..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
هر کی حرمت معبد خدایان باستان رو بشکنه،
سرنوشتش یه مرگ وحشیانه و دردناکه.
و روحش هیچ‌وقت آرامش پیدا نمی‌کنه، تا ابد!
این نفرینِ آمون-راست،
پادشاه تموم خدایان!
به ندات پاسخ دادم، سرورِ والا.
خوبه که اومدی، پسرم.
چون می‌ترسم دیگه ماه رو نبینم
که اون طرف دره‌ی شغال‌ها فرو بره.
وقتشه پدر؟
آماده‌م برم.
ولی اول باید راز مقدسی رو که
توسط کاهنای بلندپایه‌ی کارناک نگهداری می‌شه، بهت بسپرم.
بیا، نشونت می‌دم.
باشه پدر.
نزدیک‌تر بیا.
عمیق توی آب‌های کار نگاه کن.
نگاه کن!
بیش از ۳۰۰۰ سال پیش، پرنسس آنانکا از دنیا رفت.
با کلی مراسم خاص،
در شأن مقام بالاش دفنش کردن.
پدرش، شاه آمِنوفیس،
باهاش خداحافظی آخر رو کرد.
و این‌طور بود که...
پرنسس آنانکا به آرامگاهش سپرده شد.
خاریس، یکی از شاهزاده‌های خاندان سلطنتی،
که عاشق آنانکا بود، با دل شکسته نگاش می‌کرد.
عشقش اون‌قدری زیاد بود
که باور نمی‌کرد برای همیشه از دستش داده.
خاریس یواشکی رفت توی معبد ایسس،
تا راز زندگی جاوید رو از مخفیگاهش بدزده.
چون می‌دونست با اون راز می‌تونه آنانکا رو زنده کنه.
با اینکه می‌دونست خدایان باستان عصبانی می‌شن،
برگای ممنوعه‌ی "تانا" رو دزدید.
واسه گناهی که مرتکب شده بود،
محکوم شد که زنده‌زنده دفن بشه.
ولی قبلش زبونشو بریدن،
که گوش خدایان اذیت نشه
از نفرین‌های ناپاکش.
خاریس گناهکار رو تنها، تو یه جای دور افتاده دفن کردن.
کنارش یه عالمه از اون برگای ممنوعه‌ی تانا هم گذاشتن،
تا همیشه کنارش بمونن.
بعدشم برده‌ها رو کشتن،
که نتونن چیزی از اون ماجرا رو لو بدن.
بعدها کاهنا جنازه‌ی خاریس رو از قبر نحسش درآوردن،
و بردنش تو یه غار اون‌ور کوه.
و از اون موقع، فقط کاهنای کارناک می‌دونن
قبر مخفی خاریس کجاست.
بیش از ۳۰۰۰ ساله که
خاریس توی اون غار، همون‌جا مونده.
اون‌ور این کوه،
منتظر نشسته تا مرگ بیاره
برای هر کی بخواد آرامگاه آنانکا رو بی‌حرمت کنه.
چون...
خاریس هیچ‌وقت واقعاً نمرد.
خاریس هنوز زنده‌ست.
زیر مجسمه‌ی ایزیس، یه جعبه‌ی مسی پیدا می‌کنی.
بازش کن.
برگای تانا!
سه‌تاشو بیار این‌جا.
سه تا برگش، اون‌قدری مایع می‌ده
که قلب خاریس رو به تپیدن نگه داره.
هر شب، توی چرخه‌ی ماه کامل،
باید سه تا برگ تانا رو حل کنی
و مایعشو بدی به خاریس بخوره.
می‌شنوی؟
صدای بچه‌های شب رو...
زوزه می‌کشن اون بالا، رو تپه‌ی هفت شغال،
وقتی که باید خاریس رو تغذیه کنی.
اگه بی‌دین‌ها بخوان
آرامگاه آنانکا رو خراب کنن،
اون‌وقت باید هر شب نه‌تا برگ استفاده کنی
تا یه لحظه، زندگی به خاریس بدی.
تا بتونه انتقام بگیره
از اونایی که می‌خوان وارد بشن.
بله، استاد.
ولی هیچ‌وقت، تحت هیچ شرایطی،
نباید بیشتر از نه‌تا برگ رو یه‌جا بجوشونی.
اگه خاریس مقدار زیادی از اون مایع رو بخوره،
تبدیل می‌شه به یه هیولای غیرقابل کنترل،
یه دیو بی‌روح که فقط دنبال کشتنه،
– و فقط می‌کشه! – فهمیدم، استاد.
باید سریع‌تر پیغاممو برسونم.
مدال کاهنای ساده‌ی کارناک رو
از گردنت دربیار.
وقتشه که بندازی
مدال کاهنای بلندپایه رو.
الان به خدایان باستان مصر قسم بخور
که هیچ‌وقت به اعتماد ما خیانت نمی‌کنی.
قسم می‌خورم به نیروی عظیم آمون-را،
که خشمش می‌تونه دنیا رو نابود کنه،
و به قدرت ترسناکِ ست،
که هیچ‌وقت به اعتمادم به‌عنوان کاهن اعظم کارناک خیانت نکنم.
ای خدایان قدرتمند مصر،
شما جانشین منو انتخاب کردین.
امیدوارم که لایق اعتمادتون باشه.
هی، استیو!
چه خبر شده بیب؟
از اون بلوند توی بروکلین خبری شده؟
می‌دونی که اصلاً برام نامه نمی‌نویسه.
نمی‌تونه یا نمی‌خواد؟
بهت گفتم دیگه، پوپسی دانشجوی کالجه.
کالج زیبایی استیسی.
همونو گفتم دیگه. خب، همه چی جور شده.
– چی جور شده؟ – گفتم که. کار پیدا کردیم.
برمی‌گردیم خونه، تو راه کارمون بار زدن کشتیه. کشتی «مری جی» امشب راه می‌افته.
– امشب؟ – آره، معاون کشتی یه آشنای قدیمیه.
الان جلوی چشممه، پل بروکلین قدیمی.
تایمز اسکوئر...
هوم... بوی هات‌داگ‌های قدیمی کُنی آیلند اومد.
– و پوپسی... – آره! چی؟!
بیخیال بیب... تا بود خوب بود.
هی رفیق، یعنی نمی‌ریم خونه؟
"نمی‌ریم"، بیب. "نمی‌ریم".
ببین، دو ماهه که موزه‌ی اسکریپس تو رو اخراج کرده.
گفتن "مرخص شده".
تو این دو ماه کل مصر رو گشتیم و حتی یه استخون هم در نیاوردیم!
صدقه‌ای... صدقه بدین به یه بیچاره‌ی بدبخت!
صدقه...
هی، این بشقابای صدقه رو از کجا آورد؟
ما هم تا چند وقت دیگه یکی لازم داریم.
بذار آینده‌تو از روی شنای صحرا بخونم برات!
هی، تو هیچ‌وقت صورتتو اصلاح نمی‌کنی؟
– اوه، سلام. – خوشت اومد؟
آره، منو یاد یکی می‌ندازه...
فقط یادم نمیاد کی.
یه عروسک واقعی مصریه.
از بازار آییشا آوردنش.
شانس میاره.
افندی؟
اه... این از کجا اومده؟
یه عرب تو کوه‌های دور افتاده پیداش کرده.
هوم‌هوم... چند می‌دی؟
– خیلی عتیقه‌ست، افندی. – شاید.
اسمشو می‌ذارم «پوپسی» به اسم یکی که می‌شناسم.
رقص واقعی مصری هم بلده!
هی بیب!
کی؟ من؟
نه، با من بود.
بعداً می‌بینمت.
چقدر پول داریم؟
دقیقاً ۳۸ سنت.
نه نه، اسکناس منظورمه.
– من؟ – توی کفشت، ۸۴ دلار.
یواشکی دیدی! واسه چی می‌خوایش؟
می‌خوام این گلدونو بخرم.
همین گلدون؟
بابا، این یه سوراخ گنده داره! عقلتو از دست دادی.
شاید... ولی فکر نکنم.
یالا، اون کفشتو دربیار. یالا درش بیار.
– اوه! – ۷۵ دلار؟ درسته؟
– بله، افندی. – ۷۵ دلار واسه این؟
با دو سِنت می‌تونم یه گلدون کامل برات بیارم.
ولی نه دقیقاً مثل این.
کل داراییمون فقط همین ۸۴ دلاره،
تو هم ۷۵ تاشو دادی واسه این خرت‌وپرت؟
دیگه هیچ‌وقت از مصر نمی‌تونیم بریم بیرون.
خواهش می‌کنم بیب، می‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
واقعاً؟
۷۵ دلار؟ انگار دزدیدن ازم!
از تو دزدی کردن؟!
بیا بریم.
شانس میاره؟ پوپسی، تو فقط یه توپ بازی با کمر باریکی!
این علامته باید نشونه‌ی یه تپه یا کوه باشه.
و این خط‌خطیا که ترجمه‌ش کردیم یه اسم دیگه بهمون می‌دن.
تپه‌ی هفت شغال.
این مربع پایین تپه احتمالاً جای قبر آنانکاست.
اگه درست حدس زده باشیم و پیداش کنیم...
اسم تو تو تاریخ باستان‌شناسی ثبت می‌شه، بنینگ.
یه کشف به اندازه‌ی آرامگاه توتانخامون مهم!
عه، این‌جوری که خیلی خوبه،
ولی این تپه‌ی هفت الاغو از کجا قراره پیدا کنی؟
می‌ریم از پروفسور اندوهب می‌پرسیم.
پروفسور اندوهب؟
بفرمایین آقایون، بیاین تو.
پروفسور اندوهب، ایشون آقای بنینگه.
– خوش‌وقتم. – و اینم آقای جنسن.
– اسم آقای بنینگ رو شنیدم. – ممنونم، قربان.
فکر نمی‌کردم کارام توجه دانشمندی به بزرگی شما رو جلب کرده باشه.
بله، فکر کنم اطلاعاتم درسته.
معبد خورشید تو صحرای گُبی،
خرابه‌های اینکا توی مکزیک،
شهر گمشده‌ی هیمالیا...
دستاوردای شگفت‌انگیز برای یه جوون.
راستش اخیراً شانس باهام یار نبوده.
ولی دوباره ورق برگشته.
آقای بنینگ اینو
تو بازار محلی پیدا کرده.
خیلی خاصه.
خیلی جالبه.
واقعاً این‌طور فکر می‌کنین؟
خط میخی‌هاش خیلی واضح نیستن؟
بله، قربان. ببینید، ما فکر کردیم که...
بدون شک، یکی از زیرکانه‌ترین تقلیداییه که تا حالا دیدم.
تقلیدی‌یه؟
آره، کاملاً واضحه.
یعنی باور کردین آقای دکتر پتری؟
خب، من... راستش...
پروفسور، چی باعث شده فکر کنین این اصل نیست؟
فکر می‌کنی آقای بنینگ؟
من کل زندگیمو وقف مطالعه‌ی آثار باستانی مصر کردم.
و اگه جسارت نباشه،
به یه اعتباری به‌عنوان متخصص رسیدم.
شهرت‌تونو شنیدم، قربان...
توی این سال‌هایی که تو موزه‌ی قاهره بودم،
حداقل ده دوازده تا از این گلدون‌ها رو دیدیم، عین همین.
بازارهای قاهره کلی از اینا می‌فروشن به توریستا.
یعنی می‌خوای بگی اون همه پول رو ریختیم تو جوب؟
توصیف جالبیه، آقای جنسن.
کاش همون بروکلین مونده بودم!
اون جوب با نیت خیر خیلی از
باستان‌شناس‌های جوون و مشتاق اما اشتباهی، فرش شده بود!
با اجازه‌تون پروفسور،
ولی من فکر می‌کنم نظرتون اشتباهه.
البته که حق دارین نظر خودتونو داشته باشین، آقای بنینگ.
ولی ببینین، اگه واقعاً آرامگاه آنانکا
توی تپه‌ی هفت شغال باشه،
ارزششو نداره که موزه بودجه‌ی یه اکسپدیشن رو بده؟
نه.
اول از همه اینکه این شواهد کاملاً ساختگیه.
دوم اینکه، دو تا اکسپدیشن قبلاً به اون منطقه رفتن.
با تجهیزات کامل.
و دیگه هیچ خبری ازشون نشد.
اون منطقه، خطرناک‌ترین نقطه‌ی کل مصره.
با این حال، ممنونم پروفسور،
ولی ما باید دنبال سرمایه‌گذار جای دیگه‌ای بگردیم.
خیلی متأسفم.
باید اجازه بدین خسارت این بی‌دقتیمو جبران کنم.
خب، معلومه که باید جبران کنین!
اون گلدون خوشگل ۷۵ دلار... نه، ۱۵۰ دلار برامون دراومد!
بی‌خیال پروفسور. بیا بریم بیب.
روز بخیر آقایون.
تو هنوزم فکر می‌کنی اصله، درسته؟
– آره. – منم همین‌طور.
می‌خوام دنبالش بگردم...
می‌خوایم دنبالش بگردیم، استیو.
البته اگه منم تو تیم باشم.
ممنونم ازت.
فقط کاش پول تجهیز این سفر رو داشتم.
یه‌جوری پولشو جور می‌کنم، دکتر.
هی دکتر،
اگه من پول داشتم، تا تهش هواتونو داشتم.
هر کس معابد خدایان باستان رو بی‌حرمت کنه،
سرنوشتش یه مرگ وحشیانه و دردناکه.
بذار دوباره بزنمش توی دسته. نذار ببینمش.
درسته؟ حالا بُرش بده.
خودم حسابی برات قاطیش می‌کنم.
دمت گرم، خوب بُر زدی.
خب، حالا ببینم تو چه می‌کنی.
شاه پیک بود؟
درسته آقایون؟
بگو ببینم، چه حقه‌ایه این؟
یه هفته‌ست داری منو می‌بری!
باید یکی از اینا بخری تا شانست عوض شه.
– اون پوپسی منه. – پوپسی؟!
یه رقاص شکم واقعیه، عجب چیزی!
پول رو نگرفتی؟
لازم نیست فالگیر باشم تا بفهمم.
ببین بیب، "نه" رو به زبونای زیادی شنیدم،
ولی این یکی دیگه تهشه!
شوخ‌طبعیشم دیگه خیلی خاصه!
عالیه، حالا می‌تونیم برگردیم خونه.
الان وقت تسلیم شدن نیست، بیب.
فقط یکی دو هزار دلار می‌خوایم، چیز زیادی نیست!
یکی دو هزار ناقابل؟
دلار منظوری یا خط میخی؟!
اون چیه؟
پتری برامون مجوز گرفته. حالا هر جا دلمون خواست تو مصر می‌تونیم حفاری کنیم.
عالیه. فقط بیل لازم داریم الان.
خب، به سلامتی آنانکا!
هی پیشخدمت، دو تا نوشیدنی دیگه بیار ببینیم شانسمون چطوره؟
نه امروز، مرسی.
نگران نباش، هر دقیقه یکی گول می‌خوره.
آهااا، نگاش کن... بابا نوئله واقعاً هست!
– یه برندی دوتایی لطفاً. – چشم قربان.
بجنب پوپسی، کلی کار داریم.
بارنوم راست می‌گفت. حالا نگاه کن.
سلام رفیق!
می‌خوای یه شعبده‌ی باحال با ورق ببینی؟
حدس کارت؟
اگه نتونم حدس بزنم کدوم کارتو انتخاب کردی، نوشیدنی مهمون من.
ولی اگه تونستم، تو باید برام بخری. قبوله؟
خب، اه...
باشه.
تا وقتی همه چیز سرگرمی تمیز و بی‌خطری باشه،
بذار همه رو تو بازی شریک کنیم، هان؟
– همه رو؟! – آره دیگه.
اگه کارت منو درست حدس بزنی، نوشیدنی مهمون من واسه همه.
اگه نه، تو باید بخری.
اوکی، من که مشکلی ندارم.
بچه‌ها بیاین این‌ور.
می‌خوایم یه بازی کوچولو کنیم، بازنده مهمون می‌کنه.
– طرفو گیر آوردی دیگه. – گفتی چی؟ دقیقاً همونو!
رفیق، یه کارت بردار، هر کدوم که دلت خواست. بفرما.
– هر کدوم؟ باشه. – آره، انتخاب با خودته.
همینه، بردار.
حالا بذارش وسط دسته، نذار ببینمش.
خب، حالا ورقا رو قاطی کن.
برو جلو، برو جلو، قاطیشون کن.
این دسته ورق یه قاطی حسابی لازم داره الان.
اووه پوپسی، الان دیگه ناامیدم نکن!
خب قربان، کارت شما بود، اممم...
کارتون بود، اممم...
اِه...
این اولین باره که کارم نگرفت.
اممم، نکنه کارت، آس پیک بوده؟
نه، نبوده.
اوه، خب، اممم...
بی‌خیال... کارت چی بود؟
دو دل.
دو دل؟... اصلاً دو دل توی دسته نیست!
مزخرفه. معلومه که هست!
خب، نشونم بده پس.
همین‌جاست.
خب پیشخدمت، واسه همه نوشیدنی بیار.
آقا مهمون می‌کنه!
با چی می‌خوای پول همه اینا رو بدی؟
چرا نگران پوله تو اصلاً؟
معلومه که پول داریم!
نگاه کن، همه جا پوله!
بفرما.
– پیشخدمت. – بله، قربان.
خیلی دقت نداری‌ها.
همینو داشتم بهت می‌گفتم دیگه!
سخته روشن شه؟ بیا، این یکی رو امتحان کن.
آه.
پس تویی اون سولوانی معروف!
من استیو بنینگ‌ام، و این هودینی بی‌خاصیت هم بیب جنسنه.
– چطوری؟ – آمریکایی هستین، درسته؟
خودت که خیلی به سولوانیا نمی‌خوری!
راستشو بخوای، نیستم هم.
یه اسم صحنه‌ست، کار نمایش دیگه.
اسم واقعیم سالیوانه. تیم سالیوان.
نکنه اهل بروکلینی؟
آره، گرین‌پوینت.
سال‌هاست اون‌جا نرفتم.
بیا این‌ور بشین.
رفیق، ترکوندی! حقه‌هات از مال منم بهتره.
یعنی تو ستاره‌ی اصلی تئاتر مصری هستی؟
بودم، ستاره‌ی اصلی بودم.
چی بود اون "بودم"؟
خب، مثل اینکه مردم این‌جا
قدر هنر تردستی رو نمی‌دونن.
واسه همین دارم می‌رم که یه سوئیت درست‌حسابی
تو اولین کشتی به آمریکا رزرو کنم.
یعنی هنوز یه کم پول داری؟
مگه می‌خوای با شنا برگردی آمریکا پسر جان؟
به ما علاقمند شدی!
تو این اطراف که پول درست‌حسابی درنمیاد.
امم، بهش بگیم جریان چیه؟
– نه بیب، نه. – جریان چیه؟
خب، شاید حق با تو باشه.
ولی آخه هر دومون اهل بروکلین‌ایم!
یعنی عملاً با هم داداشیم.
آره، تقریباً.
بیا دیگه، بگو جریان چیه... بهش بگیم، آره؟
باشه بگو.
در مورد مصر اشتباه می‌کنی.
ما به چیزی برخوردیم که قراره هم پولدارمون کنه، هم مشهور.
– همین‌جا تو مصر؟ – آره.
توی یه منطقه‌ای از کوهستان، یه مقبره‌ی کشف‌نشده هست
که مال یه پرنسس باستانی به اسم آنانکاست.
من یه باستان‌شناسم، آقای سولوانی،
و مدرک قطعی پیدا کردم که اون مقبره واقعاً وجود داره،
و سرنخی از جای دقیقش داریم.
واقعاً؟
فقط چند هزار دلار می‌خوایم برای تجهیز سفر.
احتمالاتش بی‌نهایت زیاده.
بفرمایین تو.
خانم مارتا؟
بله؟ من مارتا سولوانی‌ام.
اجازه بدین خودمو معرفی کنم.
من پروفسور اندوهب‌ام، از موزه‌ی قاهره.
خوش‌وقتم.
افتخار داشتم چند بار
شما و پدرتونو روی صحنه ببینم.
باید بگم ایشون یه هنرمند بزرگه،
و شما هم خیلی باوقار و جذابین.
خیلی ممنونم از لطفتون.
اشکالی داره من به بستن وسایلم ادامه بدم؟
یه کم عجله دارم.
دارین مصر رو ترک می‌کنین؟
– امشب.
خیلی خوشحال شدم. البته ما دلمون برای یه هنرمند به این دلنشینی تنگ می‌شه،
ولی از یه لحاظ، رفتنتون به نفع خودتونه!
منظورتونو نمی‌فهمم، پروفسور.
خانم مارتای عزیز، دولت مصر مدت‌هاست
دنبال اینه که خارجی‌ها رو از دست کلاهبردارایی محافظت کنه
که پول جمع می‌کنن برای سفرهای مثلا باستان‌شناسی
تا مقبره‌های مردگان باستان رو غارت کنن.
توی گذشته، این سفرها با فاجعه تموم شده.
یا سرمایه‌گذاراش کشته شدن یا تو بیابون ول موندن و از گشنگی مردن،
در حالی که کلاهبردارها با پول‌های دزدی برگشتن قاهره!
این چه ربطی به من داره؟
به دلیلی فکر می‌کنم که شاید پدرتون
توی همچین نقشه‌ای گرفتار شده باشه.
پدر من؟
یعنی یکی داره سعی می‌کنه ازش کلاهبرداری کنه؟
واسه سرمایه‌گذاری تو یه سفر ساختگی؟
دقیقاً همین.
ولی این مضحکه!
تا یه ساعت دیگه سوار کشتی‌ایم که بریم خونه.
الان بابام رفته بلیت بگیره.
خیلی خوشحال شدم اینو شنیدم.
امیدوارم ناراحت نشین که منِ غریبه بهتون هشدار دادم.
اصلاً ناراحت نشدم.
خیلی هم ممنونم ازتون.
خیلی ناراحت‌کننده‌ست که آدمی به این خوبی قراره کشور ما رو ترک کنه.
با این حال، سفر خوشی براتون آرزو می‌کنم
تو راه برگشت به وطنتون.
صدقه بدین به یه بدبخت بیچاره...
سیگار.
خب، حالا دیگه با هم شریک شدیم.
وای، چه دیدار خوش‌شانسی بود!
نمی‌تونم صبر کنم واسه شروع کار!
آخ جون، این یه نوشیدنی می‌طلبه!
خالیه. هی، گارسون!
نه نه، گارسونو بی‌خیال.
– بگیر اینو. – باید یه...
اما این یکی...
محشر بود.
یکی دیگه!
گوش کن...
فکر کنم دیگه بیشتر از این نمی‌تونم ببخشم!
آخ جون! فوق‌العاده‌ای!
صبر کن تا بریم تو سفر... اون‌جا با این شعبده‌ها کلی حال می‌کنیم.
تو یه نابغه‌ای به معنای واقعی!
خب آقایون،
به سلامتی پرنسس آنانکا و جواهراتش!
هی، این‌جا چه خبره؟
کمک! پلیس!
بس کن! بس کن دیگه!
اون‌و ببر بیرون! من اینا رو می‌سپرم به خودم!
– بجنب کوچولو! – مرسی، بروکلین!
بدو استیو!
وایسا! وایسا می‌گم!
کمک! پلیس! کمک! کمک!
بالاخره برگشتی؟
آره، رفته بودم بلیت بگیرم.
خب، که چی؟ مگه کل روز طول کشید؟
تنها گذاشتی من همه وسایلا رو جمع کنم!
خودتم بدک جمع نکردی البته.
لازم نیست وسایلتو باز کنی.
باز نکنم؟ چی می‌گی تو اصلاً؟
خب، اممم...
هیچ وقت اینو بهت نشون دادم؟ نگاه کن.
آره، نشون دادی!
هی، حواست باشه!
خب، منظورت از "باز نکن" چی بود دقیقاً؟
مارتا، یه خبر فوق‌العاده دارم برات!
یه خبر شگفت‌انگیز!
یه سورپرایز محشر!
وای خدای من...
بذار بگم چی شده!
نه، بذار من اول بگم چی شده!
تو یه خوش‌شانسیِ عجیب گیرت اومده!
– آره. – خودش اومده خورده بهت!
– قراره پولدار بشی! – آره!
قراره یه مقبره پیدا کنی پر از طلا و الماس!
آره... از کجا فهمیدی؟
قراره هزینه‌ی یه سفر رو بدی!
ای خدا!
اون فال‌گیری قلابی‌ای که بهت یاد داده بودم، قلابی نیست انگار!
بابا، هنوز که پول رو بهشون ندادی؟ که ندادی!
آه...
آخه چطور تونستی همچین کاری کنی؟!
اینا شیادن! بهم هشدار دادن!
نه بابا، محاله! من قرارداد دارم!
من یه...
مطمئنم که یه قرارداد دارم...
اوه...
یه‌جا همین اطرافه... آها، ایناهاش!
نه نه، این که نیست.
آها، پیداش کردم!
کی می‌خوای یه کم عاقل بشی؟
یه روز سرِ چاه نفت خشک رفتی،
یه روز یه لوسیون پوست که همه رو خوشگل می‌کنه!
خب، حداقل برای دفع بید بد نبود!
"از تیم سالیوان دریافت شد،
"۲۰۰۰ دلار جهت تأمین هزینه‌ی جستجو برای مقبره‌ی آنانکا.
"در ازای آن، تیم سالیوان به‌عنوان شریک سوم در پروژه سهیم خواهد بود.
"امضا: استیو بنینگ."
عزیزم، ببین، همه‌چی مرتبه!
تو کل دار و ندارمون رو دادی به این کلاهبردارها!
نه عزیزم، نه.
اونا کلاهبردار نیستن، عزیزم... نه اونا!
کجا زندگی می‌کنن؟
اوه...
کجا زندگی می‌کنن؟ بگو دیگه!
اِه...
از پنجره رد می‌شی می‌ری توی...
نمی‌دونم!
یعنی کل اون پول رو بهشون دادی و حتی نمی‌دونی کجا زندگی می‌کنن؟!
خیلی عالیه واقعاً!
"هتل قاهره"
حساب‌شونو با این اسلحه‌ی شعبده‌بازی می‌رسم!
هی! با اون چی‌کار می‌خوای بکنی؟
تو اگه بلد نیستی با این شیادا چطوری رفتار کنی، من بلدم!
مارتا، مارتا صبر کن!
مارت...
بذار برم بیرون!
بذار برم! گیر کردم، کلید دست توئه!
همین‌جا بمون و دردسر درست نکن!
درم باز کن مارتا! بذار برم بیرون!
پوپسی، پول‌دار شدیم!
شما استیو بنینگ هستین؟
خب، اممم، شاید...
شوخی رو بذار کنار آقای بنینگ.
– اون پولو بده این‌جا! – چه پولی؟
هی، یه دقیقه صبر کن ببینم...
دختر کوچولوهایی که با تفنگ بازی می‌کنن، ممکنه آسیب ببینن!
من آسیب ببینم؟ هوم!
خب، حالا اون پولو چی می‌گی؟
نه‌بد نیستی با این اسلحه، نه؟
از هفت سالگی نونمو با همین درآوردم!
خب، حتماً کارکنای هتلن.
– صدا رو شنیدن. من توضیح می‌دم. – نه، لازم نیست.
فقط پولی که از بابام دزدیدین رو پس بدین!
– بابات؟ – سالوانی. دیگه نقش بازی نکن!
اون کسی که باید بزنی، استیو بنینگه!
پشت سرت وایساده!
شوخی نکن. خودم این شعبده رو بلدم!
تا وقتی پولو پس نگیرم، اسلحه پایین نمیاد!
باشه، اگه باور نداری، ولی...
گوش کن دختر خانوم،
مثل اینکه خیال کردی
ما اون پولو از بابات دزدیدیم.
خب معلومه که دزدیدین!
من نه بچه‌ام، نه یه پیرمرد ساده‌لوح!
ما کلاهبردار نیستیم.
ما واقعاً به کاری که داریم می‌کنیم اعتقاد داریم.
خب اگه راست می‌گین، پولو پس بدین!
نمی‌تونیم. خرج شده.
کارگر محلی، تجهیزات، تدارکات...
من از تیپ شماها خبر دارم.
وانمود می‌کنین که دارین می‌رید سفر علمی،
تا پدرمو ببرید وسط بیابون،
یا بکشینش یا ولش کنین تا از گشنگی بمیره!
اون آخرین قرونمون بود!
متأسفم...
فکر می‌کردم پدرتون پولداره.
وگرنه اصلاً اون پولو نمی‌گرفتیم.
حتی نمی‌دونستیم دختر داره!
خب، الان که می‌دونین!
و من نمی‌ذارم یه قرون ازش بخورین!
بخورین؟ کلاه‌برداری؟!
گوش کنین خانم سالوانی،
دکتر پتری، یکی از بزرگ‌ترین باستان‌شناسا، پشتمونه.
ما تصمیم داریم اون مقبره رو پیدا کنیم و سودش رو منصفانه با پدرتون تقسیم کنیم.
ولی با این حال...
نمی‌ذارم منو بکِشین وسط همچین برنامه‌ای!
تو؟ صبر کن ببینم، کی گفت تو قراره بیای؟
من گفتم!
فکر کردی می‌ذارم پدرمو تنها ببرین وسط بیابون؟ معلومه که نه!
و بهتره حتی سعی نکنین بدون ما برین!
هرجا برین، ما هم لحظه‌به‌لحظه باهاتونیم!
هی استیو.
آدم از بس اره‌شدن نصف شه، ممکنه دیوونه شه؟
خودش خوشگله، نه؟
آره... هان؟!
خب، حالا دیگه گیر یه دختر افتادیم!
خب دکتر، پیشرفتی داشتین؟ چیزی پیدا کردین؟
تو باستان‌شناسی باید صبر بی‌نهایت داشته باشی.
آره می‌دونم، ولی یه چیزایی پیدا کردین دیگه، نه؟
یه چند تا سکه و مهره.
کافیه بفهمیم مسیرمون درسته.
چندین مایل توی بیابون می‌ریم، آخرشم به چند تا سکه و مهره می‌رسیم!
امیدوارم راضی باشی دیگه!
خب این شروعشه مارتا، می‌تونست بدتر باشه.
بدتره واقعاً.
بیا بریم یه شعبده‌ی ناپدید شدن رو روی یه الاغ امتحان کن!
هان؟!
رفته تو چادر ما داره حقه‌هاتو تمرین می‌کنه.
بجنب بابا جان.
سلام، روز بخیر.
اگه حموم ترکی دوست داری، آره خوبه!
– خب اینم دکمه انفجار. آماده‌ای برای انفجار؟ – تقریباً.
راستی استیو، مگه کی دلش می‌خواد بیاد وسط این بیابون دفن شه؟
احتمالاً این‌جا قبلاً مرکز یه شهر بزرگ بوده.
شهر بزرگ؟ اون دیگه چیه؟
از همون حیوونای ماقبل تاریخه مگه؟
نگاه کن، افندی! نگاه کن!
دکتر گوستافسون و همسرش...
اون سفرشون دو سال پیش ناپدید شد.
چه سرنوشت وحشتناکی...
احتمالاً زیر یه رانش زمین دفن شدن.
چند نفر ببرین تا یه دفن درست و حسابی براش بکنیم.
ترسیدن. حاضر نیستن حتی دست بزنن بهش، افندی.
باشه، خودمون این کار رو می‌کنیم.
بیب! بیب! کجایی؟
– وای! – چی شد؟ حالت خوبه؟
نمی‌دونم، داشتم سیمو وصل می‌کردم به دکمه انفجار
که دینامیتو منفجر کنم، بعد یهو این‌جام!
افندی! افندی!
اینجا یه مقبره نفرین‌شده‌ست!
مهر هفت شغاله! همونی که دنبالش بودیم!
نباید دست بزنین بهش، افندی!
– نفرین داره... – اَه، خرافاته!
...هرکی اون مُهر رو بشکنه، می‌میره!
نمی‌تونیم الان بخاطر یه مشت خرافات بومی وایسیم.
من سال‌ها منتظر همچین لحظه‌ای بودم.
هی، اینا چی‌شون شده آخه؟
از خشم خدایان می‌ترسن.
خب بیارشون برگردن، لازمشون داریم.
– بیب، دو تا فانوس بیار زود. – باشه.
بازه. بیا کمکم کن.
یواش...
سنگینه، حواست باشه.
وایسا!
مُهر نخورده که!
بیا بازش کنیم.
آروم باش... خیلی آروم.
این که پرنسس آنانکا نیست!
یه مرده‌ست!
و تو بهترین حالت حفظ‌شدگی‌ای که تا حالا دیدم تو یه مومیایی!
همین بود؟ پس طلاها و جواهرات کو؟
هیچی نمی‌فهمم.
ما دنبال مقبره یه پرنسس بودیم،
بعدش با مومیایی یه مرد روبرو شدیم؟
اونم تو یه تابوت ارزون‌قیمت!
خب، یه چیزی که پیدا کردیم، نه؟
حداقل معلوم شد مسیرمون درسته!
شاید این باباهه فامیل درجه‌چند پرنسس آنانکا بوده!
فکر کنم یه کم زیادی سخت می‌گیری مارتا.
استیو واقعاً به کاری که داره می‌کنه ایمان داره.
پیدا کردن این مقبره براش از هر چیزی تو دنیا مهم‌تره.
اون صدای چی بود؟
آه، صدای یه الاغه.
نکنه منظورت شغال بود؟
چه فرقی می‌کنه؟ پسرخاله‌ان دیگه!
تا حالا نشنیده بودم اینو!
خب، ما هم تا حالا ماه کامل نداشتیم!
می‌گن این جور ماه‌ها رو مخ آدم می‌رن!
مثلاً منو ببین... وقتی ماه باشه...
هر چی هست، مال خودت!
بیا بابا، بریم بخوابیم.
اون مومیاییه اعصابمو خرد کرده!
– شب‌به‌خیر بیب. – شب‌به‌خیر.
اوف، ساکت باشین دیگه!
اگه صدای تو نباشه، صدای شتره!
اگه شتر نباشه، مومیاییه!
اگه اونم نباشه، تویی با نِق زدنات!
طبق اون هیروگلیف‌هایی که پیدا کردیم، اسمش باید خارِس بوده باشه.
دکتر، این خط‌های روی صورتش یعنی چی؟
فقط یه دلیل می‌تونه داشته باشه.
زنده زنده دفنش کردن!
حتماً وحشیانه تقلا کرده تا از این پارچه‌ها خلاص شه...
چه مرگ وحشتناکی... احتمالاً به خاطر یه کار ناپاک.
ممکنه همین‌طور باشه.
به صورتش دست زدی تا حالا؟
– چی؟ – برو جلو، دست بزن.
– مثل پوست زنده‌ست! – دقیقاً همینه.
عجیب‌ترین نمونه‌ی مومیایی‌ کردنیه که تو عمرم دیدم!
– باورنکردنیه. – نیست؟ بیا این‌جا.
می‌دونی اینا چی‌ان؟
شاید اشتباه کنم، ولی باید برگای "تانا" باشن.
الان دیگه کاملاً منقرض شدن.
بوش مثل شبدره!
مصریای قدیم ازش برای مومیایی استفاده می‌کردن، فکر کنم.
دکتر، یه چیزی هست که حسابی ذهنمو درگیر کرده.
هیچ‌جا اسم آنانکا رو پیدا نکردیم.
فکر نمی‌کنی شاید اشتباه کردیم از اولش؟
امیدوارم این‌طور نباشه.
ولی اینجور ناامیدی‌ها تو این کار طبیعیه، استیو.
آره، فکر کنم همین‌طوره.
استیو!
الان برمی‌گردم.
علی برگشته.
حفارها کجان علی؟
نمیان، افندی.
از دره فرار کردن.
چرا آخه؟
توی کوه‌ها مرگه، افندی!
اونجا روح‌های پلیدن!
اومدن زوزه بکشن برای قبر ناپاکی که بازش کردین!
اه، علی اینا چرندن!
نمی‌مونم، متأسفم.
صبر کن ببینم...
خیلی جالبه، نه دکتر پتری؟
پروفسور اندوهِب!
از کجا پیدات شد؟
مهم اینه که من اینجام، دکتر.
پس شما از این مقبره خبر داشتین؟
ولی بازم اصرار داشتین که اون گلدون قلابیه!
یه سری چیزا تو علم هست که باید کشف بشن.
ولی بعضی چیزا هم هست که باید همون‌طور بمونن.
یعنی ما نباید اصلاً پامونو می‌ذاشتیم تو این غار؟
حالا که اومدین، بهتره دقیق بدونین
چی کشف کردین اصلاً.
بیاین.
برای یه دانشمند، خیلی بی‌دقتی دکتر پتری!
این که نبضشه!
شوخی می‌کنین؟ این مسخره‌ست... غیرممکنه!
تو این شیشه، عصاره‌ی ۹ برگ تانا هست.
۹ برگ تانا، دکتر پتری.
شاید برات مفهومی نداشته باشه، ولی نگاه کن.
حالا نگاه کن دکتر پتری...
وای، سرعت ضربانش بیشتر شده!
اون زنده‌ست!
ولم کن!
بذار برم!
سرنوشت کاهنان کارناک به سر رسید.
هیچ‌کدوم از شما که خواستین وارد مقبره آنانکا بشین
زنده از این دره بیرون نمی‌رین.
مومیاییه رو دزدیدن!
کی می‌تونسته این کارو کرده باشه؟
نمی‌فهمم واقعاً...
استیو! پتری!
چی ممکنه پیش اومده باشه؟
نمی‌دونم بیب...
اون مُرده...
شاید کار بومی‌ها بوده.
این شیشه‌ی مایع تانا رو
می‌ذاری تو چادر یکی از کافرا.
می‌فهمم استاد.
پس برو.
ببین، این یکی آسونه.
تو همیشه همینو می‌گی!
سنگو بذار تو کف دستت، این‌جوری.
– همین سنگه؟ – آره.
بذارش تو دهنت، این‌جوری.
آها.
دهنتو باز کن.
پَر شد!
ها!
وای خدا، این خیلی باحاله... وای... منم می‌خوام امتحان کنم!
– بذار تو دستم، همین‌جوری نه؟ – آره.
بعد دستمو ببندم، ببین؟
بعد از جلو دهنم این‌جوری بکشم؟
آفرین افندی، عالی بود. عالی. عالی.
حالا دقیقاً هر چی من می‌گم انجام می‌دی، خارِس.
من ارباب توام.
فقط منم که می‌دونم اون مایع زندگی‌بخش کجاست.
مایعی که جونتو می‌ده.
اگه می‌خوای دوباره از دست و پات استفاده کنی،
باید بیشتر از اون مایع داشته باشی.
توی چادر آدمای سفیدپوست پیداش می‌کنی.
برای به‌دست آوردنش، باید بکُشی.
هر جا مایع رو دیدی، باید بکُشی!
استیو؟
– این درسته؟ – تقریباً.
و دو حرف اول اسم آنانکا این‌جا بودن، درسته؟
هوم‌هوم.
فکر نمی‌کنی اگه مقبره‌ش نزدیک غار مومیایی بوده باشه،
اسمش باید نزدیک‌تر به اون نقطه باشه؟
شاید.
یه کم نشستم حساب کتاب کردم.
حالا فهمیدیم این مربع نشون‌دهنده‌ی غار مومیاییه،
ولی اسم پرنسس کلی اون‌ورتره.
یعنی چیزی خاصی منظورشه؟
شاید یعنی مقبره‌ش پشت غار باشه یا یه‌چیز تو این مایه‌ها.
درسته! حتماً یه راهی بین این دوتا باید باشه.
مارتا، فکر کنم درست می‌گی!
فکر کنم به هدف زدی!
خدا کنه! باید یه کمم من به این گروه کمک کرده باشم.
کمکی کرده باشم دیگه!
همین الان شروع می‌کنیم دنبال راه مخفی گشتن.
هی بیب!
هی بیب! سولوانی! علی!
چی شده؟
فکر کنم مارتا کل معما رو حل کرده!
باید یه دالون مخفی بین این غار و مقبره‌ی آنانکا باشه.
عالیه! بزن بریم!
– علی کو؟ – بیرونه.
از اون دیوار شروع می‌کنیم.
واقعاً فکر می‌کنی ورودی مقبره‌ی آنانکا اونجاست؟
خب، اگه دنبال ورودی متروی برانکس بودیم، این حرف منطقی نبود؟
اینجا پشتش فقط سنگ سخته. هیچ نشونه‌ای از تونل نیست.
هی، بهتره ولش کنیم وگرنه اتحادیه‌ی باستان‌شناس‌ها میان اعتراض می‌کنن!
شاید راست می‌گی. دیگه دیره.
فردا از نو شروع می‌کنیم.
– استیو؟ – جانم، مارتا؟
– این کوزه پر برگ نبود؟ – آره، چرا؟
خب، الان یه دونه هم توش نیست!
چی ممکنه سرشون اومده باشه؟
نمی‌دونم...
مارتا، این دور و برا کلی چیز عجیبه
که جواب درست حسابی لازم دارن.
ولی امشب کاری از دستمون برنمیاد.
راستی، علی کو؟
گفتم مراقب اردوگاه باشه.
احتمالاً یه گوشه گرفته خوابیده!
به این کولی‌ها نمی‌شه اعتماد کرد!
هوای کوه می‌زنه به خوابشون!
خب، شماها هم بهتره بخوابین یه کم.
فردا کلی کار داریم.
– حرف خوبیه. شب‌به‌خیر استیو. – شب‌به‌خیر.
– شب‌به‌خیر بیب. – شب‌به‌خیر مارتا.
هی، بد نیست تو هم یه کم بخوابی، شریک!
بیب، فکر کنم داریم به هدف نزدیک می‌شیم.
فردا غار رو بخش‌بندی می‌کنیم، هر کسی یه قسمت رو...
– چی شده؟ – علی... کشته شده!
ببین، اون ردهای خاکستری روی گردنش.
آره، دقیقاً مثل پتری!
بیچاره علی...
یعنی پتری هم دقیقاً همین‌جوری کشته شده...
یکی این دور و ورا هست که اصلاً مهمون‌دوست نیست!
آی آی آی!
استیو، من...
مارتا، فقط تو نیستی که این‌جا دلشوره داره.
هممون فردا صبح اول وقت می‌زنیم بیرون.
اوه، خیلی متاسفم، استیو...
می‌دونم این سفر چقدر برات مهم بود.
خب، این معنیش این نیست که تسلیم شدم.
کمک جور می‌کنم و برمی‌گردم.
تا وقتی مطمئن نشم تو و پدرت در امانین، برنمی‌گردم.
فکر کنم بهتره امشب تو چادر من بخوابین.
من و بیب نگهبونی می‌دیم تا هوا روشن شه و راه بیفتیم.
هر چی تو بگی، استیو.
ما هم می‌تونیم بیدار بمونیم.
نه دیگه، یکی باید یه کم چرت بزنه این وسط.
من وسایلتو میارم.
بیب، مواظبش باش، باشه؟
مثل اینکه خوشت اومده ازش، نه؟
منم همین‌طور.
مارتا، همه چی آماده‌ست.
– شب‌به‌خیر، بیب. – شب‌به‌خیر، مارتا.
برو بخواب یه کم، مارتا.
تا هوا روشن شد، راه می‌افتیم.
– استیو؟ – جانم؟
کاش همه‌چی رو ول می‌کردی و با ما برمی‌گشتی آمریکا.
نمی‌تونم قول بدم،
ولی یه روزی برمی‌گردم.
اشکالی داره بگم خیلی آدم خوبی هستی؟
هوم؟
بیب! بیب، چی شده؟
چی شد؟
داشتم با اون حقه‌ی سنگ تمرین می‌کردم!
دفعه‌ی بعد بهتره با سنگ‌ریزه تمرین کنی!
آخ!
– بابا؟ – چی شده؟
بابا، من می‌ترسم...
یه چیزی تو اون غار هست که هیچ‌کدوم‌مون نمی‌فهمیم...
یه اتفاقایی داره می‌افته که هیچ‌کاری ازمون برنمیاد جلوش.
چرند نگو دخترم. فقط زیادی خسته‌ای.
یه ماه دیگه برمی‌گردیم خونه
دوباره می‌زنیم سالن رو روی هوا.
باشه بابا...
– شب‌به‌خیر. – شب‌به‌خیر.
بیب، این شغال‌ها مو به تنم سیخ می‌کنن!
اوه، منو بگو... مو به تنم سیخ می‌کنن روی همون موهای سیخ‌شده!
مارتا!
– مارتا! – نگران نباشین آقای سولوانی.
پیداش می‌کنیم.
بیب!
مارتا! مارتا!
هی نگاه کن!
این کوزه ترک خورده‌س. حتماً از این‌جا رد شدن.
چجوری ممکنه ناپدید شده باشن؟
اصلاً این‌جا چی‌جوری کار می‌کنه مگه؟
من یه سر بیرونو نگاه می‌کنم.
نه دیگه، منو تنها نمی‌ذاری که!
مراقب باش عزیزم!
اون گدای بازار قاهره‌ست!
چی کار داره اینجا می‌کنه آخه؟
نمی‌دونم. نیگا کن.
اِ این همون طرحیه که رو اون گلدون بود، کاملش!
نیگا کن. اون غار خاریسه، کاملاً مشخصه.
اون طرف تپه‌م یه معبد معلومه.
کنار معبده که اسم کامل آنَنکا نوشته شده.
آره، ولی این خطایی که بین قبرش و غار کشیده شده چی‌ان؟
احتمالاً همون راهیه که دنبالش می‌گشتیم.
از همون‌جا غیب‌شون زده!
تو برو سعی کن معبدو اون طرف تپه پیدا کنی،
منم ببینم می‌تونم ورودی اون راهو پیدا کنم یا نه.
یکی‌مون بالاخره موفق می‌شه.
باشه رئیـس، اگه تا صبح برنگشتم، بی‌خیالم شو.
پوپسی، تا حالا که هیچی ازت ندیدیم!
بذار ببینیم چی تو چنته داری.
فوراً برگرد به قبرای اجداد باستانیمون.
اون‌جا باز از اون مایع پیدا می‌کنی.
برو تا وقتی که ماه هنوز بالای آسمونه.
قدرتت با کم شدن ماه کم‌رنگ می‌شه.
هیچی نیست که بخوای بترسی.
کاملاً در امانی.
اون موجود وحشتناک!
تو خیلی زیبایی.
انقدر زیبایی که می‌خوام جاودانت کنم.
مثل خاریس، تو هم تا ابد زنده می‌مونی.
هر کاری که واسه تو بکنم، واسه خودمم می‌تونم بکنم.
نه زمان، نه مرگ نمی‌تونن به ما دست بزنن.
من و تو، تا ابد کنار هم.
اینجا توی معبد کارناک،
تو می‌شی کاهنه‌ی بزرگ من.
«و این‌طوری
«خاریس زنده نگه‌ داشته می‌شه
«با برگای تانا
«در طول دوره‌ی
«ماه کامل.»
می‌خوام از این برگای تانا انقدر مایع درست کنم
که هردومونو
جاودانه کنه.
نه! نه!
آخرش بابت این لطف ازم ممنون می‌شی.
تابوت مومیاییه.
دیونه شدی.
استیو بنینگ پیدات می‌کنه و می‌کشتت.
اگه یه جوری از دست خاریس در بره و منو بکشه،
اون‌وقت تو واقعاً تو دردسر می‌افتی.
یعنی چی؟
اگه خاریس بقیه‌ی مایع تانا رو گیر بیاره،
می‌شه یه هیولا که دنیا تا حالا ندیده.
اوف، چم شده؟ یهو دلشوره گرفتم.
بجنب پوپسی.
اگه جات بودم شلیک نمی‌کردم، آقای جنسون.
به‌به، ببین کی این‌جاست، استاد آندهِب خودمون!
– در خدمت‌تونم. – شرط می‌بندم هستی!
اینجا تو کوه‌ها چی کار می‌کنی؟ ملک می‌فروشی؟
نه دقیقاً...
دختره کجاست؟
یه‌جایی که دیگه هیچ‌وقت نبینیش.
نه، نمرده.
گوش کن رفیق مصریِ حقه‌باز،
تا سه می‌شمرم، بگو دختره کجاست.
شوخی ندارم. یک...
تو که نمی‌زنی یه آدم بی‌سلاحو از رو بی‌رحمی بکشی.
دو.
اگه منو بکشی، یه هیولا رو ول می‌کنی تو دنیا
که فقط من می‌تونم مهارش کنم.
سه.
ایزيس قدرتمند...
منو ببخش ایزدبانو.
– استیو! – مارتا، چی شده؟ چطوری اومدی اینجا؟
مومیایی آوردتم اینجا. زنده‌س!
آره، می‌دونم.
بابا... حالش خوبه؟
آره خوبه، فقط یه کم ترسیده.
باید سریع از اینجا ببَرمِت بیرون.
اون دنبال مایع تاناست.
حتماً همین توی این شیشه‌س.
و توی اون کوزه‌م هست، استیو. پر از مایعه!
نباید بذاری بهش برسه.
دورش رو خط بکش!
جلوشو بگیر!
نذار جلو بره!
وای، چه وحشتناک بود.
آخ که چقدر خوشحال شدم دیدمت!
استیو...
آخ اینم از خانوما!
تا تیراندازیا تموم می‌شه و همه چی آروم می‌گیره، غش می‌کنن!
مارتا! مارتا!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
این از کجا دراومد؟
یه عرب تو دل کوه پیدا کرده.
دیگه گلدون شکسته نداریم عزیزم.
یادت باشه داریم برمی‌گردیم آمریکا.
هر چی بگی رئیـس.
هی استیو!
استیو، یه تلگرام برات دارم.
همه چی درست رفت رو کشتی؟
آره، جواهرات آنَنکا تو گاوصندوق کشتی امنه.
خب رفیق، چی شده باز؟
خودت بخون.
«کار تو بخش شست‌وشوی استخونا دیگه آزاد نیست. نقطه.
نقطه. خودم گرفتمش. نقطه. تو جای من استخدام شدی.
با آرزوی بهترینا، دکتر لیونز.»
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.