..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هایائو میازاکی تأثیر عمیقی روی دنیای ‫انیمیشن گذاشته که تا همیشه موندگاره.
‫بیش از ۵۰ ساله که کارگردان ‫ژاپنی، هایائو میازاکی،
‫با فیلم‌هاش دنیا رو مسحور خودش کرده.
‫اون یازده تا فیلم بلند ساخته،
‫دوازده فیلم کوتاه و ‫کلی مانگا هم کار کرده.
‫آثارش میلیون‌ها کودک و بزرگسال ‫فیلم‌بین رو در سرتاسر دنیا جذب کرده.
‫میازاکی خالقِ «شاهزاده مونونوکه»
‫«شهر اشباح»
‫«قلعه متحرک هاول»
‫«باد برمی‌خیزد»
‫و «همسایه‌ام توتورو» ست.
‫کدوم انیماتور دیگه‌ای می‌تونه اینکارو بکنه؟
‫هیچکس واقعاً!
‫فقط میازاکی توانایی‌ش رو داره.
‫تقریباً هر فریمی از فیلم‌های ‫میازاکی رو که به یاد میارم،
‫یه جور جنب و جوش پرشور
‫و سرزندگی توی خودش داره.
‫به‌نظرم واسه همینه که می‌تونه
‫چنین آثار خارق‌العاده‌ای رو خلق کنه.
‫این شاهکارها باعث شدند که ‫اون شهرت بین‌المللی کسب کنه.
‫خیلی‌ها براش احترام زیادی قائلن.
‫هم موفقه و هم مسحورکننده.
‫و به خاطر همین‌ها، ‫معتبرترین جوایز سینمایی رو دریافت کرده.
‫«شهر اشباح»، ساخته‌ی هایائو میازاکی.
‫شخصیت‌هایی که خلق کرده، ‫تبدیل به شخصیت‌هایی کالت شده‌اند.
‫فکر می‌کنم توتورو در جهان محبوبه.
‫اونم به‌واسطه‌ی قدرت طراحی‌های میازاکی.
‫زنده‌اند، تاثیرگذارند.
‫میازاکی یکی از مؤسسان استودیو ‫انیمیشن‌سازی «جیبلی» هم هست...
‫که تولیداتش اول دل ‫طرفداران ژاپنی‌ رو برد...
‫و بعد کم‌کم توی تمام دنیا پخش شد.
‫تو این فیلم‌ها احترام زیادی به ‫طبیعت و همه‌ی چیزها دیده می‌شه،
‫و خب، واقعاً فیلم‌های زیبایی‌اند.
‫این فیلم‌هایی که حالا دیگه جزو ‫کلاسیک‌های سینما محسوب میشن،
‫توسط هنرمندی ساخته ‫شدند که زندگی و کارش
‫از میانِ توفان‌های قرن بیستم رد شده.
‫همسرم میگه من مرد خیلی خوش‌شانسی هستم.
‫خوش‌شانسم چون تونستم ‫بخشی از آخرین دوره‌ای باشم
‫که هنوز میشد فیلم‌ها رو
‫با مداد و کاغذ ساخت.
‫و از این بابت هم خوش‌شانسم
‫که کشورم در طول این پنجاه ‫سالی که من کار فیلمسازی می‌کنم
‫درگیر هیچ جنگی نبوده.
‫آگاهی از جهان، عمیقاً ‫در میازاکی ریشه داره...
‫اونقدر که نمی‌تونه خودش رو ازش جدا کنه.
‫چون فیلم‌هاش در واقع ‫قصه‌ی بشریتی رو میگه...
‫که همیشه درگیر جنگ و میل به سلطه بوده،
‫و در کشاکش با مصرف‌گرایی ‫افسارگسیخته‌ست
‫و در معرض طبیعتی غیر قابل کنترله.
‫بشریتی که برای نسل‌های بعدی،
‫چشم‌اندازی ویران‌شده از ‫بحران اقلیمی به‌ جا می‌ذاره.
‫بشریتی که انگار نفرین‌شده‌ست و ‫از نظر میازاکی دیگه راه نجاتی نداره.
‫ما همه عضوی از یه شبکه‌ی ‫عظیم و پیچیده‌ی ارتباطات طبیعی‌ایم،
‫و اگه اینو جدی نگیریم ‫و بهش توجه نکنیم...
‫اونوقت دیگه تو بد دردسری می‌افتیم.
‫قرن 21م دورانی پر از بی‌ثباتیه،
‫آینده‌مون خیلی روشن نیست.
‫تاریخ همیشه خودش را با ‫یه سری تغییرات تکرار کرده.
‫انسان‌ها دائم یک سری ‫اشتباهات رو تکرار کردند
‫تا اینکه دیگه ابعادش جهانی شده.
‫میازاکی همیشه درگیر این ‫کشمکش عمیقِ درونی بوده
‫بین تاریکی و روشنایی.
‫نیرویی محرک برای یک میل ‫خلاقه‌ی همیشگی و تازه‌شونده.
‫از طریق هنر ‫شگفت‌انگیز انیمیشن...
‫رویاهاش، که از پیوند با ‫دنیای طبیعت ساخته شده بودند،
‫جان گرفتند.
‫تبدیل شدند به منبعی ‫بی‌پایان از شادی و امید.
‫این پادزهر جادویی باعث میشه ‫بتونه بر تاریکی‌هاش غلبه کنه
‫و باعث میشه بتونه با زندگی آشتی کنه.
‫آثاری که در عین حال، رابطه‌ی ما با ‫موجودات زنده رو به چالش می‌کشن.
‫باید بفهمیم چطور می‌خوایم ‫از این سیاره مراقبت کنیم،
‫و فکر می‌کنم تماشای یه فیلم از میازاکی ‫می‌تونه کمک‌مون کنه که اینو بفهمیم.
‫میازاکی یک چنین استعدادی رو داره.
‫اون داره می‌گه: نمی‌تونی جا بزنی.
‫نمی‌تونی کنار بکشی.
‫نباید فراموش کنیم
‫که توسط طبیعته که انسان‌ها دارن
‫به زنده‌بودن‌شون ادامه میدن.
‫میازاکی ‫روح طبیعت
‫در ساختمونی در حومه‌ی توکیو که ‫استودیوی جیبلی رو تو خودش جا داده،
‫میازاکی پشت میز کوچیکش ‫بدون خستگی طراحی می‌کنه،
‫با سرعتی معادل چند ثانیه انیمیشن در روز.
‫از خاطرات خودش الهام می‌گیره،
‫یعنی همون ماده‌ی خامی ‫که دستش رو هدایت می‌کنه.
‫می‌ره سراغ رویاها و فانتزی‌هاش،
‫کابوس‌ها و آسیب‌های روحی‌اش.
‫یک منبع شخصیِ عمیق که از ‫کودکی در وجودش ریشه داره.
‫هیائو میازاکی سال ‫۱۹۴۱ در ژاپن به دنیا اومد.
‫اولین خاطراتش تا همیشه مربوط ‫میشن به اون بمباران‌های بی‌امان.
‫۱۲ جولای ۱۹۴۵.
‫وقتی چهار سالم بود،
‫یه حمله‌ی هوایی شبانه به ‫اوتسونومیا رو تجربه کردم.
‫آسمون به روشنی آسمون روز بود.
‫واقعا خونه‌ی ما بود که ‫الان سوخت و نابود شد؟
‫اساساً تا اواخر جنگ،
‫تقریباً همه‌ی شهرهای ‫بزرگ ژاپن، به جز کیوتو،
‫شدیداً بمب‌بارون شده بودن.
‫یعنی واقعاً ویرون شده بودن.
‫چهار سالش بود که بدترین ‫بمب‌بارون‌ها اتفاق افتادن،
‫و خونواده‌ش از توکیو به ‫حومه نقل مکان کرده بودن.
‫ولی بعد بمب‌بارون‌ها به همون ‫شهر کوچیک، اوتسونومیا، هم رسیدن.
‫اونا تونستن به معنای واقعی ‫کلمه از دل شعله‌ها فرار کنن.
‫می‌گه یادشه که خیابونشون ‫داشته تو آتیش می‌سوخته.
‫چند هفته بعد از بمباران خونه‌ی ‫خانواده‌ی میازاکی در اوتسونومیا،
‫ایالات متحده دو بمب اتمی روی ژاپن انداخت...
‫و باعث مرگ نزدیک به ۲۵۰ هزار نفر شد،
‫و توانایی جدید و وحشتناک بشر رو نشون داد
‫که می‌تونه منجر به نابودی کامل بشه.
‫میازاکی تو کشوری ویران‌شده بزرگ شد.
‫این باعث شد هم از ژاپنی‌ها و ارتش‌شون،
‫که مقصر این وضعیت بودن متنفر بشه،
‫ولی به‌شدت هم جذب ‫ماشین‌های جنگی بشه،
‫از جمله بمب‌افکن زیرو،
‫هواپیمای نظامی‌ای که ارتباط ‫نزدیکی با تاریخ خانوادگیش داشت.
‫پدر و عموی میازاکی صاحب یه کارخونه بودن
‫که قطعات هواپیمای ‫میتسوبیشی زیرو رو می‌ساخت.
‫این هواپیماها واقعاً فوق‌العاده بودن.
‫ماشین‌هایی بودن که با دقت ‫عجیبی ساخته شده بودن،
‫ولی همونطور که ژاپن داشت توی جنگ شکست ‫می‌خورد، اینا هم تبدیل شدن به نوعی تابوت،
‫چون با همین هواپیماها بود که ‫عملیات کامیکازه انجام می‌دادن.
‫برای همین میازاکی نسبت به خونواده‌ی ‫خودش یک حس عذاب وجدان عمیق داره،
‫چون از یک ماشین ‫جنگی پول در می‌آوردن،
‫اونم یک ماشین جنگی خیلی وحشتناک.
‫ولی درعین‌حال زیبایی و نبوغ طراحی
‫هواپیماهای زیروی ‫میتسوبیشی رو هم تحسین می‌کنه.
‫واقعاً هواپیماهای فوق‌العاده‌ای ‫بودن، واسه همین...
‫میازاکی همیشه خواهان اینه که از ‫زوایای مختلف به مسائل نگاه کنه.
‫براش هیچ‌چیز صرفاً سیاه یا ‫سفید نیست، اون پیچیده‌ست.
‫سال‌های نوجوانی میازاکی با یک ‫ضربه‌ی روحی دیگه هم همراه بود،
‫بیماری مادرش.
‫اون به عفونت نخاعی‌ای دچار ‫شد که عاملش باکتری سل بود.
‫میازاکی به‌مدت نه سال با ‫پدر و برادرش زندگی کرد،
‫و مدام این ترس باهاش بود که مادرش، ‫که معمولاً در بیمارستان بستری بود،
‫قربانی این بیماری وحشتناک بشه.
‫می، حال مامان خیلی خوب نیست.
‫شنبه نمی‌تونه بیاد.
‫نه!
‫کاری از دست ما بر نمیاد، ‫خودش باید خیلی مواظب باشه.
‫نه!
‫زود میاد خونه.
‫نه!
‫مامان اگه الان از خونه ‫بره بیرون ممکنه بمیره!
‫نه!
‫احمق!
‫خسته‌ام کردی!
‫کودکی‌تون چطور روی کارتون تاثیر گذاشت؟
‫در کودکی خیلی در ابراز کردن خودم خوب نبودم.
‫نسبت به کودکی‌ام خیلی افسوس می‌خورم.
‫نمی‌دونستم چی باید بگم.
‫خیلی پیش‌قدم نمی‌شدم.
‫شاید شخصیتم این شکلیه.
‫شاید نمی‌تونستم از ‫کودکی‌ام نهایت لذت رو ببرم.
‫فکر می‌کنم اینجوری باشه.
‫"وقتی به سن نوجوانی رسیدم،
‫فهمیدم که نباید راضی به این ‫باشم که فقط یک پسر خوب باشم...
‫بلکه باید با چشم‌های ‫خودم به چیزها نگاه کنم.
‫این باعث شد پشت کنم به ‫اون معصومیت دوران کودکی‌ام،
‫و ترکیب شد با دوره‌ی تاریکی از ‫درس خواندن برای آزمون ورودی،
‫شروع کردم به کشیدن ‫مانگاهایی تاریخی و نیهیلیستی."
‫"همون موقع بود که یک انیمیشن دیدم،
‫افسونگر مار سفید.
‫انگار پرده از جلوی چشم‌هام کنار رفت."
‫میازاکی بعد از تماشای «افسونگر مار ‫سفید» تصمیم گرفت انیمیشن کار کنه.
‫اولین کارِ استودیوی «توئی انیمیشن» ‫بود در سال 1958.
‫اکتبر اکران شد، وقتی که ‫اون سال آخر دبیرستان بود.
‫رفت سینما تا از فشار امتحان‌ها فرار کنه.
‫و روی پرده با ماری مواجه شد
‫که تبدیل میشد به یک زنِ جوان جنگجو.
‫یک قصه‌ی کهن چینیه که روایت ‫دلدادگی یک مار به یک پسر جوونه.
‫و بعدتر تبدیل به انسان می‌شه ‫تا بتونه این عشق رو زندگی کنه.
‫و میازاکی عاشقِ این قهرمانِ زن شد.
‫میازاکی در هفده‌سالگی ‫به کشف و شهودی رسید.
‫علاقه‌ا‌ش به مانگا حالا با ‫علاقه‌ی دیگه هم همراه شده بود:
‫علاقه به فیلم‌های انیمیشنی.
‫یک هنر جادویی که می‌تونست ‫خشمِ نیروهای طبیعت رو نشون بده،
‫و همین‌طور لطافت احساسات انسانی رو.
‫هنری که می‌تونست باعث حیرت بشه،
‫و یاسی که هنوز در اعماق ‫دلش وجود داشت رو دور کنه.
‫"طی ۱۵ سال بعدش...
‫کل کارم حول یک هدف می‌چرخید...
‫تماشای انیمیشن‌های خوب ‫و پیشی گرفتن از اون‌ها."
‫توکیو، چهارده سال بعد.
‫دو پاندای غول‌پیکر، کنگ‌کنگ و لنگ‌لنگ،
‫تازه از چین رسیده بودن
‫به‌عنوان نشونه‌ای از آشتی ‫و دوستی بین دو کشور،
‫بعد از فجایع بزرگی که ژاپن ‫توی جنگ به بار آورده بود.
‫این تبِ پاندا، باعث ‫شد که دو جوون:
‫انیماتور هایائو میازاکی،
‫و کارگردان ایسائو تاکاهاتا،
‫تصمیم بگیرن با هم یه فیلم انیمیشن بسازن.
‫ببخشید مزاحم‌تون شدم، ‫چه خونه‌ی قشنگی دارین.
‫ها؟
‫پسرم پانی پیش شماست؟
‫ای‌وای، اینجاست که!
‫پس شما بابای پاندا کوچولوئین! ‫بفرمائین تو.
‫نوشیدنی میل دارین؟
‫بخاطر من از کارتون عقب نمونین.
‫وقتی «پاندا! برو، پاندا!» اکران شد،
‫میازاکی پدر دو بچه بود.
‫گورو، پسر بزرگ‌ترش که حالا خودش ‫کارگردانه، اون موقع پنج سال داشت.
‫«پاندا! برو، پاندا!» فیلمیه که هرچی ‫یه بچه بخواد رو توی خودش داره.
‫پریدن روی میز شام، ‫رفتار بد داشتن سر میز،
‫آنچه در خونه تحمیل میشه، ‫در فیلم نادیده گرفته میشه.
‫همه‌چیز مجازه.
‫حتی با قایق میرن به شهر، ‫که واسه بچه‌ها خیلی باحاله.
‫از لحاظ مسئولیت خلاقه
‫«پاندا! برو، پاندا!» اولین فیلمیه ‫که میازاکی توش نقش مهمی داره.
‫این فیلمیه که از همون اول ‫بچه‌ها رو تشویق می‌کنه به آزادی،
‫استقلال و کشف دنیای اطرافشون.
‫همه‌جا پرِ آبه!
‫«پاندا! برو، پاندا!» یکی از اولین ‫همکاری‌های میازاکی و تاکاهاتا بود
‫که ده سال قبل‌تر در اتحادیه‌ی کارگری ‫استودیوی انیمیشن توئی همدیگه رو دیده بودن.
‫در اونجا تاکاهاتا که از میازاکی ‫بزرگ‌تر بود، نائب‌رئیس اتحادیه
‫و میازاکی دبیر بود.
‫«توئی انیمیشن» در اصل جایی بود
‫که بهترین انیماتورهای ژاپن توش جمع بودن، ‫میازاکی تنها نبود.
‫هایائو میازاکی در دپارتمان ‫انیمیشن کار می‌کرد،
‫ولی ایسائو تاکاهاتا در دپارتمان ‫کارگردانی حضور داشت.
‫اتحادیه عملاً یه جمع ‫برای بحث و تبادل نظر بود
‫برای بهبود شرایط کار.
‫البته که بحث و جدل‌هایی در ‫مورد افزایش حقوق هم بود،
‫جنبش‌هایی بود برای احقاق ‫مزایای دوران بارداری و زایمان
‫و اونا مخالف پهلوگیری ‫زیردریایی‌های هسته‌ای در بنادر بودن.
‫میازاکی و تاکاهاتا، از جوان‌های ‫مبارز دهه‌ی شصت بودن،
‫که تصمیمات نسل قبل، که باعث ‫جنگ شده بودن رو زیر سؤال می‌بردن،
‫و رویای دنیای دیگه‌ای رو در سر داشتن، ‫با ارزش‌های مارکسیستی و صلح‌طلبانه.
‫اوایل، میازاکی واقعاً ‫تاکاهاتا رو می‌پرستید.
‫تاکاهاتا سنش بیشتر بود، ‫براش حکم یه استاد رو داشت.
‫میازاکی مدت‌ها تنها مخاطبش ‫رو تاکاهاتا می‌دونست...
‫توی ذهنِ خودش.
‫همیشه به این فکر می‌کرد که ‫نظر تاکاهاتا در مورد کارهاش چیه.
‫این باعث یه جور رقابت ‫سالم بینشون شده بود،
‫یه رقابت سازنده.
‫واقعیت اینه که بدون تاکاهاتا، ‫میازاکی‌ای هم در کار نبود.
‫رابطه‌شون بر پایه‌ی ‫الگوبرداری و تأثیر متقابل،
‫رقابت و یک دوستی محکم بود،
‫که در نهایت باعث شد هر دو تبدیل ‫بشن به بزرگ‌ترین استادهای انیمیشن ژاپن.
‫میازاکی نزدیک ده سال به‌عنوان انیماتور ‫توی سریال‌های تلویزیونی کار می‌کرد.
‫بعد کم‌کم تونست از زیر ‫سایه‌ی تاکاهاتا بیرون بیاد.
‫اولین پروژه‌ی کارگردانی فیلم بلندش رو گرفت
‫تا یک مانگای موفق رو به ‫به یک فیلم سینمایی تبدیل کنه.
‫«قلعه‌ی کاگلیوسترو»
‫میازاکی امروز دیگه کاملاً شناخته شده‌ست
‫و همه احتمالاً با فیلم «قلعه‌ی ‫کاگلیوسترو» آشنا هستن،
‫فیلمیه که امروزه طرفدرها رو سرِ کیف میاره.
‫همه میگن این فیلم جزو ‫شاهکارهای میازاکی محسوب میشه.
‫این فیلم نشون داد که میازاکی ‫یک اعجوبه واقعی توی انیمیشنه،
‫توانمند در خلق صحنه‌های ‫اکشن‌ نفس‌گیر و هم‌زمان هزل‌آمیز
‫چیزی که تا اون موقع هیچ‌کس ‫به اون شکل نساخته بود.
‫سفت بچسب!
‫حقیقت اینه که وقتی فیلم اکران شد...
‫هیچکس ندیدش.
‫فیلمه چند میلیون ین ضرر داده بود.
‫این باعث شد برچست ‫فیلمسازی بهش بخوره که...
‫نمی‌تونه فیلمِ موفق بسازه.
‫تو این کار شانس دومی داده نمیشه.
‫بعد از شکست‌اش در عرصه‌ی سینما،
‫میازاکی دوباره به تلویزیون برگشت.
‫و حتی قبول کرد که بره لس‌آنجلس
‫تا یه بار دیگه به‌عنوان ‫کارگردان انیمیشن کار کنه.
‫این پروژه یه همکاری ‫مشترک ژاپنی-آمریکایی بود،
‫با حضور بهترین انیماتورهای ‫دیزنی و یه تیم کامل از ژاپن،
‫از جمله ایسائو تاکاهاتا ‫و هایائو میازاکی.
‫پروژه اقتباسی بود از کمیک ‫معروف یعنی «نیمو کوچولو».
‫مشکل این بود که از همون روز ‫اول، همکاری به مشکل خورد.
‫پیشنهادهای میازاکی رد می‌شد
‫و اون نمی‌تونست ‫ایده‌هاش رو مطرح کنه.
‫هر شب، تنها و دور از خونه،
‫میازاکی به کار روی پروژه‌های ‫شخصی‌اش ادامه می‌داد.
‫تو همین دوره بود که شروع ‫کرد به کشیدن طرح‌هایی که
‫نشون‌دهنده‌ی عمیق‌ترین ‫آرزوها و رؤیاهاش بودن،
‫رؤیاهایی که از دوران ‫کودکی همراهش بودن.
‫داستان‌هایی درباره‌ی پیوند ‫جهان طبیعت و انسانیت.
‫که هیچ سرمایه‌گذاری حاضر ‫نبود روی اون‌ها پول بذاره.
‫میازاکی چهل ساله‌ست و به نظر ‫میاد حیات کاری‌اش بعنوان یک کارگردان،
‫که تازه شروع شده بود، ‫برای همیشه به پایان رسیده.
‫هیچ‌کس علاقه‌ای به ‫رؤیاهاش از جنگل‌ها نداشت.
‫«یه جنگل باستانی رو توی خواب دیدم.
‫جایی که نه بتن هست، نه آسفالت،
‫نه مغازه‌ی ‫سوغاتی‌فروشی، نه مشروب‌.
‫اگه یه درخت با پیچک خفه می‌شد،
‫اگه یه حشره پیدا می‌شد یا ‫اگه حیوانی زخمی شده بود،
‫آدم‌ها حق نداشتن دخالت کنن.
‫اگه انسان‌ها هزاران سال دوام بیارن،
‫این جنگل تبدیل میشه به گنجینه‌ی دنیا.
‫باید در حاشیه‌ی این جنگل، ‫یه ستون سنگی طبیعی بنا کنیم.
‫روش حک کنیم که این جنگل ‫نمایانگر خاستگاه‌های بشریته.
‫ما همه از دل جنگل زاده شدیم.»
‫میازاکی وقتی به ژاپن برگشت، ‫دوباره با توشیو سوزوکی ملاقات کرد،
‫یه ویراستار توی مجله‌ی Animage
‫که از همون اول، به ‫کارهای میازاکی علاقه‌مند بود.
‫کم‌کم من تبدیل شدم به محرم اسرار میازاکی.
‫و یه روز، ازم خواست توصیه‌هایی ‫بهش بکنم در رابطه با موضوعات مختلف.
‫"خب، آقای سوزوکی، ‫حالا دیگه باید چیکار کنم؟"
‫پرسیدم: "می‌خوای چیکار بکنی؟"
‫جواب داد: "یه کاری هست که ‫با تمام وجود می‌خوام انجامش بدم."
‫گفتن: "چیه اون کار؟"
‫"انیمیشن رو بذارم کنار."
‫واقعاً اینو گفت.
‫منم بلافاصله جواب دادم: ‫"چرا مانگا کار نمی‌کنی؟"
‫گفت: "مانگا؟" ‫گفتم: "آره، مانگا."
‫مانگا؛ کمیک‌استریپی که ‫به‌صورت سریالی منتشر می‌شد،
‫بالاخره به میازاکی ‫این فرصت رو می‌داد که
‫از طریق طراحی، آزادی ‫خلاقانه‌ی کامل داشته باشه.
‫بهش گفتم،
‫"بیا یه کار عظیم حماسی رو امتحان کنیم که ‫خیلی با دنیای روزمره‌مون فاصله داشته باشه."
‫"یه داستان خارق‌العاده می‌خوام."
‫گفت: "متوجهم...متوجهم." ‫و یهو گفت:
‫"چرا اون داستان نائوشیکا نباشه؟"
‫نائوشیکا...
‫مانگایی حول محور یک قهرمان ‫زن، با الهام از اسطوره‌های یونانی،
‫که انتشارش ۱۲ سال طول کشید.
‫در طول این سال‌ها،
‫نائوشیکا تبدیل شد به تجسمی ‫از اضطراب‌های میازاکی،
‫تاریکی درونی‌اش، و درعین‌حال ‫اشتیاقش برای زندگی و نور.
‫داستان نائوشیکا توی دنیایی ‫می‌گذره که غرق در آلودگیه،
‫دنیایی پوشیده از بیابان‌ها ‫و دریاهای اسیدی...
‫که با این وجود، جنگل‌هایی با طبیعتی ‫انبوه و سمی رو در خودش جای داده.
‫دنیایی درگیر جنگ، جایی ‫که شاهزاده‌ای به نام نائوشیکا،
‫که حشرات و گیاهان رو ‫هم‌اندازه‌ی انسان‌ها دوست داره،
‫هرکاری از دستش بربیاد می‌کنه ‫تا جلوی نابودی کامل رو بگیره.
‫دنیایی آلوده که میازاکی اون رو یکی از اولین ‫فجایع بزرگ زیست‌محیطی الهام گرفته بود،
‫فاجعه‌ای که صنعت پتروشیمی رقم زده بود.
‫"یک اتفاق مهم باعث شد نائوشیکا رو خلق کنم.
‫آلودگی جیوه‌ای که آب‌های ‫ساحلی میناماتا رو مسموم کرد.
‫خلیج تبدیل شد به دریای مرگِ انسان‌ها،
‫که بعدش دیگه اجازه‌ی ‫ماهیگیری نداشتن.
‫ ولی بعد از چند سال،
‫دسته‌های ماهی‌هایی که تو ‫هیچ جای دیگه‌ی ژاپن نبودن،
‫دوباره توی اون آب‌ها ظاهر شدن...
‫و صخره‌ها پر از صدف شدن.
‫وقتی این خبر رو شنیدم، تنم مورمور شد."
‫نائوشیکا، یه مانگای صلح‌طلبانه‌ی ‫طرفدار حفظ محیط زیست،
‫که انتشار موفقش،
‫ بالاخره سرمایه‌گذارها رو قانع کرد
‫که روی یه فیلم بلند سینمایی
‫به نویسندگی و کارگردانی ‫میازاکی سرمایه‌گذاری کنن.
‫من همیشه این ایده رو داشتم ‫که بر اساس این مانگا فیلم بسازیم.
‫فکر کردم میره واسه چاپ ‫مجدد ولی اصلاً فروش نکرد،
‫فهمیدم به اون آسونی ‫که امید داشتم باشه نیست.
‫من معمولاً آدم دروغگویی نیستم،
‫ولی وقتی فهمیدم چی شده، ‫یه وقفه پیش اومد...
‫و گفتم که پونصد هزار ‫نسخه ازش فروش رفته.
‫بزرگترین دروغ زندگیم رو گفتم.
‫ولی همه خوشحال بودن ‫و موفقیت تضمین شده بود.
‫داستان از این قرار بود.
‫«نائوشیکا از دره باد»
‫یک سکانس افتتاحیه‌ی فوق‌العاده داره،
‫جایی که قهرمان ‫جوان یعنی نائوشیکا،
‫فرود میاد و وارد یه جنگل ‫پرخطر و عجیب‌غریب می‌شه،
‫جایی که حشرات غول‌پیکر ‫و پوشش گیاهی عجیبی داره.
‫ردپای اوه‌مو!
‫هنوز تازه‌اند.
‫و این همون پیامیه که ‫میازاکی سعی داره منتقل کنه،
‫در مورد نیازی که برای تعامل ‫انسان با طبیعت وجود داره.
‫مسئله فقط سلطه‌ی ‫انسان بر طبیعت نیست،
‫بلکه اینه که انسان با طبیعت همکاری کنه،
‫با طبیعت تعاملی توام با احترام داشته باشه
‫و با یه جور عشق هوشمندانه،
‫یه جور آگاهی نسبت به اینکه همه‌ی ما
‫بخشی از این جهان عظیم ‫ارتباطات طبیعی هستیم.
‫فیلیپ دسکولا ‫مردم‌شناس
‫توی فرهنگ ژاپن، چیزی به اسم مفهوم ‫جداگانه‌ی طبیعت اصلاً تعریف نشده.
‫این به این معنیه که طبیعت بعنوان ‫یک کلِ بیرونی و جدای از انسان‌ها
‫وجود خارجی نداره.
‫اون‌چه واقعاً وجود داره، مجموعه‌ی ‫خیلی بزرگی از عناصر دنیاست
‫چه جاندار، چه بی‌جان، ‫چه آلی، چه معدنی
‫که ما خودمون بخشی ‫از اون‌ها هستیم،
‫زندگیمون تا حد زیادی ‫به اون‌ها وابسته‌ست،
‫اگه میکروبیوم بدن رو در نظر بگیریم، ‫بدن خودمون هم از همون‌ها ساخته شده.
‫ولی با این حال، این مجموعه ‫تبدیل به یه کل بیرونی و جدا نمی‌شه.
‫موفقیت «نائوشیکا» همه رو هیجان‌زده کرد.
‫خیلی‌ها نسبت به این ‫پروژه شوق و اشتیاق داشتن.
‫«نائوشیکا» در بهار ۱۹۸۴، تونست نزدیک ‫به ۹۰۰ هزار تماشاگر ژاپنی رو جذب کنه.
‫همه‌چی از اینجا شروع شد.
‫تصمیم گرفتیم یه استودیو راه‌اندازی کنیم.
‫بعد از اون، میازاکی، ‫تاکاهاتا و سوزوکی
‫تصمیم گرفتن یه استودیوی ‫انیمیشن تأسیس کنند:
‫استودیو جیبلی.
‫اسم جیبلی همینجوری به ذهنم رسید. ‫اسم یه هواپیماست.
‫میازاکی که از بچگی عاشق هواپیماها بوده،
‫پیشنهاد داد اسم یه هواپیمای نظامی ‫دهه‌ی ۱۹۳۰ رو روی استودیو بذارن:
‫کاپرونی ۳۰۹ جیبلی.
‫هدف استودیو این بود که میازاکی و ‫تاکاهاتا بالاخره بتونن فیلم‌هایی بسازن
‫که در حد بلندپروازی‌هاشون باشه.
‫یه استودیوی منحصر‌به‌فرد ‫که از سال ۲۰۰۱،
‫بخشی ازش توی موزه‌ای‌ در ‫توکیو هم در دسترس مردمه.
‫این موزه پروژه‌ای بود ‫طراحی شده توسط خود میازاکی،
‫که معماری‌شو پسرش، ‫گورو، طراحی و اجرا کرد.
‫:این اون موزه‌ایه که من دوست دارم بسازم.
‫نوزه‌ای که توش اگه کسی دنبال ‫خوش گذروندنه، می‌تونه خوش بگذرونه.
‫اگه کسی دنبال فکر کردنه، ‫می‌تونه به فکر فرو بره،
‫و اگه کسی دنبال احساس ‫کردنه، می‌تونه احساس کنه.
‫یه موزه که وقتی ازش بیرون میای، نسبت به ‫وقتی که واردش شدی، احساس ارزشمندتر شدن کنی.
‫راستش جیبلی،
‫کمپانی‌ای نیست که برای خودش یه ‫چشم‌انداز مشخص تعیین کرده باشه
‫و بعد سخت کار کنه تا به اون هدف برسه.
‫چیزها خودبه‌خود پیش میان.
‫اصلاً شاید این شیوه‌ی ‫ژاپنی انجام دادن کارها باشه.
‫از اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰،
‫جیبلی همچنان تجربه‌هایی ارائه می‌کنه
‫که دنیای فیلم‌هاش رو گسترش می‌دن،
‫تا جایی که یه پارک جیبلی نزدیک ‫شهر ناگویا هم راه‌اندازی شد.
‫تمام اون فضاهای داخلی، تا حد زیادی ‫توی فضای باز هم ادامه پیدا می‌کنن...
‫توی یه پارکی که توسط ‫گورو میازاکی طراحی شده.
‫به‌مدت تقریباً ده سال ‫بعد از تموم کردن دانشگاه،
‫روی نقشه‌کشی و طراحی پارک‌ها کار کردم.
‫خودِ پارک تقریباً سه برابر
‫پارکِ دیزنی‌لندِ توکیوست.
‫ولی بیشترش جنگله،
‫بیشتر از نصف‌اش جنگله.
‫یه جایی هم هست که خونه‌ی ساتسوکی ‫و می از فیلم «توتورو» توش ساخته شده.
‫توی یه دره‌ست در کوهستان،
‫و یه برکه‌ی کوچیک هم اونجاست.
‫جای شگفت‌انگیزیه، هیچ‌چیز ‫دیگه‌ای رو دور و برش نمی‌بینین.
‫اگه پارک رو در نظر بگیرین،
‫می‌بینین یک روز در سال هم ‫نیست که شکل‌اش ثابت باشه.
‫بنابراین، تجربه‌اش متفاوته.
‫حتی اگه برین به یک جنگل ثابت،
‫اون جنگل توی تابستون یه چیزه و ‫توی زمستون کلاً یه چیز دیگه‌ست.
‫و یه روز آفتابی‌اش با یه روز ‫بارونی‌اش کاملاً تفاوت داره.
‫یه چیز طبیعی توی بدنت می‌کنی ‫و این دست خودت نیست.
‫فکر می‌کنم این حس یادآور ‫اون احساسیه که وقتی طبیعت رو
‫در فیلمی از جیبلی می‌بینی دچارش می‌شی.
‫ماجرای جیبلی از سال ۱۹۸۵ شروع میشه،
‫وقتی میازاکی، تاکاهاتا و سوزوکی
‫با هم ساخت اولین فیلم ‫استودیو رو شروع کردن.
‫این اولین باری بود که تونستم ‫یه داستان ارژینال بنویسم.
‫داستانیه که بیست سال تصورش کردم، از زمانی ‫که بعنوان انیماتور کار خودمو شروع کردم.
‫آثارم از ایده‌هایی میان
‫که وقتی بچه بودم روی هم تلنبار کردم.
‫«قلعه‌ای در آسمان» یه ماجراجوییه
‫که توش دو بچه دنبال یه ‫شهر پرنده‌ی مرموز می‌گردن.
‫یه قلعه که توی دلش یه گنج مخفی شده؛
‫درختی عظیم و خیره‌کننده که ‫به‌نظر می‌رسه یه درخت کافوره.
‫تو این دوره، میازاکی مجذوب دنیای گیاه‌ها
‫و درخت‌های کافور شده بود.
‫درخت‌هایی که بومی آسیا هستن ‫و گاهی حتی جنبه‌ی مقدس دارن،
‫مثل اون درختی که توی ‫معبد شینتوی ناگویا هست،
‫که نزدیک به ۱۳۰۰ سال عمر داره.
‫این درخت که نمونه‌ی ‫اصیل درختِ ژاپنیه،
‫الهام‌بخش فیلم بعدی میازاکی می‌شه...
‫یه پروژه‌ی شخصی و درونی که ‫سال‌ها رویاش رو در ذهن می‌پرورونده.
‫فیلمی که ریشه در واقعیت دوران ‫کودکی‌اش در حومه‌ی شهر داره،
‫بدون ربات یا هیولا،
‫بدون کشتی پرنده یا دزد دریایی،
‫بدون انفجار یا شخصیت منفی.
‫فیلمی با محوریت یک روحِ ساکن در جنگل.
‫که توی یه درخت کافور ‫غول‌پیکر زندگی می‌کنه.
‫توی اون صحنه‌ای که واسه اولین بار ‫برای یه لحظه توتورو کوچولو رو می‌بینیم،
‫وقتی می‌فهمه مِی متوجه‌اش شده، ‫فرار می‌کنه.
‫بعد مِی توتورویی که حالا ‫بزرگتر شده رو می‌بینه.
‫توتورو!
‫تو توتورویی؟
‫توتورویی، درسته؟
‫توتورو.
‫مِی هنوز جوونه.
‫هنوز به طبیعت نزدیکه.
‫و هنوز توسط بزرگسال‌ها شکل نگرفته.
‫به همین خاطر مِی به‌طور ‫مستقیم به طبیعت وصله.
‫از این لحاظ به نظرم میشه گفت مِی، ‫نماد همون ژاپنِ بدوی و دست‌نخورده‌ست،
‫با سادگی و صداقتش.
‫با این فیلم، که برای اولین بار ‫داستانش توی کشور خودش می‌گذره،
‫میازاکی کاری می‌کنه که ما دوباره ‫یک فرهنگ ژاپنی رو کشف کنیم
‫فرهنگی که فراموش نکردنش در امروز، ‫به‌نظر میازاکی حیاتیه.
‫در زبانِ ژاپنی، وقتی داریم در ‫مورد موجودات زنده حرف می‌زنیم،
‫مهمترین فعل، شدنه.
‫سیب‌ها میشن درختِ سیب.
‫بچه‌ها میشن بالغ.
‫ژاپنی‌ها بر این باورند که هرچیز طبیعی
‫با یک روح در جهان پدیدار میشه.
‫انیمیسم (باور به جاندار بودن همه‌چیز ‫در طبیعت) بر همین اساس بوجود اومده.
‫به لطف جادوی انیمیشن،
‫میازاکی یه دنیای طبیعی، باشکوه ‫و شگفت‌انگیز رو نشونمون می‌ده.
‫یه دنیای خیالی که با این حال ‫ریشه در واقعیت فرهنگی داره،
‫فرهنگی که توش انیمیسم،
‫تا همین چند وقت پیش هم ‫خیلی زنده و پررنگ بوده.
‫انیمیسم در ژاپن
‫همون شینتوئیسمه که تو ‫مناطق روستایی پیدا می‌شه.
‫یعنی باور به وجود ‫روح‌ها، «کامی»ها،
‫و همه‌ی موجوداتی که
‫روستایی‌های ژاپن هر روز ‫باهاشون سر و کار دارن
‫دنیایی که فیلم‌های میازاکی ‫هم خیلی خوب نشونش میدن.
‫این یه جهان متعادله،
‫اما توش موجودات غیرانسانی ‫انگار مابه‌ازای خودمون هستن.
‫ نه چیزهایی بی‌جان.
‫اون‌ها خودِ دیگر ما هستن.
‫شریک‌هایی هستن که ‫باهاشون مذاکره می‌کنیم،
‫گاهی باهاشون ‫اختلاف پیدا می‌کنیم،
‫اما باید به شکلی جدی گرفته ‫بشن و بهشون احترام گذاشته بشه.
‫خبردار!
‫ممنون که مراقب مِی هستی و از ‫این به بعد از ما محافظت می‌کنی.
‫ممنون که مراقب ما هستی!
‫- هرکی آخر بشه تخم‌مرغِ گندیده‌ست! ‫- ای نامرد!
‫نباید فراموش کنیم
‫که انسان‌ها هم دارن به واسطه‌ی ‫طبیعت به حیات‌شون ادامه میدن.
‫ولی وقتی به این فکر می‌کنیم که طبیعت چیه،
‫می‌تونه یه جنگل باشه یا یه سنگ.
‫به‌نظرم خیلی مهمه که اینو بفهمیم
‫که هرکدوم از این چیزها گرانقدر ‫و همزمان وحشتناک هم هستن.
‫هرچند که من خیلی تردید دارم
‫که ژاپنی‌های این دوران ‫هم چنین حسی داشته باشن.
‫چون حساسیت آدم‌ها نسبت به چیزها ‫خیلی بر می‌گرده به محل زندگی‌شون.
‫اینکه آدم توی شهر زندگی می‌کنه ‫فرق داره با زندگی در مناطق روستایی
‫که چیزی جز طبیعت دور و بر خودت نمی‌بینی.
‫گاهی اوقات برام جداً سوال ‫میشه که چی از این انیمیسم مونده،
‫انیمیسمی که عمیقاً در ‫روح ژاپنی‌ها ریشه داشت،
‫جداً برام سواله.
‫با «توتورو»، میازاکی ‫موجودی خیالی خلق کرد
‫که کم‌کم به یک شخصیت کالت تبدیل شد.
‫یک منبع شادکامی برای بشریتی که
‫که روزبه‌روز از انیمیسم
‫و دنیای زنده فاصله می‌گیرن.
‫این همون چیزیه که فیلیپ دسکولای مردم‌شناس ‫بهش میگه طبیعت‌گرایی یا ناتورالیسم.
‫یکی از پیامدهای ناتورالیسم
‫اینه که موجودات غیرانسانی ‫رو بیرون از ما در نظر می‌گیره.
‫یعنی ما، با استفاده ‫از تعبیر دکارت،
‫«صاحبان و فرمانروایان ‫طبیعت» هستیم.
‫یعنی انگار قدرتی خداگونه ‫داریم که بتونیم در هر چیزی
‫در دنیای موسوم به دنیای طبیعت ‫طبیعت، تغییر شکل ایجاد کنیم
‫و به نفع خودمون ازش ‫استفاده کنیم و سود ببریم.
‫این نگاه، موجودات غیرانسانی ‫رو تبدیل می‌کنه به منابع.
‫به‌نظرم یه ارتباط مستقیم ‫وجود داره بین ناتورالیسم
‫و شکل‌گیری و توسعه‌ی سرمایه‌داری
‫و فاجعه‌ی زیست‌محیطی‌ای
‫که هر روز داره با صدای ‫بلندتری خودش رو نشون می‌ده.
‫توکیو، سال ۱۹۹۰.
‫معجزه‌ی اقتصادی ژاپن ‫به اوج خودش رسیده.
‫میازاکی و استودیو ‫جیبلی تونستن خودشون رو
‫توی بازار ژاپن حسابی جا بندازن.
‫اونم به‌ویژه به خاطر پخش ‫دوباره‌ی فیلم‌هاشون از تلویزیون.
‫تو این دوره، انگار همه ‫دارن خوش می‌گذروندن،
‫جز میازاکی.
‫میازاکی داشت پشت به پشت فیلم می‌ساخت،
‫سالی یه فیلم بلند.
‫یه روز میازاکی گفت:
‫"دیگه از فیلم بلند خسته شدم،
‫بذار یکبار هم که شده کاری ‫که میخوام رو انجام بدم."
‫گفت می‌خواد یه فیلم کوتاه بسازه.
‫چیزی که شد «پورکو روسو».
‫میازاکی ازم خواست یه نگاهی بندازم.
‫من صادقانه گفتم نظرم چیه.
‫"اصلاً نمی‌فهمم
‫چرا این کاراکتر خوکه؟"
‫«پورکو روسو» در ‫اصل یه فیلم کوتاه بود
‫که ماجراجویی‌های یه خلبان ‫سابق جنگ رو روایت می‌کرد،
‫که حالا تو دهه‌ی ۱۹۲۰ تو ‫ساحل آدریاتیک، جایزه‌بگیره.
‫دیر شد!
‫دخترها و طلاها رو بردن!
‫بدو پورکو، بگیرشون!
‫اینوری رفتن!
‫فیلم، یه خوک خلبان رو نشون می‌ده،
‫که یادآور طراحی‌هایی که توشون میازاکی ‫خودش رو به شکل یه خوک نشون می‌ده.
‫پرچمِ خوک‌دار،
‫خوک آموزگار،
‫خوکِ مستبد،
‫یا یه خوک غمگین.
‫خوکِ بی‌قرار،
‫خوکِ خوارکننده،
‫متفکر،
‫یا رئیس‌مآب.
‫خوک پیرِ متفکر،
‫یا حتی تو واقعیت، خونه‌ی خوکی.
‫کارگاه میازاکی اسمش بوتایاست،
‫یعنی «خونه‌ی خوک».
‫این اسم هم‌زمان به‌معنای کارگاهه و ‫جایی که یه خوک توش زندگی می‌کنه.
‫واسه همینه که یه خوک هم ‫جلوی ورودی‌اش گذاشتن.
‫میازاکی با پورکو روسو نوعی ‫خودِ دیگر برای خودش خلق می‌کند.
‫قهرمانی آزاد و تنها، سوار بر یک ‫هواپیمای دریایی سرخِ پرزرق‌وبرق.
‫مشکل این بود که ‫درست وسط ساخت فیلم،
‫حباب اقتصادی آسیا ترکید...
‫اتحاد جماهیر شوروی فروپاشید...
‫و در اروپا، جنگ یوگسلاوی شروع شد...
‫با بمب‌بارون شهر دوبرُوْنیک، ‫کنار سواحل آدریاتیک...
‫دقیقاً همون‌جایی که داستان ‫«پورکو روسو» اتفاق می‌افته.
‫واقعیت، یه‌دفعه وارد فیلم می‌شه،
‫و میازاکی رو برمی‌گردونه به زمان حال.
‫دیگه نمی‌شد «پورکو روسو» ‫فقط یه فیلم کوتاه باحال و سبک باشه.
‫داستان پیچیده‌تر می‌شه،
‫و فیلم کم‌کم تبدیل می‌شه به فیلم ‫بلندی که اندوهگین و سرخورده‌ست.
‫که حال‌وهوای ذهن اون ‫روزهای میازاکی رو بازتاب می‌ده.
‫تاثیر گرفتن از وضعیت سیاسی
‫و وضعیت اقتصادی طبیعیه.
‫وقتی من «پورکو روسو» رو شروع کردم
‫که داستانش در دریای آدریاتیک اتفاق می‌افته،
‫جنگ بین یوگسلاوی و کرواسی آغاز شد.
‫تاثیر خیلی زیادی روی فیلم گذاشت.
‫به‌طور کلی دهه‌ی نود دوران ‫شدیداً سختی برای میازاکی بود
‫از لحاظ دیدگاهش به دنیا.
‫کم‌کم دیدگاهش شروع کرد به عوض شدن.
‫با اینکه «پورکو روسو» ‫فیلم خیلی سرگرم‌کننده‌ای بود...
‫اما در بطن‌اش یک پیچیدگی نهفته‌ست
‫پیچیدگیِ از جنس این احساس ‫که باید چجور آدمی بود؟
‫اینکه با گذشته‌ات باید چجوری کنار بیای؟
‫با خودت باید چطور کنار بیای؟
‫"موقع ساخت «پورکو روسو» یه ‫جورهایی به یه درک یا دریافت رسیدم."
‫"خیلی ساده بخوام بگم این میشه ‫که فرقی نداره اوضاع چقدر خرابه،
‫هیچ راهی نیست جز ‫اینکه به زندگی ادامه بدیم."
‫۲۰ مارس ۱۹۹۵.
‫فرقه‌ی آخرالزمانی «اوم» ‫حمله‌ای در مترو رو صورت میده،
‫و در پنج تا واگن، توی ساعت ‫شلوغی، گاز سارین پخش می‌کنن.
‫چند ماه قبل‌تر، زلزله‌ای ‫شهر کوبه رو ویران کرده بود،
‫بالای شش هزار نفر کشته ‫شدن و چهل هزار نفر زخمی،
‫به خاطر ساخت‌وسازهایی ‫که مناسب زلزله نبودن.
‫یه رشته فاجعه‌ که ژاپن رو برده ‫بود تو حال‌وهوای آخرالزمانی.
‫"بعدش این سوال مطرح میشه:
‫امید یعنی چی؟"
‫"و نتیجه‌ای که من باید بگیرم ‫اینه که امید شامل کار کردن میشه،
‫و جنگیدن کنار آدم‌هایی که برات مهم‌ان."
‫"در واقع، الان دیگه به جایی رسیدم
‫که فکر می‌کنم زنده بودن یعنی همین."
‫تو همین شرایط وحشتناک بود که «شاهزاده ‫مونونوکه» پا به عرصه‌ی وجود گذاشت.
‫من شاهزاده آستیکا هستم.
‫از شرق دور به اینجا اومدم.
‫شما خدایان باستانی هستین که ‫در جنگل مقدس زندگی می‌کنین؟
‫بریم!
‫«شاهزاده مونونوکه»
‫از آخرین انیمیشن‌هایی که با ‫تکنیک دستی و روی سل‌ ساخته شدن.
‫کاملاً دستی طراحی و رنگ‌آمیزی شده بود،
‫و فریم‌به‌فریم فیلم‌برداری شده بود.
‫میازاکی، با اون کمال‌گرایی ‫و وسواس همیشگی‌ا‌ش،
‫از بین ۱۴۴ هزار نقاشی
‫بیشتر از هشتاد هزارش ‫رو خودش دوباره کشید.
‫این یکی از محیط‌زیستی‌ترین ‫فیلم‌های میازاکیه،
‫یکی از صریح‌ترین فیلم‌هاش در این زمینه.
‫این ایده که...
‫اتفاق‌ها نه صرفاً روی ‫یک صحنه‌ی نمایشی،
‫بلکه در نوعی جهان ‫زنده اتفاق می‌افته.
‫«شاهزاده مونونوکه» یه مثال ‫خیلی خوب از چنین چیزیه،
‫اونجایی که خودِ جنگل هم یه روح داره.
‫صحنه‌ی مورد علاقه‌ی ‫من تو کل کارهای میازاکی،
‫اونجاست که در «شاهزاده مونونوکه»
‫یه خدای گوزن‌مانند ‫هست، به اسم شیشی‌گامی،
‫که یه جورایی از یه نور فسفری ساخته شده،
‫می‌درخشه، نور میده،
‫و میازاکی با انیمیشن،
‫یه لحظه‌ی مقدس و غیرانسانی رو ثبت کرده،
‫که واقعاً یه هدیه‌ست ‫برای همه‌ی ما،
‫که می‌تونیم زیبایی عجیب و ‫باورنکردنی چیزی رو ببینیم
‫که هیچ ربطی به انسان‌ها نداره.
‫انیمه‌های میازاکی بر پایه‌ی
‫دو سوال خیلی مهم بنا شدن.
‫یک سوال اینه که زندگی چیه.
‫زندگی چیه؟
‫که یه سوالِ بنیادینه.
‫سوال دیگه اینه که انسان چیه؟
‫برای جواب دادن بهش ما اول باید بدونیم
‫که انسان‌ها بخشی از طبیعت‌اند.
‫انسان‌ها تفاوتی با سایر ‫ارگانیسم‌های طبیعت ندارن،
‫اگه مکانیزم‌های سلولی و ‫دی‌ان‌ای‌شون رو بخوایم مدنظر قرار بدیم.
‫و این دقیقاً همون چیزیه که میازاکی ‫توی این فیلم داره از ما می‌پرسه.
‫تفاوت بین انسان‌ها و ‫سایر ارگانیسم‌ها در چیه؟
‫«شاهزاده مونونوکه» یه نقطه‌ی عطف ‫شخصی هم بود توی زندگی میازاکی.
‫تا الان، همیشه سعی‌ام بر این بوده که
‫مناقشاتِ توی فیلم‌هام رو حل کنم.
‫فکر می‌کردم چیزی که به ‫فیلم شکل می‌داد همین کار بود.
‫ولی الان آگاهم که این ‫کار کمکی بهمون نمی‌کنه،
‫اینکه بخوایم مشکلات اجتماعی رو حل کنیم.
‫این فیلم هیچ راه‌حلی نداره: ‫فقط مشکلات حل‌نشدنی رو مطرح می‌کنه.
‫و این واسه سوزش معده‌ام هم خوب نیست!
‫یه فیلم بلند که از دلِ ناامیدی ‫و هرج‌ومرج شکل گرفت.
‫فیلمی که میازاکی، پس از چندین ماه بن‌بست،
‫در نهایت درباره‌ش ‫تصمیم خودش رو گرفت.
‫برای اولین بار، دیگه دنبال ‫صلح و آشتی نمی‌گرده،
‫بلکه دنیایی زنده‌ و بشریتی ‫رو به تصویر می‌کشه
‫که به اتفاق هم نابود شدن، ‫در طوفانی از خشم و ویرانی.
‫قبیله‌ی مورو طرف شما می‌جنگن، ‫لرد اوکوتو کجاست؟
‫ممنونم!
‫توی «شاهزاده مونونوکه» ‫یه قلمروی وسیع می‌سازه،
‫که توش حیوانات، هیولاها،
‫خدایان و ارواح و انسان‌ها، ‫همه در هم تلفیق شدن،
‫و خب باید چیکارشون کرد؟
‫خب، می‌ذاره با هم بجنگن، ‫چون منطقیه،
‫این کاریه که انسان‌ها ‫همیشه مشغولش بودن،
‫از همون وقتی که شروع کردن به ‫تسلط پیدا کردن و اهلی کردن طبیعت،
‫و میازاکی هم به نوعی داره ‫از این تاریکی استقبال می‌کنه،
‫و همون‌طور که گفتم، ‫این یه نقطه‌ عطفه براش.
‫از اینجاست که کم‌کم به این فکر می‌کنه
‫که شاید بشریت نمی‌تونه ‫خودش رو نجات بده.
‫کم‌کم شنیدم که می‌گن استودیو جیبلی ‫فیلم‌هایی آرامش‌بخش و لطیف می‌سازه.
‫یه میل مهارنشدنی دارم نسبت ‫به اینکه این طرز فکر رو نابود کنم.
‫اگر به مشکلات جدی‌ای که در حال ‫حاضر درگیری داریم باهاشون اشاره نکنم
‫دیگه فیلم ساختن به چه دردی می‌خوره.
‫برام عجیبه که چطور می‌تونیم
‫وجهِ آشوبناک واقعیت‌مونو نادیده بگیریم
‫و تظاهر به این کنیم که
‫همه‌چیز قراره درست بشه.
‫«شاهزاده مونونوکه» تبدیل ‫میشه به یک فیلمِ اگزیستانسیال
‫که برای ساختش، میازاکی ‫از همه انتظار تعهد کامل داره.
‫این موقعیت بی‌سابقه‌ست.
‫بلوف نمی‌زنم.
‫در حال حاضر بیست هزار تا ‫سِل مونده که باید روشون کار کرد
‫و این تازه بدون در نظر گرفتن رنگ‌آمیزیه.
‫این آخرین انیمیشنیه که با این مقیاس ‫وسیع، داره روی فیلم سلولویدی تولید میشه.
‫با این فیلم، میازاکی ‫همه‌ی دغدغه‌هایی که
‫توی این ۳۰ سال داشته ‫رو وارد کار می‌کنه.
‫روح‌ها، جنگل‌ها، حیوانات غول‌پیکر،
‫جنگ‌ها، بیماری‌ها،
‫توی دل یک فرهنگ کهن انیمیستی.
‫همه‌ی این عناصرها به ‫اضافه‌ی استعداد حیرت‌انگیزش
‫در ریتم و طراحی.
‫من در دومین سال پروسه‌ی ‫تولید «شاهزاده مونونوکه»
‫به استودیو جیبلی پیوستم.
‫استودیو پر از جنب‌وجوش بود.
‫فریادهای میازاکی توی ‫کل استودیو می‌پیچید.
‫من به خودم می‌گفتم: این چه ‫اوضاعیه که خودتو گرفتارش کردی؟
‫اصلاً مرخصی نداشتیم.
‫بی‌وقفه تا نیمه‌شب کار می‌کردیم.
‫وقتی میازاکی داره فیلم می‌سازه ‫همینطور که ساخت فیلم داره پیش میره
‫استوری‌بورد طراحی می‌کنه.
‫وقتی تولید رو شروع کردیم ‫نمی‌دونستیم پایان فیلم چیه.
‫وقتی یه استوری‌بورد می‌رسید،
‫می‌فهمیدم که چه اتفاقی قراره بی‌افته، ‫مثل یه مانگای دنباله‌دار بود.
‫فکر نکنم هیچ‌جای دیگه‌ای ‫چنین رویکردی داشته باشن.
‫واسه یاکول جا نداره.
‫دیروقته، باید بخوابین.
‫می‌دونم، اما برای اتفاقایی که ‫بعدش می‌افته تعیین‌کننده‌ست.
‫میازاکی قرار نیست یه ‫پایان خوش تحویلت بده.
‫و این نکته بی‌نهایت مهمه.
‫پس خبری از این نیست که، مثلا،
‫آدم‌ها خوش و خرم با ‫حیوون‌ها توی جنگل زندگی کنن،
‫و همه یهو، به‌طور جادویی ‫یاد بگیرن با هم حرف بزنن.
‫در عوض، یه پایان‌بندی ‫خیلی مبهم بهمون میده.
‫و این پایان‌بندی مبهم،
‫بخش مهمی از میازاکی محسوب میشه
‫و همین‌طور، به دیدگاهش ‫به انیمیسم هم مربوطه،
‫به اینکه توی طبیعت هیچوقت ‫پایانِ قطعی وجود نداره.
‫سریع جیگو! اون ‫جعبه‌ات رو بیار برام.
‫فیلمی که به‌عنوان تاریک‌ترین ‫اثر میازاکی باقی خواهد موند،
‫و با این حال، موفقیتی ‫خارق‌العاده داشت.
‫اگه بلیت می‌خواین ساعت یک برگردین.
‫اکران 12:20 «شاهزاده مونونوکه» ‫بلیتش تموم شده.
‫با بیش از ۱۴ میلیون بلیت فروخته‌شده،
‫سالن‌های سینما برای ‫چندین ماه پر بودن.
‫فیلم به یک پدیده تبدیل میشه...
‫که حتی از مرزهای کشور هم عبور می‌کنه،
‫و نقطه‌ عطفی تاریخی رو ‫برای استودیو جیبلی رقم می‌زنه.
‫کمپانی دیزنی اومد سراغ جیبلی.
‫دعوت‌مون کردن که باهاشون همکاری کنیم،
‫بنابراین وارد بازار بین‌المللی شدیم.
‫به‌لطف دیزنی، میازاکی برای اولین بار
‫از پخش رسمی در ‫آمریکا بهره‌مند شد.
‫تماشاگران غربی هایائو ‫میازاکی رو کشف می‌کنن،
‫کارگردان 57 ساله‌ی ‫انیمیشن‌های ژاپنی.
‫ هایائو میازاکی...
‫که تا اون موقع، بیش از ‫هفت فیلم بلند ساخته بود.
‫من با اضطراب زیادی از ژاپن اومدم.
‫برام سوال بود که آیا از این فیلم، که ‫براساس فرهنگ منحصربه‌فرد ما ساخته شده،
‫توسط مردم سایر کشورها ‫هم استقبال میشه یا نه.
‫هرچند که، بعد از رفتن به ‫تورنتو، لس‌آنجلس و نیویورک،
‫و وقتی فهمیدم ‫تعداد زیادی از آدم‌ها
‫تونستن درک عمیقی از فیلم داشته باشن،
‫اضطرابم تبدیل شد به لذت.
‫امیدوارم امشب از فیلم لذت ببرین.
‫«شاهزاده مونونوکه» با ‫ترکیب بوم‌گرایی، انیمیسم،
‫و شخصیت‌هایی که بین ‫خیر و شر در نوسان‌ هستن،
‫انگار که یک کشفِ تمام و کماله.
‫غرب ارزش‌های محکمی داره، درسته؟
‫برای غربی‌ها،
‫این فیلم یکجور کشف ‫فرهنگی و مردم‌شناسانه بود.
‫کشف این نکته که ارزش‌هایی جدای ‫از ارزش‌های خودشون هم وجود داره.
‫برای غربی‌ها به نوعی مایه‌ی شگفتی بود.
‫شاید براشون مثل یه رمز و راز شرقی ‫از سرزمین خورشید تابان جلوه می‌کرد.
‫با وجود این موفقیت، میازاکی،
‫که سه سال تولید این فیلم
‫و بعدش هم ماه‌ها تور تبلیغاتی ‫رو پشت سر گذاشته بود،
‫اعلام بازنشستگی کرد.
‫مثل یه غزال می‌مونه که ‫یک شیر داره دنبالش می‌کنه.
‫ناچاره برای نجات جونش بجهه.
‫اونجاست که میشه یک غزال.
‫این روزها میگن که باید استرس‌مونو کم کنیم.
‫میگن باید در آرامش زندگی ‫کنیم و از زندگی لذت ببریم.
‫ولی همیشه که نمی‌تونی ‫اینجوری زندگی کنی.
‫گاهی اوقات مجبوری 120درصد ‫توانایی‌هات رو به کار بگیری.
‫بدون گذروندن چنین لحظاتی،
‫نمی‌تونه به هیچی دست پیدا کنی.
‫دو سال بعد، به نظر می‌رسه ‫که میازاکی تغییر کرده.
‫یه سیتروئن دالی می‌رونه که رنگ خاکستری ‫ویژه و تاریخی مخصوص به خودشو داره.
‫یه استودیوی دیگه ساخته ‫تا بتونه در آرامش کار کنه،
‫نه چندان دور از استودیو جیبلی.
‫به‌تازگی، علاقه‌ی زیادی ‫به یه پروژه برای پاک‌سازی
‫رودخونه‌ی محل زندگیش پیدا کرده.
‫"رود یاناسه درست از ‫کنار خونه‌ی من رد می‌شه.
‫بیست و پنج سال پیش، ‫بیشتر شبیه یه جوی آلوده بود،
‫پُر از زالو و لارو ‫پشه‌های خاکی."
‫وقتی توی پاک‌سازی ‫رودخونه شرکت کردم،
‫دیدن یه خرچنگ واقعی بیشتر خوشحالم کرد
‫تا اون احساس ‫پرطمطراقِ حفظِ طبیعت.
‫چیزی که می‌خوام بگم اینه که
‫اگه فقط از دید کلان ‫به مشکلات نگاه کنی،
‫مثلاً از بالای یه کوه ‫یا از توی هواپیما،
‫همه‌چیز واقعاً غیرقابل حل به نظر میاد.
‫ولی اگه بیای پایین و از نزدیک ببینی،
‫مثلاً یه مسیر قشنگ ‫پنجاه‌متری رو ببینی،
‫با خودت می‌گی "چه مسیر زیبایی".
‫و اگه هوا خوب ‫باشه و خورشید بتابه،
‫ممکنه پر از انرژی بشی.
‫یه دوچرخه!
‫می‌دونستم! ‫یه کم بیشتر زور بزنین!
‫بکشین!
‫بعد از چهار سال دوری، «شهر ‫اشباح» بازگشت میازاکی رو رقم می‌زنه.
‫داستان دختری کم سن و سالی ‫که باید توی حمام جادوگری کار کنه
‫تا پدر و مادرش رو نجات ‫بده و به دنیای انسان‌ها برگرده.
‫سن، سالمی؟
‫یه صحنه‌ای توی حمام هست
‫که چیهیرو داره یه دیو ‫گِلی غول‌پیکر رو می‌شوره،
‫و یهو از توی اون، کلی چیز بیرون میاد.
‫کلی چیزهای انسانی ‫که جذب خودش کرده.
‫این به معنای واقعی کلمه گذشته‌ست.
‫این موجود پر شده از گذشته،
‫یه دوچرخه بیرون میاد،
‫کوهی از زباله‌ها بیرون میاد،
‫و در نهایت، اون موجود آزاد می‌شه.
‫با این داستان آیینی که ‫برای کودکان ساخته شده،
‫میازاکی بُعدی اخلاقی و ‫معنوی را برجسته می‌کنه
‫که همیشه در ‫شخصیت‌هایش جریان داشته:
‫مسئولیت.
‫چی‌هیرو می‌افته توی موقعیتی ‫که خودش انتخابش نکرده،
‫پدر و مادرش تازه تبدیل به خوک شدن،
‫چون مثل خود خوک‌ها، با ‫حرص و ولع افتادن به جون غذاها.
‫بریم!
‫بعد باید بشه بخشی از این دنیا،
‫و نمی‌دونه باید چیکار کنه،
‫ولی باید مسئولیت‌اش رو بپذیره، درسته؟
‫مسئولیت.
‫ارزشی که در جامعه‌ای معنی پیدا می‌کنه ‫که توش بزرگترها مشغول شکم‌چرانی‌اند
‫و بعد طعمه‌ی یک موجود ‫هیولاگونه و بی‌چهره می‌شن
‫و این وسط، آرامش و قاطعیت چی‌هیرو
‫حکم یک پادزهر رو داره.
‫دوست داری بچشی؟ ‫خوشمزه‌ست.
‫یه کم طلا می‌خوای؟
‫تو تنها کسی هستی که ‫حاضرم بهش طلا بدم.
‫اون الگوی تاب آوریه
‫در برابر وسوسه‌های یه ‫موجود سیری‌ناپذیر و ترسناک.
‫چی می‌خوای؟
‫بگو ببینم.
‫اهل کجایی؟
‫سریع بگو چون خیلی کار دارم.
‫به‌طریقی فیلم‌های میازاکی ‫هم همچین چیزی‌اند، درسته؟
‫انگار یه زره‌ی قشنگ بهت می‌دن
‫که باهاش بتونی با چیزهای وحشتناک ‫این دنیا روبه‌رو بشی، درسته؟
‫به جای اینکه بگن "همه‌چی درست می‌شه"،
‫در واقع دارن می‌گن ‫"گاهی چیزها درست‌بشو نیستن،
‫ولی تو می‌تونی با یه لباس ‫شگفت‌انگیز، وارد میدون بشی."
‫بیا اینجا.
‫ولی حواست به رفتارت باشه، خب؟
‫با «شهر اشباح»، میازاکی ‫به یه تعادلی می‌رسه.
‫یه آشتی بین نگاه تلخش به انسانیت
‫و وظیفه‌ی همیشگی‌اش در قبال ‫سرگرم کردن و تشویق کردن بچه‌ها.
‫«شهر اشباح» به موفقیتی عظیم ‫در سرتاسر دنیا دست پیدا می‌کنه.
‫به‌مدت بیست سال توی گیشه‌ی ‫ژاپن شکست‌ناپذیر باقی می‌مونه،
‫و ۳۶ جایزه و ۱۹ نامزدی به دست میاره.
‫هم بعنوان یک فیلم هنری شناخته میشه، ‫اونم با دریافت خرس طلایی برلین...
‫و هم یه اثر به‌شدت ‫سرگرم‌کننده‌ی عامه‌پسند،
‫با دریافت جایزه‌ی ‫اسکار بهترین انیمیشن.
‫«شهر اشباح» هایائو میازاکی.
‫مراسمی که میازاکی توش شرکت نمی‌کنه،
‫چون دقیقاً هم‌زمانه با ‫حمله‌ی ارتش آمریکا به عراق.
‫"دنیا الان در شرایط ‫بسیار ناراحت‌کننده‌ای‌ست،
‫و به همین خاطر، متأسفم که نمی‌توانم
‫لذت کامل دریافت این ‫جایزه را تجربه کنم."
‫به نظرم فیلم ساختن کار ‫خاص و ویژه‌ای نیست.
‫احتمالاً مثل همون خونه ساختن می‌مونه،
‫یا باز کردن یه مغازه.
‫تلاش یک سرآشپز،
‫برای اینکه طعم نودل‌اش ‫هرروز ثابت بمونه،
‫به طریقی مشابه تلاشی که ‫برای ساخت یک فیلم لازمه.
‫میازاکی داره روی یه ‫پروژه‌ی جدید کار می‌کنه،
‫که انگار قطعه‌ی نهایی دیدگاهش به دنیاست.
‫یه فیلم که مستقیماً ‫خطاب به بچه‌هاست،
‫همون‌هایی که همیشه ‫بهشون امید داشته.
‫پونیو داره سوسوکه دنبال می‌کنه، ‫مثل روحی که ول‌کن نیست.
‫یه پروژه که یادآور «افسونگر مار سفید»ـه،
‫فیلمی که وقتی نوجوون بود ‫عمیقاً تحت تأثیرش قرار گرفت،
‫داستانی درباره‌ی عشقی ‫بین انسان و غیرانسان.
‫خیلی تصویر کشیدم، ‫ولی همه‌شون پراکنده‌اند.
‫این نقاشی، "پونیو اینجاست" ‫این جوهر فیلم رو در خودش داره.
‫بالاخره ایده‌ی اساسی فیلم رو پیدا کردم.
‫می‌خوام تخیل‌ام رو ده برابر وسیع‌تر بکنم.
‫این اولین تصویر فیلم‌مونه.
‫«پونیو» داستان یه ماهی کوچیکه ‫که عاشق یه پسر بچه می‌شه
‫و برای تجربه‌ی این دوستی، ‫به یه دختر کوچیک تبدیل می‌شه.
‫موج‌های لعنتی، ولمون کنین دیگه!
‫این اتفاق تعادل بین دنیای ‫آدم‌ها و اقیانوس رو به هم می‌زنه.
‫سه سال بعد،
‫این فیلم با یکی از ویرانگرترین ‫سونامی‌های چند قرن اخیر همزمان می‌شه،
‫سونامی‌ای به ناپدید شدن و از ‫بین رفتن جان 16هزارنفر منجر می‌شه،
‫و باعث ذوب شدن رآکتور هسته‌ای
‫نیروگاه فوکوشیما شد.
‫"این ایده که طبیعت همیشه مهربونه
‫و می‌تونه یه محیط آلوده‌شده ‫توسط انسان‌ها رو احیا کنه،
‫دروغ محضه."
‫"و اینکه باید به همچین نگاه ‫شیرین و قشنگی به دنیا دل ببندیم،
‫خودش یه مشکل بزرگه."
‫"طبیعتی که سخاوتمنده، ‫همون طبیعته که می‌تونه همزمان
‫وحشی و بی‌رحم باشه."
‫انسان‌ها همیشه تلاش داشتن ‫تا طبیعت رو کنترل کنن،
‫ولی همیشه رنج انتقامش رو هم کشیدن.
‫چیزهایی مثل فجایع طبیعی،
‫بیماری‌های واگیردار، تغییرات اقلیمی.
‫چون انسان‌ها به خاطر قدرت زبان
‫به موجوداتی ویژه تبدیل شدن،
‫طبیعت رو بعنوان چیزی در نظر گرفتن که ‫باید خیلی خوشحال باشیم که بخشی از اونیم،
‫ولی در عین حال چیزی هم ‫هست که باید مقابل‌اش بجنگیم.
‫این یه تناقض بزرگه.
‫به نظرم کار میازاکی سوال‌هایی رو
‫در رابطه با این منحصربه‌فردی ‫وضعیت بشر مطرح می‌کنن.
‫با به تصویر کشیدن شگفت‌انگیزِ ‫طبیعتی وحشتناک و ویرانگر،
‫میازاکی ما رو آماده‌ی ‫دنیایی آشوبناک می‌کنه،
‫آشوب و هرج و مرج ‫ناشی از بحران آب و هوایی.
‫یه جایی وسط‌های پونیو
‫که پونیو و اون پسر بچه‌ای ‫که انگار برادرخونده‌شه،
‫تو آشپزخونه نشستن،
‫و دارن یه نوشیدنی داغ ‫می‌خورن تا آروم بشن،
‫فکر کنم مادره می‌گه: ‫"بیاین با یه نوشیدنی گرم آروم شیم."
‫و همزمان، بیرون، طوفان بیداد می‌کنه.
‫موج‌های خروشان، بادهای سهمگین،
‫انگار کل زیست‌کره ‫داره نابود می‌شه، نه؟
‫اما توی اون آشپزخونه‌ی ‫کوچیک، همه چی خوب و آرومه.
‫این تضاد خیلی جالبه،
‫به‌خصوص چون چیزی که بیرون داره ‫اتفاق می‌افته، در سکوت داره اتفاق می‌افته.
‫پونیو، بیا اینجا!
‫ما اینجوری می‌شینیم.
‫دیدن این صحنه تو فیلم میازاکی، ‫آدم رو آماده‌ی همچین شرایطی می‌کنه
‫و همین‌طور یادآوری می‌کنه که فقط ‫به این خاطر که دنیا داره فرو می‌پاشه،
‫دلیل نمی‌شه برای پسرت و دخترت
‫یا دوستت یه نوشیدنی ‫گرم و شیرین درست نکنی.
‫مگه ما کی در معرض انقراض نبودیم؟
‫این موضوع همیشه وجود داشته، درسته؟
‫این سکوت، یه جور کیفیت ‫شنیداری ایجاد می‌کنه.
‫وقتی به دنیا گوش می‌دی،
‫فرق داره با وقتی که می‌خوای ‫اراده‌تو بهش تحمیل کنی.
‫و فکر می‌کنم این چیز خیلی عمیقیه.
‫انگار فیلم‌ها یه جور ‫ماشین زیبایی‌اند
‫که بهت اجازه میدن و باعث ‫میشن و یه‌جورایی تشویقت می‌کنن،
‫که یه جور خاص به دنیا توجه کنی،
‫که گوش بدی.
‫بعد، صبح روز بعد، ‫شهر رفته زیر دریا.
‫با این که دنیا داره به ‫سمت یک فاجعه پیش می‌ره...
‫دریا تا دم خونه‌مون اومده.
‫میازاکی بار دیگه بچه‌ها ‫رو تشویق می‌کنه که کنجکاو،
‫ ماجراجو و مقاوم باشن.
‫و بعد، موجوداتی رو می‌بینن،
‫به‌خصوص ماهی‌هایی ‫از دوران ماقبل تاریخ.
‫و هم به شکل عجیبی زیباست و ‫هم به شکل عجیبی آرامش‌بخشه
‫و این لحظه‌ی آخرالزمانی یه جورایی ‫می‌شه بخشی از جهانی خیلی وسیع‌تر.
‫و من میگم این خیلی ‫هم غیرواقعی نیست.
‫شاید لزوماً دیگه آدم‌ها وجود نداشته باشن،
‫ولی همیشه یه چیزی هست.
‫و با میازاکی، این فرصت ‫رو داریم که اون چیز رو ببینیم.
‫من تکامل پیدا کردم.
‫فکر کردیم با فیلم‌هامون ‫داریم دنیا رو عوض می‌کنیم.
‫ولی هیچی عوض نمیشه.
‫هیچی عوض نمیشه.
‫نه، هیچی عوض نمیشه.
‫فیلمساز بودن یعنی همین.
‫بعد از «پونیو روی صخره کنار دریا» ‫میازاکی به کارش ادامه می‌ده.
‫دو فیلم بلند می‌سازه که به ‫تاریخ خانوادگی‌ش ربط دارن:
‫«باد برمی‌خیزد» و در نهایت ‫«پسر و مرغ ماهی‌خوار»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫همین دنیاست...
‫کل قدرت من از همین سنگ ‫عظیمی که اینجاست میاد.
‫این سنگ بانیِ بوجود اومدن این دنیاست؟
‫از این خیلی نتیجه‌ها میشه گرفت.
‫جهان‌ها موجودات زنده‌اند، ‫پر از کپک و حشرات.
‫زمان مسیر خودش رو پیدا می‌کنه.
‫من دنبال وارث خودم می‌گردم.
‫ماهیتو، می‌تونم بهت اعتماد ‫کنم که ماموریت‌ام رو ادامه بدی؟
‫فیلمی که به نظر می‌رسه پیامی ‫پایانی باشه برای نسل‌های آینده...
‫فیلمی که توش، میازاکی باز ‫هم ما رو به چالش می‌کشه،
‫و می‌شه اون رو در ‫عنوان ژاپنی‌ش خلاصه کرد:
‫«چطور زندگی می‌کنی؟»
‫خب، تو چطور می‌خوای زندگی کنی؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.