فیلمی از ژیانگ وی-لیانگ «مانْگْرِل» یا «سگ بی‌نژاد» یا «مخلوط شده»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چیزی نیست.
‫آماده؟
‫یک، دو، سه!
‫چیزی نیست.
‫صبر کن.
‫خُب...
‫یک، دو، سه!
‫چیزی نیست.
‫خاله!
‫«هویی» رو...
‫حمومِش کردم و...
‫غذاش هم دادم.
‫اَه! چرا این‌قدر طولِش دادی؟
‫ببخشید رئیس!
‫پول چی؟
‫این رو بگیر.
‫باهاش برایِ خواب‌گاه غذا بخر.
‫غذا... .
‫عذا... .
‫گشنه‌اته؟
‫یِکمی.
‫خودت چی، رئیس؟
‫معلومه!
‫واقعاً؟
‫ضعف کردم.
‫فقط قبلش سیگار... .
‫دود بگیریم.
‫جمع‌شدنتون واسه چیه؟
‫دارین شام می‌خورین؟
‫امروز چی داریم (برای شام)؟
‫چیزی هم برای من گذاشتین؟
‫ولش کنیم، بریم سرِ غذا.
‫رئیس!
‫مسخره‌بازی رو تمومِش کن!
‫بدونِ هیچ پولی... .
‫دو-ماه گذشته، بدون هیچ پولی.
‫پولِمون رو لازم داریم.
‫دو-ماه شده و... ‫دارم می‌فهمم که چی‌به‌چیه!
‫فقط یکم به من وقت بدین، باشه؟
‫ولی دو-ماه گذشته.
‫دو-ماه گذشته!
‫دو-ماه!
‫«جَئِب»!
‫چه مرگته، «جئب»؟
‫دو-ماهه بدونِ حقوق... !
‫جلوم رو نگیر!
‫هِی! آروم بگیر!
‫چه گُه‌ـی داری می‌خوری؟
‫فقط آروم باش.
‫من خودم به قضیه رسیدگی می‌کنم.
‫متوجهِ نگرانی‌هاتون هستم.
‫شما پول‌لازم‌ـین...
‫همون‌طور که منم هستم.
‫باید برای خونه‌هاتون پول بفرستید؛
‫برای والدین و بچه‌هاتون...
‫همون‌طور که من هم باید بکنم.
‫ولی فعلاً من یه مشکلِ جزئی‌ای دارم.
‫پس بیاین به‌هم کمک کنیم.
‫«اوم»!
‫«ایندری»!
‫«مای»! «تیپ»! بیاین کمک.
‫«مای»!
‫«تیپ»! بیاین کمک.
‫ببریمِش داخل.
‫اصلاً هیچ‌کاری هست که بکنیم؟
‫«اوم»!
‫الان...
‫همه سرِ گرفتنِ کارِ «ایندری» دعواشون می‌شه.
‫به نظرِ من...
‫باید بذاریم اَندونزی‌‌ای‌ها کار رو بگیرن.
‫خودت شیفتِ کارش رو بگیر.
‫ولی گفتنِش سخته. مخصوصاً...
‫اگه فیلیپینی‌ها و ویتنامی‌ها موافق نباشن.
‫ما هم موافق نیستیم.
‫بحث بی‌فایده‌ست.
‫در اصل باید تا پول نگرفتیم اعتصاب کنیم.
‫تمام!
‫همین که شغلی داریم...
‫باید شکرگزار باشیم.
‫که بعدش همین‌طور مُفتی کار کنیم؟
‫رئیس داره ازمون سؤاستفاده می‌کنه.
‫فکر می‌کنه چون هوا سرده...
‫جز این‌جا نه جایی می‌تونیم بریم...
‫و نه جایی استخدام بشیم.
‫تو هیچ‌چی نمی‌خوای جواب بدی؟
‫راجع‌به شیفتِ «ایندری»...
‫بسپارینِش به من.
‫بعدش پولِش رو بین همه‌مون تقسیم می‌کنم.
‫«پوی» و «تیپ»! ‫شما به «مای» سرِ «ایندری» کمک کنید.
‫اعتماد کنید بهم.
‫بالأخره پول می‌رسه.
‫تویِ خاکه‌های طلسم نریزِی‌ش. ‫خاکه‌ی طلسم، نوعی ماده‌ی مقدس در فرهنگِ تایوانی‌ست) ‫که ریشه‌ی آن به چین برمی‌گردد. مخلوطی از خرده‌های طلا یا... که طیِ مراسمی، برای بهبود شفایِ بیمار استفاده می‌شود).
‫قبل از این‌که بازش کنی، ‫این‌جا رو فشار بده...
‫20میلی‌گرم توش بریز...
‫و بعد آروم رهاش کن.
‫بگیرِش.
‫می‌بینین؟
‫می‌تونه انجامِش بده.
‫اگه بهترین آدمَم نبود، ‫سرِ کارِ شما نمی‌گذاشتمِش...
‫هرکای که بخواین رو بلده.
‫بیاین هوایِ هم رو داشته باشیم...
‫«ایندری» به‌زودی برمی‌گرده.
‫فعلاً بهِش اعتماد کنید.
‫مگه نه، «اوم»؟
‫«اوم»!
‫درست نمی‌گم؟
‫داری من رو، روی هوا می‌ذاری!
‫نه راستِش!
‫اون («اوم») مشکلی درست نمی‌کنه.
‫مامانی! دیرم شده. بجنب!
‫خیلی‌خب، بزن بریم! ‫بابایی می‌برَت مدرسه.
‫دیگه تغییرهای دقیقه‌نوَدی نمی‌خوام!
‫دیگه نه!
‫گفتم بهِت که؛ ‫واقعاً نیازی نیست درها رو قفل کنیم.
‫نگران نباش.
‫اون قابل‌اعتماده.
‫توی کی‌ای؟
‫می‌خوای‌اش (که بازی کنی)؟
‫چه بازی‌ایه؟
‫می‌خوای‌اش؟
‫چه بازی‌ایه؟
‫دست‌هات رو بگیر بالا.
‫بالاتر!
‫اون هندزفری‌هایِ قدیمی‌ات رو بنداز دور.
‫بی‌خیالِشون شو.
‫ممنونم!
‫این مُدل‌جدیدهاش بهترن.
‫آره، خودمَم می‌دونم.
‫باحاله، نه؟
‫«اوم»!
‫واسه امشب شیش‌نفر لازم داریم...
‫حله؟
‫همون‌طور که قبلاً گفتم...
‫خطِ کارِمون...
‫انسان‌های حوب می‌طلبه؛
‫که شماها باشین.
‫اگر همه‌ی شما...
‫قصدِ ادامه‌ی کار با من رو ‫هم‌چنان داشته باشین...
‫پول هم به‌زودی می‌رسه.
‫ولی مشکلی نیست؛ ‫می‌تونین بهش بگین بدحسابی.
‫کارت‌های شناسایی‌ای که ‫به‌عنوان وثیقه گذاشین...
‫یا پولِ تقدهاتون...
‫همون‌طور قول دادم، پَسِ‌شون خواهم داد.
‫ولی نمی‌تونیم بذاریم همه‌باهم برَن؛ ‫اون هم یهویی.
‫چون این‌جوری توی شرایط سختی قرارَم می‌ده.
‫اسمِ هرکس رو که خوندم...
‫بره بالا و بار-و-بندیلِش رو جمع کنه...
‫و بعد کنارِ وانِتم می‌بینمش.
‫«مایکُل»!
‫«میا»!
‫«تینا»!
‫«جیمی»!
‫«ژَئِب»!
‫«فان»!
‫برین بالا و بار-و-بندیلِ‌تون رو جمع کنین.
‫رئیس!
‫دیگه بسه!
‫من فقط شیش‌نفر رو می‌خوام...
‫فقط شیش‌تا!
‫می‌خواین خودتون تصمیم بگیرید ‫که کی‌ها بیان).)
‫ولی رئیس!
‫«ژَئِب»!
‫«مای»!
‫به «ژَئِب» بگو نیاد؛ بمونه.
‫بهش بگو که نیاد.
‫واسه‌ی چی؟
‫تو کاری‌ات نباشه!
‫برو دیگه!
‫رئیس!
‫«ژَئِب» رو نه (نبرین)!
‫وقتی می‌دونی روال چه‌جوریه...
‫چرا سختِش می‌کنی واسه‌ی خودت؟
‫چه‌خبرها؟
‫خوبم!
‫سه‌نفر برای کارِ رو کِشتی...
‫دوتا هم...
‫برای کُشتارگاه وَ...
‫آخری هم...
‫راستی‌اتِ‌ش...
‫واسه‌ی این یکی هنوز مشتری پیدا نکردم.
‫ولی مشکلِ چندانی نیست...
‫آدم‌های زیادی قراره به‌صورتِ ‫توریستی بیان...
‫حدوداٌ 150تا.
‫آدمِت رو وسطِ اون‌ها جا می‌کنم.
‫می‌تونی صبر کنی تا اون‌موقع...
‫یا پیش‌پرداخت می‌خوای؟
‫مشکلی نیست، «داداش ته»!
‫«هسینگ»!
‫اون‌جور که شنیدم...
‫یه‌سری مشکلاتی داری...
‫چقدر پول بده‌کاری؟
‫بیا برو برایِ خواب‌گاه خنزل-پنزل بخر.
‫«ایندری»!
‫بدن‌هایِمان را جا می‌گذاریم...
‫روزی جسماٌ درخواهیم گذشت...
‫اما روح، فنا-ناپذیر است.
‫همه‌ی ما...
‫آن‌گاه که در زندگیِ‌مان نقشه می‌ریزیم، ‫و برنامه‌هایِ‌مان را می‌چینیم...
‫ضرورتاٌ دست به اولویت‌بندی خواهیم زد.
‫برای مثال به‌هنگامِ مریضی، ‫اولویتِمان پیش دکتر رفتن است؛
‫بیایید آن را (اولویت) به دعا کردن ‫تغییر دهیم.
‫بیایید اول مسیح را بجوییم...
‫که آن‌چه در حقیقت باید نخست انجام دهیم...
‫دعا کردن است و...
‫اعتراف و پرستِش.
‫معمولاٌ هنگام بحث راجع‌به نقاهت...
‫منظورمان فرآیند بهبودیِ ‫از مَرض است؛
‫اما چه‌بسا والاترین معجزه، ‫نه نقاهتِ بدن از بیماری...
‫که نقاهتِ روح از گناهان‌مان است.
‫و تا زمانی که جویای ‫این نقاهتِ اصلی هستیم...
‫باید دست به دامانِ مسیح بمانیم؛
‫تنها دست‌های به میخ‌کشیده‌اش ‫می‌تواند روحمان را شفا دهد.
‫ما تویِ آسایش‌گاه‌مون، ‫همه رو دل‌گرم به این می‌کنیم که...
‫به بیش‌ترین میزانِ استقلال‌شون برسن.
‫خیلی مفتخریم که «هو» هم ‫داره می‌آد پیش‌مون.
‫خیالِتون جمعِ جمع!
‫اون دست آدم‌های اَمینی‌ایه.
‫مامانی! من می‌خوام... .
‫هیچ‌چی نیست!
‫من می‌خوام...
‫می‌خوام...
‫می‌خوام برگردم خونه!
‫مامانی! این‌جا رو نمی‌خوام!
‫نمی‌خوام!
‫خاله!
‫«اوم»!
‫خاله‌ات نیاز به...
‫کمکِت داره.
‫می‌تونی که...
‫خلاصِش کنی؟
‫خاله!
‫صرفاٌ نمی‌فهمم...
‫اول که ماجرایِ «ایندری»...
‫و حالا تو؛ که داری جا می‌زنی!
‫چرا نمی‌خوای واسه‌ی «خاله مِی» کار کنی؟
‫تعجب می‌کنم که نمی‌دونی رئیس کیه این‌جا!
‫گُه توش!
‫آبجی! نیازی نیست نگرانِ چیزی باشی...
‫«اوم» قلِقِ کار رو به «جود» یاد می‌ده.
‫دیدی؟
‫این‌جوری راحت‌تر هم هست، نه؟
‫راستی، آبجی!
‫مگه نمی‌خواستی بری بیمارستان؟
‫من یه‌سر دارم می‌رم شهر...
‫چرا نرسونَمِت؟
‫نه بابا! خودم می‌تونم.
‫نمی‌خوام سربارِت شم.
‫چه سرباری! سرِراهمه خب.
‫تو وانت منتظرت می‌مونم.
‫«جود»!
‫نکن!
‫«اوم»!
‫«هویی»!
‫عیبی نداره.
‫می‌فهمم.
‫«جود»!
‫بیا یه‌سرِ کار رو بگیر حداقل.
‫هیچ‌چی نیست!
‫این اوضاع چیه درست شده تویِ خواب‌گاه؟
‫مگه نگفتم بهت همه رو آماده نگه دار؟
‫اگر هم هنوز دردسر درست کردن...
‫شرشون رو کم می‌کنیم.
‫چیزی به این سادگی! ‫که تو گُه زدی توش!
‫«اوم»!
‫می‌شه صحبت کنیم؟
‫می‌دونی...
‫الان همه عصبانی‌ان...
‫اون‌هایی که می‌خوان برن سرکار...
‫منتظرن بدونَن کی نوبت‌شون می‌شه...
‫اون‌هایی هم که می‌خوان وا‌ستن...
‫منتظرِ پولِ‌شونَن.
‫من می‌خوام بمونم.
‫خب بمون!
‫پس پول چی؟
‫رئیس کِی می‌خواد بده‌اش؟
‫«ژئب»...
‫می‌خواست بدونه که ‫اون‌سمت کوهستان...
‫شغلی برامون هست یا نه.
‫خودِش اول رفت...
‫ما هم می‌تونستیم پشت‌سرِش راه بی‌افتیم.
‫فقط همین‌جا بمون، «مای»!
‫از این‌جا بهتر پیدا نمی‌کنی.
‫«اوم»!
‫رو چه حساب می‌گی این رو؟
‫تو تنها کسی هستی، ‫که می‌دونه این‌جا چه‌خبره!
‫خب واسه همین دارم بهت می‌گم؛
‫بمون!
‫چرا نمی‌تونی بهم اعتماد کنی؟
‫شاید تو بتونی این‌جوری کنار بیای...
‫ولی بقیه‌مون چی؟
‫ما چی؟
‫ما هم حق‌وحقوقی داریم...
‫حق این رو داریم که بریم.
‫واقعاٌ ناامیدم می‌کنی!
‫«ژئب» بهمون گفتش که ‫بعد از کار و پول باهامون تماس می‌گیره...
‫ولی هنوز هیچ خبری ازش نشده!
‫تو می‌دونی کجاست؟
‫قبل‌ترها...
‫تو سعی کردی جلوش رو بگیری که نره؛
‫چرا خب؟
‫و اصلاٌ «ایندری» چی شد؟
‫اون اولی که رسیدیم این‌جا...
‫گفتی که بهت اعماد کنیم...
‫هوامون رو خواهی داشت!
‫رئیس کاره‌ایت می‌شه؟
‫چیزی بهش طلب‌کاری؟
‫چرا ما رو بهش فروختی؟
‫فقط کاری که می‌خواین رو بکنین!
‫اون («ایندری») زودی برمی‌گرده...
‫همین‌الانِش هم براتون یکی رو جاش آوردم.
‫اون («ایندری») کجاست؟
‫ببین...
‫مشکلی نیست اگه سرویسِ من رو نخوای...
‫ولی کارهایی مثلِ این رو... ‫اشاره به دست‌مزد پایینی که می‌گیرن))
‫کی جز من برات جور خواهد کرد؟
‫نه؟
‫کسِ دیگه جز من؟
‫هست؟ نیست!
‫این یارو («اوم»)...
‫تو کلِ آدم‌هام بهترینه!
‫اصلاٌ از خوش‌شانسی‌ته که...
‫این یارو رو سرِ کارِت گذاشتم.
‫کی گفته پرستارهای مرد، ‫فقط برایِ مردهان؟
‫داداش!
‫قبلاٌ هم بهت گفتم...
‫بحثِ من مرد یا زن بودنِش نیست...
‫بحث من...
‫اینه که «ایندری» کجاست؟
‫اون زودی برمی‌گرده.
‫هرچی بهش زنگ می‌زنم و...
‫پیام می‌فرستم...
‫هیچ جوابی نمی‌ده!
‫چرا خب؟
‫هِی!
‫همین‌جوری می‌بافی بهم-
‫ولی من فقط نگرانِشم!
‫به تو چه که نگرانشی؟
‫کجاست؟
‫کجا رفته؟
‫دارم بهت می‌گم دیگه...
‫چیزی برای نگرانی نیست.
‫رئیس هم قبلِش همین رو گفت...
‫حالی‌اته؟
‫کارگرِ مهاجرِمون می‌آد این‌جا...
‫هم پرستاری می‌کنه و هم بچه‌داری...
‫هم آشپزی می‌کنه و هم خدمت‌کارته...
‫همه‌ی این‌ها زیادی‌اته!
‫جایگاهِت رو بدون!
‫احمق!
‫خودت هم یه مهاجری!
‫ازدواج با این‌ها (مهاجرها) کثافتِ محضه!
‫ببخشید، «داداش ته»!
‫بهش بگو تا دیگه براشون کار نکنه؛
‫که بفهمه لنگِ پول‌شون نیستیم!
‫این چه رفتاری‌ایه آخه؟
‫«اوم»!
‫بپر بالا!
‫زل نزن! بپر بالا!
‫نوش‌جان!
‫از آخرین کار گروهی‌ات یکمی گذشته،
‫ولی روتین همونه که بوده.
‫چیزی‌ات نمی‌شه.
‫برو آماده شو.
‫خوب‌هاشون رو پیدا کن.
‫سوارشون کن.
‫بفرستِشون واسه‌ی مشتری‌ها.
‫بعدش هم پولِت رو می‌گیره و باز دوباره!
‫کجا همچین معامله‌ی خوبی دیدی؟
‫واقعاٌ معامله‌ی خوبیه.
‫فکرِ دیگه‌ای داری؟
‫ما مثلِ داداشیم، نه؟
‫من فقط خوبِت رو می‌خوام...
‫باید هوای هم رو داشته باشیم.
‫همین‌طوره، «داداش ته»!
‫مدت‌هاست که مراقبَمی.
‫رئیس!
‫نمی‌خوام این‌کار رو بکنم!
‫می‌دونی چندتاشون رو وِل کردی بِرَن؟
‫می‌دونی؟
‫سوار شو!
‫همین‌کار رو بکنی، دیگه بی‌حسابیم.
‫پس شُد چندنفر؟
‫ها؟
‫هشت‌تا!
‫توریست‌ها رو جایی نبرین!
‫نبرینِ‌شون!
‫کی بهت گفته؟
‫توریست‌ها رو جایی نبرین!
‫شماها این‌جا اومدین برای سفر! نه واسه‌ی کار!
‫کار می‌خواین برگردین کشورِتون!
‫بجنب!
‫واستا ببینم!
‫این آدم‌ها رو کجا می‌بری؟
‫واستا ببینم!
‫سیگار؟
‫پاسپورت‌هاتون، لطفاٌ!
‫رئیس!
‫کارِت حرف نداشت!
‫غصه‌ی بقیه رو من اثری نداره!
‫غصهٔ بقیه رو من اثری نداره!
‫غصه‌ی بقیه رو من اثری نداره!
‫چون مشکلاتِ خودم ‫به‌اندازه‌ی کافی دیوانه‌کننده هستن!
‫چون مشکلاتِ خودم ‫به‌اندازهٔ کافی دیوانه‌کننده هستن!
‫چون مشکلاتِ خودم ‫به‌اندازه‌ی کافی دیوانه‌کننده هستن!
‫با هوش‌یاریِ والدینم!
‫حالا به بهترین شکل با اون‌ها کنار می‌آم!
‫ببخشید؛ چون...!
‫!..ببخشید؛ چون.
‫!.ببخشید؛ چون..
‫!ببخشید؛ چون...
‫ببخشید؛ چون...!
‫این نیست که دوستِت نداشته باشم!
‫صرفاٌ نمی‌خوام...!
‫!..صرفاٌ نمی‌خوام.
‫!.صرفاٌ نمی‌خوام..
‫!صرفاٌ نمی‌خوام...
‫صرفاٌ نمی‌خوام...!
‫اشکِت رو درآرم!
‫عزیزم! ببخشید؛ چون...!
‫!..عزیزم! ببخشید؛ چون.
‫!.عزیزم! ببخشید؛ چون..
‫!عزیزم! ببخشید؛ چون...
‫عزیزم! ببخشید؛ چون...!
‫صرفاٌ نمی‌خوام...!
‫!..صرفاٌ نمی‌خوام.
‫!.صرفاٌ نمی‌خوام..
‫!صرفاٌ نمی‌خوام...
‫صرفاٌ نمی‌خوام...!
‫اشکِت رو درآرم، دوباره!
‫خوش‌حالی یعنی همه‌چیز!
‫بابام این‌جوری تربیتَم کرد...!
‫!..بابام این‌جوری تربیتَم کرد.
‫!.بابام این‌جوری تربیتَم کرد..
‫!بابام این‌جوری تربیتَم کرد...
‫بابام این‌جوری تربیتَم کرد...!
‫مامانم این‌جوری بارَم آورد...!
‫!..مامانم این‌جوری بارَم آورد.
‫!.مامانم این‌جوری بارَم آورد..
‫!مامانم این‌جوری بارَم آورد...
‫مامانم این‌جوری بارَم آورد...!
‫من خوش‌حال زاده شدم!
‫بدونِ هیچ بلندپروازی‌ای!
‫سلام! من آقایِ خوش‌حالم!
‫بدونِ حتی یه غصه در دنیا!
‫«ایندری»!
‫شیفتِت رو من برداشتم.
‫به همه گفته بودم...
‫که پولِش رو مساوی تقسیم می‌کنم.
‫حالا از اون «همه» خبری نیست...
‫کسی هم اگر هست، تو نمی‌شناسی.
‫من سهمَم رو برنمی‌دارم...
‫این‌جوری برایِ تو بیش‌تر می‌مونه.
‫هرچیزی که این‌جاست، مال تو، «ایندری»!
‫مادرجان!
‫مادرجان! چیزی نیست!
‫چیزی نیست!
‫چقدر دیگه مجبوریم صبر کنیم؟
‫واقعاٌ نمی‌فهمم... !
‫چرا باید دَر رو همین‌جوری روی یکی ببندن!
‫زندگیِ یه آدم اون تو در خطره!
‫چه‌جوری می‌خوای وارد شیم-
‫ببخشید ها! این من نبودم که در رو قفل کردم!
‫باید یه فکری کنی، تا در رو باز کنیم!
‫وگرنه، چطور قراره کمک کنیم؟
‫بابا می‌گم من که در رو قفل نکردم!
‫بالأخره! عروسِش اومد!
‫برین کنار تا در رو باز کنم.
‫مادرجان!
‫مادرجان! داریم می‌بریمِت بیمارستان.
‫آروم باش! بقیه‌اش با ما!
‫مامان‌جون چِش شده؟
‫آماده؟
‫یک، دو، سه!
‫از این‌طرف! سمتِ ماشین!
‫چرا اول به خودم زنگ نزدی؟
‫واسه‌ی چی؟
‫گُه بهِت!
‫منتظر نباش! شروع کن!
‫ممنونم، خاله!
‫«اوم»!
‫مامانی!
‫«هویی»؟
‫مامانی!
‫خاله!
‫خوبی؟
‫خاله!
‫مامانی!
‫یک، دو، سه!
‫مراقب باش!
‫محکم بشین!
‫خاله!
‫بذار من بِرونم.
‫سوار شو!
‫خاله!
‫راجع‌به چیزی که...
‫کمکی که ازم خواسته بودید؛
‫خواستم بگم می‌تونم...
‫می‌تونم خلاصِش کنم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.