..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫همه‌ی سرزمین میانه با حکایت جنگ حلقه آشنا هستند.
‫اما حکایات قدیمی‌تری هم وجود دارند.
‫حکایاتی که در شب‌های زمستانی سرد، ‫در گرماگرم آتش روایت می‌شوند.
‫حکایاتی که از کهن‌سالان ‫به دست جوانان سپرده می‌شود.
‫حکایاتی که مسیری را در میان تاریکی هموار می‌کنند.
‫تقریباً 200 سال پیش از آنکه ‫حلقه نزد بیلبو بگینز بیاید،
‫دختری زندگی می‌کرد...
‫نامش هرا بود، تک دُختِ هِلم، شاه روهان.
‫زیر بدر پاییزی به‌دنیا آمد، اما مادرش
‫چشمانش دیگر طلوع آفتاب را ندید.
‫این دختر که به‌دست شاهی جنگجو، ‫در کنار دو برادر بزرگ شده بود،
‫پیش از آنکه راه رفتن را یاد بگیرد، ‫اسب‌سواری را فرا گرفت.
‫برخی او را «سرکش» می‌خواندند.
‫کله‌شق، نکوهش‌کننده‌ی پدرش، اما در حقیقت...
‫هلم به‌شدت به فرزند یاغیش افتخار می‌کرد.
‫اعمال بزرگی به‌دست این دختر رقم خوردند.
‫اما در نغمه‌های دیرینه ‫حکایات او را جویا نشوید...
‫هیچ حکایتی از او نقل نشده است. ‫[اشاره به اینکه دخترِ هلم در کتاب گمنام است]
‫ارباب حلقه‌ها
‫جنگ روهیرم
‫بانوی من.
‫اسب کجاست؟ سوار کجاست؟ ‫مفقودند در سایه‌ای که نمی‌توان او را یافت.
‫راه دراز است و مسیرش بسی دور از خانه.
‫اما نترس خواهر، هنر تک‌تازی داری در سینه.
‫از قله‌ی کوهستان گرفته و رود کم‌عمق،
‫شوق سفرش می‌رسد به سرزمین‌هایی که ‫در نجوای خطر شده‌اند مغروق.
‫بی‌باکانه به‌ دلِ ناشناخته‌ها می‌زند او.
‫هرا.
‫باید می‌دیدش، هاما.
‫پرنده‌ی جوون به طعمه جذب شد.
‫هالث می‌گفت فایده نداره.
‫می‌گفت تیکه‌پاره‌ات می‌کنه.
‫صبر کن، هرا.
‫می‌دونستی عقاب‌های بزرگ زبان مختص خودشونو دارن
‫ولی فقط با جادوگرها حرف می‌زنن؟
‫میشه بهم گوش بدی؟
‫وایسا بینم، این‌ها اسب‌ها کی‌ان؟
‫سعی داشتم همینو بهت بگم.
‫از «سرحد غربی» پیغام‌رسان اومده.
‫از طرف ارباب فرکا؟
‫چرا؟
‫درخواست شورای سلطنتی کرده.
‫فکر می‌کردم فقط شاه می‌تونه ‫اربابان رو به شورا فرا بخونه.
‫این رسم‌مونه، اما قانون نه.
‫اولوین!
‫و همچنین اگه می‌خوای بری
‫خودتو خوراک هیولای پرنده کنی ‫رسمش اینه که به ندیمه‌ی بانوت خبر بدی!
‫زود باش، باید لباس‌تو عوض کنی.
‫مگه اینی که پوشیدم چشه؟
‫امیدی بهت نیست.
‫ارباب فرکا سال‌هاست به دربار نیومده.
‫چرا الان سروکله‌اش پیدا شده؟
‫- نکنه فکر می‌کنید می‌خواد پدرمونو به‌مبارزه دعوت کنه؟ ‫- دوست دارم تلاش‌شو ببینم.
‫هالث.
‫برادر.
‫من شک دارم فرکا اصن یادش بیاد چه‌طوری ‫شمشیرشو تکون بده.
‫زیادی توی سرحد غربی بی‌کار نشسته،
‫فقط دهن و جیب‌شو پر کرده.
‫مردهای چاق و مرفه خطرناک‌ترین مردهان، ‫شاهزاده هالث.
‫دل‌شون رو با شجاعت کاذب پر می‌کنه،
‫و شجاعت کاذب موجب نارضایتیه.
‫و این یعنی؟
‫یعنی ارباب فرکا کلی وقت داشته که ‫به نداشته‌هاش فکر کنه.
‫فرکا فقط چیزی که ما بهش اجازه می‌دیم رو داره، ‫نه بیشتر از اون.
‫لیف، امشب تو نشان پرچم‌ها رو اعلام می‌کنی.
‫عالیجناب فری‌لاف.
‫بله، همین‌طوره.
‫اولین‌باریه که تو شورام.
‫فکر می‌کردم همه نشان‌ها رو بلدم.
‫[گرمهیر، ارباب دشت غربی] ‫[اِوربرند، ارباب دشت شرقی]
‫ولی من...
‫این یکی رو تشخیص نمیدم.
‫پرچمِ رزم‌بانوان.
‫بانو هرای من.
‫دختردایی؟
‫نگاهش کن...
‫نه گِلی روته، نه شاخه‌ای تو موهات.
‫آدم ممکنه با شاهدخت روهان اشتباهت بگیره.
‫رزم‌بانوان زنانِ «سرزمین‌های مرزی» بودن.
‫وقتی همه‌ی مردها کشته می‌شدن،
‫اون‌ها سلاح به‌دست می‌شدن و می‌جنگیدن.
‫از روهان دفاع می‌کردن، ‫وقتی کس دیگه‌ای نمی‌تونست.
‫این‌ها مال زمانه‌های سیاه‌تر بودن.
‫خیلی وقته که تو فکرم وقت‌شه ‫این پرچم رو برکنار بندازیم.
‫فکر نکنم هیچ‌کدوم‌شون باقی مونده باشن.
‫همه‌شون مردن...
‫همه‌شون نه.
کتاب جنگ حلقه: در دوران برِگو زنان بر مردان وحشِ شرقی] که از دریای داخلی آمدند و وارد ناحیه‌ی شرقی روهان [.شدند، تاختند تا از قلمرویشان حفاظت کنند
ضمایم ارباب حلقه‌ها: نام زنان دلیر بسیاری] [در ترانه‌های روهان آمده است
‫هلم، پسر گِرَم،
‫فرمانروای ائورلینگاس،
ائورلینگاس: ائورل اولین شاه روهان بود و مردمانش] [خود را ائورلینگاس، فرزندان ائورل نامیدند
‫- نهمین... ‫- آره، آره...
‫خودشون می‌فهمن شاه‌شون کیه وقتی می‌بیننش.
‫قیافه‌تون جوریه که انگار توی تشییع جنازه‌این!
‫نترسید، سست‌دل‌ها.
‫خیلی زود این مسئله رو تموم می‌کنیم.
‫می‌بینم بدون من شروع کردی.
‫فرکا، ارباب سرحد غربی،
‫عالیجناب وولف، پسر فرکا،
‫فرمانده تارگ، از دونلند.
‫ارباب فرکا، خیلی وقته ندیدیمت.
‫این همه شورا رو نادیده گرفتی...
‫ولی مثل اینکه خوراکی‌ها رو نه.
‫فرکا... پادشاه داره شوخی می‌کنه.
‫می‌بینم که ‫سال‌خوردگی اخلاق‌تونو بهبود نبخشیده، سرورم.
‫توی این تالار بزرگ ازم استقبال نمی‌شه؟
‫این‌جا از همه‌ی مردان وفادار استقبال می‌شه.
‫عا، ولی وفادار به کی؟
‫هوم؟؟
‫به روهان؟
‫یا به گاندور؟
‫شایعه‌ای به گوشم رسیده...
‫که یه شازده‌ی گاندوری
‫برای خواستگاری با دخترت بهت پیشنهاد داده.
‫اینو انکار می‌کنی؟
‫ربطی به تو نداره که دخترم با کی ازدواج می‌کنه.
‫من که میگم ربط داره.
‫به‌نظرم به همه‌مون ربط داره.
‫با پیشنهادی برای مستحکم‌سازی روهان ‫اومدم به این شورا،
‫نه برای تضیعفش.
‫بیش از حد خاندان‌هامون با هم جر و جدال داشتن،
‫درحالی‌که گاندور عظمت‌مون رو داره غصب می‌کنه.
‫اگه واقعاً با هم متحد بودیم، بهمون احترام می‌ذاشتن ‫و ازمون می‌ترسیدن.
‫وقتش رسیده روهان دیگه سگِ گاندور نباشه.
‫به‌جاش فرزندی از سرحد غربی رو درنظر بگیرید.
‫من، وولف، پسر فرکا،
‫نزد شما، هرا، دختر هلم، آمده‌ام.
‫وولف، بس کن...
‫تا از شما خواستگاری کنم.
‫خب، دختر، جوابت چیه؟
‫هوم؟
‫کافیه!
‫از متحد کردن مردمان‌مون حرف می‌زنی،
‫وقتی من کسی بودم که با مرگ، قحطی ‫و جنگ روبه‌رو شد
‫تا این سرزمین‌ها رو گسسته نشده نگه داره.
‫می‌دونم چرا اومدی، فرکا،
‫فرزند دونلند،
‫دنبال اتحاد نیستی.
‫دنبال تاج و تختی.
‫پادشاهان پیری که عصای پیشکش شده رو پس می‌زنن ‫به زانو در میان.
‫[:[دیالوگ مستقیم از کتاب
‫تو حاکم وفاداری‌شون نیستی.
‫فقط خیال کردی هستی.
‫سرورم، این‌جا جاش نیست.
‫خواهرزاده‌ام راست میگه.
‫یه شاه تو منزل خودش دعوا نمی‌کنه.
‫ولی آدم توی هوای آزاد دستش بازتره.
‫موافق نیستی؟
‫دایی، این کار عاقلانه‌ایه؟
‫من فرکا رو خوب می‌شناسم.
‫یه رگِ شرافت هم تو جسم و جونش پیدا نمی‌شه.
‫این خط این هم نشون...
‫ازدواج با هرا دل‌شو کامل راضی نمی‌کنه.
‫می‌خواد پسر خودشو روی تخت سلطنت قرار بده ‫و پسرهای منو توی گور.
‫وقت‌شه جایگاه‌شو بهش یادآوری کنم.
‫سلسله‌ی هلم به این سادگی‌ها شکسته نمی‌شه.
‫بیا بریم، پسر.
‫به حال خودشون بذارشون.
‫بهم جواب ندادی.
‫باید بریم.
‫یعنی این‌قدر بد می‌شه؟
‫یه موقع جداناپذیر بودیم.
‫اون موقع بچه بودیم.
‫هرا پیش اونه؟
‫آره.
‫فکر نمی‌کردم اوضاع این‌قدر تغییر کرده باشه.
‫وولف، لطفاً.
‫تو برام خیلی مهمی...
‫...ولی؟
‫ترجیح میدی با یه غریبه‌ی گاندوری ازدواج کنی.
‫من اصن به ازدواج فکر نمی‌کنم.
‫پدرهامون جوری صحبت می‌کنن که انگار اصن ‫من تو جمع نیستم.
‫تصمیم گرفتنش باید با من باشه.
‫و این تصمیم باید مال تو هم باشه.
‫اگه بهت بگم این چیزیه که خودم می‌خوام چه‌طور؟
‫چیزی که همیشه می‌خواستم.
‫من دوستت دارم.
‫نه.
‫من دلم نمی‌خواد باهات ازدواج کنم.
‫من دلم نمی‌خواد با هیچ مردی ازدواج کنم.
‫دنبال جوابم بودی...
‫جوابم این بود.
‫هرا!
‫بیا بریم، خواهر.
‫وگرنه از خوش‌گذرونی جا میوفتم.
‫حالا، دونلندی،
‫فقظ باید با هلم در بیوفتی.
‫فقط خودمو خودتیم.
‫بی‌سلاح.
‫از این کارت پشیمون میشی، پیرمرد.
‫هرجور لباسی می‌خوای تنِ دختره کن...
‫می‌تونی متوقف‌شون کنی؟
‫دخترت شبیه یه بانو نمی‌شه.
‫تعجبی نداره که سرکش شده.
‫توسط یه حیوون مثل تو بزرگ شده.
‫مردم اونو وحشی صدا می‌زنن.
‫جاش همین‌جا تو یه قلمروی خشنه.
‫ولی نه...
‫از سر پسرم زیاده...
‫آخرش هم دخترت چهار دست و پا میاد...
‫و به پسرم التماس می‌کنه تا باهاش ازدواج کنه.
‫پدر!
‫بلند شو، فرکا!
‫بلند شو و بجنگ!
‫پدر!
‫مرده!
‫غیرممکنه.
‫من فقط یه ضربه بهش زدم.
‫خودتون دیدید.
‫همه‌تون دیدید.
‫تو اونو کشتی.
‫شمشیرتو بذار زمین، پسر جون.
‫نه!
‫جرات می‌کنی به روی شاه شمشیر بکشی؟
‫دونلندی.
‫پدر، نه!
‫داری می‌کشیش!
‫به اندازه‌ی کافی خون‌ریزی شده.
‫دیگه کافیه.
‫تقاص‌شو پس میدی...
‫با جونت.
‫اینو قسم می‌خورم.
‫نفس‌تو هدر نده، پسر.
‫تا مبادا این آخرین نفست باشه.
‫وولف.
‫پسر فرکا.
‫تو تبعیدی.
‫اگه دوباره پا به این سرزمین‌ها بذاری...
‫سر به تنت نمی‌مونه.
‫وولف!
‫ولش کن.
‫فصل‌ها گذشتند...
‫مدت‌ها مرگ فرکا نقل محافل بود.
‫برخی زمزمه می‌کردند این طالع‌نحسی‌ست که ‫یک شاه خویشان خود را بکشد.
‫سرگذشت وولف ذهن هرا را متلاطم کرده بود.
‫تبعید شده بود و خوار شمرده شده بود.
‫ولی هنوز هم پسری بود که ‫زمانی او را دوست خود می‌خواند.
‫آماده‌ای؟
‫گیرت انداختم.
‫صبر کن.
‫زخمیت کردم!
‫ببخشید!
‫قصد نداشتم بهت آسیب بزنم.
‫ولم کن.
‫داری خون‌ریزی می‌کنی.
‫تا بابام این‌جا پیدات نکرده برو.
‫گفتم برو!
‫هرا سعی کرد از وولف خبری کشف کند.
‫هیچ نشانی از او پیدا نمی‌شد.
‫انگار غیب شده بود، ‫همانند یک سایه در دل شب گم شده بود.
‫در مرزهای شرقی روهان تهدیدی جدید ظهور کرد.
‫در شب صداهای عجیبی شنیده می‌شد.
‫در صبح اجساد شکسته شده‌ی اسب‌های وحشی ‫که مرده بودند پیدا می‌شدند.
‫دیگر شاه اجازه نمی‌داد که دختر خودرای‌اش ‫به‌تنهایی بتازد.
‫کرِباین از دانلند! ‫[کرباین: نوعی کلاغِ بومی دون‌لند] ‫[که از آنها به‌عنوان جاسوس استفاده می‌شد]
‫این یه جنوبیه.
‫زره بهش نشان مزدور بودن زده.
‫ببین این ردها به کجا می‌رسن.
‫یه جنوبی این همه راه توی شمال چی می‌خواد؟
‫یه چند روزی این‌جا بوده.
‫پرنده‌ها بدنش رو کامل تجزیه کردن.
‫نیزه و شیپور.
‫فکر کنم یه‌جور جانور-پرور بوده.
‫آره، ولی پرورش‌گر چی؟
‫وقتی بچه بودم چه شعر قدیمی برام بازخونی می‌کردی؟
‫یه چیزی درمورد به لرزه دراوردن زمین بود.
‫فرار کنید!
‫هیولائه هاره!
‫هرا! ‫از این‌جا برو!
‫حرکت کن!
‫فره‌لاف!
‫هرا، نه!
‫سریع‌تر آشنه، سریع‌تر!
‫هرا!
‫می‌دونه چه موجودی توی اون بیشه‌ها زندگی می‌کنه؟
‫معلومه که می‌دونه.
‫هی، آشنه، هی.
‫آره، برو، برو.
‫از آب‌های تاریک که در نهان رازهای کهن دارند ‫برحذر باش.
‫یه نگهبان آب.
‫[نگهبان آب: موجودی وحشتناک با بازوان قدرتمند] ‫که تنها گفته شده در رودخانهٔ سیرانون، ‫در زیر دیوارهای غربی موریا سکونت داشته]
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تو عمرم چنین منظره‌ای ببینم.
‫فرمانده تارگ.
‫این‌جا چی‌کار می‌کنید؟
‫شما تبعید شدید.
‫عازم یه ماموریت شدم.
‫ولی مثل اینکه اون هدف تغییر کرده باشه.
‫توسط کی عازم شدی؟
‫من به یه فرمانده‌ی جدید خدمت می‌کنم.
‫ارباب گران‌قدرِ قبایل تپه‌ای.
‫مردان وحش هیچ ارباب گران‌قدری ندارن.
‫حالا دارن.
‫چه‌طور جرات می‌کنید!
‫دست‌تو ازم بکش عقب!
‫منو بذار زمین!
‫اون موماک رو غرق کرد.
‫- چرا الان نکشیمش؟ ‫- بذار برم!
‫نه.
‫پیش ارباب گران‌قدر می‌بریمش.
‫نه! گفتم ولم کنین!
‫پیداش کردم.
‫توی یکی از برج‌های مراقبت نگهش داشتن.
‫آشنه.
‫چه‌طور می‌تونی تو چنین وضعی غذا بخوری؟
‫باید یه راه خروجی دیگه وجود داشته باشه.
‫کی جرات داره آیزنگارد رو سکنه‌نشینی کنه؟
، دون‌لندی‌ها در زمان سلطنت دئور، پدربزرگ هلم] ، ایزنگارد را اشغال کردند [و این اشغال تا پس از سلطنت هلم نیز ادامه داشت
‫یکی که اون‌قدر جسارت داره که ‫دختر یه شاه رو بدزده.
‫من دارم میرم دنبال هرا.
‫شما مخفی بمونین.
‫اسب‌ها رو آماده‌باش نگه‌دار.
‫- اگه تا ساعت دیگه برنگشتم... ‫- صبر کن...
‫من یه نقشه دارم.
‫همیشه اون‌قدر کنجکاوی که به ضررت تموم می‌شه.
‫وولف!
‫تو زنده‌ای!
‫تو ارباب گران‌قدری.
‫فکر کردی مثل یه سگ ولگرد در میرم و ‫زخم‌هامو لیس می‌زنم؟
‫نه.
‫سرم شلوغ بوده.
‫تو کل زندگیم به‌خاطر خونِ دونلندیم منو توبیخ کردن.
‫ولی ببین وقتی بهشون نیاز داشتم ‫کی‌ها جواب‌مو دادن.
‫قبایل تپه‌ای با من بیعت کردن.
‫تک‌تک‎شون.
‫نمی‌تونی امید داشته باشی که دربرابر روهان ‫و گاندور ایستادگی کنی.
‫پدرت هیچ‌وقت از گاندور درخواست کمک نمی‌کنه.
‫غرورش بهش اجازه نمی‌ده.
‫نه.
‫گاندور قرار نیست بیاد.
‫اول برادرهاتو می‌کشم.
‫بعدش پدرتو می‌کشم.
‫و بعدش تاج و تخت رو مال خودم می‌کنم.
‫و شاه چی می‌شی؟
‫سرزمینی ویران شده که مردمش تیکه‌پاره شدن؟
‫تو فرصت متحدسازی روهانو داشتی.
‫و ازش رو برگردوندی!
‫این‌قدر برات چندش‌آور بودم؟
‫به همین سادگی فراموش‌شدنی بودم؟
‫من هیچ‌وقت فراموشت نکردم.
‫سعی کردم پیدات کنم.
‫پسری که می‌شناختم هیچ‌وقت آرزوی جنگ نداشت.
‫این کارو نکن، وولف.
‫مردم بی‌گناه رو به کشتن میدی.
‫اگه هنوز یه راهی باشه ‫که بتونی نجات‌شون بدی چه‌طور؟
‫راهی برای نجات مردمانت؟
‫اگه با این موافقت کنم...
‫اگه با عروست شدن موافقت کنم...
‫قسم می‌خوری جنگ برپا نشه؟
‫اگه موافقت کنی؟
‫تو خاندان شما گستاخی و تکبر پایانی نداره؟
‫حتی الان هم حتی فکرشو زورکی می‌تونی هضم کنی.
‫می‌تونی؟
‫پسری که می‌شناختی از بین رفته، هرا.
‫من مردی‌ام که پدرت از من ساخت.
‫اولوین!
‫همین‌طور این‌جا نشین.
‫حرکت کن!
‫فکر کردی هنوز یه رزم‌بانو هستی، پیرزن؟
‫دوران رزمندگیت به سر رسیده!
‫برو!
‫بیا، شکمو.
‫داریم می‌ریم.
‫بگیریدشون!
‫بدو!
‫نگهبانان رو احضار کنید!
‫جلوشو بگیرید!
‫برو!
‫مانع‌شون بشید!
‫از دروازه عبور کن!
‫حرکت!
‫نمی‌تونیم از کماندارها بگذریم.
‫بهم اعتماد کن.
‫من یه نقشه دارم.
‫نقشه‌ات اینه؟
‫نگفتم نقشه‌ی خوبیه!
‫سرورم!
‫من خوبم.
‫بیا از این‌جا بریم.
‫سریع‌ترین سواران‌مونو عازم می‌کنم.
‫خودتو به زحمت ننداز.
‫ازشون سبقت می‌گیره.
‫افراد رو برای جنگ آماده کن.
‫لطفاً بهم گوش بده.
‫ما از نیروی کامل ارتش وولف آگاهی نداریم.
‫دستکم نگیریدش، پدر.
‫وولف نقشه‌اش پیچیده‌تر از این‌هاست.
‫مطمئنم.
‫اون موماکه، جنوبی‌ای که دیدیم.
‫این‌ها تصادفی نیست.
‫هیولائه مریض شده بود.
‫خودت هم همینو گفتی.
‫گزارشاتی از یه کاروان موماکیل که در ‫کنار مرزهای جنوبی‌مون حرکت می‌کردن شنیده بودیم.
‫حتماً یکی‌شون زنجیرشو شکونده ‫و وارد سرزمین‌هامون شده.
‫ربطی به بچه دولندیه نداره.
‫عاقلانه‌ترین اقدام اینه که ‫به قلعه‌هامون عقب‌نشینی کنیم.
‫آتشِ دیدبانی رو برافروزید.
آتش‌های دیدبانی برای هشدار دادن] روی تپه‌های مجاورِ کوهستان سفید چیده شده بودند [و از گاندور تا روهان کشیده شده بودند
‫از گاندور طلب کمک کنید.
‫عاقلانه‌ترین اقدام؟
‫ازم می‌خوای ادوراس رو رها کنم. ‫[ادوراس: پایتخت روهان]
‫تا وقتی به نیروی کامل برسیم...
‫بله.
‫این‌ها یه مشت مردان وحش حقیر نیستن.
‫این مردها آموزش‌دیده و کاملاً مسلح‌ان.
‫اعلی‌حضرت، جسارتاً، ارباب فری‌لاف خیلی جوون‌ان.
‫مثل من دوشادوش شما در نبردها نجنگیده‌ان.
‫من سیصد سوار رو متعهد می‌سازم تا ‫از جناح شرقی حفاظت کنن.
‫مردان وولد آماده‌ی مبارزه‌ان!
‫[وولد: بخش شمالیِ دشتِ شرقی روهان]
‫تعهدت رو می‌پذیرم.
‫ارباب ثورن فرمان جناح شرقی رو به‌عهده داره.
‫من هم جناح طلایه‌دار رو به شمال رهبری می‌کنم ‫و توی دشتِ باز با وولف رودررو می‌شم.
‫هر مردی که تمایل داره، پا پیش بذاره.
‫سرحد سیاه‌آب با شماست! ‫[سرحد سیاه‌آب: منطقه‌ای شرقی در مرز روهان]
‫ما برای روهان می‌جنگیم!
‫دایی، لطفاً...
‫بهم اعتماد کن!
‫بهت اعتماد کنم؟
‫بهت اعتماد کردم که از دخترم حفاظت کنی.
‫که امن نگهش داری.
‫و ببین چی شد...
‫یه تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ی کثیف دزدیدش.
‫تقصیر اون نبود!
‫فری‌لاف نجاتم داد.
‫ممکن بود بمیره!
‫برگرد دون‌هارو، فری‌لاف هیلدسون.
‫[دون‌هاررو: پناهگاهی در جنوب ادوراس]
‫برای خودت گودال بکن و برو توشون بخز.
هیلد: خواهرِ هلم، و مادرِ فری‌لاف] [هیلدسون: فرزندِ هیلد
‫وقتی ترانه‌های این روز خونده بشن، ‫وقتی نام قهرمانانش روایت بشه،
‫اسم تو بین‌شون نخواهد بود.
‫اون از خویشان خودمونه.
‫اون از خویشان من نیست!
‫و به شمشیری که ‫چنین دست بی‌وفایی عرضه کنه نیازی هم ندارم!
‫عالی‌جناب...
‫فری‌لاف، صبر کن!
‫شاه حرف خودشو زد.
‫شمشیرم رو همیشه در اختیار خواهید داشت، دایی جونم.
‫چه براتون ارزشی داشته باشه، چه نداشته باشه.
‫می‌دونن قراره بهشون حمله بشه.
‫از این‌جا به بعد تا ادوراس مسیرمون بازه.
‫هلم انتظار داره که ‫در دشت‌های شمالی کمپ بزنیم.
‫خوبه.
‫جنگ پیش روی ماست.
‫نظرت چیه، دوست قدیمی؟
‫بازم منو به دوش می‌کشی؟
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫تعهد می‌بندم برای شاهم بجنگم.
‫احمق نشو، بچه.
‫اگه بهم گوش نمی‌دی، ‫پس حداقل بذار بجنگم.
‫تو هیچی از جنگ نمی‌دونی.
‫من سریع‌ترین سواری‌ام که داری.
‫می‌تونیم بین فرمانده‌ها پیغام رد و بدل کنم.
‫گفتم نه!
‫سلسله‌ی هلم به تو متکی نیست، هرا.
‫در هالث و هاما جریان داره.
‫برادرهام می‌تونن از میهن‌شون دفاع کنن، ‫ولی من نه!
‫یه روزی ازدواج می‌کنی.
‫تو گاندور زندگی می‌کنی و بچه‌هایی ‫به‌دنیا میاری که هیچی از رسوم ما نمی‌دونن.
‫می‌خوای رفتن‌مو ببینی؟
‫این چیزیه که خوشحالت می‌کنه؟
‫آره، خوشحالم می‌کنه.
‫خیلی خرسند می‌شم.
‫زنده می‌مونی.
‫چون من ازت حفاظت کردم.
‫ارتش وولف 20 لیگ با ادوراس فاصله داره.
‫[تقریباً معادل ۱۰۰ کیلومتر]
‫هیچ کمپی نزدن.
‫اصن استراحت نمی‌کنن.
‫چی؟
‫دارن به پیش‌روی‌شون ادامه می‌دن.
‫قبایل تپه‌ای به حمله کردن ‫تحتِ پوشش تاریکی عادت دارن.
‫قصد داره امشب ضربه‌شو بزنه.
‫روهیرم رو فرابخون! ‫[روهیرم: مردم روهان]
‫صبر کنید!
‫این‌قدر عبوس نباش، خواهر کوچولوی من.
‫هلم پتک‌مشت تو هیچ نبردی شکست نخورده.
‫هاما... ‫به یه اسب تیزپاتر نیاز داری.
‫آشره رو با خودت ببر.
‫آشره به هیچکس جز تو دل نمی‌ده.
‫درضمن... ‫من به دختر مسن‌ام اعتماد دارم.
‫جاش پیشت امن می‌مونه؟
‫همیشه.
‫شاید... یه روزی...
‫یکی از من افسانه‌سرایی کنه.
‫به امید فردا، خواهر کوچولوی من.
‫تاختن‌تان قوی بادا، برادرانم.
‫ثورن کجاست؟
‫دیر کرده.
‫افرادش باید جناح شرقیو پوشش بدن.
‫من یه بار کنار پدرت جنگیدم.
‫کل روستامو از یه دسته دونلندیِ مهاجم نجات داد.
‫تو اون نبرد سپرم آسیب دید.
‫بعدش، دلم یه سپر جدید خواست.
‫ولی اون بهم گفت: «نخیر.»
‫«آسیب ندیده.»
‫«فقط تجربه دیده.»
‫خیلی زیادن.
‫پدرت یه آدم معمولی نیست.
‫بیشتر از یه ارتش دونلندی لازمه تا ‫به خاک کشیده بشه.
‫خونِ اجدادمون در رگ‌هاش جریان داره.
‫همون خونی که توی رگ‌های تو جریان داره.
‫وای، تعهدنامه‌ها.
‫وای نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫شاه این‌ها رو به‌عهده‌ی من سپرد ‫تا ازشون حفاظت کنم.
‫مشکلی نیست.
‫نترس، پسر جون.
‫ذهن شاه با چیزهای دیگه مشغوله.
‫این نشان کیه؟
‫اوه!
‫اون؟
‫اون مهرِ ارباب ثورنه.
‫چی شده؟
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫من اینو قبلاً دیدم.
‫ارباب ثورن با وولف هم‌دست شده.
‫می‌خواد به پدرم خیانت کنه.
‫باید مردم‌مون رو از این‌جا بیرون ببریم.
‫هشدار رو به صدا در بیار، همین حالا!
‫برو!
‫شهر رو تخلیه کن!
‫سواران مارک!
‫برادران روهان!
‫برخیزید!
‫اینک برخیزید!
‫سپیده‌دم را با خون دشمنان‌مان ‫به رنگ سرخ در می‌آوریم!
‫سلاح‌هاتونو بیرون بکشید!
‫به پیش ائورلینگاس!
‫برای روهان!
‫مرگ!
‫تیراندازان، آماده...
‫هدف‌گیری...
‫آتش!
‫- حمله! ‫- حمله!
‫وولف!
‫اون کجاست؟ فرمانده‌ی گران‌قدر‌شون کجاست؟
‫پیداش کنید!
‫ادامه بدید!
‫راه درازی در پیش دارید.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫بچه‌ها چی؟
‫فقط چیزهایی که نیاز داریدو ببرید.
‫با هم بمونید.
‫بچه‌ها رو وسط نگه دارید.
‫حرکت کنید!
‫بجنب، آشره.
‫وقت رفتنه.
‫متاسفانه برای این کار ‫دیگه خیلی دیر شده، بانوی من.
‫خائن!
‫پدرم به‌خاطر این گناه دارِت می‌زنه.
‫ولی تو که هیچ‌وقت اون روزو نمی‌بینی، مگه نه...؟
‫صفوف رو حفظ کنید!
‫وولف معلوم نیست کجاست.
‫یه‌جای کار می‌لنگه.
‫موماکیل!
‫داره از مزدوران واریاگ استفاده می‌کنه. ‫[واریاگ‌ها: مردمانی اهل خاند]
‫ادوراس کاملاً در معرض نابودیه!
‫گارد سلطنتی!
‫هجوم!
‫باید دلاوری‌تو می‌شناختن، برادر کوچیکه.
‫مطمئنی همینو می‌خوای، بانوی من؟
‫انجامش بده.
‫شهر رو اشغال کنید!
‫هالث! هاما!
‫عقب‌نشینی کن.
‫نه!
‫بهم گوش کن، هالث.
‫باید زودتر از وولف به شهر برسی.
‫هرا رو پیدا کن.
‫برو!
‫درهم بشکونیدش!
‫یالا!
‫نه!
‫از آتیش می‌ترسه!
‫مردم کجان؟
‫شهر متروک شده.
‫هرا رو پیدا کن.
‫- هرا! ‫- هاما!
‫ارباب ثورن بهمون خیانت کرده!
‫خبر داریم.
‫از قبل شهرو تخلیه‌ کردی.
‫آره.
‫خوبه.
‫همه رو به دون‌هارو ببر.
‫مسیرِ دون‌هارو پر از مردان وحشه.
‫شاخ‌آواز تنها شانس‌مونه.
‫رهبریِ عقب‌نشینی به‌عهده‌ی اولوینه.
‫سواران! برگردید! تحت عقب‌نشینی در بیاید!
‫عقب‌نشینی!
‫داره سمت تالار بزرگ میره!
‫برای روهان!
‫برای مردم‌مون.
‫هالث!
‫نه!
‫هالث!
‫کمانداران! آماده!
‫آتش!
‫نه!
‫پدر!
‫طاقت بیار.
‫از این‌جا ببرش!
‫زیر بگیریدشون.
‫- برید دنبال‌شون. ‫- بتاز!
‫تکونش بدید!
‫هدف نهایی!
‫از شاه حفاظت کنید!
‫به‌سوی شاه!
‫هاما!
‫هرا، برو!
‫من بهتون می‌رسم.
‫یالا دختر مسن!
‫یالا!
‫ترانه‌های دلاوری، دختر مسن.
‫این خودشه.
‫نفرهای آخر، زود باشین!
‫دیگه رسیدین!
‫بجنبید!
‫داخل قلعه!
‫بیاید!
‫هرچه سریع‌تر.
‫یه طبیب! شاه به یه طبیب نیاز داره!
‫سرورم.
‫قربان!
‫هاما...
‫اون کجاست؟
‫هاما کجاست؟
‫از این طرف.
‫- منو ول کنید! ‫- قربان...
‫هاما!!
‫اون درست پشت سرمون بود.
‫کافیه!
‫تو بردی، وولف!
‫من تسلیم‌ام!
‫فقط تمومش کن!
‫همین حالا!
‫زندگیِ من درعوض جونِ پسرم!
‫نه!
‫منو بکش!
‫تاج رو بردار!
‫بذار مردمم صلح و آرامش داشته باشن!
‫بذار بچه‌ام زنده بمونه!
‫نه!
‫پدر، این کارو نکن!
‫صلح و آرامش!
‫صلح و آرامشی برای تو ‫درکار نخواهد بود، هلم پتک‌مشت!
‫نه!
‫وولف!
‫لطفاً!
‫التماست می‌کنم!
‫همین الان تمومش کن.
‫معامله رو بپذیر.
‫وقتی پشت اون دیوارها عقب‌نشینی کنن، ‫دیگه نمی‌تونی بیرون بکشی‌شون.
‫بذار سعی‌شونو کنن.
‫تو چی‌کار کردی...
‫همون‌طور که من زجر دیدم، ‫شما هم زجر می‌بینید.
‫حالا می‌فهمید تنها بودن چه طعمی داره، ‫همون‌طور که من فهمیدم!
‫اون موقع، و فقط همون موقع، می‌ذارم بمیرید.
‫قاتل!
‫نه!
‫قربان!
‫نه!
‫پادشاه رو بیارید!
‫بیاریدش داخل!
‫عجله کنید!
‫خیلی‌خب! خیلی‌خب!
‫بیاید شاه من.
‫هواتونو دارم.
‫بیاید.
‫دروازه رو ببندید!
‫افراد رو برای محاصره آماده کن.
‫عالی‌جناب، زمستان در راهه.
‫محاصره برای هر دو جبهه هزینه‌بره.
‫برام مهم نیست چه هزینه‌ای داشته باشه.
‫قلعه رو احاطه کنید.
‫اگه کسی سعی کرد فرار کنه، حتی یه موش، بکشیدش.
‫جسدِ پسره چی؟
‫ولش کن تا بپوسه.
‫بانوی من؟
‫بهش نیاز پیدا می‌کنید، بانوی من.
‫خبری شد؟
‫متاسفم سرورم.
‫در ارتفاعات پناهگاهِ دون‌هارو، ‫فری‌لاف انتظار کشید.
‫بااین‌حال عاقبت خویشانش مجهول ماند.
‫آیا زنده مانده بودند؟
‫یا آیا میان خاکسترهای ادوراس دفن شده بودند؟
‫اربابان روهان رو به ادوراس احضار کن.
‫وقت‌شه باهام بیعت کنن.
‫پادشاهی که بار قبل ‫این تاج رو سرش کرد هنوز زنده‌اس.
‫هلم پتک‌مشت فقط سایه‌ای از چیزیه که یه زمان بود.
‫به‌زودیِ زود نابود می‌شه.
‫هراس نداشته باش، تارگ.
‫سایه‌ها نمی‌تونن بهت صدمه بزنن.
‫به شاخ‌آواز برمی‌گردیم.
‫دختره فکر کرده پشت اون دیوارها جاش امنه.
‫به‌زودیِ زود به حقیقت پی می‌بره.
‫به اینکه اشتباه کرده.
‫یه شانس برامون هست...
‫اگه فقط بتونیم از ارتش وولف بیشتر دوام بیاریم.
‫همه‌اش همینه؟
‫این برامون کافی نیست.
‫همه‌ی اتاق‌ها رو بگرد.
‫همه‌چیو حساب کتاب کن.
‫اون چیه؟
‫من چهل ساله که من نگهبان این تالارها بودم.
‫هرگز فکر نمی‌کردم چنین زمونه‌ای رو ببینم.
‫ذخایر به‌شکلِ وحشتناکی رو به اتمامه.
‫زمستانی طولانی در راهه.
‫[زمستان طولانی: زمستانی سخت که از نوامبر ۲۷۵۸] ‫تا مارس ۲۷۵۹ دوران سوم به‌طول انجامید و زندگی بسیاری ‫از مردمان سرزمین میانه را تحت‌الشعاع قرار داد]
‫می‌تونم تو استخون‌هام حسش کنم.
‫به اون دست نزن، بانوی من!
‫اون لباس برای عروسی ساخته شده بود که ‫با فرمانده‌ی قلعه نامزد کرده بود.
‫ولی هیچ‌وقت فرصت پوشیدنش نصیبش نشد.
‫شبِ قبل از عروسیش تبِ عجیبی اونو در بر گرفت.
‫بعضی‌ها میگن ارواح گم‌گشته‌ی زیادی ‫توی این تالارها سرگردانن.
‫و حتی بدتر از اون‌ها.
‫کی اینو میگه؟
‫من میگم.
‫چرتوپرت.
‫بیا. بدش من.
‫سعی کردم درخواست کمک بفرستم.
‫همه‌ی پرنده‌های پیغام‌رسان‌مونو زدن!
‫هیچکی نمی‌تونه از پسِ کمانداران‌شون بگذره.
‫به‌جز تسلیم شدن، چاره دیگه چیه؟
‫احمق نباش!
‫تسلیم شدنی وجود نداره.
‫فقط سلاخی وجود داره!
‫غذا و سوخت‌مون خیلی کمه.
‫باقی اربابان روهان به قلعه‌هاشون عقب‌نشینی کردن.
‫دست‌مون از همه‌جا بنده!
‫چه‌جوری زنده بمونیم؟
‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫نمی‌تونیم با خودمون بجنگیم.
‫این دقیقاً کاریه که اون دلش می‌خواد بکنیم.
‫بزرگ‌ترین سلاح وولف برعلیه ما ناامیدیه.
‫نمی‌تونیم قربانیش بشیم.
‫یه راهی برای زنده موندن پیدا می‌کنیم.
‫و با هم این کارو می‌کنیم.
‫حرف‌های قشنگ.
‫حرف‌های قشنگ ما رو نجات نمی‌دن.
‫- متشکرم. ‫- بعدی.
‫این‌جا، بیا یه نگاهی به این بنداز.
‫دارن اون پایین چی‌کار می‌کنن؟
‫دارن چی‌کار می‌کنن؟
‫داره برجِ محاصره می‌سازه.
‫می‌خواد به دیوارها نفوذ بکنه.
‫وقتی بادی شوم می‌وزد، امیدوار ماندن آسان نیست.
‫آن سال زمستان گزند سختی داشت.
‫هیچکس از سرمای بی‌انتها آسوده نماند.
‫ولی همچنان محاصره سرسختانه ادامه داشت.
‫روهیرم کاری جز نگاه کردن و صبر کردن ‫از دست‌شان بر نمی‌آمد.
‫درحالی‌که هلاکت‌شان هرلحظه نزدیک‌تر می‌شد.
‫بهتر نشد؟
‫با عقل جور در نمیاد.
‫بدنش داره شفا می‌یابه.
‫و بااین‌حال به‌هوش نمیاد.
‫متاسفانه چیزی که شکسته شده، ذهن و روان‌شه.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫این برای شاهه.
‫اون چه‌طور؟
‫چی؟
‫نه.
‫اون نه.
‫برش دار.
‫ولی، بانوی من، اون مال شاهزاده هاما بود.
‫و بدون اون به چه دردی می‌خوره؟
‫می‌دونم این مرض ‫زاده‌ی یه زخمی کشنده‌ی ساده نیست.
‫اندوهه که داره تو رو به زیر می‌کشه.
‫اندوهِ اینکه دیگه هرگز پسران‌تو... نمی‌بینی.
‫فکر می‌کنی همه‌چی از دست رفته.
‫ولی من این‌جا هستم، پدر.
‫من هنوز این‌جام.
‫لطفاً تسلیم نشو.
‫کی اون بیرونه؟
‫خودتو نشون بده!
‫این‌جا چه اتفاقی افتاده؟
‫زبون باز کن!
‫همه‌شونو کشت...
‫خودم دیدم.
‫با دست خالی تیکه‌تیکه‌شون کرد.
‫کی این کارو کرد؟
‫هلم پتک‌مشت...
‫اون یه آدم زنده نیست.
‫چیزی که دیدم اصلاً طبیعی نبود.
‫داره میاد سراغ‌مون! سراغ همه‌مون!
‫نجات‌مون بده.
‫[ضمایم ارباب حلقه‌ها: «هلم از قحطی و اندوه درنده‌خو] ‫و نزار گشته بود؛ و هول و هراسی كه از او بر دل دشمنان ‫می‌افتاد، به‌تنهایی از هول و هراس مردان بسيار كه ‫در كار دفاع از ارگ شاخ‌آواز بودند، بیشتر بود.»]
‫پدر؟
‫پدر!
‫شبی پس از دیگری، ‫نفیری روح‌مانند در گودی طنین می‌انداخت.
‫یک منادیِ مرگ.
‫ترس افراد وولف را دربر گرفت.
‫زمزمه‌هایی پیچش گرفت که می‌گفت ‫هلم پتک‌مشت دیگر آدمیزاد نیست.
‫هیچ سلاحی حمل نمی‌کرد، ‫و هیچ سلاحی توان ضربت زدن به او را نداشت.
‫دهشتی زاده شده از جنون و اندوه بود.
‫یک شبح.
‫وولف، به کمپی که ‫مرگ برایش کمین کرده بود، بازگشت.
‫نقشه‌های ظریفانه طرح شده‌اش به‌هم ریخته بود.
‫او شاهِ پوچ و هیچ‌ها بود.
‫اما وولف، پسرِ فرکا، ترجیح می‌داد ‫در دوزخ بسود تا آنکه یک شبح او را مغلوب سازد.
‫چیزی که میگن حقیقت داره؟
‫چی؟
‫اینکه شاه تبدیل به یه هیولا شده؟
‫صحنه‌ی وقیحِ وحشتناکی بود.
‫چشم‌هایی که مثل ستون آتشین زبانه می‌کشه، ‫وقتی که از گوشت ضیافت می‌کنه.
‫هلم پتک‌مشت یه شبح نیست.
‫پس چه‌طور از اتاقی که قفل ‫و تحت محافظت بود ناپدید شد؟
‫اینو برام توضیح بده.
‫نمی‌دونم.
‫ولی می‌دونم نمی‌تونه از تو دیوار عبور کنه.
‫شاید هم می‌تونه.
‫شاید می‌تونه کارهای غیرطبیعی زیادی انجام بده.
‫عه، جدی؟ مثلاً چی؟
‫اول صدای شاخ نواخته می‌شه...
‫سه تا دَم می‌زنه بهش.
‫بعدش به‌طوری خشن و رنگ‌پریده ظاهر می‌شه، ‫تا به کمین شکارش بره.
‫تنها جنی که این تالارها رو تسخیر کرده، خودتی.
‫هرا؟
‫اولوین صدامو می‌شنوی؟
‫هرا؟
‫کجا رفت؟
‫اولوین!
‫اجساد! اجساد!
‫همه‌شون از بین رفتن!
‫شبح!
‫بلعیده‌تشون!
‫همه‌شونو بلعیده!
‫گفتم که نباید این‌جا بیایم. ‫ممکنه این بلا سر ما هم بیاد.
‫بانوی من؟
‫از هرا خبری نشد؟
‫نه.
‫پدر؟
‫صبر کن!
‫پدر!
‫صبر کن!
‫چندش‌آوره.
‫چرا زنجبیلی‌هاشو ندارن؟
‫چیزی بدتر از این نیست که یکم از این‌ها ‫تو دندونت گیر کنه.
‫قبل از اینکه بخوری‌شون، بررسی‌شون کن!
‫ای حلزون چاق!
‫اورک‌ها!
‫قبلاً هم بهت گفتم.
‫از اون بالاها دستور دادن.
‫اصن موردور حلقه برا چی‌شه؟
‫هرچی کمتر بدونم، بهتره.
‫بوش رو می‌شنوی؟
‫از کوه هلاکت هم بوت رو می‌شنون.
‫نه.
‫بوی گوشت تازه به مشامم خورد.
‫ایناش.
‫شنک.
‫نه!
‫- یه زنده‌اش گیرمون افتاد. ‫- خیلی گوشت به تنش نیست.
‫اصن بهتره به خوردِ دیو بدیمش.
‫کمک!
‫[ضمایم ارباب حلقه‌ها: «سفیدپوش، يكه و تنها] ‫بيرون می‌رفت و همچون ترول‌های سرزمین‌های برفی، ‫به اردوگاه دشمنان می‌زد ‫و با دست خود شمار زيادی از آنان را می‌كشت.»]
‫- اون دیگه چه صدای اهریمنی‌ایه؟ ‫- شبحه.
‫شبحِ هلم پتک‌مشت.
‫برو بگو فرمانده تارگ بیاد!
‫نه...
‫هرا.
‫متاسفم، فرزندم.
‫واقعاً متاسفم.
‫فکر کردم از دستت دادم.
‫سعی داشتم ازت حفاظت کنم.
‫نمی‌تونی یکی یکی افراد ارتش وولف رو ‫تیکه‌تیکه کنی.
‫می‌تونم سعی‌مو بکنم.
‫باید بهت گوش می‌دادم.
‫تو شجاع و باهوشی.
‫و قوی‌تر از اونی که فکر می‌کردم.
‫و من اون‌قدر کور بودم که اینو ندیدم.
‫سرافکنه‌ات کردم.
‫همه‌تونو.
‫نه.
‫هر کاری که کردی برای روهان بوده.
‫برای کسایی که دوست‌شون داری.
‫وقتی کوچیک بودم بهم گفتی ‫وقتی شکست می‌خوری که دست از تلاش بکشی.
‫تو هرگز تسلیم نشدی.
‫هرگز.
‫داری یخ می‌زنی.
‫بیا! باید به سمت دروازه‌ها شتاب بکنیم. ‫تنها راه برگشت به داخله.
‫دست‌مو ول نکنی.
‫کمک!
‫- اون چیه؟ ‫- دروازه‌ها رو باز کنید!
‫دروازه‌ها رو باز کنید!
‫اون شاه‌مونه!
‫دروازه‌ها رو باز کنید!
‫بازشون کنید!
‫هل بدید!
‫جلوشونو بگیرید!
‫دروازه گیر کرده!
‫حرکت کنید! حرکت!
‫دارن میان.
‫عجله کن!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫نه!
‫لطفاً!
‫من بهت نیاز دارم.
‫روهان هنوز بهت نیاز داره.
‫نه، هرا.
‫اون‌ها به تو نیاز دارن.
‫حالا تو باید رهبری‌شون کنی.
‫من نمی‌تونم.
‫می‌تونی.
‫تو دختِ شاهانی.
‫روزی که به‌دنیا اومدی، من به زانو در اومدم.
‫ای مایه‌ی غرورم.
‫ای شادیِ من.
‫تو می‌تونی به دنیا حکمفرمایی کنی.
‫- پدر! ‫- بیا بریم فرزندم!
‫- پدر! ‫- تا از یخ زدن نمردی بیا بریم.
‫دیگه کسی باقی نمونده؟
‫دیگه کسی باقی نمونده که با من روبه‌رو بشه؟
‫عقب‌نشینی کنید! ‫سرورم، بیاید بریم! این بیرون می‌میرید!
‫نه تا وقتی زنده‌ام!
‫می‌شنوی چی میگم، وولف؟
‫به جونم قسم، روهان هنوز پابرجاست!
‫هلم پتک‌مشت هنوز پابرجاست!
‫او را این چنین یافتند.
‫در جای خود منجمد شده بود.
‫هنوز هم گارد گرفته ایستادگی می‌کرد.
‫جلویِ دروازه‌های شاخ‌آواز.
‫با اراده‌ای ناگسستنی...
‫و زانوهایی خم ‌نشده.
ضمایم ارباب حلقه‌ها: «صبح‌هنگام، پرتو خورشید] ، پدیدار شد، و این اولین پرتو پس از روزهای طولانی بود [...و مردان هیبت سپیدی را دیدند که
‫[بی‌حرکت و تنها روی سد ایستاده بود و هیچ‌یک از...] ‫دون‌لندی‌ها جرأت نزدیک شدن به او را نداشت. آنک هلم ‫آنجا ایستاده بود، بی‌حرکت هم‌چون سنگ، با پاهای استوار.»]
‫مُرده؟
‫فرمان لغوِ محصاره رو صادر می‌کنم.
‫می‌تونیم کمپ رو جمع کنیم و در عرض یه هفته ‫از این‌جا بریم.
‫قرار نیست جایی بریم.
‫تو بردی.
‫چیزی جز یه مشت پناهنده‌ی گشنه باقی نمونده ‫که بخوای فتحش کنی.
‫سرورم، باید به مردم خودتون رسیدگی کنید.
‫دارن رنج می‌کشن.
‫این زمستان طولانی خسران خودشو به‌جا گذاشته.
‫ذخایر طلاتون تموم شده.
‫ازتون خواهش می‌کنم، این‌جا رو ترک کنید.
‫فکر کردی خودم دلم می‌خواد این‌جا باشم؟
‫توی این دره‌ی کثیفِ متروکه گیر بیوفتم؟
‫من نمی‌تونم برم!
‫متوجه نیستی؟
‫تمام داشته‌هام اینه.
‫بدون انتقام، تمام این تلاش‌ها پوچ میشن.
‫نه.
‫نمی‌تونیم از خودمون ضعف نشون بدیم.
‫جلوی دختره نه.
‫این قلعه مقبره‌اش می‌شه.
‫به‌نظرت چه‌قدر وقت داریم؟
‫یه چند روزی تا نفوذ کردنش به دیوار مونده.
‫نمی‌تونیم باهاش مقابله کنیم.
‫نمی‌تونیم درخواست کمک کنیم.
‫حتی اگه می‌تونستیم، کی حاضر بود الان پاسخی بده؟
‫ترس برم داشته، اولوین.
‫نمی‌تونم نجات‌شون بدم.
‫شاید نه.
‫ولی یه کاری هست که می‌تونی بکنی.
‫می‌تونی انتخاب بکنی.
‫پرسیدی اگه درخواست کمک کنی، کی میاد؟
‫روهان پاسخ میده.
‫مردم به امید نیاز دارن، هرا.
‫یه چیزی که بهش باور کنن.
‫مهم هم نیست چه‌قدر دور از دسترس باشه.
‫پس یا می‌تونی بشینی و نگرانی بکشی
‫یا می‌تونی انتخاب کنی.
‫تو می‌تونی انتخاب کنی ‫پایان این ماجرا چه‌طور باشه.
‫نقشه‌ات اینه؟
‫هیچ‌وقت نگفتم نقشه‌ی خوبیه.
‫نه اینکه زحمتی باشه 898 پله ‫این‌ها رو بالا بیارم، بانوی من،
‫ولی زره‌ی پدرتونو به چه منظور می‌خواید؟
‫کلاخود و شاخِ پدرم تو کل سرزمین‌ها شناخته شده‌ان.
‫چرا به زره‌ی شاه نیاز دارم، لیف؟
‫برای امید.
‫امید؟
‫نپرس.
‫اگه برنگشتم، می‌شه حواست به...
‫این دیگه چه حرفیه،
‫برمی‌گردی.
‫تو کتاب‌ها خوندم که ‫عقاب‌های بزرگ زبان عام آدمیان رو درک می‌کنن.
عقاب‌های مانوه در سرزمین میانه قادر به صحبت] [به وسترون، زبان مشترک آدمیان گشته بودند
‫لطفاً.
‫بهت التماس می‌کنم.
‫من به کمکت نیاز دارم.
‫مردمم به کمکت نیاز دارن.
‫دیگه طاقت‌مون بند اومده!
‫پولی که وعده‌شو بهمون دادین کجاست؟
‫این قضیه‌ی پول نیست.
‫ماموریت‌تون اینه که اون قلعه رو ‫فتح کنید تا بتونیم این جنگ لعنتیو تموم کنیم.
‫برج‌های سنگی‌تون برامون اهمیتی نداره.
‫باید داشته باشه.
‫اون قلعه پر از چنین غنایمیه، اتاق به اتاقش.
‫اون شورشی‌های بدبخت که داخلن، ‫نمی‌تونن ازش استفاده‌ای ببرن.
‫نمی‌تونن بسوزوننش.
‫نمی‌تونن بخورنش.
‫مال خود خودتونه.
‫همه‌اش.
‫مال خودتونو ازآن خودتون کنید.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫شاخ‌آواز هیچ‌وقت ‫برای انبار کردن طلا استفاده نشده.
‫ولی اون‌ها که اطلاعی ندارن، دارن؟
‫دیگه صبر کافیه.
‫دستور رو بده.
‫درسته، همگی.
‫امرِ ارباب فری‌لافو شنیدید.
‫وقت‌شه دون‌هارو رو ترک کنیم.
‫با اولین سپیده‌دم، به گاندور می‌تازیم.
‫هیچ‌کیو زنده نذارید! ‫همه‌شونو بکشید!
‫داره برج‌های محاصره رو حرکت میده.
‫وقت‌مون تموم شده.
‫پس همه‌چی از دست رفته.
‫برعکس...
‫یه حمله، بهمون یه فرصت میده.
‫یه فرصت کوچیک برای گریختن.
‫وولف هرچی داره رو ‫علیه ما به‌کار می‌بره، و این یعنی...
‫کمپش خالی می‌مونه.
‫اگه بتونیم تونل مخفی رو خالی کنیم، ‫مردم‌مون می‌تونن به گذرگاه کوهستانی برسن.
‫از اون‌جا، می‌تونن برن به دون‌هارو.
‫خیلی خطرناکه.
‫وولف می‌بینتمون.
‫نه، نمی‌بینه.
‫چون چشمش به من دوخته خواهد شد.
‫آماده‌ای؟
‫بله.
‫خوبه.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫یه‌جای امن.
‫سربازهاتون آماده‌ان؟
‫آره، آماده‌ان.
‫می‌بریم‌شون به دون‌هارو.
‫یا توی راهش جون‌مونو می‌دیم.
‫لیف.
‫نه.
‫نه، این کار اشتباهیه.
‫من محافظ شمام، بانوی من.
‫من می‌خوام تا آخرش کنارتون بجنگم.
‫بهت نیاز دارم تا از مهم‌ترین چیز محافظت کنی.
‫بهت نیاز دارم تا از مردم‌مون محافظت کنی.
‫آفرین، عزیزم.
‫حتماً تو یه صف مستقیم باشن.
‫دور خودشون نچرخونی‌شون.
‫دلش عروس می‌خواست.
‫پس عروس رو هم خواهد داشت.
‫وقتش رسیده.
‫نزد پدرت سوگند یاد کردم
‫از همون موقع که اولین نفس‌تو کشیدی، ‫همیشه در کنارت باشم.
‫هنوز هم این سوگند رو یاد می‌کنم، ‫تا آخرین نفسم.
‫چی این‌قدر خنده‌ داره؟
‫چرا می‌خندی؟
‫چون من حق انتخاب دارم.
‫و انتخاب می‌کنم که نترسم.
‫دقیقاً... فرزند قوی من.
‫بیاید بریم.
‫نمی‌تونیم بیرون بریم.
‫می‌گیرن‌مون.
‫نه، نمی‌تونن.
‫یه نفر عقب وایستاده تا مطمئن بشه نتونن.
‫تا ازمون محافظت کنه.
‫اون کیه؟
‫تا حالا حکایت رزم‌بانوان رو شنیدید؟
‫نه.
‫اون‌ها زنان سرزمین‌های مرزی بودن.
‫وقتی تمام سربازها می‌مردن، ‫اون‌ها سلاح به‌دست می‌شدن.
‫از روهان دفاع می‌کردن، ‫وقتی کس دیگه‌ای نمی‌تونست.
‫بعضی‌ها معتقدن که الان همه‌شون از بین رفتن.
‫واقعاً مردن؟
‫همه‌شون نه.
‫به پیش!
‫این دیگه چیه؟
‫به‌عنوان یه عروس اومدی پیش من؟
‫فکر کردی بعد از اون همه قضایا، ‫حاضرم با تو ازدواج کنم؟
‫من عروس هیچ مردی نیستم.
‫پس بهم بگو، به کی متعهدی؟ ‫[معنی دوم: با کی نامزد کردی؟]
‫مـــرگ!
‫وولف، بیا همون‌طور که ‫با من و تو شروع شد، تمومش کنیم.
‫اگه توی مبارزه حریفت شدم، ‫مردم‌مو رها می‌کنی.
‫چرا با چنین شرط و شروطی موافقت کنم؟
‫تو هیچی برای ارائه به من نداری!
‫شاید بتونی روی سر خودت تاج بذاری...
‫ولی این از تو یه شاه نمی‌سازه.
‫من آخرین از سلسله‌ی حقیقیِ روهان‌ام.
‫بهت فرصتی ارائه میدم که ‫به خودت ثابت بکنی لایق اون تاج و تختی.
‫برای روبه‌رو شدن با پدرم زیادی بزدل بودی.
‫پس حالا با من روبه‌رو بشو.
‫دختره خیلی زرنگه.
‫یه کلکی تو کارش هست.
‫گول طعم‌شو نخور.
‫من تحدی‌ت رو می‌پذیرم!
‫فکر کردی ازت ترسی دارم؟
‫به‌نفعته که داشته باشی.
‫موقعیت‌هاتونو حفظ کنید!
‫بجنبید! بجنبید!
‫از این طرف.
‫به حرکت ادامه بدید! به حرکت ادامه بدید!
‫به افرادت دستور بده برن.
‫بهم قول دادی.
‫درسته، قول دادم.
‫حمله رو آغاز کنید.
‫نه.
‫حق با دختره بود.
‫تو یه بزدلی.
‫یه ترسوی بی‌شرف...
‫با شرافت یا بی‌شرافت، ‫به‌هرحال آدم خون‌ریزی می‌کنه.
‫فرقی هم نداره.
‫حمله!
‫دختره رو به من بسپارید!
‫موقعیت‌هاتونو حفظ کنید!
‫دارن نزدیک میشن.
‫همین حالا آخرین گروهو حرکت بده.
‫برید!
‫عجله کنید!
‫حواست به این باشه.
‫مردم ما...
‫هنوز هم یکی دو تا ترانه درون‌شون باقی مونده.
‫هــــرا!
‫- حالا! ‫- آتش!
‫شکست خوردی، هرا.
‫شاخ‌آواز سقوط خواهد کرد.
‫درست مثل برادرهات.
‫درست مثل هلم پتک‌مشت بزرگ.
‫پتک‌مشت!
‫شبح! شبح! هلمِ پتک‌مشت اومده!
‫مرگ اومده سراغ‌مون!
‫برای روهان!
‫به‌پیش، ائورلینگاس!
‫حمله!
‫[ضمایم ارباب حلقه‌ها: «سپس فری‌لاف، پسر هیلد، ‫خواهر هلم، از دون‌هارو كه بسیاری به آنجا ‫گریخته بودند، پایین آمد...]
‫[و با گروه كوچکی از مردان از جان گذشته، ‫وولف را غافلگير كرد...»]
‫مردم ما دیگه این قلعه رو شاخ‌آواز نمی‌نامن.
‫هرا!
‫حالا به نامِ شاه حقیقیش می‌شناسنش.
‫گودیِ هلم.
‫می‌دونستم.
‫از همون لحظه‌ی اولی که دیدمت ‫می‌دونستم بلایِ جانم می‌شی.
‫هرا...
‫هــــــــرا!
‫، ضمایم ارباب حلقه‌ها: و (فری‌لاف وولف را) كشت] ‫و ادوراس را بازپس گرفت.»]
‫- جلوی عقب‌نشینیو بگیرید! ‫- اطاعت، سرورم.
‫هرا، آسیب دیدی.
‫بذار برن.
‫بذار برگردن به خونه‌هاشون، پیش عزیزهاشون.
‫روهان به اندازه‌ی کافی جنگ دیده.
‫رحم و مروت نشون بده، پسر عمه.
‫پس بگذاریم که رحم و مروت حاکم این روز باشد.
‫زمستان طولانی به پایان رسیده بود.
‫نوید سرسبز بهار آمده بود.
‫بدین‌واره سلسله‌ی دوم شاهان آغاز گشت، ‫و امیدی برای دورانی صلح‌آمیزتر.
سلسله‌ی نخست شاهان روهان با ائورل آغاز و با هلم] ، نهمین شاه پایان یافت [و سلسله‌ی دوم با تاج‌گذاری فری‌لاف آغاز گشت
‫فری‌لاف هیلدسون، دهمین شاه روهان، ‫نخستین فرمانروا از سلسله‌ی دوم.
‫حال، ارباب جدید آیزنگارد را به شما معرفی می‌کنم.
‫سارومانِ سفید.
‫هرگاه حاجت به مساعدت باشد، درخدمتم سرورم.
ضمایم ارباب حلقه‌ها: «هنگام تاج‌گذاریِ] [...فری‌لاف بود كه سارومان ظهور كرد و با هدایا و
‫[زبانی كه تملق تهور روهيريم‌ها را می‌گفت، به آنجا] ‫[آمد. همگان مقدم اين میهمان را گرامی داشتند.»]
‫[در این زمان بود که با رخصتِ بِرِن کارگزار گاندور ‫سارومان کلید آیزنگارد را دریافت کرد]
‫باید تو می‌بودی، هرا.
‫من هیچ‌وقت دلم رو تاج نمی‌رفت.
‫سرنوشتش همیشه متعلق به بقیه بود.
‫بااین‌حال، تاج به‌طور شایسته‌ای بهت می‌اومد.
‫شنیدم پیامی دریافت کردی.
‫آره.
‫یه دعوت غیرمنتظره.
‫درسته.
‫ماجراجویی صدات می‌زنه.
‫سفر به‌خیر، دختر دایی.
‫ولی اگه یه وقت شاهت بهت نیاز داشت...؟
‫شاه همیشه شمشیرم، وفاداریم، ‫و عشقم رو دراختیار خواهد داشت.
‫این‌جا چی‌کار داری؟؟
‫چه شکلی به‌نظر میاد؟
‫دیگه ملزم به خدمت‌رسانی به من نیستی.
‫می‌دونم.
‫خب...
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫داریم به گدار آیزن می‌تازیم ‫تا با یه جادوگر ملاقات کنیم.
‫درمورد اورک‌هایی که بهشون برخوردم ‫و حلقه‌هایی که داشتن می‌دزیدن، سوال داره.
‫اوه، خب.
‫و...
‫این جادوگر اسم هم داره؟
‫اسامی بسیاری داره.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[علامت گندالف که روی درِ بیلبو در فیلم هابیت کشید]
‫ولی در زبان عام، صرفاً به‌اسم گندالف معروفه.
، گندالف، جادوگر خاکستری] [یاری‌رسان مردم سرزمین میانه در طول دوران سوم
‫نامش هرا بود، تک دختِ هلم.
‫برخی او را «سرکش» می‌خواندند، ‫کله‌شق و آزاده.
‫و چنین نیز باقی ماند... ‫تا پایان روزگارش.
‫تو فرامی‌خوانی، «چه کسی اجابت خواهد کرد؟ ‫در اوج اعسار چه کسی دادرسی خواهد کرد؟»
‫هنگامی‌که آخرین سلسله شکسته و فرجام روزگار فرارسد
‫او بادسان است، او بادسان است
‫تو به‌سان بادی هستی که آنها را به خانه می‌برد
‫هنگامی‌که آتش کم‌سو بسوزد و به دود بدل گردد، ‫هنگامی‌که تمام نغمه‌ها سر داده شوند
‫یاد آور از آنانی که ناکام ‫و کامیاب سوی نبردها تاختند
‫هراسی که در دل داری را می‌شناسم، ‫بگذار امید بر آن فائق آید
‫با نزدیک شدن تاریکی، تو روشنایی باش، ‫هنگامی‌که دگر روشنایی‌ها کنار می‌روند
‫تو فرامی‌خوانی، «چه کسی اجابت خواهد کرد؟ ‫در اوج اعسار چه کسی دادرسی خواهد کرد؟»
‫هنگامی‌که آخرین سلسله شکسته و فرجام روزگار فرارسد
‫اینک تویی، نام تو را بانگ می‌دهند، ‫از ژرفا خواهند تاخت
‫به‌پیش رو و آنان از پی‌ات خواهند آمد، ‫زمان پیکار است، اینک زمان تاختن است
‫او بادسان است، او بادسان است
‫تو به‌سان بادی هستی که آنها را به خانه می‌برد
‫آه اینک برخیز، آه بتاز، آه، با تلألو پگاه برخیز، ‫عاقبت تقدیر را نخواهی دانست، ‫اما می‌دانی تنها نخواهی بود.
‫او بادسان است، او بادسان است
‫تو به‌سان بادی هستی که آنها را به خانه می‌برد
‫اینک بتاز بر دل تباهی، بتاز از برای خویشان‌ات
‫سپرت را دست‌گیر ای دوشیزه، و تا فرجام جهان بتاز
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.