بدن که حیوونا رو ‫تو خونه نگه داریم.
‫اجاره اش هم باید مناسب باشه.
‫باید تو شعاع سه کیلومتری مدرسه ی ‫دخترمون باشه.
‫باید همه ی مدارک مربوط به آدرس ‫رو عوض کنیم.
‫فقط فکر کردن به همه ی اینها…
‫ای خدا!
‫وقتی بهش رسیدیم، از روی پل ‫عبور می کنیم.
‫حالا شروع نکن به غر زدن…
‫و اضافه کردن به استرس موجود.
‫گفت که فقط داره فکر فروش ‫خونه رو می کنه.
‫وقتی فروشش داد، باهاش سر و کله ‫می زنیم.
‫واقعا نمی دونم.
‫سرنوشت ما با خونه ها همیشه ‫فاجعه بوده.
‫اگه یهو تو نصفه شب بیاد و ازمون ‫بگه باید خونه رو تخلیه کنیم چی؟
‫به خاطر همین دارم فکر می کنم ‫که دنبال خونه ی دیگه بگردیم یا…
‫هنوز بهت نگفتم.
‫چی شده؟
‫اینکه اصلا این خونه رو ‫خودمون بخریم…
‫هی!
‫واقعا داری اینو می گی؟
‫چه واقعی یا غیر واقعی ای تو این ‫موضوع وجود داره؟ فقط دارم فکر می کنم.
‫هی! عالی میشه!
‫آرول!
‫آرول، قراره یه خونه برام بخری؟
‫هی! صبر کن! ‫به خاطر همین بهت چیزی نمی گم.
‫خب دیگه به من گفتی. راحت باش!
‫شنیدن این حرف خیلی خوشحالم می کنه.
‫ای خدا! ‫می خواستم شخصا بهت بگم،
‫ولی همه چیزو تلفنی لو دادم.
‫همین که خونه رو خریدیم،
‫می خوام روی همه ی دیوارا ‫میخ بکوبم.
‫هما!
‫حتی اجازه نداد دو تا عکس ‫اضافه ی عروسی رو آویزون کنیم!
‫اون صاحبخونه ی خسیس!
‫همش نگران ترک خوردن دیوارها،
‫نشت آب، و این جور چیزا بود.
‫صبر کن! ‫از این به بعد، قوانین رو من میذارم!
‫ای وای! هما!
‫چرا به حرفای من ‫تا آخر گوش نمیدی؟
‫گوش نمی دم.
‫چرا از قبل هیجان زده میشی؟
‫همین جوری هیجان زده میشم! ‫تو چی کار میکنی؟
‫نگاه کن،
‫حالا چیزی رو تصور نکن ‫بعدش
‫به گردن من بندازش!
‫فقط میخواستم بگم که ‫من فقط دارم به خریدن این خونه فکر می کنم.
‫همین.
‫باشه؟
‫آقای آرول‌موژی‌وارمن، ‫پسر آریوودای نامبی،
‫خیلی خوب میشناسمت! ‫حتی پدر و مادرت هم اینقدر خوب نمی‌شناسنت.
‫اگه میگی بهش فکر میکنی، ‫یعنی تصمیمتو گرفتی.
‫اگه نظر میخوای، ‫یعنی فقط داری دوباره چک میکنی.
‫خب، بهش ایمان داشته باش!
‫در واقع، تو…
‫وسط حرف زدنات، ‫یادمم رفت بگم چی می‌خواستم بهت بگم.
‫تانجوور
‫سالیامانگلان
‫نی‌دامانگلان
‫اگه کسی می‌ره ‫کومباکنکودوسای، گنانام نگر،
‫و ماریامن کویل نشسته، ‫لطفا بلند شه.
‫ایستگاه بعدی سالیامانگلان.
‫سازمان حمل و نقل دولتی ‫کومباکونام
‫آقا، یه بلیط تا نی‌دامانگلان.
‫چرا اسکناس دو هزار روپیه ای نداری؟
‫اتوبوس تازه راه افتاده، چطور می‌تونی یه ‫پونصد روپیه ای به من بدی؟
‫ببخشید، خبر نداشتم. ‫من پول خرد دارم.
‫تو غریبه‌ای؟
‫نه، من از تانجوور هستم.
‫خیلی ساله که ‫برای مَدراس رفتم.
‫معلومه که ‫شهر رو خوب می‌شناسی،
‫فقط اتوبوس رو خوب نمی‌شناس!
‫میگم چون تو خیلی خوشحالی ‫تو جای راننده نشستی.
‫اوه! ببخشید!
‫- یادم رفت. فکر کردم تا تو بیای… ‫- بشین…
‫هنوز کلی بلیط دارم که باید بفروشم.
‫اگه کسی تو ایستگاه بعد پیاده شد، ‫میتونی اونجا بشینی.
‫یه بلیط تا اَیَیام پِتایی.
‫آقا، یه دقیقه!
‫من هنوز نی‌دامانگلان نرفتم، ‫پس خبر ندارم.
‫وقتی ایستگاه رسید، بهم بگو.
‫بلیط… بلیط…
‫- بهت میگم وقتی رسید. ‫- باشه.
‫تانجوور
‫چند تا ایستگاه دیگه تا نی‌دامانگلان؟
‫چند تایی دیگه.
‫بشین.
‫کجا تو تانجوور؟
‫خیابان کالج پزشکی.
‫خیابان؟
‫نه، فقط داشتم میگفتم چون ‫شاید اونجا رو نمیشناسی.
‫- بالاجی نگر. ‫- کجا تو بالاجی نگر؟
‫کوچه دوم.
‫خونه کیه؟
‫اسم پدرت چیه؟
‫آریوودای نامبی.
‫وای خدا!
‫تو پسر نامبی سَره؟
‫ بهم گفتن که تو خارج از کشور هستی.
‫نه، برادر بزرگم اونجاست، ‫من تو مَدراسم.
‫- من هم شاگرد پدرت بودم. ‫- جدی؟
‫اره. نسل ۹۵.
‫او معلم علوم من بود ‫تا کلاس هشتم.
‫بعدش، شد مدیر مدرسه.
‫خودشون ساختنش!
‫چند سال میشه؟
‫بیست و دو سال.
‫ما تو ۹۶ رفتیم.
‫تو بعد از ‫دعوای ارث رفتید، درسته؟
‫تو هم می دونی!
‫حالا اینجا چیزی نداری؟
‫آدمای ما…
‫انسان خوب رو ‫احمق فرض میکنن و گولش میزنن،
‫اما حقه باز رو هوشمند ‫می‌نامن و تشویقش می‌کنن!
‫آدمای بی عقل!
‫دفعه دیگه اگه اومد تانجوور، ‫به من بگو.
‫من میام و میبینمش.
‫اگه منو ببینه،
‫نه، اگه اسم منو بهش بگی ‫مطمئنا یادش میاد.
‫جگادِشان؟
‫جاگو ‫جاگو
‫میاد؟ اومده بود؟
‫بعد از اینکه ما رفتیم دیگه برنگشت.
‫تا دیگه این فامیل ها رو نبینه…
‫اینو گفت؟
‫اون نگفت، من گفتم.
‫درسته! اون کسی نیست که این حرفو بزنه.
‫چرا اینجوری فکر میکنی؟
‫میگی من اشتباه میگم؟
‫باشه، ولش کن.
‫بعد از اینکه از شهر و فامیلت بدت اومد،
‫چطور الان اینجا هستی؟
‫عروسی خواهرمه، دختر خالم.
‫تا یه سن خاصی با هم بزرگ شدیم.
‫به همین خاطر مجبور شدم بیام.
‫همین و بس.
‫اینو منم میگم.
‫لازم نیست خیلی صمیمی باشی، اونم خوب نیست.
‫اما فکر نکن همه فامیل ها مثل اون چهار نفرن،
‫ولشون کن و به بقیه توجه کن.
‫ممکنه خیلی های دیگه هم مثل خواهرت باشن.
‫زیاد سر بزن.
‫راست میگی،
‫اما مطمئن نیستم باهاش کنار بیام.
‫الانم فقط به خاطر خواهری اومدم که اصرار کرد،
‫وگرنه، علاقه ای نداشتم.
‫اقا، میشه یه کمکی بهم بکنید؟
‫هنوز بلیط برگشتمو رزرو نکردم.
‫نمیدونم مراسم چه موقع شروع میشه و تموم میشه.
‫بعد از سالها کلی آدمو میبینم، معلومه که دیر میشه.
‫امشب باید برم.
‫پس اگه میتونید بگید آخرین اتوبوس چنای ساعت چنده، میرم.
‫بعد عروسی چی؟
‫عروسی؟
‫نه دیگه!
‫دیگه منتظرم برگردم.
‫اگه به من بود، همین الان فرار میکردم!
‫حالا که اومدم میخوام یه حضور پررنگ داشته باشم،
‫هدیه رو بدم و برم. کارم تموم میشه.
‫چه بی رحم!
‫من احمق بهت صندلیمو دادم.
‫برگشتن به تنژاوور شدنی نیست.
‫از خود نیدامانگالم اتوبوس های شخصی هست.
‫آخرین اتوبوس حدود ساعت 9 یا 10 شبه.
‫وقتی پیاده شدی راجعبش سوال کن.
‫کوویلون.
‫صبر کن.
‫برای تو داماد میخوان؟ اگه نمیخوان به من بگو.
‫نگاه کن، سرخ شدی!
‫بریم.
‫گفتی مراسم کجاست؟
‫اسمشو یادم نیست، روی کارت دعوت نوشته.
‫"سالن عروسی چولان."
‫سالن عروسی چولان؟
‫همینجا پیاده شو.
‫حالا درو باز نمیکنن، زمان میبره.
‫همه جا هم فقط موقع عبور قطار درو میبندن.
‫اما اگه قطار تو ایستگاه نیدامانگالم توقف کنه مشکل میشه.
‫هر روز تقریبا ده ساعت درو میبندن و ما رو عذاب میدن.
‫برو اون طرف، از درو عبور کن،
‫و سمت راست برو.
‫یعنی چپ؟
‫وقتی رفتی ازشون بپرس، راهنمایی میکنن.
‫خیلی نزدیکه از اونجا.
‫باشه.
‫مرسی.
‫-سلام منو به بابا برسون. ‫-باشه.
‫جاگو ‫-بله.
‫سالن عروسی چولان
‫خواهر، اینو بگیر… ‫ببرش تو اتاق عروس.
‫-خوب نگهش دار. ‫-بله.
‫-آیشواریا، بذارش رو صحنه. ‫-باشه.
‫هی، لاتا!
‫برادر!
‫-حالت خوبه؟ ‫-من خوبم، تو چطوری؟
‫نمی شناسمت.
‫بزرگ شدی.
‫خیلی وقته ندیدیم همدیگه،
‫چطور هنوز مثل نوجونا میمونی؟
‫چرا انقدر رسمی حرف می زنی؟ ‫داری دردسر درست می کنی.
‫چون
‫خیلی وقته که همدیگه رو ندیدیم.
‫با حرف زدن کم کم ‫رابطمون صمیمی میشه.
‫زن و دخترت کجان؟ ‫نیومدن؟
‫- تنهایی اومدی؟ ‫- آره.
‫جَهانوی امتحان داره.
‫به همین خاطر ‫اونم نتونست بیاد.
‫من مجبور شدم بیام. ‫وگرنه می‌دونی چی می شد!
‫می‌دونم... می‌دونم...
‫بیچاره از عصر ‫منتظرت بود.
‫خب بگو ببینم، چطوری؟
‫فقط زنده‌ام.
‫همون طور که می‌بینی.
‫شوهرت چطوره؟
‫اونم یه جایی هست...
‫نه سر کار میره ‫نه خونه میاد.
‫مشروب!
‫حالا صبح ها ‫هم مشروب خوردن رو شروع کرده.
‫اگه ازش بپرسیم ‫ یه بهونه چرت و پرت می تراشه،
‫که من از خنده می‌میرم.
‫می‌گه دارم یه کار تازه شروع می‌کنم.
‫بعد یهو میگه ‫می خوام وارد سیاست بشم.
‫متاسفانه ‫هیچی به درد بخور پیش نیومده.
‫ای کاش با تو ازدواج می‌کردم.
‫همه می‌گفتن با تو ازدواج کنم.
‫بابام نگران بود
‫که تو چنای چطور زندگی کنم ‫و خواستگاری رو رد کرد.
‫اما حالا نگاه کن،
‫من همینجام،
‫جلوی همه،
‫ولی کسی منو نمی بینه!
‫خدایا! من چه احمقی!
‫تو واسه عروسی اومدی ‫و من دارم غم و غصه هام رو برات می‌گم.
‫ببخشید، داداش!
‫اشتباه متوجه نشو.
‫حالا باید یه سرزنشت کنم!
‫"مشکلات تو" یعنی چی؟
‫خب، تو هم همین جا می مونی؟
‫همه کارمو ول کردم ‫اومدم محض اینکه تو رو دیدم.
‫- چایی یا قهوه می خوای؟ ‫- نه...
‫- نوشابه؟ ‫- نه...
‫تو همین جا می مونی؟ ‫اگه چیزی خواستی بهم زنگ بزن، باشه؟
‫خداحافظ.
‫این کیه؟
‫حدس بزن ببین کیه؟
‫اوه نه! من حرف زدم. ‫حالا می‌فهمی!
‫واقعا نمی‌دونم.
‫یه سرنخ بهت بدم؟
‫من اهل نیدانمانگالام هستم.
‫هنوز نتونستی حدس بزنی؟
‫خب! سرنخ دوم:
‫من از طرف مادر ‫با تو فامیل هستم.
‫هنوز نتونستی حدس بزنی؟
‫باشه.
‫این آخرین سرنخمه.
‫تابستون 94،
‫تمام مدت یه ماه ‫تو خونتون تو تانجاور بودم.
‫حالا حتما یادت میاد.
‫آها!
‫چی؟ هنوز نتونستی حدس بزنی داداش؟
‫لااقل حالا منو ‫می شناسی یا نه؟
‫بله، می‌شناسم. چطوری؟
‫خدایا شکر!
‫می‌ترسیدم بگی ‫که منو نمی شناسی.
‫اگه اونطوری می‌شد، ‫من می رفتم.
‫چرا یهو ‫انقدر رسمی حرف می‌زنی؟
‫کی اومدی؟
‫همین الان، حدود 15 دقیقه پیش.
‫واقعا؟
‫یه تظاهرات پرچم سیاه ‫جلوی دفتر فرمانداری بود.
‫من تمومش کردم و داشتم تو ‫رو ورودی منتظر بودم.
‫می خواستم یه غافلگیری ‫برای تو ترتیب بدم
‫- ولی تو فرار کردی. ‫- ببخشید، متوجه نشدم.
‫کی اومدی اینجا؟
‫کی یعنی چی؟ ‫من اینجا میمونم.
‫از سه روز پیش ‫کارای عروسی همه روی هم انباشته شدن.
‫عمومون تنهایی همه چیز رو ‫مدیریت می کرد.
‫من که نمی‌تونستم کاری ‫بهش نداشته باشم، درسته؟
‫به خاطر این ‫ مغازه رو به زن سپردم
‫و اینجا موند.
‫یه اتاق جداگانه بهم دادن. ‫اتاق کولردار.
‫نگا، احمق اینجاست.
‫سلام داداش!
‫چیزی داغ داری؟
‫داغ؟
‫آب گوجه داغ داریم. ‫بدمت؟
‫دیگه مسخره نکن.
‫آتآن!
‫برادر عروس. ‫باباش برادر بزرگتر پدرشه.
‫اینم اکامبارم آشپز. ‫شرکت پذیرایی.
‫اگه به انگلیسی معرفیش نکنم، ‫عصبانی میشه.
‫منو احمق صدا کرد؟
‫تو عروسی من هم آشپز بود!
‫خب، چیزی داغ هست؟
‫نه واسه من، واسه آتآن!
‫می تونی شیرینی بخوری، نه؟
‫آره، می تونم، ‫اما چیزی نمی خوام.
‫اوه! صبر کن، آتآن!
‫چه شیرینی ای داری؟
‫نمی گم. ‫فقط اگه بگم، میخوری؟
‫چه زورگویی!
‫بگم بهش ‫تو عروسیت چه کارایی کردی؟
‫دیگه شروع نکن. ‫هر چی داری بیار، برو.
‫داداش، هم شیرینی، هم شور ‫برات میارم،
‫بخور و بگو چطوره.
‫بعدش، میام می گم ‫این پسر تو عروسیش چه کارایی کرد.
‫-برو، حالا! ‫-فقط صبر کن.
‫فورا برمی گردم!
‫توالت کجاست؟
‫واسه دستشویی یا مدفوع؟
‫چون پایین توالت فرنگی ‫ایرانی دارن.
‫اگه واسه مدفوع باشه، سخت میشه ‫شلوار رو در بیاری و بشینی.
‫اگه واسه دستشویی باشه، ‫پایین خوبه.
‫اما واسه مدفوع می تونی بری بالا، ‫خیلی عالیه و تمیز.
‫پس واسه گفتن به من خجالت نکش.
‫نه، واقعا.
‫-فقط می خوام دستشویی برم. ‫-قول میدی؟
‫این طرفه؟
‫وقتی به سینک رسیدی، ‫کنارش.
‫اینو واسه چی میخوای؟ ‫بده به من.
‫نه،
‫از کسی می پرسم و میرم، مشکلی نیست.
‫چیکار می کنی اگه بگی دستشویی و بری مدفوع؟
‫داری کیو گول میزنی؟
‫شوخی کردم، آتآن!
‫از وقتی منتظرت بودم، ادرار نکردم.
‫من هم خیلی وقته نگهش داشتم.
‫بیا، با هم بریم.
‫خیلی وقته.
‫آتآن!
‫فکر کنم یادت رفته.
‫آتآن؟
‫آتآن!
‫اوه! آره! الان یادم اومد.
‫تو توالت حرف نمی زنی.
‫میکروب میره تو دهنمون و ‫گرفتار
‫گلو درد می شیم. ‫اون موقع بهمون گفتی،
‫تو سینما کوماران.
‫باشه، لازم نیست حرف بزنی، ‫فقط حرفمو گوش کن.
‫اون روزا مسابقه ادرار داشتیم، یادته؟
‫تو همیشه می بردی!
‫اون موقع بچه بودیم.
‫با یه زور عجیبی ادرار می کردی،
‫و A، B، C رو ‫روی دیوار حیاط می نوشتی و پز می دادی!
‫-سلام! ‫-سلام!
‫شب بخیر داداش!
‫رسیدی؟ ‫کجایی؟
‫نگا به چپت ‫و مستقیم بیا،
‫آشپزخونه رو پیدا می کنی. ‫همونجا بذارش.
‫-صدات رو درست نمی شنوم. ‫-چی؟
‫-صداش میاد. ‫-صداش میاد؟
‫صبر کن.
‫حالا می شنوی؟
‫خیلی خوب می شنوم. ‫تو توالت بودی؟
‫آره، تو دستشویی بودم.
‫با گوشیت مواظب باش.
‫-درسته. ‫-میفته تو توالت.
‫همین طوری یه گوشی رو از دست دادم…
‫همون جلوی چشمم. ‫قبل از اینکه بگیرمش،
‫- گوشی افتاد تو آب. ‫- خب؟
‫از دست دادن گوشی برام مهم نبود، ‫فقط فکر اینکه باید از سینا ماانا سیم کارت جدید بگیرم...
‫خیلی اعصابم رو خورد کرد. ‫- آره بابا،
‫خیلی خودمو لعنت می کردم. ‫- درسته!
‫حالا باید بیاد.
‫از پسر سانتانام خواستم که ‫تو ایستگاه اتوبوس منتظر بمونه.
‫دارم بهش زنگ میزنم، ‫ولی وصل نمیشه.
‫چی شد...
‫عمو!
‫سلام!
‫رسیدی!
‫هر جا که فکرشو بکنی گشتم. ‫از این طرف میای؟
‫توالت بودم. ‫عمو حال شما خوبه؟
‫خوبم، الحمدلله.
‫من آب و زمین و ‫خونه مادری رو دارم!
‫و تراکتور!
‫مشکلی ندارم. ‫خیلی خوبم!
‫مادر، پدر؟
‫خوبن، ‫سلام رسوندن.
‫باید می آوردیشون.
‫تو که پدرمو میشناسی...
‫چطور بیاد؟
‫باشه، گوش کن...
‫اون چهار نفری که ازشون متنفر بودی ‫اینجا نشستن
‫و انگار خیلی زحمت کشیدن، ‫پول درآوردن و
‫این همه ثروت رو به دست آوردن.
‫با لباسای ابریشمی گرون قیمت ‫خودشون رو به رخ میکشن!
‫- روحشون رو به خاطر پول فروختن! ‫- فراموش کن عمو!
‫باشه... باشه... باشه...
‫خب...
‫مثل یه بچه رفتار میکنه.
‫- داداش! این دمپایی منه! ‫- مال توئه؟
‫صبر کن تا دمپایی رو دربیاری.
‫صبر کن، دمپایی رو پیدا نمی کنم. ‫بعدا زنگ میزنم.
‫پسر خواهرم والیاما.
‫سلام!
‫- ادامه بده... ‫- بله.
‫- داداش بیا بشین. ‫- بشین عمو.
‫حلوای آشوکا!
‫بخور، خیلی خوشمزه است.
‫عالی میشه، بخور.
‫بخور! بخور!
‫اون...
‫اون... اون... پسره که اینجا بود...
‫- اون پسره... ‫- این بادمجون رو امتحان کن، خیلی خوبه.
‫- بخور. ‫- بخور و بگو چطوره.
‫خوبه.
‫عمو، دمپایی اون رو ‫تو پرت کردی بیرون، نه؟
‫آره، آره... اگه الان بیاد،
‫دیگه چیزی واسه ما نمیمونه. ‫همه رو تموم می کنه.
‫قبل از اینکه بیاد باید تمومش کنیم.
‫نه، عمو، این قضیه نیست...
‫- اون کیه... ‫- یه چیزی واسه من مونده؟
‫- همه رو تموم کردی؟ ‫- بیا... بیا...
‫کلی مونده. واسه تو نگه داشتیم.
‫نگاه کن، کلی مونده.
‫داداش، تنها اومدی؟
‫از خونه کسی ‫با خودت نیوردی؟
‫سوال خوبیه، بپرس!
‫می تونست همه رو بیاره.
‫انگار تنهایی رفته زیارت ‫کاشی و رمشوارام!
‫اگه می اومدن و ‫برای عروس و داماد دعا می کردن،
‫خیلی قشنگ می شد.
‫خوب می شد.
‫هیچ وقت نگفتم نه! ‫بابام اصلا حرف منو گوش می ده؟
‫حالا چرا اینقدر حساس شدی؟
‫قبلش معلم بود.
‫همیشه با لباس سفید، ‫از سر تا پا سفید می پوشید،
‫و با دوچرخه می رفت
‫و می گفت می خواد بره مدرسه،
‫و حتی یکشنبه ها ‫کارنامه ها رو تصحیح می کرد.
‫حالا چی شده؟ بازنشسته شده و ‫به سقف خیره شده
‫یا داره قدم میزنه؟
‫- می تونه بیاد اینجا و این کار رو بکنه. ‫- درسته.
‫منم همینطور فکر می کردم. ‫صبر کن.
‫سلام بابا!
‫بله رسیدم.
‫اینجا...
‫عمو سوککو یه چیزی ‫می خواد بهت بگه،
‫صبر کن.
‫نه نه، اون اینجاست، کنارمه، فقط صبر کن.
‫ازش بپرس.
‫تو این سوال رو سه بار تو دو دقیقه ازم پرسیدی. بفرمایید.
‫ازش بپرس، عمو.
‫ازش... باهاش حرف بزن، عمو.
‫جرئت داشته باش.
‫داماد.
‫- سلام داماد! ‫- سلام سوكالینگام.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫تو چطوری؟
‫من خوبم، داماد.
‫همه خونه خوبن، آتان؟
‫خواهر والیاما چطوره؟
‫خوبه.
‫داماد، تنها چیزی که ناراحت کننده است، نبودن تو اینجا است.
‫نتونستم بیام، ‫من اینجا یه سری کار دارم.
‫این چه حرفیه، داماد؟ قبلنا،
‫به خاطر مدرسه، درس خوندن، ‫و بچه ها، وقت نداشتی.
‫حالا میتونستی بیای.
‫دکترها میگن اگه مسافرت کنم، ‫فشار خونم میره بالا.
‫از من چی انتظار داری؟
‫هر وقت وقت داشتی، بیا ‫و زیاد به شهرمون سر بزن.
‫با همه ما وقت بگذرون، خوش بگذرون،
‫و فقط از آب رودخونه ما بنوش، خوب میشی، داماد.
‫اون وقت نه نمک نه ‫قند دیگه اذیتت نمی کنه،
‫حسابی سرحال میشی، ‫داماد.
‫تو برای همه ما ‫خیلی مهمی.
‫اگه تو جلوتر از همه بودی ‫و همه چیز رو هدایت می کردی...
‫خیلی متاسفم.
‫حتما دفعه بعد میام.
‫حداقل میام ببینمت.
‫داماد، فقط یه چیز می خوام بگم،
‫ما دوباره ‫با هم به دنیا میایم؟
‫به همین خاطر، داماد.
‫هر چی گفتی ‫و پرسیدی درسته.
‫اشتباه بود،
‫باید می آمدم.
‫نه نه نه، داماد. ‫میام ببینمت.
‫میرم مدراس و ببینمت.
‫چرا این همه زحمت؟
‫میام.
‫داماد، زحمت نداره. الان،
‫اتوبوس ها خیلی راحتن، ‫میشه حتی خوابید و اومد.
‫الان تا خود شهرمون ‫اتوبوس میاد، داماد.
‫اگه سوار بشم، راحت ‫میام و اونجا پیاده می شم.
‫باشه، بیا.
‫حالا برو، کارای ‫عروسی رو انجام بده.
‫بعدا حرف می زنیم.
‫باشه، داماد. حتما، حتما. ‫مواظب خودت باش.
‫سلام.
‫تو حرف بزن.
‫فقط چک کن ببین بابا هنوز روی خطه.
‫بابا،
‫- بعدا زنگ میزنم. ‫- باشه.
‫آتان... آتان... ‫چند بار...
‫این فرق داره، آتان.
‫چی شده، ‫شماها دارید با زبان اشاره حرف می زنید؟
‫دمپایی منو انداختی، ‫پس بهت نمیگم.
‫حق یه جنگجو نیست ‫که سر غذا دعوا راه بندازه.
‫گوش کن، من دیگه ‫یه بچه نیستم و،
‫تو پیر شدی، حواست باشه.
‫پیر، کمرت درد بگیره!
‫دستت رو میشکنم ‫و گچ می گیرم، پیرمرد!
‫می خوای دست منو بشکنی ‫و گچ بگیری؟
‫اصلا بلد هستی ‫دستت رو بگیری و جیش کنی؟
‫حالم به هم خورد، چقدر چندشه! ‫چطور میتونی
‫جلوی آتان من، ‫اینقدر بی ادبانه حرف بزنی؟
‫هی! این حرفا به نظرت زشتن؟
‫بگم بهش ‫تو عروسیت چه کارهایی کردی؟
‫لازم نیست! برو ببین، انگار ‫یه مارمولک افتاده تو پای سام!
‫- یه کم طول می کشه، اشکالی نداره؟ ‫- زودپز! زودپز!
‫زودپز، ساکت شو، ‫گوش کن به من، نکن! زودپز!
‫وای خدا! وای خدا!
‫- خدا چشمات رو نابود کنه! ‫- هی،
‫چرا اینجوری داد میزنی؟
‫من دارم تو گوشش نجوا می کنم، ‫چطور می تونه بشنوه؟
‫من داد میزنم چون ‫نباید بشنوه...
‫- وای خدا! ‫- باشه، هر قدر دوست داری داد بزن.
‫ببینیم کی برنده میشه، تو یا من.
‫داداش... داداش... ‫خواهشاً حرف منو گوش کن داداش.
‫من چهار تا سفارش عروسی بهت ‫می‌دم که دو هزار نفر توش غذا بخورن.
‫خواهشاً منو ببخش.
‫بعداً بهت می‌گم ‫وقتی اون نیست.
‫باشه.
‫حاج آقا! حکم داده شد، دستامو ول کن.
‫باشه، شما دوتا داشتین با زبان اشاره ‫حرف می‌زدین، به من بگین چی بود، بعد برین.
‫چیزی نبود عمو، ‫امشب باید سوار اتوبوس بشه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫عمو چینا مسئولیتشو به ‫من داده.
‫اگه اجازه بدین،
‫عروس و داماد رو ببینیم و ‫من به موقع می‌رسونمش به اتوبوس.
‫این چه وضعشه؟
‫عمو، حالا دوباره شروع نکن.
‫تو بعد از این همه سال ‫اومدی،
‫فقط برای امشب پیش ما بمون.
‫عروسی صبحه، حدود چهار تا شش.
‫بعد از تموم شدن مراسم ‫می‌تونی با اتوبوس بعدی بری.
‫بلیط اتوبوس ده صبحو براش ‫رزرو کنم آقا آتان؟
‫بعداً در موردش صحبت می‌کنیم. اول ‫بزار برم کادو رو بدم و برگردم.
‫-تو اینو می‌گی، ‫-باشه؟
‫ولی سوار اتوبوس میشی و می‌ری.
‫مثل بابات.
‫باشه. حداقل اومدی.
‫-برمی‌گردم باهات حرف می‌زنم. ‫-باشه.
‫وقت داریم تا اتوبوس رو بگیریم؟
‫وقت داریم، راحت باش.
‫ممنون! ممنون!
‫-خاله، لطفا بخور و برو. ‫-ممنون.
‫سلام آقا.
‫ممنون.
‫تبریک میگم! حالا من میرم.
‫-داداش... ‫-بھووانا، خوبی؟
‫باورم نمیشه! اومدی!
‫بالاخره رسیدم، درسته؟
‫نگاه کن چقدر خواهرت شوکه شده!
‫وقتی این همه آدم بهت زنگ ‫می‌زدن نیومدی،
‫ولی واسه من اومدی.
‫اون‌ها با تو یه جورین؟
‫ممنون داداش… ‫ممنون داداش! من می‌دونستم!
‫این همون پیراهنيه که برات فرستادم. ‫قشنگه؟
‫-عالی شده! خوشت اومد؟ ‫-خیلی!
‫مثل همونايه که خودم میپوشم.
‫-داداشم. ‫-آقا.
‫-خوبین آقا؟ ‫-من خوبم.
‫آقا، من شمارو ندیده بودم، ولی،
‫من همه چیزو در مورد شما می‌دونم.
‫حداقل صد و هشت بار در مورد ‫شما حرف زده.
‫من حفظش کردم.
‫فقط در مورد شما ‫حرف می‌زنه تو تلفن.
‫آقا، حتی حرف‌های عاشقانه ‫ما هم در مورد شماست.
‫یه موقعی،
‫حتی فکر کردم با شما ازدواج کنم. ‫ببخشید آقا!
‫احمق! موضوع دیگه ای ‫نداشتی که در موردش حرف بزنی؟
‫آقا، همه موضوع‌هایی ‫که در موردشون حرف می‌زنه کسل کننده‌ان.
‫با اون معیار، ‫داستان‌های شما خیلی بهترن.
‫چون بھووانا ‫و من با هم بزرگ شدیم.
‫آقا… آقا… همه رو می‌دونم.
‫چجوری با هم بزرگ شدین، ‫چجوری ازش مراقبت می‌کردین،
‫چجوری وقتی آبله مرغان گرفت ‫گریه کردین.
‫چجوری واسش ‫انگور فرنگی می‌چیدین.
‫چجوری با هم ‫با دوچرخه می‌رفتین مدرسه. درسته آقا؟
‫همه رو می‌دونم آقا.
‫لطفا دوباره تعریف ‫نکن آقا.
‫من با خواهرتون ازدواج می‌کنم!
‫خیلی ممنون که منو بخشیدی.
‫-ممنون آقا. ‫-تبریک میگم.
‫-خیلی ممنون آقا. ‫-آرزوی خوشبختی دارم.
‫-خیلی ممنون آقا. ‫-اوه، واو!
‫تو می‌دونی ‫چجوری اینارو انجام بدی، درسته؟
‫بد نیست!
‫خب، چی برام آوردی؟
‫هر چی که دوست داری، هر چی که من دوست دارم، همه رو.
‫هی، داری چی کار می‌کنی؟
‫هی، صف خیلی طولانیه.
‫-بعداً ببینش. ‫-نه!
‫داداشم اینو برام ‫آورده. نباید ببینمش؟
‫چی از این مهم‌تره؟
‫اونجا چیز خاصی ‫نیست، حرف منو گوش کن، بھووانا.
‫پس چقدر خاصه؟
‫هر چی که باشه. ‫واسه من گرفتیش، درسته؟
‫هی! همه تو صف منتظرن.
‫اشکالی نداره، صبر کن.
‫تو هیچ وقت به خاطر حرف کسی نیومدی، ‫ولی واسه من اومدی، درسته؟
‫پس صبر کن.
‫اینو بگیر.
‫بده... بده...
‫مواظب باش!
‫این چیه؟ انقدر چیزای مختلف داره!
‫-همه اینا واسه توئه. ‫-با دقت نگهش دار.
‫اینو بگیر.
‫بھووانا، زود بازش کن. ‫فقط ازش پاره کن.
‫من به کاغد پیچیده‌ش احتیاج دارم، ‫با دقت نگهش می‌دارم.
‫مواظب باش!
‫دختر جون، می‌خوای ‫همه چی رو باز کنی؟
‫آره، می‌خوام تک تکشون رو ‫باز کنم و ببینمشون.
‫تو چی هستی؟ یه بارکش؟
‫نگهبانش؟
‫خدایا!
‫راهو بلد نبود ‫که بره سمت صحنه، منم همراهش شدم.
‫نگاه کن، حداقل من ‫کمک می‌کنم جعبه رو نگه دارم.
‫هی، می‌دونی ‫این "آقا" کیه؟
‫آره، آره، می‌دونم! ‫اون همونیه که اول منو پذیرفت.
‫اونو می‌دونم، من از اون حرف نمی‌زنم.
‫این "آقا" از نظر فامیلی، ‫مجاز به ازدواج با منه.
‫وقتی اون همون جا حضور داره، ‫داری چرت و پرت می‌گی؟
‫خفه نمی‌شی؟
‫هی! چطور جرأت می‌کنی منو تهدید کنی؟
‫اگه یه مشت بزنم بهت، ‫مثل پر می‌شی و می‌ری خونه!
‫حواست باشه!
‫همه اینا رو الان بپوشم؟
‫خیلی دوست دارم این کارو بکنم.
‫داداشم همه اینا رو ‫واسه من خریده،
‫پس باهاشون ژست می‌گیرم، باشه؟
‫بپوش عزیزم، همه اینا واسه توئه.
‫تو برام بپوشونشون.
‫فردا سکه طلا رو، ‫به زنجیر عروسی می‌بافم.
‫اول دستبندها.
‫وای! چه شروع فوق‌العاده‌ای!
‫آره! دقیقا!
‫-درد داره؟ ‫-نه.
‫نه، اونو نه.
‫اونو بگیر.
‫اینو بده، من می‌پوشمش.
‫قشنگه.
‫حالا اونو بگیر.
‫-مواظب باش. ‫-دیدی که!
‫مگه نگفتم ‫که باهاش ازدواج می‌کنم؟
‫-باز شروع کردی. من الان می‌رم. ‫-آقا.
‫-کجا می‌ری؟ ‫-مگه داداشت نباید غذا بخوره؟
‫اگه دیر بریم، میگن همه ‫شیرینی‌ها و غذاهای مخصوص تموم شده.
‫فقط اگه الان بریم، جا گیر میاریم، ‫انقدر شلوغه.
‫اوه، خوبه.
‫باشه، برو. ما پشت سرت میایم، ‫غذا نخور،
‫منتظر ما بمون.
‫چشمت رو پاک کن.
‫تو بیا این طرف.
‫کجا می‌ری؟
‫بهش بگو غذا نخوره، من همین جاهم.
‫انقدر سال شده ‫که اونو ندیدیم.
‫عمو! عمه!
‫-سلام آرول، خوبی؟ ‫-خوبم.
‫آرول، خوبی؟
‫خیلی خوشحالم که اومدی.
‫فکر کردم مثل همیشه ‫ما رو ناامید می‌کنی.
‫بیخیال دیگه عمو!
‫-عمو، ‫-بگو.
‫یه نفر اونجا کنارم ایستاده بود، ‫میدونی کیه؟
‫کیه؟ دقت نکردم.
‫هی، پسر! ازم می‌پرسه ‫که می‌دونم کیه.
‫فقط پیدا کن که کیه و بهش بگو.
‫آرول، من بالا می‌رم.
‫-باید غذا بخوری و بعد بری، باشه؟ ‫-بله.
‫-بیا بریم. ‫-غذا بخور و برو.
‫از کی می‌پرسی آتان؟
‫اونجا دیدی؟
‫چجوری بود؟
‫کوتاه بود یا بلند؟
‫چاق بود یا لاغر یا هیکلی؟
‫تیره بود یا روشن یا گندمی مثل من؟
‫مرد یا زن؟
‫اگه جزئیات رو بگی، ‫می‌تونیم بگیریمشون.
‫خب، بیخیالش.
‫چطور می‌تونیم بیخیالش بشیم؟
‫تو این سالن کسی رو نمی‌شناسم که ‫من بشناسمش و کسی رو نمی‌شناسم که ‫من رو نشناسه.
‫بگم در اصلی رو ببندن؟
‫من گشنمه، می‌خوایم غذا بخوریم؟
‫تو هم؟
‫خدایا! بیا.
‫میشه یه جایی گوشیم رو شارژ کنم؟
‫فقط ده درصد شارژ داره.
‫کاناگاراسو.
‫- کاناگاراسو، بیا اینجا! ‫- بله؟
‫بذارش یه جایی امن شارژ بشه. ‫بهش ...
‫خاموشش کن.
‫کجا می‌خوای شارژش کنی؟ مواظب باش.
‫یه کلانتری نزدیکیه، ‫بذارمش اونجا؟
‫ببین، من دارم برای ‫اون کار می‌کنم، مثل رئیسش.
‫اگه دوباره ازش بخوام، اون کم ‫احترامی که برام مونده رو هم از دست می‌دم.
‫وای نه!
‫عمو! عمو!
‫ساکت شو و غذا بخور.
‫- چی شده عمو؟ ‫- هیچی، پسرم.
‫بیا غذا بخوریم.
‫می‌رم، عمو.
‫چه مزخرفاتی! ‫چرا باید بری؟
‫دستور عمو، ‫فقط بعد از غذا خوردن می‌تونی بری.
‫تو اصلا نمی‌دونی ‫کی باید راجع به چی حرف بزنی؟
‫آتان، نگاه کن.
‫اینجا پولی، سوزیام، ‫پال کوزوکاتای، آدا پراتمان پایاسام،
‫نگاه کن،
‫سپانکیزانگو روست، ‫پودالانگای یوسیلی، آما وادا با پوندو پودی.
‫و این، ‫حتی نمی‌دونم چیه.
‫هی! بگو ببینم دیگه چی هست، ‫بعد می‌تونم غذا بخورم.
‫باشه، باشه... کافیه.
‫انگار داره سعی می‌کنه ‫موضوع رو عوض کنه، احمق!
‫هر کاری دلم بخواد می‌کنم. ‫تو فقط ساکت باش.
‫آتان، شماره گوشیت چیه؟
‫چرا، الان؟
‫وقتی عمو بهم گفت، ‫شماره رو گرفتم، اما یادم رفت سیوش کنم.
‫بگو.
‫- 9841618800. ‫- تموم شد کارش!
‫عصبانی شدی؟
‫آروم بگو.
‫انگار نمی‌خواستی بدی.
‫نه، هشت.
‫چهار، یک.
‫شش، یک.
‫هشت، هشت.
‫صفر، یک.
‫می‌رم، عمو.
‫فکر می‌کنی چرا گرفتمش، درسته؟
‫همه شماره‌های مهم رو ‫اینجا هم یادداشت می‌کنم.
‫به گوشیم اعتماد ندارم.
‫اگه یه اتفاقی بیفته، ‫همه شماره‌ها پاک می‌شن.
‫چنای ‫آتان- 9841618801
‫تو هرگز شماره من رو نگرفتی.
‫گوشیم اینجا نیست.
‫خب اگه گوشیت اینجا نیست، ‫چه اشکالی داره؟
‫تو کیف پولت یه تیکه کاغذ یا یه کارت ویزیت ‫داری، درسته؟
‫کیف پولم رو ندارم، ‫تو کیفمه.
‫وای، آتان چقدر پول داره!
‫می‌تونم موقع اضطراری ازش بپرسم!
‫دارم روی کارت آبی می‌نویسمش، ‫گم نکنش و بعد دنبالش نگرد.
‫آتان، یه کم کمرت رو بلند کن.
‫با این همه پول نقد، چطور می‌تونی ‫کیف پولت رو تو کیف بذاری؟
‫فقط یه کم بلندش کن.
‫یکی داره بهت فکر می‌کنه.
‫کی دیگه، حتماً خواهرته، ‫حتماً داره فکر می‌کنه که غذا خوردی یا نه.
‫هیچ خواهر بهش فکر نمی‌کنه، ‫اون داره به خودش فکر می‌کنه!
‫به خاطر همه دردسری که سرش آوردی،
‫داره فکر می‌کنه که ‫دوباره بیاد اینجا یا نه.
‫من چه کار کردم؟
‫این رو داری فکر می‌کنی، آتان؟
‫پس دیگه حرفی نمی‌زنم.
‫هیچ وقت حرفی نمی‌زنم.
‫واقعاً؟
‫حرف نمی‌زنم، حتی ‫اگه خواهش کنی.
‫حالا داری حرف می‌زنی.
‫این حرف زدن نیست. ‫این گفتن هست.
‫ حرف زدن و گفتن ‫ دو چیز مختلفن.
‫ پس حرف نمی زنی؟
‫ به پیاز پچادی قسم می خوری!
‫ پس به غذایی که می خوری قسم می خوری؟
‫ باشه!
‫ خب، تا آخر عمر ...
‫ آه، تا وقتی که غذا خوردنت تموم نشده ‫ حرف نمی زنی؟
‫ یه چیز دیگه تصور کردم ‫ و خیلی خوشحال شدم.
‫ من هم نباید حرف بزنم؟
‫ باشه. قبول.
‫ پی. بووانشوار ‫ اس. گیریداران
‫ زن های عزیزم!
‫ خوش اومدید!
‫ روز عروسیه!
‫ برادری ...
‫ -کافیه! کافیه! ‫ -با هم!
‫ بیا
‫ -غذا بخور، داداش. ‫ -و بهشون ...
‫ -غذا خوردی؟ ‫ -برکت بده!
‫ من غذا می خورم، تو برو غذا بخور.
‫ برای پذیرایی از مهمونا
‫ روز مقدس رسیده!
‫ همه ی فامیل و آشناها ‫ شروع کردن به اومدن!
‫ با هم، با تمام وجود
‫ آدما جمع شدن که برکت بدن
‫ جمع شدن!
‫ آدمای خوبی هستن!
‫ روی برگ موز مخصوص
‫ مثل قلبی که خدمت می کنه
‫ گرسنه ها تا تهش سیر میشن!
‫ تو این روز خوش!
‫ میراث مهمان نوازی
‫ که افتخار تامیل نادویه
‫ یه ویژگی غالب
‫ برکت می بارونه که زندگی کنیم!
‫ نارگیل پلی سرو میشه!
‫ ترتی پال سرو میشه!
‫ سوژیم سوان سرو میشه!
‫ تاوولا آدای دوسی
‫ با کاری فلفل تند و خوشمزه
‫ از این ترکیب ایده آل لذت ببر
‫ پسر، داره ازت راسام می خواد.
‫ تو بهش رسیدی، پسرم!
‫ انگشتای اتان داره خشک میشه، بیا.
‫ چقدر شارژ کرده؟
‫ لازم نیست شارژش کنی ‫ تا وقتی که یه گوشی دیگه بخری.
‫ تقصیر منه که ازت پرسیدم!
‫ اتان،
‫ اگه باید به کسی خداحافظی کنی ‫ سریع بگو.
‫ -من اینجا منتظر می مونم. داره دیر میشه. ‫ -لازم نیست، بریم.
‫ می خوای بدون اینکه به بوونا بگی ‫ بری؟
‫ منتظرت می مونه.
‫ نگفت که فردا با تو غذا می خوره؟
‫ اگه بفهمه که فردا تو عروسی ‫ نیستی،
‫ یه جنجال بزرگ راه می اندازه.
‫ همین دلیلشه که دارم می گم ‫ نه. بیا بریم.
‫ نگهش می دارم. تو برو.
‫ اتان،
‫ فقط موتورمو بر می دارم.
‫ سلام.
‫ ببخشید، گوشیمو گذاشتم شارژ، ‫ همین دلیلشه که تماس تو رو از دست دادم.
‫ باشه، باشه. ‫ همه چیز خوب پیش رفت؟
‫ بله، تموم شد.
‫ ما تازه ‫ غذا خوردیم و بیرون اومدیم.
‫ ما؟
‫ این "ما" کیه؟
‫ من، سکو عمو، و یه نفر دیگه.
‫ این "یه نفر دیگه" کیه؟
‫ اون یه نفر دیگه همونیه که
‫ منو برد روی صحنه ‫ و برای شام.
‫ چی، آرول؟
‫ یه روزه که رفتی
‫ -و به یه بومی تبدیل شدی. ‫ -چرا؟
‫ گویشت، طرز حرف زدنت ‫ که گفتی "بردت"!
‫ واقعا اینجوری حرف زدم؟
‫ فقط همراهیم کرد.
‫ -اگه ازت بخوام یه کاری انجام بدی، انجامش میدی؟ ‫ -چه کاری؟
‫ چرا انقدر ‫ علاقه داری که زودتر برگردی خونه؟
‫ می تونی یه روز دیگه بمونی ‫ و بیای، نه؟
‫ چرا؟
‫نمی‌دونم اگه می‌تونی متوجه شی،
‫ولی لحنت ‫خودش تغییر کرده،
‫به نظر شاد میای. ‫همینطوره.
‫نمی‌خوام... ‫سردرگمم نکن.
‫باید الان برم.
‫داریم میریم.
‫همینو می‌گم. ‫بده اینو.
‫گوش کن، اگه امشب شروع نکنی ‫و به اینجا نرسی،
‫اجازه انجام دادن ‫هیچ مراسمی تو این منطقه رو نداری.
‫آقا روحانی، ما برات ‫اتاق کولردار رزرو کردیم.
‫-باشه. ‫-اگه سر وقت نیای...
‫کی داره پشت زمینه ‫مدام حرف می‌زنه؟
‫بیشتر از صدات، ‫اون صدا رو می‌شنوم.
‫بهت گفتم، اون پسره که منو ‫هر جا برد، همون.
‫تو عروسی دیدمش.
‫راستش، ‫باهاش گیر افتادم.
‫اون کیه؟
‫همینو بهت گفتم، هِما، ‫نمی‌دونم.
‫ولی انگار منو خوب می‌شناسه. ‫همه چیز رو می‌دونه.
‫خیلی بیش از حد مهربونه.
‫باشه، نمی‌تونی به کسی بگی؟
‫چطور می‌تونم؟
‫مثل آهنربا چسبیده به من.
‫با اون اطرافم، چطور می‌تونم بپرسم؟
‫مستقیما بهش بگو که ‫نمی‌شناسش.
‫اگه بفهمه که نمی‌شناسش، ‫قابل هضم نیست براش.
‫اگه بفهمه که وانمود کردم ‫که می‌شناسمش، تمومه!
‫و می‌خوای الان برم ‫بهش بگم... ولش کن.
‫تا الان تونستم.
‫الان میرم.
‫فقط تا اون موقع.
‫همون نقش رو بازی می‌کنم.
‫اِ، این اشتباهه.
‫نباید اینجوری کلک بزنی بهش.
‫اگه بعدا بفهمه خیلی ‫بدش میاد. می‌فهمی؟
‫ببخشید، آخرشو شنیدم.
‫گفتی می‌خوای یه چیزی رو ‫حفظ کنی. چیه؟
‫-نه، هیچی... ‫-کی پشت خطه؟ خواهر؟
‫بذار باهاش حرف بزنم.
‫نه، تو رو نمی‌شناسه.
‫چرا؟ بهش نگفتی؟
‫اشکالی نداره. بهش می‌گم.
‫شاید عصبانی بشه، ‫که با توام ولی حرف نزدم.
‫-دیر شده. ‫-ساکت باش، اذان.
‫بهش می‌گی "عزیزم"؟
‫فیل معبد شیوانت رو هم ‫"عزیزم" صدا می‌کردی، نه؟
‫خواهر، خوبی؟ حالت خوبه؟
‫تو منو نمی‌شناسی. ‫هرگز منو ندیدی.
‫من بودم که خوب از شوهرت ‫تو عروسی مراقبت کردم.
‫بعدا از اذان ‫همه چیز رو راجع به من بپرس.
‫-اوه. ‫-حرفام تموم شد. حالا تو حرف بزن.
‫فقط ساده بپرس که خوبم یا نه.
‫حالت خوبه؟
‫مثل برادرتم.
‫خیلی خوبم، مثل همیشه!
‫اذان هم خوبه. ‫شامشو خورد.
‫می‌ره قهوه صبحونه رو بگیره.
‫می‌تونستی بیای.
‫خوشحالم که لااقل فرستادیش.
‫دیر شده، ‫و اذان عصبانی میشه.
‫باید برم ببرمش ‫ایستگاه اتوبوس.
‫بقیه‌اش رو حضوری صحبت می‌کنیم، باشه؟ خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫خیلی آروم حرف می‌زنه.
‫تو باهاش حرف بزن.
‫سلام.
‫اِ! این کیه؟
‫از من می‌پرسی!
‫ازش اسمشو پرسیدی؟
‫نه.
‫باید می‌پرسیدی.
‫باشه، بعدا حرف می‌زنیم.
‫چرا می‌خندی؟
‫بخور.
‫عمو سُکو، خداحافظ.
‫حواست به سلامتیت باشه.
‫این چیه، عمو؟
‫به خاطر اونا، ‫دیگه زادگاهتون یادتون رفته،
‫از همه فامیلاتون ‫جداشدین...
‫حتی این عمو...
‫باشه، گریه نکن، گریه نکن.
‫باشه، پسرم،
‫- همه چیز رو برداشتی؟ ‫- آره.
‫- سفر به سلامتی. ‫- آره.
‫وقتی رسیدی خبرم کن.
‫باشه.
‫اِ، مگه گریه کردن من کافیه، ‫چرا تو هم داری گریه می‌کنی؟
‫حالا اومده، دیگه ‫بعدش بیشتر میاد دیگه.
‫چرا به من میگی؟ ‫به خودش بگو.
‫مگه ده کیلومتر اون‌ورتره؟
‫داره گوش می‌کنه ‫به همه چیزایی که داری میگی.
‫حتما میاد، مطمئن باش.
‫فقط تو اینو می‌گی
‫- دهنشو وا نمیکنه. ‫- بهم اعتماد کن. میاد.
‫ببرش و برو.
‫خداحافظ، عمو.
‫مواظب خودت باش.
‫برو، سالم به مقصد برسونش.
‫گریه نکن.
‫ای وطن!
‫تو چی منتظر بودی تا بگی؟
‫همه اینا به خاطر من بود؟
‫مثل یه دست جادویی
‫تو منو نگه داشتی
‫تو مسحرم کردی
‫چرا؟ ای چرا؟
‫ای چرا من اینجا فرود اومدم؟
‫تو وجود من یه سوال ‫برمی‌خیزه
‫تو قلب آشفته من!
‫زمان جدایی ناخواسته
‫خاطرات یه ‫بار سنگین تسکین دهنده غیر قابل تحمل
‫ای وطن من
‫من کیم؟
‫اینجا…
‫- اِ، چی شده؟ ‫- چای عمه آنگو؟
‫شیر گاوی محلی ‫چای شکر محلی
‫چرا الان؟ داره دیر میشه.
‫وقت داریم، آتان.
‫این چای از شیر نژاد محلی ‫با پودر نبات درست شده.
‫تو مَدراس گیرت نمیاد.
‫بذاریم...
‫عمو، دو تا چای مخصوص.
‫لذت نوشیدن چای ‫بعد یه وعده غذا یه چیز دیگه‌ست!
‫بنوش، آتان!
‫گناهه اگه ننوشی!
‫بنوش و بگو چجوریه.
‫- فوق العاده! خیلی خوشمزه‌ست. ‫- نه؟
‫سریع بنوش، بریم.
‫اتوبوس رو از دست میدیم. ‫من فردا باید برم سر کار.
‫من حواسم هست، آتان.
‫جرئت نمیکنن ‫بدون اینکه از من بپرسن اتوبوس رو حرکت بدن!
‫یه لحظه، ‫می‌پرسم و میام.
‫اقا، اتوبوس چنای؟
‫اتوبوس چنای؟
‫الان میای و میپرسی.
‫آخرین اتوبوس 15 دقیقه پیش رفت.
‫اقا، لطفا تماس بگیرید و بگید ‫اتوبوس رو نگه دارن. آتان باید امشب حرکت کنه.
‫میشه اتوبوس رو ‫فقط برای یه نفر نگه داریم؟
‫اقا، فقط لطفاً بفهمید ‫اتوبوس کجاست،
‫من دنبالش میرم و بهش می رسم.
‫- فقط بهش بگو آروم بره. ‫- با این موتور؟
‫تو پنج دقیقه دیگه، ‫اتوبوس میره تو اتوبان.
‫بعدش، حتی اگه سوار ‫یه یاماها آر‌ایکس 100
‫با سرعت کامل بشی، بهش نمیرسی.
‫اقا، چه گزینه دیگه ای هست؟ ‫بگو، اقا.
‫فقط یه گزینه هست.
‫بخواب، و صبح با اتوبوس 07:30 صبح ‫برو تانجوور.
‫و از اونجا سوار ‫اتوبوس لوکس ولوو ساعت 08:00 صبح شو.
‫تو یه تایم ‫بین 02:00 تا 02:30 بعدازظهر به گندی میرسونتت.
‫فقط حرف بزن اگه ‫راه دیگه ای برای رفتن وجود داره،
‫وگرنه هیچی نگو.
‫نه؟
‫بهشون گفتم یه موضوع ‫مهمی تو اداره هست.
‫حالا چی بهشون بگم؟ ‫بگم اتوبوس رو از دست دادم؟
‫منو مسخره میکنن
‫آتان، استرس نگیر.
‫اگه تو استرس بگیری، ‫من به ذهنم نمیرسه.
‫تو هیچ فکری به ذهنت نمیرسه.
‫اون همه چیز رو به روشنی گفت.
‫بذار ببینیم الان باید چیکار کنیم.
‫آقا.
‫آقا، یه جای اقامت نزدیک اینجا هست؟
‫اقامت؟
‫آقا؟
‫میدونی یه جای اقامت هست؟
‫اگه میدونی بگو میدونی، ‫اگه هم نمیدونی، بگو نمیدونی،
‫یا حداقل از یه نفر بپرس ‫و به من بگو.
‫باشه، خودم پیدا میکنم.
‫چرا اقامت، آتان؟ ‫خونه من اینجاست،
‫-میتونی شب بمونی و صبح بری. ‫-حوصله اون همه چیز رو ندارم.
‫میتونی الان یه جای اقامت برام پیدا کنی یا نه؟
‫نمیتونم آتان.
‫باشه، خودم یه کاریش میکنم.
‫آتان… آتان…
‫آتان، فکر میکنی اینجا مدراس هست؟
‫فقط دو جای اقامت ‫کنار ترمینال اتوبوس هست.
‫توالتش سوسک داره ‫و تختش هم ساس.
‫خیلی بد میشه آتان. ‫و تو میگی میخوای بری اونجا.
‫برای تمیزی که دنبالشی،
‫حتی با دمپایی ‫هم وارد نمیشی.
‫هر حشره ای که باشه، ‫من باهاش کنار میام.
‫آتان، لطفا حرف منو گوش کن.
‫باشه، بیا، میبرمت.
‫بیا، آتان.
‫مگه ازت خواستم که اون چای ‫با شیر محلی رو برام بیاری؟
‫خواستم؟
‫اقامتگاه پاندیان
‫اقامتگاه پرابو
‫یکی این طرفه و ‫یکی هم اون طرفه.
‫برو نگاه کن.
‫من از اینجا میتونم خودم رو اداره کنم.
‫تو برو.
‫به هر حال ممنون.
‫نرفتی؟
‫هر دو تا خوبه…
‫ولی نه…
‫یه کم جلوتر، ‫یه جای اقامت دیگه هست.
‫ولی به اندازه این دو تا تمیز نیست.
‫بریم؟
‫بریم خونه؟
‫محکم منو بگیر آتان!
‫میتونی موتور رو نگه داری و بعد حرف بزنی.
‫فقط یه لحظه آتان.
‫سلام! من هستم.
‫حالا خوب گوش کن.
‫ممنون آتان.
‫آروال آتان رو دارم میارم خونه.
‫منظورت از کی؟
‫آروال آتان، عمو نامبی
‫بله، همونه… بله!
‫امشب قراره بمونه ‫پیش ما.
‫همه چیز رو آماده کن، باشه؟
‫هی… غذا خوردی؟ ‫قطع کرد.
‫آتان.
‫اگه یه چیزی بگم، نباید ‫دمپایی هاتو در بیاری و بزنی تو صورتم.
‫نمیدونم ‫بگو ببینم میزنم یا نه
‫باشه، میگم.
‫خیلی خوشحالم که نرفتی مدراس.
‫خب
‫اون رو میدونم.
‫حدس بزن چرا خوشحالم؟
‫اون رو هم نمیدونم.
‫چون قراره تو خونه ‫من بمونی!
‫چی میگی آتان!
‫اگه یه روز سر کار نری ‫چه اتفاقی میفته؟
‫تا اینجا اومدی.
‫چرا یه روز ‫استراحت نمیکنی،
‫تو عروسی خواهرت ‫شرکت کنی و بعد بری؟
‫به جای اینکه همیشه ‫عجله داشته باشی که بری.
‫هی، سوار اتوبوس شدی؟
‫زنگ زدم بهت که بهت بگم.
‫چرا؟ چی شد؟
‫اتوبوس رو از دست دادم.
‫هی… چی شد؟
‫بعدا بهت میگم.
‫فعلا اتوبوس رو از دست دادم، همین.
‫فقط یه لطفی به من کن. ‫فردا به دفترم زنگ بزن و
‫بهشون بگو مریض هستم.
‫باشه، حالا چی کار میکنی؟
‫امشب اینجا میمونم ‫و صبح میرم.
‫کجا اقامت داری؟
‫استاد!
‫بیا، آتان.
‫آتان رسید. ‫سریع بیا، بیا.
‫خوش اومدی، داداش!
‫اینجا خونه ی ماست، آتان.
‫اول، آب بگیر.
‫بھارتیار ‫کاویمنی دِسیگاوینایگام پیلای
‫بیرسا موندآ ‫پی. کاکان
‫آتان، چرا اینجا وایسادی؟
‫فقط داشتم یه نگاهی می انداختم.
‫اینا همیشه اینجا هستن، ‫هیچ جا نمیرن.
‫بیا، بریم داخل.
‫ بگو چی میخوای بخوری،
‫-فوری درست میکنه. ‫-نه.
‫بگم برات قهوه یا چای درست کنه؟
‫ما که خوردیم، نه؟
‫چیزی سبک میخوری؟
‫نه! من که تو پذیرایی حسابی سیر شدم.
‫وقتی دفعه ی بعد اومدم، ‫میام یه وعده غذا میخورم.
‫اشکالی نداره، داداش.
‫هرچی دوست داری بگو. ‫معطل نکن.
‫من عرق کرده ام، میتونی ‫بگی دستشویی کجاست؟
‫میخوای دوش بگیری؟
‫میتونی تو دستشویی دوش بگیری ‫یا بریم رودخونه؟
‫رودخونه؟
‫این وقت شب؟
‫باور کردی؟ ‫من شوخی کردم.
‫-آب گرم یا آب سرد؟ ‫-سرد.
‫بیا... بیا... بهت دستشویی رو نشون میدم و خودم هم دوش می گیرم.
‫یه صابون "مارگو" ی جدید ‫داخلش هست، آتان.
‫اون بیرون نزدیک آینه، ‫شونه، روغن و پودر رو پیدا می کنی.
‫تو سریع دوش بگیر، منم ‫سریع میرم تو حیاط دوش می گیرم.
‫چرا کیف رو برداشتی؟ ‫میخوای اونو دوش بگیری یا چی؟
‫هی! حوله و لباسام داخلشه.
‫چرا؟ مگه حوله ندارم؟ ‫مگه اگه بگی بهت نمیدیم؟
‫اگه خیس بشه، ‫تا صبح خشک نمیشه، آتان!
‫میخوای یه حوله ی خیس ‫تو کیف بذاری و بری؟
‫بو می گیره.
‫یه حوله ی ترکی جدید دارم، ‫تو دوشت رو شروع کن.
‫قبل از اینکه لباسات رو در بیاری، ‫حوله رو به دیوار آویزون میکنم.
‫باشه.
‫میتونی بری؟ من باید دوش بگیرم.
‫ببینیم کی زودتر دوشش رو تموم میکنه؟
‫-ببینیم؟ ‫-بیا! ببینیم!
‫هی!
‫آتان،
‫آبجو میخوری؟
‫آبجو؟ نه، الان نمیخوام.
‫پس میخوری.
‫نه... ولی الان واقعا نمیخوام.
‫من پرسیدم میخوای یا نه؟
‫فقط پرسیدم
‫میخوری یا نه.
‫فقط به سوال جواب بده، باشه؟
‫باشه، آقا، میخورم، آقا!
‫خوبه، بزار اون ترس بره.
‫دو تا برای من و دو تا ‫برای تو، خوبه؟
‫نه، یکیش برام کافیه.
‫باز داری خارج از برنامه ‫جواب میدی.
‫صبر کن، یه نگاهی بندازم، ‫اون وقت تسلیم میشی.
‫هی! نه...
‫هر کدوممون دو تا آبجو بخوریم.
‫باشه، میرم ‫دوشم رو تموم کنم.
‫فکر کنم تو مسابقه رو میبازی.
‫داداش.
‫داداش،
‫بعد از دوش گرفتن، ازت خواست ‫بری نزدیک چاه.
‫معذرت میخوام، من هیچ وقت همچین درخواستی نداشتم...
‫اشکالی نداره، داداش.
‫اون هم گاهی آبجو میخوره.
‫بیچاره، از راه سختی بالا اومده.
‫پس فقط گذاشتم خوش باشه.
‫فقط این نیست...
‫خیلی تو رو دوست داره.
‫این روز، که تو ‫اومدی و موندی،
‫با همه ای که ملاقات میکنه، ‫در موردش صحبت خواهد کرد.
‫فقط صبر کن و ببین.
‫حتی مارمولک هم داره تایید میکنه!
‫معمولا زیاد حرف میزنه،
‫اما وقتی مشروب می‌خوره، نپرس! ‫خیلی بیشتر حرف می‌زنه.
‫برای ده تا سوال یه جواب داری.
‫دوتاتون یه جفت خوبید.
‫با این حال، لطفا خودتو یه کم جمع و جور کن.
‫اشکالی نداره. ‫مشکلش چیه؟
‫خیلی دیره، لطفا بخواب.
‫تا اون بیاد، من نمیتونم بخوابم. ‫فقط دراز میکشم.
‫بهش عادت دارم.
‫باغ قشنگه.
‫گفتی آبجوئه، اما یه کتری هم داری، شراب انگوریه؟
‫آبجوه... فقط آبجو، آتان.
‫من آبجو خنک ‫از یخچال رو دوست ندارم،
‫آبجو کتری بهتره.
‫بنوش و ببین، خوبه.
‫بشین.
‫آتان، فقط یه کم میریزم، ‫بقیه‌ش تو کتریه.
‫این آهنگ چیه، آتان؟
‫آهنگ؟
‫آره، همونی که الان خوندی.
‫من خوندم؟
‫آهنگ قشنگیه، آتان، ‫یه بار دیگه بخونش. اون موقع می‌فهمم.
‫کدوم آهنگ؟
‫این چیه، آتان؟
‫لعنتی!
‫اگه نفهمم اون ‫آهنگ چی بود، سرم ترک می‌خوره.
‫کجا هست، ‫الان یادم نمیاد.
‫یاد می‌آد. به سلامتی!
‫به سلامتی!
‫انتظارش رو نداشتی، نه آتان؟
‫بعد از این همه سال... با من.
‫به آسمون خیره شدی ‫و با لذت آبجو می‌خوری.
‫تا الان باید از کنار شهر ما ‫با یه قیافه جدی رد می‌شدی.
‫آره،
‫ممنون.
‫بیا آتان!
‫شانس من خیلی خوب بود، ‫که تو باید میومدی و اینجا میموندی.
‫یه کم کاراسِو بخور، آتان. ناندی درست کرده.
‫خوبه.
‫بوونا؟
‫اگه دوست داری حرف بزنی، ‫فقط حرف بزن، آتان.
‫چیزی بهش گفتم ‫و یه جوری گیجش کردم.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫اگه کسی گیر بیفته، ‫اون منم.
‫تو در امان هستی!
‫چی گفتی؟
‫بگو.
‫فقط اون وقت می‌تونم یه کاریش کنم، وقتی زنگ می‌زنه.
‫این همون چیزیه که ‫من هم نمی‌فهمم.
‫هر چی که به ذهنم رسید رو گفتم.
‫تا وقتی بوونا اونو بفهمه، ‫عروسی تموم میشه.
‫این مکالمه رو کی داشتی؟
‫وقتی لیوانو موقع حمام کردن ‫انداختی.
‫واقعا یه خونه قشنگه.
‫این همون خونه‌ای هست ‫که توش بزرگ شدی؟
‫- این؟ ‫- آره...
‫نه، آتان.
‫تو خونه‌ای که توش بزرگ شدم، ‫اگه دراز بکشیم و بخوابیم،
‫دست و پامون به دیوار می‌خوره.
‫خیلی کوچیکه.
‫این خونه پدرشوهر منه.
‫پدربزرگش ساختش.
‫داستانش شبیه به داستان شماست.
‫همسرم با دو تا خواهر و برادر ‫متولد شد.
‫یه خواهر بزرگتر، ‫و یه برادر بزرگتر،
‫با خودش سه تاشون می‌شد.
‫بعد از اینکه پدرشوهرم مُرد، ‫دعوا سر تقسیم ارث شد.
‫هردوشون داشت بحث می‌کردن، ‫سر اینکه چی مال کیه.
‫همسرم می‌گفت،
‫"این خونه جاییه که پدر و مادرم ‫توش زندگی می‌کردن، و اینجا جاییه که ما توش بزرگ شدیم،
‫نباید بفروشیمش."
‫تو یه گوشه نشسته بود ‫و آروم آروم گریه می‌کرد.
‫خیلی ناراحت شدم. بهش فکر کردم.
‫درباره ‫قیمت این خونه پرس و جو کردم.
‫به هر حال، یه جوری پول رو جور کردم ‫و اون دوتا رو راضی کردم.
‫بعد خونه رو به اسمش ثبت کردم.
‫حالا این خونه مال اونه.
‫بعد از اومدن به اینجا، ‫خیلی اتفاقات خوب افتاد، آتان.
‫اخیرا باردار شده.
‫وای، تبریک میگم.
‫همه دفعه‌های قبلی ‫سقط بود.
‫فقط سه ماهه گذشته.
‫دکتر ازمون خواسته خیلی مراقبش باشیم.
‫به همین خاطر، من اونو ‫به جشن نیاوردم.
‫خیلی خونه ی شانس داری، آتان.
‫اگه میدونستم، ‫وقتی دیدمش، براش آرزو میکردم.
‫نمی دیدم.
‫خب، پس چی آتان؟
‫فقط سه ماهه گذشته. ‫نمیشه فهمید.
‫فقط یه برجستگی کوچیکه.
‫باسنت رو می چرخونی
‫چشات دنبال یه جا میگردن
‫نگاه کردن به ‫فرم زنانه ی تو، منو خجالتی میکنه
‫شادی، منو سنگین میکنه
‫چی شده، عزیزم؟
‫- دارم به تو فکر میکنم ‫- بدنم می درخشه
‫و درد میکنه
‫که اینو بگم
‫دلمو می سوزونه
‫حتی تو بهشت
‫خدا داره منو امتحان میکنه
‫- بدنت ‫- پر از شور و اشتیاقه
‫خوشحالم که باهاش هماهنگم
‫- این آهو... ‫- این آهو...
‫اون مرد کشتش!
‫با این، یه بطری تموم شد، آتان.
‫اون پیراهنی که تو عروسی پوشیده بودی ‫خیلی عالی بود.
‫با پوستت، ‫انگار یه قهرمان بودی.
‫بووانا برام خرید.
‫میدونم، میدونم. ‫انتخاب اون بود.
‫اما این من بودم ‫که اون پیراهن رو برات فرستادم.
‫واقعا؟
‫پیراهنی که تو پوشیده بودی ‫اونم خیلی خوب بود.
‫دروغ!
‫فقط به خاطر اینکه من گفتم، ‫نمیگی!
‫مگه میشه بعد از خوردن الکل، کسی دروغ بگه؟
‫واقعا قشنگ بود.
‫واقعا که، آره!
‫از وقتی بچه بودم، ‫یه ذوقی به پیراهنای نو داشتم.
‫اون بو...
‫حقیقت اینه که تا وقتی شروع به کار نکردم، ‫هیچ وقت پیراهن نو نپوشیدم.
‫کسی یه لباس کهنه به من میداد، ‫من اونو میپوشیدم.
‫و ما هیچ وقت ‫کفش هم نداشتیم،
‫به همین خاطر فامیلای ما ‫هیچ وقت مارو قبول نمیکردن.
‫اونها نزدیک ما زندگی میکردن،
‫اما به ما اصلا اهمیت نمیدادن.
‫حتی اجازه نمیدادن ‫با بچه هاشون بازی کنیم.
‫اگه اتفاقی، پدرمو تو خیابون میدیدن،
‫اونو نادیده میگرفتن.
‫تو اون سن،
‫واقعا دلمو میشکست.
‫نمیشه کسی رو سرزنش کرد، آتان.
‫همه به یه نحوی مهربون هستن.
‫پول ریشه ی تمام مشکلات هست.
‫اما پدر تو، ‫اینطوری نبود، آتان.
‫من از وقتی بچه بودم، ‫خیلی دوستش داشتم.
‫من خیلی بچه بودم،
‫اون منو با احترام ‫خطاب میکرد.
‫نه فقط اون، حتی مادرت،
‫عموی کوچیکت، ‫عموی ساکو، بووانا،
‫برادر بزرگت، و تو،
‫همه ی شما عین هم بودید،
‫هیچ کدومتون به پول اهمیت نمیدادید.
‫به شخصیتشون اهمیت میدادید.
‫فقط بعد از دیدن همه ی شما، ‫دلم برای همه تنگ شد.
‫چی؟
‫چی شده؟
‫صبر کن، دارم میام. ‫آتان، پاشو.
‫میخوام یه نفر رو بهت معرفی کنم.
‫هی! محکم بسته شده، اینطور نیست؟
‫یه طناب دو لایه ‫دورش پیچیده شده، آتان.
‫اما این براش چیزی نیست،
‫اگه بخواد، ‫خودشو راحت میکنه!
‫همه چی خوبه، بیا.
‫بیا نزدیکش نریم. ‫نگاهش عادی نیست.
‫اون مهم نیست، آتان. ‫من اینجام، اینطور نیست؟ بیا.
‫دنی بیبی!
‫صدای بابا رو شنیدی؟
‫خیلی قشنگه.
‫نژاد این گاو چیه؟
‫-این یکیه؟ ‫-آره...
‫کَنگایام، آتان.
‫فقط ظاهرش ترسناکه، آتان.
‫خیلی مهربونه.
‫پسر کوچولوی من!
‫تو بازار دام تاروونام،
‫هیچ‌کس نمی‌خواستش ‫چون خیلی لاغر مردنی بود
‫خیلی دلم سوخت،
‫پس تصمیم گرفتم
‫بزارمش توی وانت ‫و بیارمش
‫اوایل،
‫خیلی ضعیف بود
‫درست هم غذا نمی‌خورد
‫باید با دست غذا ‫بهش می‌دادم
‫فقط وقتی بزرگ شد ‫فهمیدیم کیه!
‫با اون شاخای کوچکش، ‫به همه حمله می‌کرد
‫خیلی تعجب کردم ‫عمو سکو رو بردم تا ببینه
‫وقتی دید
‫پرسید از کجا آوردیش ‫فکش افتاده بود!
‫یه حس کوچیکی از ‫غرور اومد تو دلم
‫احساس کردم والد خوبی برای بچه گوساله هستم
‫بعدش گذاشتیم یه سال دیگه رشد کنه،
‫خودش اون رو تمرین داد
‫اونم وارد ماجرا شد ‫و خوب بازی کرد
‫فقط دلم شور میزد چون ‫اون خیلی ناز پروده بود،
‫و ممکن بود ‫تو بازی اذیت بشه
‫-هی برو! ‫-می ترسیدم
‫و سرش داد می‌زدم.
‫بله، بیا بریم!
‫دیدی چطوری پریدی!
‫فقط باید حواست به ‫کسانی که از جلو میان باشه؟
‫بیشتر از بیست نفر میان و ‫از چهار طرف می‌پرن روت
‫باید حواست به ‫همه طرف باشه
‫وگرنه بازی رو می‌بازی
‫دوباره بازی کنیم؟
‫خوب بازی می‌کنی؟
‫خیله خب، عزیزم!
‫وقتی تمرین تموم شد،
‫اون بدن کوچولوی جوانش ناپدید شد
‫درست شبیه تندیس ناندی ‫توی معبد تانجاوور شده بود
‫خیلی قوی به نظر می‌رسید،
‫پس فک کردم چرا نذارمش ‫توی میدان؟
‫سال بعد...
‫فکر کنم سال ۲۰۱۲ بود
‫شایعه شده بود ‫دنیا داره تموم میشه
‫اون سال موقع جشن برداشت،
‫گذاشتیمش توی ون ‫بردیمش مَدوارای
‫اولین جالیکاتیش ‫در سن سه سالگی بود، آتان
‫اولین بار من هم بود
‫جالیکاتی آوانیاپورام
‫همه جا صدای گوشخراش
‫حتی صدای ‫کناری رو هم نمی‌شنیدی
‫داشتن با دست اشاره ‫می‌کردن چیزی می‌گفتن
‫کنار در رهاش کردم
‫همین قدر می‌دونم
‫مثل ببر پرید،
‫غبار به‌پا کرد!
‫نذاشت هیچ‌کس ‫بهش نزدیک شه!
‫ذره‌ای ترس نداشت
‫پسرها ترسیدن
‫و هر کسی که تونست بپره ‫روش، راحت پرت کرد پایین
‫یکی از پسرها رو بلند کرد، ‫انگار تو هوا پرتش کرد،
‫عین "تَلا" دونی خودمون
‫این‌طوری اسمش شد ‫دونی!
‫آتان، برد!
‫اولین جالیکاتیش!
‫جایزه‌اش یک کمد گادرج بود
‫از بلندگو اسمش رو اعلام کردن،
‫و وقتی اسم منو به‌عنوان ‫صاحب گاو اعلام کردن،
‫سراسر پر از غرور شدم
‫موهای تنم سیخ شد!
‫ببین، حتی هنوز!
‫فرداش، جالیکاتی ‫آلانگانا‌لور بود
‫بعدش سیراوایال
‫اون سال از ‫ژانویه تا آوریل
‫یه بازی رو هم از دست ندادیم
‫جلو رفتیم ‫و همش رو بردیم
‫برد!
‫یک ظرف نقره‌ای،
‫صندلی پلاستیکی،
‫ تخت فولادی، سکه نقره،
‫و گوشی نوکیا،
‫جایی نداشتیم ‫که همه ی اون چیزا رو که برنده شدیم نگه داریم.
‫اما تو راه پالامدو،
‫پسرم یه ‫جنجالی راه انداخت و دیر رسیدیم.
‫اون فقط یه دونه رو از دست دادیم.
‫به خاطر اون،
‫تمام سال بعدش، ‫شدیدا تمرین کرد.
‫وقتی تصمیم گرفتیم بریم مسابقه ی گاو بازی
‫تو پالامدو تو سال 2013 ‫در طول جشن برداشت محصول،
‫عمو سوکو نتونست ‫هیجانش رو کنترل کنه و با ما اومد،
‫علاوه بر این، زنم هم با ما اومد!
‫ورود پسرم… ‫اعلامیه ی ورودش برق دار کننده بود!
‫تا حالا تو جلی کاتتو، ‫شاید دیده باشید،
‫گاو سیاه، گاو سفید، ‫و گاو قرمز رو که هجوم میارن!
‫اما آیا تا حالا یه ‫راکت رو دیده اید؟ یه راکت!
‫اونی که داره با ‫سرعت راکت میاد،
‫همون یکی و فقط همونه ‫دونی نی دامانگالام!
‫اون تا حالا تو هیچ مسابقه ای ‫گرفته نشده!
‫اون فقط یه گاو نیست، ‫یه شیر بی یالِ!
‫خوش اومدید! خوش اومدید! خوش اومدید!
‫زن تامیلیِ شجاع اومده! ‫سلامِ قهرمانِ ما بهش!
‫تبریک میگم! ‫تبریک میگم!
‫از همه ی شما خواهش می کنم ‫که براش دست بزنید و تشویقش کنید!
‫اونایی که ‫تو میدون آماده بودن
‫دیوانه وار ‫میخواستن بگیرنش.
‫واقعا فکر می کردم امسال ‫دونی مسابقه رو می باخت!
‫سرِش رو بِچرخون! سرِش رو بِچرخون!
‫عالی! عالی!
‫چه صحنه ای! ‫کلمه ی مناسبی برای توصیفش، فوق العاده ست!
‫اگه اجازه بدن، انگار که می تونه ‫تمام شب بازی کنه و خسته نشه!
‫هیچ کس نمیتونه به گاو دست بزنه!
‫اون دیوونه شده! خیلی تند حرکت می کنه!
‫دونیِ بزرگ یه ‫پیروزیِ باشکوهی…
‫عالی!
‫ما باید ‫به ادامه ی مسابقه
‫خواهش می کنم، گاو رو ‫بِبر و برو خواهرم.
‫من شجاعتِشو تحسین می کنم و به نمایندگی از ‫جلی کاتوی پالامدو…
‫یه گوشی نوکیا با دو سیم کارت
‫جایزه ی شجاعتِته خواهرم!
‫اینم بگیر!
‫اونِ.
‫الو!
‫عزیزم، هنوز نخوابیدی؟
‫چی؟
‫رفتی حیاط، نه؟
‫نه، کی اینو گفت؟
‫کی باید به من بگه؟
‫صدات رو ‫از اونجا میشنوم.
‫نه عزیزم.
‫قبلا یه چیزی می گفتی، ‫اون چی بود؟
‫آهان، بله، پژواک. ‫اینجا پژواک داره، این صداشه.
‫من و آتان کنارِ ‫چاه نشستیم و داریم آروم آب میخوریم.
‫من بچه ی کوچیکی نیستم که بخوام گول بخورم.
‫پس سعی هم نکن.
‫صدای زنگِ ‫پسرتو واضح میشنوم.
‫باشه!
‫گوشی رو به داداشم بده، ‫باهاش حرف میزنم.
‫باشه، میدمش،
‫اما فقط به انگلیسی حرف بزن.
‫نه، نمیزنم.
‫تو که تو مدرسه به انگلیسی درس میدی؟
‫پس چرا اینقدر سخت می گیری؟
‫به انگلیسی حرف بزن،
‫می خوام ببینم، انگلیسیِ کی بهتره.
‫لازم نیست.
‫پس گوشی رو نمیدم.
‫باشه، بده، من حرف میزنم.
‫باشه، حالتِ اسپیکر رو ‫روشن کردم. حرف بزن.
‫-الو، داداش. ‫-الو، بگو.
‫-تو هم به انگلیسی حرف بزن. ‫-باشه.
‫داداش، شوهرم ‫هرگز به حرفم گوش نمیده.
‫چند بار بهش گفتم که شبها ‫نره تو حیاط.
‫اما هیچ وقت حرف گوش نمیده.
‫خطرناکه داداش.
‫اشکالی نداره خواهر. نگران نباش.
‫حالش رو می گیرم.
‫نه داداش.
‫خیلی حشره ی سمی هست که ‫تو شب نمیشه دید.
‫علاوه بر این، یه مار کبری هست.
‫هی!
‫آره، مثل اینکه چهار پنج‌تا بچه به دنیا آورده.
‫وای وای!
‫وای... این به تامیلی می‌شه صد روپیه جریمه،
‫- و وای وای هم تامیلیه، پس می‌شه سیصد روپیه ‫- باشه!
‫حالا به من بگو، امنه داداش؟
‫نه… نه… نه…
‫- اینجا مار هست؟ ‫- آره، آتان
‫کبرا، مار خوب!
‫همین الان بچه‌هاش به دنیا اومدن. چهار پنج‌تایی هستن این اطراف.
‫خیلی باحالی. چرا به من نگفتی اینجا مار هست؟
‫چی می‌گی آتان؟
‫مثل یه درخت نخل می‌مونی، چرا از مار می‌ترسی؟
‫من که اینجام. بیا دست منو بگیر.
‫داداش، مواظب باش.
‫بعضی وقتا مار رو راهه. اشتباهی روشون پا نذاری.
‫بس کن خواهر، بیشتر نترسونم.
‫تاریکه، هیچی معلوم نیست.
‫دیدی؟ از ترس آتان داره خودجوش به تامیلی حرف می‌زنه.
‫بیا بریم!
‫اینجا نمی‌آد، آتان.
‫تو نمی‌ترسی، پس اینو می‌گی.
‫مردم بز و گاو تو خونه نگه می‌دارن.
‫چطوری می‌شه مارو نگه داشت؟
‫ای وای! من که نگهش نمی‌دارم، آتان.
‫مثل من و زنم که تو این خونه زندگی می‌کنیم، اینم زندگی می‌کنه.
‫درواقع، پیشکسوته!
‫سال‌هاست اینجاست.
‫- پیشکسوت؟ ‫- آره.
‫خیلی قهری.
‫باشه، بیخیالش شو.
‫وقتی مدرسه بودی،
‫اون دوچرخه رالی رو داشتی، یادت می‌آد؟
‫بعدش یه تی‌وی‌اس چمپ آبی خریدی.
‫می‌دونی چی شد بعدش با اون دوچرخه؟
‫حتی یادم نمی‌آد چی به سر تی‌وی‌اس چمپ اومد.
‫باشه، ببین اینو یادت می‌آد.
‫یه برچسب آندرتیکر داشت روی گلگیر عقبش.
‫درسته؟
‫آره.
‫از مدت‌ها پول جمع کردم و از فروشگاه آمودا خریدمش.
‫WWF. آندرتیکر!
‫بعد از اون ماجرا از شهر رفتی، درسته؟
‫تقریبا همه چیز خونه رو با خود بردی.
‫نمی‌دونم به دوچرخه چی فکر کردی،
‫ولی با وجود اون شرایطت اون موقع...
‫"این دوچرخه رو بده به کسی که نیاز داره..."
‫ظاهراً اینو به بابات گفتی،
‫و اون به بابای من گفت،
‫و بابام به من گفت.
‫این حرفو زدی؟
‫آره، کجا ببریمش؟
‫هفت تا هشت سال سوارش بودم.
‫اون موقع خودش هم قدیمی بود.
‫برای من که با دوچرخه اسباب‌بازی خرما بازی می‌کردم،
‫چه فرقی می‌کنه قدیمی باشه یا جدید؟
‫همین‌که فهمیدم دوچرخه می‌آد،
‫کل شب نخوابیدم.
‫فقط بهش فکر می‌کردم.
‫صبح روز بعد می‌خواستم با بابام برم دوچرخه رو بیارم.
‫سر این مسئله هم لج کردم.
‫ولی بابام میگفت، "نه، تو برو مدرسه.
‫من دوچرخه رو از تانجاور میارم و روغن‌کاریش می‌کنم."
‫و منم قال گذاشت.
‫کل روز تو مدرسه اصلاً نمی‌تونستم رو یه درس تمرکز کنم.
‫دوچرخه چقدر بزرگه؟
‫رنگ دوچرخه چیه؟
‫می‌تونم به ارتفاعش برسم؟ کل روز تخیلم به کار افتاده بود.
‫مهدکودک شری ونکاته‌سوارا ‫نیدامنگلام 614404
‫همین‌که همه‌تون رفتین، بابام خونه‌تون رو رفت جارو زد و شست.
‫قفل کرد و کلیدا رو پرت کرد تو صورت اون ابله‌ها!
‫بعد دوچرخه رو داد کامل بازیابی کنن.
‫گذاشتش روی اتوبوس و آوردش.
‫- بهت رسید دیگه، درسته؟ ‫- آره.
‫اصلاً خبرش رو نداشتم.
‫همینو می‌گن زیبایی.
‫یه چیز دیگه هم هست که نمی‌دونی.
‫بشنو ببین چی می‌گم.
‫اون دوچرخه رو از ایستگاه اتوبوس می‌رونده.
‫از ته خیابون زنگو زد.
‫همون لحظه که صدای زنگو شنیدم ‫از خونه دویدم بیرون.
‫داشتم پشت دوچرخه میدویدم، ‫دست می زدم!
‫بابا،
‫- این دوچرخه جدیدمه؟ ‫- آره پسرم!
‫بردم سوار شدیم، آتان.
‫خیلی خوشحال بودم!
‫از خوشحالی داشتم جیغ می زدم ‫با تمام وجود!
‫مادرم داشت میخندید.
‫بعد بردم داداشم و مامانم رو ‫برای یه دور.
‫ما چهار نفری هیچ وقت ‫انقدر خوش نگذرونده بودیم، حتی تو جشن ها.
‫بعد از اون فقط خوابیدم و ‫کنار دوچرخه بیدار شدم.
‫چند روزی بود که داشتم هلش می دادم ‫و تو خیابون باهاش میدویدم.
‫بعد از اون، هلش میدادم ‫و یه پام رو زمین می گذاشتم.
‫و کم کم شروع کردم ‫به پدال زدن با یه پا!
‫اون موقع خیلی مهم بود!
‫پدال زدن با یه پا ‫تا مغازه،
‫رفتن به بازار، ‫رفتن برای بازی…
‫یه همسایه چند هفته بود ‫که منو میدید با یه پا پدال می زدم
‫و گفت که بهم یاد بده ‫چطور درست دوچرخه سواری کنم.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫نخواستم رو صندلی بشینم.
‫"من نگهش میدارم، نمی افتی," گفت ‫و هلش داد.
‫چون میدونستم نگهش داشته، ‫با شجاعت یه مدتی سوارش شدم.
‫یهو فهمیدم نیست، ‫پس برگشتم.
‫نبود.
‫انگار که یه مدتی بود ‫دنبالم نیومده بود.
‫از ترس یخ زدم!
‫دستام خیلی کوچیک بود ‫که ترمز رو فشار بدم.
‫فکر کردم که حداقل با پاهام ‫بالانسش کنم،
‫اما نمیرسیدم.
‫تا اینکه فهمیدم چیکار باید بکنم ‫از خیابون خودم رد شده بودم.
‫خدا رو شکر! یه توده ‫شنِ رودخونه بود که برای ساختمون آورده بودن.
‫مستقیم رفتم توش.
‫با تمام سرعت رفتم ‫و به آجر ها برخورد کردم.
‫ببین،
‫پاره شده بود.
‫حتی اون موقع هم
‫فقط نگران ‫دوچرخه بودم.
‫آدمایی که اونجا بودن، بلندم کردن،
‫دوغ بهم دادن،
‫یه مدتی نشوندم، ‫و بعد فرستادنم.
‫اما، همون روز بود که یاد گرفتم ‫دوچرخه سواری کنم، آتان!
‫بعد از اون، من فقط ‫به دوچرخه اعتیاد داشتم!
‫سوارش می شدم، پاکش می کردم، روغن می زدم...
‫همیشه برق می زد.
‫هر روز هفته ‫باهاش می رفتم مدرسه.
‫و بابام آخر هفته ها ‫باهاش می رفت
‫شال بفروشه، ‫از یه کوچه به یه کوچه دیگه.
‫بابام یه ‫درآمد خوبی از این راه داشت.
‫با اون پول، ‫منو داداشم رو تو یه مدرسه خوب ثبت نام کرد.
‫کمی از خونه دور بود.
‫به خاطر دوچرخه فرستادمون.
‫وگرنه مجبور بودیم با اتوبوس بریم ‫و پولش از کجا بود.
‫تو روز اول،
‫از من پرسید، "هی! داداشت رو سالم می بری ‫و برمی گردونی؟"
‫رفتیم مدرسه
‫و اون شب سالم برگشتیم.
‫از اون روز،
‫نمیدونم بابام چی فکر کرد،
‫هیچ وقت ازم سوال نکرد ‫درباره ی هیچ چیزی، آتان.
‫حتی اسمم رو نمیگه.
‫میگه، "بزرگتر اومد؟
‫بزرگتر غذا خورد؟"
‫خیلی به من اعتماد پیدا کرد.
‫من انقدر آدم باحالی نبودم، آتان.
‫انگار که همیشه به مامانم می گفت،
‫"نگران نباش،
‫هر مشکلی پیش بیاد،
‫بزرگتر حلش میکنه."
‫اون دوچرخه…
‫همه چی رو عوض کرد، آتان!
‫اون چیزی که بابام درآورد،
‫تحصیلات من،
‫داداشم رفتن به دانشگاه،
‫در واقع، حتی برای عروسی من، ‫با اون دوچرخه اومدم!
‫اگه اون دوچرخه نبود،
‫زندگیم خیلی ‫متفاوت می شد.
‫نه اینطوری!
‫من نگفتم که فکر می‌کنم اتفاقات خیلی خوبی قراره بیفته
‫نمیدونم وقتی دادی چی فکر میکردی، ‫و بابات وقتی به ما داد، چی فکر میکرد
‫اما هر عید احیا، ‫وقتی ابزارمون رو عبادت می‌کنیم،
‫من به اون دوچرخه، به عنوان خدا دعا می‌کنم!
‫- این چیه... ‫- ممنون، آتان!
‫چرا الان...
‫میدونی چرا الان همه اینا رو بهت گفتم؟
‫برگرد!
‫برگرد و نگاه کن!
‫دوچرخه تو همینجاست.
‫بیا.
‫این دوچرخه توه، آتان.
‫یه نگاه بنداز.
‫همون یه.
‫هیچی عوض نشده.
‫عوض شده؟ من اجازه ندادم عوض بشه!
‫این فقط یه دوچرخه ست؟
‫گفتن که پیر شده، باید اینو عوض کنی ‫و اونو...
‫بهشون گفتم لازم نیست.
‫بهشون قاطعانه گفتم که باید ‫برای همیشه به همین شکل بمونه.
‫فقط باید زنجیر، بلبرینگ ‫و رنگش رو عوض میکردم.
‫انتخاب دیگه ای نبود.
‫حالتش خوبه؟
‫مطمئناً!
‫هیچ وقت انتظار اینو نداشتم.
‫بعد از این، ‫دو تا آبجو کافی نیست!
‫داری چی میگی، آتان؟
‫من شوخی کردم.
‫بگو اگه میخوای بنوشی.
‫اقا، این موقع شب، ‫از کجا آبجو بخریم؟
‫سلام اقا!
‫- کجایی؟ ‫- کجا؟
‫- تو نیدامانگلان. ‫- خب؟
‫با کیه؟
‫با من!
‫نمیدونی من کیم.
‫- کاناقاراسو؟ ‫- بله؟
‫- خوابی؟ ‫- بله... بله...
‫باشه، بیدار شو.
‫- هی! ‫- چی؟
‫یه نیاز فوری.
‫مثل زمان جنگ.
‫چهار تا آبجو قوی میخوام.
‫اگه امکانش هست، سرد.
‫نه، نه اینکه "اگه امکانش هست، "
‫باید سرد باشه، ‫برای آتانمه.
‫صبح پول رو از مغازه بردار.
‫چک میکنم و بهت میگم.
‫- میگی؟ ‫- بله!
‫باشه، منتظرم.
‫آماده ست.
‫- آماده ست؟ ‫- بله!
‫- سرده؟ ‫- بله!
‫عالی، داداش!
‫- عالی! ‫- کجا بیارم؟
‫کجا بیارم...
‫آتان، میخوای ‫دور بعد رو همینجا ادامه بدیم
‫یا بریم سد؟
‫سد...
‫- هی، داداش! د... ‫- سد.
‫بله، فقط اونجا.
‫- هی! تو پ... ‫- پات...
‫- دو... ‫- دو تا لیوان...
‫قطع کرد.
‫چطوره؟
‫بریم، آبجو ‫دیگه سرد نمیمونه.
‫با دوچرخه بریم؟
‫داره گازت میگیره؟
‫همه بچه ماهی آب شیرین.
‫فقط پات رو بنداز تو آب، ‫آرامش بخشه.
‫اون قبلاً ریخته ‫و گذاشته.
‫آتان.
‫هر وقت میبینم ماه داره بزرگ میشه،
‫یاد بچه ای میفتم که ‫تو رحم همسرم بزرگ میشه.
‫حدس بزن، ‫چه اسمی رو انتخاب کردم؟
‫چطور بفهمم؟
‫تو باید بدونی،
‫اما نمیتونی حدس بزنی.
‫آره، راست میگی! خب، چطور؟
‫نمیدونم ‫پسر یا دختر
‫دوتا اسم حدس بزنم؟
‫نه دوتا نه
‫فقط یکی
‫چه پسر چه دختر، ‫همون اسمه
‫این راهنماییه
‫-حالا حدس بزن ‫-حتی اگه پسر باشه
‫یا دختر؟
‫تانگام
‫نه
‫مادهو
‫غلط
‫یه بار دیگه میخوای امتحان کنی؟
‫بگم؟
‫نمیدونم بگو
‫آرولْموزهی
‫چطوره؟
‫خوبه
‫آتان
‫از وقتی اومدی، ‫متوجه شدم
‫اگه یه مدت حرف نزنم، ‫تو فکرت غرق میشی
‫یهو رنگت پرید
‫چیه؟
‫به خونه قدیمی فکر میکنی؟
‫۲۰ ساله گذشته ‫هنوز بهش فکر میکنی
‫اون روزا خیلی خوشحال بودم ‫که از مدرسه برمیگشتم خونه
‫اون خونه رو خیلی دوست دارم
‫وقتی میومدم خونه، ‫مستقیم نمیرفتم تو
‫کیفمو آویزون میکردم رو دروازه
‫بعد از دیوار بالا میرفتم و مینشستم،
‫به همه رهگذرا نگاه میکردم
‫پسرا رو دیوارمون خط میکشیدن ‫که کریکت بازی کنن
‫من اون موقع زیاد بازی نمیکردم
‫رو دیوار مینشستم ‫و داور بودم
‫هی اینجوری پرتابش کن
‫عصرها، مادرم
‫یه لیوان ‫شیر میذاشت رو دیوار
‫و به شونم میزد
‫وقتی بیسکوییت ‫"میلک بیکیس" رو توش میزنی…
‫متوجه گذر زمان نمیشی
‫تو خونه ما، با احتساب پدر و مادربزرگم، ‫فقط شش نفر بودیم
‫ولی همیشه ‫حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر تو خونه بودن
‫یادمه، آتان
‫خونه از ‫یه خیابون تا اون یکی خیابون بود
‫از ورودی تا حیاط خلوت، ‫مسابقه دو میدادی
‫آره
‫چه خونه بزرگی
‫عمو اونو ساخته ‫درست مثل قلب بزرگش
‫خونه رو ‫پدر پدربزرگم ساخت
‫اوه
‫پدربزرگم، پدرم،
‫عموم، برادرم،
‫و من، ‫همه تو اون خونه به دنیا اومدیم
‫من پدر پدربزرگم رو ندیدم
‫قبل از اینکه من به دنیا بیام فوت کرد
‫حتی یه عکس هم ازش ندارم
‫اما اسمشو میدونم
‫سیواپادها سکَرَن
‫برای من، ‫اون خونه پدر پدربزرگمه
‫اون خونه رو خیلی دوست دارم رفیق
‫هیچ جایی تو خونه نیست ‫که پام بهش نخورده باشه
‫آرزوم این بود ‫تو اون خونه زندگی کنم تا وقتی که میمیرم
‫اما ببین تقدیرمو،
‫اونو ازم گرفتن ‫قبل از اون
‫مشکل اینه،
‫نمیتونم فراموشش کنم
‫پس صورتم چه شکلی میشه؟
‫به چی بخندم؟
‫به خودم بخندم؟
‫بیشتر از هرکسی،
‫همه چیزایی که میگم ‫و نمیگم رو میفهمی،
‫آرومم نمیکنی
‫نه، آتان…
‫چطور میتونم… تو…
‫-منظورم این بود که… ‫-برای تو…
‫خب، اون دوچرخه برای تو هرچی که هست،
‫اون خونه هم دقیقا همون معنی رو برای من داره
‫حالا، حرف بزن
‫حرف بزن
‫خدایا هیچی نمیگم
‫باشه، اینجا و اونجا نگرد.
‫فقط اینجا بشین و آبجو بخور.
‫من میرم دستشویی و میام.
‫هی!
‫چرا؟ مگه آبجو نخوردم؟ ‫مگه دلم نمی خواد دستشویی برم؟
‫باشه، بیا.
‫اِ…
‫بی…
‫دختر احمق!
‫اداره منابع آب
‫آتان،
‫من اشتباهی دمپایی تو رو پوشیدم.
‫می دونم. خب، چه اشکالی داره؟
‫پشمالو هست. ‫خیلی نرمه.
‫اصلاً حسش نمی کنم ‫رو پاهام، آتان.
‫آتان، وایسا وایسا!
‫چی شد؟
‫من گرفتمش.
‫بالاخره من کیم!
‫ابر که تو آسمان سفر میکنه
‫دنبال کیه؟
‫موسیقی با احساس گل خوشبو
‫درباره کیه؟
‫احساساتی که با موسیقی بیان میشه
‫مگه به اقوام و خویشاوندان ما نمی رسه
‫بعدش روز خاص ‫همراهی رو باز میکنه
‫و اجازه میده شادی حاکم بشه
‫اونها مثل گلهای شب شکفته هستن
‫اونها گلهای وحشی جدید هستن
‫نسیم خنک تابستون
‫نسیم خنک که می خونه
‫تو قشنگ می خونی.
‫-من هم قشنگ می رقصم، آتان. ‫-وای، منم!
‫من می تونم قدم ها ‫بازیگر آناهان بابو رو خیلی قشنگ اجرا کنم.
‫اینو بگیر!
‫-مایکل جکسون، مون واک! ‫-هی! هی!
‫هی! عالی!
‫خوش آمدید
‫این موقع شب از کجا میای؟
‫خاله، از معبد!
‫تو می گردی، ‫یه زن باردار رو خونه تنها میذاری!
‫آتان، تو خوشحالی؟
‫خیلی خوشحالم!
‫تو خوشحالی؟
‫خیلی خیلی خوشحالم!
‫مثل خوردن آب ‫بعد از خوردن یه میوه ترش خوشمزه ست.
‫-آتان؟ ‫-بله؟
‫میشه ازت یه چیزی بپرسم؟
‫باید دوچرخه رو بیرون بذاریم؟
‫بله.
‫باشه.
‫بپرس.
‫گفتی می خواستی ‫یه چیزی بپرسی.
‫یادمه.
‫آتان، یه پله ها…
‫هی، مواظب باش.
‫نگاه کن، فقط برای تو!
‫رو این تخت حصیری بخواب و ببین. ‫خیلی راحت خوابت میبره.
‫یادمه…
‫یادمه.
‫بگو، قبل از اینکه فراموش کنی.
‫اول بذار خودم رو سِیو کنم.
‫آتان،
‫مطمئناً خوشت نمیاد.
‫با این حال، ‫از اونجایی که حق دارم می پرسم.
‫به خاطر من…
‫به خاطر من، ‫اون چهار نفر رو ببخش، آتان.
‫به خاطر قلب مهربونت، اگه ‫حتی یه ذره هم بهشون فحش بدی،
‫یه اتفاق خیلی بد براشون میوفته، آتان.
‫این کار رو نکنیم، آتان.
‫باشه،
‫من بخشیدمشون.
‫انگار فقط به خاطر اینکه ‫بگی، می گی.
‫من جدی ازت می پرسم، ‫تو داری مسخره ام می کنی.
‫قسم می خورم، بخشیدمشون.
‫واقعاً؟
‫قول میدم.
‫عالی، آتان! آتان من!
‫به خاطر ما، هیچ اتفاق بدی ‫نباید برای کسی بیوفته.
‫بذار هر کاری می خوان بکنن.
‫چطور اینجوری هستی؟
‫حتی همسرم هم همینو ازم می پرسه.
‫همین جوری بمون. عوض نشو.
‫تو دراز بکش، آتان.
‫حالا خوابم نمی بره.
‫تو رو سر وقت بیدار می کنم.
‫اینجا می شینم، آتان.
‫آتان، قبل از اینکه بری،
‫ما رو دعا کن که آرولموزی کوچولو ‫سالم دنیا بیاد.
‫باشه.
‫آتان،
‫از وقتی که اومدی، ‫متوجه شدم،
‫هیچ وقت منو با اسمم صدا نکردی.
‫انگار با یه غریبه حرف میزنی، آتان.
‫صبح فردا،
‫هر سه مون رو با اسممون صدا کن.
‫ما رو دعا کن و بعد برو، آتان.
‫باشه؟
‫- خوابید؟ ‫- آره.
‫چه موقع اومدی، داداش؟
‫همین الان.
‫تو که نمی خوابی، داداش؟
‫خوابم میاد، ‫ولی خوابم نمی بره.
‫برو بخواب، خواهشاً.
‫گشنته، داداش؟
‫چیزی می خوای بخوری؟
‫نه، هیچی نمی خوام.
‫به تو گفت که قراره بچه رو چه جوری صدا کنیم، داداش؟
‫آره، بهم گفت.
‫اسم منه.
‫برو بخواب.
‫باشه، داداش.
‫اگه چیزی لازم داشتی، بهم زنگ بزن.
‫باشه.
‫کی؟
‫اون کیه؟
‫خویشاوند یا دوست؟
‫چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه.
‫محبت
‫محبت بی قید و شرط، اون هدیه میده!
‫چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه.
‫محبت لطیف، بی نهایت، خالص
‫از دستش دادم!
‫از اون پیوندی که ‫همیشه آرزوشو داشتم
‫دور میشم
‫کی؟
‫اون کیه؟
‫خویشاوند یا دوست؟
‫چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه.
‫به طور غیر منتظره
‫سرشار از عشق مادرانه!
‫اون کیه؟
‫نفرین، نعمته
‫چرخش زندگی که منو تعقیب می کنه
‫پاهای یه ترسو امروز
‫می افتن، بار حقیقت رو به دوش می کشن
‫من یه حوضچه آب راکد هستم
‫دوش رحمت بی حد و مرزت برام کافیه
‫قلب من، یه گناهکار
‫منو شعله ور می کنه!
‫بدون اینکه در بارون حل بشم!
‫کوه همیشه بلند و استوار می مونه
‫آسمون هیچ وقت ‫با یه قطره بارون نمی افته!
‫من مثل یه دروغ می افتم و می بازم
‫جلوی حقیقتی که ‫تو می کنی
‫این محبت بی نظیر
‫کی می تونم ببینمش؟
‫- کی؟ ‫- کی؟
‫- اون کیه؟ ‫- اون کیه؟
‫- خویشاوند یا دوست؟ ‫- خویشاوند یا دوست؟
‫- چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه. ‫- چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه.
‫- به طور غیر منتظره ‫- به طور غیر منتظره
‫- سرشار از عشق مادرانه! ‫- سرشار از عشق مادرانه!
‫- اون کیه؟ ‫- اون کیه؟
‫- کی؟ ‫- کی؟
‫- خویشاوند یا دوست؟ ‫- خویشاوند یا دوست؟
‫- چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه. ‫- چقدر عجیبه که نمیدونم اون کیه.
‫- به طور غیر منتظره ‫- به طور غیر منتظره
‫- پر از عشق مادرانه! ‫- پر از عشق مادرانه!
‫- اون کیه؟ ‫- اون کیه؟
‫درود بر خدای شیوا
‫برادر.
‫بیا، دمپایی هاتو اینجا بذار، ‫گل بخر و برو.
‫چرا، برادر؟ ‫بعد از اینکه اینقدر نزدیک اومدی،
‫داري برمی‌گردي ‫بدون اینکه وارد معبد بشي؟
‫برادر، اشکال نداره ‫اگر گل نخریدی،
‫فقط برو داخل، ‫و دعا کن.
‫امروز روز خوش یمنیه.
‫حمام نکردم.
‫خب و چی! ‫تو قراره خدا رو ببینی، بعد از همه.
‫چرا باید ‫برای این کار تمیز باشی؟
‫خدا عصبانی نمیشه، برو!
‫ایستگاه اتوبوس کجاست؟
‫کجا باید بری؟
‫اتوبوسی که به تیرووارور میره، ‫از اینجا رد نمیشه.
‫تا مجسمه آنا میاد ‫و بعد یه دور می زنه.
‫من باید برم به مادراس. ‫در واقع، هر جایی خوبه،
‫فقط باید از اینجا برم.
‫هر ده دقیقه، یه اتوبوس ‫به تانجوآور میره. اینجا نگه میداره.
‫- ولی… ‫- تانجوآور جوابه.
‫میشه لطفی بهم کنی؟
‫وقتی وارد معبد میشی، ‫فقط چند تا گل بردار و…
‫می خوای یه نذری بدم؟
‫بله.
‫به اسم کی؟
‫اسمشو نمیدونم.
‫به اسم خدا بده.
‫برادر،
‫تا اتوبوس بیاد، ‫چرا اینجا نمی شینی؟
‫اشکال نداره.
‫چای میخوری، برادر؟
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫اتوبوس میاد.
‫خب و چی! ‫تو میتونی با اتوبوس بعدی بری.
‫مسواک نزدم.
‫خب، مسواک نزدی.
‫بدون اینکه مسواک بزنی، ‫یا حمام کنی،
‫چرا عجله داری ‫بری مادراس؟
‫هی!
‫کی اومدی؟ ‫زنگ نزدی.
‫آرول، چه اتفاقی برات افتاده؟
‫از وقتی برگشتی، خوب نیستی.
‫اونجا اتفاقی افتاد؟
‫چه اتفاقی برات افتاده، بگو؟
‫هما، بهت گفتم که اونجا با یه نفر آشنا شدم، درست؟
‫بله.
‫خیلی به من محبت داشت.
‫فقط به من نه، با همه ‫خیلی مهربونه.
‫اتفاقاتی که سالها قبل ‫افتاده رو یادشه.
‫اون دوچرخه‌ای رو که ‫سالها قبل ناخودآگاه بهش داده بودم، ‫می پرسته.
‫از گاو نر خودش ‫مثل یه بچه مراقبت میکنه.
‫با همه حرف میزنه…
‫ماهی تو دریا، ‫پرنده روی درخت.
‫میگه که قراره ‫اسم بچه ش رو به اسم من بزاره.
‫اما اسمشو نمیدونم.
‫تو زنگ بزن و باهاش حرف بزن، آرول.
‫چطور می تونم این کارو بکنم، هما؟
‫اون اینجاست.
‫اما من اونو یه مزاحم میدیدم.
‫شماره موبایلمو ازم خواست. ‫عمدا یه شماره اشتباه بهش دادم.
‫حتی ازش اسمشو نپرسیدم.
‫انگار که می شناختمش.
‫در واقع، اون اینجاست،
‫من اینجا هستم.
‫شرمم میاد ‫که حتی زنگ بزنم و ازش معذرت بخوام.
‫آرول.
‫کشش بده.
‫باشه، عمو.
‫اصلا، عمو. ‫خودش یه لطف بزرگه.
‫عمو، شش ماه ‫حداکثر زمانیه که طول میکشه.
‫اما، قبل از اون برمیگردونم.
‫باشه، عمو.
‫ممنون. ‫ممنون، خداحافظ.
‫همه چیز خوبه؟
‫فقط صبر کن، این کافی نیست. ‫بهتره بیشتر باشه.
‫دقیقا به چقدر نیاز داریم؟
‫به 25 لاک دیگر نیاز داریم.
‫چقدر نیاز داری؟
‫اقا من حدود 25 لاک نیاز دارم
‫کی بهش نیاز داری؟
‫اقا هر وقت بدی اشکالی نداره
‫باشه، به زودی
‫پسش میدی، درسته؟
‫چی، اقا!
‫فقط بگو پسش میدی!
‫حتما پسش میدم اقا
‫ببخشید، در واقع، نمیخواستم ازتون بپرسم
‫واقعا، باید بابت اینکه ‫تا حالا خونه نخریدین عذرخواهی کنید.
‫ازت پرسیدم،
‫چند بار گفتم چرا خونه ‫نخریدین هنوز؟
‫بله، اقا
‫بعد، اگه من نپرسیدم، ‫از کی دیگه باید بپرسی؟
‫باشه، اقا! ممنونم، اقا!
‫این شماره اون عموی "بی نام" است؟
‫چرا داری تو اون کاوش میکنی؟
‫بابا، لطفا ‫گوشیتو یه کم به من بده
‫چرا؟
‫میخوام به دوستم زنگ بزنم
‫اینجا
‫رمز عبور رو میدونی؟
‫همه اینارو میدونم
‫کودن!
‫بابا، یه تماس هست!
‫کیه؟
‫نمیدونم، جواب بده!
‫سلام
‫سلامتی!
‫پوشاک اژیل، بگو
‫حرف بزن!
‫سلام، من آرول هستم، از مادراس
‫آتان!
‫چطوری آتان؟
‫فقط پنج دقیقه پیش، ‫در مورد تو صحبت میکردم
‫95 سال عمر میکنی!
‫ساعتت، درسته؟
‫تو دستشویی جا گذاشتی. ‫من امن نگهش داشتم
‫دمپایی هاتو هم ‫با خیال راحت تو یه کیسه گذاشتم.
‫آتان، این چه وضعشه؟ تو بدون ‫اینکه یه کلمه بگی با عصبانیت رفتی
‫تقصیر منه. بهت گفتم ‫بخواب ولی خودم خوابم برد!
‫به محض اینکه بیدار شدم، بهت زنگ زدم
‫یه نفر دیگه جواب داد
‫دوباره زنگ زدم،
‫اما همون شخص جواب داد، ‫داد زد، و قطع کرد
‫بعد از عمو سوکو پرسیدم
‫منو ساکت کرد، گفت،
‫"دیگه اذیتش نکن.
‫مگه بچس؟
‫خودش نمیدونه باید برگرده؟"
‫احساس کردم واقعا اذیتت کردم
‫شماره کی اینه، آتان؟
‫این شماره من
‫چطوری؟
‫من؟ من کاملا خوبم
‫پس اون شماره کیه؟
‫اون...
‫شماره اشتباه دادم
‫چطور میتونی با شماره خودت اشتباه کنی؟
‫حتما اشتباه یادداشت کردم ‫چون از غذا هیجان زده بودم
‫واقعا میخواستم یه چیزی ازت بپرسم
‫بگو
‫باید تو نیدامانگلالم ازت میپرسیدم
‫اما نشد
‫فکر کردم بعد از اومدن به اینجا ازت بپرسم
‫اما یه وضعیت اضطراری پیش اومد، ‫پس مجبور شدم یه چیزی مرتب کنم
‫به همین خاطر نمیتونستم زودتر زنگ بزنم
‫یه چیزی رو مرتب کردی؟
‫عمو سوکو بهم گفت که ‫تو به پول نیاز داری،
‫و داری ‫هرجا میری دنبال این کار میگردی
‫یه چیزی رو مرتب کردی؟
‫چرا بهت گفت؟
‫من درباره اون صحبت نمیکنم
‫آتان، همه خونه خوبن؟
‫کسی تو دردسر نیست، درسته؟
‫نه، نه، همه خوبن. ‫این یه وضعیت اضطراری نیست.
‫ما داریم سعی میکنیم ‫خونه ای که الان توش زندگی میکنیم رو بخریم
‫من مشغول مرتب کردن ‫کارها برای این موضوع بودم.
‫خدا رو شکر! نگران شده بودم ‫که یه چیز جدی باشه.
‫برای خرید خونه؟ ‫این خبر خوبیه.
‫وقتی عمو سکّو بهم گفت، ‫من حساب کردم و چک کردم، آتان.
‫15 لاک پول نقد همراهمه.
‫نگاه کن،
‫میخوام یه چیز دیگه رو ‫باهات در موردش صحبت کنم.
‫مطمئناً در مورد پول نیست.
‫چرا؟ نمیتونی زنگ بزنی ‫و ازم پول بخوای؟
‫پس چطور میخوام همه ی ‫کارهایی که برای من کردی رو جبران کنم؟
‫وقتی بهمون دادی، مگه نگرفتیم؟
‫حالا که داریم بهت میدیم، ‫باید بگیری!
‫ببین،
‫15 لاک پول نقد همراهمه.
‫اگه جواهراتی که ‫تو بانک داریم رو گرو بذاریم...
‫جواهرات رو گرو نذار،
‫بهت میگم که حتی پول رو هم ‫نمیخوام و تو داری...
‫آروم باش، آتان، بذار حرف بزنم!
‫خواهرت بود که ‫پیشنهاد داد جواهرات رو گرو بذاریم.
‫اگه جواهرات رو تو بانک گرو بذاریم، ‫حدود 5 لاک گیرمون میاد.
‫برای پنج لاک باقیمانده، ‫می تونم از بچه های صندوق قرض الحسنه بخوام.
‫اگه بهشون بگیم که نیاز فوری داریم،
‫فورا بهمون میدن.
‫پس پنج و یه پنج دیگه میشه 25. ‫25 تا برای آتان کافیه؟
‫آتان، میتونیم حتی از ‫جامعه ی تعاونی هم وام بگیریم.
‫خیلی ممنون.
‫اما من بهش نیاز ندارم. قبلاً ‫ترتیباتش رو انجام دادم. حالا فقط حرف من رو گوش کن.
‫بعد از اینکه همه ی این ها رو بهت گفتم، اگه ‫هنوز پول رو از من نگیری،
‫دیگه هیچوقت باهات حرف نمیزنم.
‫باشه، میگیرمش.
‫حالا اجازه میدی حرف بزنم؟
‫باشه، بگو.
‫من...
‫تو...
‫نمیدونم از کجا شروع کنم.
‫چی، آتان؟
‫شماره ی تلفن اشتباه رو بهت دادم.
‫شماره اشتباه؟
‫عمداً یه شماره ی ‫اشتباه بهت دادم.
‫چرا، آتان؟
‫تو رو نمیشناسم.
‫اسم تو رو نمیدونم.
‫فکر می کردم، "چرا باید شماره ی ‫خودم رو به یه غریبه بدم؟"
‫به همین خاطر یه شماره ی اشتباه دادم.
‫سلام!
‫صدام رو میشنوی؟
‫صدات رو میشنوم، آتان.
‫هنوز نمیدونم تو کی هستی.
‫مدام با محبت و حس تعلق خاطر بهم ‫آتان میگفتی،
‫نمی تونستم بهت بگم...
‫که... تو رو نمیشناسم.
‫فقط نمی تونستم ازت بپرسم.
‫ضمناً، تو همیشه ‫باهام بودی.
‫پس نمی تونستم ‫از هیچ کس دیگه ای هم بپرسم.
‫یه شب کامل تو خونه ی شما،
‫بدون اینکه بدونم کی هستید...
‫خیلی احساس بدی داشتم.
‫انگار یه اشتباه بزرگ کرده بودم.
‫مطمئناً هست...
‫یه اشتباه بزرگ.
‫تا حدی تونستم خودم رو جمع و جور کنم،
‫اما وقتی گفتی که میخوای ‫اسم بچه ات رو به اسم من بذاری،
‫و گفتی صبحش باید ‫به هر سه ی شما زنگ بزنم
‫و با اسم هاتون بهتون سلام کنم و براتون دعا کنم...
‫من یخ زدم!
‫نمی تونستم محبت شما رو تحمل کنم،
‫به همین خاطر بدون ‫اینکه بهتون بگم،
‫از خونه فرار کردم.
‫واقعاََ نمی دونی ‫من کی هستم، آتان؟
‫شاید اسم تو رو ندونم،
‫شاید فراموش کرده باشم ‫که چطور باهات فامیل هستم،
‫اما می دونم تو کی هستی.
‫فراموشش کن،
‫فقط بخاطر تو بود که فهمیدم ‫من کی هستم.
‫این حقیقته.
‫هنوز نمی دونی، آتان؟
‫نمیدونم.
‫لطفاً منو ببخش.
‫این حرف ها رو نزن، آتان.
‫یه دقیقه صبر کن، یه دقیقه، آتان.
‫الو
‫هی
‫گریه می‌کنی؟
‫فراموشش کن، اشکال نداره.
‫یه اشتباه بزرگ کردم،
‫ببخشید.
‫این حرف‌ها رو نزن آتان.
‫حداقل حالا حس کردی ‫که باید بفهمی.
‫واقعا می‌خوای؟
‫حس می‌کنم باید از تو بشنوم.
‫شاید مشغول باشی، ‫بعدا صحبت می‌کنیم آتان.
‫کاری مهم‌تر از این وجود نداره.
‫لطفاً بگو.
‫بگو که منو بخشیدی.
‫اینو بهت میگم،
‫ولی باید قول بدی ‫که دوباره بیای اینجا و منو ببینی.
‫قول میدم میام عزیزم. ‫فردا هم میام.
‫لطفاً بگو ‫منو بخشیدی.
‫این حرفا رو نزن آتان.
‫شاید بمیرم.
‫فقط بگو منو بخشیدی.
‫تو هم منو ببخش آتان.
‫چرا؟
‫می‌دونستم اتوبوسی که ‫به سمت چنای میره،
‫ساعت 9 شب حرکت می‌کنه آتان.
‫با وجود این،
‫اگر تو اون موقع میرفتی، مطمئن نبودم ‫که کی دوباره میای.
‫می‌خواستم عروسی بوونا رو ببینی ‫و می‌خواستم یه روز پیش من بمونی.
‫پس اون چیزی که قرار بود ساعت 9 باشه،
‫اونو ساعت 10 کردم.
‫یه دروغ کوچولو بهت گفتم آتان.
‫برنامه‌ریزی شده نبود آتان.
‫اون موقع…
‫هی
‫تو میتونی درباره شماره تلفن خودت دروغ بگی، ‫مگه من نمی‌تونم درباره زمان اتوبوس دروغ بگم؟
‫چرا برای تو یه سری قوانین ‫و برای من یه سری قوانین دیگه؟
‫حالا منصفانه و برابره.
‫من هم تو رو می‌بخشم.
‫باشه، تو رو می‌بخشم.
‫حالا اسمت رو بگو.
‫یادته…
‫تعطیلات تابستونی 94؟
‫تعطیلات کلاس دهمت؟
‫چیزی از گذشته یادم نمیاد.
‫ولی بگو، ‫شاید موقع تعریف کردن یادم بیاد.
‫باشه، بعدا بهش می‌رسم. ‫اول بهت میگم که من کیم.
‫باشه.
‫من یه ستاره بزرگ مثل ‫راجنیکانت یا کامال حسن نیستم،
‫که بخوام تو یه کلمه خودم رو معرفی کنم.
‫کمی مفصل خواهد بود، ‫مشکلی نداره؟
‫باشه، حالا بگو!
‫مادربزرگت،
‫که اهل کومباکونام هست،
‫با سه خواهر و برادر دیگه به دنیا اومده.
‫سلام!
‫گوش میدم.
‫صدایی از خودت دربیار ‫که فهمیدی آتان.
‫فقط اون موقع هست که من ‫حوصله تعریف کردن دارم.
‫پس، پدر و مادر بزرگ مرحوم شما، ‫مروتاموتو و جاگدامبال،
‫چهار تا بچه داشتن.
‫سیواگنانام، جاناگام، گوپو، ‫و پدما. درسته؟
‫جاناگام مادربزرگته.
‫مادرت، عموت، ‫و همه خاله‌هات از اون به دنیا اومدن.
‫سلام، همه اینا رو می‌دونم.
‫وای! بد نیست!
‫پس، برادر جاناگام، ‫سیواگنانام،
‫چهار تا بچه داشت.
‫پانیرسلوام، انگاما، ‫بانوماتی و ویجایلکشمي.
‫اون انگاما مادرمه.
‫عالی.
‫حالا اسمت رو میگی؟
‫صبر کن! من فقط ‫نصف داستان رو گفتم.
‫حالا از اول شروع می‌کنیم.
‫پدر مادرت، ‫یعنی، پدر بزرگت اونجا هست، درسته؟
‫اونجا "بود".
‫اینطوریه؟
‫باشه، پدر بزرگت ‫با شش تا خواهر و برادر دیگه به دنیا اومده.
‫یکی از اون‌ها گوروناتار بود.
‫اون گوروناتار سه تا بچه داشت.
‫سانتانام، کاناکاوالی، ‫و لوگاناتان.
‫اون سانتانام پدر منه.
‫باشه
‫مادربزرگت واسطه ازدواجشون بود ‫که اونا رو به هم وصل کرد
‫عالی
‫من و داداشم از اونا به دنیا اومدیم
‫خب حالا حداقل می تونی ‫اسم خودتو بگی، نه؟
‫اینجوری که چیزی رو از دست نمی دی!
‫صبر کن، یه لحظه!
‫تقریبا رسیدیم، ‫فقط یه کم دیگه مونده
‫حالا برگردیم به 94
‫اون سال رو به خاطر خیلی از دلایل ‫هرگز فراموش نمی کنم، آتان
‫برای اولین بار، ما به خارج از ‫نی دامانکلام سفر کردیم
‫برای اولین بار، ما سوار ‫اتوبوس بین شهری شدیم
‫برای اولین بار، ما به ‫تانژاور، به خونه شما، می آمدیم
‫در طول سفر، ‫بابام به من نصیحت می کرد
‫"نباید داد بزنی، یا دعوا کنی، ‫یا دستت رو تو دماغت کنی
‫یا به زبان محلی صحبت کنی"
‫اون موقع کلی شرط ‫برای اومدن گذاشت
‫اون موقع، تو تازه ‫دهم رو تموم کرده بودی و گیج بودی
‫که برم کالج فنی ‫یا دوازدهم رو تموم کنم
‫اما تو همیشه منو کنار ‫خودت صدا می کردی و باهام حرف میزدی
‫هرجا می رفتی، ‫منو با خودت می بردی
‫با بچه های ما بازی می کردی، ‫در سطح ما
‫خیلی چیزای جدید ‫به ما یاد میدادی
‫تو اون موقع اینجوری نبودی، ‫همیشه شاد و خنده رو بودی
‫با همه مهربون حرف میزدی
‫من این رو از تو یاد گرفتم، آتان
‫واقعا؟
‫من اینجوری بودم؟
‫به جون تو قسم!
‫نه، من باور می کنم
‫ببین، بالاخره،
‫نه فقط در مورد تو،
‫بلکه من حتی درباره خودم ‫هم از تو چیزایی فهمیدم
‫تو بودی که برای اولین بار ‫منو به سینما بردی
‫سینما کومارن، ‫فیلم "ویتل ویسه شانکا" رو دیدیم
‫با اینکه تو قبلنا دیده بودی، ‫ما رو دوباره بردی
‫چطور من قد بلند نبودم و ‫فیلم رو با زحمت نگاه می کردم
‫چطور برامون بستنی و ‫پاپ کورن تو بوفه گرفتی
‫بوی سینما،
‫هیچی رو فراموش نمی کنم، آتان!
‫حالا که فکرش رو می کنم...
‫اما نمی تونم بفهمم ‫که واقعا یادم میاد،
‫یا چون تو داری تعریف میکنی ‫تو ذهنم تصورش رو میکنم
‫خب، گوش کن، این ‫مهم ترین قسمتشه
‫هشت تا بچه بودیم، همه کوچیک بودیم
‫نمی تونستیم ‫از پس همه ی ما بر بیایم، تو خونه...
‫ما رو با تو به بازار فرستادن
‫همه دست هم رو می گرفتیم و دنبالت راه می افتادیم
‫با هم مسابقه می گذاشتیم که ‫دست تو رو بگیریم
‫باشه
‫تا برسیم به مغازه، ‫تو کاری می کردی که ما رو کنترل کنی
‫یادته چه کار می کردی؟
‫نه، چه کار می کردم؟
‫اسم هرکدوممون رو ‫روی یه سبزی می گذاشتی
‫و تا برسیم به مغازه ‫ما باید تکرار می کردیم
‫که از اون سبزی ‫چقدر می خوایم بخریم
‫کلم، یه کیلو،
‫-تو چه سبزی ای هستی؟ ‫-سیب زمینی، دو کیلو
‫آخرش؟
‫پیازچه، سه کیلو
‫فلفل سبز، پنج تومن
‫بادمجان، یه کیلو
‫اینجوری، هی تکرار ‫می کردیم و راه می رفتیم
‫تو اون گروه،
‫پریا فلفل سبز بود،
‫و گانش چی بود؟
‫لوبیا!
‫حالا شد! ‫حالا یادت اومد
‫مینا اسمش پیاز بزرگ بود
‫رانجی اسمش پیازچه بود
‫آره، راميا بادمجان بود،
‫و ساروانان هم گوجه فرنگی بود
‫بووانا؟ بالامورا لی؟
‫بووانا گوجه فرنگی بود، نه، ‫بالامورا لی گوجه فرنگی بود
‫بووانا...
‫بگم؟
‫نه، نه، نگو، خودم یادم میاد
‫خب، از پنج تا یک بشمار
‫یک
‫- صبر کن ‫- دو
‫- بُهوونا بود... ‫- سه
‫یه سرنخ بهم بده
‫میشه هم به عنوان سبزی ‫هم به عنوان میوه خورد
‫فلفل دلمه ای؟
‫اشتباهه چهار
‫چهار و یک چهارم...
‫چهار و نیم...
‫- بُهوونا... ‫- چهار و سه چهارم...
‫موز! بُهوونا موز بود
‫عالی بود آتان!
‫ای بابا!
‫هنوز تموم نشده
‫کلم چی بود؟
‫صبر کن، میدونم کلم بود...
‫پسر اون آدم...
‫اسمشو یادم رفته
‫خب، تقریبا درستش رو گفتی
‫اون پسر اسم قشنگی داشت
‫سرش هم دو تا گردابه داشت
‫اسمشم بود ماد... ماد!
‫مادِیاژاگان
‫مادِیاژاگان کلم بود، بله!
‫نمیدونم الان چطوره
‫نگران نباش ‫خیلی خوبه
‫کلم رو یادته
‫اما برادر بزرگترش، سیب زمینی رو ‫یادته، نه؟
‫خیلی بدجنسی آتان!
‫اِی!
‫سیب زمینی!
‫اِی! سیب زمینی!
‫تو هستی؟
‫بالاخره!
‫چقدر خنگی آتان!
‫اِی، سیب زمینی!
‫من هستم، سیب زمینی خودته!
‫چطوری؟
‫آره، درسته، خوبم
‫بعد از این همه حرف زدن، الان میپرسی ‫چطوری؟ چه احمقی!
‫ببخشید، ببخشید!
‫باشه، حالا اسم منو بگو ‫میبخشم
‫سیب زمینی، همین
‫نگاه کن، هنوزم چونه میزنی!
‫این اسمی بود که تو بهم دادی
‫من اسمی رو میپرسم که پدر و ‫مادرم بهم دادن
‫نمیگم ‫تو هم همیشه راحت نبودی، نه؟
‫نگاه کن چطور طولانی کردی!
‫مگه بلد نباشی، نمیتونی بگی!
‫اسم برادرم رو یادته
‫اما اسم منو یادت نیست، نه؟
‫کی گفت یادم نیست؟
‫یه لحظه است که یادم اومده
‫پس خوب رفتار کن و اسم منو بگو
‫اگه نگی، پولتو نمیدم
‫پس نده
‫من ازت خواستم؟
‫تو بودی که گفتی میدی
‫بله، دقیقا، می دمت، ‫باید هم بگیریش
‫این سهم من برای خونه تونه ‫چطور میتونی ردش کنی؟
‫باشه، بده
‫میگیرم
‫هرچی از این به بعد بهم ‫میدی میگیرم
‫درسته، این آتان منِ!
‫باشه، حالا اسم منو بگو
‫الان نمیگم
‫اگه الان نه، پس کی؟
‫بعدا
‫کی؟
‫اِی!
‫میگم! ‫گوشی رو قطع کن، سیب زمینی
‫نیِدامانگالام
‫بیا برادر
‫منو یادته؟
‫فقط یه هدیه تقدیم کن
‫به نام خدا؟
‫سیب زمینی!
‫اِی، سیب زمینی!
‫در رو باز کن
‫اِی!
‫دیگه بس کن! دیگه طاقت ندارم!
‫در رو باز کن
‫میدونم پشت در هستی
‫اِی! عذابم نده، شیطان!
‫در رو باز کن!
‫در رو باز کن، میازاگان!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.