..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
=سلام؟
هی.
- هی
- تیم، وقتی گفتی بیا منو ببین،
منظورت این بود که فقط بهت زل بزنم یا...؟
- چند دقیقه پیش بهم زنگ زدن.
- باشه.
- از کلبه شیش.
- خدا لعنتت کنه، تیم.
این بار چی شده؟ باز هم گرمیلن‌ها؟
یا زامبی الویس با قیچی باغبانی؟
- باید بهشون احترام بذاری، کَری.
بن اصلاً خلاق نیست.
- بیخیال. من کل روز رو توی دریاچه بودم.
انقدر پارو زدم که دستام داره میفته.
و ۲۰۰ تا کمپ‌رو سوار اتوبوس کردم
و به دب کمک کردم کلبه‌ها رو تمیز کنیم.
این آخرین تابستونمه.
نکن، الان مجبورم نکن این کارو بکنم.
بن چی گزارش داده؟
- یه جسد.
- یه جسد توی کمپ؟
خیلی خلاقانه‌ست. چرا مارجی رسیدگی نمی‌کنه؟
- مارجی توی شهره برای یه کاری.
- چه کاری؟
- چه فرقی می‌کنه؟ - توی شهره.
علاوه بر این، تو قانون رو می‌دونی،
کمپرها باید هر موقعیت بالقوه خطرناکی رو گزارش بدن-
- کارکنان باید بررسی کنن
تا حد توانشون.
- خب. این جسد کجاست؟
- دنبالم بیا.
- من کسی رو نمی‌بینم. - منم همینطور.
- عالیه. بریم.
- صبر کن، بذار اون بالا رو چک کنیم
- پس چک کن. من همین‌جا می‌مونم.
- پنج دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
- ولش کن. اونجا هفته‌هاست که بسته‌ست.
و دب گفت مارجی یه لانه عنکبوت توش پیدا کرده.
- حداقل موش نیست. - من موش رو ترجیح می‌دادم.
- کَری، مارجی می‌خواد بدونه
که استخر رو چک کردیم یا نه.
- عالیه. پس من دروغ می‌گم.
- تو سرپرستی. این کار توئه.
بیا بریم.
- بن کی زنگ زده بود؟
- چی؟
- گفتی بن گزارش یه جسد داده.
- آره. - کِی؟
- قبلاً گفتم دیگه. - نه نگفتی.
بن کِی بهت زنگ زد؟
- قبلاً. - قبلاً کی؟
- چه فرقی می‌کنه؟
- بهت زنگ نزده بود، درسته؟
- خدای من. - دارم می‌رم.
- تو هم با من میای - تیم. ولم کن.
همین الان!
- ببخشید. نمی‌تونم این کارو بکنم.
- نه، تیم، داری چیکار می‌کنی، ولم کن!
ولم کن، کمک!
تیم، ولم کن.
کمک!
کمک! یه نفر، کمکم کنه!
کمک!
بس کن! این خنده‌دار نیست، تیم!
ولم کن! بس کن، بس کن!
- سورپرایز!
- چه خبره!؟
- و اسکار می‌رسه به - احمق لعنتی!
تو یه کثافت احمقی.
واقعاً فکر کردم می‌خوای منو بکشی.
- خب، تیم اینجا نمی‌تونه همه اعتبار رو ببره، خانم کلارک.
- درسته. می‌خوای مغز متفکر اصلی رو ببینی؟
اوناهاش.
- پس من فرض می‌کنم جسدی در کار نبوده.
- نه، ولی چند دقیقه دیگه صبر کن
و ما داشتیم جسد تو رو گزارش می‌دادیم.
- هاها. - ولی جدی، کَری،
ما اینو ترتیب دادیم
چون می‌خواستیم یه خداحافظی درست و حسابی بکنیم.
چهار سال زمان زیادیه، ولی در عین حال اصلاً زمان زیادی نیست.
و تو این مدت، تو به یه دوست واقعی تبدیل شدی
برای هر کدوم از ما.
پس ما عصبانی‌یم که داری می‌ری
و از اونجایی که آخرین شب تابستونه،
ما اینجاییم تا حسابی خوش بگذرونیم.
آره.
چون ما دوستت داریم بچه.
- به سلامتی کَری. - به سلامتی کَری!
- منم دوستون دارم.
- یه نفر به این دختر یه نوشیدنی بده.
اون تقریباً بخاطر گریه بلندش سلاخی شده بود.
- به سلامتی. - به سلامتی.
- بخور، بخور، بخور، بخور، بخور!
بخور، بخور، بخور، بخور، بخور.
- آره!
- آه!
یه نفر لونه عنکبوت‌ها رو
از اینجا برد بیرون، درسته؟
- آره، مارجی اینجا رو چهارشنبه سم‌پاشی کرد.
- اون عنکبوت‌های لعنتی مردن و راحت شدیم.
- اوه، شاید تو هم باید بهشون ملحق بشی.
- من چی کار کردم؟
- تو تموم هفته منو ترسوندی
در مورد اینجا.
- روح‌ها، یه ولگرد که شیطان رو بیدار کرده.
- اون واقعاً باحال به نظر می‌رسه.
- خوشحال باش که اون داستان صورت جمجمه‌ای رو
برات تعریف نکرده.
- اسمش صورت استخونیه، تیم. - و اون داستان واقعیه.
- درسته.
- یه روانی که تو جنگل می‌گرده
با یه ماسک و کمپرها رو سلاخی می‌کنه.
- در موردش فیلم ساختن، درسته؟
- چندتا. فکر کنم.
- شیطان ولگرد، روح یا صورت جمجمه‌ای.
- فرقی نمی‌کنه- - صورت استخونی.
- هر چی. - توی روزنامه‌ها بود.
- باشه. من هنوز ازت عصبانی‌م.
- بیا دیگه، دختر.
- من باید حال و هوات رو عوض می‌کردم.
- دلم براتون تنگ می‌شه.
- بچه‌ها، بیاید یه کم بخوابیم.
- میشه لظفا یه نفر چراغ‌ها رو خاموش کنه؟
- خدای من، چقدر سروصدا می‌کنن.
- سعی کن با اون احمق‌ها تو یه کلبه باشی.
- تمام تابستون دارم این چیزا رو می‌شنوم.
- انگار یه زبان کاملاً متفاوته.
- می‌بینی؟ این توی زبان جینا یعنی سریع‌تر.
- دلم برات خیلی تنگ می‌شه.
- منم همون‌طور.
- بچه‌ها، میشه لطفاً ساکت باشین؟
- حتی نمی‌خوام به این تناقض اشاره کنم.
- خب. شب بخیر. - شب بخیر، دختر.
- اه-
- چه خبره!؟ - اوه، لعنتی!
- خدای من. یه نفر کمکم کنه!
- خدای من. خدای من!
- نه!
- یه نفر لطفاً کمکم کنه!
- نه! کمکم کنین!
- کمکم کنین.
- مارجی، حالت خوبه؟
- فکر نکنم بتونم...
- خدای من.
- دیدنش آسون نیست، می‌دونم.
- مسئله دیدنش نیست، مسئله بوی اونه.
- یا مسیح. صحنه تقریباً یکسانه.
- تقریباً نیست، کاملاً یکسانه.
- مثل کمپ تویین پینز. ( Twin Pines )
- و سانی ریج. ( Sunny Ridge ) - آره.
- این خودشه. - آره.
- مطمئنم ده تا سکه که یه دلار می‌شه.
- چرا اون انقدر دیر اومده اینجا؟
- داشتن یه پارتی می‌گرفتن.
- اومده بود سراغشون.
- بیچاره دیگه هیچوقت خوابش نمی‌بره.
- امیدوارم من بتونم بخوابم.
- هوم، چرا دوباره جنگل رو چک نمی‌کنیم؟
- می‌خوام مطمئن بشیم چیزی رو از دست ندادیم.
- باشه. - باشه.
- من، اوم، واقعاً متاسفم مارجی.
- چه نوع هیولایی،
منظورم اینه چه جونوری می‌تونه همچین کاری بکنه؟
- و خدای بزرگ، اونا فقط بچه بودن.
- آره، نگاه کن، من، هوم،
- باید ازت چندتا سوال بپرسم.
- الآن؟ - بعداً.
ولی برای الآن، می‌خوام فقط، می‌دونی، بری خونه
و با وجود اینکه به نظر دیوانه‌وار می‌رسه، سعی کن یه کم استراحت کنی.
- فردا صبح بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
- پیداش کن.
- می‌شنوی وینس کرونین؟
- اون حرومزاده رو پیدا کن.
- مطمئن باش که پیداش می‌کنم.
- تامی، برگرد. تامی، می‌شناسی،
- برو جلو، کلانتر.
- آره، من، من نیاز دارم
- که به پلیس‌های ایالتی وصل بشی، عزیزم.
- مرکز تماس ایالتی. ادامه بده.
- آره، این کلانتر وینس کرونینه.
- من توی کمپ مری‌گلد هستم.
- درخواست کمک برای یه قتل چندگانه دارم.
- چند نفر مردن؟
- بیشتر از اونی که بخوام بشمرم.
- دریافت شد، کلانتر.
- بچه‌ها رو به سمت شما می‌فرستیم.
- ممنون.
- وینس، منو می‌شناسی؟
- ادامه بده، جو. - یه چیزی پیدا کردم.
- وینس. - باید ادامه بدیم.
- صحنه چطور؟
- باید بذاریم پلیس‌های ایالتی رسیدگی کنن.
- بیا بریم.
- اوه.
- خدا لعنتت کنه.
- فکر می‌کنی یه ماشین بوده؟
- من هیچ رد لاستیک یا علامت روغنی نمی‌بینم.
- می‌تونسته از کسی کمک بگیره.
- آره.
حتی اگه اون ماسک رو هم نداشت، بازم به شدت خون‌آلود بود.
- شاید یه جایی رو پیدا کرده تا خودش رو تمیز کنه.
- زیر ماشین‌ها و داخلشون رو چک کنین.
- باشه.
- خوب، این نی‌هاتون.
- باشه. - ممنون.
- باید تموم شده باشه. - ممنون.
اوه، یه چیزی تو...
بذار من، اینجا.
- سفارش آماده‌ست، جنی!
برگر و سیب‌زمینی برای دوست قدیمی‌م، چهارچشمی.
- اوه، داستان اون میتلف چیه؟ ( میتلف مخلوطی از گوشت چرخ‌کرده با دیگر مواد غذایی است که مانند نان لوف شکل داده شده و سپس تنوری یا دودی می‌شود )
- خب، تازه گذاشتمش.
- ممنون.
- هی، کلانتر. - جنی.
- آروم باش.
- پس میتلف در راهه.
چیز دیگه‌ای هست که براتون بیارم؟
- اوم، نه ممنون.
- باشه.
- می‌تونم کمکتون کنم؟
- خیره نشو، عزیزم.
- هی، عصر بخیر، کلانتر، معاون.
- آقای دویل.
- کلانتر، یه ماهه که دارم براتون غذا درست می‌کنم.
حالا می‌تونی بهم بگی وس.
- باشه، وس.
چی می‌خواین؟ میز یا صندلی؟
- هیچکدوم.
- مشکلی هست؟
- کسی دیگه توی این یه ساعت اخیر اینجا اومده؟
- تا جایی که یادم میاد نه.
منظورم جنی هست، تو؟ - نه.
- سندی چطور؟ امشب کار می‌کنه؟
- زنگ زده بود. فقط منم.
- وقتی من رسیدم فقط خودش بود.
- جیک هنوز تو میزوریه؟
- چهارشنبه برمی‌گرده.
- تو چطور؟ امروز چه ساعتی اومدی اینجا؟
- پنج.
- با اتوبوس اومدی؟
- همیشه همین کارو می‌کنم. خودت می‌دونی.
- چه خبره، کلانتر؟
- ببین، شما دو تا امشب چیز عجیبی دیدین؟
- مثلاً چی؟ - چیزی که سر جاش نباشه.
شاید یه چیز عجیب.
کسی که مشکوک باشه؟ - مشکوک چطوری؟
- می‌دونی، یه جوری، کسی که، اوم، عجیب باشه.
نگران. شاید عصبی.
- عصبی؟ چرا؟
- اسمت چیه، خانم کوچولو؟
- کتی. - کتی...
- هاوارد.
- من پل هاواردم، کلانتر. کتی دخترمه.
- شما دو تا اهل اینجا هستین؟
- فقط داریم رد میشیم.
داریم برمی‌گردیم خونه.
- از کجا؟
- اوه، تعطیلات تو نیواورلئان.
داریم شبانه برمی‌گردیم دنور.
- هتل نگرفتین؟
- داریم سعی می‌کنیم وقت هدر رفته رو جبران کنیم.
امروز صبح لاستیکمون پنچر شد. - پنچر؟
- آره. برنامه‌مون رو به هم زد.
- همسرتون با شماست؟
- امیدوارم نباشه. طلاق گرفتیم.
- چه ساعتی اومدین اینجا؟
- حدود ۱۲:۱۵؟ - ۱۲:۳۰، فکر کنم.
- ساعت ۱۲:۳۰. دیدمشون که اومدن.
- و شما چه ساعتی اومدین اینجا، خانم...؟
- نیمن. اودری نیمن.
حدود نُه.
- چهار ساعت اینجا بودین؟
- اومم.
- شما عاشق غذا هستین، اودری؟
- اوه، اون ساعت ۱۲ سفارش داد و اون موقع رِی اومد.
- رِی؟ - بریکستون.
مگه اینکه موقع تولد جابجا شده باشم.
- اوه.
پس اون سه ساعت قبل از خوردن چی کار می‌کردی؟
- شما خبرنگارین؟
- فریلنسر.
- شما اینجا عکس می‌گیرین؟
- جنگل. یه مجله من رو استخدام کرده تا عکس‌های استوک بگیرم.
- کدوم مجله؟
- "فیلد اند مدو".
- آه، پس اون ماشین سفید اون بیرون مال شماست؟
- درسته.
- اشکالی نداره اگه یه نگاهی به
عکس‌هاتون بندازیم، خانم اودری.
- چرا این کار رو می‌کنید؟
- دنبال یه آدم عصبی هستیم.
- شما همه ماشین‌هامون رو چک کردین، کلانتر؟
- بله چک کردیم.
حدس می‌زنم اون ماشین کلاسیک اون بیرون مال شماست.
- نادین والش.
سن ۴۵ ساله، ۵ فوت ۱۰ اینچ، ۱۱۸ پوند.
چشم‌ها آبی، هیچ سابقه‌ای ندارم.
و از نیمه‌شب اینجا بودم.
- دقیقاً نیمه‌شب؟ - حدوداً.
- شما. اسمت چیه؟
- گرگ مریدیت.
- شما کارگر جاده‌ای هستین، آقای مریدیت؟
- کارگر ساختمانی.
دارم روی پل جدید آی-35 کار می‌کنم.
- امشب مستقیم اومدین اینجا؟
- اول رفتم دستشویی.
- شما دو تا، موتورسیکلت‌های اون بیرون مال شماست.
- فامیلی‌م توبینه. اسمم، میک.
- چارلی، چارلی ریگز.
منو صدا می‌کنن خروس.
- چرا خروس؟
- چون وقتی مرغ‌ها تو لونه‌شون هستن
و خروس میاد،
خب من کل شب قوقولی قوقو می‌کنم.
- چه مدت اینجا بودین؟
- یه ساعت یا بیشتر.
- ببخشید، کلانتر.
زمانش نبود که بهمون بگین موضوع چیه.
- بیخیال. واضح نیست؟
دنبال یه نفر هستن.
- و شما دوباره چیکار می‌کنین، آقای بریکستون؟
- آپارات‌چی هستم. من دستگاه سینما رو توی تئاتر مک اجرا می‌کنم.
- اونجا که فیلم‌های نیمه‌شب نشون می‌دن.
فیلم‌های ترسناک.
- و بهره‌کشی. - بهره‌کشی؟
- می‌دونی، سینه و اسلحه، خون و خونریزی،
چیزای این‌جوری.
- امشب پروژکتور رو اجرا می‌کردی؟
- ساعت 11:30 شیفت تموم شد - و مستقیم اومدی اینجا؟
- بله، قربان.
- ماشین داری تو پارکینگ؟
- پیاده اومدم. همیشه همین کارو می‌کنم.
- پس شما، شما یه مشتری همیشگی هستین؟
- می‌تونی اینو بگی.
پس شما دنبال کی هستین، کلانتر؟
- اون. ما دنبال اونیم.
- همه رو اینجا نگه دارین.
خب، من از هر کدوم از شما یه کارت شناسایی با عکس می‌خوام همین الان.
خوب پس.
- قهوه، معاون؟ - نه، ممنون.
- ممنون.
- می‌خوای کل شب اینجا دور خودت بچرخی، عزیزم؟
چون اون پاهای خوشگلت
می‌تونه درد بگیره.
- پاهام به تو مربوط نیست، آقای ریگز.
- منو صدا کن خروس. همه جوجه‌هام منو صدا می‌کنن خروس.
- خوب، من جوجه تو نیستم.
و تو منو صدا کن معاون مک‌کالی.
- کشور آزاده. مگه نه؟ - آخرین باری که شنیدم، پسرم.
آخرین باری که شنیدم.
درسته، ساختمونی؟
- چرا از من می‌پرسی؟
- چون تو برای آزادی این کشور جنگیدی
مگر اینکه اون برچسب کهنه‌سرباز پشت ماشینت
مال زنت باشه.
- تو کهنه‌سربازی؟
- بله، خانم.
- ارتش؟ - تفنگداران دریایی.
هیچی مثل یه مرد با یونیفرم نیست مگر اینکه ازش دراومده باشه.
- تو جنگ رو دیدی؟ - آره، جنگ رو دیدم.
- کجا؟
- خلیج.
- تو خلیج کسی رو کشتی؟
- چیزی گفتم که اشتباه بود؟
- آره، این یه سوال خیلی مزخرفه که از یه کهنه‌سرباز بپرسی.
- شما آشغال‌ها رو میارین داخل؟
- اوه، خدای من.
- کدوم یکی از شما اینه!؟
- صبر کن، صبر کن، ببخشید.
شما دارین می‌گین این چیزا مال یکیه که اینجاست؟
- مال شماست؟
- من حتی نمی‌دونم داریم به چی نگاه می‌کنیم.
- شوخی می‌کنی، بابا؟
- به اون ماسک نگاه کن.
این صورت استخونیه.
- کی؟ - قاتل سریالی.
- بچه‌ها رو می‌کشه.
- نه فقط بچه‌ها. کمپرها.
- درسته.
و در واقع بیشتر یه قاتل دسته‌جمعیه
تا یه قاتل سریالی.
- این یه چیز عجیبیه که اشاره کنی.
- موافقم.
- من دانشجوی روانشناسی‌ام تو دانشگاه.
داریم پرونده‌ش رو مطالعه می‌کنیم.
- اون خیلی قدیمه.
- دارم از حال و هوای اسلشرهای دهه ۸۰ حرف می‌زنم، واضحه.
- چرا کمپرها؟
- شاید طرفدار طبیعت نباشه.
هیچی برای خنده نداره. اون ۳۰ نفر رو کشته.
- ۳۲.
- ۴۱.
- چی؟ - خدای من.
سیزده تا تو کمپ تویین پنیزا
و ۱۹ تا تو کمپ سانی ریج،
و ۹ تا تو کمپ مری‌گلد یه ساعت پیش.
- خدای من.
- نه به این زودی‌ها.
- حالت خوبه، عزیزم؟ - همه چی خوبه؟
مری‌گلد کمپ من بود. من قبلاً اونجا می‌رفتم.
- قبلاً؟ تو خیلی خوش‌شانس هستی.
- دخترم هم می‌رفت.
- اسمش چیه؟ - آماندا دویل.
- نه، من، من اونو یادم نمیاد.
- خدای من، به اون تبر نگاه کن.
می‌تونی تصور کنی با اون کمپرها چی کار کرده؟
دارم از روده‌های پخش‌شده حرف می‌زنم. خون روی همه جای دیوارها.
- من - هی!
- ببین، من دیدم اون بچه‌ها بزرگ شدن
پس بهتره مراقب حرف زدنت باشی.
متوجه شدی، جوون؟
- پس ما باید اینو درک کنیم که فکر می‌کنی
این صورت استخوانی یکی از ماهاست که اینجا توی این رستوران هست؟
- اوه، من چیزی فکر نمی‌کنم، آقای هاوارد.
صبر کن. پس شما یه ماسک توی زباله‌های آقای دویل پیدا کردین.
این به این معنی نیست که یکی از ما یه قاتله.
- خانم راست می‌گه.
- کی می‌تونه بگه اون یه لباس دیگه تنش نبوده،
چیزای خون‌آلود رو انداخته و به راهش ادامه داده.
- نبوده.
- چطور اینقدر مطمئنی؟
- چون تا الان، پلیس‌های ایالتی،
همه جاده‌ها رو بستن
و یه تعقیب بزرگ برای این حرومزاده شروع کردن.
هرکی که تنها راه بره، و منظورم هرکیه،
گرفته می‌شه و برای بازجویی برده می‌شه.
- شانس فرارش عملاً صفره.
بهترین کار اینه که نزدیک بمونین، قایم بشین تا جو آروم بشه.
می‌دونی، یه جای کم حاشیه،
یه جای غیرقابل توجه.
- مثلاً یه رستوران ۲۴ ساعته.
- شاید باید دوباره به پلیس‌های ایالتی زنگ بزنیم، وینس.
همه اینا رو ببریم و موضوع رو حل کنیم.
- مگه دیوونه‌ای؟
- موافقم.
- شما مخالفین، آقایون؟
لعنت بهت. ما حقوق داریم.
- آره، خب ما مدرک جرم داریم
که به ما یه دلیل موجه میده.
- دلیل موجه، عزیزم.
من قرار نیست
توی یه سلول نگه داشته بشم توسط دو تا پلیس احمق
فقط چون فکر می‌کنن من یه روانیِ خراب‌کارم.
که راستش، من اصلاً این‌جوری نیستم.
- آمین، برادر.
- به نظر می‌رسه شماها چیزی برای پنهون کردن دارین.
- برو گمشو، ساختمونی.
- خوب بچه‌ها، آروم باشین، باشه؟
ببینید ما همه اینجا از قانون پیروی می‌کنیم، متوجه شدین؟
حالا همه شما برای بازجویی می‌رین
به محض اینکه پلیس‌های ایالتی برسن.
من و همکارم،
منابع کافی برای رسیدگی به این موضوع رو نداریم،
با توجه به تعداد شماها، باشه؟
پس تا اون موقع، شماها جلوی چشم من می‌مونین،
شامتون رو تموم می‌کنین
و به خودتون مشغول می‌شین،
متوجه شدین؟ - دارم می‌گم.
- فکر کنم جمله اینه: واضح و روشن، کلانتر.
- کپی شد. - شاید برات، عزیزم.
- پیام رو منتقل می‌کنم.
- چیه؟
- بین صحنه جرم و بسته شدن جاده‌ها،
پلیس‌های ایالتی خیلی کم‌ان.
الان نیروی اضافی ندارن.
- بهشون گفتی چی داریم؟
- گفتن حتی با اون ماسک،
هیچ مدرک محکمی نداریم که اون اینجا بوده یا اصلاً بوده.
اینو یه وضعیت اضطراری نمی‌دونن. پس ما منتظر می‌مونیم.
- چقدر؟ - یه ساعت، شاید کمتر.
- خدای من.
این آخرین چیزی هست که الان نیاز داریم.
- ما نمی‌تونیم اینو اینجا رها کنیم.
باید از ساختمان خارجش کنیم.
- نه، راست می‌گی.
ببین، اینجا، همه این چیزا رو بردار
و بذار تو صندوق عقب ماشین پلیس.
باشه؟ اونجا امن‌تره.
بعد ماشین پلیس رو وقتی تموم شدی برگردون اینجا.
- ببخشید.
ما داریم بازداشت می‌شیم؟
- اصلاً.
- پس نمی‌تونین ما رو اینجا نگه دارین.
- درست می‌گی.
- اگه بازداشت نشدیم، آزادیم
که از اون در بریم بیرون.
- بذار یادآوری کنم که الان،
هرکی بخواد بره،
بهتره اسمش رو عوض کنه به صورت استخونی.
اگه از قبل نیست.
- کلانتر، داری از چی حرف می‌زنی؟
- می‌دونی آدم‌های گناهکار چی کار می‌کنن، آقای توبین؟
وقتی پلیس رو می‌بینن؟
همیشه فرار می‌کنن.
پس مگه اینکه چیزی برای پنهون کردن داشته باشین،
نباید مشکلی داشته باشین که تو صندلی‌هاتون بمونین
و منتظر بمونین تا پلیس‌های ایالتی برسن.
درسته؟
پس کی می‌خواد بره؟
- اتفاقی نمی‌افته.
- خوب، آقای وس.
از الان به بعد، می‌تونی
های‌میت رو تعطیل شده در نظر بگیری.
- قوانین پایه.
هیچکی بدون اجازه من این اتاق رو ترک نمی‌کنه.
نه برای سیگار، نه برای هوای تازه، هیچی.
حالا، وقتی معاون مک‌کالی با ماشین پلیس برگشت،
همه ماشین‌هاتون رو بازرسی می‌کنه
و بعد من ملک رو بازرسی می‌کنم
و بعد همه شما رو بازرسی می‌کنیم.
پس اگه هرکدوم از شما سلاح دارین
یا هر چیز دیگه‌ای که ممکنه برامون خطرناک باشه،
الان وقتشه که تحویل بدین.
- بسیار خوب. بهتون هشدار داده شد.
- اون میتلفه؟.
- جنی. - بله؟
- تو، اوه، شاید بخوای یه قهوه تازه هم درست کنی.
- برو جلو.
- خوب، خوب، خوب.
این واقعاً یه آشغال لعنتیه.
- لازم بود ماشین‌هامون رو بازرسی کنین؟
- این پروتکوله.
- آره، خوب اون چیز تو صندوق عقب،
این، این یه شوخی‌ست، باشه؟
- اِپی‌پن. برای مواقعی که توت‌فرنگی باشه.
- بله، البته.
- خوب، تو مشکلی نداری.
- حالت خوبه، کتی؟
- حالم خوبه، بابا.
- خوب، تو مشکلی نداری.
- من خالیم، وینس.
- این تیزه.
- اگه تیز نباشه ارزشی نداره.
- اینو نگه می‌دارم. - حرومزاده لعنتی.
- خوب. برگردین، دست‌هاتون رو بذارین روی میله.
- یا چی؟
- گفتم برگردین. دست‌هاتون رو بذارین روی میله.
- جو؟ - من رسیدگی می‌کنم.
- آروم باش.
- تو مشکلی نداری.
- گفتم دیگه. حرومزاده.
- پات رو پایین بذار.
- هی، کلانتر؟
اون چیزی که تو جیبمه موز نیست
و از دیدن تو خوشحال نیستم.
- آره، خفه شو.
خوب، پسرا و دخترا، وقت دستشوییه.
- هورا.
- همون رنگه، مگه نه؟
- چی؟
- همون رنگی که توی جایگاه شاهد پوشیده بودی.
- من یه دوست دارم که تو بخش جنایی کار می‌کنه.
- من نمی‌دونم داری از چی حرف می‌زنی.
- چرا می‌دونی.
- شاید بخوای الان بهشون بگی.
اگه بعداً لو بره، ممکنه خیلی خوب به نظر نرسی.
- هی جنی، می‌تونم یه کم از اون قهوه تازه بخورم؟
شاید یه کم ودکا هم توش بریزی.
- احساسش رو دارم.
- اون چیه؟ - چی؟
- کتاب.
- اوه، یه رمان ترسناکه.
- عجیب نیست.
- به سلامتی. - به سلامتی.
- بیایید از اینجا بریم بیرون.
- داری به چی نگاه می‌کنی؟
- می‌فهمی چی می‌گم، درسته؟
- حالت خوبه؟ - آره.
باید از اینجا بریم بیرون.
- چطوری، چارلی؟ اونا پلیس‌ن.
- دو تا پلیس و یکیشون یه زنه.
می‌دونی چیکار باید بکنیم.
- خوب، من با توام.
- پسر خوب.
اما نه تا وقتی که من علامت ندم، درسته؟
- چشم، راجر.
- من فقط اینجا رو ایمن می‌کنم، برای هر حالتی.
- خوبه.
- اوه-هو!
- بهش بده، خروس.
- بگیر.
- قهوه بیشتر؟ - حتماً.
- باید پاکش کنی.
- نه. - منو می‌ترسونه.
- این چیز قراره برام خونه بخره.
- تو هم ترسناکی.
- اوم.
- چیزی؟
- چاقوهای استیک و چاقوهای قصابی قایم شدن.
هیچ اثری از خون روی هیچکدوم نیست.
هیچ جسد دیگه‌ای قایم نیست. جای تمیزه.
- خوب، بچه‌ها.
باید کفش‌هاتون رو ببینم.
- چی؟
- چکمه، کفش ورزشی، هر چی دارین.
می‌خوام بیام سراغتون.
وقتی رسیدم بهتون، باید یکی ازشون رو دربیارین
و دست من بدین.
- تو فتیش داری، کلانتر؟
پاهات رو دوست داری.
- پسر ما کفش‌هاش رو جا گذاشته.
وقتشه که، اِ، یه تطبیق بدیم.
آقای مریدیت، چکمه‌تون.
مجرم ما سایز ۹ و نیم مردانه پوشیده.
آقای مریدیت سایز...
سایز ۱۰ هست.
- خب، فکر کنم این او رو از لیست خارج کنه.
- نه کاملاً. - خدایا.
- منظورت چیه؟
- اینطور نیست که سایز ۱۵ باشه.
پای سایز ۱۰ می‌تونه توی کفش سایز ۹ و نیم جا بشه.
دردناکه، ولی ممکنه.
- خانم والش.
- وقتم رو تلف نکن، پلیس.
- منظورت؟
- منظورم اینه که بیاید مزخرفات رو کنار بذاریم
و به فیل توی اتاق بپردازیم.
این یه قتل عام بود.
هیچ زنی قادر به انجام چنین کاری نیست. بیخیال.
- اینو به امیلیا دایر بگو.
- اون کی بود؟
- تو کلاس درباره‌ش مطالعه کردیم.
اون تو سال ۱۸۹۶ به خاطر قتل اعدام شد.
- آره؟
چیکار کرده بود، آپارات‌چی آزاردهنده‌ش رو کشته بود؟
- نه. بچه‌ها.
- اوه، لعنتی.
- اون بچه‌های ناخواسته رو به سرپرستی می‌گرفت
و یا می‌ذاشت از گرسنگی بمیرن یا از بی‌توجهی.
بعد از مدتی، براش خیلی سخت شد
پس شروع کرد به خفه کردنشون از همون اول.
- حال بهم زنه.
- اون فقط به خاطر شش قتل محکوم شد.
اما وقتی پلیس خونه‌ش رو تفتیش کرد،
بیش از ۳۰۰ تکه لباس بچه پیدا کردن.
خودت قضاوت کن.
- خدایا.
- یه ذهن مریض اهمیتی نمی‌ده
که توی چه بدنی زندگی می‌کنه، خانم‌ها و آقایون.
به من اعتماد کن.
- خب، بیاید.
- مردها و زن‌ها سایزبندی متفاوتی دارن، می‌دونی؟
- آره، تفاوت سایز و نیم. می‌دونم.
- اینا چین؟
- لوئی ویتون.
- هفت و نیم، که میشه سایز شش مردانه.
- خیلی کوچیکه.
- مگه اینکه واقعاً خوب پر بشه.
- با جوراب کلفت، شاید.
چند تا جوراب اضافی کار رو راه می‌ندازه.
- میشه لطفاً پس بدی؟ هدیه بود.
- اوه، اسمش چی بود؟
- زنجبیل.
- هی، خانم سکسی.
چرا این لبخند رو نمی‌ذاری کنار و لباس‌هات رو در نمیاری؟
- یه چیزی روش بذار، آقای ریگز.
من طرفدار ذات‌الریه نیستم.
- این مسخره‌ست.
- فقط کفش رو بهش بده، آقای خانواده‌دار.
- یادم نمیاد باهات حرف زده باشم.
- خب، ببخشید، وارد کلیور.
به بیور سخت نگیر.
- خفه شو.
خب، فقط کفش‌هات رو بده.
- سایز ۱۰. - تو سایز ۱۰ هستی؟
- پای کوچیک. از بابام به ارث بردم.
- عجب. - این منو قاتل نمی‌کنه.
- تو رو توی محدوده قرار می‌ده.
- درست کنار تو.
- هشت و نیم.
- و من جوراب کلفت نمی‌پوشم.
- نگران نباش، بچه. منم نمی‌پوشم.
- برو گمشو.
تأیید می‌کنم.
- پسشون بده.
- برو گمشو، آقای خانواده‌دار.
من و میک، ما هیچ کاری نکردیم.
- پس ثابت کن.
- می‌خوای چیکار کنی "تام رایدر"؟
ما رو با لپ‌تاپت بزنی؟
- آره، درست می‌گی.
من از این مزخرفات خسته شدم.
ما شهروندان آمریکایی هستیم.
- درست می‌گی.
- و ما حق حریم خصوصی داریم.
علاوه بر این، شما حتی حکم هم ندارید.
- ما دلیل موجه داریم.
- اوه، بازم اون دلیل موجه لعنتی.
کفش منو می‌خوای، پلیس؟
بهت می‌دم.
درست تو کون خودت.
پس بهتره رد شی
قبل از اینکه من و پسرم اینجا
ازتون شکایت کنیم.
- آفرین، روستر. - ممنون.
- بهش بده، درسته. - اون پسر یه...
- خب. - نکن!
- گرفتیش؟ - گرفتم.
- خب.
آره. می‌شنوی، چارلی، ها؟
- آره، لعنتی. می‌شنوم.
- آره، حالا اینو بشنو. - لعنتی.
- خب، نگاه کن،
من به حقوق تو اهمیت نمی‌دم.
خب؟ می‌دونی به چی اهمیت می‌دم؟
من به اون بچه‌های کوچیک اهمیت می‌دم
که قبل از اینکه حتی فرصت زندگی کردن داشته باشن
تکه‌تکه شدن.
خب؟
حالا من اومدم اینجا تا اون قاتل رو پیدا کنم
و این کاریه که می‌خوام انجام بدم.
حالا تو و دوست پسرت، باید شروع به همکاری کنین.
متوجه شدی؟
وگرنه به مادرم قسم، مطمئن میشم
که تو تاریک‌ترین و عمیق‌ترین چاه بیفتید و بپوسید.
- وینس؟ ولش کن، وینس.
- گرفتیش؟ - آره! آره!
گرفتم. گرفتم.
لعنتی. پدرسگ.
- کفش.
- مادرجنده.
اینم کفش کوفتیم.
- آقای ریگز، سایز نه.
- محدوده!
- برو گمشو، ساختمانی.
- آقای توبین.
سایز ۱۱. - درسته.
- ده‌ها.
- شوخی می‌کنی؟
چطور می‌تونم از خودم عکس بگیرم؟
- دوربینت تایمر داره؟
- آره، داره.
- خودت گفتی،
ساعتها اونجا بودی و عکس می‌گرفتی.
- آره، بودم.
- آره. می‌فهمی دارم به چی اشاره می‌کنم؟
- می‌فهمم.
- باید شوخی کنی.
- ما شوخی می‌کنیم؟
- چهار ساعت؟ خودت گفتی.
- به خاطر خدا.
- نه و نیم. - سایز هشت مردانه.
- وس؟
- ببخشید.
بفرما.
- وس. سایز ۱۰.
- جنی؟
هفت و نیم. که میشه سایز شش مردانه.
- تو چه سایز کفشی می‌پوشی، کلانتر؟
- سایز یک. دولتی.
- اوم، میشه اون خودکار رو قرض بدی، لطفاً؟
- آره. بفرما رفیق.
- ممنون.
خب، به چه نتیجه‌ای رسیدی، کلانتر؟
- نتیجه‌ای که گرفتم
اینه که با چند تا جوراب
و یه مقدار درد قابل تحمل،
احتمالاً هرکسی اینجا می‌تونه
توی کفش‌های اون قاتل جا بشه.
- حالا چی؟
- حالا تنها کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که صبر کنیم.
- وینس، باید کار دیگه‌ای از دستمون بربیاد.
- دارم روش کار می‌کنم.
- کلانتر، من به هوای تازه نیاز دارم.
- آره، منم.
- وینس؟
- آره، فقط، اوم، مراقب اوضاع باش.
- بهتره اون بچه رو نذاره بره خونه.
- نمی‌ذاره.
- مطمئنی گشنه نیستی، معاون؟
یه کم مونده‌ از گوشت چرخ کرده.
- نه، دقیقاً غذای مورد علاقه‌م نیست. - باشه.
- منم هیچوقت دوسش نداشتم.
- و شما خودتون رو آمریکایی می‌دونید؟
گوشت چرخ کرده درست کنار پای سیب قرار می‌گیره.
- اوه، بیخیال!
همه پای سیب دوست دارن.
- من همه نیستم.
- گیلاس مورد علاقه‌مه. - کدو حلوایی.
- موز و خامه. - ابریشم فرانسوی.
- عجب غافلگیری.
- تو چی، ساختمونی؟
می‌خوای وارد این بحث کوچیک بشی؟
- پیکان. - پس تو اون مردی.
- عجیب نیست. - لعنتی...
- اوه، لعنتی!
- اوه خدای من. چی شده؟
- رِی، رِی! - چی داره اتفاق می‌افته، وینس؟
با من حرف بزن. - اِ، همیشه... عقب!
- حالش خوبه؟ - همه عقب!
- اوه، بیخیال.
- نمی‌تونه نفس بکشه.
- اوه لعنتی! - چیه؟
- قلم اپی‌نفرینش. گم شده.
- خب چطور ممکنه گم شده باشه؟
- اوه، باید تراکئوستومی کنیم.
- داری چیکار می‌کنی؟ - رِی؟
رِی؟ رِی!
- مرده.
- چطور؟
من هیچ زخم یا خونی نمی‌بینم.
- این آنافیلاکسیه. گلوش بسته شده.
نتونست نفس بکشه.
خفه شد.
- مربا.
- مربای توت فرنگی.
- نمی‌فهمم.
چطوری مربای توت فرنگی اونجا گیر کرده؟
- شاید یه اتفاق توی آشپزخانه افتاده.
- این یه اتفاق نبوده.
- تو از این مطمئن نیستی.
- چرا مطمئنم.
من نرفتم بیرون که با ری هوا بخورم.
رفتم بیرون به خاطر این.
- "می‌دونم کی هست."
- اوه، لعنت بهم.
- بهت اسمی داد؟ - شروع کرد به گفتن
و بعد شروع به خفگی کرد و افتاد.
- باید توی لیوانش مزه‌ش می‌کرد.
- نه، نه، نه، نه، نه، نه.
مربای توت فرنگی، باید با شربت گیلاس
توی نوشیدنی‌ش مخلوط شده باشه.
اون مسموم شده و یکی از شما این کارو کرده.
همون کسی که اون ماسک لعنتی رو می‌زنه.
حالا من نمی‌دونم چطوری فهمیده،
ولی ری فهمیده کی بوده.
و این صورت استخوانی،
هرکی که هست، اونو ساکت کرده.
- هرکی که هست؟ بیاین این بازی حدس زدن رو تموم کنیم.
این چیزا توی نوشیدنی‌ش بوده
و فقط یه نفر هست
که تمام شب داره نوشیدنی سرو می‌کنه.
- من اونو نکشتم! - فکر می‌کنی ما اینو باور می‌کنیم؟
- اوه، فقط چون اون بهش نوشیدنی داده
یعنی چی... - هی! هی!
هی! - بس کنین! بس کنین!
بسه دیگه.
حالا گوش کنین، اون راست می‌گه. وس راست می‌گه.
همه‌تون به مربای توت فرنگی دسترسی داشتین.
توی هر میز اینجا مربا هست.
- این غیرممکنه.
تو و معاون مک‌کالی مثل شاهین مارو زیر نظر داشتین
از وقتی که اومدیم اینجا.
هیچ راهی نیست که هیچکدوم از ما
بتونه اینو توی نوشیدنی ری بریزه بدون اینکه شما بفهمین.
- شوک آنافیلاکتیک مراحل داره، آقای هاوارد.
علائم می‌تونه از چند دقیقه
تا چند ساعت طول بکشه تا ظاهر بشه.
- یعنی دقیقاً چی؟
- یعنی هر چیزی که ری گفت
یا انجام داد که قاتل رو لو داد
ممکنه وقتی اتفاق افتاده باشه که وینس و من وارد شدیم،
یا ممکنه قبل از اون اتفاق افتاده باشه.
نکته اینه که ما نمی‌تونیم مطمئن باشیم کی اتفاق افتاده.
- آره، ولی اتفاق افتاده.
و یکی از شما این کارو کرده.
- شاید. - شاید؟
خب تو، می‌خوای حرف بزنی آقای ریگز؟ ها؟
- گفتم شاید.
یعنی شاید یکی از ما بوده یا شاید تو بودی.
- ببین، من می‌فهمم که تو با مسئولین مشکل داری،
آقای ریگز،
ولی الان داری زیاده‌روی می‌کنی.
- تو تنها کسی بودی که بیرون با ری بودی.
هر دوتاتون رفتین بیرون و چند ثانیه بعد اون داشت می‌مرد. ها؟
چه کسی می‌تونه بگه تو اون چیزا رو تو گلوش نریختی
همون لحظه‌ای که از دید خارج شدین، ها؟
آره.
حقیقت اینه که ما اصلاً از کجا بدونیم
که "صورت استخونی" اینجاست؟
چه کسی به ما گفت؟ تو!
چه کسی تمام شب این بازی لعنتی رو هدایت کرده؟ تو!
- چون من قانون این شهرم.
- چون تو یونیفرم پوشیدی.
این چیزا از تو دوره.
ما از کجا بدونیم که تو شب‌ها نمی‌ری خونه،
اون نشان براق رو درمیاری و ماسک می‌زنی؟
تو گفتی که سال‌ها این بچه‌ها رو زیر نظر داشتی.
شاید یه خورده زیادی زیر نظر داشتیشون.
- شما دوتا دیوونه‌اید. - واقعاً؟
این خشونت‌های کوچیکت امشب چی بود؟
زورگیری و تهدید کردن همه اینجا؟
آره. من با مسئولین مشکل دارم.
مخصوصاً اگه تو کله‌شون مشکل داشته باشن.
- هی، تو از حدت خارج شدی.
- واقعاً؟
تو واقعاً در مورد این آدم چی می‌دونی؟
ها؟ باهاش نزدیک هستی؟
با هم تو آکادمی بودین؟
ناهار مدرسه رو با هم می‌خوردین؟
یا اینکه فقط ماه پیش باهاش آشنا شدی؟
آره، همین‌جوری‌ فکر کردم.
- بشین، آقای ریگز. - حتماً. وینس.
- باید جاشو عوض کنیم.
نمی‌تونیم همین‌جوری ولش کنیم.
- بیا. - بیا!
- آره. همینجا.
- بیاین، بذارینش تو دستشویی.
- حالا، هرچند تئوری آقای ریگز سرگرم‌کننده بود،
من هنوز قانون این ساختمونم.
و برام بد میشه اگه بذارم یکی دیگه از شما
قبل از طلوع آفتاب بمیره.
پس من و معاون مک‌کالی،
هر کاری که می‌تونیم می‌کنیم
تا این "صورت استخونی" رو پیدا کنیم.
- چطوری، کلانتر؟
- جو.
من سوال‌ها رو می‌پرسم
و شما همه باید راستش رو بهم بگین
و زندگیتون توسط پلیس ایالت بررسی می‌شه
وقتی که اونا اینجا برسن،
پس وقتم رو تلف نکنین.
متوجه شدین؟
آقای مریدیت، شما، تو جنگ خلیج فارس جنگیدی.
- بله، قربان.
- طوفان یا سپر.
- طوفان.
- کدوم گردان؟
- سومین بخش هوایی تفنگداران دریایی.
- جاده مرگ؟
- این یه مأموریت بود؟
- یه مانور تاکتیکی.
- یه قتل عام.
یه کاروان عراقی داشت از کویت فرار می‌کرد
روی یه جاده شش‌بانده
ولی نیروهای ما هر دو طرف رو مسدود کردن.
تبدیلش کردن به یه ترافیک بزرگ.
بعدش با موشک نابودش کردن.
همه چیز. و همه کس.
- بمب‌های خوشه‌ای. نه موشک.
- تلفات به هزاران نفر می‌رسید.
- تو این کارو کردی؟ - واحد من انجام داد.
ما داشتیم دستورات رو اجرا می‌کردیم
چون این کاریه که توی جنگ انجام می‌دی.
دستورات رو اجرا می‌کنی.
- با افتخار مرخص شدی؟
- نه.
- تعریف کن، آقای مریدیت.
- به دلیل یه مشکل پزشکی مرخص شدم.
- چه نوعی؟
- بخش ۸.
- خدایا. - این چیه؟
- " فکر کنم تعریفش اینه: " از نظر روانی برای خدمت نامناسب.
- چی شد، ساختمونی؟ اونجا دیوونه شدی؟
بنگ، بنگ، دیوونه‌وار؟
- نه. من نکردم.
- چی کار کردی؟ تو سوپ ژنرال دستمالی کردی؟
- احتمالاً موقع بوسیدن
یه سرباز گیر افتادی.
- دهنتو ببند! - هی!
بیا عقب، آروم باش.
- این ۱۹ ماه توی شن‌زار بود
و من روده‌هات رو درمیارم
و ازشون حیوانات بادکنکی درست می‌کنم.
شنیدی؟ پسر کثیف.
- لعنت، میک.
به نظر می‌رسه یه خورده ساختمون رو ناراحت کردیم.
- به نظر من حرف یه آدم کشه.
- اوه! - فقط آروم باش، آقای مریدیت.
می‌تونی به همه‌مون توضیح بدی؟
- من کارهایی کردم، کارهایی که به مافوق‌هام
این حس رو دادن که من خیلی ازش لذت بردم.
این، خشونت.
- منظورت کشتنه؟
- من فقط کاری رو کردم که ازم خواسته بودن.
- به نظر می‌رسه یه خورده بیشتر از اون کار کردی.
- فقط یه خورده.
- وقتی برگشتی خونه چی کار کردی؟
- کار پیدا کردم. کارهای مختلفی تو این سال‌ها داشتم.
تنها بودم. - کجا؟
- کمپ مری‌گلد.
می‌دونستم که تو رو می‌شناسم.
- این درسته؟
- اونجا چی کار می‌کرد، خانم هاوارد؟
- اون چیزا رو درست می‌کرد. روی کلبه‌ها کار می‌کرد.
- مطمئنی؟ - کاملاً.
- اون ما رو می‌ترسونده. - چطوری؟
- زیاد به ما خیره می‌شد.
- این که جرم نیست، عزیزم.
- تو می‌گی.
- چقدر اونجا کار کردی؟
- دو سال. - استعفا دادی؟
- نه. - اتفاقی افتاد؟
- خانم هاوارد؟
- ادامه بده، کتی.
- اون، به یه نفر از مربی‌ها حمله کرد.
- این دروغه.
- اسمش مَندی هیل بود.
داشت تو کلبه‌ش توالت رو درست می‌کرد و،
و اون با فریاد دوید بیرون و گفت که اون می‌خواسته بهش تجاوز کنه.
- چرته!
- پس چرا بهمون توضیح نمی‌دی؟
- دوستت یه هرزه بود.
- خودش به من گیر داد.
داشت دورم می‌رقصید،
بدنش رو نشون می‌داد، بهم می‌مالید.
اون خودش می‌خواست.
بعدش فهمید که رابطه با آدم تعمیرکار
ممکنه اون رو جلوی اون پفیوزا
مثل خودت توی اون کمپ خوب نشون نده.
پس مجبور شد یه داستان شیطانی بسازه،
خودش رو تبدیل به یه قربانی کنه و منم تبدیل به یه آدم منفور.
محبوبیتش مثل آلت یه بچه ۱۰ ساله بالا رفت
در حالی که من توی خیابون بودم.
- ای چشم‌کوتاه لعنتی.
- اون ۱۹ سالش بود، کثافت.
اصلاً مهم هم نیست چون من کاری نکردم.
- دستگیر نشدی؟
- صاحب کمپ یه معامله کرد.
"از شکایت خودداری کن، از زندان در امان بمون."
نمی‌خواست اخبار بد کسب‌وکارش رو خراب کنه.
- خدایا، مارگی.
- اوه، چه داستان لعنتی.
- چه انگیزه‌ی لعنتی.
- منظورت چیه؟
- منظورش اینه که تو یه دلیل خیلی خوب داری
که از کمپبرها متنفر باشی، رفیق.
- من چیزهای زیادی هستم، خانم، بعضی‌هاشون بدن
ولی من "صورت استخونی" نیستم.
منظورم اینه که چطور ممکنه کسی اینجا
امشب اون بچه‌ها رو کشته باشه؟
این ممکن نیست.
- در واقع، آقای مریدیت، این کاملاً ممکنه.
یک نفر ماشینش رو اینجا پارک کرده،
راهش رو به سمت کمپ پیدا کرده،
که کمتر از یک مایل فاصله داره،
جنایت رو انجام داده و بعدش برگشته اینجا
بدون اینکه کسی متوجه بشه.
- چطور؟
کشتن ۹ نفر زمان زیادی می‌بره
چه برسه به راه رفتن.
- و سفر پیاده‌روی.
- من و معاون مک‌کالی
چند دقیقه‌ای طول کشید تا به اینجا برسیم.
یه سفر رفت و برگشت، کمتر از ۱۰ دقیقه.
بچه‌ها همه خواب بودن.
پس این کار ممکنه ۱۰، ۱۵ دقیقه بیشتر طول نکشه.
یه وقت استراحت سیگار.
خیلی ممکنه که شماها
مشغول حرف زدن و شام خوردن بودین
و متوجه نشدین کسی داره میره و میاد.
ولی تو.
تو چهار ساعت اینجا بودی.
برات خیلی راحت بود که از اینجا بری بیرون
و راهت رو به سمت کمپ پیدا کنی
و برگردی اینجا بدون اینکه کسی متوجه بشه.
- بعد از اینکه از قاتل عکس گرفتی.
- چه انگیزه‌ای ممکنه داشته باشم
که ۹ تا کمپر رو بکشم؟
- ۴۱ تا. - خفه شو.
- عکس رو پاک کردی؟ - چی؟
- بهت گفتم باید عکس رو پاک می‌کردی،
ولی گفتی که این عکس می‌تونه برات خونه بخره.
- من فقط داشتم شوخی می‌کردم.
- یا یه انگیزه رو اعتراف می‌کردی.
وقتی خبر قتل‌ها پخش شد،
تو اولین نفری بودی که به صحنه رسیدی.
حتی از عکاسای جنایی هم سریع‌تر.
برای عکس‌هایی مثل این کلی پول می‌گیرن.
- خدای من.
تو چی، خانم اسکارلت؟
- من چی؟
- چطوری مطمئن باشیم که تو "صورت استخونی" نیستی؟ هان؟
- اول از همه، من هرگز شلوارک سیاه نمی‌پوشم.
این یه توهین به حس سلیقه‌مه.
- دوم، کلانتر کرونین گفت
که قتل‌ها حدود نیمه‌شب اتفاق افتاده
و من همین‌جا نشسته بودم و نوشیدنی‌مو می‌خوردم.
- گفتم حدود نیمه‌شب. این یعنی یه مقداری انعطاف داره.
- خوب. حدود نیمه‌شب.
ولی من همین‌جا بودم.
- تا وقتی که نرفتی.
- ببخشید؟
- قبل از اینکه برات نوشیدنی بیارم، رفتی.
گفتی سیگار می‌خوای و از ماشینت برمی‌داری.
- من سیگار دوست دارم. این که غیرقانونی نیست.
- چقدر طول کشید، جنی؟
- پنج دقیقه رفتم.
- کس دیگه‌ای دید که رفتی؟
- من چیزی ندیدم.
- پس دیگه "همسایه‌ات رو دوست داشته باش" چیزی نیست.
- این چکمه‌ها به تو میاد.
- و به تو هم، عزیزم.
ولی چرا باید من بخوام کمپرها رو بکشم؟
- چون شوهرهات رو کشتی.
من وقتی وارد شد شناختمش.
جکسون وست دوست منه
و توی "کرونیکل" کار می‌کنه.
اون موقع دادگاه تو اونجا بود.
عکس‌های خیلی نزدیکی از تو گرفت.
یا حداقل از یه زن به نام نادین کوریکو.
- چرا زودتر اینو نگفتی؟
- چون مهم نبود تا وقتی که تو ظاهر شدی.
- و الان هم مهم نیست.
من تبرئه شدم.
- پس حدس بزن یعنی این کارو نکردی، ها؟
- تعریف کن، خانم والش
- اول رالف بود.
خیلی پولدار بود و خیلی تنها.
و ما هر یکشنبه با رولزرویسش می‌رفتیم گردش.
و یه روز من حال خوشی نداشتم
پس اون خودش رفت.
- چی شد؟ - بله، اودری. چی شد؟
- ترمزها قطع شده بودن. ماشین از پرتگاه افتاد.
- تصورش رو بکن.
- بعدش وینستون بود.
قدبلند بود، و خیلی خوش‌تیپ
و واقعاً مهربون. - و خیلی پولدار.
- بدبخت مشکل قلبی داشت.
دکترا بهش گفتن خودش رو تحریک نکنه،
ولی این تنها کاری بود که همیشه می‌کرد.
یه روز، این بهش رسید.
- مصرف بیش از حد دارو. قلبش عملاً منفجر شد.
- با وجود چیزی که بعضی‌ها ممکنه فکر کنن،
من واقعاً دوستشون داشتم.
و بعد از دادگاه و خبرنگارها،
مجبور شدم برم.
- به جینجر.
- با پول رالف و وینستون.
- یه زن مجازه که سلیقه‌ش رو عوض کنه.
و اگه یه کمی پول به دست آوردم،
چیزی که ازش لذت می‌برم چیه؟
و وقتم رو با لباس پوشیدن
و کشتن نوجوانا نگذرونم؟
- ممکنه.
آدم‌های پولدار حوصله‌شون سر می‌ره، نه؟
تو چی هاوارد؟
تو به کشتن بچه‌ها علاقه‌ای داری؟
- اصلاً.
- دخترت چی؟
- به نظر می‌رسه که اون با اون کمپ آشناست.
شاید چند نفر دیگه.
- بابای من آدم‌کش نیست و منم نیستم.
- می‌تونی ثابت کنی؟
- ما اصلاً اینجا زندگی نمی‌کنیم.
ما فقط در راه خونه‌ایم.
و اگه می‌دونستم چه چیزی در انتظارمونه،
همچنان می‌روندم.
باور کن.
- چه مسیری؟ - چی؟
- جاده‌ها، بزرگراه‌ها. کدوم‌ها رو رفتی؟
- چرا مهمه؟ - مارو خوشحال کن، آقای هاوارد.
- آره، هاوارد. مارو خوشحال کن.
- تو تعطیلاتت به نیواورلئان رفتی، درسته؟
- آره.
- از کدوم بزرگراه رفتی؟
- I-40.
- کل سفر از همون بزرگراه رفتی؟
- فکر کنم آره.
نکته‌ی این چیه، کلانتر؟
- تویین پنیز. - چی؟
- کمپ تویین پنیز و سانی ریج، محل‌های قتل دیگه،
هر دو نزدیک بزرگراه ۴۰ هستن.
- خیلی‌ها از بزرگراه ۴۰ می‌رن
همون‌طور که از هر بزرگراه اصلی دیگه‌ای.
گذشتن از کنار یه محل قتل
به این معنی نیست که من، یا ما، کسی رو کشتیم.
- ولی بهت فرصت می‌ده.
اگه انجامش بدی. - ما ندادیم.
- یه عالمه بچه توی کمپ تابستونی مردن
که دخترت توی اون تجربه‌ی بدی داشت.
یه خورده تصادفیه، نه؟
- تو هم که اونجا کار می‌کردی.
- تو چی، عزیزم.
با دوست‌های کمپرت مشکل داشتی.
انگشت‌هات رو توی آب گرم گذاشتن
و تو تخت خیس کردی.
- منو تنها بذار.
- کی می‌تونه بگه تو توی یه تیم فاسد تور می‌کنی؟
بابا به این دختر کوچولو یاد داده چطور آدما رو سلاخی کنه.
- اومم.
- اگه یه تیم روانی فاسد اینجا باشه، اون شما دوتایید.
- خب اگه ماسک اندازه‌ست، بپوشش، خانم کوچولو.
- این‌طوری با دخترم حرف نزن.
شنیدی، ریگز؟
- می‌خوای چیکار کنی، منو سلاخی کنی، بابا "صورت استخونی"؟
- بیشتر از اون، پسر کثافت.
- بیا، ای آدم تمیز و تر.
- بس کن. - آروم باش، آقای هاوارد.
- همین الان!
- عقب‌تر!
- چه خبره؟
- گرفتمش، میک. گرفتمش.
- عقب‌تر.
- جنده.
- برگرد و دست‌هاتو رو به دیوار بذار.
- اوه.
ممنون بابت قهوه.
- مشکلی نیست.
- امیدوارم دستبند جدیدت رو دوست داشته باشی.
- این چیه؟
- قطعاً آرد نیست.
دهنت رو باز کن.
- وینس. - گفتم دهنت رو باز کن!
- وینس. لعنتی.
بیا.
- تعجبی نداره که شما پسرا می‌خواستین سریع از اینجا برید.
کرونین.
آره. پلیس ایالت داره به اینجا میاد.
گزارشی از اون چک پس‌زمینه‌ای که خواسته بودم داری؟
واقعاً؟
درسته؟
جالبه.
می‌دونی، یه لطفی بهم بکن،
همون چیزی که به من گفتی رو به همکارم هم بگی.
باشه، اوه، و به پلیس‌های ایالتی هم وقتی رسیدن بگو،
قاتلشون دستگیر شده.
داشتم دستگیرش می‌کردم که تو تماس گرفتی.
جو. - مک‌کالی.
- آقای دویل.
باید برگردی و دست‌هات رو روی سرت بذاری.
- ببخشید. - شنیدی که گفتم، صورت استخونی.
- این آشپز لعنتی.
- داری اشتباه می‌کنی.
- واقعاً؟
وزلی جی. دویل.
همسر لزلی ان. بیست سال متأهل، چهار ساله که طلاق گرفتن.
یک بچه، یه دختر آماندا پیج دویل،
مشاور کمپ ماریگلد برای دو تابستان.
نام خانوادگی همسرش هیل هست.
- تو بهش مَندی می‌گفتی، نه؟
- مَندی هیل. اون دخترته؟
- اون از نام خانوادگی مادرش استفاده می‌کرد
چون شما تازه طلاق گرفته بودین.
هر دو ازت جدا شدن، ولی تو پیداشون کردی.
امید داشتی آشتی کنی، ولی این اتفاق نیفتاد، نه؟
چون یه چیز دیگه اتفاق افتاد.
درسته، سازنده؟
- برو گمشو.
- ببین، چی می‌شه اگه همه‌چی دقیقاً همون‌طوری اتفاق افتاده باشه
که مَندی گفته.
و بعد چی می‌شه اگه باباش ازش باخبر بشه؟
وز به کمپ مری‌گلد اومد
با یه خشم که می‌تونست یه جنگل رو بسوزونه.
جو؟
- وزلی دویل: دستگیر شد، سه ماه زندان
به خاطر حمله به مارگارت کارپنتر،
صاحب و مدیر کمپ.
- من پیش اون رفتم چون نتونستم پیدات کنم.
بعد یه روز، تو اونجا بودی،
تو اون صندلی نشسته بودی و غذای من رو می‌خوردی
مثل یه پسر لعنتی مغرور...
تو به دخترم حمله کردی! - من هیچ کار نکردم!
- اون همه‌چی رو بهم نشون داد، حرومزاده!
- پس چرا بهش گزارش ندادین؟
صاحب کمپ بهش فرصت داد، ولی تو مجبور نبودی.
- درسته، اودری. داد.
چون شاید یه چیز دیگه‌ای به ذهنش رسید،
یه چیز خلاقانه‌تر.
ولی اول از کمپ و همه‌ی اونجا انتقام گرفتی.
ولی نه کمپ مری‌گلد— - نه، نه، نه.
- نه فوراً.
- چون - اون آماده نبود.
تویین پاینز، سانی ریج، اونا تمرین بودن.
- و وقتی مهارتش کامل شد،
فقط منتظر موند تا آقای کریگ برگرده
و بعد اون مردی که به دخترش حمله کرده بود رو بکشه
با روش صورت استخونی.
و بعد صورت استخونی توی زباله‌ها ناپدید شد.
و داستان‌های دور آتش به تاریخ پیوستن.
امشب می‌خواستی این کار رو بکنی، نه؟
می‌خواستی ببریش تو جنگل
و کنار کمپ تیکه‌تیکه‌ش کنی؟
منظورم اینه که منطقیه.
مردی مثل اون که توی همه‌ی این رسوایی‌ها دست داره.
و اون بیرون فقط داره به دختربچه‌ها نگاه می‌کنه.
فقط یه جسد دیگه.
و بعد کی باور می‌کنه که آقای وز دویل،
آشپز جدید هایسمیت، بوده؟
- وز؟
- صبر کن دیگه.
تو می‌تونستی اطلاعات هممون رو بررسی کنی،
ولی فقط از اون یکی گرفتی.
چرا؟
- چون وقتی من و معاون مک‌کالی رسیدیم،
متوجه چند چیز شدم.
تو عرق کرده بودی و بقیه نه.
و اینجا واقعاً سرده.
- این یه آشپزخونه‌ست.
- داشتم برگر ری رو کباب می‌کردم،
منظورم اینه که کباب کردن آدم رو به عرق میندازه.
- آره، شاید بعد از ۱۰ تا برگر، ولی نه یکی.
- پس چیز دیگه‌ای باعث عرق کردنت شده.
مثلاً، دویدن تو جنگل
بعد از کشتن ۹ تا کمپر.
- من کل وقت اینجا بودم.
- حتی یه آشپز هم گاهی به استراحت نیاز داره.
- و تو استراحتت رو حدود ساعت ۱۲ گرفتی،
که دقیقاً همون موقع قتل‌ها اتفاق افتاده.
- از کجا فهمیدی؟
- خانم والش بهمون گفت.
- من؟
- گفتی حدود ساعت ۱۲ اومدی.
چندتا از کارمندا رو دیدی؟
- یه پیشخدمت.
- آره، یه پیشخدمت. هیچ آشپزی.
- این کافی نیست، کلانتر. تو به شواهد محکم نیاز داری.
- ماسک و لباس‌ها رو توی وسایل تو نبود.
- خون بود.
- چه خونی؟ هیچ‌کس خون ندید.
- وقتی من و معاون مک‌کالی رسیدیم،
وز داشت دست‌هاش رو تمیز می‌کرد.
- چکه‌های گوشت.
- آره؟ پس آزمایشگاه ایالتی باید همین رو تأیید کنه.
- ولی فکر کنم نتیجه‌ها
یه‌خرده دراماتیک‌تر باشه.
- به نظر می‌رسه قاتل و یه متجاوز رو پیدا کردیم.
- من یه پیشنهاد دارم.
- نه با من، سرباز. نه با من.
- و نه با من.
- وز، چاقو رو بذار زمین.
- بیا، دویل. چاقو رو بذار زمین.
- چیه این؟
- عجب خزنده‌ای.
- مریدیت، تفنگ رو بذار زمین. چه خبره؟
- جو، مریدیت دستته؟ - دستمه.
- بیا دیگه.
- چاقو رو بذار زمین!
- اون مستحق مرگه.
- برو گمشو. من از اون خرابکاری‌ها خلاص شدم.
و نه تو و نه دختر هرزه‌ات
نمی‌تونین منو زمین بزنین.
- اوه، لعنتی!
- وز...
- خدایا.
- وایسا، همه آروم باشین.
- شب خیلی بدی بود. - و خیلی بیشتر.
- تیم صحنه جرم هنوز مشغول کار توی کمپه.
- وقتی برسن، شواهدی که جمع‌آوری
کردین رو تحویل می‌گیرن.
- می‌تونین شاهدا رو توی ایستگاه ببینین.
- می‌تونم بگم این آشفتگی وحشتناک بالاخره تموم شد.
- ممنون بابت کمک‌تون.
- اون به یه سواری نیاز داره؟
- ما سوارش می‌کنیم.
- اسکات، موقعیتت چیه؟
- دارم میام سمتت.
- شب خوبی داشته باشین. - شب.
- اون بچه‌ها...
- یعنی، برن به یه مهمونی و این‌طوری قتل‌عام بشن.
- باور نمی‌کنم وز.
- دیگه نمی‌تونه.
- بیا، تو ماشین منتظر بمونیم.
- صبر کن. - چیه؟
- باید برم دستشویی. - برو. من منتظر می‌مونم.
- مرکز به ویلیام ۱۲۸.
- جواب بده، ویلیام ۱۲۸.
- کلانتر، شما اونجایین؟
- کرونین هستم.
- تیم صحنه جرم
داره کارش رو توی کمپ تموم می‌کنه.
- تا ۱۰ دقیقه دیگه می‌رسن. منتظر بمون.
- خدا رو شکر.
- همه چی آمادست؟
- جنی، تمومی؟
- جنی؟ حالت خوبه؟
- جنی؟
- لعنتی!
- وینس!
- خدایا، وینس.
- این معاون مک‌کالی از هایسمیته.
- یه افسر زخمی دارم با جراحت گردن.
- با من بمون، وینس. با من بمون.
- کی این کار رو کرد؟
- با من بمون، وینس. بیا، وینس.
- وینس.
- لعنتی!
- اوه، لعنتی.
- جنی ساندرز!
- جنی، بیا بیرون. باهم حرف می‌زنیم.
- از کجا فهمیدی؟
- تو گفتی قتل‌ها توی یه مهمونی اتفاق افتاده
و ما هیچ‌وقت از یه مهمونی حرف نزدیم.
- باید به خودت خیلی افتخار کنی.
- بهم گوش کن. هر پلیسی توی ایالت دنبالته.
- مثل یه حیوان دنبالت می‌کنن.
- ولی من این رو نمی‌خوام.
- آروم بیا و من مطمئن می‌کنم
- که داستانت شنیده بشه، جنی.
- تو هیچی از داستان من نمی‌دونی.
- شاید یه ایده داشته باشم.
- تو به یه کمپ رفتی، درسته؟
- چی بود؟
- توی کمپ چی شد، جنی؟
- اون‌ها برادرم رو کشتن.
- نه که برات مهم باشه.
- اشتباه می‌کنی.
- من برام مهمه.
- می‌خوام این رو کنار بذارم.
- من دیگه پلیس نیستم.
- من فقط کسی هستم که می‌خواد گوش کنه، باشه؟
- جنی، لطفاً.
- تویین پاینز بود.
- من و برادرم هر دو اونجا بودیم.
- اسمش استیو بود.
- اون خاص بود.
- اونا مسخرش می‌کردن.
- و وقتی من بهشون اعتراض کردم،
- و به مربی‌ها گزارش دادم،
- اونا هم بهش پیوستن.
- تو تختش ادرار کردن، عنکبوت تو غذاش گذاشتن.
- و بعد یه روز اون‌ها بردندش تو جنگل،
- گفتن دارن دنبال پروانه می‌گردن.
لباس‌هاش رو درآوردن و به یه درخت بستنش.
گفتن یه جور حمله‌ای بهش دست داده، اضطراب،
و به یه طریقی اون طناب دور گردنش پیچید.
اون ۱۳ سالش بود.
و صاحبان کمپ، فقط، همه‌چی رو لاپوشونی کردن.
نمی‌خواستن این "حادثه" فصل رو خراب کنه.
"این‌طوری بهش می‌گفتن، "حادثه.
استیو رو مقصر دونستن.
گفتن باید بهتر می‌دونست.
پس یه شب برا خودم یه ماسک درست کردم
و تو زمین‌ها قایم شدم و همه‌شون رو تنبیه کردم.
ولی کافی نبود.
پس سانی ریج بعدی بود.
و بعد یه مدت دست نگه داشتم.
سعی کردم فراموشش کنم.
و بعد تو اون رستوران لعنتی کار پیدا کردم.
و وقتی تو اتوبوس بودم و داشتم برمی‌گشتم خونه،
کمپ مری‌گلد رو دیدم
و همه‌چی دوباره زنده شد.
پس صبر کردم.
و خوب، امشب، بذار این‌طوری بگم
که حالا به سختی می‌تونن
مهمونی‌شون رو فراموش کنن، نه؟
- ولی اودری تو عکس گیرت انداخت.
- آره. اون هرزه‌ی فرصت‌طلب.
به هر حال، یه ساعت بعد از جنگل اومدم بیرون
درست موقعی که وز می‌خواست هوای تازه بخوره.
- پس خون روی حوله...
- وز راست می‌گفت که از گوشت خام بود
چون من بهش گفتم که این‌طوریه
چون من بودم که میتلف درست کردم.
- و ری می‌دونست؟ اون می‌دونست که تویی.
- آره، ری می‌دونست.
احتمالاً براش سؤال بود که یه دختر مثل من
تو جنگل چیکار می‌کنه.
کشتن ری یه کار بی‌دقت بود، قبول.
ولی لازم بود.
و آره، قلم اپی‌نفرینش رو تو میتلف باقی‌مونده قایم کردم.
شب خیلی بدی بود. اینو مطمئنم.
واقعاً متاسفم بابت کلانتر.
ولی مجبور بودم از چاقو استفاده کنم.
مجبور بودم استیو رو پس بگیرم.
واقعاً قصد نداشتم وز رو گیر بندازم.
چیزام رو تو زباله‌ها انداختم
چون انتخاب دیگه‌ای نداشتم.
اعتراف می‌کنم امشب یه‌خرده شلخته شدم.
فکر کنم یه‌خرده سرم رو گم کردم.
- یا شاید هم نه.
شاید یه بخشی از تو میدونه کاری که داری می‌کنی اشتباهه
و می‌خواد متوقفش کنه.
جنی، لطفاً فقط تبر رو زمین بذار.
- یه کلمه از حرف‌هام رو شنیدی؟
اون‌ها برادرم رو کشتن و مثل یه شوخى باهاش برخورد کردن.
همشون مستحق مرگ بودن. همشون!
- اتفاقی که برا برادرت افتاد جنایت بود
و اون‌هایی که این کار رو کردن باید مجازات بشن.
ولی نه توسط تو. نه این‌طوری.
- نه توسط من!
توسط صورت استخونی.
- جنی.
نکن!
متاسفم.
- اوه، لعنتی...
خدایا، جویی.
- یه‌کی ترسیده. - آره.
فقط چون داری مثل یه روح لعنتی قایم‌باشک بازی کنی.
داری منو تعقیب می‌کنی یا چی؟
- تو از نوع مورد علاقه‌م نیستی، سیدنی.
- آره. پس اینجا چیکار می‌کنی؟
- تازه آخرین ماریجوانا رو کشیدم.
نمی‌خواستم دین بفهمه.
دفعه قبل که خیلی خوب نبود.
- راجر و میشل الان بیرونن؟
- آخرین خبری که شنیدم منتظر تو بودن.
خب، حالا ما.
- اصلاً چرا داریم میریم؟
- رسمه.
- رسم.
- یو! - هی! هی!
- بالاخره. - کجا بودین؟
خب، همه‌مون می‌دونیم چرا اینجاییم
تو آخرین شب تابستون، طبق رسم.
پس کی اول می‌ره؟
- اوه-اوه. - هی.
- نه.
- خوب، من می‌رم.
- عالی. ممنون، عزیزم.
- خب سال‌ها پیش، یه شب تاریک و سرد مهتابی بود،
یه ماشین تو یه جنگل تاریک مخفیانه می‌ایسته.
تو ماشین یه دختر و یه پسر بودن.
اونا داشتن قرار میذاشتن—
- و مرد قلاب‌دار ماشینشون رو خراش داد.
چک چک چک یا یه همچین چیزی.
آره، می‌دونیم. بعدی کیه؟
- تو افتضاحی.
- اوه ببین، من یه کلاسیک دارم، ببین.
این دختر، واسه همسایه‌هاش بچه ‌نگهداری می‌کرد—
- آره، اونو می‌دونیم.
- آره، ولی مال من واقعیه.
- حتماً، حتماً.
مثل اون یکی که یه سگ تو مکزیک می‌خره،
می‌بره خونه و می‌بینه سگ واقعی نیست،
یه چوپاکابراست؟ - یا مامانت.
- این خیلی مسخرست. بیخیال.
ببین، امشب نمی‌خوام بخوابم.
لطفاً از تخیلت استفاده کن، خواهش می‌کنم.
- من چیزی ندارم.
- من یه داستان دارم.
- ترسناکه؟ - درباره‌ی ماست.
خب، نه دقیقاً ما.
مشاورای کمپ.
و اونا داشتن یه مهمونی می‌گرفتن،
یه مهمونی خداحافظی واسه یه دختر که داشت کمپ رو ترک می‌کرد،
یه خوابیدن تو خونه‌ی استخر بود.
داستان اینه که صاحب کمپ اون شب نبود.
به زودی، همه‌ی مشاورا خواب بودن
در حالی که باد بیرون زوزه می‌کشید و ماه بالا می‌اومد.
شب خیلی خوبی بود.
ولی نه برای مدت طولانی.
چیزی که نمی‌دونستن،
چیزی که هیچ‌کدومشون نمی‌تونستن تصور کنن،
این بود که تنها نبودن.
نه. یه نفر دیگه اونجا بود.
تماشا می‌کرد. منتظر بود.
مخفی شده تو سایه‌ها.
- این یه نفر اسمی داره؟
- آره، بهش می‌گفتن...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.