..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اواسط قرن هجدهم.
‫با توجه به شرایط متلاطم اروپا،
‫هم فرانسه و هم اتریش به دنبال این بودند
‫که پیمانشون رو برای همیشه حفظ کنن.
‫پس لویی، ولیعهد فرانسه با آرشیدوشس ماریا آنتوانت اتریشی ازدواج کرد.
‫ماه می سال ۱۷۷۰ میلادی است.
‫کالسکهٔ حامل عروس تازه وارد فرانسه شده.
‫پس اینجا فرانسه است.
‫بالاخره این مناظر و این مردم رو دیدم!
‫آرشیدوشس ماری آنتوانت.
‫از امروز شما همسر ولیعهد فرانسه هستید.
‫این مناظر و مردم از آن شماست.
‫اوه، اونجا رو ببین!
‫مثل همیشه دوست‌داشتنی...
‫کُنتس دونوالی، اون کیه؟
‫ها؟
‫این اسکار فرانسوا دِ ژارژایِس است.
‫فرانسه چه لُرد‌های زیبایی داره.
‫آرشیدوشس.
‫اسکار یک بانو است.
‫چی؟
‫او کوچک‌ترین دختر ژنرال ژارژایِس است.
‫گرچه زن است، اما کاپیتان گارد سلطنتی است.
‫اسکار فرانسوا دِ ژارژایِس...
‫می ۱۷۷۰ ‫کومپیِنی
‫والاحضرت‌ها.
‫والاحضرت ولیعهد همسر وارد شده‌اند.
‫خوشحالم از ملاقات شما، عالیجناب. حال شما چطور است؟
‫چه عروس دوست‌داشتنی!
‫انگار شما برای آوردن شادی به تمام فرانسه اینجا هستید.
‫خدای من!
‫حالا،
‫اونجا نوهٔ من لویی رو می‌بینید، ولیعهد و همسر جدید شما.
‫این شوهر منه...؟
‫حالا بیا! ‫نمی‌خوای عروس رو با یه بوسه خوشامد بگی؟
‫حالا که ‫چنین عروس فوق‌العاده‌ای رسیده...
‫قلبم حتی تکون هم نخورد.
‫همین بود؟
‫اوه، تقریباً رسیدیم.
‫کوچکترین دختر ملکهٔ مشهور اتریشی ماریا ترزا،
‫ماری آنتوانت.
‫زادهٔ خانوادهٔ نجیب‌زادهٔ ژارژایِس که در خدمت سلطنتی‌های فرانسه بودند،
‫اسکار فرانسوا دِ ژارژایِس به عنوان یک پسر بزرگ شد تا جانشین پدرش شود.
‫و جایی که این دو گل رز
‫این دوران طوفانی را می‌گذراندند...
‫اینجا در ورسای، فرانسه بود.
‫باشد که روحمان ‫در عشق شکوفا شود
‫گل سرخ ورسای
‫با شکوه تمام
‫ما همیشه برای عشق خواهیم جنگید
‫قوی و مغرور ‫و در مواجهه با سرنوشت
‫باشد که روحمان ‫در عشق شکوفا شود
‫گل سرخ ورسای
‫درخشش چشمانت هرگز محو نخواهد شد
‫و قلب‌هایمان برمی‌خیزند
‫وقتی بیدار شدم
‫حالا سرنوشتی داشتم که باید انجام می‌دادم
‫با دنبال کردن مسیرم
‫مجبور بودم تاج بر سر بگذارم اما هنوز
‫به سرم سنجاق شده بود، دکمه‌هایی چنان خالص ‫و چنان سفید درخشان
‫اما می‌دانم که یک روز ‫قلبم شروع به فریاد زدن خواهد کرد
‫در نور خورشیدی که از میان ابرها می‌تابد
‫در بادی که شک‌های ما را دور می‌کند
‫این لحظات مثل یک خالکوبی ‫برای تو در چشمانم سوخته است
‫فداکاری من برای همیشه است ‫من مال توام، تو گنج منی
‫ما با هم راهی پیدا خواهیم کرد
‫باشد که روحمان ‫در عشق شکوفا شود
‫با شکوه تمام
‫ما همیشه برای عشق خواهیم جنگید
‫قوی و مغرور ‫و در مواجهه با سرنوشت
‫باشد که روحمان ‫در عشق شکوفا شود
‫گل سرخ ورسای
‫درخشش چشمانت هرگز محو نخواهد شد
‫و قلب‌هایمان برمی‌خیزند
‫روزهای روشن‌تر می‌درخشند ‫هرگز محو نمی‌شوند
‫به روش‌هایمان افتخار می‌کنیم ‫آنچه می‌گویند
‫گل‌های رز بدون باران ‫هنوز هم شکوفا می‌شوند
‫تمام چیزی که نیاز دارند عشق و آزادی است
‫ما بر انتقادات غلبه کرده‌ایم ‫با خوش‌بینی‌مان می‌جنگیم
‫دنبال کردن خشم شورمان
‫پاشیدن بذر عشق ‫هر فصل
‫پیشرفت کردی، آندره.
‫هنوز راه زیادی دارم ‫تا به سطح شما برسم.
‫بالاخره رسید.
‫روزی که از مدت‌ها پیش منتظرش بودی.
‫آره.
‫وقتی ۱۱ سالم بود،
‫پدرم بهم گفت که باید خدمت کنم ‫و از ماری آنتوانت محافظت کنم،
‫کسی که یه روزی با ولیعهد ازدواج می‌کرد.
‫امروز برای اولین بار چشمم بهش افتاد.
‫انگار وقار از درونش جاری بود.
‫واقعاً برای ملکه شدن به دنیا اومده بود.
‫بهم یادآوری شد
‫که وظیفه‌ام اینه که با تمام توانم ازش محافظت کنم.
‫- آندره. ‫- هوم؟
‫از حالا به بعد، به عنوان پیشخدمت من ‫بیشتر به کاخ سر می‌زنی.
‫بیشتر از همیشه به کمکت نیاز دارم.
‫میتونی روی من حساب کنی.
‫من همیشه کنار تو بودم، ‫و همیشه خواهم بود.
‫خسته نباشی امروز، اسکار.
‫پدر.
‫شما باعث افتخار من ‫و تمام خانوادهٔ ژارژایِس هستی.
‫ممنون.
‫- دوباره تمرین شمشیربازی، آندره؟ ‫- مادربزرگ؟
‫خوب گوش کن.
‫شاید بانو اسکار با تو ‫برخورد ویژه‌ای داشته باشه،
‫اما نباید یادت بره.
‫ما به عنوان مردم عادی، اینجا هستیم تا خدمت کنیم.
‫معلومه که اینو می‌دونم.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، پدر.
‫خوب اینو می‌دونم.
‫تمام درخشش‌های تمام سرزمین‌ها
‫همه باید همین‌جا توی دستای من باشن
‫زندگیم رویای جادویی‌ایه که به حقیقت پیوست
‫آرزوهام میلیون‌ها ستاره‌اند ‫توی آسمون آبی
‫الماس‌های ظریف جمع می‌کنم ‫و لباس‌ها، جواهرات همش مال منه
‫شامپاین، کلی شکلات ‫همیشه می‌خوام بازی کنم، خوش بگذرونم
‫هر جا میرم، همه دنبال من میان
‫فقط یه اشاره کافیه و می‌دونم ‫اومدن منو ببینن
‫راه رو دنبال کن، تنها راه رو ‫چون سنت‌هامون سخت‌گیرانه‌ن
‫اما هر روز، می‌تونیم بازی کنیم ‫مهمونی چای، رقص و موسیقی
‫زندگی چقدر فوق‌العاده‌ست ‫زندگی به رنگ صورتی
‫هر چیزی که الان اینجا می‌بینی مال منه
‫آینده‌م روشنه و همه چیز خوب پیش میره
‫آره، همه دنبال من میان ‫من ستاره‌شونم
‫اما یه چیزی اینجا عمیقاً کمه
‫هر چیزی که الان اینجا می‌بینی مال منه
‫زندگی پر از شادی که چیزی واسه پنهان کردن نداره
‫آره، همه دنبال من میان ‫من ستاره‌شونم
‫اما یه جورایی، حس می‌کنم یه چیزی درست نیست
‫اما هیچ‌کس نمی‌دونه من این حس رو دارم
‫یا چرا پشت یه دروغ قایم شدم؟
‫یه خلأیی درونم هست ‫که نمی‌تونم انکار کنم
‫اما من ‫من به خودم باور دارم؛ می‌تونم بگم
‫چی برای قلبم مهمه
‫من همیشه به خودم وفادار می‌مونم
‫و اونجوری که می‌خوام زندگیم رو می‌کنم
‫هر چیزی که الان اینجا می‌بینی مال منه
‫آره، همه دنبال من میان ‫من ستاره‌شونم
‫دعا می‌کنم یکی بتونه ببینه ‫پشت این دروغ رو
‫من اینجا تنهام ‫و نمی‌دونم چرا
‫سه ساله که ازدواج کردیم،
‫پس چرا ولیعهد ‫اینقدر با من صمیمی نیست؟
‫والاحضرت فردی ‫محتاط و ساکت است.
‫خیلی وقت پیش، یه کتاب خوندم.
‫می‌گفت یه زن هم‌روحش رو پیدا می‌کنه، ‫عاشق می‌شه و همسرش می‌شه.
‫عشق باید ناگهان ‫مثل ایکاروس از آسمون سقوط کنه
‫و توی قلبت بسوزه ‫مثل یه طوفان مقاومت‌ناپذیر.
‫آیا باید تمام روزهای زندگیم رو بگذرونم
‫بدون اینکه هرگز اون حس رو تجربه کنم؟
‫یه روزی، شما ملکهٔ فرانسه خواهید شد.
‫این نقش فوق‌العاده‌ای برای بازی کردن است.
‫بیشتر زنان فقط می‌تونن خواب چنین چیزی رو ببینن.
‫اما...
‫من، اسکار، مسئولیت مهم ‫حفاظت از شما رو دارم.
‫انجام این وظیفه بالاترین افتخار است.
‫اسکار...
‫اگر تو مرد بودی، ‫من عاشقت می‌شدم.
‫پرنسس، نباید!
‫دزدکی بیرون رفتن به پاریس ‫این وقت شب خوب نیست.
‫لطفاً، اسکار!
‫اینجا نفس کشیدن خیلی سخته.
‫ماسک‌بازی، ماسک‌بازی ‫مهمونی شروع شد، ادامه بده
‫ماسک‌بازی، ماسک‌بازی ‫لباس پوشیدن، رویاپردازی کردن
‫صورتتو پنهان کن، قلبتو نشون بده ‫حقیقتو پنهان کن یا نقش بازی کن
‫جاتو پیدا کن، وقتشه شروع کنی ‫همه چیز رو فراموش کن، همه چیز رو داشته باش
‫ماسک‌بازی، ماسک‌بازی ‫حریم خصوصی، راز و رمز
‫ماسک‌بازی، ماسک‌بازی ‫فانتزی، حسادت
‫دیدار کردن، رد شدن ‫و سلام کردن به همه
‫شامپاین، حالت رو خوب می‌کنه ‫اما مثل سم عشق جاریه
‫بازی یک‌شبِ رقابت
‫تحت قوانین جوانمردی
‫کی طعمه میشه، کی انتخاب میشه
‫و کی شکار می‌کنه، وقتی برای فرار نیست
‫این لذت با دو رویی است
‫هم عشق و هم بی‌اخلاقی
‫پچ‌پچ‌ها در ناشناسی کامل ‫بازی سرگرم‌کننده فساد
‫ببخشید بانوی جوان.
‫افتخار رقص بعدی رو می‌دین؟
‫اسمتو بگو.
‫اسکار!
‫وقتی اسم کسی رو می‌پرسین،
‫هنگام پرسیدن اسم کسی، ‫معمولاً اول اسم خودتو میگی.
‫من اسکار فرانسوا دِ ژارژایِس هستم،
‫کاپیتان گارد سلطنتی.
‫اسم من هانس آکسل فون فِرسِن است.
‫من یه کُنت از سوئد هستم.
‫فون فِرسِن.
‫اگر مایلید با بانو صحبت کنید،
‫به کاخ ورسای بیایید ‫و درخواست رسمی ثبت کنید.
‫این ولیعهد همسر فرانسه است،
‫ماری آنتوانت.
‫والاحضرت.
‫یه کُنت جوان سوئدی ‫مایل به ملاقات با شماست.
‫ممنون از تشریف‌فرمایی شما، کُنت فون فِرسِن.
‫باعث افتخاره که دوباره شما رو می‌بینم.
‫نه! کمکم کنید!
‫والاحضرت!
‫لطفاً چشمانتون رو ببندید، والاحضرت!
‫اسکار!
‫والاحضرت!
‫اسکار!
‫آندره، درسته؟
‫اون اسبی که از اصطبل آوردی
‫به والاحضرت همسر ولیعهد آسیب رسونده.
‫باید تاوان این کار رو با جونت بدی.
‫اعلی‌حضرت!
‫این دیگه چیه؟
‫یه حادثه بود.
‫آندره مقصر نیست.
‫مطمئنم همه شما شاهد بودین.
‫اعلی‌حضرت.
‫اگر باید آندره رو مجازات کنید...
‫من به عنوان اربابش، مسئولیت رو قبول می‌کنم.
‫از شما می‌خوام همین الان جون ‫اسکار فرانسوا رو بگیرید.
‫اسکار...
‫این تقصیر آندره نبود!
‫اعلی‌حضرت، ‫من شاهد تمام ماجرا بودم.
‫لطفاً.
‫فون فِرسِن...
‫منم می‌تونم برای حق بمیرم.
‫چطور... چطور ممکنه قبول کنم--
‫اعلی‌حضرت!
‫ماری آنتوانت...
‫اعلی‌حضرت، مقصر من بودم!
‫من خودخواهانه اصرار داشتم ‫اسب‌سواری رو امتحان کنم.
‫من با بی‌دقتی‌هام اسب رو ترسوندم.
‫آندره. اسکار. فون فِرسِن.
‫نمی‌تونم تصور کنم حتی یکی از شما ‫بخاطر من کشته بشه.
‫همه چیز خوب میشه.
‫پادشاه واقعاً مرد مهربونیه.
‫بسیار خوب.
‫اگر ولیعهد همسر اصرار دارن،
‫کسی در این ماجرا مقصر شناخته نمیشه.
‫آندره.
‫تو یه ارباب مهربون داری.
‫اعلی‌حضرت...
‫فون فِرسِن، با تمام وجود از شما ممنونم.
‫این لطف شما رو هرگز فراموش نمی‌کنم.
‫اسکار.
‫- اسکار! ‫- اسکار!
‫خب، اصلاً باورم نمیشه.
‫خیلی کبود شدی.
‫اما دایه‌ت یه مرهم مخصوص داره.
‫ممنون.
‫آندره!
‫با کُنت فون فِرسِن برو بیرون!
‫باشه.
‫ها! مشکلی پیش اومده؟
‫آیا نجیب‌زاده‌های فرانسوی حتی بدن‌های خودشون رو ‫از همدیگه پنهان می‌کنن؟
‫چطور جرأت می‌کنی ‫اینطوری در مورد بانوی ما صحبت کنی!
‫اون... یه زن بود؟
‫آه، درسته.
‫مطمئناً،
‫اسکار ظریف و یه جورایی شکننده به نظر میاد.
‫اما...
‫چه آدم فوق‌العاده‌ای.
‫اسکار.
‫یه روزی، جونم رو برات فدا می‌کنم،
‫درست مثل امروز که جونت رو ‫بخاطر من به خطر انداختی.
‫آوریل ۱۷۷۴.
‫پادشاه لویی پانزدهم ناگهان بیمار شد.
‫اسم بیماری‌اش...
‫آبله بود.
‫یک ماه بعد
‫پادشاه درگذشت!
‫زنده‌باد پادشاه جدید، ‫اعلی‌حضرت لویی شانزدهم!
‫تبریک میگم، اعلی‌حضرت.
‫از امروز، ‫شما ملکهٔ فرانسه هستید.
‫زنده‌باد پادشاه لویی شانزدهم!
‫زنده‌باد ملکه!
‫لویی شانزدهم و ماری آنتوانت ‫هنوز ۲۰ ساله نشده بودند،
‫اما پادشاه و ملکه جوان ‫قرار بود بر فرانسه سلطنت کنند.
‫پادشاه و ملکهٔ ما ‫اونا باعث تحسین ما هستن
‫آرامش و شکوه ‫درخشان مثل نوری که می‌تابه
‫با گذشته و فقر خداحافظی می‌کنیم
‫دیگه از بیمار شدن نمی‌ترسیم ‫یا اینکه چیزی برای خوردن نداشته باشیم
‫اوه، دوباره برخیز، پاریس، تا باشکوه باشی
‫به روزهای روشن‌تری که در راهند ایمان داریم ‫فوق‌العاده خواهد بود
‫پادشاه و ملکهٔ ما...
‫پادشاه و ملکهٔ جدید ‫به طرز وحشتناکی محبوبن.
‫این نشون میده چقدر مردم ‫مشتاق دوران جدید هستن.
‫اسکار.
‫ممنون بخاطر خدماتی که تا الان انجام دادی.
‫به عنوان سرگرد گارد سلطنتی،
‫ازت می‌خوام نزدیک‌تر از همیشه ‫کنار من بمونی.
‫حقوقت هم دو برابر ‫مقدار قبلی میشه.
‫در کمتر از ۲۰ سالگی، ‫این امتیاز غیرقابل تصوره.
‫اما...
‫اوضاع مالی فرانسه اصلاً ‫تو این موقعیت خوب نیست.
‫لطفاً فقط حقوق فعلیم رو بهم بدید.
‫اما--
‫در غیر این صورت...
‫مجبور میشم این سمت رو قبول نکنم.
‫می‌فهمم.
‫اما...
‫اوه، اما الان می‌تونم هر چیزی که بخوای ‫رو بهت بدم.
‫اسکار عزیزم، چی می‌خوای؟
‫خواستهٔ من اینه که شما یه ملکهٔ باشکوه برای فرانسه بشید.
‫همین، اعلی‌حضرت.
‫وای!
‫من اون روی تو رو هم خیلی دوست دارم، اسکار.
‫می‌دونم!
‫دفعه بعد آندره رو هم با خودت بیار.
‫و فون فِرسِن رو هم.
‫آره، هر چهار تای ما ‫می‌تونیم از یه مهمونی چای راحت لذت ببریم.
‫به جلو، رژه!
‫تفنگ به دوش!
‫احترام، تقدیم!
‫کاپیتان دو ژیرودل.
‫تبریک بخاطر ترفیع‌تون.
‫راستش، فکر می‌کنم کسی مثل شما ‫برای سرگردی مناسب‌تر بود.
‫نه، برعکس،
‫من معتقدم شما برای یک مقام بالا ‫بسیار مناسب هستید.
‫ممنون.
‫- مشکلی هست؟ ‫- هوم؟
‫امروز انگار حال و حوصله نداری.
‫خیال می‌کنی.
‫یه آدم عادی مثل من، تو مهمونی چای؟
‫چه افتخاری.
‫اون واقعاً تو احساساتش خیلی رُکه.
‫هر کاری که بتونه برای کسایی که دوست داره انجام میده.
‫اما من از اون رُک‌بودن می‌ترسم.
‫اوه؟ منظورت چیه؟
‫تمام پولی که خرج می‌کنه ‫از مالیات مردم میاد.
‫عجبا که ‫ممکنه چه حسی نسبت بهش پیدا کنن.
‫خیلی نگران می‌شی.
‫همه مردم عادی ملکه‌شون رو می‌پرستن.
‫امیدوارم همینطور بمونه.
‫- اما باز هم... ‫- هوم؟
‫یه کاری هست ‫که می‌دونم الان باید انجام بدم.
‫هوم؟
‫اسکار، امروز اومدم تا با تو خداحافظی کنم.
‫اوه؟
‫تصمیم گرفتم برگردم سوئد
‫تا از اعتبار ملکه محافظت کنم.
‫اعتبارش؟
‫واقعاً.
‫هیچوقت متوجه نشدی؟
‫فکر کنم خوشحالم که ‫هنوز هیچ شایعه‌ای پخش نشده...
‫فهمیدم...
‫که اون علاقهٔ خاصی ‫به من پیدا کرده بود
‫و زیادی به من لطف داشت.
‫فقط یه لحظه، چیز زیادی نیست
‫اما همه چیز رو به یاد میارم ‫چشم‌هات، لمس‌هات
‫رُک‌بودنت همه جا می‌درخشه ‫روح من رو تسخیر کرده
‫بله.
‫وقتی ولیعهد همسر بود،
‫نسبتاً آزاد بود تا هر کی رو که می‌خواد ببینه ‫و هر کاری که می‌خواد انجام بده.
‫اما حالا، اوضاع فرق کرده.
‫اون ملکهٔ فرانسه است.
‫به همین دلیله که تصمیم گرفتم برم
‫قبل از اینکه شایعه پخش بشه و اوضاع ‫از کنترل خارج بشه.
‫منم همین فکر رو داشتم.
‫راستش قصد داشتم برم خونه‌تون
‫تا بهت توصیه کنم فرانسه رو ترک کنی.
‫اما الان می‌دونم که ‫لازم نبود من بهت بگم.
‫آهان. تو هم مثل من فکر کردی.
‫اسکار.
‫دوست دارم به جای من از اون محافظت ‫و حمایت کنی.
‫حتماً. قول میدم.
‫شوکه شدم ‫وقتی فهمیدم زن هستی.
‫هوم؟
‫اما این خیلی فراتر از ‫تمایز بین زن و مرده.
‫تو یه دوست با شرافت و باارزشی.
‫احساس متقابله.
‫خوبه.
‫اسکار، مطمئنم ‫یه روزی دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫نمی‌بینیم؟
‫آره، حتماً.
‫شک نکن.
‫فون فِرسِن برگشت سوئد...؟
‫من چه مرگمه؟
‫این چیه؟
‫احساس می‌کنم یه ‫جای خالی بزرگ توی قلبمه.
‫بعد از رفتن فون فِرسِن،
‫ماری آنتوانت خودش رو با ‫موردعلاقه‌هاش تو دربار احاطه کرد
‫و یه زندگی فوق‌العاده لوکس داشت.
‫هر وقت موردعلاقه‌هات پیشنهاد میدن ‫قمار می‌کنی.
‫هر وقت می‌خوان بهشون زمین ‫و مقام رسمی میدی.
‫خواهش می‌کنم دست از این کارا بردار.
‫اوه، اسکار.
‫می‌خوام هر کاری که می‌تونم برای ‫کمک به دوستام انجام بدم.
‫می‌خوام باهاشون کنار بیام. همین.
‫اعلی‌حضرت!
‫در طول سه سال آینده،
‫مردم عادی با زندگی‌های فقر روبرو شدند.
‫البته، ولخرجی ماری آنتوانت ‫تنها دلیل نبود،
‫اما بار اصلی ‫کینهٔ مردم رو به دوش کشید.
‫دیگه نون نمونده!
‫بچهٔ من شیر لازم داره.
‫تقصیر اون زن اتریشیه.
‫نمی‌تونه از این قسر در بره.
‫با این وضعیت می‌میریم!
‫سال ۱۷۷۸
‫باید چهار سال شده باشه.
‫به زور شناختمت.
‫حتی تو سوئد هم ‫در موردت حرف می‌زدن.
‫قصه‌های یه کاپیتان زن ‫با مهارت ترسناک.
‫خب... چقدر تو فرانسه می‌مونی؟
‫خب، خواهیم دید.
‫من برگشتم اینجا تا دنبال زن بگردم.
‫ها؟
‫طبق دستور پدرم عمل می‌کنم.
‫باید نسل خونواده رو ادامه بدم.
‫نمی‌تونم تا ابد مجرد بمونم.
‫فـ... فهمیدم.
‫اعلی‌حضرت می‌دونن؟
‫فردا تو دربار به دیدنش می‌رم.
‫با این حال،
‫دیگه نمی‌تونم مثل قبل ‫به طور عادی ببینمش.
‫واقعاً.
‫فون فِرسِن... قصد ازدواج داره؟
‫چرا قلبم درد می‌گیره؟
‫هانس آکسل فون فِرسِن...
‫ببخشید.
‫من اینجا هستم تا شریک زندگی پیدا کنم.
‫مواظب خودتون باشید، اعلی‌حضرت.
‫فون فِرسِن داره ازدواج می‌کنه...؟
‫مگه کاملاً عادی نیست؟
‫چرا باید تعجب کنم؟
‫چرا؟
‫قلب من...
‫این بهترینه.
‫نباید به اعلی‌حضرت نزدیک‌تر بشم.
‫دنبال کردن این احساسات خیانت به پادشاه فرانسه است.
‫از حالا به بعد،
‫تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که ‫از فاصلهٔ دور نگاه کنم.
‫فون فِرسِن؟
‫عذر می‌خوام، اعلی‌حضرت.
‫لازم نیست.
‫پس،
‫شما قبلاً... ‫همسر آینده‌تون رو انتخاب کردید؟
‫بزودی با تعدادی از بانوان جوان ‫ملاقات خواهم کرد.
‫فهمیدم.
‫وقتی تصمیم گرفتید، ‫لطفاً به من خبر بدید.
‫باید به شما تبریک بگم.
‫ممنون از حرفای قشنگتون.
‫براتون آرزوی خوشبختی دارم.
‫فون فِرسِن.
‫آه، فون فِرسِن عزیزم!
‫اون شب اتفاق افتاد، سرنوشت بود؟
‫مثل یه نور جدید بود ‫یه چیزی خیلی لطیف تغییر کرده بود
‫می‌دونم حسم واقعیه‌ ‫مطمئن نیستم چطوری بهت بگم
‫همهٔ احساساتم دارن قوی‌تر می‌شن
‫دیگه نمی‌تونم نگهشون دارم ‫خیلی دوستت دارم
‫محکم بغلت می‌کنم و هرگز نمی‌ذارم بری
‫امشب، قلب‌هامون به هم گره خورده ‫و این عشق مال تو و من خواهد بود
‫حالا با هم، من و تو خواهیم درخشید
‫و من رو محکم بغل کن تا هرگز نذاری برم
‫قلب‌هامون پر از شادیه‌ ‫چون در هماهنگی می‌تپن
‫با تو زندگی من بهشتی خواهد بود
‫همین الان صادق باش
‫با من، با من، با من
‫امیدوارم ببینی چطور
‫عشق من واقعی‌تر از هر چیزیه
‫همین الان صادق باش
‫حقیقت فقط مال ماست
‫قدرشو می‌دونیم و قسم می‌خوریم
‫این عشق خودمون رو با هم قسمت کنیم
‫منو ببخش.
‫حتی اگه همین الان ‫همین‌جا سرم رو از دست بدم،
‫پشیمون نمی‌شم.
‫دیگه حرف نزن.
‫تو تمام زندگیم، ‫هیچ‌وقت این‌قدر خوشحال نبودم.
‫طنین عشق
‫کی می‌دونه چی در پیشه؟
‫روی زمین یا اون بالا تو آسمون
‫قسم می‌خورم منظورم همونی بود که گفتم ‫تو همونی هستی که دارم خوابشو می‌بینم
‫اعلی‌حضرت زیباتر از همیشه ‫می‌درخشن.
‫اوه، نمی‌دونستی؟
‫میگن دلیلش اون‌که خودت می‌دونی: ‫کُنت فون فِرسِن.
‫اونا معشوقن. م-ع-ش-و-ق.
‫وای خدا!
‫این جای نگرانی داره.
‫اون ملکهٔ فرانسه است!
‫خیانت به اعلی‌حضرت پادشاه
‫خیانت به کشوره.
‫چقدر وحشتناک...
‫عذرخواهی می‌کنم، اعلی‌حضرت. ‫باید یه نصیحت بهتون بکنم.
‫همهٔ دربار دارن در مورد ‫رابطهٔ شما با فون فِرسِن شایعه می‌سازن.
‫نقش شما به عنوان ملکه اینه که ‫مادر ملت فرانسه باشید.
‫این رو فراموش کردید؟
‫جدا از اون،
‫کسانی هستن که ولخرجی‌های شما رو ‫به چشم خوبی نمی‌بینن،
‫نه فقط بین مردم عادی ‫بلکه تو دربار هم.
‫لطفاً، التماس می‌کنم به نصیحتم گوش بدید.
‫اگه چیزی عوض نشه، می‌ترسم خطری ‫اعلی‌حضرت رو تهدید کنه...
‫ممنون
‫که این‌قدر نگران منی.
‫پس--
‫اما،
‫با اینکه خودت زن هستی،
‫انگار متوجه نمی‌شی.
‫وقتی اومدم این کشور ‫تا با دوفین ازدواج کنم،
‫فقط ۱۴ سالم بود.
‫هنوز عشق اول رو تجربه نکرده بودم.
‫هنوز یه بچهٔ بی‌خیال بودم.
‫برای اینکه اتحاد بین ‫دو کشور برقرار بشه،
‫باید دوفینه می‌شدم، ملکه می‌شدم، ‫مادر ملت می‌شدم.
‫مجبور شدم
‫که فراموش کنم زنی هستم به نام ماری آنتوانت.
‫با این حال،
‫من قبل از اینکه ملکه باشم یه انسانم!
‫قلب و احساسات دارم.
‫من زنی هستم که از اشتیاق ‫برای دوست داشتن و دوست داشته شدن می‌لرزه!
‫اعلی‌حضرت...
‫اعلی‌حضرت پادشاه مرد خوبی هستن.
‫مهربان، متواضع و اهل مطالعه هستن.
‫از ته دل بهشون احترام می‌ذارم.
‫با این حال...
‫با این حال، اون حس رو ‫نمی‌شه عشق نامید.
‫فون فِرسِن...
‫هدف جوانی من ‫ملاقات با او و دوست داشتنش بود.
‫اون عشق اول من بود.
‫احساسی که ناگهان از آسمون ‫مثل ایکاروس سقوط می‌کنه،
‫و تو قلب آدم ‫مثل یه طوفان غیرقابل مقاومت می‌سوزه.
‫فکر می‌کردم هرگز تو تمام عمرم ‫تجربه‌اش نمی‌کنم،
‫ولی الان حسش می‌کنم.
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫من خودم زنم،
‫با این حال نتونستم تنهایی و دردشو ‫درک کنم!
‫هر چی می‌بینم همینه ‫همیشه داشتم، یه زندگی راحت
‫چطوری خود واقعیمو پیدا کنم؟
‫از همون روزی که پدرم ‫وظیفه‌ام رو بهم گفت،
‫سعی کردم ازش محافظت کنم، ‫حتی به قیمت جونم.
‫ولی شکست خوردم.
‫با اینکه درست کنارش بودم...
‫اسکار...
‫شاید، ولی آیا می‌فهمم ‫چی باعث شد قلبم شروع کنه؟
‫ممکنه یه سوسوی امید باشه ‫که در عمق وجودم می‌سوزه؟
‫من دیگه اون آدم سابق نیستم؟
‫چی قلب منو می‌لرزونه؟
‫به یه تصمیم رسیدم.
‫هرگز ازدواج نمی‌کنم.
‫فون فِرسِن...
‫فقط یه زن هست که آرزو دارم ‫زندگیمو باهاش بگذرونم
‫و با تمام وجودم دوستش داشته باشم.
‫فقط یه زن هم هست که منو دوست داره
‫و همه چیزش رو به من می‌ده.
‫تا ابد نمی‌تونم ‫با اون زن ازدواج کنم.
‫به همین دلیل،
‫تا وقتی زنده‌ام هرگز با هیچ کس ‫ازدواج نخواهم کرد.
‫این اراده خداست.
‫فون فِرسِن...
‫اما باز هم...
‫باعث درد و رنج زیادی برام می‌شه
‫هر بار که ماری آنتوانت رو می‌بینم.
‫خیلی دوستش دارم، و با این حال...
‫چه بی‌رحمانه.
‫حسی که ناگهان از آسمون ‫مثل ایکاروس سقوط می‌کنه
‫و تو قلب آدم ‫مثل یه طوفان غیرقابل مقاومت می‌سوزه.
‫ناگهان... مثل ایکاروس...
‫اما این حس...
‫اوه خدای من!
‫خدایا، چقدر زیباست!
‫مطمئنم قبلاً هرگز ندیدمش.
‫شنیدم از خارج یه کُنتِس اومده.
‫وقتی تو چشمات نگاه می‌کنم ‫اون وقت می‌فهمم
‫که داری خیلی دور رو نگاه می‌کنی ‫جایی برای پیوند ما نمی‌ذاری
‫جایی برای تمام چیزهایی که می‌خوام نیست
‫کاش می‌دونستی که تو تنها کسی هستی ‫که قلب منو داری
‫تا ابد خداحافظ عشق واقعی من
‫تو همیشه خواهی بود، خیلی زیبا ‫مثل نوری از آسمون
‫و من فقط خیلی احساس تنهایی می‌کنم
‫وقتی برای تو و خودمون دلتنگم
‫چون الان راه خودمو پیدا کردم
‫باید به راهم ایمان داشته باشم
‫سرنوشتم رو پذیرفتم
‫با حرکت به جلو آزادم
‫درد و زخم‌هام رو پنهان می‌کنم
‫شمشیری به سوی ستارگان نگه می‌دارم
‫و از لحظه‌ای که تو رو دیدم،
‫می‌دونستم چی رو باید دنبال کنم
‫هیچ شانسی برای مقاومت نیست ‫نیازی به اصرار نیست
‫با تو از تاریکی بیرون میام ‫زندگیم با یه جرقه روشن شد
‫حالا معنی عشق رو می‌دونم
‫اینکه اینقدر به تو نزدیکم ‫چیزیه که خوابشو می‌بینم
‫سلطنت حس غرور می‌ده
‫اما تو چشمای تو، عشق واقعی رو می‌بینم ‫عشقی که نمی‌شه انکارش کرد
‫هر دو طرفی از زندگی من هستن
‫اونا چراغ‌هایی هستن که منو ‫تو تاریکی شب هدایت می‌کنن
‫چون الان راه خودمو پیدا کردم
‫باید به راهم ایمان داشته باشم
‫سرنوشتم رو پذیرفتم
‫با حرکت به جلو آزادم
‫بدون اینکه قلبمو فریب بدم
‫یا از نقشم فرار کنم
‫و عشق خودمو تمام عمر نگه می‌دارم
‫حتی اگه مجبور باشم توی دلم نگهش دارم
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودم رو حفظ کنم
‫حتی تو طوفان و بارون
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودم رو حفظ کنم
‫شکوفا شدن در دنیایی بدون درد
‫حقیقت اینه: این سوگند منه ‫همین حالا قلبمو به تو می‌سپارم
‫قلبمو به خطر می‌ندازم ‫برای تو و برای تمام عمرم
‫انتظار جایزه ندارم ‫چیزی از خداحافظی‌ها انتظار نمی‌ره
‫حتی اگه با هم متحد نشیم
‫با عشق تو قلبم زندگی می‌کنم
‫چون الان راه خودمو پیدا کردم
‫باید به راهم ایمان داشته باشم
‫سرنوشتم رو پذیرفتم
‫با حرکت به جلو آزادم
‫دروغ یا فریب نمی‌دم ‫از باور کردن نمی‌ترسم
‫این تنها راهیه که می‌بینم
‫مردی باشم که می‌خوام باشم
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودم رو حفظ کنم
‫حتی تو طوفان و بارون
‫می‌خوام خودم باشم ‫می‌خوام خودم باشم
‫باید خودم رو حفظ کنم
‫شکوفا شدن در دنیایی بدون درد
‫دوران سخت‌تر شد ‫و تغییرات بزرگ ادامه داشت.
‫در آن سوی اقیانوس اطلس،
‫مردم مستعمرات بریتانیا در آمریکا
‫جنگی رو با بریتانیا آغاز کردن ‫تا استقلال خودشون رو به دست بیارن.
‫فرانسه که دشمن بریتانیا محسوب می‌شد،
‫از آمریکایی‌ها حمایت کرد.
‫به خاطر جنگ، اقتصاد ضعیف فرانسه ‫بیشتر وخیم شد.
‫بعد از اون، به دنبال ‫چندین فاجعه طبیعی،
‫فرانسه با کمبود شدید غذا روبرو شد.
‫هفت سال بعد، ۱۷۸۵
‫-هیچی ندارم! ‫-کجاست؟
‫وایسا، دزد!
‫بدتر از اونیه که تصور می‌کردم.
‫مردم عادی همیشه ‫قربانی ظلم هستن.
‫اگه مادربزرگم منو تو بچگی ‫قبول نکرده بود، حتی من هم...
‫یعنی...
‫کاملاً حق با شماست.
‫اما اشراف ورسای ‫و اعلی‌حضرت پادشاه...
‫اعلی‌حضرت ملکه هم...
‫از وحشت خیابون‌های پاریس ‫خبری ندارن.
‫لطفاً ببخشیدش!
‫سعی می‌کنه از نوکر دوک ‫پول بدزده.
‫چه بی‌شرمانه.
‫مثل اینکه پسره عمداً پریده بیرون ‫تا کالسکه رو متوقف کنه.
‫بعدش نوکر اومد بیرون.
‫و بچه یهو سعی کرد ‫کیف پولشو کش بره.
‫اینقدر اینجا غذا کمه ‫که پسره هیچی برای خوردن نداشته.
‫مطمئنم یه هوس زودگذر بود.
‫شرایط هرچی که باشه،
‫باید تقاص این جرم رو با جونش بده.
‫لطفاً، اسلحه‌تون رو بذارید کنار!
‫هوم؟
‫برو کنار. فکر کردی کی هستی؟
‫-لطفاً-- ‫-خفه شو!
‫لعنت به شما!
‫دیگه تحمل نداریم!
‫چه جور آدمیه که به یه بچه تفنگ نشونه می‌گیره؟
‫بس کن.
‫اسکار!
‫تو هم از اونایی!
‫نکنید! این آدم سعی کرد به پسره کمک کنه.
‫اشراف‌زاده همینه!
‫بگیرشون!
‫آروم باشید! گوش کنید به من!
‫وایسا!
‫داره فرار می‌کنه!
‫چه بزدلی!
‫حالا نوبت توئه.
‫آروم باشید.
‫لعنتی!
‫تو اشراف‌زادهٔ لعنتی!
‫بس کن!
‫آندره!
‫آندره. آندره!
‫انگار برام مهم نیست!
‫بس کنید!
‫اگه بکشیدشون، هیچ فرقی با اون دوک بزدل نخواهید داشت.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫اون یه خبرنگار روزنامه‌ است.
‫ما مردم عادی مثل اشراف‌زاده‌ها بی‌رحم نیستیم.
‫مگه نه؟
‫-آره! ‫-ما مثل اونا نیستیم!
‫باشه. بهتره برید.
‫ممنونم.
‫اسمم برنارد شاتله است. ‫من خبرنگار روزنامه‌ ام.
‫آندره!
‫می‌ترسم چشم چپش بیناییشو از دست بده.
‫چی؟
‫آندره...
‫منو ببخش.
‫این کارو به خاطر من کردی.
‫با کمال میل حاضرم هر وقت برای تو چشممو فدا کنم،
‫اسکار.
‫بانو اسکار؟
‫آندره.
‫آندره...
‫تقصیر من بود.
‫اصلاً نمی‌دونستم.
‫هرگز از شدت خشم مردم عادی خبر نداشتم.
‫و به خاطر همین، آندره...
‫می‌خوام بیشتر بدونم.
‫حتماً باید بدونم.
‫باید از گرفتاری‌هاشون خبردار بشم.
‫ژان-ژاک روسو تو کتابش قرارداد اجتماعی نوشت:
‫'انسان آزاد به دنیا اومده، ‫اما همه جا تو زنجیره.'
‫چی؟ داری از گارد سلطنتی ‫استعفا میدی؟
‫معذرت می‌خوام به خاطر این درخواست ناگهانی.
‫اما...
‫خب به جاش چی کار می‌خوای بکنی؟
‫ممنون می‌شم اگه به هنگ گارد فرانسوی منتقل بشم.
‫گارد فرانسوی؟
‫تو گارد سلطنتی،
‫هر سربازی یه اشراف‌زادهٔ دست‌چین‌شده‌ است.
‫اما تو گارد فرانسوی قضیه فرق می‌کنه.
‫اینو می‌دونم.
‫پس چرا؟
‫برای محافظت از کشورمون.
‫کشورمون؟
‫اگه بیش از ۸۰ درصد جمعیت ‫نتونن تو آرامش زندگی کنن،
‫فرانسه آینده‌ای نداره.
‫اگه از مردم عادی محافظت کنیم،
‫در واقع از ملت ‫و به تبع اون از خانوادهٔ سلطنتی محافظت کردیم.
‫من این اعتقاد رو دارم.
‫بیهوده است سعی کنید منو متوقف کنید.
‫من همچین قصدی ندارم.
‫بالاخره تو همیشه محکم ‫پای اعتقاداتت می‌ایستی.
‫آندره! آندره اینجاست؟
‫تو گارد فرانسوی ثبت نام کن.
‫از کنار اسکار تکون نخور،
‫تا اون احمق مغرور ‫حالیش بشه و ول کنه بره.
‫حداقل اسکورتش کن.
‫بله، آقا.
‫چشمت مطمئنی خوبه؟
‫آره، حسابی عادت کردم ‫که دنیا رو با یه چشم ببینم.
‫واقعاً؟
‫آندره.
‫با خودخواهی‌هام جز دردسر ‫چیزی برات نداشتم.
‫من همیشه باهاتم،
‫تو گارد فرانسوی، یا هر جای دیگه.
‫سروان.
‫همه تو میدان رژه آماده‌ان.
‫باشه.
‫کلنل داگولت، ‫معنی این کار چیه؟
‫همین... همین چند لحظه پیش، ‫همه‌شون درست صف کشیده بودن.
‫چی؟ دختر یه اشراف‌زاده سروان شده؟
‫الان حتماً رفته به باباش گریه کنه.
‫خب، اگه فرار کنه بره، ‫که چه عالی برای ما.
‫-اینجا چه خبره؟ ‫-ها؟
‫ها! فکر می‌کنی ‫ما از یه زن دستور می‌گیریم؟
‫ما هم گارد کاخیم،
‫اما فقط برای پز دادن نیستیم ‫مثل گارد سلطنتی!
‫-درسته! ‫-'برای پز دادن'؟
‫ما یه زن رو به عنوان سروان نمی‌خوایم!
‫هیچ‌کس جز شما اینقدر زود ‫با من مثل یه زن برخورد نکرده.
‫چی گفتی؟
‫همه‌تون فریاد می‌زنید 'زن! زن!'
‫اما کدوم یکی از شماها ‫قدرتشو داره با من رقابت کنه؟
‫ای عوضی!
‫من، اَلین، بهت یاد میدم ‫دیگه هیچ‌وقت اینطوری با ما حرف نزنی!
‫خب، اگه من بردم،
‫همه‌تون باید قبول کنید ‫تو تمرین شرکت کنید.
‫سرهنگ داگولت،
‫حتی اگه من باختم، ‫سربازا نباید مجازات بشن.
‫پس برید کنار
‫ما رزمنده ایم ‫هرگز تسلیم نمی‌شیم
‫هر روز شجاعانه می‌جنگیم ‫برادرانه با خطر روبرو می‌شیم
‫ما رزمنده ایم ‫هرگز تسلیم نمی‌شیم
‫دنبال شهرت بودن غیرقابل قبوله ‫برای رزمنده‌های واقعی
‫بهتون نشون می‌دیم چقدر قدرتمندیم ‫دست در دست، برادران در نبرد
‫ما اینجا منتظر تو ‫یا تأییدت نیستیم
‫سخت برای بقامون می‌جنگیم ‫باید بی‌رحم و خشن باشیم
‫با هم باختن غیرممکنه ‫بیا دوئل کنیم
‫تاحالا با کسی به ماهری شما ‫روبرو نشدم.
‫سروان! مطمئنید ‫نباید یه جوری مجازات بشه؟
‫نه.
‫-مواظب باش نیفتی. ‫-اینجا!
‫مامان، بابا، عجله کنید!
‫تو برکهٔ پتی تریانو ‫اردک هست!
‫دیدمشون!
‫بچه‌ها چقدر بزرگ شدن.
‫زمان چقدر زود می‌گذره.
‫اوه!
‫اشکال نداره جلو برید؟
‫می‌خوام یه نامه‌ای که زودتر رسید رو ‫تا آخر بخونم.
‫عزیزم، بچه‌ها بی‌تاب شدن...
‫علیاحضرت، چی شده؟
‫اعلیحضرت پادشاه.
‫بیش از ده ساله،
‫ملکه رابطهٔ عاشقانه ‫با کُنت فون فرسن داشته.
‫قرار ملاقات‌های منظم داشتن ‫و یه رابطهٔ صمیمی حفظ کردن.
‫جرات می‌کنم بگم که شاهزاده لویی-شارل
‫ممکنه پسر کنت فون فرسن باشه.
‫من... من...
‫لطفا...
‫لطفا منو ببخشید.
‫من فون فرسن رو دوست دارم.
‫اما لطفا منو باور کنید.
‫رابطهٔ ما هرگز ‫اونقدر که این نامه ادعا می‌کنه صمیمی نبود!
‫قسم می‌خورم که لویی-شارل ‫پسر اعلیحضرت هستش.
‫فهمیدم.
‫وقتی اولین بار شما رو دیدم،
‫خیلی دوست‌داشتنی بودید،
‫می‌درخشیدید مثل اینکه الههٔ عشق ‫از سر تا پا بهتون برکت داده باشه.
‫چشمام کاملاً خیره شده بود.
‫همیشه اینقدر درخشان می‌خندیدید.
‫شاد، سرحال و بازیگوش بودید.
‫آه...
‫از طرف دیگه،
‫من چاقم و خوش‌قیافه نیستم.
‫نه می‌تونم برقصم ‫نه می‌تونم یه گفتگوی هوشمندانه داشته باشم.
‫علیاحضرت...
‫اما شما با من ازدواج کردید
‫و یه پرنسس و دو تا پرنس به من دادید.
‫شما فقط به عنوان یه زن دنبال خوشبختی بودید.
‫چطوری می‌تونم سرزنش‌تون کنم؟
‫کاش لاغرتر و خوش‌تیپ‌تر بودم، ‫شاید می‌تونستم بگم.
‫'دوستت دارم.'
‫سال ۱۷۸۸
‫اوضاع مالی فرانسه ‫بدتر و بدتر شد،
‫خانوادهٔ سلطنتی رو ‫به مرز ورشکستگی رسوند.
‫مردم فقیر استان‌ها ‫به خیابان‌های پاریس هجوم آوردند.
‫پایتخت به زودی از دست رفت،
‫با شورش و غارت ‫که همه جا شروع شد.
‫بابام مهمون داره؟
‫لیدی اسکار!
‫سر ژرژا...
‫سر ژرژا می‌گه... ‫می‌خواد شما ازدواج کنید.
‫ازدواج؟!
‫داری چی میگی؟
‫بابام هرگز همچین چیزی نمی‌گه.
‫ارباب خیلی جدیه!
‫الان داره با یه آقا صحبت می‌کنه...
‫سروان.
‫خیلی وقته.
‫دِ ژیرودل؟
‫پدرتون با مهربانی اجازه دادن به من
‫که به عنوان خواستگار ازتون دیدن کنم.
‫پدر!
‫با هم می‌تونید خط خونی ‫خانوادهٔ ژرژا رو به ارث ببرید.
‫با به دنیا آوردن یه پسر قوی و باهوش ‫خیالمو راحت کنید.
‫مگه عقلتو از دست دادی؟
‫مادمازل اسکار.
‫از همون لحظه‌ای که ‫اولین بار شما رو تو گارد سلطنتی دیدم،
‫تمام این مدت دلتنگتون بودم.
‫از همون اول، و همیشه،
‫فقط تونستم شما رو به عنوان یه زن ببینم.
‫از همون اول؟
‫اینجوری منو می‌دیدید؟
‫مادمازل.
‫هرچی زیباتر می‌شید، ‫با اون لباس سربازی...
‫دیدنش برای من دردناک‌تره.
‫چرا؟
‫چرا از کانون گرم ‫و مهربونی خونه دوری می‌کنید؟
‫بسه دیگه این بازی‌ها!
‫من ازدواج نمی‌کنم.
‫اسکار...
‫بعد از این همه مدت، ‫می‌خوای من زندگی یه زن رو بکنم؟
‫در این صورت،
‫زندگی من تا الان چه فایده‌ای داشته؟
‫جلوی فون فرسن، ‫فقط اجازه داشتم به عنوان یه مرد وجود داشته باشم.
‫اون واسه چی بود؟
‫من همیشه کشورمو دوست داشتم
‫و به راهی که بهش اعتقاد داشتم چسبیدم.
‫اما...
‫من قبل از اینکه ملکه باشم، انسانم!
‫تو باعث افتخار منی ‫و تمام خانوادهٔ ژرژا.
‫فکر می‌کنی ‫ما از یه زن دستور می‌گیریم؟
‫با هم، می‌تونید خط خونی ‫خانوادهٔ ژرژا رو به ارث ببرید.
‫خیالمو راحت کن.
‫زندگی من...
‫قلبم دردی عمیق و غصه توش داره
‫مثل یه بریدگی تیز توی ذهنم
‫کنده مثل عشق در نگاه اول
‫نمی‌تونم تحمل کنم ‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم
‫با این حال سایه‌ام رو می‌بینم که می‌رقصه
‫نمی‌تونم تحمل کنم ‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم
‫رقصیدن ادامه داره، عذاب‌آوره
‫زندگی من...
‫اسکار.
‫من فقط با دیدنت راضی بودم.
‫نزدیک‌ترین آدم به شما بودن، و فقط...
‫فکر می‌کردم می‌تونم احساساتمو ‫برای همیشه درون خودم مخفی کنم،
‫و تا وقتی که مرگ ما رو از هم جدا می‌کرد،
‫می‌تونستم فقط کنار شما باشم.
‫دیگه حتی اجازهٔ این رو هم ندارم؟
‫نمی‌تونه باشه...
‫هلوئیز جدید.
‫یه داستان عاشقانه در مورد دختر یه اشراف‌زاده ‫و یه جوون عامی.
‫با اختلاف طبقاتی که دارن، ‫فقط تو مرگ می‌تونن با هم باشن.
‫تو مرگ...
‫اسکار.
‫نمی‌فهمم چرا،
‫ولی نمی‌تونم جلوی اشکامو ‫بگیرم که این اواخر می‌ریزن.
‫هلوئیز جدید.
‫وقتی قبلا خوندمش، ‫فکر نمی‌کردم خوب باشه.
‫پس چی عوض شده، آندره؟
‫می‌بینم شراب آوردی.
‫نماز شب رو خوندی؟
‫خوندم.
‫چرا اینجوریه
‫که امشب نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم که به گذشته فکر نکنم؟
‫گذشته؟
‫روزی که اولین بار به این خونه اومدی
‫چون مادربزرگت تو رو پیش خودش نگه داشت.
‫اولین باری که ‫با هم شمشیربازی تمرین کردیم.
‫لعنتی!
‫روزی که منو انتخاب کردن ‫تا به ماری آنتوانت خدمت کنم
‫به عنوان افسر گارد سلطنتی، ‫با اینکه هنوز مدرسه نظامی رو تموم نکرده بودم.
‫و تمام این مدت، ‫تو نزدیک‌ترین نفر به من بودی.
‫ممنون، آندره.
‫این رو نخور...
‫بس کن، اسکار!
‫نمی‌تونم فکر کنم، نفس بکشم ‫همه چی که می‌خوام تویی
‫این همه فکر تو سرمه ‫کاری نمی‌تونم بکنم
‫مثل آتیش، تو ذهنم و روحم
‫متاسفم.
‫احساسی که بهت دارم انقدر قویه ‫که از کنترلم خارجه
‫موهای تو می‌درخشه ‫مثل نوری از طلاست، الهیه
‫فقط یه تار، خیلی ظریفه ‫فکر می‌کنم خیلی عالی هستی
‫این میل شدید به لمس کردنت
‫اون موقع، یه قول دادم.
‫من مسئولیت رو به عنوان ‫اربابش قبول می‌کنم.
‫ازتون می‌خوام که زندگی ‫اسکار فرانسوا رو همینجا و الان بگیرید.
‫قسم خوردم که یه روزی جون خودمو ‫فدای تو کنم،
‫اسکار.
‫با این حال... من...
‫آندره...
‫سرتیپ ژرژا!
‫واحد آلن؟
‫درسته!
‫شنیدم اونا سلاح‌های گارد فرانسه رو ‫تو خیابون فروختن.
‫ژنرال بویه داره میاد!
‫رفتارتون یه جنایت پَسته ‫علیه ملته!
‫شما باید همین الان مجازات بشید!
‫لطفا صبر کنید، ژنرال بویه!
‫چی شده، سرتیپ؟
‫نمی‌تونم باور کنم ‫که اونا همچین کاری کرده باشن.
‫سروان، مثل همیشه ساده‌ای.
‫ما اسلحه‌هامونو فروختیم!
‫-چی؟ ‫-اما ما ذره‌ای پشیمونی نداریم.
‫-درسته! ‫-ما پشیمون نیستیم!
‫با پولی که از فروش اسلحه‌ها درآوردم،
‫مامانم می‌تونه یه هفته غذای گرم بخوره!
‫-منم همینطور! ‫-من تونستم برای بابام دکتر بگیرم!
‫داداش کوچیکم ‫برای اولین بار کفش خرید!
‫دیگه شیشه شکسته پاشو نمی‌بره!
‫برام مهم نیست اگه واسش زندانی بشم!
‫-منم همینطور! ‫-هرطور دوست دارید مجازاتمون کنید!
‫خدای من...
‫هیچ ایده‌ای نداشتم
‫که اوضاع اینجوریه...
‫برای بهونه دیگه دیره!
‫این غیرقابل بخششه.
‫ژنرال بویه!
‫بعدا سربازا رو شدیدا ‫توبیخ می‌کنم.
‫پس لطفا...
‫خانم، خودتو قاطی نکن!
‫یه اشراف‌زاده مثل تو چی می‌دونه؟
‫زود باشید و مجازاتمون کنید، ژنرال!
‫سروان، شما هم باید مجازاتمون کنید.
‫ساکت!
‫یه هفته ‫بازداشتگاه برای همه‌تون!
‫ژنرال، لطفا صبر کنید!
‫ژنرال!
‫بازداشت؟ همین؟
‫با کمال میل!
‫نمی‌فهمی؟
‫مجازات کردن شما آسونه.
‫من این اختیارو دارم.
‫اما حتی اگه از زور هم علیه شما استفاده کنم،
‫نمی‌تونم قلب‌هاتونو کنترل کنم.
‫چون قلب آزاده.
‫هر کدوم از ما، هر کی که باشیم،
‫یه آزادی تو قلبمون داریم ‫که هیچکس نمی‌تونه صاحبش بشه.
‫و اینطور... به خاطر همین،
‫من هرگز از اختیارم برای سرکوب شما استفاده نمی‌کنم.
‫هرگز شما رو مجازات نمی‌کنم.
‫چرا نمی‌تونید اینو بفهمید؟!
‫بابت کتک زدنتون عذرخواهی می‌کنم،
‫و بابت این واقعیت که ‫با اینکه مافوق شما هستم،
‫هیچی در مورد ‫مشکلات خانواده‌هاتون نمی‌دونستم.
‫من هیچ دلیل ‫یا صلاحیتی برای بودن اینجا ندارم.
‫همونطور که می‌خواید، ‫از گارد فرانسه می‌رم.
‫تا وقتی که سروان جدیدی منصوب بشه،
‫سرهنگ دَگول رو ‫به عنوان سرپرست معرفی می‌کنم.
‫سرتیپ ژرژا...
‫آندره، واسم اسب بیار.
‫اسکار...
‫مردها.
‫لطفا از دستورات سرهنگ دَگول اطاعت کنید.
‫سروان!
‫لطفا استعفا ندهید!
‫ما می‌ریم بازداشتگاه!
‫از روی ارادهٔ خودمون!
‫نه چون مجبور شدیم!
‫-با افتخار! ‫-ما آزاد خواهیم بود!
‫-سروان! ‫-ما می‌ریم!
‫مردها...
‫من...
‫اسکار.
‫من نزدیک بود ‫شما رو از این خوشحالی بزرگ محروم کنم...
‫شرابو بیار، آندره.
‫ممنون.
‫اسکار.
‫دیشب، من...
‫تو کسی هستی که تا حالا ‫همیشه نزدیک‌ترین نفر به من بودی.
‫همون چیزی که بهت گفتم.
‫آ... آره.
‫از حالا به بعد،
‫می‌خوام که ادامه بدی
‫همیشه کنار من باشی، آندره.
‫درست مثل همیشه.
‫چی می‌خواستی بهم بگی؟
‫اینجا یه مرده.
‫شک دارم که
‫اگه من همسر مرد دیگه‌ای بشم، ‫اون دیگه نتونه ادامه بده.
‫اونقدر منو دوست داره.
‫اگه دیگه نتونه زندگی کنه...
‫اگه ناراحت بشه...
‫اونوقت منم ‫غمگین‌ترین آدم دنیا میشم.
‫داری در مورد آندره گراندیه حرف می‌زنی؟
‫یعنی اون دلیلیه که ‫تو هرگز با کسی ازدواج نمی‌کنی؟
‫تو... دوستش داری؟
‫نمی‌دونم.
‫هرگز اینجوری بهش فکر نکرده بودم.
‫ما مثل برادر بودیم.
‫نه، شاید سال‌های حساس زندگیمون رو گذروندیم،
‫زمان‌های خوب و بد،
‫خیلی بیشتر از یه برادر معمولی.
‫و بدون اینکه من هرگز متوجه بشم،
‫روح‌های ما نزدیک و نزدیک‌تر شدن.
‫غم اون غم تو رو هم میاره.
‫این تمام چیزیه که لازم دارم بدونم.
‫چی؟
‫چون اگه تو ناراحت باشی،
‫اونوقت منم ‫غمگین‌ترین آدم دنیا میشم.
‫دو ژیرودل...
‫لطفا بپذیر
‫این تنها نشانه‌ی عشق من رو.
‫پیشنهادم رو پس می‌گیرم.
‫ممنون، دو ژیرودل.
‫ها؟
‫اسکار؟
‫باید از شما تشکر کنم، پدر.
‫چی؟
‫شما زندگی‌ای که داشتم رو برام فراهم کردید.
‫اگرچه من زن هستم، ‫اما خیلی از دنیا رو دیدم
‫و تلاش کردم ‫مسیر خودم رو به عنوان یه انسان بسازم.
‫اسکار.
‫من دیگه حسرت ندارم.
‫قلب خودم رو دنبال می‌کنم
‫و راهی که انتخاب کردم رو می‌رم.
‫خودمو تسلیم ‫شمشیر و گلوله‌هام می‌کنم
‫و مثل یه فرزند مریخ زندگی می‌کنم!
‫حالا وقتشه زنجیرها رو بشکنیم ‫هیچکس نمی‌تونه عشق واقعی تو رگ‌هامون رو متوقف کنه
‫دیگه خودمو تحقیر نمی‌کنم
‫فقط به خودم باور دارم، نه به اونا
‫مهم نیست بقیه چی میگن
‫تمام خاطراتم رو عزیز می‌دارم
‫نزدیک‌تر به قلبم می‌مونن ‫همه رو مثل جام نگه می‌دارم
‫حالا می‌دونم چطور زندگی کنم
‫زنجیرهای فولادی ‫دور روحم
‫نتونستن منو ببندن ‫حالا که به خودم باور دارم
‫دیگه شکی نیست، حالا می‌جنگم
‫این انتخاب منه
‫می‌دونم اینجوری می‌تونم آزاد باشم
‫چون من فرزند مریخ هستم
‫تردیدها در گذشته موندن
‫در تلاشی برای نجات ‫اقتصاد در حال فروپاشی،
‫دولت برنامه‌ریزی کرد که ‫مالیات عوام رو بیشتر بالا ببره.
‫ناگزیر، واکنش شدیدی وجود داشت.
‫لویی شانزدهم چاره‌ای نداشت ‫جز احضار نمایندگان
‫روحانیون، ‫اشراف، و عوام
‫برای مجلسی معروف به ‫مجلس عمومی.
‫اگرچه با مشکلات زیادی روبرو بودند، ‫نمایندگان عوام جسور بودند.
‫مردها!
‫همین الان، قلب‌ها، ‫دست‌ها، و صداهامون رو متحد کنیم!
‫شکست نمی‌خوریم!
‫چقدر شدید.
‫چه هیجان‌انگیز.
‫همه‌شون به آینده باور دارن.
‫اونا از قلب آزاد خودشون پیروی می‌کنند.
‫اسکار.
‫به گارد سلطنتی برگرد.
‫جایی که هستی امن نیست.
‫منظورت چیه؟
‫از سراسر فرانسه،
‫نیروهای اعلیحضرت ‫در پاریس به تعداد زیاد جمع خواهند شد.
‫عوام توسط ‫نمایندگان عامی، بربر و تحریک‌آمیز، عصبانی شده‌اند.
‫نیروها اون‌ها رو سرکوب می‌کنند.
‫با عرض پوزش،
‫نیروهای مسلح برای ‫حفاظت از شهروندان وجود دارند.
‫اون‌ها نباید ‫تفنگ‌هاشون رو به سمت مردم نشانه بگیرند.
‫اسکار...
‫اعلیحضرت ‫نمایندگان رو بی‌ادب و وحشی توصیف کردند.
‫اما... من نمی‌تونم موافق باشم.
‫باهاشون همدردی می‌کنی، نه؟
‫نه، من--
‫قدرت پادشاه از جانب خداست.
‫فقط اعلیحضرت هستن که ‫می‌تونن کشور فرانسه رو رهبری کنند.
‫اگه نظرات عوام رو بپذیریم، ‫کشور دوام نمیاره.
‫اینقدر غرور و اعتماد به نفس بی‌نقص.
‫کسی که برای ملکه شدن متولد شده
‫نمی‌تونه جور دیگه‌ای زندگی کنه.
‫اسکار، به گارد سلطنتی برگرد.
‫من یه سروان تو گارد فرانسه هستم.
‫این یه خداحافظیه.
‫خداحافظ، ملکه ماری آنتوانت.
‫۱۰ جولای ۱۷۸۹
‫تا ۱۰ جولای ۱۷۸۹،
‫رژیم‌های زیادی ‫از سراسر فرانسه به پاریس اومده بودن.
‫خشم و درد
‫دیگه کافیه ‫باید یکی رو سرزنش کرد
‫روزها در تاریکی عمیق
‫حالا به ما نگاه کن ‫خیلی افسرده و درمانده
‫شهروندان!
‫بالاخره،
‫پادشاه ما، ‫مردم رو به یه چالش مستقیم دعوت کرده!
‫خشم درونمونو سوزوند
‫گوش کنید، قیام کنید و همه اسلحه بردارید
‫تمومه، این دفعه کار تمومه
‫گوش کنید، ما برای آزاد بودن به دنیا اومدیم ‫این حق مسلم ماست
‫به خاطر همینه که می‌جنگیم
‫زندگی‌هامونو پس می‌گیریم
‫به این رژیم پایان بدید ‫این زنجیرها رو پاره کنید
‫راست می‌ایستیم، سر جامون می‌مونیم ‫سرمونو بالا نگه می‌داریم
‫همینجا و حالا با هم قوی هستیم ‫آینده‌مون ارزش تلاش کردن رو داره
‫قوانین جدید برای یه فرانسه ‫مقتدر و سربلند
‫رویای آزاد بودن رو داریم، نه کنترل شدن ‫تحت هیچ شرایطی
‫اوه، زنده باد فرانسه
‫آزادی، برابری، برادری
‫این غیر قابل قبوله، سروان!
‫اگه ما بسیج بشیم،
‫معنیش این نیست که ‫اسلحه‌هامونو به سمت مردم نشونه بگیریم؟
‫لزومی نداره.
‫دستور بسیج شدنه، نه پیشروی.
‫چه فرقی داره؟
‫تو... تو یه اشرافی، پس...
‫من یه اشرافیم، خب که چی؟
‫فکر می‌کنی این به من ضربه نمی‌زنه؟
‫هیچ سربازی بی‌صدا از من پیروی نمی‌کنه؟
‫من باهاتون میام ‫و خودم شخصاً فرماندهی رو به عهده می‌گیرم!
‫-سروان میاد؟ ‫-با ما؟
‫یعنی انتخاب می‌کنی که کنار ما باشی؟
‫طبیعتاً.
‫در این صورت، منم میام.
‫اگه تحت فرماندهی شما باشم!
‫-درسته! ‫-آره!
‫آندره.
‫بله؟
‫تو باید بمونی.
‫تو فقط یه چشم داری. ‫پاریس برات خیلی خطرناکه.
‫من و تو به با هم بودن ادامه میدیم.
‫خودت گفتی.
‫من... سایه تو هستم.
‫من نمی‌تونم جدا از تو وجود داشته باشم.
‫من با تو میام... تا اعماق جهنم.
‫آندره...
‫می‌فهمم.
‫پس خواهش می‌کنم به این درخواست خودخواهانه‌ام تن بده.
‫نزدیکم بمون ‫و نذار شجاعتم رو از دست بدم.
‫بله. من هیچ‌وقت ترکت نمی‌کنم.
‫گرمای تو بی‌نهایته.
‫این بده.
‫نمی‌تونم بذارم اون بفهمه.
‫نمی‌تونم... به کسی بگم.
‫اسکار.
‫بله؟
‫وقتی بهت گفتم ازدواج کن،
‫از سر تمایل به محافظت از تو بود
‫در برابر طوفان پیش رو.
‫با این حال،
‫تو باید بری.
‫برو جایی که راه انتخابی‌ات تو رو می‌بره. ‫کاری رو انجام بده که اشتیاقت ازت می‌خواد.
‫هر اتفاقی که ممکنه بیفته،
‫لطفاً باور داشته باشید که شما من رو ‫ترسو بار نیاوردید، پدر.
‫بله.
‫ولی...
‫ولی لطفاً بهم قول بده
‫که حتماً به خونه برمی‌گردی.
‫مادر...
‫اسکار، من شراب آوردم.
‫اینجا میذارمش.
‫آندره.
‫بله؟
‫امشب...
‫این یه شب...
‫با تو...
‫ها؟
‫با هم... با تو...
‫بذار من همسر... آندره گراندیر باشم.
‫تو... تمام خودت رو بهم میدی؟
‫یعنی... تو میخوای مال من باشی؟
‫با کسی مثل من؟
‫اسکار!
‫دیگه نمیتونم صبر کنم.
‫منتظر موندم.
‫بیش از اندازه کافی منتظر موندم.
‫اسکار.
‫دیگه نمیتونم صبر کنم!
‫هیچی نیست
‫که بترسیم.
‫من مال تو میشم.
‫گرمای تو رو خیلی ظریف حس میکنم
‫وقتی نزدیکم وایمیستی
‫به خاطر تو، یه چراغ روشن می‌کنم
‫حس می‌کنم زمانش فرا رسیده
‫همه چیزمو بهت میدم
‫دوستت دارم.
‫تو روزای خوب و بد،
‫زندگیمو با تو قسمت کردم.
‫و برای اینکه بتونیم به قسمت کردن زندگیمون ادامه بدیم،
‫همه چیزمونو به همدیگه میدیم.
‫تو اونجا بودی.
‫تو صداهای گذرای بهار.
‫تو روزهای خیره کننده تابستون.
‫تو حس پاییز ‫و سختی زمستون.
‫درست مثل ستاره‌های دوقلوی ‫کاستور و پولوکس،
‫تو با من بودی.
‫دوستت دارم.
‫آندره.
‫آندره!
‫شوهرم.
‫دوستت دارم.
‫مردها! به جلو قدم رو!
‫کاخ تویلری
‫در ۱۳ جولای ۱۷۸۹،
‫بعد از اینکه مردم گرسنه
‫به سمت رژیم سلطنتی آلمان سنگ پرتاب کردن، آشوب به پا شد.
‫سربازها!
‫نیروها به روی غیرنظامی‌ها آتش گشودن.
‫قبلاً بهتون گفتم.
‫قلب آزاده.
‫من گفتم که هر انسانی ‫یه آزادی توی قلبش داره
‫گفتم که هر انسانی ‫آزادی رو تو قلبش داره که هیچ‌کس نمیتونه تصاحبش کنه یا به بردگی بگیرتش.
‫حالا، میخوام یه اشتباه رو تو حرفم ‫اصلاح کنم.
‫فقط قلب نیست ‫که لایق آزادیه!
‫هر فردی، از نوک انگشت ‫تا تک تک موهاش،
‫پیش خدا برابره و باید آزاد باشه.
‫حالا، ما شهروندان فرانسه
‫زیر پرچم آزادی، برابری و برادری ‫یه حرکت قهرمانانه رو شروع می‌کنیم.
‫من بدین وسیله از لقب کنتس ‫دست می‌کشم
‫و تمام زمین‌های در اختیارم!
‫حالا، انتخاب کنید!
‫میخواید ابزار دست اشراف باشید ‫که به سمت مردم برمی‌گردن؟
‫یا میخواید از آزادیتون استفاده کنید
‫و تو این حرکت جدید و باشکوه ‫به توده‌ها ملحق بشید؟
‫س... سروان!
‫معلومه که با شماییم، سروان!
‫زنده باد سروان!
‫زنده باد فرانسه!
‫حالا، سربازهای شجاع من.
‫بیاید در کنار مردم برای ‫خیر و صلاح کشور بجنگیم!
‫تاریخ ساخته خواهد شد ‫نه توسط یک قهرمان یا یک ژنرال
‫تاریخ رو یه قهرمان یا یه ژنرال نمی‌سازه ‫بلکه ما به عنوان شهروند می‌سازیم!
‫ما تبدیل می‌شیم به ‫قهرمان‌های بی‌نام و نشون کشور!
‫نگاه‌هاتون رو به سمت باغ تویلری بدوزید!
‫حمله!
‫-آندره. ‫-هوم؟
‫بعد از اینکه جنگ تموم شد، ‫برای عروسیمون آماده شو.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ به تمام محدودیت‌های قدیمی
‫و روزایی که دوستشون داشتم!
‫گارد فرانسه!
‫به جلو!
‫آتش!
‫گارد فرانسه طرف ماست؟
‫نه گارد فرانسه!
‫اسکار...
‫آتش!
‫صف‌ها رو نشکنید.
‫به جلو!
‫حالا، پخش شید!
‫از شهروندها محافظت کنید ‫و دشمنا رو محاصره کنید!
‫نذارید پیشروی کنن!
‫یه زن مسئولشونه. ‫از هم می‌پاشن!
‫سگ‌های اشراف.
‫سروانمون رو دست کم نگیرید!
‫زنده باد گارد فرانسه!
‫بیاید از گارد فرانسه حمایت کنیم!
‫آتش!
‫آماده!
‫آتش!
‫ژان... ژان!
‫ژان!
‫آماده!
‫اسکار!
‫آندره!
‫آتش!
‫آندره!
‫لعنت بهش.
‫آتش!
‫لعنت بهشون. عقب‌نشینی کنید!
‫به سمت شان دو مارس عقب‌نشینی کنید!
‫پیش ما بمون! خوب میشی!
‫ب... برگرد سر پستت.
‫حرف نزن.
‫چرا... باید سروان
‫میدان جنگ رو... ترک کنه؟
‫حرف نزن!
‫آندره.
‫بیا اول جلوی خونریزی رو بگیریم.
‫چشمات...
‫چی؟
‫و...
‫بینیت.
‫آه، آره. لبهات.
‫نمیتونی... ببینی؟
‫این از کی شروع شد، آندره؟
‫-از کی؟! ‫-سروان!
‫چرا... چرا به من نگفتی؟!
‫چرا با من اومدی؟!
‫تو... تو احمق عوضی!
‫آندره...
‫اسکار...
‫آه...
‫آه!
‫چشمای آبی تو.
‫اونا شبیه
‫چشمای پگاسوس هستن.
‫و مثل بال‌های تپنده قلبش،
‫موهای بلوندت تو باد تکون می‌خورن.
‫تو باد...
‫آندره.
‫نه... نرو!
‫منو ترک نکن!
‫منو اینجا تنها نذار!
‫آندره!
‫۱۴ جولای ۱۷۸۹.
‫این روز، ‫که در سراسر دنیا مشهور شد،
‫درست مثل روز قبل شروع شد.
‫آسمون صاف. گرم.
‫سربازها.
‫توپ‌های باستیل همه به سمت ‫خیابون‌های پاریس نشونه رفتن.
‫با خشمی که تو قلباشون شعله می‌کشه،
‫شهروندها دارن به باستیل ‫نزدیک میشن.
‫بیاید بهشون ملحق شیم!
‫بیاید باهاشون بجنگیم!
‫ما رفتیم، آندره.
‫آماده‌ای؟
‫یه... یه لحظه، لطفاً.
‫معذرت می‌خوام.
‫به سمت باستیل!
‫-باز کنید! ‫-سلاح‌ها رو تحویل بدید!
‫سلاح‌ها!
‫فرمانده، دستورمون چیه؟
‫شهروندها فقط یه مشت اراذل و اوباشن. ‫حریف ما نمیشن.
‫آماده آتش!
‫آتش!
‫به مجروح‌ها کمک کنید!
‫چرا دارن شلیک میکنن؟
‫نجات پیدا کردیم!
‫گارد فرانسه!
‫آماده!
‫آتش!
‫حالا وقتشه ‫تا خودمون رو از زنجیر آزاد کنیم
‫به اندازه کافی درد کشیدیم ‫زیر بار فشار شکستیم
‫شکستن دیوارها خیلی سخت و بلند به نظر می‌رسید...
‫یه ضربه مستقیم!
‫دورهای بعدی رو آماده کنید! ‫یه ضربتی کارش رو تموم می‌کنیم!
‫شهروندان!
‫ارابه‌های پر از کاه رو آتیش بزنید!
‫زیر پوشش دود به پل متحرک ‫حمله کنید!
‫آلن! به شلیک ادامه بده! ‫توپچی‌ها رو هدف بگیر!
‫پیر!
‫سربازها رو هدایت کن تا به شهروندها ‫برای پایین آوردن پل متحرک کمک کنن!
‫به ساختمون حمله می‌کنیم!
‫درسته! به شلیک ادامه بدید!
‫وقتی شهروندها داخل شدن، ‫همگی با هم پوشش آتش بدید!
‫ف... فرمانده‌شون!
‫اونو هدف بگیرید!
‫دلسرد نشید!
‫لا سال، توپ‌ها رو بیار جلو ‫تا دروازه رو منفجر کنیم!
‫سروان!
‫آتش! منتظر چی هستید؟
‫سروان!
‫-سروان! ‫-سروان!
‫آلن... بازوت...
‫به... جنگیدن... ادامه بده...
‫از... شلیک کردن... دست نکش...
‫فقط یکم دیگه...
‫و باستیل... سقوط می‌کنه.
‫-بله، سروان! ‫-بله، سروان!
‫آن...
‫آندره من...
‫درد... داشت؟
‫دستت رو بده به من، آندره.
‫نذار شجاعتم رو از دست بدم...
‫سروان... سروان!
‫منو بخوابون، آلن.
‫میتونی پشت خط مقدم درمان بشی.
‫ازتون خواهش می‌کنم...
‫لطفاً... منو بخوابون.
‫آندره...
‫منتظرمه...
‫احساس آرامش می‌کنم.
‫از حقیقت خودم پیروی کردم.
‫حتی یه لحظه هم با پشیمونی زندگی نکردم.
‫چون عشق رو شناختم.
‫س... سروان!
‫یه پرچم سفید بالای باستیل!
‫بالاخره... سقوط کرد!
‫فرانسه محبوبم.
‫مردم جسور و باشکوه فرانسه.
‫آزادی، برابری و برادری.
‫باشد که این آرمان‌های ارزشمند
‫تا ابد سنگ بنای بشریت باقی بمونن.
‫زنده باد...
‫فرانسه...
‫سروان!
‫-سروان! ‫-سروان!
‫-ما انجامش دادیم! ‫-هورا!
‫پیروزی!
‫۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹: سقوط باستیل
‫اون لحظه شروع فصل جدیدی در تاریخ بود.
‫۲۶ اوت ۱۷۸۹: اعلامیه حقوق بشر و شهروند
‫این اعلامیه، با تجلیل از آزادی ‫و برابری همه مردم،
‫به یک بنای یادبود ماندگار ‫در تاریخ بشر تبدیل شد.
‫۵ اکتبر ۱۷۸۹: راهپیمایی اکتبر
‫زنان پاریسی که از کمبود غذا خشمگین بودن،
‫به سمت ورسای راهپیمایی کردن.
‫۶ اکتبر ۱۷۸۹
‫خانواده سلطنتی برای همیشه ورسای رو ترک کردن
‫و به سمت کاخ تویلری در پاریس رفتن.
‫۲۰ ژوئن ۱۷۹۱: فرار به ورن
‫خانواده سلطنتی با کمک فون فرسن، ‫در تلاش برای فرار از کشور شکست خوردن.
‫خشم در بین شهروندان بیشتر شد.
‫۱۳ اوت ۱۷۹۲
‫قدرت سلطنتی لغو شد.
‫خانواده سلطنتی ‫در برج تمپل زندانی شدن.
‫۲۱ سپتامبر ۱۷۹۲: ‫لغو سلطنت
‫لویی شانزدهم استعفا داد ‫و فرانسه جمهوری اعلام شد.
‫۲۱ ژانویه ۱۷۹۳
‫لویی شانزدهم اعدام شد.
‫۱ اوت ۱۷۹۳
‫ماری آنتوانت از فرزندانش جدا شد
‫و به کنسرژری منتقل شد.
‫۱۶ اکتبر ۱۷۹۳
‫ماری آنتوانت اعدام شد.
‫۲۰ ژوئن ۱۸۱۰
‫هانس اکسل فون فرسن توسط اوباش ‫در زادگاهش سوئد کشته شد.
‫او به قولش به ماری آنتوانت وفادار موند ‫و هرگز ازدواج نکرد.
‫انقلاب فرانسه،
‫با شروع سقوط باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹،
‫منجر به دوره وحشت شد،
‫که پس از کودتای ناپلئون ‫در ۹ نوامبر ۱۷۹۹ به پایان رسید.
‫این گل‌های رز در اون دوران پرتلاطم زندگی کردن،
‫و مصمم به دنبال اراده خودشون بودن.
‫و اونها همچنان به زیبایی شکوفه می‌دن،
‫با سرزندگی و وقار.
‫رنگشون هرگز محو نمیشه،
‫غرق در نور گرم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.