..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آقا وایسا! وایسا!
‫چرا ماشینو اینجا پارک کردی؟
‫آقا اینجا نمی‌تونی پارک کنی.
‫چون اینجا پارکینگ کارکنان بسکتباله.
‫من مربی بسکتبالم.
‫آقای همه‌چی‌دون.
‫آها...
‫- چیه؟ ‫- واقعاً مربی بسکتبالی؟
‫- آره.
‫- پس اگه راست میگی، ‫اون حلقه رو لمس کن ببینم.
‫- صبح بخیر مربی! ‫- صبح بخیر مربی.
‫- سلام مربی. ‫- صبح بخیر.
‫- صبح بخیر آقا! ‫- صبح بخیر آقا.
‫- خدا حفظت بده. ‫- صبح بخیر آقا.
‫- صبح بخیر.
‫الان وقت اومدنه؟
‫سرمربی از کی اینجاست، ‫اونوقت کمکش تازه داره خرامان خرامان میاد؟
‫اگه شما عشقته ۷ صبح بیای، ‫من چیکار کنم؟
‫یالا دهلی، یالا!
‫آقا، خانم‌تون این فصل ‫اصلاً پیداشون نشده.
‫سرش شلوغه... یه کم سرش شلوغه.
‫یارگیری کنین بچه‌ها!
‫وایسا!
‫پاس بده به دِو، پاس بده به دِو، ‫سیدانت، پاس بده به دِو!
‫ولی دِو رو فرم نیست، چرا بهش پاس میدین؟
‫هی!
‫بفرما! هی بهش پاس بدین.
‫گولشن، بس کن دیگه!
‫برگردین عقب، برگردین!
‫پاس بدین! پاس بدین!
‫آقا، استراتژیتون کلاً اشتباهه! ‫فقط به حرفم گوش...
‫خفه شو!
‫برگرد سر جات!
‫یالا، پاس بدین!
‫سریع، سریع، سریع! ‫تمرکز کنین بچه‌ها!
‫دِو! شوت کن!
‫- راوانا تو رامایانا چطوری مُرد؟ ‫- چی آقا؟
‫- راوانا چطوری مُرد؟ ‫- نمی‌دونم آقا.
‫ویبیشان به ارباب راما گفت: «تیر رو بزن به نافش».
‫تمرکز کنین بچه‌ها! تمرکز!
‫حتی خدا هم به حرف بقیه گوش می‌ده.
‫- درسته آقا. ‫- این که دیگه یه آدم فانیه.
‫تمرکز کن دیگه مرد!
‫اونم که مالِ حومه‌ی دهلیه.
‫یالا، برگردین عقب! برگردین عقب!
‫بفرما، بازی تمومه.
‫عجب توپی رو خراب کرد.
‫هی! خفه شو!
‫تو کمک‌مربی‌ای، پس حد خودتو بدون!
‫شما هم سرمربی‌ای، پس ‫مثل سرمربی تیمو هدایت کن!
‫- می‌خوای جامو بگیری، نه؟ ‫- آره، می‌خوام!
‫- می‌خوای سرمربی بشی، درسته؟ ‫- آره، می‌خوام.
‫پس اگه راست میگی، ‫اون حلقه رو لمس کن ببینم، کوتوله!
‫« ستاره‌های روی زمین » « هر کسی نرمالِ خودشو داره »
‫امروز تو مسابقات قهرمانی بسکتبال کشور
‫شاهد یه کم بوکس هم بودیم.
‫کمک‌مربی بعد از اینکه به ‫خاطر قد کوتاهش مسخره شد...
‫چه مرگته؟ مستی مگه؟
‫اوه!
‫برو دیگه! هی تو، وایسا!
‫هی، گفتم وایسا!
‫وایسا ببینم! اگه دستم بهت برسه، ‫چنان کتکت بزنم که به خر بگی داداش!
‫وایسا! همین الان ماشینو نگه دار!
‫برو، برو، برو! ‫هی, هی! وایسا، وایسا!
‫هی، بزن بغل! کنار! اونجا!
‫اونجا، اونجا، جلوتر!
‫عقلت سر جاشه؟ ‫دو بار زدی به ما.
‫چته داداش؟
‫اینجا جای پارکه؟
‫- هان؟ ‫- گواهینامه‌تو بده ببینم!
‫رانندگی بلد نیستی که! ‫گواهینامه‌تو بده!
‫قربان... هیچ سابقه‌ای نداره.
‫آدم خوبیه، قربان.
‫اشتباه برای همه پیش میاد دیگه، قربان.
‫این پرونده دیگه ثبت قطعی شده.
‫باید بره دادگاه. ‫پس اینو امضا کن و برو.
‫خب والاحضرت، فرود اومدی رو زمین؟
‫بیا، اینو امضا کن.
‫« ۲۷/۰۲/۲۵ - کانات پِلیس » « گولشن آرورا »
‫چه غلطی داری می‌کنی مرد؟
‫- خفه شو! اصلاً خجالت می‌کشی؟ ‫- هان؟
‫اصلاً نگران این نبودی ‫که مامانم چه حالی می‌شه؟
‫- نمی‌تونستی دیشب درم بیاری؟ ‫- ببخشید داداش.
‫هی، چرا من دارم عذرخواهی می‌کنم؟
‫مگه من گفتم مست کن و رانندگی کن؟
‫گوش کن، ‫فردا دادگاه داری.
‫- جلوی قاضی چرت و پرت نگی‌ها. ‫- آره، آره!
‫آره، جون خودت.
‫آقا آدم باید دلش بزرگ باشه! ‫من که بخشیدمش.
‫حالا اونم منو ببخشه. حله دیگه!
‫بالاخره، اینا مسائل خیلی جزئیه. ‫بیاین بی‌خیالش بشیم.
‫فراموشش کن داداش!
‫تازه ما با هم فامیلیم.
‫و تو خانواده‌ها همیشه دعوا هست.
‫تازه به زور آسیب دیده.
‫اگه چشمش درمیومد ‫یا چپ می‌شد یا لوچ می‌شد،
‫اونوقت خودم با کمال میل کارمو ول می‌کردم!
‫ولی تنها چیزی که داره یه ‫خالکوبی کوچیک رو لپشه.
‫همین.
‫آقای پاسوان می‌خواست بره ‫شکایت کنه کلانتری.
‫مجبور شدم راضیش کنم که نکنه.
‫عالیه! پس راضی شده! ‫خب، پس همه چی حله!
‫آقای آرورا، شما مربی خیلی خوبی هستین.
‫برای همینه که تا الان تحملتون کردیم.
‫ولی دیگه نه.
‫شما تا اطلاع ثانوی تعلیق هستین!
‫- ولی... ‫- شما تعلیقین!
‫چی؟
‫من؟
‫من تعلیق شدم؟
‫باورم نمیشه. عجب!
‫آدم وبا بگیره... ‫ولی زندان نره.
‫هی، یه پیکم بیشتر نبود که.
‫تمام تلاشمو می‌کنم که زندان نری.
‫باشه.
‫برات خدمات اجتماعی می‌گیرم.
‫آره آره، خوبه. ‫اونوقت اون چی هست؟
‫این روزا، برای هر جرمی ‫زندان نمیندازن.
‫بعضی‌ها رو مجبور می‌کنن ‫کارهای خدمات اجتماعی انجام بدن.
‫آره! آره، خوبه.
‫خوب شد کراوات زدی. ‫باعث می‌شه آدم حسابی به نظر بیای.
‫ای بابا، پرونده‌مون افتاده ‫دست یه قاضی خیلی سخت‌گیر.
‫- اَه! ‫- پس چرت و پرت نگی، باشه؟
‫- من حرف می‌زنم، تو ساکت باش. ‫- آره، آره، باشه.
‫راستی گوش کن، من با آسانسور نمیام، ‫با پله میام بالا.
‫- چرا؟ ‫- نه، نمی‌خوام با آسانسور بیام.
‫یالا گولشن، دیرمون میشه! ‫این کارا رو نکن!
‫- طبقه چنده؟ ‫- طبقه‌ی سوم!
‫آره، آره، باشه.
‫گولشن آرورا، فرزند هارنام آرورا.
‫با وجود اینکه یک شهروند محترم هستید، ‫در حالت مستی رانندگی کردید.
‫چراغ عقب خودروی دولتی به شماره‌ی «دی‌ال۷۶ ۱۲۳۲» رو شکستید.
‫با پاسبان راتی رام درگیر شدید.
‫و آهنگی در محکومیت ‫نظام قضایی خوندید؟
‫بله خانم، ایشون آهنگی
‫به نام «عدالت کور است» خوندن.
‫تو گزارش پاسبان هم ذکر شده.
‫می‌دونستید می‌تونید به دو سال ‫زندان محکوم بشید؟
‫دو سال؟
‫برای یه پیک، دو سال زندان؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بگو ببخشید.
‫ببخشید آقا... چیزه... ببخشید خانم.
‫به خاطر سابقه‌ی پاکتون ‫و اینکه این اولین تخلف شماست،
‫دادگاه نمی‌خواد ‫شما رو به زندان بفرسته.
‫اوه!
‫می‌دونید خدمات اجتماعی ‫یعنی چی؟
‫بله خانم.
‫چیزی در مورد افراد ‫کم‌توان ذهنی می‌دونید؟
‫آدمای دیوونه؟
‫افراد کم‌توان ذهنی!
‫یعنی رشد ذهنی و جسمی افرادی
‫که کم‌توان ذهنی هستن ‫با بقیه یه کم فرق داره.
‫پس هر وقت به این افراد اشاره می‌کنید
‫مطمئن بشید که از کلمات ‫مناسب استفاده می‌کنید.
‫خانم.
‫هوم...
‫خب گولشن آرورا، فرزند هارنام آرورا،
‫در تمام اتهامات گناهکار شناخته می‌شه.
‫اما دادگاه می‌خواد از استعداد ‫ایشون به درستی استفاده کنه.
‫بنابراین، برای سه ماه آینده،
‫به ایشون دستور داده می‌شه که مربیگری ‫یک تیم بسکتبال از
‫بازیکنان کم‌توان ذهنی رو به عهده بگیره.
‫سه ماه تموم؟
‫از من می‌خواین سه ماه ‫به آدمای دیوونه آموزش بدم؟
‫و پرداخت جریمه‌ی ۵۰۰ روپیه‌ای.
‫- ۵۰۰؟ به خاطر اینکه گفتم دیوونه؟ ‫- خفه شو!
‫- هزار روپیه. - ولی همه میگن «دیوونه»!
‫دو هزار روپیه!
‫ولی مگه گفتن دیوونه ‫چه ایرادی داره؟
‫پنج هزار!
‫خودتو پنج هزار روپیه جریمه کردی؟ احمق!
‫عجب! ‫آدم نمی‌تونه به یه دیوونه بگه دیوونه!
‫هیچی نگو!
‫اصلاً چرا باید ‫به کسی چیزی بگی؟
‫مگه فقط من اینو میگم؟ ‫همه میگن!
‫تازه مگه چه ایرادی داره؟
‫چه مسخره‌بازی‌ایه! به کاکاسیاه نگو «کاکاسیاه»،
‫به چشم‌بادومی نگو «چینی»، به دیوونه نگو «دیوونه».
‫به کوتوله نگو «کوتوله»!
‫منظورت چیه؟
‫وایسا ببینم! یه مرد با قد ۱۷۳ سانت ‫کوتوله نیست!
‫ولی یه مرد با قد ۱۶۸ سانت هست!
‫برای همینه که به همه میگی ‫قدت ۵ سانت بلندتره!
‫مامان! آدم که خودی‌ها رو مسخره نمی‌کنه! ‫این کارا مال غریبه‌هاست.
‫تو چرا اصلاً کسی رو غریبه حساب می‌کنی؟
‫هیچکس غریبه نیست پسرم. ‫همه خانواده‌ن.
‫باشه!
‫- سونیتاست؟ ‫- آره.
‫جواب بده. ‫شاید برای مغازه مشکلی پیش اومده.
‫نمی‌خوام باهاش حرف بزنم!
‫این لج‌بازیات آخرش ازدواجتو به باد میده.
‫شما نگران من نباش!
‫من نگران تو نیستم، ‫نگران خودمم.
‫خونه‌ی خودتو ول کردی
‫و الان تو اتاق اضافی من زندگی می‌کنی.
‫من قبلاً ماهی ۱۰ هزار روپیه ‫اجاره می‌گرفتم از اون اتاق!
‫درست میگم، دولت‌جی؟
‫- ده و نیم. ‫- بفرما! میگه ده و نیم.
‫کی از تو پرسید؟ تو آشپزی! ‫کارتو بکن! دخالت نکن!
‫برو چایی درست کن!
‫و مامان، من اجاره‌تونو میدم، حله؟
‫مثل سگ واق واق نکن!
‫«من اجاره‌تونو میدم!»
‫دولت‌جی، برای منم یه چایی درست کن!
‫چقدر شد؟
‫چی بهتر از اینکه ‫یه مربی حرفه‌ای
‫مثل شما بیاد و به بچه‌های ما آموزش بده؟
‫آخه اونا تو ورزش‌های دیگه ‫یه کم مشکل دارن.
‫نمی‌تونن چند تا کار رو با هم انجام بدن.
‫همه‌ی قوانین یادشون نمی‌مونه.
‫بسکتبال یه کم راحت‌تره.
‫توپو برمی‌داری، ‫میندازی تو سبد، همین!
‫البته تو بازی‌های دیگه هم ‫مدال بردن.
‫ببینین، اینا برای دوچرخه‌سواری آهسته‌س.
‫و اونا برای مار و پله‌س. ‫اون گواهی‌نامه‌ها.
‫کاپ نایب قهرمانی مسابقه‌ی ‫شعرخونی رو هم نشونتون می‌دم...
‫باشه، باشه!
‫خب، هفته‌ای چند بار ‫میاین اینجا؟
‫اوممم...
‫یه روز؟
‫هفته‌ای یه بار کافیه.
‫نمی‌خوایم به بچه‌ها زیاد فشار بیاد، درسته؟
‫یه روز؟
‫- این کارو کنیم، با آنو صحبت کنیم. ‫- آنو؟
‫می‌شناسینش، دوستتون. ‫ایشون شما رو فرستاده اینجا.
‫آنو کیه؟
‫خواهرزاده‌ش اینجاست پیش ما.
‫چیکاره‌س؟
‫- قاضیه. ‫- اِ!
‫آنو جان، آره، ‫آقای گولشن اینجاست پیشم.
‫خیلی آدم خوبیه!
‫میگه هفته‌ای یه بار میاد.
‫الو.
‫نه، نه، خانم، ‫انگار یه سوءتفاهمی شده.
‫نه هفته‌ای یه روز،
‫هر روز هفته، ‫هر روز هفته، کارتار پاجی!
‫نه! اصلاً مشکلی نیست. مشکلی نیست. ‫حق با شماست، کاملاً درسته!
‫کارتار پاجی خیلی مهربونه. ‫آدم خوبیه، خیلی خوب!
‫آره.
‫خب پس، خداحافظ.
‫یه مسابقات قهرمانی کشور برای ‫افراد کم‌توان قراره برگزار بشه.
‫حالا که شما مربی ما شدین، ‫تیممون رو ثبت‌نام کردم.
‫کشوری! مردم بهمون می‌خندن.
‫به کسی چیزی در این مورد نگو.
‫من حتی به کسی نگفتم
‫دادگاه محکومت کرده اینجا کار کنی.
‫من که می‌تونستم راحت ازش قسر در برم!
‫تو خانواده‌م سه تا وکیل دارم، ‫خبر داری؟
‫ولی چون بچه‌ن، ‫دلم براشون سوخت.
‫بالاخره اونا هم آدمن، مگه نه؟
‫با خودم گفتم، «باشه، این کار به دردشون می‌خوره».
‫یه چیزی یاد می‌گیرن. بیچاره‌ها.
‫بیچاره‌ها...
‫اسم من گولشن آروراست.
‫برای سه ماه آینده،
‫من مربی شما هستم.
‫می‌دونم شماها تو فهمیدن حرفا ‫یه کم مشکل دارین.
‫برای همین اگه چیزی رو متوجه نشدین،
‫دستتونو بلند کنین و بگین: «لطفاً توضیح بدین». باشه؟
‫چی؟
‫من نفهمیدم چی گفت.
‫اول بگو: «لطفاً توضیح بدین!»
‫- لطفاً توضیح بدین. ‫- دستتو بلند کن!
‫لطفاً توضیح بدین.
‫هیچی، فقط گفت ‫مربی جدیده یه خره.
‫خب همگی، اسماتونو بگین.
‫کریم ق-ق-ق-قر...
‫- ستبیر. ‫- لوتوس.
‫من گودو هستم.
‫و اینم بانتوئه.
‫سونیل!
‫هارگویند.
‫راجو!
‫لطفاً توضیح بدین.
‫شر-ما-جی.
‫شارماجی.
‫آه...
‫خب، بیاین تمرین رو شروع کنیم.
‫- ق-ق-ق-ق-ق-قرشی! ‫- چی؟
‫بالاخره اسمشو کامل گفت. ‫کریم قرشی!
‫باشه، می‌خوایم ‫با یه سری، چیزه...
‫تمرینای خیلی ساده شروع کنیم، ‫که حتی یه بچه هم می‌تونه انجام بده. باشه؟
‫چیزه... می‌خوایم با، اوم... پاسکاری ‫شروع کنیم.
‫اوه-اوه! ببخشید، ببخشید، ببخشید!
‫اوم، شاید پاسکاری اونقدرام راحت نباشه.
‫این کارو کنیم. دو نفر دو ‫نفر بشین، یه یار انتخاب کنین.
‫آقا، ولی من خودم دوست‌دختر دارم!
‫- خب که چی؟ ‫- پس چطوری با یکی دیگه یار بشم؟
‫- دوست‌دخترش جنده‌س. ‫- هی!
‫خب که چی؟ یه جنده هم می‌تونه ‫دوست‌پسر داشته باشه دیگه، نه؟
‫هی! اون کلمه رو نگو.
‫- کدوم؟ ‫- جنده.
‫پس خودت چرا میگی؟
‫من فقط دارم توضیح می‌دم.
‫خب منم داشتم توضیح می‌دادم.
‫دوست‌دخترش جنده‌س.
‫گفتم اون کلمه رو به کار نبر، ‫یه چیز دیگه بگو!
‫چی؟
‫بگو اون یه کاس... ‫بیزنس! بیزنس داره.
‫بیزنس‌منه. باشه؟
‫آها...
‫تو دوست‌دختر داری؟
‫زن دارم.
‫چیکاره‌س؟
‫بیزنس‌منه.
‫مال منم همینطور. عین همیم!
‫شما دو تا بیاین اینجا.
‫یه توپ بردارین.
‫یه توپ بردارین!
‫- من، من، من، من! ‫- من، من، من، من! من!
‫نه، نه! ساکت! ساکت!
‫- این چش شد؟ ‫- اون رفت.
‫- کجا رفت؟ ‫- گم شد!
‫زود برمی‌گرده.
‫یه کم صبر کنین.
‫آقا، برگشت! حالا هر چقدر دلتون می‌خواد ‫باهاش حرف بزنین. باشه؟
‫چرا کفش چرم پوشیدی؟
‫چون به کلاه‌ایمنیم میاد!
‫دفعه‌ی بعد کفش ورزشی بپوش. ‫و کلاه‌ایمنیم لازم نیست.
‫جدی؟ اون پنکه اون بالا رو می‌بینی؟
‫اگه بیفته رو سر من چی؟
‫بغل! بغل می‌خوام!
‫هی! اه! ولم کن!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫دور شو! برو!
‫برو عقب!
‫یالا، دو نفر دو نفر بشین!
‫آقا، من خودم دوست‌دختر دارم!
‫دوست‌دخترش جنده‌س.
‫هیچی درست نکنین! ‫هیچی درست نکنین!
‫برین عقب! برین عقب و یه خط درست کنین! ‫یالا! یه خط درست کنین!
‫دیگه صداتون درنیاد، سکوت!
‫حالا توپ‌هاتونو بگیرین.
‫اینا بیچاره‌ن؟
‫اینا کابوسن! کابوس!
‫کی دلش برای اینا می‌سوزه؟
‫من که نگفتم بیچاره‌ن. ‫شما گفتی.
‫آره، ولی چطوری تیم درست کنم؟
‫برای اون به آدمای نرمال احتیاج داری!
‫مربی، یه چیزی بگم.
‫وقتی شما ۸ سالتون بود، ‫نرمال بودین یا متفاوت؟
‫نرمال بودم!
‫خب، طبق گفته‌ی دکترا، ‫قدرت یادگیری اونا
‫در حد یه بچه‌ی هفت، هشت ‫یا ده ساله‌س.
‫پس تو اون سن همینجوری‌ان. ‫یه شبه که فضانورد نمی‌شن.
‫آره، ولی اینکه آدم همیشه ‫۸ ساله بمونه هم نرمال نیست، هست؟
‫مربی، یه چیزی بگم... ‫این چیه؟
‫هان؟
‫این، این! بگین، این چیه؟
‫بگین. یالا، یه حدسی بزنین. ‫این چیه؟
‫کو...
‫یه قسمت از بدنه.
‫مال شماست یا مال من؟
‫هر کی مال خودشو داره؟
‫درسته. حالا فقط اینو نرمال در نظر بگیرین.
‫- هان؟ - اگه اینو «نرمال» در نظر بگیرین،
‫متوجه می‌شین ‫که هر کسی نرمالِ خودشو داره.
‫مثل اینکه کتک زدنِ دزد برای پلیس نرماله،
‫کتک خوردنِ دزد هم نرماله.
‫دروغ گفتنِ سیاستمدار نرماله،
‫و مچشو گرفتنِ مردم هم ‫نرماله.
‫یا گدایی کردنِ گدا نرماله،
‫و پز دادنِ پولدار هم ‫نرماله.
‫هر کی به نرمالِ خودش چسبیده، ‫مربی.
‫شما نرمال خودتونو دارین، ‫اونا هم نرمال خودشونو.
‫عجب جایی گیر افتادم.
‫نرمالِ من از صبح درد می‌کنه.
‫از بس نشستم.
‫چقدر شکر؟
‫نرمال.
‫نرمالِ من یا نرمالِ شما؟
‫بریز، شیش تا قاشق بریز.
‫پس بگو چرا اینقدر آدم شیرینی هستین.
‫سلام! سلام!
‫مبارکه!
‫اینم یه کادوی ناقابل ‫برای عروس و داماد.
‫- اِ! ‫- سلام خاله!
‫سلام عزیزم، ‫چقدر خوشگل شدی!
‫هی گولشن! ‫سونیتا کی برمی‌گرده؟
‫برمی‌گرده؟ اون خونه رو ول کرده. ‫اون باید برگرده.
‫چرا، چی شده؟
‫زیر سرت بلند شده؟
‫چی؟ نه بابا. چه حرفیه!
‫آره، کی با تو دوست می‌شه آخه؟
‫پس حتماً زیر سر سونیتا بلند شده!
‫منظورت چیه؟ مگه من چمه؟
‫این سوالیه که ‫فقط سونیتا می‌تونه جواب بده.
‫دارین از هم جدا می‌شین؟
‫این مشکل شخصی ماست، ‫به شما چه؟
‫نه، اگه دارین جدا می‌شین، بهم بگو.
‫پسر داییم رو یادته؟
‫می‌تونم اون رو با سونیتا ‫جور کنم!
‫خوش‌تیپه، طفلی بی‌گناه طلاق گرفته،
‫پوستشم روشنه...
‫تازه پرادیپِ ما که از این بلندتره
‫اسپرینگ رول‌ها رو حتماً بخور، ‫خیلی خوبن! باشه؟
‫یالا، یالا بچه‌ها! ‫کجا دارین می‌رین؟
‫هی، اونقدرام بلند نیست، ‫هم‌قد ماست. یعنی...
‫من رفتم.
‫اون همیشه چرت و پرت میگه، ‫گوش کن، گوش کن!
‫تو برو بالا. من برات یه نود سی‌سی میارم.
‫شصت! شصت... سی، سی، سی! ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم!
‫سلام.
‫مربیگری چطور پیش میره؟
‫هر روز با مامان حرف می‌زنم.
‫آه. آره، خوبه.
‫راستی، ‫تو به عروس و داماد کادو دادی؟
‫لعنتی! منم دادم! ‫الان دو بار کادو دادیم!
‫ای بابا!
‫ما بعد از یه هفته کامل همو می‌بینیم... ‫اونوقت تو نگران کادویی؟
‫ببخشید.
‫چقدر دادی؟
‫۲۱۰۰ روپیه.
‫۲۱۰۰ روپیه!
‫چرا اینقدر زیاد، گولشن؟ ‫میرم پسش می‌گیرم.
‫هی... وایسا!
‫بیخیالش.
‫همینجوریشم تعلیق شدی...
‫چرا پول حروم کنیم؟
‫مشکل مالی که نداری، ‫داری؟
‫نه، اصلاً مشکلی نیست.
‫حتی اگه داشته باشی، مگه تو اصلاً می‌تونی ‫در مورد مشکلی حرف بزنی؟
‫کدوم مشکلو من در موردش حرف نزدم؟
‫مشکلِ ما.
‫- ما یه مشکل هستیم؟ ‫- پس چی، گولشن؟
‫ما یه زوجیم!
‫یه زوج!
‫پس چرا با هم زندگی نمی‌کنیم؟
‫اگه یه زوجیم، پس چرا خونه رو ول کردی ‫و رفتی پیش مادرت؟
‫قبل از اینکه تو ازم بخوای برم، خودم رفتم.
‫فکر کردی من...؟
‫مگه کسی با مردی که عاشقشه ازدواج می‌کنه ‫که بعد از خونه پرتش کنه بیرون؟
‫چرا نمی‌تونیم دوباره با هم باشیم، گولشن؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫و... و من چی می‌خوام؟ هان؟
‫تنها چیزی که می‌خوام... ‫یه گولشن کوچولوئه...
‫که چشماش دقیقاً مثل تو باشه.
‫دوباره؟
‫می‌دونی که من بچه نمی‌خوام.
‫صد بار بهت گفتم.
‫دوباره می‌خوای دعوا کنی؟
‫مگه تو اصلاً دعوا می‌کنی؟
‫تو که فقط ول می‌کنی میری!
‫می‌خوای هر روز دعوا کنم؟
‫آدم باید با دنیا بجنگه سونیتا، ‫نه با خودش.
‫اگه من و تو بجنگیم، فرقی نمی‌کنه کی ببره، ‫این رابطه‌مونه که می‌بازه، نه؟
‫پس الان رابطه‌مون کدوم جام جهانی رو برده؟
‫ما که حتی با هم نیستیم.
‫اگه این کافی نبود، ‫حالا تعلیق هم شدی!
‫مگه خودم خواستم تعلیق بشم!
‫نه خونه‌تو تونستی جمع کنی، ‫نه کارت رو!
‫ببین کی داره حرف می‌زنه! ‫انگار خودت تو کارت ترکوندی!
‫«من بازیگر می‌شم! من میرم تو فیلما!» چی شد؟
‫داری مغازه‌ی مامان منو می‌چرخونی، نه؟
‫من بازیگری رو ول کردم ‫چون خواستم با تو ازدواج کنم.
‫خب که چی؟ مگه من گفتم ولش کن؟
‫تازه ازدواج چه ربطی به بازیگری داره؟
‫برای یه زن متأهل سخته ‫که شغل داشته باشه، گولشن.
‫اینو تو نمی‌فهمی.
‫چرا؟ چرا من نمی‌فهمم؟
‫چون تو هیچ‌وقت دیدگاه ‫هیچکس دیگه‌ای رو نمی‌فهمی.
‫عجب!
‫واقعاً امیدوارم یه روز یکی پیدا بشه ‫که بهت یاد بده
‫دیدگاه یه نفر دیگه رو بفهمی!
‫تو که حتی باهام حرف نمی‌زنی... ‫جواب تلفنامو نمیدی...
‫جواب پیامامو نمیدی!
‫گولشن، تو اصلاً می‌دونی من چقدر...؟
‫♪ جوهرم تموم می‌شه ♪
‫♪ اگه بخوام بنویسم ♪
‫♪ عشقی رو که ♪
‫♪ به تو دارم ♪
‫♪ چشمات خیس می‌شه ♪
‫♪ اگه یه روز بفهمی ♪
‫♪ رویاهایی رو که ♪
‫♪ برات می‌بینم ♪
‫♪ من نفسم، تو هوایی ♪
‫♪ هیچی جز تو نیست ♪
‫♪ من نفسم، تو هوایی ♪
‫♪ هیچی بدون تو نیست ♪
‫♪ زندگی بدون تو، زندگی نیست ♪
‫♪ عشق تو، لطف تو، روی چشم منه ♪
‫♪ هر گله و شکایتت، روی چشم منه ♪
‫♪ عشق تو، لطف تو، روی چشم منه ♪
‫♪ هر گله و شکایتت، روی چشم منه ♪
‫♪ تو روی چشم منی ♪
‫می‌دونی، اون تخم‌مرغای دیروز؟
‫چطور بود؟ ‫املت، نیمرو... بریانی؟
‫خب بچه‌ها، امروز گرم کردن رو ‫با یه کم دویدن شروع می‌کنیم. باشه؟
‫همگی، صاف به سمت دماغتون ‫بدویین. باشه؟
‫دماغ من یه کم کجه آقا! ‫اونو چیکار کنم؟
‫هان؟
‫باشه. به سمت دماغتون ندویین.
‫در عوض تو یه خط مستقیم می‌دویم. باشه؟
‫ولی-ولی-ولی... آقا...
‫د-د-در که او-اونجاست...
‫باید بریم راست یا چ-چ-چ...
‫آره، آره، باشه، ‫تو یه خط مستقیم می‌دویم، باشه؟
‫یالا، یه خط درست کنین!
‫بدن شل...
‫آره، خیلی خوب...
‫حالا از بینی نفس بکشین...
‫و از دهن بدین بیرون. باشه؟
‫- بله آقا! ‫- خیلی آروم.
‫- بله آقا! ‫- تو یه خط مستقیم.
‫خب بچه‌ها، خیلی خوبه. عالیه!
‫دستاتونو شل کنین!
‫یالا، آفرین!
‫خیلی خوبه. ادامه بدین.
‫اینا کجا رفتن؟
‫این چی میگه؟
‫اه!
‫من با اینا چیکار کنم؟
‫تو خواهرزاده‌ی خانوم قاضی‌ای؟
‫هوم...
‫هوم... باشه.
‫به آقای بخشدارتون بگین از این به ‫بعد بدون کراوات تو دادگاه من نیاد.
‫مقررات دادگاه برای همه یکسانه. ‫حتی برای کارمندای دولت.
‫همین.
‫سلام خانم!
‫خانم، من نمی‌تونم اون تیمو تمرین بدم.
‫پس می‌خواین برگردین زندان؟
‫نه، جریمه‌م کنین. ‫هر چقدر باشه، پرداخت می‌کنم.
‫ببینین، دارین هم وقت خودتونو تلف می‌کنین، ‫هم وقت منو.
‫جدی میگی، خاله؟
‫چی گفتین شما؟
‫خاله!
‫چون شما این حکم رو مثل یه قاضی ندادین... ‫مثل یه خاله حکم دادین.
‫برای همینه که منو فرستادین جایی ‫که خواهرزاده‌ی خودتون داره تمرین می‌کنه.
‫شما منو واقعاً محکوم نکردین...
‫منو فرستادین که معلم سرخانه‌ی ‫خواهرزاده‌تون بشم. آره!
‫- قطعاً یه اشتباهی شده. ‫- آره!
‫پس بیاین درستش کنیم.
‫کاری که باید می‌کردم این بود که
‫شما رو به بخش اورژانس ‫یه بیمارستان دولتی بفرستم،
‫که هر روز کف زمین رو تی بکشین.
‫چون بیشتر مریضایی ‫که اون بخش‌ها رو پر می‌کنن،
‫قربانی راننده‌های مستی مثل شما هستن.
‫این کارو بکنم؟
‫چیزه، نه، نه، خانم، نه، نه! ‫ببخشید خانم، شما اشتباه متوجه شدین!
‫در واقع، من خیلی از خواهرزاده‌تون ‫خوشم میاد، خیلی دوست‌داشتنیه!
‫خواهرزاده‌ی شما، خواهرزاده‌ی منه!
‫خواهرزاده‌تون کارش درسته!
‫ای لعنتی!
‫الو؟
‫مربی، راهمون دادن!
‫کجا راهتون دادن؟
‫تو مسابقات کشوری راهمون دادن!
‫چون مربی داریم دیگه! ‫یعنی شما رو داریم!
‫کارتار پاجی، منو ساعت ۵ صبح بیدار کردی ‫که اینو بگی؟
‫اوه ببخشید، باید ‫زودتر بهتون زنگ می‌زدم، نه؟
‫فکر کردم خواب باشین.
‫آخه خوب نیست آدم کسی رو ‫از خواب بیدار کنه.
‫باشه، تبریک می‌گم!
‫ممنون آقا. ممنون.
‫زود می‌بینمتون، مربی.
‫چطور شده امروز اینقدر زود بیدار شدی؟
‫چرا همه‌ی چراغای اینجا روشنه؟
‫کارتار پاجی همین الان زنگ زد.
‫این تیم قراره تو یه تورنمنت بازی کنه.
‫انشاالله که می‌برین.
‫باخت و بردِ این دیوونه‌ها چه ‫فرقی به حال من داره، مامان؟
‫چرا؟ چرا برات مهم نیستن؟
‫تو مربیشونی، ‫اونا تیمتن، اونا بازیکنای توان!
‫بازیکنای بسکتبال ‫اینجوری نیستن، مامان!
‫بازیکنای بسکتبال، عزیزم، ‫اینجوری هم نیستن.
‫- منظورت چیه؟ ‫- قد کوتاه.
‫من اصلاً کوتاه نیستم! ‫قدم متوسطه!
‫هوم. شاید تو محله‌تون متوسط باشی،
‫ولی برای یه بسکتبالیست... ‫یه کوتوله‌ای! یه کوتوله!
‫مثل این انگشت کوچیکه،
‫همون انگشتی که باهاش میگن «جیش دارم»! کوچکترین انگشت!
‫خب که چی اگه کوچیکم؟ استعداد داشتم!
‫- و کی استعداد تو رو دید؟ ‫- مربیم دید!
‫هی! مربیت اصلاً ‫حاضر نبود نگاتم بکنه!
‫قبول نمی‌کرد از یه بازیکن ‫اینقدر کوتاه تست بگیره!
‫من گریه کردم، التماس کردم! ‫یه سیلی محکم زدم تو صورتش.
‫اونوقت بود که قبول کرد ‫ازت تست بگیره!
‫ببین پسرم، یه نفر باید ‫وایسه و بجنگه
‫برای اونایی که متفاوت به حساب میان.
‫من برای تو جنگیدم.
‫حالا تو برای اونا می‌جنگی.
‫هوم.
‫هوم، پسر شیرینم.
‫و بهتره با چراغ خاموش بخوابی.
‫پول برق رو من می‌دم.
‫اگه اینقدر مزاحمتم...
‫میرم هتل.
‫این حرفو نزن عزیزم.
‫اینجوری فقط امیدوارم می‌کنی!
‫همگی، توپ‌هاتونو بگیر... نه! نه...
‫همگی، بسکتبال‌هاتونو بگیرین.
‫خوبه!
‫حالا می‌خوایم پرتاب تمرین کنیم.
‫یکی یکی، توپو ‫میندازین تو سبد. باشه؟
‫یکی یکی.
‫- آماده‌این بچه‌ها؟ - «باشه». «باشه آقا!»
‫ستبیر!
‫هی! مگه نگفتم یکی یکی؟ ‫نه با هم!
‫- بله آقا. ‫- آره! کریم توپو پرت نکرد.
‫کریم شاگرد خوبیه!
‫حالا کریم توپو ‫میندازه تو سبد. باشه کریم؟
‫بله آقا!
‫اون چه کاری بود؟
‫باشه بچه‌ها، یالا، ۵ دقیقه استراحت.
‫یه کم آب بخورین. ریلکس!
‫هارگویند!
‫- توپو بده من! ‫- من!
‫- چیکار می‌کنین شماها؟ ‫- توپو بده من!
‫هی!
‫این چیه؟
‫شیش!
‫شیش! شیش! شیش!
‫بس کنین!
‫شیش! شیش! شیش!
‫سکوت!
‫تمرین کنسله! ‫همگی، برین خونه! برین خونه!
‫شارماجی...
‫باشه، باشه. من خوبم. ‫چیزه... ممنون.
‫شما برای امروز می‌تونین برین. باشه؟
‫ممنون.
‫هارگویند، می‌دونم خانواده‌هاشون ‫اونا رو می‌فرستن اینجا تا بتونن
‫با بقیه معاشرت کنن، چند تا دوست پیدا کنن ‫و وقتشون رو بگذرونن.
‫ولی ما داریم میریم مسابقه. ‫داریم تو یه تورنمنت بازی می‌کنیم.
‫و آدم یه تورنمنت رو برای وقت‌گذرونی ‫بازی نمی‌کنه. برای بردن بازی می‌کنه.
‫می‌دونم تو از بقیه ‫باهوش‌تری.
‫بازیکن فوق‌العاده‌ای هستی.
‫ولی نمی‌تونی همیشه تنها تمرین کنی.
‫اگه با تیم بازی کنی،
‫نه تنها می‌بریم، ‫بلکه دخل همه‌شونو میاریم!
‫آدم هیچ‌وقت تیمشو ول نمی‌کنه، ‫هارگویند.
‫مربی! مربی!
‫حالا مشکل تو چیه؟
‫من سندروم داون دارم. ‫صورتم با بقیه فرق داره.
‫تو خوندن نوشته‌های روی تخته ‫مشکل دارم.
‫همش فکر می‌کنم ‫همه‌ی مریضی‌ها رو دارم!
‫بعضی وقتا تو خواب جیش می‌کنم،
‫و پریروز هم ‫کابل تلویزیونمون قطع شد!
‫نه، نه! همین الان مشکلت چیه؟
‫همین الان کفشام اندازه‌م نیست. ‫چیکار کنم؟
‫عوضشون کن.
‫عوضشون می‌کردم، ‫ولی رسید مغازه رو گم کردم.
‫نه! با هم عوضشون کن!
‫اون کفشو بپوش تو این پات. ‫و این کفشو تو اون پات!
‫- اَه! ‫- آره.
‫اول بشین!
‫مربی! پاهام خوب شدن!
‫پاهات نه، کف... بی‌خیال.
‫آخه قضیه اینه که، من یه کم خنگم.
‫نه، نه! من اینو نگفتم. ‫کی گفتم؟
‫می‌دونم، یادمه شما بهم گفتین... «آقای با-هوش».
‫یادمه! خیلی خوبم یادمه.
‫کل استراتژی من... ‫باید حول و حوش هارگویند باشه.
‫هارگویند از تیم رفت.
‫چی؟
‫منظورت چیه از تیم رفت؟
‫تنها بازیکن خوبمون بود. ‫حالا کی بازی کنه؟
‫بقیه‌ی تیم بازی می‌کنن.
‫بقیه که به درد نخورن، ‫هیچ‌کاره‌ن!
‫خداحافظ آقا! خداحافظ مربی!
‫خداحافظ!
‫- هی! ‫- ببین! اونو نگاه کن.
‫آقا، این بازیکن نیست، ‫یه آدم مست تو عروسیه!
‫دستاش یه طرف میره، ‫پاهاش یه طرف دیگه،
‫نه هماهنگی، نه ریتم، هیچی!
‫این دیوونه با موتور کجا میره؟
‫یکی جلوشو بگیره!
‫وگرنه امروز یکی رو می‌فرسته اون دنیا! ‫هی! هی! هوی!
‫این به دردنخور ‫هیچوقت تصادف نکرده.
‫شما چی؟
‫شاید تو کنترل توپ مشکل داشته باشه، ‫ولی تو کنترل خودش نه.
‫دور از خانواده‌ش زندگی می‌کنه، ‫تو خوابگاه.
‫هر روز صبح ساعت ۴ بیدار می‌شه ‫و میره سر کار.
‫تو آشپزخونه‌ی ‫هتل آپسارا کار می‌کنه.
‫- چیکار می‌کنی؟ بجنب! ‫- ببخشید آقا.
‫تندتر بساب! هی نگو «ببخشید آقا»!
‫خانواده‌ی راجو یه گلخونه دارن. ‫تمام روز با گیاها حرف می‌زنه.
‫کاکتوس بی‌شعور!
‫وقتشه عادتاتو عوض کنی. ‫چرا اینقدر آب می‌خوری؟
‫هی، راجو، لبخند بزن! ‫یه لبخند گنده می‌خوام، راجو!
‫راجو شاید اهل دهلی باشه. ‫ولی حال و هواش کاملاً گوا-طوره.
‫- خداحافظ مربی! ‫- خداحافظ.
‫هی، پاجی، چطوری؟
‫خداحافظ پسرم. ناخوناتو گرفتی؟
‫- آره. ‫- چطوری گرفتی؟
‫- اینجوری. ‫- نه!
‫- باشه. ‫- اینجوری نه.
‫- باشه، ببخشید، ببخشید. ‫- باشه، خداحافظ، موفق باشی.
‫- همه چی خوبه آقا؟ ‫- همه چی خوبه.
‫ستبیر تو گاراژ عموش ‫مکانیکی می‌کنه.
‫مکانیک معمولی هم نیست، اوستاکاره.
‫این به دردنخور
‫به دانشجوهای مهندسی مکانیک ‫در مورد ماشینا درس می‌ده.
‫باید همیشه از اتیلن گلیکول به ‫عنوان خنک‌کننده استفاده کنین...
‫وگرنه ماشین جوش میاره، فهمیدین؟
‫باشه، بنویسین.
‫خداحافظ، شارماجی.
‫شارماجی مادر نداره.
‫با پدر و عموش زندگی می‌کنه.
‫عزیزِ دل همه هم هست.
‫شارماجی!
‫- خودمم! ‫- خودمم!
‫این به دردنخور تو یه کافه کار می‌کنه.
‫هر مشتری‌ای که بفهمه ‫چی میگه، ۱۰ درصد تخفیف می‌گیره.
‫ممنون، شارماجی.
‫همه‌ی مشتریای قدیمی می‌فهمن ‫چی میگه. عجیبه!
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- خداحافظ پاجی! خداحافظ مربی! ‫- خداحافظ لوتوس!
‫خداحافظ لوتوس!
‫لوتوس تو یه کارخونه‌ی رنگرزی کار می‌کنه.
‫آقا، این داره چکه می‌کنه!
‫جدی؟
‫- پس برش دار برای خودت پسرم. ‫- ممنون آقا، ممنون!
‫برای همینه که یه روز در میون ‫رنگ موهاش عوض می‌شه.
‫گودو خیلی عاشق حیووناس.
‫و حیوونا هم به همون اندازه عاشق اونن.
‫تو یه مزرعه‌ی حیوونا کار می‌کنه. ‫متخصص حیووناس.
‫همه‌ی حیوونایی ‫که رام کردنشون غیرممکنه،
‫به راحتی توسط ‫این به دردنخور رام می‌شن.
‫تمام وقتشو با اونا می‌گذرونه.
‫آها. پس برای همینه که اینقدر بو می‌ده.
‫نه، نه، اینجوری بو می‌ده ‫چون حموم نمی‌کنه.
‫- یه روز می‌گیرم می‌شورمش. ‫- نه، نه!
‫بچگی نزدیک بوده غرق بشه.
‫- اَه! ‫- برای همینه که از آب می‌ترسه.
‫- اَه! ‫- مشکل آب نیست، مشکل ترسشه.
‫آقا، من تب دارم؟
‫بذار ببینم.
‫اومم... نه، نداری.
‫چی؟ امکان نداره آقا.
‫آقا، من تب دارم؟
‫نه.
‫مشکلی نیست، خودم چکش می‌کنم.
‫هان؟ این پرواز ‫از دهلی به بمبئیه.
‫- چرا اینقدر دیر داره میره، آقا؟ ‫- آره.
‫اینجوری هند چطور ابرقدرت بشه؟ ‫میرم چکش کنم.
‫راستی، همه چی نرماله.
‫نرماله!
‫این نرماله؟
‫هی، خیلیا فکر می‌کنن «من این مریضی رو دارم»،
‫«من اون مریضی رو دارم». سونیل هم همینجوریه.
‫منظورم اون نیست.
‫نگاه کردن به هواپیماها تو آسمون ‫و چک کردن تایمینگشون؟
‫این دیوونگیه، مگه نه؟
‫پس چک کردن پرواز دیوونگیه؟
‫آره!
‫حالا، وقتی آدما پشت درختا قایم می‌شن،
‫و ساعت‌ها با دوربین دوچشمی ‫پرنده‌ها رو نگاه می‌کنن،
‫بهشون میگن پرنده‌نگر.
‫چرا به اونا نمیگن دیوونه؟
‫بعضی آدما عاشق جمع کردن تمبرن، ‫اونا رو تو آلبوم می‌چسبونن
‫و ساعت‌ها بهشون زل می‌زنن.
‫چرا به اونا نمیگن دیوونه؟ ‫بهشون میگن کلکسیونر تمبر!
‫همه‌مون سرگرمیای خودمونو داریم، ‫همه‌مون نرمال خودمونو داریم.
‫هر کسی داستان خودشو داره.
‫بعضی‌ها تو دوران بارداری ‫به اندازه‌ی کافی رشد نکردن.
‫بعضی‌ها موقع تولد ‫مشکلاتی داشتن.
‫هوم...
‫سرنوشت ما تو کف دستمون ‫نوشته نشده، مربی.
‫تو کروموزوم‌هامون نوشته شده.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی، بدن ما از سلول تشکیل شده. ‫و هر سلول ۲۳ جفت کروموزوم داره.
‫رنگ چشمامون، ‫رنگ موهامون،
‫قدمون، همه‌ش توسط ‫کروموزوم‌ها تعیین می‌شه.
‫هوم.
‫هر کروموزوم نقش دوگانه بازی می‌کنه، ‫مثل یه دوقلوی همسان.
‫- کپی؟ ‫- دقیقاً!
‫مشکل وقتی شروع می‌شه که ‫به جای دو تا، سه تا بشن.
‫مثلاً، وقتی جفت کروموزوم شماره ۲۱ ‫۳ تا کپی داشته باشه...
‫با سندروم داون به دنیا میای.
‫فقط یه کروموزوم از اینجا به اونجا...
‫و من و شما هم می‌تونستیم مثل اونا بشیم. «به دردنخور».
‫بعدش اوتیسم هست، سندروم تورت... ‫یه طیف کامله.
‫خب اینا چطور به وجود میان؟
‫خب، مربی. شما فقط کافیه ۱۰ دقیقه ‫با خانواده‌هاشون بشینین.
‫گوگل رو رو سفید می‌کنن.
‫و هارگویند؟
‫مشکل اون چیه؟ ‫اون که خیلی نرمال به نظر میاد.
‫خب، سرماخوردگی هم تو هر کسی یه جوره.
‫بعضی‌ها آبریزش بینی خیلی شدیدی دارن، ‫بعضی‌ها نه.
‫بعضی‌ها ده بار عطسه می‌کنن، ‫بعضی‌ها صد بار.
‫هارگویند از بقیه وضعش بهتره.
‫اینجوری بگم که اونم تو همین قطاره... ‫ولی تو واگن آخره.
‫اوتیسم نامرئی.
‫چرا تیمو ول کرد؟
‫اون یه داستان دیگه‌س.
‫بعداً سر فرصت براتون تعریف می‌کنم.
‫هیچی، هیچی...
‫هیچی...
‫به دردنخور
‫هیچی، هیچی...
‫هیچی، هیچی، هیچی، ‫هیچی، هیچی
‫یالا بچه‌ها!
‫آره، خیلی خوب! آفرین!
‫هیچی، هیچی، هیچی، ‫هیچی، هیچی
‫این، اون، هر چی!
‫اوه نه، این دوباره گم شد؟
‫نه نه، آقا، ‫فقط دارم لونه‌ی پرنده رو نگاه می‌کنم.
‫هان؟
‫♪ بابا میگه آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ هیچی، هیچی، هیچی، هیچی، هیچی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ زندگی مثل یه بزرگراه بازه ♪
‫♪ ولی تو همه جا ترافیک درست می‌کنی... ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ من با سخت‌کوشی به اینجا رسیدم ♪
‫♪ تو هم به همون اندازه سخت‌کوشی می‌کنی که به هیچ‌جا نرسی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، اینو به ما میگن ♪
‫♪ ما هم جوابشونو دادیم و گفتیم دنیا بره به جهنم ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، میگه دنیا ♪
‫بانتو، چرا همش ‫گوشتو می‌خارونی؟
‫هر وقت این کارو می‌کنم، ‫زمان زودتر می‌گذره.
‫زمان زودتر می‌گذره. هان؟
‫ولی برای اون، ‫باید یه کم صبر کنی.
‫خیلی خوب بانتو! گودو، خوبه!
‫لوتوس، زانوهاتو خم کن!
‫سونیل! چرا از ‫دست راستت استفاده نمی‌کنی؟
‫آرنج تنیس‌بازان دارم، ‫اینجا، آرنج تنیس‌بازان.
‫باشه پس، با یه دست کار کن. یالا.
‫شارماجی، خیلی خوب.
‫راجو! خوشم اومد!
‫ممنون آقا.
‫بعد از این، می‌خوایم پاسکاری ‫تمرین کنیم، باشه؟
‫چطوری آقا؟
‫- بعداً برات توضیح می‌دم. ‫- اینجوری.
‫هی! هی، نه!
‫♪ اگر و مگر و چرا و چطور تو ♪
‫♪ پسرم، تو یه موجود عجیب و غریبی ♪
‫♪ راه و روشت خیلی متفاوت از دنیاست ♪
‫♪ که می‌تونی درست رو به غلط تبدیل کنی ♪
‫♪ همین که اشتباه صبحت بخشیده می‌شه ♪
‫♪ همون شب دقیقاً همون اشتباه رو تکرار می‌کنی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ زندگی مثل یه بزرگراه بازه ♪
‫♪ ولی تو همه جا ترافیک درست می‌کنی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، اینو به ما میگن ♪
‫♪ ما هم جوابشونو دادیم و گفتیم دنیا بره به جهنم ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، میگه دنیا ♪
‫♪ بی‌خیال بابا، حالشو ببر ♪
‫♪ این، اون، هر چی ♪
‫- خب بچه‌ها، فردا اولین بازیمونه. ‫- ببخشید آقا، ببخشید.
‫کریم، بیا تو.
‫فردا، دوشنبه، ‫اولین بازیمون رو انجام می‌دیم.
‫و بهترین قسمت این بازی ‫اینه که تو زمین خودمون بازی می‌کنیم.
‫اگه تلویزیون خونه بشکنه چی؟
‫بشکنه! ‫کابل من که هر جور شده قطعه،
‫اصلاً مشکلی نیست!
‫نه، نه! «زمین خودمون» یعنی میزبانی با ماست.
‫اینجا بازی می‌کنیم، اینجا، ‫جایی که همیشه تمرین می‌کنیم. زمین خودمون.
‫آقا، ولی هارگویند که نیست!
‫هارگویند! هارگویند! هارگویند!
‫گودو! چرا یادم میندازی؟
‫ببخشید.
‫حالا استراتژی رو گوش کنین.
‫اوه، آره! یه نکته‌ی مهم.
‫شماها لباس فرم ‫تو سه رنگ مختلف دارین.
‫یکی قرمز، یکی آبی و یکی سفید، آقا!
‫- آره، درسته! ‫- باشه.
‫همه‌تون برای بازی فردا ‫آبی می‌پوشین، باشه؟ آبی.
‫آقا، مامانم منو با لباس آبی نمی‌شناسه.
‫و آقا، دوست‌دختر من قرمز دوست داره!
‫اون جنده‌س.
‫هی! آقا گفته ‫اون کلمه رو نگیم.
‫آره! آقا گفته هیچ‌وقت اون کلمه رو نگیم.
‫اون بیزنس‌منه، ‫درست مثل زن آقا. درسته آقا؟
‫- اِ! ‫- من قرمز می‌پوشم!
‫چطور می‌تونی قرمز بپوشی؟ ‫تیم حریف قرمز می‌پوشه!
‫پس من برای تیم حریف بازی می‌کنم!
‫منم قرمز می‌پوشم!
‫تو آبی می‌پوشی!
‫- نه! قرمز! مثل اون! ‫- خفه شین!
‫هی! سکوت!
‫خفه شین، من قرمز می‌پوشم!
‫- من مامانمو دوست دارم. ‫- خفه شین! خفه شین!
‫سکوت! سکوت!
‫خفه شین! گوش کنین!
‫سکوت!
‫همه برای بازی فردا آبی می‌پوشن!
‫کارتار پاجی، این چه کاریه؟ هان؟
‫این همه صندلی گذاشتین. ‫کی صبح دوشنبه میاد بازی ببینه؟
‫دوستا میان. خانواده‌ها هم میان.
‫وقتی یه بچه‌ی اینجوری ‫تو خانواده به دنیا میاد،
‫باید خیلی سخت باشه.
‫آره، هست. البته که هست.
‫ولی مگه چیزای قشنگ ‫اغلب سخت نیستن؟
‫داشتن یه بچه‌ی اینجوری...
‫چه چیز خوب یا قشنگی توشه؟ هان؟
‫مربی، می‌دونین، ‫خونه‌ها خیلی شبیه آدمان.
‫و درست مثل آدما، ‫طول نمی‌کشه که یه خونه پیر بشه.
‫همین که بچه‌ها درسشون تموم می‌شه ‫و از خونه میرن، خونه پیر می‌شه.
‫هر خونه‌ای به یه ذره بچگی احتیاج داره.
‫درسته که خانواده‌هاشون ‫مشکلات زیادی دارن.
‫نمی‌تونن برن تعطیلات ‫یا سینما،
‫بعضی وقتا از همه چی خسته می‌شن.
‫ولی راستشو بخواین
‫هر چقدرم که اذیت کنن
‫هیچوقت نمی‌ذارن خونه‌شون پیر بشه.
‫خانواده‌هاشون و دوستاشون ‫حاضرن براشون هر کاری بکنن.
‫مربی، دوشنبه رو بی‌خیال،
‫حتی اگه آخرین روز دنیا هم بود،
‫بازم برای بازی میومدن.
‫- پاجی! ‫- جان!
‫- اینو کجا بذارم؟ ‫- سمت چپ.
‫اومم...
‫گفتم که آبی بپوشین، ‫مگه نه؟
‫نه، شما گفتین قرمز!
‫نه، آقا گفت آبی بپوشیم.
‫پس چرا قرمز پوشیدی؟
‫مامانم منو با لباس آبی نمی‌شناسه.
‫آقا، من کوررنگم. ‫چه رنگی پوشیدم آقا؟
‫تو یه تیم، همه باید ‫یه رنگ بپوشن.
‫حداقل شارماجی شورت آبی پوشیده!
‫آقا، کریم امروز نیومده.
‫رئیسش بهش مرخصی نداده.
‫خیلی آدم بدیه!
‫می‌دونم، ولی چیکار کنیم؟
‫می‌تونیم قرمز بپوشیم!
‫نه!
‫گودو!
‫چیه آقا؟
‫تو دو تا تیشرت آبی پوشیدی، درسته؟
‫اون زیریه رو دربیار ‫بده به لوتوس.
‫بمیرم هم تیشرت اینو نمی‌پوشم!
‫اگه می‌خوای بازی کنی، ‫تیشرت گودو رو می‌پوشی!
‫بقیه‌ش با خودته!
‫و ستبیر!
‫من تیشرت آبی ندارم.
‫هی، پاس بده! پاس بده! پا...
‫مامان! مامان، چطوری مامان!
‫منم، ستبیر! ببین! مامان! ‫منم! منم، ستبیر!
‫- بیا اینجا. ‫- من... من ستبیرم، ببین!
‫آره، می‌دونم،
‫ولی بگو ببینم، ‫کدوم احمقی این تیشرتو تنت کرده؟
‫ستبیر، برگرد سر جات. ‫رو بازی تمرکز کن! تمرکز!
‫- من یه تیشرت دیگه بهش داده بودم. ‫- حالا دفاع، یالا! دفاع!
‫یالا، آفرین، آفرین!
‫هوی!
‫هی تو، نابغه!
‫یه ماه طول نده یه قابلمه رو بشوری!
‫تند باش! ‫مگه مادرت میاد اینجا رو تی بکشه؟
‫ولی مادر من خ-خ-خیلی وقته مرده.
‫چطوری بیاد؟
‫شما گفتین، برای بازی بهم مرخصی میدین.
‫آره؟ مگه من وزیر ورزشم؟ ‫خر نفهم.
‫واقعاً! اشتباهه ‫آدم به کسی خوبی کنه!
‫برین رو حمله‌ی مثلثی! ‫حمله‌ی مثلثی، یالا! زاویه‌ی ۴۵ درجه!
‫دفاع منطقه‌ای، بچه‌ها، دفاع منطقه‌ای! ‫یالا، دفاع منطقه‌ای!
‫با بدن‌تون توپو بگیرین!
‫دو-یک-دو، آرایش دو-یک-دو، بچه‌ها! ‫آرایش دو-یک-دو!
‫دفاع منطقه‌ای! دفاع منطقه‌ای!
‫آقا چی میگه؟
‫اصلاً نمی‌فهمم! حتماً ‫یه چیزی در مورد بسکتباله دیگه.
‫لوتوس! پاس بده به پست بالا! یالا! ‫پاس بده به پست بالا!
‫راجو، جلوی یار صاحب توپ سد درست کن!
‫آرایش دو-یک-دو، بچه‌ها! ‫دو-یک-دو بازی کنین!
‫دفاع منطقه‌ای! دفاع منطقه‌ای!
‫یالا، یالا! گل! ‫خیلی خوب! یالا، یالا بچه‌ها!
‫شوت عالی! شوت عالی!
‫یالا بچه‌ها، یالا!
‫یالا شارماجی، پاس بده به پست بالا! ‫یالا، آره! یالا، شوت کن!
‫آره! آره! یالا بچه‌ها! یالا بچه‌ها! آره!
‫هی! این خطاس! این خطاس!
‫هی، این خطاس! ‫چرا خطا نمی‌گیره؟
‫داور! خطا!
‫هان؟
‫لوتوس! پاس بده به ستبیر!
‫- چی؟ ‫- سریع! بده به ستبیر!
‫خطا! خطا! خطا!
‫آره! آره!
‫پرتاب آزاد، ستبیر! پرتاب آزاد!
‫خطا! خطا!
‫باشه! یالا، ستبیر!
‫استرس نگیر! تمرکز، تمرکز! استرس نگیر!
‫ستبیر! ستبیر! ستبیر، این همون گلیه ‫که باعث می‌شه ما بازی رو ببریم!
‫خیلی گل مهمیه! تمرکز! ‫استرس نگیر، تمرکز!
‫ستبیر! باید این توپو گل کنیم!
‫با همین یه گل ‫می‌تونیم بازی رو ببریم!
‫باشه؟ ولی تو سعی کن آروم باشی!
‫هی! سکوت! سکوت! ‫همه ساکت! دارین حواس ستبیر رو پرت می‌کنین!
‫ستبیر! یادت باشه، تمرکز یه کماندار ‫فقط روی هدفشه.
‫یالا، ستبیر، یالا! صاف بندازش تو سبد.
‫فقط تویی و هدف! ‫با همین یه گل می‌تونیم بازی رو ببریم!
‫یالا، ستبیر! استرس نگیر، ‫فقط تمرکز کن!
‫- آقا! اول شما... ساکت شین!
‫اوه.
‫یا خدا!
‫بردیم! بردیم!
‫بردیم!
‫بردیم! ایول!
‫عجب کاری کردی مربی! ‫بچه‌ها رو برنده کردی!
‫خب، گوش کنین، گوش کنین!
‫بازی بعدی کجاست؟ تو چاندیگار!
‫چاندیگار! چاندیگار! چاندیگار!
‫باشه، باشه، یالا، یالا، یالا. ‫حالا برین حموم، برین حموم، باشه؟ آفرین!
‫♪ آدم باید با آب سردِ سرد، ♪ ♪ دوش بگیره! ♪
‫♪ دوش بگیره! ♪
‫- خفه شو! ‫- ♪ دوش بگیره! ♪
‫ستبیر. چرا اذیتش می‌کنی؟ ‫می‌دونی که از حموم کردن می‌ترسه، پسرم.
‫گودو! تو بیا اینجا، پیش من بشین!
‫بشین!
‫اوف!
‫آره، آفرین گودو. ‫فکر اونا رو نکن. هوم.
‫- هورا! ایول! ‫- یالا گودو.
‫- «ما بازی رو بردیم!» - «بردیم!»
‫هی، یالا دیگه گودو! هیچی نمیشه. ‫فقط برو یه حموم بکن!
‫نه! می‌میرم آقا!
‫نه، نمی‌میری.
‫فقط برو زیر دوش. ‫خوشت میاد!
‫- می‌میرم! می‌دونم می‌میرم! ‫- اوف! هی! ولم کن!
‫بهت قول می‌دم طوریت نمی‌شه!
‫- موش، موش، آقا! ‫- موش؟
‫موش، موش، آقا!
‫موش! نگاه کنین!
‫سلام موشی!
‫سلام موشی! سلام!
‫موشی! موشی! می‌میره!
‫آقا! موشه می‌میره! ‫خواهش می‌کنم نجاتش بدین! خواهش می‌کنم!
‫موشه می‌میره! خواهش می‌کنم نجاتش بدین!
‫موشی!
‫نه، نه! من نمی‌تونم نجاتش بدم! ‫من از... از موش می‌ترسم!
‫تو که عاشق حیوونایی، مگه نه؟
‫تو تنها کسی هستی ‫که می‌تونه اون موشو نجات بده!
‫ببین! داره ازت کمک می‌خواد!
‫موشه داره صدات می‌کنه! ‫موشه داره صدات می‌کنه!
‫«گودو! لطفاً جونمو نجات بده! دارم غرق می‌شم، دارم غرق می‌شم!»
‫- گودو! گودو! گودو! ‫- گودو! گودو! گودو!
‫موشی، نمیر! موشی!
‫نجاتت می‌دم!
‫پسر خوب!
‫هی! کمکش کن، سونیل، کمکش کن!
‫آره! زیرپوششو دربیار! ‫کار تیمی! آره!
‫خیلی خوب! آفرین! کفشاشو دربیار!
‫کفشاشو دربیار! ‫آره، کفشاشو دربیار!
‫عجله کنین! موشه می‌میره، ‫باید نجاتش بدم!
‫کار تیمی! همه کمکش کنین!
‫گودو! گودو! آفرین، گودو!
‫حالا تو موشو نجات می‌دی!
‫برو گودو! ‫برو موشو نجات بده! آفرین!
‫گودو! گودو!
‫موشی!
‫یالا، موشو نجات بده! نجاتش بده!
‫نجاتش دادی!
‫نجاتش دادم! نجاتش دادم!
‫گودو! ببین کجا وایسادی!
‫- آب! ‫- آره! و تو کاملاً سالمی!
‫تازه اون موشو هم نجات دادی!
‫گودو! ایول!
‫ستبیر! سریع صابونو بیار!
‫آره بده به من.
‫گودو! حالا که بالاخره ‫ترست از آب ریخته،
‫می‌تونی یه حموم هم بکنی! ‫یالا، گودو!
‫بغل!
‫زرتشتی! هی زرتشتی! ‫خانم، اون رفیق زرتشتیتون کجاست؟
‫اسمش رستمه. ‫اسمشو صدا بزنین، آقای گوپتا.
‫اسم منم آشوكه، خانم! ‫تا حالا صدام زدین؟
‫- فقط دو دقیقه به من فرصت بدین. ‫- هی زرتشتی...
‫آشوك، رستم چیکار کرده؟
‫با اتوبوس اومده اینجا!
‫چه مشکلی داره؟ ‫همه‌ی دنیا با اتوبوس سفر می‌کنن!
‫رستم؟
‫خانم، من این اتوبوس قدیمی رو ‫تبدیل به کاروان کردم که اجاره‌ش بدم.
‫خانم، یادتونه ‫یه زمانی یه برنامه‌ی تلویزیونی داشتین؟
‫- آره. ‫- که فقط سه قسمتش ساخته شد.
‫- همون که شکست خورد؟ ‫- آره، خب؟
‫خب این همون ون گریم ـه ‫که اون موقع استفاده می‌کردین!
‫آره، ولی اینجا چیکار می‌کنه؟
‫اگه خونه نگهش دارم، ‫داداشم ازش استفاده می‌کنه.
‫وحشی رانندگی می‌کنه، قرش می‌کنه!
‫برای همین فکر کردم بهتره ‫اینجا پارکش کنم، دور از اون.
‫حالا این اتوبوس هر روز ‫اینجا پارک می‌شه.
‫هی! این اتوبوسو از اینجا ببر!
‫عجب آدم عجیبیه! ‫زرتشتیه ولی تو دهلی زندگی می‌کنه!
‫من از تو اصیل‌ترم تو دهلی!
‫چون هیچ جمله‌ای رو ‫بدون فحش تموم نمی‌کنم.
‫- می‌خوای جمله‌تو تموم کنم؟ ‫- دست... روت بلند نشه‌ها.
‫رستم!
‫اون اتوبوسو ببر. لطفاً.
‫آقای گوپتا، مشکلت چیه هان؟ ‫مگه ترافیک زیادی...
‫منظورت چیه؟
‫شما با ما چاندیگار نمیاین؟
‫پس من با بچه‌ها تنها برم؟
‫چرا تنها؟ اونا با شما هستن ‫و شما با اونا.
‫اونقدرام سخت نیست، مربی.
‫می‌تونم یه سوال شخصی بپرسم؟
‫آره.
‫بچه دارین؟
‫نه.
‫پس فقط برای یه روز وانمود کنین که دارین. ‫هشت تا.
‫- من هیچ علاقه‌ای به پدر شدن ندارم. ‫- چی گفتی؟
‫من هیچ علاقه‌ای به پدر شدن ندارم، ‫کارتار پاجی!
‫ببخشید، چی گفتین؟
‫گفتم من هیچ علاقه‌ای به ‫پدر شدن ندارم!
‫پدرم اصلاً پدر خوبی نبود. ‫منم نیستم.
‫فهمیدین؟
‫و لطفاً دیگه سوال شخصی نپرسین!
‫ببخشید.
‫سلام!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫سلام آقا!
‫آقا اومد! آقا اومد!
‫یه بازیکن دیگه ‫به جای هارگویند گرفتیم.
‫کی؟
‫گولو. گولو خان.
‫- باشه. ‫- خداحافظ مربی، موفق باشین!
‫- ممنون. ‫- خداحافظ! خداحافظ آقا!
‫- سلام آقا! ‫- سلام بچه‌ها!
‫- سلام آقا! ‫- سلام، سلام!
‫- خب، گودو! امروز برق می‌زنی! ‫- پودر!
‫همه‌جاش پودر بچه زده. ‫حتی به پاهاش.
‫اوه! و لباس فرم سفیدت کجاست؟
‫اینجاست.
‫هی!
‫هی، این چیه؟ ‫چیکار می‌کنی، گودو؟
‫خب، اون بازیکن جدیده کجاست؟ ‫دوباره اسمشو بگو؟
‫- گولو. ‫- گولو.
‫گولو پارسال تو تیم ما بازی می‌کرد.
‫و بعد از اون ما به گولو می‌گفتیم، ‫زنبور!
‫- زنبور؟ ‫- گولو خان!
‫گولو! گولو! گولو! گولو!
‫- گولو! ‫- هی!
‫گولو! گولو! گولو! گولو!
‫تو دختری؟
‫این احمق کیه؟
‫این مربی‌مونه.
‫ایشون خانم گولو خان هستن!
‫اوه! سلام، گولو.
‫پررو نشو. ‫بگو خانم خان.
‫اوه!
‫باشه. ببخشید.
‫ولی ما قراره بسکتبال بازی کنیم،
‫چرا تخته موج‌سواری آوردی؟
‫اگه هتل استخر داشت چی؟
‫هتل؟ کدوم هتل؟ ‫امشب بعد از بازی برمی‌گردیم!
‫کی این آدم منفی‌باف رو آورده اینجا؟ ‫کی آوردش؟
‫- خودش اومد. ‫- اتوبوس اومد!
‫یالا! اتوبوس اومد. یالا!
‫امروز چه روزیه؟
‫شنبه.
‫♪ امروزه شنبه! ما مریضیم، نمی‌تونیم بازی کنیم! ♪
‫♪ یه عالمه سوپ سیب‌زمینی داغ، دکترو از ما دور نگه می‌داره! ♪
‫♪ امروزه شنبه! ما مریضیم... ♪
‫♪ پدرو! پدرو! پدرو! ♪
‫♪ پدرو! پدرو! ‫پدرو! پدرو! ♪
‫راجو، جلوشو بگیر! راجو، جلو... !
‫هی، جلوشو بگیرین!
‫ای لعنتی!
‫یالا، یالا، حمله.
‫برین جلوش دیگه.
‫برین وسط راهشو سد کنین!
‫جلوشو بگیرین.
‫آره... آره... بگیرش، بگیرش، بگیرش، آره،
‫ای بابا.
‫اوه، نه!
‫♪ پدرو! پدرو! پدرو! ♪
‫- گولو کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- هان؟ ‫- نمی‌دونم.
‫هی، یکی جلوشو بگیره دیگه.
‫یالا بچه‌ها، یارگیریش کنین! ‫ای بابا!
‫♪ پدرو! پدرو! پدرو! ♪
‫کجا رفته بودی؟
‫رفته بودم سیگار بکشم. ‫اینجا مجاز نیست.
‫دریبل بزن، پدرو! یالا، برو جلو!
‫برو جلو، پدرو، ‫یالا، یالا! یالا، پدرو.
‫یالا، پدرو، یالا! سریع!
‫دیگه شورشو درآورد! ‫یکی این پسره رو نگه داره!
‫من می‌تونم جلوشو بگیرم.
‫پس بگیرش.
‫یه کم یا کامل؟
‫- کامل. ‫- باشه.
‫میز! تعویض.
‫- برو. ‫- راجو!
‫برو.
‫یالا پدرو، برو جلو! ‫پدرو، برو جلو!
‫جاخالی بده، پدرو! ‫جاخالی، جاخالی، برو جلو!
‫پس برای همین بهش میگن زنبور.
‫جلوشو گرفتم.
‫نه یه زنبور معمولی آقا، زنبور گاوی!
‫همونی که نیش می‌زنه!
‫گولو! گولو! گولو!
‫♪ شنبه بردیم، تب رو پروندیم! ♪
‫♪ تو دستشویی آب نیست، روزنامه رو بیارین! ♪
‫♪ شنبه بردیم، تب رو پروندیم! ♪
‫- ♪ تو دستشویی آب نیست، روزنامه رو بیارین! ♪ - بشین.
‫- ♪ شنبه بردیم، تب رو پروندیم... ♪ - صاف بشین.
‫یالا، یالا از اینجا... ‫چی یاد بچه‌ها می‌دن!
‫نمی‌دونم چرا اجازه می‌دن ‫اینجور آدما سوار اتوبوس عمومی بشن.
‫- باید یه اتوبوس جدا براشون بذارن. ‫- سکوت، سکوت! سکوت!
‫تیم، امروز بازی خوبی کردیم.
‫بازی بعدی رو با امتیاز بیشتری می‌بریم.
‫آقا، بازی بعدی کیه؟
‫چیه آقا!
‫دوست‌دخترته؟
‫نه.
‫انتظارشم نداشتم.
‫چرا؟ مگه خیلی بدم؟
‫بد نیستی! ولی سلمان خان هم نیستی!
‫معلومه که نیستم! من که ازدواج کردم.
‫با کی؟
‫با اون، سونیتا.
‫چرا با ما نیومد؟
‫دعواتون شده!
‫- دعوا! ‫- دعوا! دعوا! دعوا!
‫- دعوا! دعوا! ‫- ساکت شین!
‫اینا که همش کارشون همینه!
‫- چیکار می‌کنن؟ ‫- دعوا می‌کنن آقا.
‫دعوا!
‫انگار شماها می‌دونین ‫تو ازدواج چه خبره.
‫- می‌دونیم. ‫- ما همه چی می‌دونیم.
‫آقا، ولی چیزی که نمی‌دونیم اینه که ‫آدما چرا دعوا می‌کنن.
‫و وقتی دعوا می‌کنین، ‫چرا هیچوقت تموم نمیشه؟
‫خب...
‫تموم کردن دعوا اونقدرام راحت نیست.
‫چرا هست.
‫شماها فقط بلد نیستین چطور تمومش کنین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫- ببخشید. ‫- چی ببخشید؟
‫ای بابا...
‫اینجوری. اینجوری تمومش می‌کنن. ‫میگی ببخشید و تموم می‌شه.
‫لوتوس... امیدوارم دردت نگرفته باشه.
‫♪ شنبه بردیم، تب رو پروندیم! ♪
‫هان؟
‫هی، چی میگی؟ واضح حرف بزن!
‫هان؟
‫چی داری میگی؟
‫چی میگی؟
‫هی، این مال کیه؟ ‫یکی اینو ببره عقب!
‫- شارماجی! ‫- بله آقا!
‫هی، چه خبرتونه؟
‫- و کی این آدامسو پرت کرد؟ ‫- پودر! پودر!
‫هی تو، امریکن آیدل! ‫خفه شو وگرنه از اتوبوس پرتت می‌کنم بیرون!
‫تو گمشو بیرون! تو گمشو! ‫وگرنه موش می‌خورتت!
‫احمقِ دیوونه‌ی خل‌وضع! خفه شو!
‫وگرنه با کفش می‌زنم تو صورتت!
‫داداش، داداش! ‫اولاً، مؤدب باش.
‫- اول تو به اینا بگو آواز نخونن! ‫- چرا نخونن؟
‫آواز خوندن تو اتوبوس ممنوعه.
‫سیگار ممنوعه، بیخیال ‫ممنوعه، تف کردن ممنوعه،
‫ولی کجا نوشته ‫آواز خوندن ممنوعه؟
‫می‌خوای کل لیست قوانین رو ‫برات دربیارم؟
‫باید یه اتوبوس جدا براشون بگیرن!
‫این اتوبوس برای آدمای نرماله، ‫نه برای آدمای دیوونه.
‫چی دارین میگین خانم؟
‫اینا حتی نرمال هم نیستن!
‫نه، نه، لطفاً اینجوری نگین!
‫ما نرمالیم، ‫ولی نرمالِ ما یه کم فرق داره.
‫آره! بذارین توضیح بدم!
‫خانم، این چیه؟
‫اوه، چه مرد بی‌حیایی هستی!
‫نه، نه، خانم، بذارین توضیح بدم، ‫ولی اول جواب بدین، این چیه؟
‫- هی! ‫- این چه طرز حرف زدن با یه خانمه؟
‫اصلاً ادب ندارین؟
‫نه، نه، خانم، ‫شما باید بگین این یه قسمت از بدنه.
‫اونوقت من درست توضیح می‌دم.
‫چی رو می‌خواین توضیح بدین؟
‫نه، نه! باشه، همه‌ی اینا رو فراموش کنین. ‫فراموش کنین!
‫این بیچاره‌ها یه بازی رو بردن، ‫فقط خوشحالن!
‫- که اذیتتون نمی‌کنن! ‫- نمی‌کنن؟
‫آقا، کل اتوبوسو به گند کشیدن!
‫با خودشون مواد آوردن! ‫داشتن به پسر منم می‌دادن.
‫- نه، نه! ‫- مواد نیست، فقط پودره! پودر!
‫اگه پودره، به خودت بزن!
‫شماها این اتوبوس رو ‫تبدیل به یه تیمارستان لعنتی کردین!
‫- اوه، عمو! بیا اینجا! ‫- آره، چی میگی؟
‫زنت هنوز ولت نکرده، ‫یا نزدیکه که ولت کنه؟
‫اگه اینقدر دیوونه نبودی،
‫چنان سیلی بهت می‌زدم که سرت گیج بره!
‫حله! مشکلی نیست!
‫آقا، اتوبوس بعدی... ‫یعنی، بازی بعدی کیه؟
‫گور بابای بازی!
‫- تکلیف تورنمنت چی می‌شه؟ ‫- گور بابای تورنمنت!
‫آقا، «گور بابا» چیه؟
‫♪ شنبه بردیم، تب رو پروندیم! ♪
‫♪ تو دستشویی آب نیست، روزنامه رو بیارین! ♪
‫♪ شنبه بردیم، تب رو پروندیم! ♪
‫- بفرما. ‫- من پیاز نمی‌خورم!
‫- هی، لوتوس! ‫- سلام!
‫- خداحافظ آقا! ‫- خداحافظ! کی اومده دنبالت؟
‫- دوست‌دخترم! خداحافظ آقا! ‫- خداحافظ.
‫- اینو بگیر. ‫- من فلفل هم نمی‌خورم.
‫اینا فلفل نیست، فلفل دلمه‌ایه.
‫همه‌شون یکی‌ان. من نمی‌خورم.
‫سونیل! بریم؟
‫آقا! عموم اومده، من رفتم!
‫- آره، باشه، برو. ‫- برم؟ - باشه.
‫باشه.
‫- سونیل! یه لحظه وایسا! ‫- بله؟
‫بند کفشت بازه. ‫اینو یه لحظه بگیر.
‫- اَه! ‫- وایسا.
‫- ممنون آقا. من رفتم. ‫- باشه.
‫- دیگه چی نمی‌خوری؟ ‫- فلفل سبز نمی‌خورم.
‫فلفل سبز نمی‌خوری، ‫پیاز نمی‌خوری...
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫- نه. ‫- بخور.
‫ممنون.
‫بانتو؟
‫گودو، داری می‌خوری؟
‫- بیاین تو آقا. ‫- نه، نه.
‫- آسانسور خالیه. ‫- نه، شما برین.
‫سونیتا!
‫وایسا ببینم! هنوز چهار هفته نشده ‫و یکی دیگه تو اتاق منه...
‫با آهنگ من که نه، بابا!
‫سونیتا!
‫اوه! گولشن!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- ببخشید، ببخشید، ببخشید!
‫- دماغت چی شده؟ ‫- تو همین الان زدی!
‫نه، نه. ‫قبل از اون چیکارش کرده بودی؟
‫اوه!
‫زخم شده.
‫هوم... دوباره مست کردی و رانندگی کردی؟
‫اصلاً و ابداً.
‫این آهنگو خاموش کن!
‫تیم چطور بازی می‌کنه؟
‫دو تا بازی رو بردیم.
‫بازی بعدی کیه؟
‫اومده بودم در مورد همون حرف بزنم.
‫هی، این کارو نکن. ‫من نمی‌تونم این تیمو مدیریت کنم.
‫من نمی‌تونم این بچه‌های ‫۳۰ ساله رو جمع کنم!
‫تو که حتی نتونستی ‫چند تا بچه‌ی شش ساله رو جمع کنی.
‫کی؟ بچه‌های دخترخاله‌تو میگی؟
‫اونا بچه نیستن، کابوسن!
‫برای همینه که اون کوچیکه رو ‫تو حموم حبس کردی.
‫داشت با در باز دستشویی می‌کرد! ‫چیکار می‌تونستم بکنم؟
‫سه سال گذشته، ‫و پینکی هنوز باهام حرف نزده.
‫باید ازم تشکر هم بکنی بابتش!
‫دوست‌پسر فوق‌العاده‌ای بودی ‫ولی شوهر افتضاحی هستی.
‫دوست‌پسرا همیشه خوبن!
‫چون مجبور نیستن هیچ ‫مسئولیتی قبول کنن!
‫- مسئولیت؟ ‫- آره.
‫تو تو عمرت حتی یه لامپ هم ‫عوض نکردی!
‫مسئولیت!
‫گولشن، یه جایی، ‫باید مسئولیت‌های خودمونو به دوش بکشیم.
‫این تیم بهت یه فرصت داده که نشون بدی ‫می‌تونی!
‫خب دارم مربیشون می‌کنم دیگه!
‫من مربیم، نه باباشون که ‫دستشونو بگیرم و همه‌جا با خودم ببرم.
‫تو که قطعاً بابای هیچکس نیستی.
‫پدرت تو رو ول کرد،
‫برای همین فکر می‌کنی هر پدری دقیقاً ‫همین کارو می‌کنه.
‫تو به مامان می‌خندی، ‫چون از تاریکی می‌ترسه.
‫تو به من می‌خندی چون ‫از مارمولک می‌ترسم.
‫ولی تو از همه ترسو تری!
‫تو از پدر شدن می‌ترسی.
‫اصلاً نباید میومدم اینجا.
‫- دارم میرم! ‫- اصلاً چرا اومدی؟
‫- که کمک بخوام. ‫- پس بخواه.
‫من هیچی ازت نمی‌خوام!
‫با اومدنم اینجا اشتباه بزرگی کردم.
‫ببخشید وقتتو گرفتم!
‫بازم داری از حرف زدن فرار می‌کنی!
‫از مسئولیت فرار می‌کنی!
‫اون تیم مسئولیت توئه، تمام!
‫پس باید مثل پسر نوح بذارمشون رو دوشم ‫و از اینور به اونور ببرمشون؟
‫بازیا همه جا برگزار می‌شن. ‫گاهی اینجا، گاهی اونجا.
‫من دیگه هیچ‌وقت با اون تیم ‫سوار اتوبوس یا قطار عمومی نمی‌شم.
‫باشه. پس یه ون کرایه کن.
‫- بودجه نداریم. ‫- من برات یه ون جور می‌کنم. حله؟
‫جدی؟ کی رانندگی کنه؟
‫من که گواهینامه‌م باطل شده! ‫تیمم هم که گواهینامه نداره!
‫یه پیشنهادی دارم. ‫از اونجایی که خیلی بهشون اهمیت می‌دی،
‫چطوره خودت یه اتوبوس ‫بگیری و رانندگیشو بکنی؟
‫آها!
‫پس برای همین اومدی اینجا.
‫می‌خوای من راننده‌ت بشم؟
‫فکر کردی من اینقدر احمقم ‫که همه چیو ول کنم
‫و بشینم پشت فرمون اتوبوس تو؟ هان؟
‫- نه، یعنی، بیا در موردش حرف بزنیم؟ ‫- نه، نه!
‫نه!
‫- چیز مهمی نیست. ‫- نه!
‫ممنون.
‫صدای موتورو می‌شنوی؟
‫صداش مثل مرغ عشق نرم و روونه.
‫اینطور نیست؟
‫و خانم، با اون دنده مواظب باشین. ‫خیلی نرمه.
‫خانم، لطفاً با فرمون آروم رفتار کنین. ‫ببخشید، ولی، آره...
‫خانم، یه چیز دیگه. ‫نذارین آقا رانندگی کنه.
‫وگرنه مثل ماشین خودش، اینم...
‫چه خبره؟ بریم؟
‫فقط داشتم می‌گفتم، «سفر بخیر»!
‫آره، سفر بخیر! یالا بچه‌ها!
‫♪ نمی‌خوایم بشینیم و مگس بپرونیم ♪
‫♪ ما هر بازی‌ای رو که می‌کنیم می‌بریم هیچ‌وقت تو مبارزه نمی‌بازیم ♪
‫♪ ما تک خالیم ما به قولمون وفاداریم ♪
‫♪ زندگی بهمون سخت گرفته برای همین یه کم عجیب غریبیم ♪
‫♪ دیگه چی بگیم؟ ♪
‫♪ تا جایی که می‌تونیم بلند تا جایی که می‌تونیم سخت، می‌گیم ♪
‫♪ هیپ هیپ هورا! ♪
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن. ♪
‫لوتوس! لوتوس! تمرکز، تمرکز، تمرکز!
‫♪ ما می‌خندیم، ما گریه می‌کنیم ما قاتی پاتی‌ایم ♪
‫حمله، حمله!
‫♪ ما تو دل مردم جا باز می‌کنیم ♪
‫♪ ما مسخره‌ایم ما یه جمع دیوونه‌ایم ♪
‫♪ سرنوشت تقدیر ما رو به هم ریخته ♪
‫♪ وقت استراحت نیست، باید ادامه بدیم ♪
‫♪ ما نمی‌ترسیم با هر چالشی که زندگی جلومون می‌ذاره، کشتی بگیریم ♪
‫♪ تا جایی که می‌تونیم بلند تا جایی که می‌تونیم سخت، می‌گیم ♪
‫- ♪ همگی! ♪ - ♪ هیپ هیپ هورا! ♪
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن. ♪
‫لعنت بهت!
‫حریفمون خیلی ضعیف به نظر میاد. ‫بیاین دخلشونو بیاریم!
‫- نه. ‫- چرا؟
‫ما اینجا اومدیم که ببریم، ‫نه اینکه کسی رو تحقیر کنیم.
‫یک، دو و سه.
‫ستاره‌ها!
‫یالا بچه‌ها!
‫♪ اینور یا اونور، عزیزم، فقط ببین چطور ♪
‫♪ ما یاد گرفتیم زندگی رو به روش خودمون زندگی کنیم ♪
‫♪ ما گفتیم آره، ما گفتیم نه، هر کاری دلمون خواست کردیم ♪
‫♪ چرا باید برای کاری که می‌کنیم به کسی جواب پس بدیم؟ ♪
‫♪ یالا، سکه رو بنداز بالا و یه شانسی امتحان کن! ♪
‫♪ یالا، سکه رو بنداز بالا و شانستو امتحان کن! ♪
‫♪ ما از درون عاقلیم، ولی شاید از بیرون دیوونه به نظر بیایم ♪
‫♪ تا جایی که می‌تونیم بلند تا جایی که می‌تونیم سخت، می‌گیم ♪
‫- ♪ همگی! ♪ - ♪ هیپ هیپ هورا! ♪
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن ♪
‫این صورتیه رو بزن.
‫آره.
‫بفرما.
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن ♪
‫♪ ببین، ستاره‌ها به زمین اومدن! ♪
‫و با این گل، ‫تیم ستاره‌ها به نیمه‌نهایی رسید!
‫- او-هو! ‫- وای مربی، دمت گرم!
‫در نیمه‌نهایی امروز،
‫تیم ستاره‌ها در مقابل ‫تیم استادان بسکتبال قرار می‌گیره!
‫بدو گولو. برو جلو.
‫یالا، گولو! پاس بده به سونیل!
‫گل بزن سونیل، گل!
‫ایول!
‫گولو! یالا، گولو! یالا!
‫لوتوس! لوتوس!
‫دمت گرم! وای! وای! وای!
‫واقعاً یه معجزه کردی!
‫اوه نه، نه، همه‌ش کار مربی بود.
‫الو؟
‫یالا بچه‌ها! برگردین عقب، برگردین!
‫هی! بانتو!
‫چرا گوشتو می‌خارونی؟ ‫برو اونور! توپ...
‫خیلی خوب، بانتو!
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫بازی رو بی‌خیال! ‫تو حال کن، باشه؟
‫بانتو، تو به خاروندنت برس، آره؟ ‫خیلی خوب، بانتو.
‫اوه، خانم! کی تشریف آوردین؟
‫اصلاً ندیدمتون!
‫خیلی خوب، گولشن.
‫اوه!
‫ممنون خانم.
‫خانم، بیاین اینجا بشینین. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫بانتو! برو کنار!
‫گل بزن، سونیل! گل!
‫بندازش!
‫این آخرین تایم‌اوت بازیه. ‫تیم ستاره‌ها ۱۲ امتیاز جلوئه.
‫هارگویند؟
‫- سلام مربی. ‫- خیلی وقته ندیدمت.
‫هوم؟
‫این تیم و این تورنمنت تو شبکه‌های اجتماعی ‫خیلی معروف شده.
‫مربیشم همینطور.
‫مربی خوبیه. ازش خوشم میاد.
‫یک، دو، سه، ستاره‌ها!
‫آره، لامصب مربی خوبیه، ‫ولی به عنوان یه آدم...
‫یاد می‌گیره.
‫ما داریم مربیش می‌کنیم!
‫می‌دونیم که اینجا کم داره...
‫اون که دیگه چاره‌ای نداره.
‫ولی بالاخره ‫یاد می‌گیره باهاشون کنار بیاد.
‫باشه، من رفتم. بعداً می‌بینمتون.
‫آره، گولو! یالا، گولو!
‫♪ تا جایی که می‌تونیم بلند تا جایی که می‌تونیم سخت، می‌گیم ♪
‫♪ همگی! ♪
‫و با این پیروزی، ‫تیم ستاره‌ها به فینال رسید!
‫یه لحظه، یه لحظه!
‫هارگویند!
‫تیم خوب بازی می‌کنه ‫و به فینال رسیدیم.
‫تو هم بخشی از تیم مایی.
‫تو فینال بازی می‌کنی دیگه، نه؟
‫شما می‌خواین این تیم به هر ‫قیمتی برنده بشه، درسته مربی؟
‫آره!
‫شاید قدتون کوتاه باشه،
‫ولی آدم... بزرگی هستین.
‫ممنون.
‫ولی بازی می‌کنی یا نه؟
‫هی، هارگویند!
‫اشکال نداره مربی. به تلاشتون ادامه بدین!
‫عصبانی شدن رو که از بچگی بلدین،
‫اگه به تلاش ادامه بدین، شاید دل ‫به دست آوردن رو هم یاد بگیرین.
‫دارم همین کارو می‌کنم دیگه.
‫پس بیاین جلوشو بگیریم!
‫منظورم شما بودین.
‫چرا ما نمی‌تونیم دوباره با هم باشیم؟
‫این چند روز اخیر...
‫همش داشتم فکر می‌کردم ‫که... باهات حرف بزنم...
‫سعی کنم دلتو به دست بیارم.
‫خب میاوردی.
‫کی جلوتو گرفته بود؟
‫ایگوم.
‫قدیمی‌ترین دوستم.
‫همون بخشی از وجودم که همیشه جلومو می‌گیره.
‫سونیتا، فرقی نمی‌کنه قد یه مرد ‫یا یه شوهر چقدر باشه...
‫ایگوش صد متره.
‫و می‌دونم که...
‫خیلی چیزا در مورد من هست ‫که اشتباهه، که تو دوست نداری...
‫هر جا میریم همون غذای ‫همیشگی رو سفارش می‌دم.
‫با شلوار کفش ورزشی می‌پوشم، ‫اصلاً خوش‌تیپ نیستم.
‫به جز یه خواننده، ‫به کس دیگه‌ای گوش نمی‌دم.
‫هر کی رو که یه کم ‫با من فرق داشته باشه مسخره می‌کنم.
‫حالا چی بگم؟
‫از بچگی همینو دیدم و همینو یاد گرفتم.
‫ولی دارم سعی می‌کنم عوض بشم!
‫حداقل اینو فهمیدم که...
‫هر چیزی که آدم تو بچگی یاد می‌گیره ‫درست نیست.
‫پس دارم سعی می‌کنم هر چی که اشتباهه رو ‫کنار بذارم.
‫و به هر چی که درسته...
‫بچسبم.
‫سونیتا، می‌دونم ما یه مشکل بودیم،
‫ولی می‌تونیم دوباره یه زوج بشیم؟
‫خواهش می‌کنم؟
‫آره، گولشن.
‫ولی من می‌خوام ‫بیشتر از یه زوج باشیم.
‫می‌خوام یه نفر سوم ‫تو زندگیمون باشه.
‫دوست‌دختر بگیرم؟
‫- بس کن گولشن! من جدی‌ام! ‫- ببخشید، ببخشید.
‫من می‌خوام مادر بشم! ‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم!
‫می‌فهمم، ولی این باعث می‌شه...
‫گولشن...
‫تا کی می‌خوای بهونه بیاری؟
‫اونقدرام راحت نیست، سونیتا.
‫ما تو این سن می‌خوایم پدر و مادر بشیم.
‫خودتم خوب می‌دونی...
‫که تو این سن...
‫شانسش خیلی بالاست، که... که...
‫که... که چی؟
‫که... بچه‌مون سندروم داون داشته باشه، ‫اوتیسم داشته باشه.
‫بچه‌مون ممکنه مثل اونا بشه!
‫چی؟
‫دارم منطقی حرف می‌زنم!
‫سلام آقا.
‫قبول دارم، ‫منم هیچ‌وقت نمی‌خوام بچه‌ای
‫مثل خودم داشته باشم.
‫ببخشید سونیل، منظورم این نبود. ‫در واقع، من...
‫منظورم... راستش، من...
‫منظورم این بود...
‫من که اونقدرام احمق نیستم، آقا.
‫کاملاً می‌فهمم. هیچکس نباید ‫مجبور بشه بچه‌ای مثل من بزرگ کنه.
‫باید بچه‌های سالمی داشته باشن.
‫ولی باید پدری درست مثل شما داشته باشن.
‫مربی، می‌خوام بغلتون کنم و ازتون تشکر کنم
‫از ته دلم،
‫برای هر کاری که برامون کردین.
‫ببخشید. لطفاً منو ببخش، سونیتا.
‫من قهرمان ملی مدال طلا بودم.
‫کشوری؟
‫برای افراد کم‌توان.
‫من کاپیتان تیم دهلی بودم.
‫ولی مدالمو ازم گرفتن.
‫چرا؟
‫مربی‌مون به همه‌مون خیانت کرد.
‫دو تا بازیکن تو تیم بودن
‫که نه سندروم داون داشتن ‫نه اوتیسم.
‫هیچی.
‫با گواهی‌های جعلی بازی می‌کردن.
‫مربی‌مون می‌خواست به هر قیمتی ببره.
‫به ما اعتماد نداشت.
‫از اون موقع ‫دیگه هیچ‌وقت به هیچ مربی‌ای اعتماد نکردم.
‫من هشت سالم بود که...
‫پدرم ما رو ول کرد و رفت.
‫از اون موقع، ‫منم دیگه نمی‌تونم به کسی اعتماد کنم.
‫حس می‌کنم همه ولم می‌کنن.
‫پس، قبل از اینکه کسی بتونه منو ول کنه،
‫یه کار احمقانه می‌کنم و فاصله می‌گیرم.
‫خیلی گریه کردم.
‫بالاخره هشت سالم بود.
‫ولی اون روز گذشت و اینم امروزه.
‫بعد از اون دیگه هیچ‌وقت گریه نکردم.
‫مربی، من تو زندگیم فقط یه بار ‫گریه‌ی مادرمو دیدم.
‫وقتی مدالمو ازم گرفتن.
‫خانم...
‫خانم، می‌دونم که دلتون شکست
‫وقتی هارگویند مدال طلاشو از دست داد.
‫- ولی، مربی. ‫- نه، هارگویند، بذار من حرف بزنم!
‫اگه یه مربی اشتباه بود، ‫دلیل نمیشه همه‌مون مثل هم باشیم.
‫- این مربی‌مونه. ‫- می‌تونین به من اعتماد کنین!
‫- من... ولی پسرم، من... ‫- این لجبازی!
‫این دقیقاً همون چیزیه ‫که من تو هارگویند می‌بینم!
‫پسرتون دقیقاً مثل شماست!
‫خواهش می‌کنم بذارین بازی کنه، خانم!
‫قول می‌دم مدال طلا رو بگیریم.
‫خواهش می‌کنم، التماستون می‌کنم.
‫- خانم... ‫- ولی مربی، ایشون مادر من نیست،
‫همسایه‌مونه، خاله منجیت!
‫این مادر منه!
‫اوه!
‫جدی؟
‫اوه!
‫سلام.
‫خیلی ببخشید خانم! و خاله!
‫هر چی که الان گفتین... ‫دوباره اینجا هم تکرار کنین.
‫هارگویند، تو از اون مربی‌ای ‫ناراحت بودی
‫که مادرتو به گریه انداخت.
‫این مربی همین الان خندوندش.
‫پس چرا یه کم بهش اعتماد نمی‌کنی؟ ‫خانم، شما بهش بگین.
‫من که همیشه بهش میگم بازی کنه.
‫ولی هیچ‌وقت گوش نمی‌ده!
‫دوباره بازی کن پسرم. بازی کن.
‫بازی می‌کنم، مربی.
‫اوه، عالیه! خانم، بیاین جشن بگیریم!
‫- آره، حتماً! ‫- حالا دیگه مدال طلا مال ماست!
‫بغل من بیا، مرد بزرگ!
‫شیر من!
‫هارگویند... ممنون، ‫رفیق.
‫که بهم اعتماد کردی.
‫ممنون.
‫چی دارین میگین، کارتار پاجی؟
‫تیم ما به فینال رسیده ‫و ما نمی‌تونیم بازی کنیم؟
‫فینال تو بمبئیه، مربی.
‫آره، خب؟
‫این که خوبه، مگه نه؟ ‫بچه‌ها می‌تونن برن لب دریا.
‫نمی‌تونن اینقدر طولانی ‫با قطار سفر کنن.
‫بودجه‌ی پرواز و هتل نداریم.
‫هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کردیم ‫که به فینال برسیم.
‫پس هر چی پول داشتیم ‫خرج بازیای قبلی شد.
‫این دیگه انصاف نیست!
‫دل بچه‌ها می‌شکنه!
‫مربی، مگه تا حالا شده
‫چیزی که می‌خوان رو به دست بیارن؟
‫و با این حال همیشه می‌خندن.
‫اونا بلدن چطور خوشحال باشن.
‫این ماییم که گریه می‌کنیم.
‫چته؟ ‫امروز خیلی خوشحال به نظر میای.
‫نه مامان. راستش، ناراحتم.
‫ولی داری می‌خندی.
‫نه، از درون ناراحتم.
‫چرا، چی شده؟
‫نه، نه، هیچی نیست.
‫بگو دیگه پسرم!
‫بیخیال، هیچی نیست.
‫درست می‌شه. باشه؟
‫چی شده؟
‫دارم میرم چند روزی بیرون.
‫پشت سرم خونه رو نفروشی‌ها.
‫کجا دارین می‌رین؟
‫پیش مرشدم تو آشرام.
‫- تاکسی اومد! ‫- کی برمی‌گردین؟
‫اینقدر سوال نپرس، ‫اردوی مدرسه که نمیرم.
‫«کی برمی‌گردی؟» چند روز دیگه برمی‌گردم!
‫مامان...
‫چیه گولش...؟
‫- تاکسی اومد! ‫- بگو؟
‫تاکسی منتظره.
‫همینجوری دلم خواست. حالا برو.
‫تاکسی منتظره.
‫- هان؟ ‫- تاکسی منتظره.
‫باشه.
‫- یالا! ‫- یالا، یالا.
‫یالا.
‫آقا، من صدای ناک زدن پیستون‌ها رو شنیدم. ‫تصادفی چیزی کردین؟
‫- سونیتا کجاست؟ ‫- خط و خش هم روش دیدم آقا...
‫- سونیتا! ‫- اینجاست.
‫حالا چی می‌خوای؟
‫یه بازیگر می‌خوام.
‫پایه‌ای؟
‫سونیتا، ببخشید، ‫اون روز من خیلی...
‫گولشن، من به عذرخواهیت احتیاج ندارم.
‫من فقط به خاطر تیم این کارو می‌کنم. ‫نه به خاطر تو.
‫نه، اینو می‌فهمم.
‫اومدیم یه کاری انجام بدیم. ‫بیا رو اون تمرکز کنیم.
‫قضیه اینه آقا، ‫ما اینجا همه قوانین رو رعایت می‌کنیم.
‫تو دیوالی قمار می‌کنیم.
‫و بعد پلیس هم ‫سهمشو از بردها می‌گیره.
‫ما اینجا هیچ کار غیرقانونی‌ای نمی‌کنیم!
‫جواز کسبم همین پریروز تمدید شد!
‫و بازرس بهداشت چه گزارشی ‫برامون رد کرده، خانم!
‫چه گزارشی! باورتون نمیشه!
‫و بهترین قسمتش اینه که هیچکس تو دهلی...
‫دال ماخانی مثل ما درست نمی‌کنه.
‫حالا که اومدین، باید حتماً امتحان کنین!
‫می‌دونین این چیه؟
‫- فلش مموری. ‫- نه!
‫فلش مموری نیست، عمو.
‫- پس؟ ‫- این مدرکه.
‫شهادت مشتری‌ها و کارکنان...
‫که میگه شما یه جوونی به اسم کریم ‫قرشی دارین که براتون کار می‌کنه.
‫شما بهش فقط نصف حداقل حقوق رو می‌دین.
‫به جای هشت ساعت، ‫دوازده ساعت در روز ازش کار می‌کشین.
‫همیشه بهش فحش می‌دین و باهاش ‫بدرفتاری می‌کنین.
‫خلاصه، ‫یه فرد کم‌توان ذهنی
‫هر روز داره مورد آزار روحی و جسمی ‫قرار می‌گیره.
‫این حداقل هشت تا اتهام براتون داره.
‫و حداقل...
‫سه سال آب خنک خوردن ‫تو زندان تیهار.
‫البته، هیچکس دال ماخانی...
‫مثل شما درست نمی‌کنه.
‫پس چرا دو تا سفارش نمی‌دین؟
‫هی تو! اسمت چیه؟
‫داداش؟
‫داداش! نمی‌شه بین خودمون حلش کنیم؟
‫- داری به خانم رشوه می‌دی؟ ‫- نه، نه، رشوه نیست.
‫فقط یه چیزی برای بچه‌ها.
‫خانم، بچه‌هاتون دوست دارن...؟
‫- هی! بچه نداریم. ‫- هان؟
‫- بچه نداریم! ‫- باشه، بچه ندارین، بچه ندارین.
‫آره.
‫حالا این کاریه که باید بکنی.
‫هان؟
‫هواپیما، هواپیما، هواپیما!
‫شماها کجا دارین میرین؟
‫رئیسش پول ‫بلیط و هتلمون رو داد!
‫- جدی؟ ‫- آره!
‫- وای! ‫- حتی بهم پونزده...
‫...روز مرخصی داده!
‫- جدی میگی؟ ‫- اوه، عالیه.
‫کی میگه تو این دنیا آدم خوب ‫پیدا نمیشه؟
‫حتماً برای تو ‫و رئیست دعا می‌کنم.
‫- آره؟ ‫- ممنون.
‫- خدا به هردوتون خیر بده. ‫- ممنون.
‫خواهر! می‌شه لطفاً ‫این پرواز رو سمت چپ نگه دارین؟
‫چرا؟
‫وگرنه، پرواز ساعت ۸ ‫که از کلکته میاد،
‫ممکنه با پرواز بمبئی تصادف کنه!
‫- باشه. ‫- موفق باشین!
‫سلام! چطوری؟
‫سلام!
‫خانم‌ها و آقایان،
‫تا چند لحظه‌ی دیگه در فرودگاه بمبئی ‫به زمین خواهیم نشست.
‫خب، هارگویند؟
‫خوبه که ‫تو فینال بازی می‌کنی.
‫ممنون.
‫راستشو بخواین آقا، ‫از وقتی خانومتون به ما ملحق شده...
‫دلم می‌خواد با تیم بازی کنم.
‫آره! آره!
‫خب، اتاقامون حاضره.
‫گوش کنین، اتاقا رو شریکی استفاده می‌کنیم.
‫دو نفر تو هر اتاق، باشه؟
‫- گودو و ستبیر؟ ‫- من!
‫- من. ‫- و لوتوس و سونیل؟
‫هارگویند، تو با کارتار پاجی می‌مونی.
‫چشم آقا!
‫سونیتا، تو می‌مونی...
‫سونیتا با اتاق من اوکیه.
‫لطفاً توضیح بدین؟
‫شارماجی میگه که ‫شما تو اتاق اون می‌مونین.
‫شارماجی؟ هوم؟
‫پس تو هم حرفای شارماجی رو ‫می‌فهمی؟ هان؟
‫اوه! شارماجی!
‫ببخشید شارماجی...
‫من با گولو می‌مونم.
‫من دوست‌پسر دارم. پس بهم نخ نده!
‫شارماجی، تو با کریم می‌مونی.
‫- راجو، بانتو! ‫- آقا!
‫و اینم مال منه. ‫یالا! بریم بالا، یالا!
‫سونیتا، تو اینا رو با آسانسور بیار بالا،
‫من با پله میام، باشه؟
‫آقا، آقا! ببخشید! طبقه‌ی هفتمه!
‫آقا، شما چرا با آسانسور نمیرین؟
‫وگرنه خسته می‌شین‌ها.
‫نه، نه، برام ورزشه. ‫ورزش...
‫آخه قضیه اینه که، ‫گولشن از آسانسور می‌ترسه.
‫بچگی یه بار توش گیر کرده.
‫از اون موقع دیگه ‫طرف آسانسور نمیره.
‫ببینین، شما اینا رو با آسانسور ببرین بالا.
‫من با پله میام. باشه؟ خداحافظ.
‫خداحافظ آقا!
‫خداحافظ آقا! خداحافظ آقا!
‫یالا، یالا، یالا.
‫- آقا، آقا. ‫- آقا! آقا!
‫- آره! اینجا مار داره، ‫- آقا! اینجا مار داره!
‫- اینجا مار داره! ‫- چی؟
‫- کجا؟ ‫- اون تو! مار! مار!
‫کجاست؟
‫اوه! هی! نه، نه!
‫گولشن، خوبی؟
‫چیزی نمیشه! ‫فقط یه آسانسوره!
‫ساکت! ساکت! ‫آسانسور میفته!
‫نگران نباش! بلندش می‌کنیم.
‫ولی این فقط برای ۶ نفره!
‫اینو نگاه! ‫نمی‌تونه این وزنو تحمل کنه!
‫آقا، اینکه به کسی بگین چاق ‫کار خوبی نیست!
‫من به کسی نگفتم چاق!
‫گفتین! وزن یعنی چاق بودن!
‫- اوه! مامان! مامان! ‫- آروم، آروم، آروم!
‫زنگو بزن!
‫نه، نه! نه، نه! ساکت، ساکت، ساکت!
‫دکمه‌ی اضطراری رو پیدا کنین!
‫زنگ اضطراری رو بزن!
‫ببخشید خانم.
‫فکر کنم آسانسور گیر کرده خانم. ‫فقط، لطفاً...
‫- بازیکنا داخلن! ‫- گیر کرده؟
‫داریم می‌میریم! داریم می‌میریم!
‫قبل از اینکه بمیریم، ‫می‌خوام به دوست‌پسرم بگم خداحافظ.
‫هان؟
‫هی، ایده! یه لگد خوب می‌تونه ‫اسکوترو روشن کنه، درسته؟
‫آره! پس آسانسور هم روشن می‌شه.
‫پس بیاین شروع کنیم به لگد زدن، ‫سربازای من. یالا!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫آب، آب می‌خوای؟
‫آقا، ببینین هنوز زنده‌این! ‫هیچی‌تون نشده آقا!
‫آسانسور سوار شدن کسی رو نمی‌کشه آقا.
‫آقا، کجا بودین؟
‫من تو آسانسور بودم!
‫و نمردین!
‫- آره، نمردین آقا! ‫- نمردین آقا!
‫شما هم مثل من ‫ترستونو شکست دادین!
‫آره آقا!
‫آره! شما هم ترستونو شکست دادین آقا!
‫من نمردم!
‫- من زنده‌م! ‫- بله آقا.
‫من زنده‌م!
‫آسانسور سوار شدی؟ آفرین!
‫ممنون مامان.
‫از اون موقع تا حالا دو بار ‫تنهایی سوار شدم!
‫پسر شجاعم!
‫اوضاع آشرام چطوره؟
‫خیلی خوب، خیلی خوب!
‫باشه مامان، ‫من دارم دوباره میرم سوار آسانسور بشم.
‫و این بار ‫برات یه ویدیو هم می‌فرستم، باشه؟ آره.
‫الو؟
‫صداتون نمیاد. الو؟
‫- مامان؟ الو؟ الو؟ ‫- الو، الو؟
‫آنتن اومد پسرم! آره، آره!
‫خب، اسم هتل چیه؟
‫مامان، شما تو آشرام نیستی؟
‫بازم مثل سگ شروع کردی به واق واق کردن!
‫اگه آشرام نباشم، کجا می‌تونم باشم؟
‫- پشت سرت! ‫- عزیزم، کپل من!
‫سلام گولّو!
‫مامان؟
‫دستشویی.
‫- آب! ‫- آب...
‫برو جلو پسرم.
‫هی! دال ماخانی اینجا رو امتحان کردی؟ ‫خیلی خوشمزه‌س.
‫مامان! الان وقت حرف زدن در مورد ‫دال ماخانیه؟
‫چند وقته این قضیه ادامه داره؟
‫از کی باید حساب کنیم، دولت‌جی؟
‫دیوالی؟
‫کی برام اون کارت خوشگلِ «امیدوارم زودتر خوب بشی» رو فرستادی؟
‫وقتی پات تو اون تصادف آسیب دید، ‫یادته؟
‫آره گولّو؟ درست نمی‌گم؟
‫شما با من حرف نزن لطفاً!
‫مامان، من اینو قبول نمی‌کنم. ‫دارم بهت میگم!
‫گولشن، اگه مامان دوست‌پسر داره، ‫چه مش...؟
‫این کلمه رو به کار نبر! لطفاً!
‫پس چی صداش کنم؟
‫سونیتا، حق با اونه.
‫منم از این کلمه خوشم نمیاد.
‫فقط بگو «ایشون... دوست خوبیه، دوست نزدیکه.»
‫- درست نمیگم، گولشن؟ ‫- شما! فقط با من حرف نزن! لطفاً!
‫وایسا اینجا.
‫- چیه؟ ‫- بانتو می‌خواد زیپ شلوارش باز بشه.
‫جیش داری؟
‫پس چی؟
‫اگه بعداً خواست چی؟
‫مامان، این...
‫- چیه؟ ‫- آقا، این کیه؟
‫این مامانمه.
‫سلام پسرم.
‫مربی، پدرتون خیلی خوش‌تیپه!
‫ممنون پسرم.
‫نه، نه، این پدر من نیست! هی!
‫بیاین اینجا بچه‌ها.
‫- الو! ‫- سلام بچه‌ها!
‫مامان، این اشتباهه.
‫این اشتباهه، دارم میگم! ‫خیلی اشتباهه!
‫می‌دونستم همینو میگی.
‫برای همین بهت نگفتم.
‫تو هیچ‌وقت تو هیچی از مادرت حمایت نمی‌کنی!
‫چرا باید ازت حمایت کنم؟
‫چون من همیشه ازت حمایت کردم.
‫به خاطر مربیگریش خونه رو عوض کردم.
‫با موتور می‌نشوندمش ‫و می‌بردمش تورنمنت!
‫مگه تا حالا یه بسکتبالیست... ‫اینقدری دیدین؟
‫- نه، هیچ‌وقت ندیدیم. ‫- نه، این اولینشه...
‫مربیش حتی حاضر نبود ‫ازش تست بگیره.
‫یه سیلی محکم بهش زدم ‫که قبول کرد ازش تست بگیره.
‫و حتی سه‌شنبه‌ها!
‫اجازه داشت سه‌شنبه‌ها گوشت بخوره! ‫از خودش بپرسین!
‫- آقا، واقعاً این کارو کردین؟ ‫- آره، خب که چی؟
‫تو هر کاری که کردی، ازت ‫حمایت کردم.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫چون اون تیم منه.
‫- آره. ‫- و آدم هیچ‌وقت تیمشو ول نمی‌کنه.
‫- هوم. ‫- بله آقا، آدم هیچ‌وقت تیمشو ول نمی‌کنه.
‫گولشن، آدم هیچ‌وقت تیمشو ول نمی‌کنه.
‫مامان.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟ هان؟
‫مامان!
‫کافیه. گریه نکن. هی! گریه نکن.
‫هوم.
‫- آدم هیچ‌وقت تیمشو ول نمی‌کنه. ‫- شما برو کنار!
‫چی؟
‫- زیپ بانتو بالاخره باز شد؟ ‫- آره.
‫- این پدر مربی‌مونه! ‫- پدرش؟ اِ...
‫هی! این پدر من نیست! هی!
‫- الو، الو! ‫- اینجا چه خبره؟
‫- شما خیلی خوش‌تیپین! ‫- ممنون پسرم.
‫اولاً، چرا همه‌تون تو اتاق منین؟
‫- گودو، این پدر من نیست! ‫- چرا، پدرته!
‫گودو، این پدر من نیست.
‫- این پدر من نیست! ‫- باشه.
‫- بچه‌ها دلشون پاکه. ‫- آره.
‫بچه‌ها فرشته‌ن.
‫بچه‌ها گفتن شما خوش‌تیپین.
‫آره، بچه‌ها از بابای جدید خوششون اومد!
‫خداحافظ پسرم، خداحافظ!
‫- خداحافظ شما دو تا! خداحافظ گولّو! ‫- شب بخیر دولت‌جی.
‫خداحافظ گولّو، شب بخیر، ‫خوابای خوب ببینی پسرم!
‫حالا بیاین تو دیگه!! یالا.
‫اونا دوباره دارن با هم میرن تو یه اتاق!
‫مشکل تو دقیقاً با چیه؟
‫اینکه مامان یه زندگی داره ‫یا اینکه دوست‌پسر داره؟
‫هان؟
‫هر دو!
‫گولشن، مامان هم می‌تونه ‫زندگی خودشو داشته باشه، نه؟
‫مامانا زندگی ندارن، باشه؟
‫تو همین الان چی گفتی؟
‫که طرف مامان رو می‌گیری! ‫گفتی یا نه؟
‫آره، گفتم ولی...
‫یه شبه که فرنگی نمی‌شم!
‫دولت‌جی باید خوشحال باشه ‫که خفه‌ش نکردم!
‫زمان می‌بره.
‫تازه فردا هم فینال داریم.
‫و حالا اینم از این گندکاری.
‫باشه.
‫امتحانش کن.
‫- داره کار می‌کنه، نه؟ ‫- اصلاً و ابداً.
‫یالا، بریم یه قدمی بزنیم.
‫- یالا. هی! ‫- هوم؟
‫بریم با آسانسور!
‫- بریم. ‫- و ویدیو هم می‌گیریم!
‫باشه!
‫دیگه فرستادنش برای مامان ‫معنی نداره.
‫♪ ستاره‌ها! ستاره‌ها! ستاره‌ها! ♪
‫آقا! اسمشون قهرمانای کوچولوئه،
‫ولی اونقدرام کوچیک به نظر نمیان!
‫نگران نباش. ‫همه‌شون قدشون متوسطه.
‫مهم جنگیدنه ‫نه قد، پس برین بجنگین!
‫آقا، این جنگ اصلاً ‫دوستانه به نظر نمیاد.
‫یالا! همین الان بریم خونه!
‫یالا سونیل! ‫این فینال مسابقات کشوریه!
‫ما می‌بریمش! چون ما کی هستیم؟
‫- ستاره‌ها! ستاره‌ها! ‫- ستاره‌ها! ستاره‌ها!
‫ولی گوش کن، ‫امروز کلاه‌کاسکتتو یه کم سفت‌تر ببند.
‫آره. باشه!
‫آره!
‫برگردین دفاع!
‫هارگویند، آفرین!
‫آره! آفرین!
‫جلوشو بگیر، دستا بالا، دستا بالا!
‫اَه!
‫سونیل، سونیل جلوشو بگیر، سونیل جلوشو بگیر!
‫یالا! سونیل! باید جلوشو می‌گرفتی دیگه.
‫آقا! انگشتم کاملاً برگشته!
‫سونیل، الان وقت این نیست که ‫در مورد زخمات اغراق کنی!
‫- اینو ببینین. ‫- اوه!
‫سونیل، تو باید فوراً بری دکتر! ‫یالا بیا بیرون.
‫نه آقا! تیم الان به من احتیاج داره!
‫من میرم. باید برم آقا!
‫اینو ببینین...
‫ولی بعد از بازی حتماً میرم دکتر،
‫که عفونت نکنه،
‫وگرنه ممکنه مجبور بشن ‫کل دستمو قطع کنن!
‫یالا، هارگویند!
‫یالا، لوتوس! پاس بده. ‫پاس بده به گولو، آره آفرین!
‫میز، تایم‌اوت.
‫تیم، بیاین اینجا. بچه‌ها، بیاین دور هم.
‫بچه‌ها، من فهمیدم ‫مشکل چیه.
‫تیم «قهرمانای کوچولو» بازیکنای قدبلند زیاد داره.
‫و بیشتر بازیکنای تیم ما کوتوله‌ن.
‫حالا بهتون نشون می‌دم چطور کوتوله‌ها ‫قدبلندا رو شکست می‌دن!
‫نقطه‌ضعفتونو تبدیل به نقطه‌قوتتون کنین.
‫برای بازیکنای کوتاهی مثل ما ‫بالا پریدن سخته.
‫و برای بازیکنای قدبلند ‫پایین خم شدن.
‫برای همین از الان به ‫بعد، تمام پاس‌های بلند،
‫پاس‌های هوایی، پاس‌های ‫از بالای سر، همه‌ش ممنوع.
‫همه‌ش کنسل.
‫همه‌ی پاس‌ها رو از پایین می‌دیم.
‫پاس‌های زمینی. پاس دادن از پایین.
‫پاس دادن با زمین زدن توپ.
‫- گرفتین؟ ‫- بله آقا!
‫- باشه! ‫- بله آقا.
‫این قدبلندا خیلی ما رو رقصوندن!
‫- حالا نوبت انگشت کوچیکه‌س! ‫- بله آقا!
‫- یالا بچه‌ها! یک، دو، سه، ‫- ستاره‌ها!
‫آره! آره!
‫آره!
‫♪ نمی‌خوایم بشینیم و مگس بپرونیم ♪
‫آره!
‫♪ ما هر بازی‌ای رو که می‌کنیم می‌بریم هیچ‌وقت تو مبارزه نمی‌بازیم ♪
‫آره!
‫♪ ما تک خالیم، ما به قولمون وفاداریم ♪
‫♪ ما تک خالیم... ♪
‫لوتوس! پاس بده! پاس بده!
‫واو! واو!
‫♪ هیپ هیپ هورا! ♪
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن ♪
‫آره! آره! آره!
‫آفرین! آفرین!
‫فقط دو دقیقه‌ی دیگه ‫از بازی مونده بچه‌ها.
‫- فقط دو دقیقه! ‫- چشم مربی!
‫- می‌خوام تمام توانتونو بذارین! ‫- چشم مربی!
‫- یک، دو، سه، ‫- ستاره‌ها!
‫♪ ما می‌خندیم، ما گریه می‌کنیم ما قاتی پاتی‌ایم ♪
‫♪ ما تو دل مردم جا باز می‌کنیم ♪
‫♪ ما مسخره‌ایم ما یه جمع دیوونه‌ایم ♪
‫♪ سرنوشت تقدیر ما رو به هم ریخته ♪
‫♪ وقت استراحت نیست، باید ادامه بدیم ♪
‫باشه، مشکلی نیست. یالا بچه‌ها!
‫♪ وقت استراحت نیست، باید ادامه بدیم ♪
‫♪ ما نمی‌ترسیم با هر چالشی که زندگی جلومون می‌ذاره، کشتی بگیریم ♪
‫♪ تا جایی که می‌تونیم بلند تا جایی که می‌تونیم سخت، می‌گیم ♪
‫- ♪ همگی! ♪ - ♪ هیپ هیپ هورا! ♪
‫یالا بچه‌ها! برگردین عقب!
‫جلوشو بگیرین! دستا بالا!
‫♪ ببین، ستاره‌ها به زمین اومدن! ♪
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن ♪
‫♪ ببین، ستاره‌ها به زمین اومدن! ♪
‫یالا! هارگویند! ‫هنوز ۲۰ ثانیه مونده!
‫هنوز می‌تونیم ببریم! ‫بندازش تو سبد! یالا! آره!
‫هارگویند، پاس بده، پاس بده!
‫آره کریم، کریم بندازش تو سبد!
‫یالا! یالا کریم! ‫یالا.
‫اَه! چیکار می‌کنی؟! کریم اونوره!
‫♪ ستاره‌ها! ستاره‌ها! ستاره‌ها! ♪
‫گولو! ما بازی رو باختیم.
‫ما بردیم آقا.
‫ما باختیم!
‫نه آقا، ما دوم شدیم.
‫همینو میگم دیگه، ما باختیم.
‫آقا، مامانم همیشه میگه ‫دو تا از یکی بهتره. دو، دو!
‫دو، دو!
‫وای آقا، عجب بازی‌ای بود! بزن قدش!
‫عاشقتم گولشن خان! ‫عاشقتم گولشن خان! عاشقتم!
‫بغل!
‫سونیتا...
‫من مربی اونا نیستم سونیتا،
‫اینا مربیای منن.
‫من همیشه فکر می‌کردم ‫اونا یه چیزی کم دارن.
‫ولی حالا می‌فهمم که در واقع ‫این من بودم که کم داشتم.
‫اونا خیلی خوب احساسات رو می‌فهمن،
‫در حالی که من بیشتر وقتا حتی ‫حرفای بقیه رو هم نمی‌فهمم.
‫فقط به خودت فکر کردن،
‫اهمیت ندادن به هیچکس دیگه،
‫این شاید بزرگترین کمبود دنیا باشه.
‫و من فکر می‌کردم اونا کم دارن.
‫وقتی یکی اینقدر دلش بزرگه،
‫چطور ممکنه چیزی کم داشته باشه.
‫دوستت دارم، گولشن.
‫لوتوس!
‫شیش!
‫چه مرگته؟
‫- الو؟ ‫- آقای آرورا، صبح بخیر.
‫بله، پاسوان.
‫دیدم که چطور این تیم رو ‫از هیچ به قهرمان تبدیل کردین.
‫من ماه دیگه بازنشست می‌شم.
‫اسم شما رو به عنوان ‫جانشینم پیشنهاد دادم.
‫دپارتمان هم تایید کرده.
‫از ماه دیگه شما مربی ‫تیم بسکتبال دهلی هستین!
‫شما اسم منو پیشنهاد دادین؟
‫گولشن آرورا.
‫شاید یه کم خوک باشی.
‫ولی به عنوان یه مربی... فوق‌العاده‌ای!
‫و به نظر میاد ‫داری آدم بهتری هم می‌شی.
‫تبریک می‌گم، مربی!
‫ممنون آقا.
‫کی بود؟
‫هیچکس. بخواب.
‫چی شده؟
‫همه باید یه روزی برن، مربی.
‫چیزی که واقعاً مهمه اینه که،
‫وقتی یه چالشی پیش میاد، ‫آدم چطور باهاش روبرو می‌شه؟
‫و شما یه معجزه کردین!
‫در واقع، دوره‌ی سه ‫ماهه‌ی شما تموم شده بود.
‫ولی شما یه ماه بیشتر موندین.
‫تا آخر تورنمنت.
‫ممنون مربی.
‫اگه قبل از رفتن بچه‌ها رو می‌دیدین ‫خیلی خوشحال می‌شدن. صداشون کنم؟
‫چیزه! نه نه. من... ولشون کنین.
‫راستش دیرم شده، ‫باید برم.
‫هر طور مایلین.
‫می‌تونین از طرف من باهاشون خداحافظی کنین.
‫و اینم کلیدای کمدی ‫که بهم داده بودین.
‫خب، مربی جدید اومده. ‫پایین منتظره.
‫می‌تونین بهش تحویل بدین.
‫آره، باشه.
‫من دیگه برم.
‫موفق باشین!
‫سلام. کلیدای کمد.
‫موفق باشین.
‫ممنون.
‫من هنوز کسی رو ندیدم.
‫تیم چطوره؟
‫بهترینه!
‫اولش، ممکنه یه کم طول بکشه ‫تا به همه‌شون عادت کنین.
‫نمی‌فهمین شارماجی چی میگه!
‫کریم اینقدر طولش می‌ده تا حرف بزنه ‫که دیوونه‌تون می‌کنه.
‫همه‌چی عجیب به نظر میاد...
‫حس می‌کنین، «عجب جایی گیر افتادم.»
‫ولی کم‌کم...
‫همه‌چی سر جای خودش قرار می‌گیره.
‫مسخره‌بازیای گودو و سونیل...
‫بالاخره براتون معنی پیدا می‌کنه.
‫عادت می‌کنین که هر هفته لوتوس رو ‫با یه رنگ موی جدید ببینین.
‫عصبانیت گولو...
‫تیکه‌های ستبیر...
‫شروع می‌کنین ازشون لذت ببرین.
‫فقط این اشتباه رو نکنین که فکر کنین
‫از اونا باهوش‌ترین.
‫اونا خیلی از من و شما باهوش‌ترن.
‫در نهایت خیلی بیشتر از اونا ‫یاد می‌گیرین
‫تا چیزی که واقعاً می‌تونین بهشون یاد بدین.
‫و هیچ‌وقت سرشون داد نزنین.
‫خیلی زود دلشون می‌شکنه.
‫و از حرفاشون ناراحت نشین.
‫دلشون خیلی پاکه.
‫و...
‫وقتی وقت رفتنتون رسید...
‫بدون خداحافظی نرین.
‫سلام آقا!
‫- سلام آقا! سلام آقا! ‫- سلام مربی!
‫من دارم همه‌تونو ول می‌کنم و میرم.
‫از اینجا به بعد...
‫راه ما از هم جدا می‌شه.
‫آقا، دارین می‌میرین؟
‫- چی؟ ‫- آقا, دارین می‌میرین؟
‫- نه! ‫- پس چرا اینجوری حرف می‌زنین؟
‫نه، نه! داره می‌میره! ‫فقط داره قایمش می‌کنه!
‫آقا داره می‌میره!
‫ساکت شین!
‫آقا داره می‌میره!
‫خواهش می‌کنم ساکت شین!
‫آقا داره می‌میره!
‫مثل سگ واق واق نکنین!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫بذار پخش بشه!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫♪ هی، چه جشن مبارکی ♪
‫♪ تو هوای امشبه ♪
‫♪ هوا عالیه حال و هوا هم برای عروسی بی‌نقصه ♪
‫♪ امروز فقط روز جشن گرفتنه ♪
‫♪ سفر عروس و داماد با هم شروع می‌شه، برای همیشه ♪
‫♪ کره... رو صورتته ♪
‫♪ از وقتی که بوفه به راهه ♪
‫♪ و باهاش... همه‌ی بطری‌ها رو باز کردیم ♪
‫♪ اگه کل خونه پر بشه ♪
‫♪ اگه اتاقا تا ته پر بشن ♪
‫♪ شهرمون یه عالمه هتل داره ♪
‫♪ شاد باش... الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ شاد باش... الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ شاد باش، شاد باش، شاد باش ♪
‫♪ عموها، دایی‌ها ♪
‫♪ پسرعموها و شوهرخاله‌ها ♪
‫♪ برقصین... برقصین ♪
‫♪ با بیت‌های خفن دی‌جی ♪
‫♪ زنداداشا چه منظره‌ای شدن ♪
‫♪ برادرشوهرا با خوشحالی می‌رقصن ♪
‫♪ با شنیدن آهنگای تکراری ♪
‫♪ داستانای عاشقانه هر جوری می‌تونن شروع بشن ♪
‫♪ اگه پایان خوشی داشته باشه چرا باید حرف بدی بزنیم ♪
‫♪ وقت هدیه دادنه روزشم امروزه ♪
‫♪ سفر عروس و داماد شروع می‌شه برای همیشه با هم می‌مونن ♪
‫♪ کره... رو صورتته ♪
‫♪ از وقتی که بوفه به راهه ♪
‫♪ و باهاش... همه‌ی بطری‌ها رو باز کردیم ♪
‫♪ اگه کل خونه پر بشه ♪
‫♪ اگه اتاقا تا ته پر بشن ♪
‫♪ شهرمون یه عالمه هتل داره ♪
‫♪ شاد باش... الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ شاد باش... الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ شاد باش... الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ الهی خوشبخت بشی ♪
‫♪ شاد باش... الهی خوشبخت بشی ♪
‫گولّو، بیا اینجا پسرم.
‫بهم نگو «پسرم».
‫باشه پسرم.
‫♪ هیچی، هیچی... ♪
‫♪ به دردنخور ♪
‫♪ این، اون، هر چی ♪
‫♪ بابا میگه آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ زندگی مثل یه بزرگراه بازه ♪
‫♪ ولی تو همه جا ترافیک درست می‌کنی... ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ من با سخت‌کوشی به اینجا رسیدم ♪
‫♪ تو هم به همون اندازه سخت‌کوشی می‌کنی که به هیچ‌جا نرسی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، اینو به ما میگن ♪
‫♪ ما هم جوابشونو دادیم و گفتیم دنیا بره به جهنم ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، میگه دنیا ♪
‫♪ بی‌خیال بابا، حالشو ببر ♪
‫♪ اگر و مگر و چرا و چطور تو ♪
‫♪ پسرم، تو یه موجود عجیب و غریبی ♪
‫♪ راه و روشت خیلی متفاوت از دنیاست ♪
‫♪ که می‌تونی درست رو به غلط تبدیل کنی ♪
‫♪ همین که اشتباه صبحت بخشیده می‌شه ♪
‫♪ همون شب دقیقاً همون اشتباه رو تکرار می‌کنی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ زندگی مثل یه بزرگراه بازه ♪
‫♪ ولی تو همه جا ترافیک درست می‌کنی ♪
‫♪ بابا میگه، پسرم آبرومونو می‌بری ♪
‫♪ یه کار احمقانه می‌کنی و مایه‌ی ننگمون می‌شی ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، اینو به ما میگن ♪
‫♪ ما هم جوابشونو دادیم و گفتیم دنیا بره به جهنم ♪
‫♪ به دردنخور، هیچی، هیچی، هیچی، میگه دنیا ♪
‫♪ این، اون، هر چی! ♪
‫♪ نمی‌خوایم بشینیم و مگس بپرونیم، ♪
‫♪ ما هر بازی‌ای رو که می‌کنیم می‌بریم، ♪
‫♪ هیچ‌وقت تو مبارزه نمی‌بازیم ♪
‫♪ ما تک خالیم، به قولمون وفاداریم. ♪
‫♪ ما تک خالیم ما به قولمون وفاداریم ♪
‫♪ زندگی بهمون سخت گرفته برای همین یه کم عجیب غریبیم دیگه چی بگیم؟ ♪
‫♪ با تمام وجود بجنگ، ♪
‫- ♪ همگی! ♪ - ♪ هیپ هیپ هورا!!! ♪
‫♪ همه دارن در مورد ما حرف می‌زنن. ♪
‫♪ ببین، ستاره‌ها به زمین اومدن! ♪
‫♪ ما می‌خندیم، ما گریه می‌کنیم، ما قاتی پاتی‌ایم ♪
‫♪ ما تو دل مردم جا باز می‌کنیم ♪
‫♪ ما مسخره‌ایم، ما یه جمع دیوونه‌ایم ♪
‫♪ سرنوشت تقدیر ما رو به هم ریخته ♪
‫♪ وقت استراحت نیست، باید ادامه بدیم ♪
‫♪ ما نمی‌ترسیم با هر چالشی که زندگی جلومون می‌ذاره کشتی بگیریم ♪
‫♪ تا جایی که می‌تونیم بلند تا جایی که می‌تونیم سخت، می‌گیم ♪
‫- ♪ همگی! ♪ - ♪ هیپ هیپ هورا!!! ♪