..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
خوشبختی همین‌جاست.
400 پله بالا رفتن از ناقوس کلیسای ناجی ما بدون شورت و همراه با امیل.
عیسی، من عاشق توام!
و اون تازه گفت که عاشق منه.
همه امیدوارن
که هیچ‌وقت رها نشن
تنها
وقتی به من دست دراز می‌کنی
من همیشه اونجام
فکر می‌کنم بیشتر ما دلمون می‌خواد توی زندگی آدمای دیگه درگیر بشیم.
متعلق به کسی باشیم.
کسی که وقتی اوضاع بد می‌شه، بمونه.
وقتی همه‌چیز ترش و زشت می‌شه.
من و امیل نزدیک بود هیچ‌وقت باهم نباشیم.
اولین بار که دیدمش، حتی متوجهش نشدم،
-تبریک بابت کتابت. -مرسی.
-ما خیلی طرفدارتیم. -واقعاً؟
بهترین دوستم، گرو، اون رو آورده بود.
-سلام، گرو! -بفرما.
-حباب‌دار مورد علاقه‌م. -تبریک.
مرسی، عزیزم.
تبریک بزرگ. دوباره می‌رم بیرون…
-ماشین رو شارژ کنم. -قدرت داره.
می‌خوام امتحانش کنم. ما تازه یه تسلا خریدیم.
-درسته. -مرسی.
میا، این امیله. همسايه طبقه بالامونه.
سلام. میا.
-تبریک. -مرسی!
امیل باید یه کم بیرون می‌اومد. طلاق گرفته. کمبود ویتامین D داره، درسته؟
دقیقاً. نزدیک بود اسکوروی بگیرم.
-اسکوروی؟ -آره. یه کلمه قدیمی عجیبه.
منم همین‌طور بهش فکر می‌کردم. "عجیب و قدیمی."
میای عزیز، تور دو فورس اینجاست.
داستان ربکا و مشکلاتش با عشق.
عاشق اینم که ویراستارت باشم و افتخار می‌کنم که دوستتم.
بیا بالا اینجا.
بیا!
"ربکا بلد بود عاشق باشه."
"بلد بود رویاهاش باشه، یه فانتزی،
ولی نمی‌دونست چطور دوست‌دختر کسی باشه."
"یه بار دیگه، عاشق یه مرد نابالغ با مشکلات تعهد شده بود."
"اون لازم نبود چیزی بگه. ربکا می‌تونست فکرش رو بشنوه."
"'بذار از این دیوونه احساسی و مستأصل فرار کنم.'"
"پس، دوباره سوار اسب شو، ربکا. سوایپ، سوایپ، سوایپ."
نه… این آهنگ با تساست. بیا.
باز نه.
-بیا! -صبر کن.
من واقعاً امیل رو ندیدم.
بیشتر این یارو رو دیدم.
می‌خوای با من بیای خونه و یه شراب قرمز بشنوی…
یا صفحه بشنوی و یه شراب قرمز بخوری؟
فردا مدرسه دارم.
-توی کالجی؟ -نه، دبیرستانم.
سال دومم. توی ریسن‌استین.
بعضی‌ها شاید اینو بگن. ولی من نه.
به هیچ وجه، خوزه.
اگه گرو اصرار نکرده بود، من هنوزم با نوجوونا می‌گشتم…
براش قهوه ببینش، به خاطر خدا!
اون شیرین و شایسته‌ست، و تو براش جذابیت داری.
-چش شده؟ -هیچی.
برای یه بار امتحان کردن یه آدم بزرگسال جالب نیست؟
و دیگه نگو که اون خیلی پیرِ! شما هم‌سنید.
-پس من باستان‌شناس شدم به جاش. -واقعاً؟ عجیبه.
پس با یه قاشق کوچیک توی مصر می‌کنی؟
نه، این کارو نمی‌کنم.
بیشتر عین عینک کامپیوتری و صفحه گسترده توی موزه گلیپتوتکه.
من مدیر نمایشگاهم.
-کتابتو خوندم. -باشه؟
-آره. -چه سریع.
خب، وقت زیادی دارم، وقتی بچه‌ها پیشم نیستن…
اوه نه! اون بچه داره!
-گرو به بچه‌هام اشاره کرد، درسته؟ -نه.
-نگفت. ولی اشکالی… -نگران نباش. عکساشونو درنمیارم.
این همون نقطه‌ایه که تو ذهنم بود.
باشه. جای خوبیه.
ربکا رو بر اساس تجربه‌های خودت می‌سازی؟
از زندگی خودم قرض می‌گیرم، تخیلیش می‌کنم و…
-بعد خودش رشد می‌کنه. -باحال به نظر میاد.
-من حتی توی اینستا نیستم، پس بیشتر خصوصیم. -باشه.
لعنتی!
چی؟
-می‌تونم فقط… -چیه؟
-می‌تونم یه لحظه اینجا قایم شم، لطفاً؟ -حتماً…
با اون یارو که موتور داره شش ماه قرار گذاشتم.
باشه.
خطرناکه؟
فکر کنم تورو دید.
حالا وایستاده.
-سلام. -سلام.
به اون زنی که داره سعی می‌کنه قایم شه می‌گی آلبوم پرینسمو می‌خوام؟
سلام، یپه.
ببخشید بابت آلبومت. برات می‌فرستمش.
همینه که می‌خوای بگی؟
می‌خوای چی بگم؟
"ببخشید، فقط این‌جوری ولت کردم"، شاید؟
-موفق باشی باهاش. -بس کن، یپه!
-مرسی. -گفتم بهت، آلبومت رو پس می‌دم.
-فراموشش کن. اسپاتیفای دارم. -ولی…
-ببخشید که مجبور شدی اینو ببینی. -نباش. لحظه فوق‌العاده‌ای بود.
من استعداد انتخاب احمق‌ها رو دارم.
-می‌خوای بزنمش؟ -آره!
-اون وقت می‌زنمش. -نه…
به هر حال، می‌خواستم بگم کتابت واقعاً بامزه‌ست.
و عاشق اینم که چطور ساختارها رو به چالش می‌کشی.
رویکرد طنزت رو دوست دارم.
دوباره بگو.
-چی؟ -ساختارها.
ساختارها.
دهنت وقتی "ساختارها" می‌گی سکسی به نظر میاد.
زیاد اینو می‌شنوم.
برای همین تو مکالمه‌هام می‌گم.
ساختارها.
اون شیرین، باهوش و بالغ بود، ولی من به هر حال ولش می‌کردم.
-اون دو تا بچه داره! -باشه.
این خیلی جاافتاده نیست؟ این باحاله؟
با داداشم و دوست‌پسرش حرف زدم، که یه رابطه واقعی دارن.
خب که چی اگه بچه داره؟
-آدما بچه دارن. -درسته.
ما نداریم، ولی منظورم اینه، آدما بچه دارن، میا.
-ما احتمالاً خیلی متفاوتیم. -ما هم همین‌طور.
سه سال طول کشید تا طنز داداشت رو بفهمم.
"اوه، الان داری طعنه می‌زنی و بی‌رحم نیستی."
خوشحالم که این‌طور فکر می‌کنی.
ولی برای یه بار، این یه نفره که دوست داریم باهاش یه لیوان شراب قرمز بخوریم.
اون دانشجوی سال اولی رو یادت میاد…
-اون دانشجوی سال اول کالج بود! -نه!
-اون یارو با گروه و مشکلات باباش. -و رو قالیچه کیلِمم بالا آورد.
و بارولوی گرون کریسمسم از وزارتخونه رو خورد.
-بس کن! -گرون بود.
توی حموم باهم بودید! نه!
-چی؟ -ببخشید!
-نه، اون نمی‌تونه تحمل کنه! -می‌خوام بشنوم. چی؟
همه حوله‌ها رو با چرخه داغ شستم.
-عالیه. -نگران نباش.
-این قرار بود راز باشه. -گرفتم.
-یه جوون‌تر پیدا می‌کنم. -نه…
-به سلامتی یه جوون‌تر. -نه!
-طعنه می‌زدم، عزیزم. -خوبه! سلامتی.
و بعد بالاخره توی دهه سی‌ام فرود اومدم
و تصمیم گرفتم به "عجیب و قدیمی" یه شانس بدم.
داری چی کار می‌کنی؟
-نمی‌تونی بفهمی؟ این یه گل دستمال کاغذیه. -قشنگه.
-مرسی. -کجا یاد گرفتی اینو درست کنی؟
یه دوره اوریگامی رفتم. سه ماه توی کیوتو.
دروغ می‌گم. از یوتیوب گرفتم.
-شوخی می‌کنی. -فکر نمی‌کنم.
خنده‌ت خیلی قشنگه.
مرسی.
این مال توئه.
-ممنون. -خواهش می‌کنم.
درسته!
نه!
نه! تو فوق‌العاده‌ای!
نکن.
ببخشید، باید جواب بدم. زنگ کاترینه‌ست.
-چی؟ -ممکنه مهم باشه. فقط…
هی، چیه؟
الان؟
درسته، خداحافظ.
دارن میان بالا.
-چی؟ کی؟ -فلیکس و سلما.
من واقعاً دیوونتم،
ولی شاید یه کم زوده که اونا تورو ببینن.
-فکر می‌کنم تو… -آره، البته.
-می‌تونیم… آره! -درسته…
-دیگه چی؟ -شلوارم.
ایناهاش!
لعنتی.
درسته. نه، نه! پله‌های آشپزخونه.
بابا!
بابا؟
باشه!
-روز خوبی داشتی؟ -یه دماغ دارم.
رو انگشتم؟ عالیه!
دستاتو بشور. برات لیموناد می‌گیرم.
-ولی بابا؟ -آره؟
سلما می‌گه، برادر یه اسمه. به هیچ وجه، درسته؟
آره. مراقب زبونت باش. خاهر هم یه اسمه.
یعنی خواهر.
-آره… -این مال توئه.
خیلی عجیبه.
-بابا، این مسواک کیه؟ -آره، مسواک کیه؟
سؤال خوبیه.
این مسواک یه نفر به اسم میا…ست.
چرا وقتی رفت با خودش نبردش؟
اینم سؤال خوبیه.
-بابا، داری می‌خندی. -آره!
-عجیبی. -آره، یه کم عجیبم.
فقط چون میا منو خیلی خوشحال می‌کنه.
مامان توی خونه‌ش حسابی کتکت زده؟
یا من باید هر بار این کارو بکنم؟
نه…
ناراحت نشو، باشه؟ فقط می‌تونم بوش کنم که به‌عنوان بهترین تست شده.
-وقتی خوندمش… -سلام!
-سلام. -سلام.
-سلام؟ -چه خوب.
-از در پشتی اومدی؟ -سلام، عزیزم.
-آره… -صبح بخیر.
صبح بخیر. طبقه بالا بودی، ای شیطون؟
-بودم. -قهوه می‌خوای؟
-آره، لطفاً. -مرسی.
-بگو. -هر چی بیشتر می‌بینمش بیشتر دوستش دارم.
-بهت گفتم. -و سکس هم واقعاً خوبه.
-هللویا، خواهر. -تعجب نکردم.
همه‌مون توی این ساختمون فاک‌بوی‌ایم.
اون از نظر ژنتیکی مستعده.
درسته؟
-تو یه فاک‌بوی کوچولویی؟ -بس کن!
-می‌تونی بگی فاک‌بوی؟ -البته که نه!
-فاک‌بوی. -یوهو!
کافیه.
خب، تو یه مامان اضافی می‌شی.
-"مامان مقوایی." -آروم باش.
"مامان پلاستیکی"؟ اسمش چیه؟
-نمی‌دونم. -خب.
اول باید ببینمشون، بعد فکر کنم می‌فهمیم.
خدا!
این دیوونگیه!
یا نامادری شرور می‌شه یا مربی مهربون، درسته؟
انتخاب با توئه.
کلیشه‌های سنگین.
اون وقت من قطعاً اون مهربونش رو انتخاب می‌کنم.
اون خیّر که با بچه‌ها آواز می‌خونه.
از اون فیلم.
-نه، با چتر و کیف. -درسته!
این منم.
همه دوستش دارن.
می‌تونه یه کتاب باشه؟ مامان اضافی که همه دوستش دارن؟
جذابه. و خیلی‌ها فقط…
واقعیتشونه، درسته؟ "بچه‌های تو، من، ما."
یه مخاطب بزرگ.
ریکه!
من هنوز اونا رو ندیدم، و تو داری اینو به یه معامله تجاری تبدیل می‌کنی!
-زیاده‌رویه؟ -نه.
عصبی هستی؟
-بریم داخل. -نمی‌تونم صبر کنم.
منم همین‌طور.
متأسفانه اونا قایم شدن، نمی‌دونم کجان.
وای نه.
-آره. -چه حیف.
آره.
چون این شکلات‌های غول‌پیکر رو دارم.
فلیکس، شکلات‌های غول‌پیکر! باز کن!
سلام، بچه‌ها.
این میاست.
خیلی ذوق دارم که ببینمتون.
اینا برای شماست.
ولی یادم نمیاد اصلاً شکلات دوست دارین یا نه.
دوست داریم، بابا.
دوست دارین اتاقتون رو بهم نشون بدین؟
من بلدم سه تا توپ رو بندازم هوا.
واقعاً؟
-چی؟ -مثل دلقک.
-واقعاً؟ -می‌تونم کفشاتو امتحان کنم؟
حتماً. مطمئنم خیلی بهت میاد.
اتاقمون اینجاست. بابا گفت قبل اومدنت مرتب کنیم.
خیلی بهت میاد.
بعداً می‌بینمت، میا.
بعداً می‌بینمت.
-خداحافظ. -برو مامان رو ببین. دارم میام.
خیلی خوب پیش رفت.
دو دقیقه دیگه برمی‌گردم.
می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
تصمیم گرفتی که دیگه بچه بیشتر نداشته باشی، یا…
نه…
-باشه. -فکر نمی‌کنم تصمیم گرفته باشم.
چرا؟
فقط این که دوست دارم یه روزی یه بچه داشته باشم.
با تو.
خوشحالم که اینو می‌شنوم.
بیا یه بچه درست کنیم؟
9 ماه بعد
-می‌خوای موهاتو ببافم؟ -جوراب شلواریم خارش داره!
بهش فکر نکن.
فلیکس! کیفتو بستی؟ داریم می‌ریم.
-چه روزیه؟ -چهارشنبه‌ست.
-چهارشنبه؟ -آره.
لعنتی! لباسای ورزشش چی؟ فکر نکنم تمیز باشن. لعنتی!
فلیکس، گوشیمو بده.
مرسی. برو کیفتو ببند.
چرا بهش می‌گه "لباسای ورزش"؟ اسmesh "وسایل ورزش"ه؟
چون ما پیرم. قدیما می‌گفتن "لباسای ورزش."
بابا!
-عزیزم، پیداشون کردی؟ -آره.
-پس بیارشون لطفاً. -درسته.
لعنتی!
-بیا بابا! -دارم میام.
دارم لباسای ورزش رو می‌گیرم…
خب…
فکر کنم باید کمک بگیریم.
آره. بیایم این کارو بکنیم.
حالت خوبه؟
نگرانم که مشکل از من باشه.
امیل دو تا بچه داره، پس می‌دونیم که مشکل از اون نیست.
برای همین خیلی خوشحال شدیم که تونستید ما رو ببینید.
خدمات سلامت عمومی خیلی طول می‌کشه…
می‌دونی چیه؟
همه‌چیز کاملاً خوب به نظر میاد.
-واقعاً؟ -آره.
می‌تونی بلند شی و لباستو بپوشی.
ممنون.
درسته.
وای!
اینجا بزرگه.
-ببخشید که یه صندلی کم داشتیم. -نگران نباش.
ما در واقع کارمون تموم شده.
-درسته. -آره.
-اوه؟ -همه‌چیز کاملاً خوب به نظر میاد.
-آره. کاملاً خوب. -عالیه!
میا، چند تا نسخه برات توی سرور آپلود کردم.
یه سری قرص برای کمک به رشد تخمک‌هات.
نیاز به یه سونوگرافی داری، و بعد می‌فهمیم
کی باید اوویترِل رو شروع کنی تا تخمک‌گذاری تحریک بشه.
درسته.
36 ساعت بعد، با اسپرم امیل تلقیحت می‌کنیم.
-درسته. -و بعد…
نیاز به شیاف داری تا غشای مخاطی واژنت قوی‌تر بشه.
باشه؟ همین بود.
-عالیه! -عالیه! آره…
-حتماً خوب می‌شه. نگران نباش. -آره.
-نمی‌تونیم صبر کنیم. -آره…
آره.
اون یه خورشید غول‌پیکره که به کل خانواده می‌تابه.
اون یه مسیح لعنتیه که نور و شادی رو به همه دورش پخش می‌کنه.
اون ناجیه. مامان اضافی که از بالا فرستاده شده.
اون از دو تا بچه مراقبت می‌کنه.
دو تا بچه که من به دنیا نیاوردم…
دوستشون دارم. ولی من به دنیا…
مامان اضافی - یه کمدی
دو تا بچه… دوستشون دارم، ولی به دنیا نیاوردم…
عزیزم؟
امیل، عزیزم. خوابت برد.
بیا.
نمی‌فهمم چرا هر شب این‌قدر طول می‌کشه اونا رو بخوابونی.
نه.
گفتن 36 ساعت قبل.
-عزیزم، 35 یا 36… مطمئنم اشکالی نداره؟ -من از کجا بدونم؟
نه.
پس این باید بچرخه به… صبر کن…
این‌طرف.
-آره. -به…
250.
اوپس. این خوب نیست.
یه حباب هوا هست. این خطرناکه، درسته؟
پرستار توضیح داد، یادت میاد؟
-قرار بوده اونجا باشه؟ -نمی‌دونم.
یه کوچیکش خطرناک نیست.
باشه، این یه کوچیکه.
-آره. فقط انجامش بده. -درسته. باشه.
باشه.
-یک، دو، سه، چهار، پنج. -یک، دو، سه، چهار، پنج.
همین بود!
دردت نگرفت؟
نه. اون‌قدر بد نبود.
یه ایده دارم.
این به اندازه کافی بزرگه برای آتش‌بازی اسپرمات؟
حالا می‌تونی پاتو بذاری پایین.
-درسته. ولی… -حالا می‌تونی بشینی.
نمی‌ریزه بیرون؟
-می‌تونی بشینی. نگران نباش. -باشه.
مرسی.
بفرما.
هی.
این بار مجبور شدم برم طبقه دوم.
ما دیگه تلقیح رو انجام دادیم.
باشه؟
آره.
خب، عالیه. پس اسپرم اونجاست.
-چطور پیش رفت؟ -هنوز نمی‌شه گفت.
بیایم امیدوار باشیم همین کافی باشه. نمونه اسپرم خیلی بد نبود.
-این یعنی چی؟ -9 میلیون سلول اسپرم داشت.
-باشه! -عالیه.
متوسطش 15 میلیونه.
درسته. من دو تا بچه دارم دیگه.
ولی کیفیت اسپرم مردا ممکنه با بالا رفتن سن خراب بشه.
-خیلی‌ها از این خبر ندارن. -پس فقط…
میا، یه نسخه جدید برات می‌دم.
عزیزم!
-گفت 9 میلیون خوبه، باشه؟ -دقیقاً اینو نگفت.
امیل، یه لحظه صبر کن.
فقط باید صندلی رو برگردونم سر جاش.
در رو ببند!
عزیزم…
-اینجا یه لابیرنت لعنتیه! -هی، هی.
شاید فقط 9 میلیون باشه، ولی من همه‌شونو دوست دارم.
باشه؟ و اونا دقیقاً تو زمان درست به من تزریق شدن.
همه‌چیز خوب می‌شه.
اینجا قشنگه.
حالت اونجا خوبه؟
آره…
امیدوارم با رضایت باشه؟
آره! صد در صد!
-مرسی که پرسیدی. -خوب شد فهمیدم.
-بزنید به بدن! -مرسی!
-این آن ماری هلگر بود؟ -آره، فکر کنم.
-تندتر برو! -صبر کن منم بیام!
مواظب باشین نیفتین. مخصوصاً تو، فلیکس.
-مخصوصاً تو، فلیکس. -ویگو!
هی، عزیزم؟
حالم داره به هم می‌خوره.
-چه اعصاب‌خردکن. -نه! حالم داره به هم می‌خوره!
-واقعاً؟ -و سینه‌هام درد می‌کنه.
اینا؟
-بریم خونه و لوست کنیم. -نه!
آره! از این دورهمی‌های اجباری متنفرم.
-می‌خوام بقیه والدین رو ببینم. -چرا؟ خیلی عجیبه!
بیا! داریم شروع می‌کنیم، پس بیاین داخل.
-داریم میایم! -میایم.
این مامان اسکاره.
اون تورو برای هر جور کمیته‌ای که نمی‌خوای توش باشی جذب می‌کنه.
بیا.
تو کی هستی؟
من مامان اضافی سلما و فلیکسم.
-من اسکارم. -واقعاً؟
سلام! بذارید شروع کنم با این که بگم خیلی مهمه
که ما هر بار با همون آدما نشینیم.
و دوست دارم بگم که هنوز به داوطلب نیاز دارم
برای کمیته جشن هالووین تو پاییز امسال.
حالا، بیایم بریم سراغ بوفه قشنگ!
سلام.
سلام!
-مارشمالوی شکلاتی می‌خوای؟ -من می‌خوام!
-بس کن. -نه.
بهت گفتم چقدر مهمه
که یادمون باشه با همه تو گروه والدین حرف بزنیم.
این‌جوری بچه‌ها هم یادشون می‌مونه که اونا نباید…
همه باید جزوش باشن.
-شاید بتونیم یه کم منظمش کنیم؟ -آره.
یه جدول کوچیک درست کنیم؟
-یه لیوان می‌خوای؟ -نه، مرسی.
می‌فهمم.
-داری بچه‌دار می‌شی؟ -خیلی زوده هنوز…
-هیجان‌انگیز! تبریک! -مرسی.
-مامان اسکار؟ -آره؟
-دوست دارم به کمیته جشن کمک کنم. -عالیه! ممنون!
واقعاً باید الان برم!
آماده‌ام.
بفرما.
باشه…
بفرما.
خوب خوابیدی؟
-فکر کنم گرمایش از کف خاموشه. -عزیزم. بیایم فقط…
درسته، ببخشید.
اوه، خب.
اشکالی نداره.
واقعاً اشکالی نداره؟
آره، مطمئنم. یعنی…
-آره. -بیا.
حالا داریم اسطوخودوس اضافه می‌کنیم.
و نفس بکش.
خوندم که تعداد اسپرم مردای دانمارکی تو 40 سال گذشته نصف شده.
نفس بکش…
مردای دانمارکی چی رو اشتباه می‌کنن؟
اونا آبجو می‌خورن و لپ‌تاپ‌شونو مستقیم رو تخماشون می‌ذارن.
نه. می‌گن کیفیت اسپرم از همون توی رحم خراب می‌شه.
پس مامانا مقصرن. طبیعیِ دیگه!
ببخشید.
کاج.
برای ریه‌هات و هضمت خوبه.
گرما داره میاد. بفرما.
جدی، یه اپیدمیه.
یه تهدید واقعی برای بشریت.
آره، یا یه راه‌حل برای تغییر اقلیم. بستگی داره به…
دوباره یادمون رفت.
لطفاً یادتون باشه باید ساکت باشین.
-آره… -گرما داره میاد.
فقط خیلی گندِ.
منم که همه هورمونا و تزریقا رو دارم.
ولی مشکل از اسپرم امیله.
-الان جدی می‌گی؟ -ببخشید!
فقط این که اگه برگردیم عقب، 12 ساعت پیش سکس داشتیم، درسته؟
کلینیک گفت بهتره
اگه تو دوره تخمک‌گذاری همیشه اسپرم تو رحم باشه.
ما همیشه سکس داریم.
آلتم درد گرفته. دیروز دو بار و دیشب یه بار سکس کردیم.
ما خیلی سکس داریم.
و امروزم باید سکس کنیم تا شانس‌مونو بالا ببریم.
شانس‌مونو بالا ببریم؟ این منو تحریک می‌کنه.
-عاشقشم وقتی چرت‌وپرت می‌گی. -خنده‌دار نیست، امیل. واقعاً نیست!
همیشه من شروع می‌کنم.
روز داره تموم می‌شه. اگه الان تخمک‌گذاری کنم چی؟
تموم نشده. هنوز ساعت 2 هم نشده!
-وقتی برسیم خونه می‌تونیم سکس کنیم. -گفتن "تو طول روز"!
-نه بعدازظهر! -بس کن. زیاده‌رویه.
داری دیوونه‌بازی درمیاری.
میا. عزیزم؟
عزیزم، وایستا! داری چی کار می‌کنی؟
چرا داری می‌ری؟
اگه من دیوونه‌ام، چرا اصلاً با همیم؟
عزیزم!
یه حرف احمقانه بود. ببخشید.
من دیوونه نیستم.
فقط نگرانم
که همه این دردسرها، تزریقا و مزخرفات هدر بره،
و یه تخمک‌گذاری رو از دست بدیم، فقط چون از سکس کردن خسته شدیم.
تعداد اسپرمات این بار به فقط 4 میلیون رسیده بود.
آره، تعداد اسپرمامو یادم هست، میا.
متنفرم از این که این زندگی جنسیمونو خراب کرده.
من زندگی جنسیمونو دوست دارم.
حالا می‌ترسم که دیگه تحریکت نکنم.
بیا.
خسته شدم.
می‌تونم کاری کنم؟
آره. باشه، بیا.
گردنمو ببوس.
می‌خوای پورن ببینیم؟
-پورن؟ نه. -نه، باشه. فقط فکر کردم شاید کمک کنه.
باشه، یا…
می‌تونیم امتحانش کنیم.
-آره؟ -یا… تو می‌خوای؟
-حتماً. -واقعاً؟
باشه.
-"نامادری شهوتی." -بوم!
باشه!
اگه فقط بتونم این جورابو دربیارم.
-می‌تونیم بزنی جلو؟ -آره.
برسیم به جای اکشن.
آره!
-باشه! -واو!
-یه چیز دیگه پیدا می‌کنم. -لطفاً.
-باشه. -اوه آره.
پورن می‌بینی؟
آدم گاهی تصادفی بهش برمی‌خوره.
تصادفی به پورن‌تیوب برمی‌خوری؟
دوباره بگو.
چی؟ پورن‌تیوب؟
دهنت وقتی می‌گی پورن‌تیوب خیلی سکسی به نظر میاد.
واقعاً؟
یه لحظه صبر کن.
باشه.
لعنتی.
لعنتی، خیلی داغی.
-دارم میام. اومدم! -آره!
تو فوق‌العاده‌ای! خدا، این درد داره!
بلند شو. دستمو بگیر.
بفرما.
باید یه برنامه جدید بریزیم.
باید شراب کمتر بخوریم و ماهی بیشتر بخوریم.
و تو باید این شورتای تنگ رو دیگه نپوشی.
من دارم طب سوزنی می‌رم، تو هم باید بری.
حتماً. ولی می‌تونیم…
عزیزم. بیایم یه کم بشینیم و فقط…
بذار فقط کیسه رو عوض کنم.
باشه.
-بذار کمکت کنم. -نه! و سیگار کشیدن تو مهمونی‌ها ممنوعه.
-دیگه نمی‌کشم. -نه، نکشیدی.
-کی… -آخر هفته گذشته سیگار کشیدی، درسته؟
درسته. عزیزم، آروم انجامش بده.
تعداد اسپرم تو سه ماه می‌تونه بهتر بشه.
-واقعاً می‌تونی کاری براش بکنی. -عزیزم…
-چرا این کیسه‌ها این‌جوری‌ان؟ -می‌دونم. ببخشید.
فکر کردم اونا بزرگن. جا می‌شن، ولی باید آروم بکنی.
باید ریلکس کنم و این‌قدر نگران نباشم!
بدنم явно نمی‌تونه… استرس تو بدنم جا خوش کرده…
عزیزم، داری کیسه‌ها رو پاره می‌کنی.
می‌ذاری من انجام بدم؟ می‌تونم بکنم؟
برو شورتاتو عوض کن!
آره. دارم می‌رم.
اون یکی خیلی جوجه‌کشه. رو هیچی نشسته.
ولی چون فکر می‌کنه رو تخم نشسته،
تخم نمی‌ذاره.
اگه کمکشون نکنی از این حال دربیان، تا ابد همین‌جوری می‌مونه.
بعضی وقتا می‌تونی یه سطل رو سرشون بذاری تا خوب شن.
سطل؟ این که بد به نظر میاد.
نه. 24 ساعت، و کاملاً از جوجه‌کشی درمیان.
جوجه‌کش یه کلمه مسخره‌ست.
سایمون خیلی جوجه‌کشه. به وستر گفت داریم سعی می‌کنیم یه خواهر کوچولو درست کنیم.
-واقعاً؟ -آره. نمی‌دونم اصلاً بخوام یا نه.
کی قراره مسئولیت بچه‌های خودتو بگیری؟
حتماً. بیایم یه چند تا چوب پیدا کنیم و نون آتیشی درست کنیم؟
-آره. -آره!
یوهو! خمیر خام و لباسایی که بوی آتیش می‌دن.
هی، گرو. محل کارت شراب سرو می‌کنن؟
نه، ریکه! اینجا یه زمین بازی خانوادگیه.
دقیقاً! برای همین باید یه ذخیره داشته باشین.
برای نمایشگاه کتاب گوتنبرگ دعوتت کردن.
-برای یه خوندن و مصاحبه رو صحنه. -عالیه!
کامل!
واقعاً به پول نیاز دارم. درمان ناباروری خیلی گرونه.
مرسی بابت پیش‌نویس.
دوستش داشتی؟
-دوستش نداشتی. -سؤالم اینه، تو دوستش داری؟
چه سؤال اعصاب‌خردکنی، ریکه.
-دارم باهاش کلنجار می‌رم. -تو فاز مزخرفشی.
چیز جدیدی نیست. واقعاً بو می‌دی!
از دست دادن کنترل بو می‌ده، ولی باید ادامه بدی.
-گفتی بو می‌دم. -لعنتی درست گفتم!
حق با توئه.
نمی‌تونم روش مسلط شم، و خیلی بی‌الهامم و…
کمدی مامان اضافی…
یادم بیار چرا فکر کردیم ایده خوبیه.
ایده بدی نیست!
-حس کمدی بهم نمی‌ده. -چرا باید خنده‌دار باشه اگه نیست؟
حس می‌کنم اصالتش اونجا نیست.
وقتی حق با توئه خیلی اعصاب‌خردکنی!
حالا، اگه ویراستار سرد و عاقلم فقط گورشو گم کنه،
تا بتونم با دوست خوبم، ریکه، بگردم؟
-باشه. بیایم در مورد تولدم حرف بزنیم! -حتماً.
بگو، چی قراره بپوشی. نه، خفه شو!
یه لباس رویاهامو می‌پوشم. جون آدمو می‌گیره.
موفق شدیم!
مامان اضافی - یه درام!
اون شاکره که از همون اول بچه‌ها رو دوست داشت.
واقعاً دوستشون داشت. و اونا هم اونو.
آره! همینِ!
بابا، سینی تخم‌مرغ رو می‌خوام.
با اونا بودن براش طبیعی بود.
گرم و خوب.
-…رنگ سبز؟ -چی؟
-رنگ سبز. -همه‌شو استفاده کردیم.
سبز تیره؟ صورتی نمی‌خوای؟
اون یکی.
سلما، به خاطر مسیح!
-یه کم آرامش می‌خواستم، باشه؟ -ولی من فقط می‌خواستم ماسکمو نشونت بدم.
آره، ولی نه الان، سلما.
-چیه؟ -اون نخواست ببینتش.
-چی شده؟ -فقط دارم سعی می‌کنم تو آرامش کار کنم.
-همه‌ش وقفه و سر و صدا می‌شه. -باشه.
نمی‌تونم تمرکز کنم. استرسم می‌ده.
سعی می‌کنم ساکتشون کنم، ولی اونا هم حق دارن تو فضاشون باشن.
اگه بچه نداشته باشی، اون وقت خودت هنوز بچه‌ای؟
چی می‌شه اگه تست رو بندازیم بعد از مهمونی ریکه تو شنبه؟
-می‌تونی اون‌قدر صبر کنی؟ -حتماً. وقتی امیدواریم خوشحال‌تریم.
تو مهمونی بیشتر خوش می‌گذرونیم. یه مهمونی باحال لازم داریم.
اگه تست کنی و حامله باشی، خوشحال می‌شیم.
مگه برای بچه‌دار شدن تلاش نمی‌کردین؟
-آره. داریم می‌کنیم. -باشه. درسته.
-امروز صبح تست کردیم. منفی. -لعنتی! خیلی متأسفم.
افتضاحه.
-و شما چطورین؟ -ما فقط مثل خرگوش سکس می‌کنیم.
داریم یه چادر چهار نفره می‌بینیم. یه چادر برای تسلا.
وقتی شروع می‌کنی به دنبال لوازم جانبی تسلا بگردی…
ببخشید.
واو! چی کار باید بکنم تا یه کم خلوت داشته باشم؟
فقط می‌خواستم حالتو بپرسم.
نمی‌تونم حتی تنهایی دستشویی کنم.
نمی‌تونم یه روز عادی تو خونه داشته باشم
و فقط بپیچم تو خودم و تلویزیون ببینم بدون این که بچه‌ها همه‌جا باشن،
چون همه‌مون مجبوریم رو یه کاناپه لعنتی بشینیم!
می‌تونیم یه کاناپه بزرگ‌تر بگیریم؟
نه. چون با سلیقه خیلی پیچیده امیل جور درنمیاد.
-ما جا برای یه کاناپه بزرگ نداریم. -جا؟
واقعاً نداریم.
من چی؟
-من چی؟ -برای من تو خونه شیکت جا هست؟
بیایم امشبو تموم کنیم، عزیزم، باشه؟
"بیایم امشبو تموم کنیم، عزیزم، باشه؟"
واو.
بیایم اسمشو بذاریم "امیل پلیس کسل‌کننده."
امیل پنیری. اه.
نمی‌خوام برم خونه.
-باشه. -من خوبم.
-شاید یه کم آب به صورتت بزنی؟ -به هیچ لعنتی راهی!
باشه!
داری می‌ری؟
-خیلی نابالغی! -دارم برامون تاکسی می‌گیرم.
هی!
خیلی ناعادلانه‌ست که اسپرمات با کاترین کار کرد، ولی با من نه!
وقتی مستی در مورد این حرف نزنیم! داریم می‌ریم خونه.
-نه! -بس کن، لطفاً.
-حتی نمی‌خوای باهام حرف بزنی! -می‌خوام. بیا.
چی شده؟ خودتو جمع کن!
به من نگو خودمو جمع کنم!
پس نکن.
-بیایم ببرمت خونه. بیا. -نه!
-باشه… -نمی‌خوام برم خونه!
-چرا نمی‌خوای بری خونه؟ -گور بابات!
عزیزم!
خیلی دردسر لعنتی هستی!
لعنتی!
لعنتی.
صبح بخیر.
لعنتی، دیشب خیلی مست بودم.
-فقط می‌رم… -لطفاً بشین؟
خیلی خجالت‌زده‌ام.
و مثل خوک رفتار کردم.
خوردی؟ می‌تونم یه نون تست درست کنم.
-یا… -می‌تونیم فقط در مورد… حرف بزنیم؟
آره، البته.
بعضی وقتا حس می‌کنم فقط یه اضافی تو احساساتتم
-منم اینجام. -البته…
حتی اگه همیشه احساساتمو نشون ندم.
-می‌دونم، عزیزم. ببخشید که… -لطفاً بذار بگم.
عصبانیتت داره یه کم ما رو از هم دور می‌کنه.
حس می‌کنم احساسات بد رو تنهایی پرورش می‌دی
به جای این که در موردش حرف بزنیم قبل از این که از کنترل خارج بشه.
-شاید بچه‌ها باشن… -فقط جواب بده.
سلام، کاترین.
اوه، هست؟
روز مادر مبارک.
درسته. همین‌طوره.
-داری رو بلندگو حرف می‌زنی. مهمت هم اینجاست. -سلام.
-سلام.
دیشب، یه چیز لعنتی فاجعه‌بار با یه یارو غریبه اتفاق افتاد.
-چی؟ -من و امیل یه دعوای گنده کردیم.
مست بودم، و نزدیک بود با یه یارو ببوسم.
باشه. خب، میا… می‌گی "نزدیک بود." دخول بود یا نه؟
اسمت اصلاً چیه؟
ماجرا اینه که جلوشو گرفتم، درسته؟ نکردمش.
میای قدیمی این کارو می‌کرد.
-ولی نکردم! فقط بوسیدیم. -عالیه، میا.
-باید به امیل بگم، درسته؟ -آره، خیلی خوشحال می‌شه بشنوه…
نه، نه. ساکت باش، آندریاس.
میا… نفس عمیق بکش. هیچ کار عجله‌ای نکن.
یه اشتباه مستی بود با اون یارو غریبه، درسته؟
آره! من امیل رو دوست دارم. می‌خوام با اون بچه‌دار شم.
برای همین لیاقت صداقتمو داره.
نه، عزیزم! هیچ‌وقت حقیقت رو نگو!
-به ما گوش کن. ما می‌دونیم. -گندکاری پیش میاد، باشه؟
و فقط باید باهاش زندگی کنی. با گناه، شرم و غم و…
فقط فکر می‌کنم باید بهش بگم.
فقط می‌خوای وجدان گناهکارتو راحت کنی.
باشه، یه لحظه گوش کن.
شاید بخوای فکر کنی چرا خودتو انداختی رو اون یارو.
دقیقاً!
از چی داری فرار می‌کنی؟
-شماها چطور این‌قدر عاقل شدین؟ -از اشتباهاتمون.
و من تصادفی با کریستین از آژانس دیجیتال خوابیدم.
ولی تو تراپی در موردش حرف زدیم، چون یادت باشه…
حس می‌کنم یه نقل‌قول جهنمی داره میاد.
اینو استر پرل می‌گه. یعنی…
-همه‌چیز درست می‌شه. -همه‌چیز خوب می‌شه.
راستی، بهت گفتیم یه آژانس دیگه پیدا کردیم؟
هنوز تو کلمبیاست، ولی با تنوع خیلی بیشتر از رحم‌های اجاره‌ای.
-عالیه. -می‌دونم، درسته؟
فوق‌العاده‌ست، درسته.
مجبور شدیم کلی وام خونه رو دوباره ببندیم برای این کار.
بعداً بیشتر برام بگین. براتون آرزوی موفقیت می‌کنم. باید برم.
-فکر کنم واقعاً برامون خوشحال بود. -آره.
ببخشید.
چی گفتی؟
-ببخشید! -نه…
نمی‌شنوم.
باید دوباره بگی.
چی گفتی؟
ببخشید، خیلی احمق بودم.
-منم احمق بودم. -ولی من بدتر بودم.
آره، بودی.
لطفاً عصبانی نشو.
ولی…
دیروز، وقتی ازت فرار کردم…
آره. می‌تونیم فقط توافق کنیم که دیگه این کارو نکنی؟
دیگه نمی‌کنم.
دوستت دارم.
مثل دیوونه‌ها.
من بیشتر دوستت دارم.
پلیس کسل‌کننده باید صبحونه رو درست کنه؟
می‌تونیم رو کاناپه قشنگمون بشینیم و یه صبحونه بخوریم.
یا می‌تونیم بگیم شب تموم شد.
-خیلی دردسر بودی! -نگو!
-تا حالا همچین چیزی ندیده بودم! -نگو!
-خب، میا… -می‌تونیم صبر کنیم تا امیل بیاد؟
البته.
آماده.
متأسفانه هر سه تلاش تلقیح ناموفق بود،
پس قدم بعدی درمان باروریه،
که توش تخمک رو بارور می‌کنیم و بعد تو رحم می‌ذاریم.
پس باید یه درمان هورمونی دیگه رو تحمل کنی،
که شامل یه تزریق برای جلوگیری از تخمک‌گذاری می‌شه.
ممکنه یه کم ناراحتی حس کنی. بیشتر خانما می‌گن که حس می‌کنن.
می‌تونی این بروشور رو بخونی.
دوباره داری این کارو می‌کنی.
-ببخشید؟ -فقط با من حرف می‌زنی.
امیل هم اینجاست، می‌دونی.
هر بار این اتفاق می‌افته.
می‌دونم بدن من عرصه کل این برنامه‌ست،
ولی شاید حداقل بتونیم بار ذهنی رو تقسیم کنیم.
-فرقی نمی‌کنه. -آره، می‌کنه.
درست نیست مرد رو مثل یه والد درجه دو ببینین.
برابری جنسیتی از همین‌جا هم شروع می‌شه، تو سیستم!
درسته؟ فقط به من نگاه می‌کنی، فقط با من حرف می‌زنی
با امیل که دنبالم میاد با اسپرمش تو یه لیوان.
نگاش کن! باهاش حرف بزن! بهش اختیار بده.
بهش صدا بده و یه صندلی لعنتی که بشینه!
چقدر می‌تونه سخت باشه؟
به مرد یه صندلی بدین! چرا هیچ‌وقت صندلی نیست؟
یه صندلی خوب می‌شد.
اون وقت به تو می‌گم، امیل،
که درمان جدید احتمالاً نوسانات خلقی رو کم نمی‌کنه.
نمایشگاه کتاب گوتنبرگ
لعنتی!
چرا ربکا این‌قدر مصره که یه شیء باشه؟
چون این تنها چیزیه که تا حالا شناخته.
کل دنیا به فرم زن جوون با این‌قدر هوس نگاه می‌کنه.
اون برای زیبایی، جوونی و باروریش ارزش داره.
تحقیر وقتی اون نگاه غیبش می‌زنه می‌تونه خیلی دردناک باشه،
چون اون وقت تو چی هستی؟
مردا خیلی بی‌سروصدا تو زندگی رد می‌شن.
مثل دیده شدن در مقابل تماشا کردنه.
اینا دو نقطه شروع خیلی متفاوت برای آدمان.
خیلی از ما دوست داریم بدونیم بعدش چی می‌شه.
-ماجراهای جدید برای ربکا؟ -نه، متأسفانه نه.
دارم یه رمان در مورد مامان اضافی بودن می‌نویسم.
گرچه راستشو بخوای، الان یه کم گیر کردم، پس…
جالبه. همین الان با کناوسگارد در مورد این که چطور با "انسداد نویسنده" کنار میاد حرف زدم.
من در واقع انسداد نویسنده ندارم.
مدام دارم می‌نویسم، ولی فقط بلدم بنویسم
مشاهدات خیلی خصوصیم رو، یه جورایی مثل یه دفتر خاطرات در مورد…
در مورد…
خب، هر جور…
خود-تنفری و شرم.
آره، چون ما…
یا من…
خیلی‌مون هستیم… تقریباً یه اپیدمیه، می‌دونی؟
خیلی‌مون می‌فهمیم که بدن‌مون نمی‌تونه…
من… خیلی در مورد درمان IVFم می‌نویسم.
اونجا، بلند گفتمش.
سعی می‌کنم خود-تنفريمو وقتی می‌نویسم پردازش کنم،
همراه با افکار تاریک در مورد…
در مورد این که کمتر زنم چون نمی‌تونم باردار شم.
این فوق‌العاده جالبه… و مهمه.
مثل که گفتم، فقط یه دفتر خاطراته، و یه چیزای خیلی خصوصی.
یه جایی برای پارک کردن همه‌ش.
و فکر کنم یه کم زیادی تاریکه، نسبت به چیزایی که معمولاً می‌نویسم.
دوست داشتم در موردش بخونم، وقتی پنج سال پیش خودم تجربش کردم.
حالا منم بلند گفتمش.
کسی دیگه اینجا مشکل مشابه داشته؟
آره.
بفرما.
خیلی‌مون دوست داریم چیزی بخونیم که بتونیم باهاش ارتباط برقرار کنیم و همذات‌پنداری کنیم.
شک دارم کناوسگارد بره اونجا، می‌دونی؟
نه، چون ما می‌خوایم تو اون کتاب رو بنویسی، میا.
من زن بی‌فرزند رو بهتون معرفی می‌کنم.
اینجاست تو همه شکوه وحشت‌زده‌ش و اشتیاقش.
من اینجام.
همه گناهی که بتونم حمل کنم رو می‌پذیرم.
لخت تو شهر رژه می‌رم و همه مسخره‌م می‌کنن.
بار همه زنای نازا رو به دوش می‌کشم و اونا رو از بارشون راحت می‌کنم.
بیاین با من بشینین، همه شما زنای نازا و مامانای اضافی.
اگه بخواین با من تکه‌تکه شین.
هیچ‌کس نمی‌دونه من و امیل تا کی تو این جهنم باروری زندگی می‌کنیم،
یا چقدر از عقلم رو از دست می‌دم، قبل از این که بشه، یا نشه.
گرسنگی
-سلام، عزیزم! -هی، خوبی؟
آره! ببخشید بهت زنگ نزدم.
مشغول نوشتن بودم.
فکر کنم خوب می‌شه.
آره؟ بگو.
درمان باروری فقط خیلی همه‌چیزو می‌گیره.
-درسته. -یعنی…
فقط یه جورایی می‌خوام بنویسم در مورد…
در مورد این که چقدر همه‌چیزو می‌گیره…
و در مورد دیوونگی بنویسم
این که چطور بدنت رو خراب می‌کنی برای خلق زندگی.
-باشه. -آره.
می‌خوام نوشتنم خام و بدون فیلتر باشه.
جذابه.
در مورد ما نیست، درسته؟
نه، نه.
خوبه. نمی‌خوام تعداد اسپرمامو تو کتاب‌فروشی محل ببینم.
گرو و سایمون ما رو برای شام شنبه دعوت کردن.
چه خوب.
آره. احتمالاً سایمون یه گجت جدید خریده که می‌خواد نشون‌مون بده.
کنجکاو شدم چیه.
گاسترونوما ایر فرایر. هشت لیتر.
-خدای من! واو! -آره.
برای شام آماده‌ایم؟
-آره! -بچه‌ها، شام آماده‌ست!
پس این آخرین دورمون تو کلینیک خصوصیه،
و اگه اونم شکست بخوره، تو لیست انتظار کلینیک‌های سلامت عمومی هستیم.
ولی صفش طولانیه…
امیدواریم برای بیمارستان ویدووره،
-نمی‌دونیم حتی می‌تونیم… -نه.
تعداد اسپرم امیل مدام داره کم می‌شه.
-دفعه آخر فقط یه میلیون بود، پس… -باشه.
-آره! -این که خیلی نیست؟
-خیلی کمه. -نه.
-واقعاً کمه. -عزیزم، تقصیر تو نیست.
-همینه که هست. -آره.
خوشبختانه فقط یه بچه‌ماهی کارآمد می‌خوای.
-آره… -که…
-من و گرو، ما… -نه! یا…
کسی دسر می‌خواد؟
-آره. -ما یه کم… درست کردیم
-بستنی. -بستنی خونگی.
با گجت جدید سایمون.
-عالیه. -فوق‌العاده عالیه.
ساعت‌ها کار کرده، ما فقط ریلکس کردیم.
-هنوزم خونگیه… -قهوه؟
-آره، لطفاً. -و یه برندی هم باهاش؟
-من نمی‌خوام. -یه کوچیک با قهوه.
یه گرون‌قیمت دارم. فوق‌العاده‌ست و خیلی گرون.
قیمت و کیفیت اغلب با همن. گرون و خوب.
-این هر دوئه. -عزیزم.
بیایم امتحانش کنیم.
-بچه‌ها چی کار می‌کنین؟ خوش می‌گذره؟ -آره.
چقدرشو دیدین؟
-حدود نصفش. -باشه.
-من و تو یه لیوان می‌تونیم بخوریم، درسته؟ -گرو هم؟
خب… الان می‌گم، عزیزم.
نه، عزیزم.
آره.
چرا دارم انگلیسی حرف می‌زنم؟
آره، نمی‌دونم.
-باید جشن بگیریم. -آره!
می‌دونی چیه؟ بیایم بریم کوبا.
گرو، چرا بهم نگفتی حامله‌ای؟
خبر فوق‌العاده‌ایه. لطفاً شادیتو به خاطر من قایم نکن.
-واقعاً امیدوارم این کارو نکنی. -نه. تو نیستی.
نمی‌دونم خوشحالم یا نه. حاملگی با وستر سخت بود.
حس می‌کنم بدنم داره شروع به یادآوری اون می‌کنه.
گرو، بس کن!
باید خیلی خوشحال باشی.
خیلی خوبه!
کاش من بودم.
کاملاً مطمئنی؟ شاید باید یه کم صبر کنی یا…
-سلام. -سلام، میا.
چیه؟
شاید باید یه کم بهش زمان بدی.
یا…
آره.
سایمونم همین فکرو می‌کنه.
که باید بهش زمان بدم، و…
ولی…
ولی، من…
هر صبح با یه وحشت لعنتی از خواب بیدار می‌شم!
قلبم مثل دیوونه‌ها می‌زنه.
و جدی حس می‌کنم بدنم یه زندونه،
نمی‌تونم فرار کنم.
نمی‌دونم چطور تو…
چطور توضیح بدم، ولی…
نمی‌تونم یه حاملگی و همه اون چیزا رو تحمل کنم…
با یه نوزاد. فقط نمی‌تونم!
ولی، گرو، ما رو داری، باشه؟ تو…
تنها نیستی. با بچه کمکت می‌کنیم.
-و سایمون. دو نفرین. -گوش کن بهم! نه. گوش کن!
هیچ‌کس بهم گوش نمی‌ده! نمی‌تونم این کارو بکنم!
-نمی‌تونم. -نمی‌تونی.
-می‌شنویمت. -نمی‌تونی.
عزیزم…
اشکالی نداره.
ببخشید!
اشکالی نداره، عزیزم. فقط نفس بکش.
اشکالی نداره، عزیزم.
نمی‌تونم.
نه.
به مراقبت سلامت عمومی خوش اومدین. پرونده‌تون نشون می‌ده چی…
چی رو خصوصی تجربه کردین.
پیشنهادم اینه که شما رو تو به اصطلاح درمان طولانی‌مدت بذاریم.
این شامل یه جور یائسگی مصنوعی می‌شه.
-مصنوعی چی؟ -یائسگی؟
آره. چرخه خودتون داره با تحریک ما تداخل می‌کنه،
پس فکر کنم بهترین گزینس.
یه سری عوارض جانبی داره.
تپش قلب، سردرد، گرگرفتگی، خارش،
غشاهای مخاطی خشک و نوسانات خلقی.
ایستگاه اتوبوس تو بیمارستان. من و امیل تو سکوت منتظر اتوبوسیم.
داریم خبر رو پردازش می‌کنیم.
نزدیک ما، یه زن مسن داره مدفوع سگ رو جمع می‌کنه.
می‌تونم حس کنم اشکام داره جمع می‌شه.
بعد امیل می‌گه، "فقط باید ازش رد شیم."
می‌خواستم بگم "گور بابات." نگفتم. گور بابات!
-میا! فکر کنم داره می‌شه. -آره. دارم میام!
می‌دونم دارم امیل رو اذیت می‌کنم، ولی الان این چیزیه که می‌خوام.
-یه ماساژ چی؟ -نه، فقط نکن.
لعنتی!
-نفسم بدبوئه؟ -آره، خیلی بد. ولی اشکالی نداره.
-پنیر؟ -و پیاز.
-لعنتی! فقط باید برم… -درسته.
حالا چی؟
لعنتی خدا!
آخ. درد داره.
-اونجا… -بیشتر داره میاد.
-می‌خوای بشینی؟ -آره.
بیا اینجا.
باهاش چی کار کنم؟
می‌خوام جنین دفع‌شده رو برگردونم تو خودم.
ببینم می‌تونه اونجا زنده بمونه.
ببخشید، میا.
دارم مجبورت می‌کنم این کارو بکنی، که باید برات عجیب به نظر بیاد.
نه، تو منو مجبور به هیچ‌چیز نمی‌کنی.
تو بهترین دوستم هستی.
سلام.
خوبی؟
نه، نه کاملاً.
مرسی، میا.
خواهش می‌کنم.
منم یه آبجو می‌تونستم بخورم.
لعنتی!
امیدوارم از پسش بربیان.
در مورد ما می‌نویسی؟
چی؟
تصادفی رو لپ‌تاپت خوندمش.
چیزایی که گفتم رو نوشتی.
نقل‌قول از من.
عزیزم، می‌خواستم بهت بگم.
باشه. می‌خواستی؟
آره، اون…
من فقط باید در مورد هر چیزی که داره می‌شه بنویسم. داره جمع می‌شه.
-گفتی در مورد ما نیست. -می‌دونم.
پرسیدم داری در مورد ما می‌نویسی؟ گفتی نه.
می‌خوام بخشی از زندگیت باشم، نه کتابت.
می‌فهمم.
-ولی… -ولی؟
-نمی‌دونم چی بگم. -منظورت از چیزایی که می‌نویسی چیه؟
-واقعاً منو اذیت کرد. -ولی تو قرار نبود بخونیش.
جزئی از پروسه‌ست، و دارم سعی می‌کنم خودمو سانسور نکنم.
-همه هدف همینه. -نمی‌فهمم…
-دوباره می‌گم! تو منفی‌ها رو پرورش می‌دی. -نه، نمی‌دم!
-تو پرورششون می‌دی! -دارم سعی می‌کنم در مورد حسم بنویسم.
می‌نویسم تا توم بزرگ و زشت تو وجودم رشد نکنه.
دوست دارم همشو بخونم.
و بایدم بخونی.
-آره. -هنوز آماده نیستم براش.
همه‌ش قاطی‌پاطیه، اگه الان بخونیش،
حس می‌کنم هیچ استعدادی ندارم.
-همه‌ش در مورد حسای توئه. -ببخشید!
اینم تو کتاب می‌ره؟
"امیل عصبانیه چون در موردش نوشتم."
-بس کن، امیل! -"گور باباش. اون هنرمند نیست."
-نه. -نمی‌بینی که نمی‌ذارم؟
-بذارم؟ -تو خونه خودم احساس امنیت نمی‌کنم.
-همه‌چیز تو حوزه عموميه. -لعنتی! دارم می‌جوشم!
-چرا این پنجره باز نمی‌شه؟ -چون ضدکودکه، عزیزم.
می‌تونی به جاش با من حرف بزنی؟
گوش کن، من تازه به دوستم تو سقطش کمک کردم، باشه؟
یه میگرن وحشتناک دارم.
گرگرفتگی لعنتی دارم به خاطر یائسگی لعنتی، باشه؟
حالا باید غرور تو رو در مورد کتابم در نظر بگیرم.
-نمی‌دونم کتاب می‌شه یا نه. -غرور؟
می‌دونستم این‌جوری واکنش می‌دی! که نمی‌تونم باهات در موردش حرف بزنم.
البته که این‌جوری واکنش می‌دم!
-فکر می‌کنی چقدر طول بکشه؟ -چرا؟
-داری جایی می‌ری؟ -آره. تو محل کار نوشیدنی داریم.
شانس توئه، نه؟
-می‌شه لطفاً این کارو نکنیم؟ -چی؟
این بازی سرزنش. نمی‌تونم فقط یه شب ولش کنم؟
کاش می‌تونستم فقط "ولش کنم."
چرا دارم دورش می‌کنم؟
-به هر حال، باید بری. -نه.
-ولش کن و یه کم مهمونی کن… -بس کن.
با دستیارت ببوس.
داری مسخره‌بازی درمیاری.
میا و امیل؟
-آره. -آماده‌ایم.
-عالیه. -امروز تنهایی می‌رم داخل.
از این طرف، لطفاً.
حامله‌ام با شر. داره توم رشد می‌کنه.
تو رحمم مثل یه سگ مریض زوزه می‌کشه.
این یه دسته جدیده. اندازه‌ش قطعاً کوچیک‌تره.
پوشیدنشون غیرممکنه.
امید یه اذیت‌کنه.
اینجا یه کم مورفینه.
برای ریلکس کردن.
بفرما.
بیایم یه موزیک بذاریم.
اومد.
تخمدونات یه کم بالان، پس باید از مثانه برم.
ممکنه یه نیشگون کوچیک حس کنی.
بفرما.
آره.
داره چکه می‌کنه.
این نی‌انبون‌ها دارن دیوونه‌م می‌کنن! یه پلی‌لیست جدید نگرفتیم؟
12 ساعت پشت‌سرهم تو شیفت شب پخش شد.
مورفین از بین می‌ره،
پس نمی‌تونی سرخوشی رو نگه داری، حتی اگه جمعه‌ست.
-چی؟ -نمی‌تونی سرخوشی رو نگه داری.
خبر خوب داریم. شش تا تخمک جمع کردیم.
دو روز دیگه بین 8:30 صبح تا 9:30 صبح زنگ می‌زنیم،
اگه تخمکا بارور نشده باشن.
-دو روز دیگه. -فقط اگه تخمکا بارور نشده باشن.
-پس زنگ نزدن یعنی خبر خوب؟ -آره. اون وقت تخمکا بارور شدن.
ولی کنار تلفن منتظر نباش.
حالا آماده‌ای.
-یه دستمال مرطوب برای دستام داری؟ -دارم. صبر کن.
-خیلی خوب به نظر میای! -نه، نمی‌آیم. ترسناک به نظر می‌آیم.
آره، حق داری.
-بیایم بریم، اسکلتا و زامبی‌ها. -بابا!
خوش بگذرونین، بچه‌ها.
بعداً می‌بینمت، میا.
-ببخشید، نمی‌تونم اینجا باشم وقتی زنگ می‌زنن. -یا امیدوارم زنگ نزنن.
منظورم همونه.
باشه.
بدون شماره تماس
سلام؟
سلام، میا. گوش کن، من سین‌یه‌ام که از بیمارستان زنگ می‌زنم.
احتمالاً می‌دونی چرا زنگ زدم.
متأسفم که باید بگم هیچ‌کدوم از شش تا تخمک جمع‌شده…
سلام، میا. چیه؟
چه حیف برای کیک. امیل گفت خیلی زحمت کشیده بودی.
می‌تونی مسئول لیمبو باشی؟
اونجا یه چوب جارو هست.
چرا تو اون حال رفتی؟
بچه‌ها از دیدن جیغ زدنت ترسیده بودن.
تو باید با من جیغ بزنی.
حس نمی‌کنم با هم تو این موقعیتیم.
-بچه‌ها می‌خوان موقع خواب پیششون باشم. -امیل، لطفاً نرو. لطفاً بمون.
گوش کن بهم. بچه‌ها ناراحتن. و ترسیدن.
موضوع تو نیستی.
تو منو دوست نداری.
الان باید بچه‌ها رو در اولویت بذارم. اگه خودت بچه داشتی تو هم همین کارو می‌کردی.
لعنتی خدا!
بیا.
-سلام. -پسر خوب.
-خیلی پسر خوبیه. -دیگه بهش خوراکی نده.
-داره چاق می‌شه. -ما سگ رو بابت بدنش شرمنده نمی‌کنیم!
-باشه؟ -حق داری.
-نه. -سلام.
اونجاست. پرنسس از مرده‌ها زنده شده.
گرسنه‌ت شده، میا؟
نه، مرسی.
امیل چهار روزه بی‌وقفه بهمون زنگ زده.
فکر می‌کنیم باید حرف بزنی.
آره، ولی انرژی‌شو ندارم.
-میا، به خاطر خدا. -مستأجرم تازه قبول کرده که بره بیرون.
قرار بود با پارتنرش بره زندگی کنه، پس عالیه.
آره. عالیه.
-می‌رم دوش بگیرم. -درسته.
قدرشو می‌دونیم.
-چی؟ -باهاش حرف بزن.
چی بگم؟
-برگشتن عجیبه. -آره.
فکر کنم دیوارا رو با رنگای قشنگ رنگ کنم، و…
خب، گیاها مردن، پس باید جدید بخرم.
شاید نخل یا یه چیز جالب.
حالت چطوره؟
خوبم.
چیپس لازم داریم.
دلمون برات تنگ شده. امیل و بچه‌ها.
نابود شده، می‌دونی. تو فقط رفتی.
خب، اون خودشو کشید کنار، باشه؟
ولی تو اسباب‌کشی کردی.
من فقط ازش سبقت گرفتم.
-از کجا می‌دونی داشت می‌ره؟ -باورم کن. واضح بود.
نمی‌تونست گرما رو تحمل کنه.
این جدی برداشت من و سایمون نیست.
فلیکس و سلما نمی‌فهمن چرا ازت خبری ندارن.
نمی‌فهمن، میا.
نه، ولی…
یه مامان خوب دارن، پس…
گوش کن.
کمک می‌کنی اکانتمو تو تیندر برگردونم؟
-جدی؟ -آره!
ربکا داره یه لباس فوق‌العاده…
ربکا داره یه لباس فوق‌العاده با گل‌ها و نخ طلا می‌پوشه.
همه دارن ازش تعریف می‌کنن. اون خیلی می‌خوره، و سریع.
حس رقصیدن داره، خراب کردن چیزا، گوش دادن به موزیک و بلند آواز خوندن.
لعنتی!
چی می‌خوای؟
من چی می‌خوام؟
-می‌تونم بیام بالا؟ -فکر خوبی نیست.
دیوونگیه که حرف نمی‌زنیم. نمی‌فهمم چی داره می‌شه! من…
می‌دونم سخت بوده. می‌فهمم.
ولی فقط نمی‌ری! می‌مونی و می‌جنگی.
تو نمی‌خواستی.
-داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ -من زحمتتو کم کردم، درسته؟
منظورت چیه؟
-لازم نیست بدترش کنیم. -نمی‌تونیم در موردش حرف بزنیم؟
-بهم بگو چیت شده. من همین‌جام! -دیگه چیزی برای حرف زدن نیست.
من یه یارو که یه مدت باش قرار گذاشتی نیستم.
-دارم می‌رم بالا. -نه، اینجا بمون.
-سردمه! -اینجا می‌مونی!
ما همو دوست داریم، میا.
ما می‌خواستیم بچه‌دار شیم.
چیه؟ چی داره برات می‌شه؟
این تو نیستی. کجایی؟ یه جایی اونجایی.
لطفاً بس کن.
عزیزم، لطفاً بس کن. لطفاً این کارو نکن.
"اون می‌تونست خودشو درست تو یه اتاق بذاره، خودشو تو فاصله صحنه‌پردازی کنه."
"اون بلد بود رویاهاش باشه، یه فانتزی،
ولی نمی‌دونست چطور دوست‌دختر کسی باشه."
"چرا آخرش خودشو از درون بیرون کرد؟"
"هیچ‌کس نمی‌تونست تحملش کنه."
"یه بار دیگه، عاشق یه مرد نابالغ با مشکلات تعهد شده بود."
"اون لازم نبود چیزی بگه. ربکا می‌تونست فکرشو بشنوه."
"بذار از این دیوونه احساسی و مستأصل فرار کنم."
"پس، دوباره سوار اسب شو، ربکا. سوایپ، سوایپ، سوایپ."
داره علوم اجتماعی تو دانشگاه می‌خونه، و…
-گفت آره. -چه عالی!
-تبریک! -مرسی.
-یه بچه باهوش و قشنگ می‌شه. -آره. با خط موی عقب‌رفته.
-امیدوارم. -آره.
پس داریم از اول شروع می‌کنیم، و…
فقط باید دعا کنیم اونم ول‌مون نکنه.
مطمئن نیستم مهمت بتونه اونو تحمل کنه.
-همه‌چیزو برات آرزو می‌کنم. -مرسی.
-ممنون. -مرسی که اومدی.
-سلامتی، عزیزم. -سلامتی.
حس خوبی داره که دوباره بتونم بخورم.
و حس نکنم یه آدم 60 ساله خراب‌شده از یائسگی‌ام، می‌دونی؟
آخرش فقط مضحک شده بود.
مثل یه کابوس بی‌پایان. همه فکرای بیداریمو گرفته بود.
-مثل یه معتاد بودم. -باشه.
-چقدر ادامه دادین؟ -نه ماه خودمون امتحان کردیم.
درمان رو از فوریه شروع کردیم.
پس احتمالاً یه سال و نیم؟
ما نزدیک پنج سال داریم تلاش می‌کنیم.
-لعنتی، آره! -آره.
مجبور شدیم دور دنیا سفر کنیم،
و تا حالا نزدیک یه میلیون کرون برامون خرج برداشته.
دو تا مرد دانمارکی که همو دوست دارن و بچه می‌خوان هیچ کمکی نمی‌گیرن.
پس فکر می‌کنی من زود تسلیم شدم؟
این‌جوری برداشت کردی؟
-فقط خیلی سخت بود، آندریاس. -خب.
-بیا دیگه… -حالا چی کار کردم؟
آره، سخت بود! داری برای بچه‌دار شدن تلاش می‌کردی.
و همه‌چیز به گند کشیده شد.
ولی وقتی اوضاع سخت می‌شه فقط ول نمی‌کنی،
امیل رو تنها نمی‌ذاری. این خیلی احمقانه‌ست.
-اون وقت تو باهاش ازدواج کن. -نه، نمی‌کنم!
مثل چیزی که لازم داشتم رفتم جلو.
-و حس خوبی داره. -باشه.
-باشه؟ -خوبه. باشه.
و فردا قراره برم قرار.
-چرند! قرار نمی‌ری! -نگاه کن.
-مگه بامزه نیست؟ -نه، زشته.
-یه کم دقیق‌تر نگاه کن. -می‌تونم بگم چی فکر می‌کنم؟
از چی خسته شدم؟
سخته ببینم هر بار که یه چیز خوب داری خرابش می‌کنی.
تو خیلی تو خود-تنفريت غرقی
که فکر می‌کنی اجازه نداری خوشحال باشی
و با یه مرد باشی که معلومه برات مناسبه.
ما به کمک نیاز داریم، من و تو، میا.
به کمک بقیه نیاز داریم.
نمی‌دونم بدون مهمت چی کار می‌کردم.
امیل مهمت توئه.
باشه.
-خداحافظ، مهمت. مرسی که اومدی. -حتماً.
خداحافظ. بعداً می‌بینمت. بعداً حرف می‌زنیم.
تو چی؟ رابطه‌های طولانی زیاد داشتی؟
در واقع تازه یه رابطه داشتم که خیلی یهویی تموم شد.
یهویی؟ باشه، درسته. حتماً خیلی احمق بوده.
آره. خب…
اگه ولت کرده حتماً خیلی خنگ بوده.
شاید اون یکی نبوده.
اگه یه زن فوق‌العاده مثل تو رو ول کرده حتماً احمقه.
مهمه که بتونی با احترام ارتباط برقرار کنی.
همه‌مون دنبال یه شریکیم
که با چیزایی که سعی می‌کنیم ازشون فرار کنیم روبه‌روم کنه.
واقعاً یه جورایی خنده‌داره و یه کم پارادوکسیکال.
در مورد فهمیدن باراییه که هر کدومتون به رابطه می‌آرین.
عاشق شدن رایگانه، ولی دیر یا زود گذشته‌مون…
اونا قطعاً در نظر نگرفتن
که بچه‌های آینده‌مون، یا منظورم بچه‌هامونه، می‌دونی…
بچه‌هایی که قراره داشته باشیم…
-آره… -اونا فقط، می‌دونی…
در واقع باید برم. واقعاً متأسفم…
-اوه؟ -تو نیستی.
-تو خیلی شیرینی، ولی… -می‌تونم…
-سلام. -سلام.
-چیه؟ -خوبی؟
-امیل خونه نیست. -نه، نمایشگاهش امروز باز می‌شه.
-لعنتی، درسته! -الان داریم می‌ریم اونجا.
-می‌خوای باهامون بیای؟ -آره!
-ما می‌رسونیمت. می‌رم ماشینو بیارم. -نه، دوچرخه‌ها.
-نه، با ماشین می‌ریم. -دوچرخه‌ها، عزیزم. 500 متر اون‌طرف‌تره.
-با ماشین می‌ریم. -دوچرخه‌ها.
-500 متر نیست… -چک کردم.
-نمی‌خوام عرق کنم. -ولی قراره مشروب بخوریم.
-با دوچرخه‌ها می‌ریم… -برنامه‌ها مسیر رو به‌صورت خط مستقیم نشون می‌دن.
نمی‌خوام…
-بیایم با دوچرخه‌ها بریم. -نه؟
-سلامتی. -تبریک.
-تبریک! -مرسی.
حالت چطوره؟ خوبه؟
سلام!
حالت چطوره؟
بچه‌ها، برین مامانو ببینین تا من با میا حرف بزنم.
-آره؟ -ببخشید بدون خبر اومدم…
-باید یه چیزی بهت بگم. -من باید از خودم مراقبت کنم.
و از بچه‌هام!
فقط با دعوته، پس لطفاً برو.
لطفاً، فقط دو دقیقه.
بعد می‌رم.
بیا دیگه.
دو دقیقه.
باشه.
می‌خواستم بابت این که ولت کردم عذرخواهی کنم.
و بابت این که بدون دادن شانس بهت رفتم.
فقط مثل همیشه ول کردم.
واقعاً، واقعاً متأسفم.
درسته… باشه.
اون حس قدیمی دوست‌نداشتنی بودن فقط غلبم کرد.
متنفرم که حس کردی دوست‌نداشتنی هستی.
پیست اسکیت‌سواری بروئن
آروم، عزیزم. بده اینجا.
جن شکر کوچولوم.
خدا رو شکر کریسمس سالی یه باره.
فکر می‌کردم زشتی.
-می‌فهمم؟ -آره، اولش خیلی زشت بودی.
نمی‌دونم چرا.
-دیگه زشت نیستی. -خوشحالم که اینو می‌شنوم.
-ولی اولش یه کم زشت بودی. -درسته.
درسته.
-فکر کردی منم زشتم؟ -یه کم. یه ذره. اولش.
ولی می‌دونی…
نگاه کن، عزیزم. تورو از مارزیپان درست کردم.
نه!
-زیاده؟ -فقط یه کم.
آه خب.
سلام، ریکه!
سلام، عزیزم. سال نو مبارک.
سلام. سال نو مبارک.
واقعاً؟
تبریک!
چقدر پیش رفتی؟
چه عالی! واقعاً برات خوشحالم.
دیوونگیه. و چقدر برات هیجان‌انگیز.
حتماً.
باشه. خداحافظ، عزیزم.
چیه؟
ریکه حامله‌ست.
باشه.
این…
فقط فوق‌العاده‌ست.
خوبی؟
آره.
فقط فکر می‌کنم…
فقط یه لحظه دارم عزاداری می‌کنم برای این که من حامله نیستم…
بچه‌دار نمی‌شم. بچه خودم.
ولی اشکالی نداره.
واقعاً اشکالی نداره.
عزیزم، چرا فقط…
دوباره امتحان نمی‌کنیم؟
نه.
نزدیک بود نابودمون کنه.
-نمی‌خوام دوباره از دستت بدم. -نمی‌دی.
با هم انجامش می‌دیم.
یه افتضاح می‌شه.
من غیرقابل‌تحمل می‌شم.
ولی وقتی غیرقابل‌تحملی هنوزم دوستت دارم.
وقتی اوضاع به گند کشیده می‌شه…
اون وقت جیغ می‌زنیم.
با هم.
گرسنگی
تصمیم گرفتم کتاب رو به دنیا بدم،
وقتی وسطشم.
گرفتار آشوبم.
و گرسنگی.
می‌تونم شکم قشنگتو لمس کنم؟
نمی‌خوام اینو به‌عنوان یه حامله回顾 کنم.
به‌عنوان یه مادر خوشحال که بچه‌شو بغل کرده.
می‌خوام از توش توصیفش کنم.
حالا.
وقتی دارم تجربش می‌کنم.
خب، شماها. خیلی خوب پیش رفت. ده تا تخمک جمع کردیم.
خودتون می‌دونین چی کار کنین.
اگه هیچ‌کدوم از تخمکا بارور نشن، بین 8:30 تا 9:30 زنگتون می‌زنیم.
-آره. -عالیه.
پنطیکاست مبارک.
مرسی.
سلام، عزیزم.
زنگ زدن؟
آندریاس زنگ زده بپرسه می‌خوایم برای پنطیکاست بریم هِوِن یا نه.
اوه، درسته.
فقط نمی‌تونم…
نمی‌تونم تحمل کنم اونجا بشینم و وانمود کنم حالم خوبه.
لعنتی!
عزیزم…
ساعت 9:31 صبحه.
-چی؟ -9:31ه.
وقت تموم شد. زنگ نزدن.
اگه وقتی آندریاس زنگ زد اونا هم زنگ زده باشن چی؟
سلام. دوست‌دخترم، میا برگ، دو روز پیش تخمکاشو جمع کردین.
فقط می‌خواستیم بپرسیم الان زنگ زدین؟ یا اصلاً زنگ زدین؟
منتظر می‌مونم. باحاله.
آره! هنوز اینجام.
خوشحالیم که اینو می‌شنویم. مرسی.
آره. روز خوبی داشته باشین.
گرسنگی
من هیچ‌وقت اونو نگفتم.
-چی؟ -هیچ‌وقت اونو نگفتم.
ولی بامزه‌ست.
کپنهاگ - هِوِن
هی، امیل؟
آره؟
وقتی اوضاع سخت می‌شه هنوزم منو دوست داری؟
آره. دارم.
هیچ‌وقت شک نمی‌کنی؟
هیچ‌وقت هیچ‌وقت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.