..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تابستان زودهنگام
‫- بابابزرگ، صبحونه. ‫- صبح بخیر.
‫- بیا. ‫- الان میام.
‫بهش گفتم.
‫صبر کن. اینم ببر.
‫ترشی.
‫مرسی.
‫ایسامو کجاست؟
‫ایسامو!
‫وقت غذاست!
‫ایسامو؟
‫ایسامو!
‫صورتتو شستی؟
‫آره.
‫نشستی. ‫شام دیشب رو صورتت مونده.
‫ایسامو، زودباش.
‫شستی؟
‫آره. اگه باورت نمیشه برو ببین حوله‌ام خیسه.
‫اوه؟
‫مطمئنی؟
‫وقت غذاست.
‫نتونستیم صبر کنیم.
‫اینو برام پست کن.
‫غذاتو خوب بجو.
‫زود بیدار شدی.
‫مریض دارم.
‫که اینطور.
‫بعدش میرم دنبال مهمون‌مون.
‫باشه.
‫- خب، من رفتم. ‫- مراقب خودت باش.
‫مراقب خودت باش.
‫فقط هفت دقیقه وقت داری.
‫تو هم میای؟
‫نه، من دارم میرم پیش نوریکو.
‫اوه.
‫مراقب خودت باش.
‫ممنون.
‫ایسامو، زود باش.
‫بابا، عمو چه جور غذایی دوس داره؟
‫نمی‌خواد خودتو اذیت کنی. ‫ولی اوکارا دوس داره.
‫منم دوس دارم.
‫حرف نزن پاشو راه بیفت.
‫چقدر طولش میدی.
‫ممنون.
‫من دیگه رفتم.
‫ساعت 5.30 می‌بینمت.
‫مراقب خودت باش.
‫زودباش، دیرت میشه ها!
‫نامه‌ی بابا رو یادت رفت.
‫ممنون. می‌بینمت.
‫مراقب خودت باش.
‫مینورو؟ چه کار می‌کنی؟
‫دارم میرم.
‫- به سلامت. ‫- مراقب خودت باش.
‫وسایلتو برداشتی؟
‫رفتم.
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر. کویچی کجاست؟
‫با قطار قبلی رفت.
‫مریض مهمی داشتی؟
‫آره. ساعت 11 شب رسیدم خونه.
‫- خانواده‌ی تیبو خیلی کتاب جذابیه. ‫- چقد خوندی؟
‫تا جلد چهار.
‫دیدی؟ ‫خوشگل و تر و تمیز شد.
‫وقت جایزه‌ست.
‫بفرما.
‫- از من خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫اگه دوستم داشته باشی بازم میدم.
‫- دوستت دارم. ‫- واقعا؟ بفرما.
‫دوستت دارم.
‫- بفرما. ‫- دوستت دارم.
‫خب دیگه بسه.
‫ازت بدم میاد.
‫هی!
‫خیلی بدم میاد.
‫سفارش نیشین آماده‌ست.
‫آساهی چی؟
‫نه هنوز.
‫کافه‌ی خوب این اطراف می‌شناسی؟
‫همم... لونا تو خیابون نیشی گینزا چطوره؟ ‫البته یکم کوچیکه.
‫لونا.
‫رئیس رو دیدی؟
‫آره، چطور؟
‫دیدی؟ خوبه.
‫بفرمایید.
‫سلام.
‫اومده کارای حسابمو انجام بده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کارو بار خوبه آقای ساتاکه؟
‫آره.
‫چه خوب.
‫ممنون.
‫خب اوضاع چطور پیش رفت؟
‫خوب نیست. آقای یاه دوباره ‫شروع کرده به آواز خوندن.
‫لابد کانجینچو می‌خونه.
‫وضع قلب مامان هم بدتر شده.
‫نگران نباش. ‫اون پیرزن بمیر نیست.
‫شنیدی چاکو داره ازدواج می‌کنه؟
‫نه نمی‌دونستم. ‫با کی؟
‫شاید بشناسیش. ‫آقای تسومورا.
‫آقای تسومورا؟
‫بازکن بسکتبال تیم واسدا.
‫نمی‌شناسم. ‫عاشق شده؟
‫آره. خیلی وقته دوسش داره.
‫حسودی‌تون میشه؟
‫بیا. اگه برگشت خورد ناراحت نشو.
‫- ممنون. ‫ - خواهش می‌کنم.
‫من دارم میرم.
‫کجا؟
‫هتل. اگر آقای رابرت تماس گرفت ‫بگو واسه ساعت 2 برمی‌گردم.
‫- میشه منم باهات بیام؟ ‫- مسیرمون فرق داره.
‫از اونجا میرم.
‫میای؟
‫- امروز نه. ‫- جدی؟
‫- باشه. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ.
‫«رستوران تاکیگاوا»
‫بفرمایید. ‫ببخشید.
‫این چیه؟
‫- میگوی دعاخوان. ‫- اوه، میگوی آخوندک؟
‫- بازم می‌خوای؟ ‫- نه دیگه.
‫زیاد می‌خوری.
‫خیلی خوشمزه‌ست. ‫فومیکو، یکم دیگه بخور.
‫باشه، فقط یکم.
‫نه ولش کن. ‫به زور نخور.
‫چیه؟
‫همیشه همین جوریه.
‫دقیقا.
‫چجوری؟
‫همیشه همین کارو می‌کنی کویچی. ‫یه پیشنهادی میدی، بعد پسش می‌گیری.
‫خودش گفت «نه دیگه».
‫بهش میگن رعایت ادب.
‫چی؟
‫تمپوراش چطوره؟
‫خوشمزه‌ست.
‫شما همیشه بحث رعایت ادب رو مطرح می‌کنین.
‫فکر می‌کنین معنیش اینه که ‫مردها باید با زن‌ها مهربون‌تر باشن.
‫ولی اشتباه می‌کنین.
‫در واقع به معنی مراعات دیگرانه، ‫جالا چه مرد باشه چه زن.
‫رعایت ادب واقعی یعنی این.
‫اینو بلد بودی؟ ‫باورم نمیشه.
‫فکر نمی‌کردم بلد باشی.
‫برو بابا.
‫نوریکو، برنج می‌خوای؟
‫آره.
‫شما زن‌ها بعد از تموم شدن جنگ از ‫این کلمه سواستفاده کردین.
‫حالا دیگه گستاخ‌تر شدین.
‫نخیر نشدیم. تازه عادی شدیم. ‫مردها زیادی گستاخ بودن.
‫آفرین!
‫معلومه چرا نمی‌تونی شوهر کنی.
‫نه که نتونم. نمی‌خوام. ‫هر وقت بخوام می‌تونم.
‫باشه باشه.
‫- زن دکتر نشو. ‫- عمرا!
‫واقعا که. ‫خراب‌کارها!
‫بهتره قبل رفتن غذاتو بخوری.
‫قطارش 9.45 می‌رسه. ‫هنوز وقت داریم.
‫آخرین باری که عمو رو دیدیم کی بود؟
‫سالی که جنگ تموم شد. ‫تو ایستگاه توکیو گم شده بود.
‫اون موقع هنوز سر کار می‌رفتم.
‫پیرمرد سرحالیه.
‫برنجش نرم و خوشمزه‌ست.
‫قبلا تو اتاقت تو یاماتو آویزون بود.
‫یکی دیگه هم بود که ایکه نو تایگا کشیده بود. ‫[نقاش قرن هفده ژاپنی]
‫اونی که ایکه نو تایگا کشیده بود.
‫فروختمش.
‫واقعا؟
‫اینم بد نیست.
‫همه چی خیلی گرون شده. ‫خیلی دوره زمونه‌ی بدی شده.
‫روز تعطیلم باید بری سر کار.
‫یه چیزی برای عمو می‌خرم.
‫نمی‌تونه غذای سفت بخوره.
‫خوب شد گفتی.
‫من دیگه رفتم.
‫مراقب خودت باش.
‫نوریکو؟
‫اینو ببر واسه عمو.
‫می‌بری؟
‫عمو، بفرمایید چایی.
‫نوریکو، الان چند سالته؟
‫28.
‫28 سالشه.
‫نه بابا.
‫وقت ازدواجشه.
‫نمی‌خوای عروس شی؟ ‫نمی‌خوای شوهر کنی؟
‫جشن عروسی نمی‌خوای؟
‫بیا این 570 ین.
‫اینم بقیه‌اش. ‫نه بذار بمونه.
‫اگه خودمون می‌پختیم ارزون‌تر در میومد.
‫ولی اون خوشمزه‌تر بود.
‫ولی اونجوری خیلی بیشتر می‌شد.
‫یادم رفته بود. اون قهوه چقد شد؟
‫ولش کن. مهمون من.
‫نه، بگو.
‫گفتم ولش کن.
‫واقعا؟ ‫خیلی مهربونی.
‫عمه!
‫بله؟
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫بابا بزرگ یاماتویی کره؟
‫نه نیست.
‫آخه صدامو نمی‌شنوه.
‫می‌شنوه.
‫خنگ!
‫بلندتر بگو.
‫خنگ!
‫عمو، خسته نشدین؟
‫نه بابا.
‫نوریکو، چند سالته؟
‫28.
‫دیگه وقت شوهر کردنته.
‫تو یاماتو پسر خوبی نمی‌شناسین؟
‫یه آدم پولدار که بذاره تا آخر عمر خوش بگذرونم.
‫همچین کسی رو می‌شناسین؟
‫چه هوای خوبیه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫با مامان بزرگ اومدی بیرون میتسوکو؟ ‫کجا داری میری؟
‫اومدیم یکم آفتاب بهمون بخوره.
‫بابا خونه‌ست؟
‫پیش برادرته.
‫آهان، کنفرانس داشتن.
‫به درد می‌خوره؟ ‫امیدوام کویچی رو اذیت نکنه.
‫کویچی کنکیچی رو بیشتر اذیت می‌کنه.
‫چه لباس خوشگلی.
‫از یاماتو مهمون دارین؟
‫الان پیش منه.
‫که اینطور.
‫ایسامو، یه شکلات دیگه بهش بده.
‫بسته‌ی این یکی رو هم باز نکرد!
‫«کوچی‌یاما: ضدقهرمان خود را ‫به جای راهب جا می‌زند.»
‫به قول معروف «هر که بامش بیش، برفش بیشتر»
‫من به اینجا منتقل شدم، تا ‫دختر را از غم مادرش نجات دهم.
‫و بدین ترتیب در خفا نقشه‌ای کشیده‌ام.
‫خوشبختانه با سری تراشیده و ردایی قرضی...
‫توانسته‌ام خود را به جای...
‫راهبی در خدمت...
‫شاهزاده جا بزنم.
‫قدرتمندتر از طوفان و ‫پنهان در تقوا...
‫به خانه‌ی جناب ایزومو وارد شده‌ام.
‫حتما خیلی خوشحال شده.
‫آخه اصلا می‌تونه چیزی بشنوه؟ ‫حسابی گوشاش سنگینه.
‫واسه همین تو ردیف جلو براش جا گرفتیم.
‫تاکاکو چقد حمومشو طول میده.
‫چی گفت؟
‫خب...
‫من از مارونوچی برگشتم ‫دیدم چشماش قرمز شده.
‫ازم خواست بذارم شب بمونه.
‫دعوای زن و شوهری.
‫ولی اونا که خیلی زوج خوبین.
‫زیادی خوبن.
‫تو اینجایی نوریکو؟
‫چه حموم خوبی.
‫- خیلی وقته اومدی؟ ‫- تازه رسیدم.
‫چیه؟ چرا اونجوری نگاه می‌کنی؟
‫- خیلی خوب بود. ‫- چی؟
‫زندگی زناشوییت.
‫شوخی می‌کنی؟
‫سر چی دعوا کردین؟
‫یه چیز مسخره.
‫نخیر.
‫چی شده؟
‫- ما یه سگ داریم. ‫- کجا؟
‫توخونه. اسمش چیبی‌ـه.
‫پیپ شوهرشو گاز گرفته.
‫گذاشته بودش دم دست. ‫معلومه گازش می‌گیره.
‫خیلی خاص بود. ‫از لندن آورده بودنش.
‫انداختش تقصیر من، منم هر روز بهش هویج دادم.
‫سگه هویج نمی‌خوره؟
‫سگه نه، شوهرم.
‫حیف که اسب نیست.
‫دیوونه.
‫دیگه امروز کار بیخ پیدا کرد.
‫همین؟
‫چیز کمی نیست.
‫بیخیال بابا.
‫زنش شدی دیگه.
‫آره.
‫پس باید بیخیالش شی، مگه نه؟
‫دقیقا. ‫واضحه، مگه نه؟
‫همه شوهرا همین جورین. ‫واسه همین ما مجرد موندیم.
‫دقیقا، مگه نه؟
‫ساکت. شما ناآزموده‌این.
‫ناآزموده؟
‫ازدواج که بکنین یاد می‌گیرین.
‫من ترجیح میدم جلوتر یاد بگیرم.
‫من دارم میرم.
‫بایدم بری، مگه نه؟
‫دقیقا. ‫واضحه، مگه نه؟
‫وقت هویجه، مگه نه؟
‫نمیرم.
‫- نمیری؟ ‫- نمیرم.
‫آفرین. بمون.
‫- امکان نداره. ‫- میری؟
‫- نخیر. ‫- بالاخره کدوم؟
‫شوهرت پشت تلفنه.
‫واقعا؟ ممنون.
‫آیاکو، نظرت چیه؟
‫در مورد چی؟
‫همون قضیه‌ای که در موردش صحبت کردیم. ‫میشه از ناریکو بپرسیم؟
‫چی شده؟
‫- این. این. ‫- آهان، قلبت؟
‫نوریکو، می‌خواد برادرت معاینه‌اش کنه. ‫میشه بره پیشش؟
‫شما خانم؟
‫آره. هر وقت دو سه تا فنجون کوچیک ‫نوشیدنی می‌خورم حالم بد میشه.
‫خب نخور!
‫نمیشه که. باید با مشتریا بخورم.
‫قلبم تند تند می‌زنه.
‫درمان با گیاه ماکسی چطوره؟ ‫یه جایی خارج از یوکوهاما.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫دارم با نوریکو حرف می‌زنم.
‫خودم ترتیبشو میدم. ‫مگه نه نوریکو؟
‫آره، بهش میگم.
‫واقعا؟ دستت درد نکنه.
‫راستی آقای ساتاکه اینجاست. ‫طبقه‌ی بالاست.
‫تنها؟
‫تازه رسیده.
‫میرم ببینمش.
‫واسه چی؟
‫وقت دارم.
‫نوریکو، تو می‌مونی؟
‫تو میری؟
‫آره. بابت همه چی ممنون.
‫لوس نشو. ‫بشین.
‫نمیشه. تو اوواریچو منتظرمه.
‫کی؟ ‫آقای هویج؟
‫آره. ببخشید.
‫خب پس برو. زود باش.
‫عروسی چاکو میری؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫عه اینجایی؟ ‫بیا تو.
‫بعد از این که رفتی ‫از شرکت هیل تماس گرفتن.
‫خب؟
‫پیامتو بهشون دادم.
‫ممنون.
‫بفرما نوشیدنی.
‫ممنون.
‫راستی می‌خواستم باهات حرف بزنم.
‫بگو ببینم نوریکو.
‫چی شده؟
‫می‌خوای ازدواج کنی؟
‫دیگه وقتشه.
‫من یکی رو می‌شناسم.
‫رئیس منه. رشته بازرگانی خونده. ‫یه مدت تو کلکته زندگی کرده.
‫اسمش مانابه‌ست. ‫پسر خوبیه.
‫مجردم هست.
‫عکسشو دارم.
‫بذار ببینم. ‫خودشه.
‫یه نگاه بهش بنداز.
‫اینم هست.
‫گلفش از من بهتره. ‫قیافه‌اش هم بهتره.
‫- من... ‫- چی؟
‫باید برم دبدن یکی.
‫می‌خوای فرار کنی؟
‫نه، خونواده‌ی من اومدن اینجا ‫تا نمایش کابوکی ببینن.
‫پس با ماشین من برو.
‫فقط تا شیمباشی.
‫باشه.
‫من دیگه برم.
‫هی.
‫اینارم ببر.
‫به پدر و مادرت نشون بده.
‫بیا، بگیر.
‫باشه. ببخشید.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫عمو، خوابتون نمیاد؟
‫برادر شوهر، ‫خسته نیستی؟
‫نه.
‫چرا نمی‌خوابی؟ ‫فردا صبح زود باید بیدار شی.
‫نمایش امروز خیلی خوب بود.
‫بازیگرای خوبی داشتن.
‫آره. ‫فوق‌العاده بودن.
‫واقعا؟ ‫منم باید برم ببینم.
‫خوشحالم که خوشت اومده.
‫دیگه وقت خوابه.
‫آره فکر خوبیه.
‫بیاید یاماتو دیدن من.
‫حتما. ‫وقتی نوریکو از خونه رفت میایم.
‫آره. باید بیای.
‫تو هم همینطور شیگه.
‫یاماتو عالیه. ‫حرف نداره.
‫باید به این جوون‌ها یکم فضای بیشتری بدین.
‫درسته. کویچی همه کارا رو می‌کنه.
‫حتما میایم. نگران نباش.
‫خب دیگه. بریم بخوابیم.
‫شب بخیر.
‫فومیکو، آقای ساتاکه در مورد ‫یه خواستگار باهام صحبت کرد.
‫اوه؟ عمو هم یکی رو می‌شناسه.
‫واقعا؟ ‫یهو چه پرطرفدار شدم.
‫آقای ساتاکه چی گفت؟
‫چیز زیادی نگفت. زود برگشتم. ‫میشه اینو ببرم؟
‫البته.
‫- دکتر مامیا، ملاقاتی دارین. ‫- کیه؟
‫خانوم تامورا از تسوکیجی.
‫بفرستش داخل.
‫جواب آزمایش بیمار شماره شش چی شد؟
‫فعلا که منفی بوده.
‫عجیبه.
‫خوش اومدین. من مامیا هستم.
‫سلام. من مادر آیاکو هستم.
‫خواهش می‌کنم بفرمایید بنشینید.
‫ممنون.
‫نوریکوی شما دوست خوبی واسه آیاکوی منه.
‫خب خب... ‫مشکل قلبی دارین؟
‫می‌خواستم شما معاینه‌ام کنید.
‫امیدوارم تواناییشو داشته باشم.
‫البته که دارید. ولی سرتون شلوغه. ‫می‌دونم مزاحم شدم...
‫نه بابا.
‫واقعا؟
‫می‌دونید آقا، نوریکو خیلی خوش شانسه. ‫من و آیاکو خیلی براش خوشحالیم.
‫چطور؟
‫خواستگار آقای ساتاکه.
‫جدی؟
‫مورد خوبیه.
‫یه مدیر جوان تو شرکت بازرگانی ماتسوکاوا. ‫خیلی هم معروفه.
‫جدی؟
‫از یه خونواده‌ی قدیمی تو زنتسوجی میاد.
‫خونه‌شون خیلی بزرگه.
‫جدی؟
‫خب دیگه. شروع کنیم.
‫از این طرف.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫نه بابا.
‫من اومدم.
‫سلام عزیزم. زود اومدی.
‫نوریکو هنوز برنگشته؟
‫عروسی دوستشه.
‫کی؟
‫چاکو. تو نمی‌شناسیش.
‫حموم آماده‌ست.
‫اوه.
‫بابات رفته.
‫امروز اومد.
‫از تسوکیجی.
‫مادر آیاکو؟
‫عجب زنی بود.
مشکلش ‫جدی بود؟
‫فرستادمش پیش دکتر ارتوپد. ‫سرش خیلی تو زندگی دیگرانه آرتروز گرفته.
‫بابا؟ حموم چطوره؟
‫خیلی خوبه.
‫بسیار عالی.
‫خواستگار آقای ساتاکه به نظر جدی میاد.
‫شنیدی؟
‫خانم تامورا بهم گفت. ‫مدیر شرکته.
‫به نظر آدم محترمیه.
‫مگه دیدیش؟
‫آره، عکساشو.
‫نوریکو ازش عکس داره؟
‫آره.
‫ایسامو، برو دنبال بازیت.
‫چطور بود؟
‫داره گلف بازی می‌کنه. ‫صورتش معلوم نیست.
برو دنبال بازیت.
‫به نظر جدی میاد.
‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫بذار ببینیم چی میشه.
‫یه حسی بهم میگه درست میشه.
‫ایسامو، برو دنبال بازیت!
‫به نظر جدی میاد.
‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫6, 7, 8, 9, 90.
‫1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 100!
‫شد 200 تا.
‫20 ین میشه.
‫نمیشه این بار مجانی باشه؟
‫ایسامو، شونه‌های مامان بزرگو مجانی ماساژ بده.
‫تو هم منو ماساژ میدی ایسامو؟ ‫دستت درد نکنه.
‫مامان بزرگ، اگه 20 ین بهم بدی ‫پولام میشه 300 ین.
‫واقعا؟
‫واسه چی داری پول جمع می‌کنی؟
‫ریل واسه قطارم.
‫این همه ریل داری که.
‫می‌خوام بزرگ‌تر بشه، ‫مگه نه ایسامو؟
‫واقعا؟
‫عجب حموم خوبی بود.
‫حرف نداشت.
‫بابا؟
‫نوریکو خواستگار داره.
‫واقعا؟
‫به نظر آدم خوبیه.
‫جدی؟ خوبه. ‫دیگه وقتش بود.
‫- بالاخره 28 سالشه دیگه. ‫- دقیقا.
‫امیدوارم خوب باشه.
‫خوبه. می‌خوام در موردش تحقیقات کنم.
‫آره فکر خوبیه. کار آسونی نیست، ‫ولی زود ترتیبشو بده.
‫این طور فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫ولی گفتنش درست نیست.
‫واقعا؟
‫همه خودشونو می‌گیرن.
‫ولی تا حالا چاکو رو انقدر خشک ندیده بودم.
‫دور لبش چروک شده بود.
‫ماه عسل کجا رفتی؟
‫شوزنجی.
‫من رفتم آتامی.
‫سه روز تمام بارون می‌اومد ‫و تو خونه مونده بودیم.
‫نمی‌دونستیم چه کار کنیم. ‫هوا کلا بارونی بود.
‫ماری، چی داری میگی؟
‫دارم گزارش میدم. ‫مثل یه مستند.
‫متصدی هتل برامون یه فرفره خرید.
‫فرفره؟
‫آره دیگه. از اینا که روش پرچم داره.
‫ما باهاش بازی کردیم.
‫واقعا؟
‫خیلی تو کارش وارده.
‫واقعا؟
‫ولش کن. این مجردها نمی‌فهمن.
‫ما با فرفره بازی نمی‌کنیم، مگه نه؟
‫ما که بچه نیستیم، مگه نه؟
‫اونا نمی‌فهمن. ‫مجردن.
‫نمی‌فهمن، مگه نه؟
‫بیچاره‌ها.
‫تاکاکو! شروع نکن. ‫خیلی رو داری!
‫چرا؟
‫اون که متخصص نیست.
‫من دارم میرم.
‫تا ازدواج نکنین نمی‌دونین شادی حقیقی چیه.
‫اگر مجردین، باید ساکت باشین.
‫حتما خانم هویج.
‫ساکت!
‫شادی؟ مثل قمار می‌مونه. ‫مثل شب قبل از مسابقه‌ی اسب دوانی...
‫که هیجان برنده شدن داری.
‫نه! ساکت شو.
‫ساکت.
‫تو هم؟
‫بیخیال بابا.
‫منم دارم میرم.
‫برید معتادای شادی!
‫چطوره بریم خونه‌ی نوریکو اینا تو کاماکورا؟
‫آره بریم. ‫الان بهترین فصله.
‫یکشنبه‌ی بعدی چطوره؟
‫تو چی آیاکو؟
‫هر موقع بریم خوبه. ‫من مجردم مگه نه؟
‫باز شروع نکن!
‫من اومدم.
‫نوریکو؟
‫- درو قفل کنم؟ ‫- آره.
‫اومدم.
‫سلام.
‫چاکو چطور بود؟
‫خیلی خوشگل شده بود. ‫عالی بود.
‫لباس غربی پوشیده بود؟
‫نه، کیمونو.
‫فوکیمو، می‌خوری؟ ‫یکم بخور.
‫چی هست؟
‫کیک؟ ‫به نظر خوشمزه‌ست.
‫رفتیم گینزا.
‫یکشنبه‌ی بعدی میان اینجا.
‫جدی؟ پس باید غذا بپزم.
‫بخور. همه‌اش مال تو.
‫تو چی؟
‫نه نمی‌خورم.
‫باشه.
‫دوستام خیلی بامزه‌ان.
‫همیشه دو گروه میشیم. ‫گروه مجردها و متأهل‌ها.
‫آیاکو امروز خیلی شاکی بود.
‫چرا؟
‫چون مجردیم از بالا به پایین بهمون نگاه می‌کنن.
‫خب چرا ازدواج نمی‌کنی؟
‫تو هم با اونایی؟
‫- البته. ‫- ای بابا.
‫حالا شاید کردم.
‫آره. خواستگار آقای ساتاکه چطوره؟
‫با توجه به چیزایی که آقای ساتاکه میگه...
‫به نظر فوق‌العاده‌ست.
‫وای خدا!
‫تو چرا هنوز بیداری؟
‫به نظر مخالف نیست.
‫نه.
‫انگار اوضاع خوبه.
‫انگار نوریکو موافقه. ‫ازش بپرس.
‫خیلی خوشمزه‌ست. ‫دقیقا مثل قدیما.
‫واقعا؟
‫- دفعه بعدی بیشتر می‌خرم. ‫- حتما بخر.
‫نوریکو خیلی حساسه. ‫مراقب نوع سوالت باش.
‫می‌دونم خیالت راحت.
‫بگو بابا موافقه. ‫ولی خیلی فشار نیار.
‫نگران نباش.
‫گرفتی؟ همه‌ی تلاشتو بکن.
‫ببخشید!
‫کیه؟
‫سلام.
‫اوه، خانم یابه. ‫بفرمایید.
‫اجازه هست؟
‫خیلی وقته ندیدم‌تون.
‫فومیکو خونه‌ست؟
‫رفته خرید. ‫بفرمایید.
‫امیدوارم خوش‌تون بیاد.
‫امروز صبح مستقیم از تسوچیورا رسیده.
‫مرسی لطف کردین.
‫نه بابا کاری نکردم.
‫امروز یه مهمون عجیب داشتیم.
‫کی بود؟
‫اولین بار بود که می‌دیدمش.
‫موهاشو یه وری شونه کرده بود، عینک داشت، ‫با یه کیف سیاه این قدری.
‫گفتم لابد مأمور مالیاته.
‫اشتباه می‌کردم.
‫کی بود؟
‫کارآگاه خصوصی. ‫این روزا زیاد شدن.
‫اومده بود در مورد نوریکو سوال کنه.
‫عجب!
‫گفتم لابد از طرف خانواده‌ی خواستگار اومدن.
‫واسه همین پرسیدم ‫«کی استخدام‌تون کرده؟»
‫سرشو خاروند و خندید. ‫منم عصبانی شدم...
‫و بهش گفتم ‫«دختر بهتر ار اون پیدا نمی‌کنین.»
‫خیلی زیاد می‌دونست.
‫حتی می‌دونست شوجی و کنکیچی همکلاس بودن.
‫سلام!
‫از دیدن‌تون خوشحالم.
‫ممنون که کنکیچی رو تحمل کردین.
‫خب، حالتون چطوره؟
‫خوبم ممنون.
‫کنکیچی کارش خوبه. ‫حتما خیلی از راضی هستین.
نه بابا از وقتی زنش مرده ‫فقط کتاب می‌خونه.
‫پیارسال بود.
‫آره، زمان زود می‌گذره.
‫شوجی چی؟
‫بعد می‌دونم دوباره ببینیمش.
‫ولی بعضی‌ها برگشتن.
‫نه، من دیگه ناامید شدم.
‫بفرما.
‫هنوز فکر می‌کنه زنده‌ست.
‫غیر ممکن که نیست.
‫مگه نه شیگه؟
‫هر شب به برنامه‌ی «افراد گمشده» گوش میده.
‫ذهن انسان خیلی عجیب و غریبه. ‫من خیلی چیزها یادم میره...
‫ولی خاطرات شوجی رو دقیق یادمه.
‫نه... دیگه برنمی‌گرده.
‫«کوزو نیشیواکی، پزشک شب»
‫تو زنتسوجی بودی؟
‫آره.
‫کسی به نام مانابه ‫تو شرکت ماتسوکاوا می‌شناسی؟
‫نه، چطور؟
‫مهم نیست.
‫ساکاگوچی هم اونجا بود.
‫جدی؟
‫اون شاید بشناسدش.
‫اینجا بازی قفل شد.
‫اینجا چی؟
‫نه، اینجا.
‫چقدر بچه‌ها زیاد شدن.
‫یکشنبه‌ها آدم کر میشه.
‫خونه‌ی ما که دیوونه خونه بود. ‫پر بچه بود.
‫نمی‌تونستم تحمل کنم.
‫مراقب باش.
‫بپا.
‫داره میاد.
‫سرعتشو بیشتر کن.
‫داره میاد.
‫یکم دیگه.
‫سریعتر
‫مراقب باش!
‫آماده‌ست؟
‫آره، ببرش لطفا.
‫اینجا رو!
‫بفرمایید ناهار.
‫بیاید ساندویچ بخورید.
‫بیاید بخوریم.
‫زود باشید.
‫مراقب باشید پاتون رو ریل نره.
‫اینا رو بگیر.
‫مامان، برام ریل بخر.
‫اینا پس چیه؟
‫اینا واسه اوناست. ‫من فقط هشت تا دارم. برام بخر.
‫با پول تو جیبیت بخر.
‫کمه. می‌خوام بیشتر بشه. مگه نه ایسامو؟
‫مامان، لطفا؟
‫به بابا میگم.
‫بگو 32 میلی‌متری باشه. یادت نره‌ها!
‫شیطون.
‫حرف نزن.
‫تو هم برام بخر.
‫عمرا.
‫سلام.
‫ماری نمی‌تونه بیاد. ‫وقتی داشتم می‌اومدم زنگ زد.
‫واقعا؟
‫- تاکاکو هنوز نیوده؟ ‫- نه.
‫وای خدا اینجا رو!
‫چه خبره!
‫برید بیرون!
‫- سلام. ‫- خوش اومدی.
‫برو بالا.
‫چه خوشگله.
‫واسه مامانت.
‫واقعا؟ مرسی.
‫آسمون اینجا چه قشنگه.
‫از خونه‌ی ما معلوم نیست.
‫- بابات کجاست؟ ‫- با مامانم رفته موزه.
‫ماری چی گفت؟
‫شوهرش رفته سر کار. ‫ناراحت بود که نمی‌تونه بیاد.
‫واقعا؟
‫اون خیلی دست و پا بسته‌ست. ‫من بودم می‌اومدم.
‫حتما نتونسته بیاد دیگه.
‫اگه می‌خواست می‌تونست بیاد. ‫خدمتکار دارن.
‫وقتی متأهل باشی دیگه انقدر ساده نیست.
‫البته ما که نمی‌دونیم.
‫دقیقا.
‫از اینا بخور.
‫کاماکورا خیلی خوشگله.
‫کاش منم می‌تونستم اینجا زندگی کنم.
‫نوریکو؟ تلفن.
‫- از اویسو. ‫- اوه.
‫الو؟ تاکاکو؟ ‫چه خبر؟
‫واقعا؟
‫تاکاکو بود. ‫رفته اویسو.
‫اویسو؟
‫باباش مریضه.
‫نیست! دو روز پیش باهاش تو روزنامه مصاحبه کردن.
‫واقعا؟
‫دختره‌ی احمق. ‫این که پیشنهاد خودش بود.
‫واسه چی نیومد؟
‫گویا ما رو پیچوندن.
‫فکر کنم زیادی پرروییم.
‫تو مدرسه خیلی با هم صمیمی بودیم. ‫حالا داریم از هم دور میشیم.
‫زندگی همینه دیگه.
‫حیف.
‫بیا بریم ساحل.
‫بریم.
‫ولی بذار قبلش غذا بخوریم.
‫باشه.
‫اون بطری رو میدی؟
‫می‌دونی، جالبه.
‫فکر کنم این شادترین لحظه‌ی زندگی‌مونه.
‫اگه نوریکو ازدواج کنه ما تنها میشیم.
‫آره.
‫تو فکر خواستگارشم.
‫منم همینطور. ‫باید کاری کنیم نوریکو حتما ازدواج کنه.
‫زمان زود می‌گذره.
‫کویچی ازدواج کرده. ‫ما نوه داریم.
‫نوریکو هم داره ازدواج می‌کنه.
‫الان شادترین لحظات عمرمونه.
‫نمی‌دونم. ‫شاید اوضاع...
‫بهتر هم بشه.
‫نه دیگه نباید طمع کنیم.
‫امروز خیلی خوش گذشت.
‫اونجا رو.
‫حتما صاحب کوچولوش یه جایی داره گریه می‌کنه.
‫یه بار همین اتفاق واسه کویچی هم افتاد.
‫ الو؟ الو؟ ‫آره هست.
‫زنته.
‫ممنون.
‫الو؟ فومیکو؟ ‫امشب خونه نمیام.
‫باید مراقب یه بیمار باشم.
‫نوریکو برگشته؟
‫که اینطور.
‫خواستگارش سالمه.
‫با ساکاگوچی صحبت کردم. ‫وقتی اومدم خونه بهت میگم.
‫آره. همین.
‫باشه.
‫عیبی نداره.
‫واقعا؟ باشه. ‫شب بخیر.
‫- شب می‌مونه؟ ‫- آره.
‫عجب کیکی. ‫به نظر خوشمزه میاد.
‫قیمتش چقده؟
‫900 ین.
‫900 ین واسه این؟
‫آره.
‫واسه این؟
‫خیلی گرونه. ‫انقد گرونه؟
‫آره.
‫اشتهام کور شد.
‫دیوونه. ‫یه بشقاب بده.
‫کاش نمی‌پرسیدم.
‫بشقاب، بشقاب!
‫حالم گرفته شد. واسه چی پرسیدم؟ ‫خیلی خنگم.
‫نوریکو، نصفشو تو بده.
‫من؟ عمرا!
‫میدم! میدم.
‫- بایدم بدی. ‫- میدم.
‫بشقاب.
‫بازم خیلی گرونه.
‫از همه خوشمزه‌تره.
‫ولی می‌تونستم به جاش نیم کیلو پشم بخرم.
‫حالا این یه بار عیب نداره.
‫شب بخیر.
‫کیه؟
‫کنکیچی.
‫سلام.
‫کویچی بیرونه؟
‫الان زنگ زد. ‫شب می‌مونه.
‫که اینطور.
‫- بفرما تو. ‫- با اجازه.
‫شب بخیر.
‫بفرما.
‫ممنون که اومدی.
‫خواهش می‌کنم. ‫شوکیچی و شیگه کجان؟
‫خوابیدن.
‫بفرما.
‫چه به موقع اومدم. ‫اجازه هست؟
‫بفرما.
‫جشن گرفتین؟
‫ببخشید؟
‫زیاد از اینا می‌خورین؟
‫نه زیاد.
‫من دوس دارم زیاد بخورم.
‫با اجازه.
‫نوش جان.
‫حتما خیلی گرونه.
‫نه، ارزونه، مگه نه؟
‫آره خیلی ارزونه.
‫خوشمزه‌ست.
‫نوریکو، شنیدم یه خبراییه.
‫واقعا؟
‫من که این جوری شنیدم.
‫جدی؟ چه خوب. ‫چی هست؟
‫مگه نیست فومیکو؟
‫فکر کنم هست.
‫شنیدم واسه تو هم خبرایی هست.
‫واقعا؟
‫مامانت گفت.
‫فقط تو فکر و خیالشه.
‫من که فکر می‌کنم باید دوباره ازدواج کنی. ‫مگه نه فومیکو؟
‫آره، حداقل به خاطر میتسوکو.
‫نه، باز مامانم جو گیر شده.
‫نمی‌خوری؟ ‫من می‌خورمش.
‫خودم می‌خورم.
‫می‌خوری؟ ای بابا.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫زود باشید قایمش کنید.
‫چیه؟
‫سلام مینورو.
‫من اومدم.
‫سلام بابا.
‫وای.
‫مامان اینجا رو!
‫سلام عزیزم.
‫هی ایسامو! ‫بابا برامون ریل خریده.
‫ایول. هورا! ‫هورا!
‫آروم. ‫هول نباش.
‫عالیه! هورا!
‫این که ریل نیست.
‫نونه.
‫دهنتو ببند.
‫خنگ.
‫مامان کجاست؟
‫دستشویی.
‫مامان؟
‫سلام پسرم.
‫مامان، خواستگار نوریکو سالمه.
‫شنیدم. ‫دیشب زنگ زده بودی.
‫ساکاگوچی میگه پسر دوم یه ‫خونواده‌ی مهم تو زنتسوجیه.
‫آدم مهمیه و کارشم خوبه.
‫واقعا؟ چه خوب. ‫چند سالشه.
‫متولد 1910 بوده، میشه 42 سال.
‫42؟
‫یا با استاندارد غربی 40.
‫گفتی 40؟
‫انقدر پیره؟
‫سنش که مهم نیست.
‫آخه تو دهه‌ی چهارم زندگیشه.
‫آره.
‫مگه قرار بود چند سالش باشه؟
‫نوریکو هم خیلی جوون نیست.
‫اگر اینجوری پیش بریم ‫هیچ‌وقت شوهر پیدا نمی‌کنه.
‫مهم شخصیتشه. ‫نمی‌تونیم خیلی مته به خشخاش بذاریم.
‫دلم به حالش می‌سوزه.
‫واسه چی؟
‫این تفکر شما که براش بدتره.
‫واقعا؟
‫آره. ‫معلومه که بدتره.
‫مامان، تو یکم طمع‌کاری.
‫همیشه بودی.
‫ولی آخه...
‫آخه چی؟
‫نوریکو چه فکری می‌کنه؟
‫تو که گفتی می‌دونی نظرش چیه.
‫بازم...
‫حالا دیگه نمی‌دونی؟
‫گفتی موافقه.
‫آره، ولی...
‫احمق! دیگه حرف نزن. ‫دیگه مزخرف نگو!
‫من خیلی طمع‌کارم؟
‫چی شده؟
‫دعوام کرد.
‫عیب نداره.
‫همه سر این قضیه نگرانیم.
‫به دل نگیر.
‫دروغگو!
‫دروغگو! این که ریل نیست.
‫من اینو نمی‌خوام.
‫بس کن!
‫نمی‌خوام.
‫گفتم تمومش کن.
‫تمومش کن! ‫نباید به غذا لگد بزنی.
‫می‌دونی که اشتباهه.
‫نمی‌دونی؟ ‫نمی‌دونی؟
‫ایسامو! بیا.
‫من اومدم.
‫کجا؟
‫دعوات کردن؟
‫کجا؟
‫نمی‌دونم.
‫من اومدم.
‫باز دعواشون کردی؟
‫چرا عصبانی شدی؟
‫نباید وقتی عصبانی هستی دعواشون کنی.
‫درست نیست.
‫چرا؟
‫ازت می‌ترسن.
‫دخالت نکن.
‫دخالت نکردم. تو همیشه...
‫با من کار نداشته باش. ‫سرت تو کار خودت باشه.
‫بله قربان.
‫من اومدم.
‫سلام.
‫عصبانیه.
‫خیلی بدی. ‫خیلی بدی.
‫ایسامو! بیا!
‫کجا رفتن آخه؟
‫یعنی کجا رفتن؟
‫حتما الان گرسنه‌ان.
‫آره دیگه. ‫بیچاره‌ها.
‫هنوز برنگشتن؟
‫نه. یعنی کجا رفتن؟
‫خیلی وقته.
‫دوباره میرم دنبال‌شون.
‫ولی بابا...
‫نه، میرم.
‫شب بخیر.
‫خانم یابه؟
‫نوریکو؟
‫پسرای ما اینجان؟
‫نه.
‫نیستن؟
‫چی شده؟
‫بیرونن.
‫یعنی کجا؟
‫چی شده؟
‫برو کمکش کن.
‫باشه.
‫- بریم. ‫- ممنون.
‫اون کفشا بندش خرابه.
‫مهم نیست.
‫ببین، هوا تاریک شده.
‫از معبد هاچیمان تا هاسه رو بگردین.
‫نزدیک ایستگاه و اتاق انتطارم بگردین.
‫نوبت توئه.
‫منم؟
‫واسه چی عصبانی شدی؟
‫باید مراقب باشی. ‫بچه‌ها حساسن.
‫عصبانی نشو.
‫بچه‌ها حساسن.
‫الو. درسته.
‫خانم مامیا؟ سلام.
‫آره اینجاست.
‫من؟
‫- همسرتونه. ‫- ممنون.
‫الو؟ منم.
‫واقعا؟ ‫اومدن خونه؟
‫خیالم راحت شد.
‫باشه. الان میام خونه.
‫برگشتن خونه.
‫واقعا؟ ‫خدا رو شکر.
‫تو ایستگاه کنار ساحل بودن.
‫بیچاره‌ها.
‫بچه‌های شیطون.
‫من دیگه برم.
‫آره برو.
‫هی بیشتر شبیه من میشن.
‫ولی فقط خصلت‌های بد منو به ارث بردن.
‫پسرا همینن دیگه.
‫راستی...
‫چیه؟
‫در مورد آکیتا. ‫میشه بپرسی؟ واجبه.
‫حتما.
‫فردا می‌پرسم.
‫من دیگه رفتم.
‫شب بخیر.
‫یادت نره بپرسی.
‫من اومدم.
‫میتسوکو، دختر گلم.
‫بیرون نریا، باشه؟
‫زود اومدی.
‫گرسنه‌ای؟
‫برنج درست کردم.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫باید با هم حرف بزنیم.
‫بیا بشین.
‫چی شده؟
‫من می‌خوام برم آکیتا.
‫آکیتا؟
‫واسه کار؟
‫قراره رئیس بیمارستان اونجا بشم.
‫واقعا؟
‫آره. امروز آقای مامیا بهم گفت.
‫با تزم موافقت کردن. ‫فقط واسه چند سال.
‫می‌خوای بری؟
‫آره، ولی می‌تونم تنها هم برم.
‫اینجوری که نمیشه.
‫یعنی شما هم میاین؟
‫میای؟
‫خب...
‫اونجا آکیتاست.
‫یعنی انقدر بده؟ ‫حقوقش خیلی بیشتره.
‫نمیشه شغل مشابهی تو توکیو پیدا کنی؟
‫نه، فقط تو استان‌های دیگه.
‫مامان، واسه من پیشرفت بزرگیه.
‫می‌دونم ولی...
‫تازه، آکیتا کرم درخت زیاد داره. ‫می‌تونم روی باکتری‌ها مطالعه کنم.
‫بعد از سه چهار سال برمی‌گردم. ‫اینجوری قرار گذاشتیم.
‫فرصت نابیه.
‫نظرت چیه؟
‫میرم، باشه؟
‫وقتی ناراحت میشی سکوت می‌کنی. ‫این عادت خیلی بدیه.
‫بله؟
‫سلام.
‫سلام. چه خبر؟
‫داشتم رد می‌شدم.
‫جدی؟ ‫بشین.
‫نوریکو کجاست؟
‫رفت بیرون.
‫دیشب آقای مانابه اومد.
‫واقعا؟ ‫چی گفت؟
‫چیز زیادی نگفت.
‫نوریکو چی گفت؟
‫در مورد چی؟
‫آقای مانابه.
‫جواب قطعی نداد.
‫واقعا؟
‫میشه ازش بپرسی؟
‫من؟
‫آخه من درست درکش نمی‌کنم.
‫چیو درک نمی‌کنی؟
‫جذابه؟
‫به نظر تو هست؟
‫گاهی اوقات آره، گاهی اوقات نه. آدم عجیبیه.
‫همیشه همینطوری بود؟
‫آره.
‫تا حالا عاشق شده؟
‫بعید می‌دونم. تو مدرسه عاشق هپبورن بود. ‫عکساش رو جمع می‌کرد.
‫هپبورن کیه؟
‫بازیگر آمریکایی.
‫زن بود؟
‫- آره. ‫- یعنی می‌خواد بازیگر شه؟
‫البته که نه!
‫گفتم که عجیبه.
‫تو باید یادش بدی.
‫چی یادش بدم؟
‫خیلی چیزا.
‫مثلا؟
‫ادای دخترای معصومو در نیار.
‫ولم کن.
‫خیلی بی‌ادبی.
‫مرسی.
‫آهای دختر! چایی بیار.
‫قهوه می‌خوای؟
‫نه.
‫نوریکو دیر کرد.
‫رفته بیمارستان برادرش.
‫خیلی بدی. ‫اینو از همون اولش می‌گفتی دیگه.
‫می‌خوای بریم سوشی بخوریم؟
‫آره.
‫چه مدلی دوس داری؟
‫- تون چرب. ‫- تون چرب؟
‫صدف چی؟
‫دوس دارم.
‫جلبک دریایی؟
‫بس کن!
‫پس حسابی غذای دریایی دوس داری.
‫من و شوجی وقتی دانش‌آموز بودیم ‫می‌اومدیم اینجا.
‫واقعا؟
‫همیشه اونجا می‌نشستیم.
‫جدی؟
‫کنار اون نقاشی.
‫زمان زود می‌گذره.
‫آره.
‫من و شوجی معمولا دعوا می‌کردیم، ‫ولی من خیلی دوسش داشتم.
‫در طول جنگ ژوژو یه نامه برام فرستاد ‫که توش یه خوشه گندم هم بود.
‫اون موقع داشتم کتاب «گندم و سربازان» رو می‌خوندم.
‫میشه نامه‌اش رو بهم بدی؟
‫آره، می‌خواستم بدم.
‫خوشحال میشم.
‫اومد.
‫خیلی منتظر موندین؟
‫نه.
‫بریم؟
‫چی می‌خوری؟
‫هر چی.
‫تو داری میری، ‫پس به حساب اونه.
‫به حساب من. ‫ولی خیلی گرون نباشه.
‫خسیس!
‫گرون همیشه معادل خوشمزه نیست.
‫بریم؟
‫شب بخیر.
‫کیه؟
‫منم.
‫نوریکو؟
‫سلام.
‫بیا تو.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫میتسوکو خوابه؟
‫دارین وسایلو جمع می‌کنین؟
‫خیلی سختمه.
‫این یه هدیه‌ی خداحافظی از طرف ماست.
‫واقعا؟ ‫زحمت کشیدی.
‫ممنون.
‫کنکیچی کجاست؟
‫هنوز تو مهمونی خداحافظیه. ‫انگار نه انگار فردا باید بره.
‫شما کی میرین؟
‫به محض این که اینجا رو مرتب کنم.
‫چه کار سختی.
‫تو خیلی به من لطف داشتی.
‫اولین باره میرین آکیتاا؟
‫آره. شوهرم تو راه‌آهن کار می‌کرد، ‫واسه همین تا اوتسونومیا رفتم.
‫که اینطور.
‫خیلی زود برمی‌گردین.
‫کنکیچی هم همینو میگه.
‫راست میگه.
‫واقعا؟
‫من می‌خواستم کنکیچی ازدواج کنه ‫و باقی عمرشو همینجا زندگی کنه.
‫راستش...
‫عصبانی نشیا ‫به کنکیچی هم چیزی نگو.
‫چی شده؟
‫خب...
‫خیلی پرروام می‌دونم...
‫ولی همیشه دوست داشتم کنکیچی ‫با دختری مثل تو ازدواج کنه.
‫اوه...
‫ببخشید. فقط آرزوییه که داشتم.
‫عصبانی نشو.
‫واقعا؟
‫چی؟
‫واقعا در موردم همچین فکری کردین؟
‫ببخشید. گفتم که عصبانی نشو.
‫واقعا حاضرید دختری مثل منو انتخاب کنید؟
‫جواب منفی نمی‌دادم.
‫جدی؟
‫بله.
‫جدی میگی؟
‫بله.
‫جدی میگی؟ ‫باور کنم؟
‫وای خیلی خوشحالم. ‫جدی میگی؟
‫خدا رو شکر! خدا رو شکر! ‫ممنون! ممنون!
‫خدا رو شکر بهت گفتم. ‫اگه نگفته بودم نمی‌فهمیدم.
‫وراجی کردن یه جا به درد خورد.
‫خدا رو شکر. ‫حالا دیگه خیالم راحته.
‫نوریکو، کلوچه می‌خوای؟ ‫کلوچه مربایی.
‫نه ممنون.
‫باید برم.
‫چرا؟ یکم دیگه بمون. ‫کنکیچی الان میاد.
‫ولی... باید برم.
‫مطمئنی؟
‫جدی گفتی؟
‫واقعا؟ ‫مطمئنی؟
‫خدا رو شکر.
‫شب بخیر.
‫ممنون! ممنون!
‫برگشتی.
‫بابت دیروز ممنون.
‫فردا صبح زود میری؟
‫- قطار ساعت 8.45. ‫- که اینطور.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫من اومدم.
‫کنکیچی، نوریکو رو دیدی؟
‫چیزی بهت نگفت؟
‫نه.
‫کنکیچی، نوریکو میاد.
‫گفت میاد.
‫من باهاش حرف زدم. خوب شد حرف زدم.
‫حالا اونم میاد.
‫کجا؟
‫پیش ما.
‫که چی بشه؟
‫به خاطر تو میاد دیگه.
‫که زنت بشه.
‫زنم؟
‫آره. خوشحال نیستی؟ ‫خیلی عالیه.
‫من خیلی خوشحالم.
‫تو نیستی؟ ‫من فکر می‌کردم تو هم باشی.
‫گریه نکن.
‫مگه میشه؟
‫تو هم باید خوشحال باشی. ‫هستی، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫آره.
‫باید نشون بدی دیگه.
‫خوشحالیتو.
‫خیلی عجیب غریبی.
‫نوریکو برنگشته؟
‫فکر کنم اومد.
‫- بابا؟ ‫- بله؟
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫بیاید پایین.
‫چی شده؟
‫بشینید.
‫چی شده؟
‫نوریکو میگه می‌خواد با کنکیچی ازدواج کنه.
‫کنکیچی؟
‫آره. خودش خانم یابه رو دیده ‫و تصمیم گرفته.
‫مگه کنکیچی فردا نمیره؟
‫آره.
‫واسه همین رفتم دیدنش.
‫ولی خیلی تصمیم مهمیه. ‫فکراتو کردی؟
‫کنکیچی بچه داره.
‫آره.
‫ما همه نگران برنامه‌های ازدواجت هستیم.
‫باید اینو بدونی.
‫چرا به مامان بابا نگفتی؟
‫اصلا فکر کردی؟
‫داری زود تصمیم می‌گیری.
‫مامان و بابا رو نمی‌دونم، ‫ولی من که مخالفم.
‫ولی من...
‫وقتی با خانم یابه حرف زدم یهو متوجه شدم.
‫یهو فهمیدم اینجوری خوشحال میشم.
‫به نظرم کار درستیه.
‫بعدا پشیمون نمیشی؟
‫فکر نکنم.
‫مطمئنی؟ ‫بعدا افسوس نمی‌خوری؟
‫نه.
‫واقعا؟ ‫واقعا نمیشی؟
‫نه.
‫عزیزم، سردت نیس؟
‫باید بریم بخوابیم.
‫آره، بریم.
‫خیلی بی‌فکره.
‫واسه خودش تصمیم گرفته.
‫فکر کرده خودش تنهایی بزرگ شده.
‫خب نظرت چیه؟
‫جواب میده؟
‫باید بده. ‫خودش که میگه میده.
‫ولی هنوز وقت هست...
‫که جلوشو بگیریم؟ ‫دیگه تصمیمشو گرفته.
‫همیشه همینجوریه.
‫بله؟
‫مهمون دارین. ‫تو اتاق انتظاره.
‫اوه؟
‫ممنون.
‫خوشحالم که صندلی گیرش اومد.
‫آره، وگرنه باید تا آکیتا سر پا می‌موند. ‫خیلی شانس آورد.
‫کاری داشتین؟
‫نه.
‫ایستگاه خیلی شلوغ بود.
‫چی شده؟
‫انقدر آدم اونجا بود که نتونستم اونجا بپرسم.
‫موقع خرید فکر کردم.
‫به چی؟
‫دیشب.
‫انقدر فوق‌العاده بود که ‫فکر می‌کنم خواب می‌دیدم.
‫خب، پدر و مادرت موافقن؟
‫آره.
‫برادرت؟
‫آره.
‫واقعا؟ مطمئنی؟
‫آره؟
‫خدا رو شکر.
‫ولی... من نمی‌دونم ‫نظر کنکیچی چیه؟
‫کی، کنکیچی؟
‫خیلی هیجان زده‌ست. ‫دیشب اصلا نخوابید.
‫نصف شب داشتیم غذا می‌خوردیم.
‫واقعا؟
‫به لطف تو حالا دیگه عمرم دراز میشه.
‫خیالمو راحت کردی.
‫من دیگه برم. ‫خدا رو شکر.
‫در خروجی از این طرفه.
‫عه، این طرفه؟
‫خدا رو شکر.
‫فومیکو، اینو می‌کشی؟
‫نباید خودش اینجوری تصمیم می‌گرفت.
‫آره.
‫چرا یه مرد بچه دارو انتخاب کرد؟
‫دقیقا. شاید خودش مشکلی با این قضیه نداشته باشه...
‫ولی ما هم کمکش نکردیم و من براش ناراحتم.
‫بعد از فارغ التحصیلیش...
‫هروقت مردم می‌گفتن...
‫چه دختر خوبیه...
‫همیشه به این فکر می‌کردم که ‫با چه خونواده‌ای ازدواج می‌کنه.
‫خانم شینودا رو می‎‌شناسی؟
‫آره.
‫هر وقت می‌دیدمش تصور می‌کردم نوریکو...
‫مثل اون تو یه خونه‌ی گرون قیمت زندگی خواهد کرد.
‫می‌دونم منظورت چیه.
‫اگر خواستگار آقای ساتاکه ‫رو انتخاب می‌کرد بهتر نبود؟
‫می‌دونم منظورت چیه.
‫جوون‌های امروز برام قابل درک نیستن.
‫میری بیرون؟
‫آره، میرم واسه قناری غذا بخرم.
‫خوبه فومیکو.
‫چیز دیگه‌ای لازم نداریم؟
‫نه.
‫مراقب باش.
‫خب، ترتیب همه کارا رو دادی؟
‫چه زود! ‫کی میری؟
‫به زودی از آکیتا برمی‌گرده. ‫بعدش من میرم.
‫خیلی شجاعت به خرج دادی. ‫فکر نمی‌کردم بتونی توکیو رو ترک کنی.
‫چرا؟
‫خب همیشه فکر می‌کردم یه باغ پر از گل سفید...
‫با یه آشپزخونه‌ی کاشی با یخچال ‫پر از کوکا کولا داشته باشی...
‫و آهنگ شوپن هم تو خونه‌ات پخش بشه. ‫یه همچین زندگی‌ای.
‫واقعا؟
‫من میام دیدنت و تو رو یه صندلی تو ایوون...
‫با لباس سفید نشستی و ‫با سگ اسکاتلندیت بازی می‌کنی.
‫دست تکون میدی و میگی «سلام، حالت چطوره؟»
‫نه بابا.
‫من همچین تصویری ازت داشتم.
‫آکیتا کوره دهاته.
‫می‌خوای شلوار بپوشی؟
‫آره.
‫روز بخیر خانم.
‫عجب هوای خوبی شده!
‫می‌تونی اینجوری حرف بزنی؟
‫باید مثل محلیا حرف زد می‌دونی که.
‫عجب بابا.
‫تازه از توکیو اومدی ولی زبون ما رو بلدی!
‫خیلی باهوشی!
‫معلومه. شوهرم تو آکیتا زندگی می‌کنه ‫منم باید مثل محلیا حرف بزنم.
‫خوب بلدی!
‫ساساکی تو مدرسه اینجوری حرف می‌زد.
‫آره.
‫یادته؟
‫قبل از اینکه شوجی بره سوماترا ‫همه با هم رفتیم جوگاشیما.
‫کنکیچی هم بود؟
‫یادم نمیاد.
‫از همون موقع دوسش داشتی؟
‫نه اون موقع اصلا بهش فکر نمی‌کردم.
‫پس کی؟
‫کی؟ فکر کنم کم کم پیش اومد.
‫واقعا؟ نمی‌دونستم.
‫منم نمی‌دونستم.
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردم باهاش ازدواج کنم.
‫خب پس چی شد؟
‫نمی‌دونم یهویی شد.
‫همینجور یهویی؟
‫نه... نمی‌دونم چطوری بگم.
‫می‌دونی، مثل وقتی که قیچی‌ رو گم می‌کنی...
‫بعد یهو جلو چشمت پیداش می‌کنی؟
‫مامانم عینک رو چشمشو گم می‌کنه.
‫اینم همونجوریه.
‫انقدر بهم نزدیک بود که ‫اصلا متوجهش نشده بودم.
‫پس عاشقش بودی.
‫نه، ربطی نداره.
‫خیلی وقته می‌شناسمش و ‫می‌دونم که می‌تونم بهش اعتماد کنم.
‫پس عاشقش بودی.
‫نه! یه جوری انگار بهم آرامش میده.
‫نمی‌فهمی؟
‫دیوونه، این یعنی عاشقش شدی.
‫اشتباه می‌کنی.
‫کاملا درست میگم. ‫عاشق شدی، بدجورم عاشق شدی.
‫واقعا؟
‫آره، باور کن، ‫وگرنه یه چک می‌زنم بهت.
‫نزن. محکم می‌زنی.
‫آره.
‫مامان بگیرش.
‫چرا؟
‫آیاکو، کجاست؟
‫چی؟
‫می‌دونی دیگه. همون چیز زرده.
‫می‌دونم یه جایی...
‫- خانم، وقتشه. ‫- می‌دونم.
‫دنبال چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫همیشه همینجوریه. ‫الان برمی‌گرده.
‫من خیلی نگران ازدواجم.
‫شوهرت می‌تونه اینجا زندگی کنه.
‫عمرا. هیشکی حاضر نمیشه همچین کاری کنه.
‫دیدی؟ ‫همیشه برمی‌گرده.
‫واقعا؟
‫ولی برات خوشحالم. ‫مردی رو پیدا کردی که عاشقشی.
‫ولی کار آسونی نیست.
‫خیلی از وسایلو نمی‌تونیم با خودمون ببریم. ‫وضع مالی هم خیلی خوب نیست.
‫باید انقدر ظرف بسابم که از دست و پا بیفتم.
‫خواستگار آقای ساتاکه چی؟
‫امروز صبح بهش جواب رد دادم.
‫چی گفت؟
‫به شوخی گفت بعد از جنگ به دنیا اومدم ‫ ولی مدرن نیستم.
‫دروغ نگفته. ‫الان طبقه‌ی بالاست.
‫پیش آقای مانابه‌ست. ‫می‌خوای بریم دیدش بزنیم؟
‫اصلا!
‫چرا؟ خوش می‌گذره. ‫خوشتیپه.
‫نه مرسی.
‫بیا دیگه. ‫هیچی نمیشه.
‫نه دیگه نمی‌خوام. ‫شوهر دیگه‌ای نمی‌خوام.
‫یالا بیا بریم. ‫اگه نیای خودم برش می‌دارم.
‫نه! نه!
‫نه نباید بریم.
‫- نه! ‫- بیا!
‫تصمیمش درست بود؟
‫همیشه دردسرسازه.
‫چه کار کنیم؟
‫دلم براش می‌سوزه.
‫باید دوباره امتحانش کنیم.
‫فکر کنم حق با تو باشه.
‫تصمیمشو گرفته ‫ولی شاید مطمئن نباشه.
‫من اومدم.
‫ببخشید دیر شد.
‫- سلام. ‫- رفتم پیش آیاکو.
‫شام خوردین؟
‫بشین برات برنج و چایی بیارم.
‫خودم درست می‌کنم.
‫کوفته برنجی تو قفسه هست.
‫مرسی.
‫وقت غذاست.
‫چون یه بچه داره نگرانین آره؟
‫- اونم هست. ‫- ولی مشکلی نیست.
‫مشکلی نیست.
‫بازم مامان ناراحته.
‫دیشب تو آشپرخونه گریه کرد.
‫می‌دونی، من عاشق بچه‌هام.
‫بازم پدر و مادرت موافق نیستن.
‫میتسوکو داره بزرگ میشه ‫و اگر خودت بچه دار بشی...
‫نگران نباش. من خیلی بهش فکر کردم. ‫مشکلی پیش نمیاد.
‫اونقدرم غیر عادی نیست. ‫می‌دونم که از پسش بر میام.
‫بازم...
‫نگران نباش فومیکو. ‫مطمئنم مشکلی پیش نمیاد.
‫واقعا؟ ‫امیدوارم همینطور باشه.
‫من خیلی سخت‌گیر نیستم.
‫فقیر بودن منو مثل دیگران اذیت نمی‌کنه. ‫مشکلی باهاش ندارم.
‫- یعنی مطمئنی؟ ‫- آره.
‫اگر اینجوریه منم دیگه نگران نیستم.
‫راستشو بخوای...
‫اعتماد کردن به مردی که تو چهل سالگی هنوز مجرده...
‫خیلی سخته.
‫اما کسی که پدر شده قابل اعتمادتره.
‫تحسینت می‌کنم نوریکو.
‫چرا؟
‫من موقع ازدواج اصلا فکر نکردم.
‫بدون من می‌تونین راحت زندگی کنین؟
‫نگران اون نباش.
‫پدر و مادرت فقط می‌خوان تو شاد باشی.
‫نگران نباش.
‫ولی... اینجوری کارا واسه تو سخت میشه.
‫نه اصلا. ‫از این به بعد تو رقیب منی.
‫چطور؟
‫زن خانه‌دار رقیب من. ‫من بهت نمی‌بازم.
‫منم نمی‌بازم.
‫دیگه بهت کیک نمیدم.
‫آره. خیلی گرونه.
‫ولی اگه کادو باشه...
‫فومیکو! بیا پایین ‫خیلی خوبه.
‫که اینطور. خوشحالم که اومدی.
‫تبریک میگم.
‫کار کردن با تو برام باعث افتخار بود.
‫برای منم همینطور.
‫چطوره با آیاکو بریم یه غذایی بخوریم؟
‫دوس دارم بیام ولی...
‫متوجهم.
‫دفعه بعدی که اومدی توکیو به ما سر بزن.
‫ممنون.
‫بهتره با شوهرت خوب رفتار کنی.
‫حتما مانابه ناراحت میشه. ‫ولی مهم نیست.
‫اگه من جوون و مجرد بودم ‫با من ازدواج می‌کردی؟
‫نه؟ ‫فکرشو می‌کردم.
‫بیا واسه آخرین بار یه نگاه به توکیو بنداز.
‫خیلی هم شهر بدی نیست.
‫دوباره گذاشتی سرت؟
‫کدومش بهتره؟
‫- برش دار. ‫- باشه.
‫لطفا اینجا رو نگاه کنید.
‫ایسامو، تکون نخور.
‫خب. خانم لطفا چونه‌تونو یکم بدین پایین.
‫خب، آماده.
‫ممنون.
‫آقا؟ یکی دیگه فقط از پدر و مادرم بگیرین.
‫فکر خوبیه.
‫واقعا؟ باشه.
‫واقعا؟
‫خیلی خوشگلین.
‫مسخره نکن.
‫آخرین عکسی که گرفتیم کی بود؟
‫- دست شما درد نکنه. ‫- دست شما درد نکنه.
‫خیلی خوردینا!
‫چیه ایسامو؟
‫وقت دستشوییه.
‫ممنون.
‫کاش کنکیچی رو نفرستاده بودم آکیتا.
‫بهتر که فرستادیش. ‫باعث شد بفهمم چه حسی بهش دارم.
‫فقط چند ساله.
‫آره. زود می‌گذره.
‫16 سال پیش اومدیم اینجا.
‫بهار سالی که نوریکو مدرسه‌ی ابتدایی رو تموم کرد.
‫آره، قدش یکم از مینورو بلندتر بود.
‫یه روبان اینجاش می‌بست و ‫ شعر شب بارونی رو می‌خوند.
‫خیلی خوشگل بودی.
‫بچه‌ها خیلی زود بزرگ میشن.
‫تو چی کار می‌کنی؟
‫من همین جا کار می‌کنم.
‫واقعا؟
‫بیمارستان چی؟
‫اون جداست. ‫می‌تونم شب‌ها برم اونجا.
‫جدی؟
‫خب...
‫الان داریم خداحافظی می‌کنیم ‫ولی دوباره همدیگرو می‌بینیم.
‫ای کاش می‌تونستیم همیشه با هم زندگی کنیم.
‫ولی نمیشه.
‫هر از گاهی بیاید به ما سر بزنید.
‫ببخشید. ‫تقصیر منه.
‫نه، تقصیر تو نیست. ‫این اتفاق اجتناب ناپذیر بود.
‫نوریکو، مراقب خودت باش. ‫میگن آکیتا خیلی سرد میشه.
‫هستم.
‫آره. حسابی مراقب خودت باش.
‫اگر باشی، می‌تونیم دوباره همدیگرو ببینیم.
‫هی.
‫نگاه کن ‫دارن عروس می‌برن.
‫یعنی با چه جور خونواده‌ای وصلت کرده؟
‫یعنی نوریکو الان حالش چطوره؟
‫همه رفتیم پی زندگی خودمون.
‫ولی از خیلی‌ها خوش‌شانس‌تر بودیم.
‫آره.
‫زندگی در طول سالیان...
‫به ما خیلی لطف داشته.
‫نباید طمع‌کار باشیم.
‫آره.
‫زندگی واسه ما خیلی خوب بوده.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.