..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اثری کلاسیک و جاودانه از «ویکتور هوگو» ‫(نویسندۀ فرانسویِ قرنِ نوزدهمِ میلادی)
‫«گوژپُشتِ نوتِردام»
‫کارگردان: «ویلیام دیتِرل»
‫با پایانِ قرنِ پانزدهم میلادی، دورانِ «قرونِ وُسطی» نیز به اتمام رسید. ‫(پایانِ امپراطوری روم باستان در سالِ 476 تا اوایلِ دورۀ رنسانس)
‫اروپا دست‌خوشِ تغییراتِ شگرفی شد.
‫فرانسه بعد از چندین قرن تباهی و جنگ، بالاخره رویِ آرامش را به خود دید.
‫مردم در سایۀ حکومتِ «لوییِ یازدهم» دوباره امیدشان را به دست آوردند... ‫(پادشاهِ فرانسه از ۱۴۶۱ تا ۱۴۸۳ میلادی)
‫و رویایِ پیشرفت در سر می‌پَروَراندند.
‫اما خرافه و تعصب اغلب مانعی بر سر راه بودند...
‫و سعی در نابودیِ روحِیۀ ماجراجویانۀ انسان داشتند.
‫RevivedCinema :ارائه‌ای از کانالِ تلگرامیِ
‫مترجم: هومن
‫هرگز «آنجِلوسی» به این زیبایی نشنیده‌ام. ‫(ناقوسی که در هنگامِ نیایشِ حضرتِ عیسی نواخته می‌شود)
‫چه کسی ناقوس‌زنِ «نوتِردام» است؟ ‫(کلیسایِ جامعِ مسیحیانِ کاتولیک واقع در شهرِ پاریس)
‫«کازیمودو»، عالیجناب. ‫(نام شخص، اولین یکشنبۀ بعد از عیدِ پاک در دینِ مسیحیت)
‫مردم او را گوژپُشت صدا می‌زنند.
‫«کازیمودو»؟ هِه، چه نامِ عجیبی.
‫و اکنون استاد «فیشر» برویم تا ببینیم که به چه دلیل...
‫قاضی اعظمِ من اصرار داشتند که از کارگاهِ شما دیدن کنم.
‫این دستگاه چه نام دارد؟
‫عالیجناب، «گوتِنبِرگ» مخترعِ آلمانی ‫نامِ این وسیله را دستگاهِ چاپ گذاشته است.
‫- کاربُردش چیست؟ ‫- اعلیحضرت، برایِ چاپِ کتاب به کار می‌رود.
‫- برایِ چه کسانی؟ ‫- برایِ مردم.
‫هرگاه که بتوانند به کتاب دسترسی پیدا کنند، خواندن یاد خواهند گرفت.
‫در عرضِ چند هفته می‌توانم یک جلد کتاب به مانندِ این چاپ کنم.
‫آن هم به شیوه‌ای کاملاً ارزان قیمت.
‫فکرش را بکن «فرولو» فقط در عرضِ چند هفته.
‫آن هنگام که من سفارشِ کتابِ دعایم را دادم...
‫سال‌ها طول کشید که یک نسخه از آن را آماده کنند...
‫و هزینۀ گزافی برایم در پی داشت.
‫هر چند این کتاب از یک کتابِ چاپی زیباتر است.
‫در هر حال، دستگاهِ چاپ در نوع خود معجزه‌ای است.
‫معجزه‌ای ترسناک.
‫ترسناک؟ این دستگاهِ کوچک؟
‫«چیزهایِ کوچک راهی برایِ غلبه بر بزرگان دارند.» ‫(نقل قولی از سونیا لِوییِن فیلم‌نامه‌نویسِ آمریکایی-روسی)
‫«موش صحراییِ رودِ نیل تمساح را از پای در می‌آورد.» ‫(نقل قولی از ویکتور هوگو نویسندۀ فرانسوی)
‫این دستگاهِ چاپِ کوچک می‌تواند یک پادشاهی را سرنگون کند.
‫آه خونسرد باشید قاضیِ اعظم، ‫این موضوع را این‌قدر بزرگ جلوه ندهید.
‫این دیگر چیست؟
‫این اولین صفحه از یک کتابِ جدید است عالیجناب.
‫بگذارید تا نگاهی بیندازم.
‫«در بابِ آزادیِ اندیشه»
‫- چه کسی این را نوشته؟ ‫- «پی‌یِر گرینگوار».
‫«گرینگوار»؟ او دیگر کیست؟
‫شاعری است فرانسوی عالیجناب.
‫مُرتَد است عالیجناب.
‫انتشارِ کتاب‌هایِ او موجبِ سرایتِ بیماری می‌شود.
‫تو از کجا می‌دانی؟
‫شاید موهبتِ بزرگی برای مردم فرانسه باشد، چنانچه بتوانند ‫به این کتاب‌ها دست یابند و نحوۀ خواندن را یاد بگیرند.
‫به نظرِ من، این قالبِ جدیدی برای بیانِ اندیشه است.
‫دنیایِ بیرون در همان قالبِ قدیمی مانده است.
‫در سراسرِ فرانسه، در همۀ شهرها
‫کلیساهایِ جامعی مانندِ این پابرجا هستند
‫که یادمانِ پیروزمندانۀ ایامِ گذشته‌اند.
‫آنان به مانندِ نگهبانانی نیرومند از فرازِ خانه‌هایِ مردم سر بر آورده‌اند
‫و ایمانِ راسخ مسیحیِ‌شان را زنده نگه می‌دارند.
‫هر طاق، هر ستون و هر تندیس
‫برگه‌ای است حکاکی شده در تاریخِ ما.
‫کتابی است سنگی
‫در تمجید از روحِ فرانسه.
‫کلیساهایِ جامع دست‌نوشتۀ گذشته‌اند.
‫دستگاهِ چاپ برایِ زمانۀ ماست
‫و من هیچ اقدامی برایِ متوقف کردن آن نمی‌کنم «فرولو».
‫بایستی دستگاهِ چاپ را بشکنیم و صاحبِ چاپخانه را به این دلیل ‫که می‌خواهد آیینِ قدیمی و مقدسِ‌مان را نابود کند، اعدام کنیم.
‫خیر، خیر، خیر. من چنین حماقتی نمی‌کنم.
‫من از فرانسه در برابرِ این کتاب‌ها محافظت خواهم کرد
‫همانطور که از آن در برابرِ ساحره‌ها، ‫جادوگران و کولی‌ها محافظت خواهم نمود؛
‫نژادهایِ بیگانه‌ای که تمامِ اروپا را اِشغال کرده‌اند.
‫جلوتر نیایید.
‫چرا ما را متوقف کرده‌اید؟
‫زیرا از این به بعد هیچ کولی‌ای بدون مُجوّز نمی‌تواند وارد پاریس شود.
‫- این قانونِ جدید است. ‫- چرا دیگران می‌توانند اما ما نمی‌توانیم وارد شویم؟
‫آن‌ها فرانسوی‌اند. شما کولی هستید. بیگانه‌اید.
‫بیگانه.
‫شما دیروز آمدید ما هم امروز آمده‌ایم.
‫آهای! آهای! آهای!
‫بگذار عبور کنند. امروز، روزِ «جشنِ احمق‌ها»ست. ‫(یکی از جشنواره‌های مردمی قرون وسطی)
‫چه جشن باشد چه نباشد، ما بیگانگان را ‫راه نمی‌دهیم. متوقفش کنید. بگیریدش.
‫چه اتفاقی افتاده «هِلِن»؟
‫مادربزرگ، گوژپُشتِ نوتِردام درست از کنارم رد شد.
‫سریع برگرد به خانه و شمعی روشن کن.
‫این کار هم در برابرِ «کازیمودو» بی‌فایده است. ‫او تسخیر شده است.
‫«ییوان» تو برایِ دیدنِ پادشاه به مراسمِ جشن نمی‌آیی؟
‫نمی‌توانم. مادرم می‌گوید آن‌جا پُر از دزد و گِداست.
‫در خانه هم که بمانی به سراغت خواهند آمد. حالا خواهی دید.
‫بسیار خُب، او چه کاری می‌خواهد بکند؟
‫این ابله شایعاتی در موردِ مُدَوّر بودنِ زمین شنیده ‫دارد تلاش می‌کند تا به شبه جزیرۀ هند برود.
‫- مُدَوّر نیست، مُسطح است. ‫- ابله؟
‫برخی از جغرافی‌دانان و ریاضی‌دانان نیز معتقدند که زمین مُدَوّر است.
‫- مُدَوّر نیست، مُسطح است. ‫- آن نامه‌ای را به خاطر داری که از طرفِ
‫نامش چه بود؟ کریستوفر کُ... آها «کریستوفر کُلُمب» ‫(کاشِف و تاجر ایتالیایی که آمریکا را کشف کرد)
‫نوشته شده و در آن ادعا کرده بود که توانسته از کرانۀ باختری
‫- به شبه جزیرۀ هند برود؟ ‫- مُسطح است.
‫بسیار وسوسه شدم که من هم چنین سفر پُرمخاطره‌ای را انجام دهم.
‫کشورِ ما استطاعتِ مالیِ چنین اقدامی را ندارد.
‫«کُلُمب». اوهوم. مردی که دربارِ اسپانیا را به سُخره گرفت.
‫کسی چه می‌داند؟
‫شاید در آینده اثبات شود که دربارِ «فِردیناند» خود مایۀ خنده بوده. ‫(پادشاهِ اسپانیا از 1452 تا 1516 میلادی)
‫- مُدَوّر نیست. ‫- زیرِ لب چه می‌گویی دکتر؟
‫- زمین مُدَوّر نیست. مُسطح است. ‫- تو از کجا می‌دانی؟
‫در تمامیِ سفرهایم به کشورهایِ اروپایی ‫آن را مشاهده کرده‌ام. همه جا مُسطح است.
‫اوه، بیایید به نمایش گوش بسپاریم.
‫کهنه هرگز دوام نمی‌آورد.
‫جدید جایِ آن را می‌گیرد.
‫دلبستگی به گذشته کار احمقانه‌ای است.
‫به چهرۀ آینده ایمان بیاورید.
‫گفتنِ این‌که مرگ، سرنوشتِ هر نجیب‌زاده ‫و دهقانی است، باعثِ رنجش من می‌شود.
‫در رَحِم به دنیا می‌آیی
‫و در نهایت به گور می‌روی.
‫«کلوپِن» دارد می‌آید.
‫به من کمک کنید!
‫- کار و کاسبی چطور است؟ ‫- بَد.
‫اَه!
‫- کار و کاسبی چطور است؟ ‫- اگر آن نمایش نبود می‌توانست بهتر هم باشد.
‫- ترتیبِ آن را خواهم داد. ‫- بهتر است که این کار را بکنی.
‫به خواب می‌روی، زندگی می‌کنی و مجدداً به خواب ابدی می‌روی.
‫آگاه باش تا زندگی‌ات به بِطالَت نگذرد.
‫و اگر زیاد بخوری دوباره بالا خواهی آورد.
‫اِی انسان‌هایِ احمقِ مست، چقدر که شما نادانید.
‫من حقیقت را به شما عرضه می‌دارم.
‫- ما حقیقتِ تو را نمی‌خواهیم. ‫- خیر حقیقت را نمی‌خواهیم.
‫هم اکنون شاهِ احمق‌ها را انتخاب خواهیم کرد.
‫داوطلبان، اعم از زن و مرد، جلو بیایید.
‫زشت‌ترین صورت، برندۀ تاجِ پادشاهی خواهد شد.
‫زِشت روی‌ها!
‫به نظرتان صورتش چگونه است؟
‫زشتی برایِ انسان جذابیتِ زیادی دارد.
‫- بسته به سلیقۀ هر شخص فرق می‌کند. ‫- نه این یک چیزِ غریزی است.
‫با این‌که از زشتی دوری می‌کنند اما همچنان می‌خواهند که آن را ببینند.
‫جذبۀ فراوانی دارد.
‫لذت را از دلِ ترس بیرون می‌کِشیم.
‫فقط عوام به این گونه‌اند، سرورم.
‫این‌گونه فکر می‌کنی؟
‫دوستانِ ما را ببینید.
‫به نظر نمی‌رسد که علاقه‌ای هم نداشته باشند.
‫- وحشتناک است. ‫- این زشت‌ترین صورتی است که تا به حال دیده‌ام.
‫- رُعب‌آور است. ‫- زیباست.
‫- چه؟ ‫- آن دختر را می‌گویم. چه زیباست.
‫هیچ وقت او را ندیده بودم. تو دیده بودی؟
‫زیباست.
‫- او کیست؟ اِسمش چیست؟ ‫- «اِسمِرالدا».
‫«اِسمِرالدا».
‫به نظر مردم از او خوشِ‌شان آمده و من هم همین‌طور.
‫- دکتر نیم «لیوِر» به من قرض بده. ‫- نیم «لیوِر»؟ ‫(واحد قدیمیِ پول فرانسه)
‫- بیم آن داری که پولت را پس ندهم؟ ‫- اما او یک کولی است سرورم.
‫چه کسی به نژادِ او اهمیت می‌دهد؟
‫هِه. او زیباست.
‫آیا او باعثِ بالا رفتنِ ضربانِ قلبت نمی‌شود؟
‫شما چه دکتر؟
‫سرورم چهار بار همسرانم را از دست داده‌ام
‫اما می‌توانم دوباره از نو شروع کنم.
‫چه شده؟
‫آن چشمان به من خیره شده‌اند.
‫- یک نفر آن‌جاست. ‫- یک حیوان است.
‫- شیطان است. ‫- اگر تو یک مسیحیِ درست‌کاری، همین الان بیرون بیا.
‫- بیایید برویم این زیر ببینیم چه خبر است. ‫- بیاوریدش بیرون.
‫بروید این زیر. بگیریدش. زود باشید.
‫از آن طرف دارد فرار می‌کند.
‫«کازیمودو»ست. گوژپُشتِ نوتِردام.
‫راه بیفت!
‫خیر، خیر، خیر.
‫تفریحِ‌شان را تباه نکن «فرولو».
‫همین‌جا بمان.
‫- او را پادشاه کنید! ‫- آری درست است!
‫بسیار خُب «کازیمودو»، ما می‌دانستیم که تو زشتی ‫اما فکرش را نمی‌کردیم که تا این حد زشت باشی.
‫هیچ وقت به تو نزدیک نشده بودیم. ‫تو همیشه آن بالا کنارِ ناقوس‌ها بودی.
‫و اکنون می‌خواهیم که تو را پادشاهِ احمق‌ها کنیم.
‫نظرت چیست؟
‫جریان از چه قرار است؟ آیا ناشنوایی؟
‫خدا مرگت دهد. من به تو تاجِ پادشاهی را ‫پیشنهاد کردم و تو داری مرا گاز می‌گیری؟
‫او ناشنواست. ناقوس‌ها این بلا را به سَرِ او آورده‌اند.
‫ناشنواست. شاید لال هم باشد.
‫- همین باعث می‌شود که او پادشاهِ بی‌نقصی باشد. ‫- نه او می‌تواند حرف بزند.
‫اما خودش که تمایلی ندارد.
‫- پس چه کارش کنیم؟ ‫- تاج را به او نشان بده.
‫به اتفاقِ آرا تو را به عنوانِ پادشاهِ احمق‌ها انتخاب می‌کنیم.
‫♫ پادشاه «کازیمودو»، به ظاهر «کازیمودو»
‫♫ «کازیمودو» فرمانروایِ احمق‌ها، ما سرِ تعظیم فرود می‌آوریم.
‫♫ تمامیِ آشغال‌گَرد‌ها و بی‌خانمان‌هایِ فرانسه
‫♫ تو را به عنوانِ یک احمق با تاجی بر رویِ پیشانیِ زشتت قبول می‌کنند.
‫♫ درود بر شاهِ ابله، فریاد بزنید و بخوانید
‫♫ «کازیمودو»، «کازیمودو»
‫♫ پادشاهِ احمق‌ها «کازیمودو».
‫♫ درود بر پادشاه
‫♫ پادشاهِ احمق‌ها.
‫♫ قوقولی قوقو، قوقولی قوقو.
‫♫ «کازیمودو»، قوقولی قوقو.
‫من پادشاهِ راستینِ احمق‌ها هستم.
‫من برایِ زیبایی می‌جنگَم و این زشتی است که تاج را بر سَر می‌گُذارد.
‫از من احمق‌تر کسی وجود دارد؟
‫♫ تمامیِ آشغال‌گَرد‌ها و بی‌خانمان‌هایِ فرانسه
‫♫ تو را به عنوانِ یک احمق با تاجی بر پیشانیِ زشتت قبول می‌کنند.
‫♫ درود بر شاهِ ابله، فریاد بزنید و بخوانید
‫♫ «کازیمودو»، «کازیمودو»
‫♫ پادشاهِ احمق‌ها «کازیمودو».
‫بَس است!
‫او نمی‌تواند پادشاهِ ما را با خودش بِبَرد.
‫صورت‌حساب قبول نیست، فقط دادخواست.
‫ولی من پول لازم دارم. پولِ هنرپیشه‌ها هم باید ‫داده شود. نمایش تمام شده است.
‫- الان وقتِ مناسبی برایِ درخواستِ پول نیست. ‫- هیچ موقع وقتش نبوده.
‫- پس ما باید گرسنه بمانیم. ‫- بسیار خُب هُل ندهید، هُل ندهید.
‫- من باید پادشاه را ببینم. من باید ببینمش. ‫- باید او را ببینی؟ ها-ها-ها.
‫آهای دخترکِ کولی بگذار تا مجوزِ عبورت را ببینم.
‫- بگیریدش! ‫- جلویش را بگیرید.
‫جلویش را بگیرید.
‫جلویش را بگیرید!
‫حریمِ امن.
‫- ما بایستی او را دستگیر کنیم. او یک کولی است. ‫- کلیسا پناهگاهِ مقدسی برایِ همگان است.
‫آن‌ها دیگر نمی‌توانند واردِ پاریس شوند. این قانونِ جدید است.
‫قدرتِ قانون در آستانۀ همین درگاه تمام می‌شود.
‫فایده‌ای ندارد. خودِ پادشاه هم نمی‌تواند کاری انجام دهد.
‫نترس.
‫تو این‌جا در امانی.
‫چه کار کرده‌ای؟
‫چرا آن‌ها به دنبالِ تو آمده بودند؟
‫من یک کولی هستم.
‫خُب این تقصیرِ تو نیست.
‫کارِ خداوند است.
‫او را به بُرجِ ناقوس ببرید.
‫«کازیمودو» از او نگهداری خواهد کرد.
‫«کازیمودو» این‌جا نیست عالیجناب.
‫- کجاست؟ ‫- اطلاعی ندارم عالیجناب.
‫- برادرم کجاست؟ ‫- ایشان در اتاقِ نیایش هستند.
‫دارند برایِ مراسم دعایِ عصر آماده می‌شوند.
‫- «کلاود». ‫- بیا.
‫بایستی با تو حرف بزنم.
‫چه شده؟
‫در موردِ «کازیمودو» است.
‫در مقابلِ دیدگان پادشاه و مردم افتضاح به بار آورد.
‫- هم اکنون کجاست؟ ‫- آن بالا در بُرج‌اش است.
‫تو بایستی دوباره او را سرِ عقل بیاوری.
‫او نباید به چیزی جُز کلیسا فکر کند.
‫اما تو تاثیر بیشتری بر روی او داری تا من. ‫هر چه باشد او بچۀ سرِ راهیِ توست «ژان».
‫این تو بودی که او را از پله‌هایِ کلیسا بالا آوردی نه من.
‫از همان دورانِ کودکی نقشِ حامیِ او را داشته‌ای.
‫«کازیمودو» تا الان دیگر برگشته.
‫تو را به نزدِ او می‌بَرَم.
‫او دیگر کیست؟
‫مریمِ باکره، مادرِ حضرتِ عیسی.
‫مادرِ حضرتِ عیسی.
‫اگر با ایمانِ راسخ درهایِ قلبِ‌مان را به روی او بگشاییم
‫او ما را تسلی می‌دهد.
‫چگونه می‌توانم با او حرف بزنم؟
‫همانندِ بقیه تو هم زانو بزن و دعا کن.
‫من تا به حال دعا نخوانده‌ام.
‫اما کشیش گفت که تو دستِ همۀ نیازمندان را می‌گیری.
‫مرا محافظت کن و خوشبخت گَردان.
‫- همواره خانۀ خوبی به من عطا کن. ‫- همسرِ ثروتمندی به من عطا کن.
‫- ستایشگرانِ فراوانی به من عطا کن. ‫- به من زیبایی عطا کن.
‫- محصولِ فراوانی به من عطا کن. ‫- موفقیت به من عطا کن.
‫خوشبختی به من عطا کن.
‫هر آنچه که دارم بگیر
‫اما به مَردُمم کمک کن.
‫آن‌ها بسیار نیازمندند و در معرضِ خطرِ عظیمی قرار دارند.
‫- تو در کلیسایِ نوتِردام چه می‌کنی؟ ‫- عبادت می‌کنم.
‫نمی‌توانی در این‌جا عبادت کنی. تو غیرِ مسیحی هستی.
‫شما که هستید؟
‫کشیش نیستید ولی با این حال شبیه آن‌هایید.
‫من همانی هستم که باید باشم.
‫- برخیز و این کلیسا را ترک کن. ‫- خیر.
‫تو با زانو زدن بر این سنگ‌ها به آن‌ها بی‌احترامی کرده‌ای.
‫تو بدونِ هیچ‌گونه شرمی در محافلِ عمومی ‫می‌رقصی و با این کار نظرِ هر مردِ ضعیف
‫- و گناهکاری را به سویِ خودت جلب می‌کنی. ‫- رقصیدن از نظرِ من گناه نیست. درست مانندِ حرف زدن است.
‫- برخیز. ‫- راحتم بگذارید.
‫بر دستانِ شما
‫علامتِ شیطان نقش بسته است.
‫ساحره.
‫به خاطرِ این حرفت تو را به دار می‌آویزم.
‫اکنون فهمیدم شما که هستید.
‫مریمِ مقدس به او اجازه نده که مرا به دار بیاویزد.
‫- از من محافظت کن. از من محافظت کن. ‫- خواندنِ دعا کمکی به تو نمی‌کند.
‫- چون تو از نژادِ شیطانی. ‫- شما چیزی دربارۀ مردُمم نمی‌دانید.
‫مردمانِ درست‌کار با افسون و جادو زندگی نمی‌کنند.
‫اگر ما به راستی قدرتِ جادویی داشتیم
‫به نظرتان چرا طرد و همواره مظلوم واقع می‌شدیم؟
‫به طورِ قطع از آن قدرت برایِ منافعِ خویش استفاده می‌کردیم.
‫همۀ کولی‌ها بایستی توسطِ آتش و شمشیر نابود شوند.
‫شما نباید در این مکان این‌گونه سخن بگویید.
‫مریمِ مقدس دارد صدایِ‌تان را می‌شِنَود.
‫من یک غیرِ مسیحی هستم با این وجود می‌توانستم تمامِ عُمرم ‫این‌جا بوده و هرگز افکارِ شیطانی هم نداشته باشم.
‫هیچ سخنی هم نگویم و فقط این‌جا باشم.
‫نگاه کن.
‫پنجره‌ای که در آن بالاست، با عبورِ نور خورشید از آن
‫به رنگِ قرمز و آبی درمی‌آید
‫و چگونه نور به این ستون‌هایِ بلند می‌تابَد‌.
‫همانندِ کاج‌هایِ بلندِ جنگل هستند.
‫این‌جا بسیار مکانِ آرام و ساکتی است.
‫تقریباً آرام‌تر از جنگلی که من از آن آمده‌ام
‫و در آن پرندگان جیک‌جیک می‌کنند و آواز می‌خوانند.
‫می‌دانید، پرندگان و آهو‌ها از دستانِ من غذا می‌خورند.
‫اگر با آن‌ها مهربان باشید، هیچ‌گاه از شما نمی‌رَمَند.
‫می‌دانم.
‫شما جانوران را دوست دارید؟
‫آری.
‫این شمایید که دارید این حرف را می‌زنید؟
‫شما؟
‫پس نمی‌توانید آن‌قدر که وانمود می‌کنید، نفرت داشته باشید.
‫جایی در قلبِ‌تان بایستی عشق وجود داشته باشد.
‫می‌دانم.
‫این را در چشمانِ‌تان می‌بینم.
‫خداوند نیکی را در وجودِ شما به من نشان داده است.
‫به طورِ قطع راهی هم برایِ کمک به هم‌نوعانم نشان خواهد داد.
‫مریمِ مقدس تو خود می‌دانی که چگونه ‫کولی‌ها را از کشوری به کشورِ دیگر می‌رانند.
‫پس باید بدانی که چرا می‌خواهم با پادشاه حرف بزنم.
‫اگر او آدم رئوفی باشد کاری برایِ مردمم خواهد کرد.
‫- لطفاً کاری کن که او به من گوش بسپارد. ‫- این کار را خواهد کرد.
‫حرف‌هایت را خواهد شنید.
‫اما بایستی دلیل خوبی برایم بیاوری.
‫به من گفته‌اند که دزدانِ زیادی در میانِ کولی‌ها وجود دارد.
‫این حرف درست نیست اعلیحضرت.
‫هر گاه که دزدی کرده‌ایم فقط به دلیلِ گرسنگی بوده.
‫مردمِ من انسان‌هایِ خوش قلبی هستند و شما را دوست داریم.
‫شما هم انسانِ خوش قلبی هستید سرورم.
‫زیرا قول داده‌اید که به ما کمک می‌کنید.
‫اِی دخترکِ آتش‌پاره.
‫من فقط گفتم که شاید این موضوع را بررسی کنم.
‫- کجا زندگی می‌کنی؟ ‫- آه...
‫- پاسخم را به کجا بایستی بفرستم؟ ‫- به...
‫- به کلیسایِ نوتِردام؟ ‫- آری سرورم.
‫خوب است. پس من پیغامم را به این‌جا می‌فرستم.
‫اوه تشکر می‌کنم، سپاسگزارم.
‫سپاسگزارم اِی مریم مقدس.
‫سپاسگزارم. سپاسگزارم.
‫بایستی بروم و این خبر را به مردمم بدهم.
‫- صبر کن. ‫- چرا؟
‫- تو در این حریمِ امن زندگی می‌کنی، درست است؟ ‫- آری.
‫این‌قدر پریشان نباش.
‫تو از زندگی در بُرجِ ناقوس، بلندترین نقطۀ پاریس لذت خواهی بُرد.
‫من اغلب دوست دارم که به آن‌جا بروم.
‫با من بیا تا نشانت دهم.
‫ناقوس‌زَن مواظبِ تو خواهد بود.
‫نترس. او «کازیمودو»یِ ناقوس‌زَن است.
‫بی‌آزار است.
‫فرار نکن. همراهِ من بیا.
‫کمک! کمک! کمک!
‫جانور، هیولا! بگذار بروم! بگذار بروم!
‫مگر من چه کاری کرده‌ام؟
‫- بگذار بروم! بگذار بروم! ‫- اِبلیس! هیولایِ اهریمنی!
‫بگذار برود! کمک!
‫کمک! او را نجات دهید!
‫- او را نجات دهید! نجاتش دهید! ‫- این هیاهو برایِ چیست؟
‫- چرا فریاد می‌زنی؟ ‫- آن‌جاست، گوژپُشت است.
‫آن‌جاست، کولیِ رقاص را دارد با خودش می‌بَرَد. نجاتش دهید.
‫نجاتش دهید.
‫جلویش را بگیرید.
‫- کجا غیبش زد؟ ‫- از آن طرف «فوبوس». ‫(لقبِ آپولوس، به معنایِ خورشید، روشنایی و نور)
‫دارد فرار می‌کند. آن‌جاست. بگیریدش.
‫آهای!
‫جلویش را بگیر «فوبوس».
‫دخترک را از او بگیر. بگیرش.
‫چرا همه دارند می‌دَوَند؟ چه اتفاقی افتاده است؟
‫- نگهبانان یک نفر را دستگیر کرده‌اند. ‫- یک مُجرِم.
‫- کیست او؟ ‫- گوژپُشتِ نوتِردام است.
‫جلویش را بگیر. تمامش کن. جانورِ وحشی، کافی است.
‫- بیایید او را بگیریم. برویم او را بگیریم. ‫- آری.
‫بگذارید اعدامش کنم.
‫- او را به دستِ قانون بسپارید. ‫- نگذارید فرار کند. محکم او را ببندید.
‫دست از گاز گرفتن بردار و اِلّا دندان‌هایت را خُرد می‌کنم.
‫اسمت چیست؟
‫«اِسمرالدا».
‫فراموش نخواهم کرد.
‫و دوباره تو را خواهم دید.
‫راه بیفت هیولا. راه بیفت.
‫- راه بیفت. ‫- به داخل می‌رویم.
‫خیر، خیر. بهتر است همین بیرون منتظر باشم.
‫عزیزم هیچ وقت منتظرِ یک مرد نباش.
‫او برخواهد گشت.
‫آری برمی‌گردد همانطور که نامش «فوبوس» است.
‫«فوبوس».
‫تبریک می‌گویم. پس او را گرفتید. ‫- آری البته با کمکِ تو.
‫- کمکِ من؟ ‫- آری این تو بودی که فریاد زدی.
‫همۀ مردمِ پاریس را بر علیهِ چنین هیولاهایی از خواب بیدار می‌کنم.
‫این دخترکِ کولی معشوقۀ توست؟
‫مُنحصر به فردترین است کاپیتان «فوبوسِ» عزیز.
‫و یادت باشد من به جایِ او جبران خواهم کرد.
‫به من کمک کنید آقا.
‫کمک کنید. کمک کنید. کمک کنید.
‫کمک کنید.
‫- کمک کنید. ‫- کمک کنید.
‫کمک کنید.
‫- پادشاه کجاست؟ ‫- مشغولِ کاری است. بایستی منتظر بمانید.
‫در همان نگاهِ اول قیافه‌اش به دلم نشست.
‫«اِسمرالدا» تو اکنون به ما تعلق داری.
‫چه کسی پادشاهِ این‌جاست؟
‫من، هیچ‌کسِ دیگری به غیر از من با بوسه به تو خوش‌آمد نمی‌گوید.
‫بسیاری از هم‌قبیله‌هایِ تو این‌جا را پناهگاهی برایِ خود می‌دانند.
‫تو هم در این مکان به آرامش و خانه‌ای برایِ زندگی دست می‌یابی.
‫- موضوع چیست؟ ‫- او نمی‌خواهد سهمش را بپردازد.
‫همراهِ من بیا. با من بیا.
‫رهایش کنید.
‫تو از قوانین این‌جا باخبری.
‫سهمِ خودت را بپرداز و گر نه...
‫تا سه می‌شُمارَم که نظرت را تغییر بدهی.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫- او دیگر کیست؟ ‫- غریبه است.
‫- او را در حالی که در محوطه پرسه می‌زد دستگیر کردند. ‫- چطور توانسته به این‌جا وارد شود؟
‫مگر نگهبان خوابش بُرده است؟ بگذارید ببینمش.
‫تعظیم کُن. تو در مقابلِ پادشاهِ گدایان ایستاده‌ای.
‫- تو کیستی؟ ‫- اجازه دهید تا خودم را معرفی کنم.
‫استادِ هنر «گرینگوار»، دکترِ علومِ هفتگانه. آه...
‫می‌دانی که هم اکنون کجا هستی؟
‫«دربارِ مُعجزات». ‫(زاغه‌نشینی در پاریس که محل تجمع گدایان و انسان‌هایِ بی‌سرپناه بود)
‫جایی که نابینایان می‌توانند ببینند
‫و انسان‌هایِ چُلاق راه بروند.
‫می‌دانی سرنوشتِ کسانی که ناخوانده به این‌جا می‌آیند چیست؟
‫- می‌توانم تصورش را بکنم. ‫- اجازه دهید تا او را اعدام کنم.
‫- او یک جاسوس است. ‫- او یک دکتر است.
‫من یک شاعرم که نمایشم در جشن به اجرا درآمد.
‫هر که در این‌جا گدا یا که دزد نباشد، بایستی اعدام شود.
‫خیر، خیر، شما نمی‌توانید این کار را با من بکنید.
‫- من کاری نکرده‌ام. ‫- این قانون است.
‫من جاسوس نیستم.
‫نمی‌توانید.
‫خیر.
‫حیف شد.
‫تصنیفِ من می‌توانست نامِ شما را جاودانه کند.
‫چه؟ چه گفتی؟
‫- دوباره بگو. ‫- منظورم این است که...
‫منظورم این است که، اِ...
‫قصد داشتم تا شعری در ستایشِ پادشاهیِ شما بِسُرایم.
‫- بگذارید او را دار بزنم. ‫- ساکت.
‫- تو که قصدِ فریبِ مرا نداری؟ ‫- مرا زنده نگه‌دارید تا در تاریخ جاودانه شوید.
‫فکرش را بکن، «کلوپِنِ» من در تاریخ.
‫تو خودت را قاطی نکن.
‫علاوه‌بر‌این، من در اصل به این‌جا تعلق دارم.
‫با وجود شاعر بودنم همچنان آواره‌ام ‫و هر چه سریع‌تر می‌توانم دزدی را یاد بگیرم.
‫و شما را با چنان اشعارِ شیوایی سرگرم می‌کنم ‫که در خواب هم نظیر آن را نخواهید دید.
‫داشتنِ نیّتِ خوب کافی نیست.
‫آنان هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده‌اند.
‫تو بایستی از امتحان سربلند بیرون بیایی.
‫پس از آن بایستی ببینیم که به چه دردی می‌خوری.
‫مترسک را آماده کنید.
‫- زود باشید. ‫- او را پایین بیاورید.
‫حالا برو بالا، برو بالا.
‫یک پایت را بلند کن و دیگری را بر رویِ چارپایه بگذار.
‫- این‌گونه که گردنم می‌شِکَند. ‫- بهتر، از به دار آویختن نجات پیدا می‌کنی.
‫سعی کن کیفِ زنانه را از جیبش دربیاوری. اما اگر یکی ‫از زنگوله‌ها به صدا درآید تو شکست می‌خوری.
‫- و بعدش چه؟ ‫- بعدش تو را دار می‌زنیم.
‫- خودت می‌توانی این کار را بکنی؟ ‫- من کارهایِ بهتری بلدم.
‫من گلو می‌بُرَم. کیف زنانه نمی‌دزدم. سعی‌ات را بکن.
‫- بَرِش دار. ‫- تو می‌توانی.
‫تو...
‫زنگوله را به صدا درنیاور.
‫لطفاً زنگوله‌های کوچک به صدا درنیایید.
‫زندگیِ من در دستانِ شماست.
‫موارد راحت‌تری هم بایستی وجود داشته باشند که بتوانم. ‫می‌توانم سعی خودم را بکنم.
‫به طورِ قطع.
‫برخیز و جایِ مترسک را بگیر.
‫بسیار بد شد.
‫تقریباً داشت از او خوشم می‌آمد.
‫«کلوپِن».
‫چرا به او این شانس را ندهیم که ‫با یکی از دختران ازدواج کند؟
‫صبر کن.
‫بگذارید به دارش بیاویزم.
‫دختران.
‫شاعری برایِ فروش. شاعری برایِ فروش.
‫شاعری برایِ فروش.
‫- یعنی چه؟ ‫- شاعری برایِ فروش!
‫- اگر یکی از دختران با تو ازدواج کند، نجات خواهی یافت. ‫- شاعری برایِ فروش!
‫و من دیگر نمی‌توانم تو را به دار بیاویزم.
‫پیشنهادِ جذابی است.
‫کسی نبود؟
‫- بدرود. ‫- بدرود.
‫- کسی نبود؟ ‫- و از تو سپاسگزارم دوستِ من.
‫- تمام شد. ‫- تمام شد.
‫چه گردنی.
‫صبر کنید، صبر کنید!
‫آیا می‌خواهید او را دار بزنید؟
‫آری مگر این‌که تو حاضر به ازدواجِ با او شوی.
‫- من با او ازدواج می‌کنم. ‫- خُب...
‫تو او را می‌خواهی یا نه؟
‫طنابم. طنابم.
‫جامِ عروسی.
‫این جام را از «اِسمرالدا» بگیر، بنوش و آن را بِشکن.
‫و چه گردنِ قشنگی داشت.
‫بیایید آن‌ها را تا اتاقِ عروس همراهی کنیم.
‫♫ بدرود، بدرود.
‫♫ امشب زیرِ چوبۀ دار
‫♫ بدرود، بدرود.
‫♫ گدایان عروسی می‌گیرند.
‫♫ گربه‌ها و موش‌ها هم خوشحالند.
‫♫ حتی شِپِش‌ها هم
‫♫ بدرود، بدرود.
‫♫ امشب زیرِ چوبۀ دار
‫♫ بدرود، بدرود.
‫♫ گدایان عروسی می‌گیرند.
‫♫ گربه‌ها و موش‌ها هم خوشحالند.
‫♫ حتی شِپِش‌ها هم
‫♫ تا روشن شدنِ آسمان آواز بخوانید و به هوا بپرید.
‫♫ شبِ عروسیِ گدایان است امشب.
‫باید چیزی برایِ روشن کردن داشته باشیم.
‫این‌جا سنگِ چخماق و خاشاک موجود است.
‫- و حالا یک تکه چوبِ کوچک. ‫- بگذار کمکت کنم.
‫نه آتش روشن کردن کارِ زنان است.
‫ولی این یک مرد بود که برایِ اولین بار آتش را به زمین آورد.
‫- چه کسی؟ ‫- «پرومِتئوس». ‫(اسطوره‌ای یونانی که از خدایانِ آسمان، آتش دزدید و آن را به زمین آورد)
‫- او دیگر کیست؟ ‫- خداوندی که آن را از آسمان دزدید.
‫او ترکه‌ای چوبی را آن‌قدر در مقابلِ خورشید گرفت که آتش شعله‌ور شد.
‫او جانداران را از خاکِ رُس آفرید
‫و از نَفَسَش بر آن‌ها دمید تا جان گیرند.
‫سپس آن‌ها نیز توانستند برایِ گرم کردنِ خویش آتش روشن کنند.
‫همان‌گونه که ما آتش روشن کردیم؟
‫آری همان‌گونه که ما این کار را کردیم.
‫اوه «اِسمرالدا» احساس می‌کنم که...
‫آخر چطور بگویم که چه احساسی دارم؟
‫امروز در ابتدا مردم مرا ریشخند می‌کردند.
‫سپس تو را پیدا کردم
‫و بعد تو را گُم کردم.
‫و اکنون
‫در این‌جا با هم هستیم
‫و با هم ازدواج کرده‌ایم.
‫برایِ چنین معجزه‌ای من در دلِ تاریکی و شب‌هایِ بی‌پایان انتظار می‌کشیدم.
‫در حالی‌که قبلاً از سپری شدنِ روزهایم بیزار بودم.
‫اکنون به نورِ «فوبوس» خوشامد می‌گویم.
‫«فوبوس» پادشاهِ روز.
‫«اِسمرالدا».
‫چیزی گفتم که باعثِ رنجِشَت شد؟
‫نه چیزی نیست.
‫اوه باید برایم بگویی.
‫این «فوبوس» کیست؟
‫«فوبوس» خداوندِ خورشید است.
‫خداوندِ خورشید.
‫چرا این سوال را می‌پُرسی؟
‫من عاشقِ مردی هستم که نامش «فوبوس» است.
‫«فوبوس».
‫این همان کاپیتانی نیست که تو را از دستِ گوژپُشت نجات داد؟
‫آری.
‫پس تو مرا دوست نداری. ‫چیزی به جُز ترحم و دلسوزی نبود.
‫اگر احساساتت را جریحه‌دار کردم، معذرت می‌خواهم.
‫خُب پس از آن‌جایی که تو مرا...
‫مرا به عنوانِ همسرت نمی‌خواهی ‫شاید به عنوانِ یک دوست بپذیری.
‫دوست؟
‫معنیِ دوست را که دیگر می‌دانی؟
‫مانند برادر و خواهر.
‫همانندِ دو گُل‌بَرگ بر رویِ یک شاخه گُل.
‫و عشق؟
‫همانا دو روح در یک بدن است.
‫دوستت دارم «اِسمرالدا».
‫چنانچه مایل باشی، حاضرم تا با تو زندگی کنم.
‫به عنوانِ زن و شوهر اگر که مناسب بدانی... ‫و گر نه می‌توانیم با هم برادر و خواهر باشیم.
‫به اندازه‌ای فهمیده هستم که توازنِ مناسبِ هر چیزی را نگه‌دارم.
‫- چه چیز؟ ‫- تعادلِ مناسب.
‫- اوه، تو شعبده‌بازی؟ ‫- نه متأسفانه شعبده‌بازی بلد نیستم.
‫ولی می‌توانی یاد بگیری. من به تو یاد خواهم داد.
‫ببین.
‫اوه فوق‌العاده است.
‫من هرگز نمی‌توانم این کار را بکنم.
‫امتحانش کن.
‫- فایده‌ای ندارد. ‫- حرف نزن.
‫- هِه. ‫- باید تعادلت را حفظ کنی.
‫فایده‌ای ندارد.
‫باید اتفاقی افتاده باشد. کُلِ دربار...
‫«اِسمرالدا»؟
‫«اِسمرالدا»!
‫- چه شده؟ ‫- به او دستور داده‌اند همۀ کولی‌ها را دستگیر کند.
‫نه فقط دخترانِ‌شان.
‫همه را فرا بخوانید. همه را فرا بخوانید.
‫صبح بخیر عالیجناب.
‫- چه شده؟ ‫- دخترانِ کولی آمادۀ بازدیدِ شما هستند.
‫کسی که من دنبالشم در میان آنان نیست. آزادشان کنید.
‫توانستی بفهمی که «کازیمودو» را در کدام زندان نگه‌داری می‌کنند؟
‫- نه هنوز سرورم. ‫- چرا؟
‫- سریع پیدایش کن. ‫- چشم سرورم.
‫ساکت.
‫حرف بزن زندانی. قاضی ناشنواست.
‫اِسمت؟
‫سِن و سالت؟
‫شُغلت؟
‫«اِمیل» تمامِ پاسخ‌هایِ زندانی را یادداشت کردی؟
‫تو متهم به...
‫بر هم زدنِ نظمِ عمومی،
‫دزدیدنِ یک زن...
‫و مقاومت در برابرِ نگهبانانِ پادشاهی هستی.
‫آیا دفاعیه‌ای داری؟
‫سریع و سر راست حرف بزن.
‫«کازیمودو».
‫پس قبول داری که گناه‌کاری.
‫بیست و پنجمِ ماهِ بعد.
‫به همین دلیل بایستی به تو تازیانه بزنند.
‫ناقوس‌زنِ کلیسایِ نوتِردام.
‫عالیجناب، زندانی ناشنواست. چیزی نمی‌شِنَوَد.
‫آه.
‫پس این حسابش فرق می‌کند.
‫به دلیلِ گستاخی‌ات...
‫بایستی یک ساعت دیگر نیز شکنجه شوی.
‫موردِ بعدی.
‫بدین وسیله اعلام می‌داریم که ‫«کازیمودو» ناقوس‌زنِ کلیسایِ نوتردام
‫به پنجاه ضربه شلاقِ نُه سَر
‫به دلیلِ حمله به یک زن محکوم می‌شود.
‫پس از آن به مدتِ یک ساعت در معرضِ دیدِ عموم قرار خواهد گرفت.
‫فکرش را بکن دیروز در همان محل او را پادشاهِ خود کردند.
‫- امروز... ‫- زندگی همین است.
‫به سِزایِ اعمالش رسید.
‫تمامِ نجیب‌زادگان نیز به سزایِ اعمالِ‌شان می‌رسیدند ‫فقط مشکل این است که دستگاهِ شکنجه به اندازۀ کافی نداریم.
‫- تازیانه زدنِ آن معلول مایۀ شرمساری است. ‫- طفلکِ بیچاره.
‫اوه استاد «پییِرات».
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫- پنج. ‫- من نمی‌توانم تحمل کنم «کلوپِن».
‫اگر تو هم یک بار تازیانه می‌خوردی، می‌توانستی تحمل کنی.
‫- مگر تازیانه خورده‌ای؟ ‫- دو دفعه.
‫حالا دیگر با پرداخت هزینه‌ای مصونیت پیدا کرده‌ام.
‫- از طرفِ چه کسانی؟ ‫- نجیب‌زادگان.
‫- نگهبانانِ سنت‌هایِ قدیمی و مقدس. ‫- بله دقیقاً خودش است.
‫آنان این مصونیت را از شاه خریداری نموده و به زیردستان می‌فروشند.
‫بله کاملاً درست است.
‫البته می‌دانی، بعد از جنگ
‫و فراموش نکن، صدها سال به طول انجامید...
‫هزاران نفر از ما خانه به خانه در پیِ کارِ شرافتمندانه بودیم
‫و به جُرمِ گدایی با تازیانه مجازات شدیم.
‫طبقۀ حاکم نگفت یا کار یا گرسنگی کشیدن.
‫گفتند: گرسنگی بکشید از آن رو که کار نمی‌کنید.
‫و این شد که من گرسنگی کشیدم.
‫هزاران نفر این بلا سرشان آمد تا این‌که من صِنفِ گدایان را تشکیل دادم.
‫که من هم عضو شماره 7419 آن هستم.
‫نباید شرمسار باشی.
‫درست است ما در دزدی به گردِ پایِ نجیب‌زادگان هم نمی‌رسیم.
‫دزدی‌هایِ ما در مقایسه با اختلاس‌هایِ کلانِ ‫آن‌ها از مِلّت، اصلاً به حساب نمی‌آید.
‫- به نظرم بر رویِ اصولِ اخلاقی تفاهم نداشته باشیم. ‫- صحیح است.
‫یک روزی من و تو کتابی در موردِ حقیقتِ گدایی می‌نویسیم.
‫بله این کار را خواهیم کرد. اکنون باید کاری بکنیم تا ‫تازیانه خوردنِ آن بدبختِ بیچاره را متوقف کنیم.
‫این کار فقط از دستِ قاضیِ اعظم برمی‌آید.
‫مگر اُسقُفِ اعظم برادرش نیست؟
‫فکر نکنم او بتواند کاری بکند، اما تو سعی خودت را بکن.
‫بیست و نه. سی.
‫سی و یک.
‫این نوع تازیانه زدن که حساب نیست. ‫او حتی یک قطره اشک هم نریخته است.
‫کسانی که در تسخیرِ شیطانند، اشک نمی‌ریزند.
‫مقصر تازیانه‌زَن است.
‫- منظورت چیست؟ ‫- تازیانه‌زَنِ ما اگر بود او را به گریه می‌انداخت.
‫منظورت این است که تازیانه‌زَنِ شما در «مارسِی» ‫بهتر از تازیانه‌زَنِ ما در پاریس است؟ آخر چرا...
‫چهل و یک.
‫متوجهم. متوجهم. متوجهم.
‫- راهی برایِ متوقف کردنِ این مراسم نیست؟ ‫- اِی کاش قدرتش را داشتم.
‫«کازیمودو» به جامعۀ روحانیت تعلق دارد مگر غیر از این است؟
‫بله درست است اما وقتی بی‌گُدار به ‫دنیایِ بیرون می‌رَوَد، عواقبش را هم باید بپذیرد.
‫اگر مجازاتِ او ناعادلانه به نظر می‌رسد
‫قدرتِ بالاتری وجود دارد که می‌بیند
‫و تَقاص می‌گیرد.
‫چهل و هشت. چهل و نه. پنجاه.
‫زندانی بایستی یک ساعت در همین حالت این‌جا بماند.
‫سَرداب‌هایِ کاخِ دادگستری مملو از زندانیان است.
‫در سراسرِ فرانسه قضیه از همین قرار است.
‫مشکلِ ما دزدان و جنایت‌کارانِ معمولی نیستند ‫بلکه هزاران هزار مُرتد...
‫آزاداندیش و مُبَلِّغِ خیانتکارند.
‫بایستی زندان‌هایِ بیشتری بسازیم.
‫به زندان‌هایِ بیشتری نیاز نداریم بلکه باید افراد بیشتری را اعدام کنیم.
‫ما بسیار با نرمی با آن‌ها برخورد می‌کنیم. چه چیز دستگیرت شد؟
‫«کازیمودو» مجازات شده است.
‫- الان کجاست؟ ‫- در جایگاهِ مجازاتِ عمومی.
‫پایانِ جلسه را اعلام می‌کنم.
‫آب!
‫آااا...
‫آب.
‫دیدی؟
‫من فکر می‌کردم که او گوژپُشت را دوست دارد.
‫هرگز به مردی با سوراخ‌هایِ بینی مچاله شده و لب‌هایِ باریک اعتماد نکن.
‫- «گرینگوار». ‫- «اِسمرالدا».
‫- کجا بودی؟ ‫- پیشِ مردُمم بودم.
‫دزدکی از دروازه‌ها عبور کردم تا به آن‌ها بگویم ‫که پادشاه قول داده به ما کمک کند.
‫آب.
‫آب!
‫- آب. آب. ‫- آب!
‫آب!
‫آب.
‫این هم از آبِ تو. ها-ها-ها.
‫«کلاود» من نتوانستم جلویِ این موضوع را بگیرم.
‫قبل از این‌که بفهمم چه خبر شده، او را مجازات کرده بودند.
‫«ژان» به نظرت «کازیمودو» آن دختر را تعقیب کرده؟
‫او هرگز چنین کاری نکرده بود.
‫او آبرویِ ما را نمی‌بُرد مگر اینکه وادارش کرده باشند.
‫می‌دانم که چقدر از او نااُمید شده‌ای.
‫اما بایستی با صبوری بارِ خود را به دوش بِکِشیم.
‫یک ساعت گذشت. او را آزاد کنید.
‫بسیار خُب. برخیز. برو.
‫او به من آب داد.
‫آیا ما مخلوقاتِ خداوند نیستیم که
‫در مرکزِ عالَم قرار گرفته
‫تا عاشقانه همانندِ پدرمان در بهشت حکمرانی کنیم؟
‫زمانِ آن فرا رسیده تا با دیگری به احترام برخورد کرده
‫فقط به این شیوه سرنوشت خود را به سرانجام خواهیم رساند.
‫جایِ تعجب نیست که «فرولو» از کتابِ چاپی می‌ترسد.
‫تصورش را بکن که مردم همه این کتاب را بخوانند.
‫- دستگاهِ چاپ به نظر اختراعِ بزرگی می‌رسد. ‫- بله همین‌طور است.
‫خوشحالم که در این دورانِ بزرگ زندگی می‌کنم.
‫آخ. داری بهم صدمه میزنی. ‫بایستی تو را به سِمَتِ سَرشکنجه‌گَرَم منصوب کنم.
‫عُذر می‌خواهم سرورم.
‫اگر عالیجناب زود به زود به حمام تشریف بیاورند ‫مجبور نخواهم شد که این چنین به سختی صابون را بمالم.
‫- منظور‌ت چند وقت به چند وقت است؟ ‫- سالی دو بار.
‫- سالی دو بار؟ ‫- دستِ کم.
‫اوهوم.
‫- آیا این باعثِ بیشتر عُمر کردنِ من می‌شود؟ ‫- بله.
‫خوب است. من تصمیم گرفته‌ام تا صدها سال
‫و حتی بیشتر زنده بمانم، البته اگر اِکسیرِ جدیدِ تو ‫طبقِ همان چیزی که قول داده‌ای اثر کند.
‫چه شده؟
‫چرا در این ساعت ناقوس‌ها به صدا در‌آمده‌اند؟
‫و آن‌هم به این عجیبی؟ چه بر سَرِ گوژپُشت آمده؟
‫می‌بینی؟ «کازیمودو» است.
‫هر روز بر جنونش افزوده می‌شود.
‫بله به طورِ قطع تغییر کرده است.
‫منظورت چیست؟
‫از آن روز که آن دخترِ کولی به او آب داده، تغییر کرده است.
‫درست است. همواره اسمش را زیرِ لب می‌گوید.
‫شاید دل‌باختۀ او شده.
‫این سُرب آن‌قدری داغ شده که بریزیمش؟
‫او کیست؟
‫همان دخترِ کولی است. امشب برایِ مراسمِ رقص به این‌جا دعوت شده.
‫- «گرینگوار» داری چه کار می‌کنی؟ ‫- دنیا این‌گونه زیباتر به نظر می‌رسد «اِسمرالدا».
‫همواره بایستی بر رویِ کله ایستاد تا به آن نگاه کنی.
‫«گرینگوار» عاقلانه رفتار کن.
‫عاقلانه؟
‫هولناک است که کسی بخواهد به اندازۀ من عاقلانه رفتار کند.
‫لطفاً یادت نرود که برایِ چه به این‌جا آمده‌ای.
‫برایِ سرگرم کردنِ نجیب‌زادگان و بانوانِ پاریس.
‫مبادا زندگیِ ملالت‌بارِ و پوچِشان را زهرآگین کنند.
‫آماده‌ای؟
‫بله آماده‌ام.
‫زود باش دختر جان.
‫نوبتِ نمایشت را فراموش نکن «اِسمرالدا».
‫من چه خطایی مرتکب شده‌ام؟
‫چرا مرا تعقیب می‌کنید؟
‫چه کار کرده‌ای؟
‫تمامِ آن چیزهایی را که در وجودم خاموش بودند، شورانده‌ای.
‫من در پیِ زندگیِ آرامی بوده و به آن نیز دست پیدا کرده بودم.
‫تا آن که تو را دیدم.
‫از آن روز تا به حال قدرتم در برابرت تحلیل رفته
‫چون نمی‌توانم از شرِ تو خلاص شوم.
‫در هر کتابی که می‌خوانم صورتِ تو را می‌بینم.
‫در هر نوایی، صدایِ تو را می‌شِنَوم
‫یا که در هر طنینِ زنگی، صدایِ دایره زنگیِ تو در گوشم می‌پیچد.
‫در دلِ شب وجدانِ خودم را زیر سوال برده‌ام.
‫تنها به این جهت که با سردرگمی بیشتری از خواب برخیزم.
‫- بگذارید بروم. آن‌ها منتظرند تا برای‌ِشان برقصم. ‫- من نمی‌خواهم که تو برای‌ِشان برقصی.
‫مُچِ دستم را دارید می‌شِکَنید.
‫نمی‌خواستم به تو آسیبی برسانم.
‫بیا تا از این‌جا برویم.
‫نمی‌توانم تحمل کنم که آن همه مرد ناظرِ رقصیدنِ تو باشند.
‫تو را فقط برایِ خودم می‌خواهم.
‫اگر تو مالِ من نباشی
‫این دیگر پایانِ راهِ من...
‫و توست.
‫و اکنون خانم‌ها و آقایان برنامۀ بعدی
‫گُلِ مِصری، رقاصی شگفت انگیز با نامِ «اِسمرالدا»ست.
‫خانم‌ها و آقایان، این در واقع «اِسمرالدا» نیست.
‫این «ارسطو» ریاضیدانِ بزرگ است. ‫(دانشمندِ یونانِ باستان شاگردِ افلاطون و معلمِ اسکندر مقدونی)
‫یک بُزِ شگفت‌انگیز.
‫او به شما خواهد گفت که در جیبِ ‫هر یک از شما چه مقدار پول وجود دارد.
‫بسیار خُب. من چقدر پول به همراه دارم؟
‫«فوبوس» این همان دخترکِ کولی نیست؟
‫بیا تا برقصیم «فلور».
‫خُب دختر جان، این میهمانی جایِ ما نیست.
‫برویم «ارسطو».
‫تو کیستی؟ از کجا آمده‌ای؟
‫حرف بزن. من یک نظامی‌ام و عادت دارم تا مردم از من فرمان ببرند.
‫و این‌جا با تو نشسته و حرف می‌زنم ‫گویی هیچ دختری را از قبل ندیده‌ام.
‫و هرگز کسی را در بازوانِ خویش نگرفته‌ام.
‫چرا من تن به این کار داده‌ام؟ آخر چرا؟
‫- زیرا تو مرا دوست داری. ‫- دلیلش عشق است.
‫تا ابد.
‫هه‌هه. تا ابد زمانِ درازی است.
‫فراموش کن که من یک نظامی‌ام و ‫بی‌وقفه زندگی و مرگ را به خطر بینداز.
‫امروز مایلم تا به خاطرِ تو دست از زندگیِ خود بِکِشَم.
‫و همچنین فردا را.
‫متوجه هستی؟ عشق فقط بخشی از زندگیِ من است.
‫بایستی اعتراف کنم که بخشِ بسیار شیرینی از زندگی‌ام است.
‫برایِ من اما عشق همه چیز است.
‫تمامِ زندگیِ من است.
‫یک نفر این‌جاست.
‫چه شده؟
‫نگران نباش.
‫«فوبوس» اکنون متوجه شدم که
‫چرا نگهبانانِ «لونا»یِ شب تو را ستایش می‌کنند ‫(الهۀ ماه در رومِ باستان)
‫چگونه به نورِ «فوبوس» خوش‌آمد بگویم
‫«فوبوس»، پادشاهِ روز.
‫«اِسمرالدا».
‫- یک بارِ دیگر بگو که مرا دوست داری. ‫- دوستت دارم.
‫- بیش از هر چیزی در این دنیا؟ ‫- کاری به جُز دوست داشتنِ تو در این دنیا نمی‌توانم داشته باشم.
‫- من می‌توانم. ‫- تو یک زنی.
‫پس امشب که بگذرد دیگر مرا دوست نخواهی داشت؟
‫شاید نداشته باشم.
‫بیا تا از این‌جا برویم.
‫یک نفر دارد به ما نزدیک می‌شود.
‫- من می‌ترسم. ‫- همین‌جا می‌مانیم عشقم.
‫قاتِل! قاتِل!
‫- قاتِل! ‫- کاپیتان «فوبوس» به قتل رسیده است.
‫قاتِل!
‫کارِ این کولی است.
‫این هم از چاقویش. دستگیرش کنید.
‫«برنارد»، «گیلوم» چرا جلویِ او را نمی‌گیرید؟
‫غیرممکن است.
‫- نمی‌توانیم جلویِ او را بگیریم. ‫- باید اتفاقی افتاده باشد. دیوانه شده است.
‫همه راه‌ها را امتحان کرده‌ایم. ‫حتی نمی‌توانیم به او دسترسی پیدا کنیم.
‫بروید و کمکِ بیشتری بیاورید. بایستی او را متوقف کنیم.
‫با این کارش تمامِ مردمِ پاریس را بیدار خواهد نمود.
‫دست نگه‌داشت.
‫- «ژان». ‫- «کلاود».
‫- دنبالِ تو می‌گشتم. ‫- خوب است. خوشحالم که آمدی.
‫نتوانستیم «کازیمودو» را متوقف کنیم. ‫به گمانم دیوانه شده است.
‫کجا بودی؟ تمامِ طولِ شب منتظرت بودم.
‫اوه برویم به اتاقِ من.
‫می‌خواهم غافلگیرت کنم.
‫می‌خواهم که کمی موسیقیِ جدید بشنوی. ‫آهنگسازِ ایتالیاییِ جوانی است که
‫کارهایِ بسیار زیبایی را ساخته است و باید آن‌ها را بشنوی.
‫موضوع چیست؟
‫شاید تمایلی نداشته باشی که یک قاتِل در اتاقت باشد.
‫منظورت چیست؟
‫من مردی را...
‫به دلیلِ عشق به زنی که مرا افسون کرده، به قتل رسانده‌ام.
‫من می‌دانم که او دامی است که شیطان بر سر راهم نهاده.
‫تو خادمِ خداوندی.
‫بایستی کمکم کنی.
‫«کلاود» چیزی بگو.
‫«هر که انسانی را بِزند و او بمیرد
‫البته باید کشته شود.» ‫(نقل قولی از کتابِ خروج بابِ 21 آیۀ 12 هجرت قوم یهود از مصر به کنعان)
‫و همچنین خدا می‌گوید: «مکانی را برایِ او تعیین می‌کنم تا بتواند بدان‌جا فرار کند.» ‫(نقل قولی از کتابِ خروج بابِ 21 آیۀ 13 هجرت قوم یهود از مصر به کنعان)
‫من نمی‌توانم به یک جنایت‌کار کمک کنم.
‫پس او هم باید بمیرد.
‫چه کسی باید بمیرد؟
‫همان دخترِ کولی که مرا وادار به این جنایت کرد.
‫- اما او که گناهی ندارد. ‫- چرا گناه از اوست.
‫او مرا افسون کرد. بنابراین بایستی بمیرد.
‫به خاطرِ جنایتِ تو بمیرد؟
‫این منطقِ شیطان است. تو نمی‌توانی به آن باور داشته باشی.
‫باور دارم.
‫یک بار ساحره‌ای «برونو دِ فیورِنزی» را افسون خویش کرد. ‫«برونو دِ فیورِنزی»: اطلاعاتی در مورد هویت این فرد در دسترس نیست.
‫او را سوزاند و خود نجات یافت.
‫مرگِ این دختر نیز می‌تواند باعثِ رستگاریِ من شود.
‫عقلت را از دست داده‌ای؟ تو نمی‌توانی مرتکبِ جنایتِ ‫دیگری شوی. وجدانت اجازۀ چنین کاری را به تو نمی‌دهد.
‫از هیچ جنایتی برایِ رهایی از دامان او فروگذار نخواهم شد.
‫پس وظیفۀ من اینست که به جایِ تو به او کمک کنم.
‫«کلاود».
‫تو برادر منی.
‫من دیگر برادرِ تو نیستم.
‫هِی. هِی.
‫- چه کسی آن‌جاست؟ ‫- «گرینگوار» هستم.
‫- «گرینگوار». ‫- عزیزم.
‫باور نکن که من او را کشته‌ام.
‫می‌دانم کارِ تو نیست.
‫«ارسطو» چطور است؟
‫- برایش کلم آورده‌ام. ‫- ممنونم که به فکر «ارسطو» هستی.
‫دستانت یخ زده‌اند.
‫از چیزی که نمی‌ترسی، مگر نه؟
‫اکنون نه.
‫اوه «گرینگوار».
‫آخر چرا من به پاریس آمدم؟
‫گریه نکن عزیزم.
‫دائِم با خودم فکر می‌کنم و فکر می‌کنم...
‫که چگونه به این‌جا آمدم تا قلبِ پادشاه را ‫نسبت به مردمم نرم کنم
‫و قلبِ ساده‌لوحِ خودم به من خیانت کرد.
‫- به همین دلیل هم که شده سزاوارِ مرگم. ‫- نه تو سزاوارِ مرگ نیستی.
‫من تو را از این‌جا آزاد خواهم کرد.
‫بعد از مرگِ من، مواظبِ مردمم باش.
‫این‌گونه حرف نزن.
‫«گرینگوار».
‫بله عزیزم.
‫مرا ببخش هر چند که خیلی دیر شده است.
‫به چه دلیل؟
‫در ارتباط با کاپیتان «فوبوس».
‫حتی قبل از آن‌که به قتل برسد، می‌دانستم که مرا دوست ندارد.
‫من نادان بودم.
‫حرفی در این باره نزن.
‫- از دستِ من عصبانی نیستی؟ ‫- هرگز.
‫اوه، ممنونم «گرینگوار».
‫- صدایِ پایِ کسی دارد می‌آید. ‫- مرا تنها نگذار. مرا تنها نگذار.
‫بایستی کاری برایِ رهایی‌ات بکنم.
‫- چه شده؟ ‫- ساکت. صدایِ یک نفر دارد می‌آید.
‫به نظر می‌رسد که از آن‌جا باشد.
‫نگاه کن، «کازیمودو» است.
‫چگونه می‌توانیم او را نجات دهیم؟
‫بیا. این هم از دادخواست. عجله کن «فیشر»، زود باش.
‫- چاپش خواهیم کرد. ‫- خطاب به مردمِ پاریس.
‫با این عجله نمی‌شود. ابتدا بایستی حروف را آماده کنم.
‫- اولین نسخۀ آن کِی آماده می‌شود؟ ‫- فردا.
‫- خوب است، خوب است. ‫- اما چه کسی آن‌ها را پخش می‌کند؟
‫همۀ دانش‌آموزان و تمامِ گدایانِ دربارِ معجزات به ما کمک خواهند نمود.
‫نشانم بده.
‫اهالیِ پاریس، هر روزه مردمانِ بی‌گناهی از بین می‌روند.
‫برخی به دار آویخته می‌شوند. بقیه هم در دخمه‌ها زنده به گور می‌شوند.
‫با دستورِ عالیجناب قاضیِ اعظم، این دستگاهِ اهریمنی را نابود کنید.
‫شاید بتوانید ظاهرِ آن را از بین ببرید، اما با باطنِ آن چه می‌کنید؟
‫اهالیِ پاریس، به حرف‌هایِ من گوش کنید.
‫امروز نوبتِ دخترکِ کولی است.
‫شاید فردا نوبتِ برادر، فرزند یا که خودتان هم باشد.
‫اهالیِ پاریس بیایید تا شکوائیه‌ای برایِ پادشاه بنویسیم.
‫-شاهد... ‫- بیایید...
‫این‌جا میدانِ عمومی نیست.
‫اگر به مقام رفیعِ دادگاه اهانت کنید، شما را به زندان می‌اندازم.
‫درب را ببندید.
‫ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید.
‫ساکت!
‫مدرکِ جُرم را به آن‌ها نشان دهید.
‫آیا این خنجر متعلق به این کولی است؟
‫آری.
‫این همان خنجری است که کاپیتان «فوبوس» با آن به قتل رسیده.
‫او چگونه توانسته مردی را که از خودش قوی‌تر است به قتل برساند؟
‫به وضوح مشخص است که او در پیِ آن بوده تا ‫از خودش در برابرِ قاتلان دفاع کند.
‫شما خودتان هم می‌دانید که او بی‌گناه است.
‫این شاهدان آن را تأیید کرده‌اند.
‫بنشینید.
‫ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید.
‫عالیجناب وقتش رسیده که این دخترکِ خیره‌سر را شکنجه کنیم.
‫هنوز نه. زندانی دیگر را بیاورید.
‫این بُز را ببینید.
‫- او یک دزد است. ‫- از این‌جا ببریدش.
‫- ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید. ‫- بگیریدش.
‫جادوگری مُحرز شده. مشخص است که ‫این دختر و آن بُز با یک‌دیگر کار می‌کنند.
‫به نیابت از عقلِ سلیم به این قضاوت اعتراض دارم.
‫به نیابت از انسان که نبایستی بر اساسِ خرافات ‫و تعصباتِ احمقانه قضاوت شود، اعتراض دارم.
‫شاهد را از این‌جا ببرید.
‫شرم‌آور است که سرنوشتِ این دختر به رفتارِ یک بُز وابسته باشد.
‫اگر آن بُز زبان انسان‌ها را نمی‌داند ‫چرا قُضاتِ دادگاه زبانِ این بُز را یاد نمی‌گیرند؟
‫آیا هنوز هم انکار می‌کنی که در خدمتِ شیطانی؟
‫که برایِ تخریبِ روح و جسمِ انسان فرستاده شده‌‌ای...
‫تا او را به سویِ جهنم سوق دهی؟
‫من بی‌گناهم.
‫به او نشان دهید که اگر به گناهش اعتراف نکند...
‫چه چیز در انتظار اوست.
‫کارِ او نبوده.
‫اگر می‌خواهید بدانید که کار چه کسی بوده، آن شخص منم.
‫او هر روز زشت‌تر می‌شود.
‫سکوت را در دادگاه رعایت کنید!
‫ساکت!
‫اکنون چه، اعتراف می‌کنی؟
‫من بی‌گناهم.
‫عالیجناب با در نظر گرفتنِ یک ساعتِ اخیر و ‫طرزِ برخوردِ زندانی راهِ حلی جُز شکنجه باقی نمی‌ماند.
‫به کارِتان برسید. دادگاه به وقتِ دیگری موکول می‌شود.
‫- گفتم که کارِ خودش است. ‫- تو چه فکر می‌کنی؟
‫او بی‌گناه است و کُشتنِ کاپیتان کارِ او نیست.
‫-زیرِ شکنجه به حرف خواهد آمد. ‫- همه همین‌گونه‌اند.
‫- متنفرم از این‌که ببینم او اعدام می‌شود. ‫- من که باورم نمی‌شود.
‫آیا دکتر حضور دارند؟
‫- بله. ‫- ادامه بده.
‫رحم کنید.
‫رحم کنید!
‫سرورم، سرورم، اعلیحضرت پادشاه در دادگاه حضور دارند.
‫خیر، خیر، خیر. بگذار همین پُشت بمانیم.
‫از جلساتِ محاکمه هیچ خوشم نمی‌آید، اما اُسقُفِ اعظمِ‌مان
‫با فرجام خواهی در حقِ این دختر مرا کلافه نموده‌اند.
‫حضور عالیجناب در این دادگاه باعثِ خشنودیِ ایشان خواهد بود.
‫ساکت. سکوت را در دادگاه رعایت کنید.
‫عالیجناب زندانی اعتراف کرده است.
‫جنابِ دادستان، ما آماده‌ایم تا ‫اظهاراتِ شما در خصوصِ این متهم را بشنویم.
‫به دلیل احرازِ جُرم و اثباتِ جادوگری...
‫بایستی در مقابلِ کلیسایِ نوتِردام و در حضورِ مردم
‫- چه می‌گوید؟ ‫- حُکمِ اعدام را قرائت می‌کند.
‫توبه نماید...
‫باشد که این ساحره به همراهِ بُزَش
‫در محوطۀ کلیسایِ نوتِردام به دار آویخته شوند.
‫اکنون رأی‌گیری می ‌کنیم.
‫صبر کنید.
‫این دیگر چیست؟
‫خون.
‫آیا زیرِ شکنجه اعتراف کرده‌ای؟
‫بله.
‫اما...
‫من بی‌گناهم.
‫می‌گویی که بی‌گناهی.
‫آن‌ها می‌گویند که گناهکاری. خواهیم فهمید.
‫دستانِ او را باز کنید.
‫بیا این‌جا.
‫بیایید او را در معرضِ «آزمونِ سخت» قرار دهیم. ‫(آزمونِ سخت: نوعی آزمون برایِ اثباتِ بی‌گناهیِ متهم)
‫این همان خنجری است که در دستانِ او پیدا شده؟
‫این خنجرِ من است.
‫اگر خنجرِ خودت را لمس کنی گناهکار شناخته خواهی شد.
‫اگر خنجرِ مرا لمس کنی آن‌گاه تبرئه می‌شوی.
‫چشمانِ او را ببندید.
‫انتخاب کن.
‫حُکمِ قاضی بر علیهِ توست.
‫متأسفم.
‫دخترِ کولی...
‫در چنین روزی که باعثِ خشنودیِ پادشاه خواهد شد،
‫پابرهنه به محلِ کفارۀ عمومی در کلیسایِ نوتِردام بُرده شده...
‫به همراهِ هم‌دستِ خود یعنی آن بُز به دار آویخته خواهی شد.
‫باشد که خداوند روحِ تو را موردِ رحمت قرار دهد.
‫♫مادرم یک پرنده بود
‫♫پدرم پرندۀ دیگر
‫♫بر رویِ آب
‫«اِسمرالدا»!
‫«گرینگوار»!
‫«اِسمرالدا».
‫شما با من مهربان بودید.
‫من به عنوانِ یک بی‌گناه در برابرِ شما زانو زده‌ام.
‫من حرف‌هایِ تو را باور می‌کنم.
‫من نمی‌توانم اجازه دهم که این دختر بر روِیِ این ‫زمینِ مقدس توبه کند، زیرا که او بی‌گناه است.
‫- پس او بدونِ مراسمِ توبه به دار آویخته خواهد شد. ‫- جرأتش را نداری.
‫او یک ساحره است و بایستی بمیرد. او را ببرید.
‫حریمِ امن! حریمِ امن!
‫حریمِ امن!
‫خدا را شُکر، حریمِ امن جانِ او را نجات خواهد داد.
‫اوه نه، او یکی از ما را به قتل رسانده و در هر صورت بایستی بمیرد.
‫بایستی به نزدِ پادشاه رفته و او را وادار به لغوِ حریمِ امن نماییم.
‫حریمِ امن!
‫اما او همسرِم است، بایستی او را ببینم.
‫اکنون نمی‌شود. او در امان است حرفم را باور کن.
‫- اما «کازیمودو»... ‫- صدمه‌ای به او نخواهد زد.
‫- قبلاً این کار را کرده است. ‫- او مقصر نبود.
‫باور کن نزدِ «کازیمودو» در امنیتِ کامل است.
‫بخور، بخور.
‫من می‌روم تا...
‫در هنگامِ خوردن،
‫مجبور نباشی صورتِ زشتم را ببینی.
‫بیا این‌جا.
‫تو مرا باز خواندی.
‫همان‌گونه که می‌دانی ناشنوا هستم.
‫پیشِ خودت فکر کردی که دیگر نباید مشکلی در ‫ارتباط ِ با من وجود داشته باشد، درست است؟
‫اما من ناشنوا نیز هستم.
‫بسیار ناخوشایند است.
‫تا به حال متوجهِ...
‫زشتیِ خودم نشده بودم،
‫زیرا تو بسیار زیبایی.
‫من انسان نیستم.
‫جانور نیستم.
‫من به همان اندازه که انسان در سایۀ ماه ‫زشت دیده می‌شود، چهرۀ کریهی دارم.
‫اوه.
‫همان‌گونه که می‌دانی ناشنوا هستم.
‫اما تو می‌توانی با ایما و اشاره با من حرف بزنی.
‫چرا جانِ مرا نجات دادی؟
‫هوم...
‫از من پرسیدی که چرا جانت را نجات دادم.
‫اوه...
‫اوه، من سعی کردم تا تو را بِرُبایَم
‫اما روزِ بعد، تو جُرعه‌ای آب
‫به من دادی و اندکی دلت به حالِ من سوخت.
‫گوش کن.
‫هرگز نباید از این کلیسا بیرون بِرَوی
‫و الا آنها تو را
‫به دار می آویزند.
‫و...
‫این باعثِ مرگِ من می‌شود.
‫بله درست شنیدی.
‫کلیسا جایِ خوبی است.
‫بسیار جایِ بلندی است.
‫ببین.
‫هِه، مردم.
‫ببین. مردم چه کوچکند.
‫ببین. ببین.
‫این‌جا، این بالا.
‫دوستانم هستند.
‫.عزیزانم این بالا هستند
‫«ژاکلین».
‫«گابریِل».
‫«گیوم».
‫«ماریِ بزرگ». هِه. ‫(اسامیِ ناقوس‌هایِ کلیسایِ نوتِردام)
‫هِه، می‌دانی، دلیلِ ناشنواییِ من همین ناقوس است.
‫من صدایِ دوستانم را می‌توانم بشونم. هِه.
‫ناقوس‌ها را برایت به صدا درآورم؟
‫مایۀ افتخارِ من است اولین نفر آن را امضاء می‌کنم..
‫«ژان دو لَک».
‫هرگز چنین هتکِ حرمتی نشنیده بودم.
‫گوژپشتِ کُند ذِهن قانون را مطابقِ میلِ خود ‫اجرا کرده و پادشاه هم بر آن صِحّه گذاشته است.
‫فرانسه نبایستی با داد و بیدادِ یک عده اوباش اداره شود.
‫همچنین احکامِ قضاییِ دادگاه‌هایِ ما نیز ‫نبایستی عامدانه توسطِ کلیسا مردود شمرده شوند.
‫آن هنگام که پادشاه این برگه را بخواند و ‫اسامی کسانی که پایِ آن را امضاء کرده‌اند، ببیند...
‫مصونیتِ حریمِ امن را برایِ همیشه مُلغی خواهد نمود.
‫بیایید «فرولو».
‫امضایش کُنید.
‫نامِ شما پادشاه را وادار به پذیرشِ تصمیمِ ما می‌کند.
‫این دختر بایستی اعدام شود و این مصوبه ‫سرنوشت او را رقم خواهد زد.
‫می‌خواهم چیزی بگویم.
‫چه شده فرزندم؟
‫«گرینگوار».
‫«گرینگوار». «گرینگوار».
‫تمامیِ مردانِ دربارِ معجزات آماده‌اند تا بر سرِ «اِسمرالدا» بجنگند.
‫به این سلاحِ جدید نگاه کن. با این می‌توان نجاتش داد.
‫به نجیب‌زادگان اجازه نخواهیم داد که ‫ما را از داشتنِ حریمِ امن محروم کنند.
‫فعلاً افکارم را پریشان مکن.
‫بایستی کارِ تنظیمِ این دادخواست را ‫برایِ پادشاه و مردم به پایان برسانم.
‫صاحبِ چاپخانه منتظر است.
‫کلمات او را نجات نخواهند داد. من راهِ بهتری سراغ دارم: اِعمالِ زور.
‫من اعتقادی به اِعمالِ زور ندارم.
‫دوستِ من تو یک رویاپرداز، یک روزنامه‌نگار و شاعر هستی.
‫خواهانِ چه چیزی هستی؟ اثباتِ منظورت یا نجاتِ جانِ «اِسمرالدا»؟
‫مُرده شورِ شما را ببرند اگر به مانندِ وُکلَا دست از بحث کردن برندارید.
‫- کاری کنید. ‫- درست است.
‫- نه دست نگه‌دارید. ‫- تا کِی؟ تا وقتی که «اِسمرالدا» را به دار بیاویزند؟
‫«گرینگوار»، ارتشِ گدایان، دزدان و چاقوکِشانِ من آمادۀ حمله هستند.
‫- خیر، خیر، خیر، «کلوپِن». بایستی منتظر بمانیم. ‫- منتظرِ چه چیزی باشیم؟
‫اثرِ رسالۀ من بر مردمِ پاریس.
‫اما تو قدرتِ نجیب‌زادگان را فراموش کرده‌ای.
‫تو هم فراموش کرده‌ای که پادشاه نیز این را خواهد خواند.
‫او یک بارِ دیگر نیز شکست خورده، درست ‫آن هنگام که دستگاه‌هایِ چاپ را از بین بردند.
‫من نمی‌توانم به این رساله‌ها دل ببندم.
‫ما حمله می‌کنیم. آماده شوید.
‫و تو می‌گویی که این رساله توسطِ صنعتگران و ‫دانش‌آموزان در سراسرِ پاریس توزیع شده است؟
‫در سراسرِ کشور سرورم.
‫هِه. صنعتگرانِ من هوشیارند.
‫پیامدِ دستگاهِ چاپِ شماست سرورم.
‫- ما اگر آن را... ‫- بخوان، ادامه بده.
‫مردم به پادشاهِ‌شان ایمان دارند...
‫و تا وقتی که دادگا‌ه‌ها شکنجه را به جایِ عقلِ سلیم به کار ببرند...
‫مطمئنند که پادشاه خواستۀ نجیب‌زادگان ‫مبنی بر لغوِ حریمِ امن را نمی‌پذیرند.
‫هِه. رویِ حرفش با توست «فرولو». هِه.
‫صدایِ چه چیزیست؟
‫چرا آن بیرون جمع شده‌اند؟
‫- «اولیویِر». ‫- بله سرورم.
‫چه خبر شده؟
‫مردم بیم آن دارند که نجیب‌زادگان بر تصمیمِ شما اثر گذاشته و...
‫به این‌جا آمده تا مطمئن شوند که شما حریمِ امن را لغو نمی‌کنید.
‫این کارها چه معنی‌ای می‌دهد؟
‫دلیلش همین رساله است سرورم.
‫اوه.
‫فهمیدم.
‫این شاعر باهوش‌تر از آن چیزیست که فکرش را می‌کردم.
‫این شیوۀ جسورانه و جدیدِ فرجام خواهی توسطِ دادخواستی چاپی...
‫نوعی خواستۀ عمومی را ایجاد کرده...
‫که حتی پادشاهان را نیر در تصمیم‌گیری تحتِ فشار قرار می‌دهد.
‫گستاخانه است اما از آن خوشم می‌آید.
‫چیزِ متفاوتی است.
‫خواستۀ عمومی خطرناک است سرورم.
‫خطرناک؟ برایِ چه کسی؟
‫- عالیجناب، اُسقُفِ اعظم از راه رسیده‌اند. ‫- بگذارید داخل شوند.
‫پیمانِ حریمِ ایمن در معرضِ خطر قرار گرفته است.
‫- این رساله را خوانده‌اید؟ ‫- بله خوانده‌ام سرورم...
‫- و تمامِ مردم را شورانده‌ است. ‫- مرحبا به مردمِ خودم.
‫کارَت را انجام بده. ادامه بده.
‫این نجیب‌زادگانِ دروغین را که ادعایِ پادشاهی دارند، از بین ببرید.
‫اعدامِ‌شان کنید، اموالِ‌شان را به یغما ببرید و آن‌ها را بیرون برانید.
‫- به جهتِ خشنودیِ مردُمَم، به خاطرِشان. ‫- اما سرورم کلیسایِ...
‫- جامعِ نوتِردام چه؟ آن‌ها نابودش می‌کنند. ‫- منظورت چیست؟
‫گدایان بیم آن دارند که کلیسا بیش از این ‫جایِ امنی برایِ آن دخترِ کولی نباشد...
‫از این‌رو در حالِ یورش به سمتِ نوتِردام هستند.
‫این اقدام را تحمل نخواهم کرد!
‫همه‌اش تقصیر توست.
‫- تقصیرِ من؟ ‫- آری.
‫اگر در اعدامِ آن دختر مداخله نکرده بودی ‫او تا الان به دار آویخته شده بود.
‫اما سرورم او بی‌گناه است.
‫آه. حُکمِ دادگاه که بر علیهِ او بود.
‫با این وجود بی‌گناه است.
‫اگر آن‌قدر اطمینان داری که او بی‌گناه است ‫بایستی قاتِلِ واقعی را بشناسی.
‫قاتِل کیست؟ حرف بزن.
‫- سرورم... ‫- از چه کسی داری حمایت می‌کنی؟
‫من منتظرِ برادرم هستم تا حرف بزند.
‫آه، این دیگر چیست؟ کدورتِ شخصی بین شما دو تا وجود دارد؟
‫چه کسی است؟
‫گوژپُشت است.
‫خیر.
‫پس چه کسی است؟
‫قاتِل چه کسی است؟
‫منم.
‫کارِ من بود و دوباره هم این کار را خواهم کرد.
‫متوجه نمی‌شوم.
‫او دیوانه‌وار دل به عشقِ آن دخترِ کولی داده است.
‫و او را به مرگ محکوم کرده است؟
‫زیرا آن دختر او را دوست ندارد.
‫«فرولو»، قاتِل است.
‫«اولیویِر»! «اولیویِر»!
‫- تو دیگر کیستی؟ ‫- «گرینگوار».
‫آه، همان مردی که رساله را نوشته است. ‫با تو صحبت خواهم کرد.
‫«فرولو» را دستگیر کنید. سریع. سریع.
‫بیا داخِل. بیا داخِل.
‫من، «کلوپِن»، شاهِ گدایان به شما اِی اُسقُفِ اعظمِ پاریس اخطار می‌دهم...
‫که آن دخترِ کولی را آزاد کنید.
‫ما به این‌جا آمده تا همانا او را از دستِ نجیب‌زادگانی ‫که قصدِ اعدام کردنش را دارند نجات دهیم.
‫اُسقُفِ اعظم درب را باز کنید و گر نه آن را شکسته و داخلِ کلیسا خواهیم شد.
‫این کار چه معنی‌ای دارد؟
‫- شما که هستید؟ ‫- صنعتگرانیم.
‫- صنعتگران؟ ‫- شهروندانِ پاریس.
‫ما رسالۀ استاد «گرینگوار» را خوانده و در این‌جا ‫گِرد آمده تا از حریمِ امنِ نوتِردام دفاع کنیم.
‫هیچ‌کسی اجازۀ نقضِ قوانین را ندارد.
‫حتی نجیب‌زادگان؟
‫بله حتی نجیب‌زادگان.
‫من به شما اعتماد ندارم.
‫پُرَش کنید.
‫مردم. آن‌ها آمده‌اند تا تو را به دار بیاویزند.
‫اما من آن‌ها را از این‌جا می‌رانَم.
‫اگر این‌جا را ترک نکنی دستِ‌شان به تو نخواهد رسید. ‫کسی نمی‌تواند به این‌جا وارد شود.
‫به آن‌ها اجازه نخواهم داد.
‫اگر ترسیدی طناب را بِکِش.
‫صدایی ناقوس را می‌توانم بشنوم.
‫چه شده است؟ آیا شما یک مُشت ترسویید؟
‫نباید اجازه دهید که نجیب‌زادگان آن دخترِ بی‌گناه را به دار بیاویزند.
‫او یکی از هم‌نوعانِ ماست. بیایید. بجنگید.
‫شما که از یک تکّه چوب هراسی ندارید، درست است؟
‫پس جرأت شما کجا رفته دوستانِ گدایِ من؟
‫بیایید او را نجات دهیم و آزادش کنیم.
‫زود باشید، بیایید.
‫بیایید، بجنگید.
‫همانندِ موش‌هایِ ترسیده گام برندارید.
‫از چه چیز می‌ترسید؟ هیچ شیطانی آن بالا نیست.
‫فقط «کازیمودویِ» ناقوس‌زَن است.
‫بایستی از او بابتِ در اختیار گذاشتنِ این دِژکوب تشکر کنیم.
‫بیایید آقایان کارتان را بکنید.
‫بروید!
‫زود باشید آقایان. حمله کنید!
‫به پیش!
‫به پیش آقایان.
‫آهنِ گداخته، آهنِ گداخته، آهنِ گداخته.
‫بازش کنید.
‫اهالیِ پاریس!
‫او آزاد است.
‫ما برنده شدیم. پادشاه او را عفو کرده است.
‫متفرق شوید، باشد که خدا به همراهِ‌تان باد.
‫دخترک عفو شده...
‫و همۀ مردمش نیز آزادند تا در هر جایِ فرانسه زندگی کنند.
‫- او آزاد است! ‫- «گرینگوار»! «گرینگوار»!
‫«کلوپِن».
‫چرا صبر نکردی؟
‫من به تو گفته بودم که بدونِ اعمالِ زور هم می‌توان او را نجات داد.
‫من فکر کردم که این چیزی جُز رویایی شاعرانه نیست.
‫از من تشکر نکن. سپاسگزارِ «کازیمودو» ‫باش که تو را از به دار آویخته شدن نجات داد.
‫و «گرینگوار» که کاغذهایِ چاپیِ کوچکِ او تو را آزاد کرد.
‫- «گرینگوار». ‫- «اِسمرالدا». عالیجناب.
‫چرا من نیز به مانندِ این پیکره‌ها از سنگ ساخته نشده‌ام؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.