..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
برای زندگی، زندگی کن
از این طرف.
دو شب میمونید، درسته؟- بله.-
اینم از بهترین اتاق خدمتتون.
شامپاین.- نه، ممنون.-
البته 2 تا چایی برامون بیارید. یه نیم ساعت دیگه، ممنون.
بله؟
سلام. 5 دقیقه دیگه بهم زنگ بزن.
منتظرم.
داری با من حرف میزنی؟- نه، عزیزم. دوست دارم.-
میگم تو، تو ویتانام هم بودی، خیلی دورتر از هندوچین هستش؟
نه، عزیزم.
الو، بله؟
پاریس؟
به کسی گفتی ما اینجاییم؟- نه.-
آره، آره، گوش میکنم.
الو! میشل؟
آره. از کجا میدونستی من اینجام؟
آره. همین الان؟
گندش بزنن! گفتم گندش بزنن!
آره. اورلی؟
آره، متوجه‌م.
باشه. درسته.
تف به این شانس، مگه نه؟
دو شب، درسته؟- بله.-
اینم از بهترین اتاق خدمتتون.- ممنون.-
خوشت میاد؟- حرف نداره.- بهترین اتاقمونه.-
تشکر.
شامپاین؟- نه، ممنون.-
ببخشید.- بله؟-
میشه صورتحساب رو برام بیارید؟
همین الان؟- بله لطفا.-
حتما قربان.
اَلان. چمدونمو یادت نره. همون اولیه.
یادش نمیره.
میشناسمتون؟
نه.
ولی میتونیم آشنا بشیم. اگه یه اتاق مشترک داشته باشیم.
چه آدم بامزه‌ای هستید.
تو هم یه آمریکاییه بامزه‌ای.
بفرمایید، قربان.
خدمات اتاق هم روش حساب شده؟- اگه بخواید.-
بقیش برا خودت.- ممنون.-
آمادم.
مراقب چمدونامون باش.- حتما.- بریم.-
فردا بهت زنگ بزنم، عزیزم.
این ساختمونای جدید خوب هم هستن؟- آره.-
فردا بهت زنگ میزنم.
میبینمت.
کَترین!
عسلم!
کَترین!
عزیزم؟
اینجایی؟
لوسی.
هی، لوسی.
سلام.
اوه آقا! بگیر منو!
خانم.
شرمنده آقا. باید یه چُرتی میزدم.
ناراحت نباش، زنم کجاست؟
رفته بیرون؟
ما فکر کردیم فعلا نیستید و تا دوشنبه نمیاید.
نه. جایی نرفتم. برگشتم.
نظری داری که کجاست؟
مگه مسافرت نبودید؟
من حله حلم. دارم ازت میپرسم، اون کجاست!
داره با ژاکلین خرید میکنه.
آخه همه فکر میکردن شما تا دوشنبه سر کارید.
گفت کِی برمیگرده؟
نه. فقط رفتن خرید. دیگه نمی‌دونم تا کِی.
آخه درک کنید، من نمی‌تونستم که...- اشکالی نداره.-
کِی برمیگرده؟- نمی‌دونم.-
نوشیدنی میخواید؟- نه، یه چیزی برا خوردن میخوام.-
باشه.
کسی جواب نمیده؟- ظاهر قضیه که اینجوریه.-
پس قطع کن.
یه نوشیدنیه دیگه؟- نه، ممنون.-
لوسی، تو این جدول‌ها رو حل میکنی؟
نه. زنتون میکنه.
از کِی اونوقت؟
نمی‌دونم، همیشه بوده.
در ژاپن، آفریقای جنوبی، آمریکا ،و هرجایی
خشونت همیشه منجر به این می‌شود که فردی دیگری را بکشد.
مبارزه طبقاتی در اینجا. تبعیض در جای دیگر.
همیشه یک ستمگر و یک مظلوم وجود دارد.
همه انسانها، زرد، سیاه یا سفید
هنگام مواجهه با خشونت همیشه تنها هستند.
زیرا آنها عزت خود را می‌طلبند.
و هنگامی که یک پلیس یک انقلابی را بیرحمانه می‌کُشد،
در حقیقت این بشریت است که حقوقشان نقص شده است.
خب؟- خب که چی؟-
چی چیه؟
چیو؟
الان چیو میخواستی بهم ثابت کنی؟
منظورت چیه؟
پیام اخلاقیت چی بود؟
اگه نگرفتی، پس این فیلم هم به درد نخور بود.
این فیلم به درد نخور نبوده.- آره، بود.- داری اغراق میکنی.-
''با توجه به زندگی و آداب ونسان ون گوگ
نمی‌توان احساساتی عمیق داشت.
اتحاد یک انسان با هنرش وی را در فقر بزرگی فرو برد.
این دیگه چیه؟
ظاهر و کم حرفیه او کافی نبود.
او هر کاری برای اشتیاقش کرد و خودش را قربانی کرد.
تموم شد؟- تموم شد.-
میز رو جمع کنم؟- آره.-
''جاده انتخاب شده سخت و سفت بود
:آنقدر از مصالحه محروم است که ممکن است یکی بپرسد
وینست چه به دست می‌آورد،
اگر او به هذیان گویی فرو نرفته و
دیوانگی را انتخاب نمی‌کرد.
شاید جواب از دست دادن توانایی نقاشی کشیدنش بود''.
جریان چیه؟
فقط دارم مقابله به مثل میکنم.
اگه دیگه چیزی برای گفتن باقی نمونده، پس داریم تو یه زندگی دیگه وقت میگذرونیم.
چرا زندگیه ون گوگ نباشه؟
شب بخیر پُل.
دوستش داشتی؟
آره درسته. همونطوری.
ممنون. میبینمت، پُل.
پل بود. واقعا خوشش اومده، می‌بینی؟
اون کلا هر کاری انجام میدی، دوست داره.
یه سوال دارم.
بله؟
خواهشا کوتاه و صادقانه جواب بده.
باشه.
قسم بخور، جواب میدی.- باشه.-
تا حالا بهم خیانت کردی؟
نه. بهت خیانت نکردم.
اوه واقعا!؟- آره.-
و چرا؟
چون فقط نمیخواستم بهت خیانت کنم.
هیچ وقت نمی‌خواستم.
پس قصدشو داشتی؟- آره، ولی نکردم.-
از نظرت، خیانت دقیقا چیه؟
چه می‌دونم.
قهوه میخواید؟
آره. میخوای؟
نه، ممنون. امشب نمیخوام.
میشه راجع به یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
چرا کشوندیم پای این فیلم؟
میخواستم اون بازیگره رو ببینم.
رابرت باهاش رابطه داشت.
حالا کارم شده اشتراک گذاری.
دارم کُل زندگیمو به اشتراک میزارم.
دارم خودمو با کارش به اشتراک میزارم، با دوست دخترهاش.
فقط دارم اشتراک میزارم، می‌بینی؟
کلا اشتراک گذاشتن خوبه!
حالا این وضعیت قراره کجا راهنماییت کنه؟- در واقع، نمیدونم.-
می‌دونه که می‌دونی؟
نه. مگه دیوونه‌ای؟
اعتماد به نفسش چسبیده به سقف!
در یک مبارزه 3 دقیقه‌ای،
قهرمان جهان، کورتیس اسکات
در مقابل قهرمان فرانسه: فرانسوا پاویلا.
امروز بعد از ظهر، هر دو وزن شدند.
گئورگویی اسکات ، 66 کیلو. فرانسوا پاویلا ، 67 کیلو.
آن هم برای این مسابقه.
آقای پاندرو ، آقای گالرا و داور سوم آقای کاندری است.
کورتیس اسکات!
و فرانسوا پاویلا.
مسابقه بوکس کِی تموم میشه؟- زود.-
بریم سر وقتش؟- نه.-
با چند تا دوستاش رفته. خجالت میکشه.
یه رُخ دیگه لطفا.
خیلی خوبه. همینه. ممنون.
نمی‌دونم، از نظرم همشون مثل همن.
چلو کباب دارید؟
و جوجه؟- باید بیشتر از دو نفر سفارش بدن.-
تو هم جوجه میخوای؟- باشه، ایده خوبیه.-
چجوری دوستش دارید؟ زعفرونی؟- زعفرونی؟-
زعفرونی.- باشه.-
پس جوجه کباب زعفرونی میخوای.- آره.-
پیشنهاد تو چیه؟
به نظرم زرشک پلو خوبه.- نمی‌دونم.-
آخه مرغاشون تازست.
براش ماهی بیارید. حرف ندارن.
ماهی هم خوبه.
آره، واقعا خوبن.
همدیگرو میشناسیم؟- نه.-
نه، ولی میتونیم بشیم. اگه یه اتاق رو رزرو کنیم.
یه ماه پیش، تو اون هتل نبودی؟
آره. درسته.
زیاد جا به جا میشی؟
سفر کردن رو دوست دارم، ولی اغلب پولشو ندارم.
باید از چنین فرصتایی استفاده کنم.
کی قهوه بدون کافیین میخواست؟- من.-
خب، اینم شماره تلفن من.
ممنون.- میتونم؟-
و اینم مال منه.
میرابو 8102 و کلورت 51 7 1. درسته؟
آره.
تو هر وقتی، میتونم بهتون زنگ بزنم؟- آره.-
صورتحساب لطفا.
من حساب میکنم.- بابا بی‌خیال.-
حالا که اصرار داری.- معلومه.-
نه، باید زود پاشم.
باید مسابقه بوکس رو بیخیال می‌شدیم.
درسته عسلم. دفعه بعد بوکس بی بوکس.
فردا بهم زنگ میزنی؟- آره، عزیزم.-
این همون شماره 51 7 1؟- آره.-
شب بخیر. منم. پنج دقیقه پیش همو دیدیم.
آره، فهمیدم.
تو این فکر که شاید دلت بخواد بازم همو ببینیم؟
آخه دیگه رفتم تو تخت.
شب کارایه خوبی میشه تو پاریس کرد.
باید چیز خیلی خاصی باشه.
بد به نظر نمیاد!
من اومدم!
صبح بخیر.- البته، شب بخیر.-
پیدا کردن اینجا راحت بود؟
یه کَمَکی پاریس رو میشناسم.
آره، لطفا بفرما داخل.
مسابقه بوکس چطور بود؟- خوب بود.-
بیرون چقدر سرده.
ساعت چنده؟- نمی‌دونم. فکر کنم 2 یا 3 هستش.-
بیا اینجا.
چقدر سردی.
از کجا میدونی سردمه؟- پاهات یخ زده.- آره.-
چرا اینقدر دیر اومدی خونه؟
چرا اینقدر دیر برگشتی؟
فیلیپینو رو میشناسی؟- نه.-
میشناسی. تمام وقت راجع بهش حرف میزنم.
بعد مسابقه، رفتیم یه چیزی خوردیم و یه کم در و دل کردیم.
تو چیکار کردی؟- رفتم سینما.-
با ژاکلین؟- آره.-
فیلمشو دوست داشتی؟
افتضاح بود.
اصلا یه ذره هم خوب نبود؟- نه بابا.-
میشل زنگ زد.- واقعا؟-
آره، در مورد اون مستندت راجع به آفریقا بود.- چی گفت؟-
قراره فردا تو اتاق نمایش، راجع بهش بیشتر بهت بگه.
کِی قراره بری؟
هنوز نمی‌دونم. فکر کنم زود.
چقدر قراره بمونی؟
هشت، ده، دوازده روز، درست نمیدونم.- بیشتر نمیشه؟- نه.-
اینجوری عالی میشه.
چرا؟
چون سر موعد برمیگردی.- آره.-
برا سالگرد ازدواجمون.
گندش بزنم.
صد سال گذشت.- نود و نه سال نبود؟-
آره.
فقط یادت هست که
بهم گفتی قراره امسال یه کار باحال کنیم.
چی؟
قول یه سفر رو بهم دادی.
گفتم میبرمت سفر؟- آره، یادمه.-
چه نوع سفری؟- از اون سفرای گردشی.-
دوست دارم برم آمستردام.- آمستردام.
دوست دارم برگردم.
تا اون پُل رو ببینم.
پل؟- آره دیگه همون پل. میدونی که.-
اوه آره!
وایسا، صاف همینجاست.
همینجا وایسا، برگرد عقب.
همینجا وایسا. یه کم ببرش عقب‌تر.
همینجاست. وقتی اون یارو داره از تصویر خارج میشه. میبینیش؟- آره.-
اونجا رو ببر و به جاش بنویس 1967.
"احیای نازیسم در بایرن."
سلام، میشه بیایم تو؟
سلام. در رو هم لطفا ببند.
زنت راجع به دیشب ازت پرسید؟
آره، آره. بیا اینجا بشین.
میگم، خوشت اومد؟
آره، حتما، بد نبود.
خب، قضیه آفریقا چی؟
با همه تماس گرفتم. موافقن.
ولی باید ویزا بگیریم.- آره.-
با ویزا کجا میتونیم بریم؟
رسمیش، میتونیم بریم اوگاندا.
ولی وضع اوگاندا رو که میدونی. بهتره با پوشش توریست بریم اونجا.
بزودی در نایروبی خواهیم نشست،
توقف بعدیمون 8 ساعت خواهد بود،
هم اکنون در ارتفاع 12000 متری از سطح دریا هستیم.
بر فراز آتن،
قاهره و خارطوم پرواز خواهیم کرد.
زمان تقریبی رسیدن، به نایروبی، ساعت 8:30 است.
مزدورها- قسمت 1
پس از پرواز بر فراز اوگاندا،
ما اکنون در کنگو فرود آمده‌ایم
جایی بین بوتا و استنویل.
درست در مقابل ما، در آن جزیره، یک اردوگاه مزدوری هست.
''ترسناک‌ها''.
اردوگاه‌های مزدور در تلویزیون چیز جدیدی نیست
ولی این دفعه،
ما خوش شانس بودیم که با شخصی آشنا شدیم که ما را به یکی از این اردوگا‌ها می‌برد ،
یک اردوگاه جذب سرباز، به اصطلاح.
یک مدرسه جنگی که آنها می آموزند برای پول بکشند.
این یه اردویه آموزشیه، الان می‌بینید.
تقریباً همه بچه ها اینجا هستن.
بعضیاشونم از اروپان.
نوجوانان.- تقریبا از هر سنی هست.-
میانگین سنی حدود 35 ساله.
کارشون چیه؟
انواع مشاغل که اکثر مردان دارای سابقه نظامی انجامش میدن.
پلیس‌ها،
افرادی که با اسلحه آشنایی دارن،
کارایه این شکلی که دوست دارن اینجا هم ادامش بدن.
چقدر مزدور اینجاست؟
ما هر هفته 30-40 مرد آموزش میدیم.
خوشتون نمیاد، بهشون میگم مزدور؟
نه کلمه ''مزدور'' اصلا ناراحتم نمیکنه.
میدونید، وقتی خبرنگارا،
بهشون میگن ترسناک، اون موقع خوشم نمیاد.
متوجه نمیشم چجوریه که ما از کلاه آبی‌ پوشایه سازمان ملل متحد بدتریم.
کارمون مثل اوناست، با این تفاوت که افتخار و
مزایای اونا رو نداریم. حق بیمه هم که اصلا هیچی.
هر ماه چقدر در میارید؟- بستگی داره.-
تقریبا؟
حدود 500 هزار فرانک، به علاوه پاداش.
برای هدف خاصی میجنگید، یا فقط ازتون میخوان برا هر چیزی بجنگید؟
بیشترمون آره. فکر می‌کنم برا هدف خاصی میجنگیم.
شما هم برای هدفی میجنگید؟
بله، من برای آزادی می جنگم و بیشتر هم علیه کمونیسم.
بهم بگید این چادرها، دقیقا چیَن؟
برا افرادمونه.
زنی هم هست؟- آره، یه چند تایی داریم.-
زن هم هست؟- خیلی نه، فقط 2 تا داریم.-
دو تا زن؟- یه سفید پوست با یه آفریقایی.-
اهل کجان؟
یکی انگلیسی-پرتغالیه دیگری کنگوئی هستش.
فقط دو تا؟- آره دو تا.-
مبارزه هم میکنن؟- نه. وظایفه دیگه‌ای دارن.-
فهمیدم.
بهم بگید، اونجا دارم چی میبینم؟ زمین‌های آموزشیه؟
آره. یه زمین تمرینیه. چجوری بگم، توش افرادمون آموزشایه سخت میبینن.
چحوری افراد رو تو اردوگاهتون استخدام می‌کنید؟
روشای مختلفی داره: تبلیغات تو مجلات،
یا افرادی که پتانسیل این جور آدما رو میبینن،
افرادی که اونا رو در مکان‌های مختلف استخدام می‌کنن.
آدمای دو دل هم استخدام می‌‌کنید؟- نه، برا چی کنم.-
من همیشه تو ارتش بودم و دارم ادامش میدم.
اینم مثل کارایه دیگست.
مرد باید اهل عمل باشه.- درسته باید اهل عمل باشه.-
برنامه روزانه اینجا چجوریه؟- بلند شدن ساعت 6 صبخ.-
سپس ورزش فیزیکی: کاراته ، مبارزه با چاقو، تمرین تیراندازی
و بعدشم اوقات فراغت
منظورتون از اوقات فراغت چیه؟
یه چیزایی دیگه! دیدن دو تا رفیق زنمون!
آزمایش شجاعت هم داریم.
چی هست؟
تازه واردها وارد یه میدون مین میشن. باید ازشون عبور کنن.
یکم خطرناک نیست؟- اگه خیلی فرز نباشی، آره.-
مجروحایه زیادی هم دارید؟- آره، آره، یعنی، نه، نه!-
بالاخره همه بچه‌ها همیشه خیلی مراقبن.
اونا کمی مشق هم مینویسن.
وقتی افرادتون آماده بشن، کجا میفرستیدشون؟
به دولت‌هایی که میخوانشون و کسایی که بتونن هزینه این افراد رو بدن.
آیا مکان‌هایه جذب افراد در جای دیگه‌ای هم وجود داره؟
بله، معلومه.- کجا؟-
آمریکای لاتین آسیا. پرتغال.
ویتنام؟- بله ویتنام.-
و کی این گرو‌ها رو تو آسیا آموزش میده؟
نمی‌دونم. ما بچه‌های خودمون رو اینجا داریم و
چیزی راجع به بقیه اردوگاه‌ها نمی‌دونم.
نمی‌دونید؟
تا حالا از کُشتن لذت بردید؟- نه، هرگز.-
برای مثال خود من، تو سریع‌ترین زمان شلیک میکنم.
بیشتر برا اینکه خودم کشته نشم. همین.
خیلی سریع می‌کشید؟- آره. اصلا ضرورته این کاره.-
بخواید راجع به اوضاع فکر کنید، خودتون کشته می‌شید.
بدون عذاب وجدان؟- البته ما قاتل نیستیم.-
با پولتون چیکار می‌کنید؟
میفرستمش بلژیک. برا دخترم.
یه دختر دارم. زیاد نمی‌بینمش.
دلم میخواد خوشحال باشه.
واقعا بخاطر اونه که دارم میجنگم.
میخوام ببینم، نسل‌های بعدی آزادانه زندگی میکنن.
وقتی تو میدون نبرد هستید،
به این فکر کردید، احتمالش هست یه دختر کوچولو رو بکشید؟
خب در اون مورد،
ما معمولا بچه نمی‌کشیم.
جنگه دیگه.- محتاطیم.-
بالاخره جنگه دیگه.
چه ملیتی تو اردوگاه‌ـتون بیشتره؟
فکر کنم آلمانی.- درسته، آلمانی.-
این حرفو از من بشنوید، جنگمویایه خیلی خوبین.
شما نظرتون چیه؟- آره، آلمانی‌ها واقعا حرف ندارن.-
مثلا کاپیتان مولر رو داریم، عضو سابق وافن اس‌اس، عجب مرد محشری هم هست. (مخفف «گردان حفاظتی حزب نازی است»)یکی از شاخه‌های نظامی آلمان در جنگ جهانی دوم بود.)
اون افرادشو به روشی غیر عادی تو جنگ رهبری می‌کنه.
همیشه مثالم برای دیگران اونه، بخاطر کارایه عالیش.
نظرتون چیه؟
موافقم. واقعاً یک سرباز شگفت انگیز هستش.
برای جنگ ساخته شده. اون درجه یکه.
از اون مردایه عمله؟- آره، صد در صد.-
دیگه چه سوالی میخواید ازتون بپرسم؟
دوست دارم بیشتر شناخته بشیم.
اگه همه اروپایی‌ها میدونستن که ما داریم اینجا چیکار می‌کنیم،
متوجه میشدن که ما پیشگام تمدن اروپا هستیم.
متاستفانه، از اون چه که تو مجله‌های شما خوندم و
و از اخبار دیدم،
این تصور رو دارم که دست کم گرفته شدیم،
و هیچ کی ماموریت ما رو درک نمیکنه.
تا چند دقیقه دیگر در پاریس فرود خواهیم آمد.
لطفا چیزی را جا نگذارید.
بیا، عزیزم.
دما 2 درجه سانتی گراد است.
امشب بهم زنگ میزنی؟- آره.-
واقعا؟- آره.-
چمدون‌ها رو کجا بزارم؟- روی تخت، لطفا.-
شرمندم.
چیز دیگه‌ای هم براتون بیارم؟- نه ممنون.-
عادت دارم خودم سفر کنم.
یادت رفته؟- وای عزیزم.-
یادم نرفته. فقط نتونستم اون جایی که بودم برات کادویی پیدا کنم.
همش که این نیست.
آمستردام.
آهان آره، امروزه؟- آره.-
روزا از دستم در رفتن.
چون تو فردا بدنیا میای؟
فردا بدنیا میام؟
فردا تولدته، درسته؟
من کیک و بلیط قطار شبونه سفارش دادم.
قطار؟
فکر کردم دوست داری؟ مثل قدیم‌ها.
خوشت نمیاد؟
دوست دارم. فقط میخواستم ببینم تو کِنیا چیکار کردم،
فیلم رو تماشا کنم و آماده ویرایشش بشم.
باشه.
قبلا چمدونا رو بسته بودم.
پس میزارمشون اینجا!- باشه.-
آب و هواش مثل هم نیست.
یعنی مسافرت از کنیا به آمستردام.- راست میگی.-
چی شده؟- تلگرام داری.-
از پاریس؟
چیکار میکنی؟- وقتی یه زن دوست داشتنی رو میبینم، ازش عکس می‌گیرم.-
فرانسوی؟
من هستم.
معلومه.
تو هتل ندرلند اقامت داری؟
چه تصادفی، منم همینطور.
کلا حرفات یادت نمیمونه!
چرا؟- ده سال پیش خیلی پرمدعاتر بودی.-
برنمیداشتی بگی:''وقتی یه زن دوست داشتنی رو میبینم، ازش عکس می‌گیرم''.
گفتی یه روزنامه نگاری.
من اینو گفتم؟- آره.-
بفرما تاکسیمون اومد.
نقاشی‌ها رو داری حفظ می‌کنی؟- آره.-
باید یه چیز مهمی بهت بگم.
به من؟- آره.-
میام نزدیکتر. دوست دارم چیزایه مهم رو از نزدیک بشنوم
با این نوع تخت‌ها کار آسونی نیست. برای کارهایه مهم ساخته نشده
میدونستی ناپلیون رو یکی از همین تخت‌ها میخوابید؟
ناپلیون؟- آره.-
اینو که 10 سال پیش بهم گفتی.
واقعا؟
نگاه من خیلی خستم. بهتره که بگیریم یه کمی بخوابیم.
اوضاع بینمون روبراهه؟
آره، روبراهه روبراهه.
امروز، روز خوبی بود.
چقدر لِفتِش دادی.- شرمندم، عزیزم.-
بدون تو، شروع کردم.
اشکال نداره، خوشمزست؟- آره، خوبه.-
یه کیوسک دیدم و از یارو پرسیدم روزنامه فرانسوی داره یا نه.
گفت نداره، ولی کنار رودخونه میفروشن.
پس روزنامت کو؟
چی؟- روزنامت کجاست؟-
یارو این حرفو تو ایستگاه قطار بهم زد.
معلومه تا رودخونه نمیرفتم. ده کیلومتر راه هستش.
تو ایستگاه بودی؟
نه. فقط گفتم از اونجا تا رودخونه 10 کیلومتره.
اینجا تنها ولت نمی‌کنم.
سرحال به نظر نمیای، استراحت لازمی.
برا همینم اینجام.
چرا نمیخوری؟
آقا؟ برا ایشونم بیارید...
خواهشا یادم بنداز به میشل زنگ بزنم.
میشل؟- آره.-
تا دوش حموم رو باز کردم، خیس خالی شدم.
کجا غذا بخوریم؟- هر جا دوست داری.-
حوصه‌ـلت سر نرفته؟
سر رفته باشه؟ من؟ تو آمستردام؟ خُل شدی؟
میری دوش بگیری؟- آره.-
بپا، جایه آب داغ و سردش برعکسه، مثل فرانسه.
عالیه.
وایسا!- چیه؟-
باید به میشل زنگ بزنی.- میشه از طرف من بهش زنگ بزنی؟-
شمارش چنده؟- 69-36.-
الو.
وصلم کنید به پاریس.
فرانسوی بلد نیستن.- انگلیسی بپرس.-
باشه، ممنون. اینجوری خیلی هم راحت‌تره.
پاریس، لطفا.
.شماره 69-36
میگم شاید فردا بریم موزه شهرداری.
یه نقاشی‌های جدید آوردن.- واقعا؟-
تو آفریقا خوب برنزه شدی!
بله؟ سلام... میشل منم...خودش اومد.
سلام! چطوری میشل؟
چی؟
چرا بهم زنگ نزد؟
ولی، میشل، تو.
تمام مصاحبه با مزدورا قراره سانسور بشه؟
تمام اون بخش تو اردوگاه؟
گوش کن، اگه این اتفاق افتاد، سریع بهم زنگ بزن.
فقط خفه شو!
چیکار میخوای بکنی؟
میخوای چیکار کنم؟
با هواپیما برگرد و بهشون توضیح بده.
یه بلیط برای پرواز بعدی به پاریس، لطفا.
رفت و برگشت باشه.
اصلا ندارید؟
قطار چی؟
باشه، حتما رفت و برگشتی باشه. خیلی ممنون.
بلیط قطار گرفتی؟
واقعا متاستفم عزیزم.- کِی قراره بری؟-
روبراهیی؟
باید یه زنگی پاریس بزنم.
پاریس، لطفا.
به کی داری زنگ میزنی؟- میشل.-
شماره 69-36.
ازش استفاده کردم، تا با تو باشم.
سلام، میشل؟
شرمنده به خاطر اون قضیه.
فهمیدم که درک میکنی.
حالا واقعا، قضیه سانسور جدیه؟
بابا داری شوخی میکنی!
نمیشه تا هفته دیگه صبر کرد؟
باشه، درسته.
اگه بهت زنگ زد، من تو پاریسم.
بدرود.
مشکل حل شد.
دارید از آمستردام زنگ میزنید؟ صداتون خیلی بد میاد.
الان صدامو میشنوی؟ خوبه.
شوهرم رسید؟
شوهرتون؟ اینجا نیست، خانم.
واقعا؟ آخه دیشب از اینجا رفت.
باید برمی‌گشت سر کارش.
اینطوره؟ نمیدونستم.
احتمالا هنوز از سرکار، برنگشته خونه.
میگم، برا شام میان خونه؟
آره، باشه پس. یه چیزی درست میکنم. باشه.
این صدایه عجیب چیه دیگه؟
والا اگه بدونم!
آها! سیبمه. دارم سیب میخورم.
بزودی میاد خونه؟
خوبه. زودی میبینمتون، خانم.
این خارج از کشور هم خوبه‌ـها.
خوب خوابیدی؟
وقتی تو آغوش تویم، معلومه.
خودت چی؟
چطورید؟ اومدید پاریس؟
از کجا می‌دونی؟
از کجا می‌دونم؟ حدس زدم.
نه راستیتش اینکه زنتون از آمستردام زنگ زد.
آها باشه.
شام درست کنم؟
نه، برا شام نمیام خونه.
شام نمیخواید؟
نه، نه.
میخوام برگردم آمستردام. امشب.
بله. همه چی تو خونه روبراهه؟
زنم چیز خاصی بهت گفت؟
خوبه. باشه پس.
میبینمت. ممنون.
چرا نگرانی؟
باید به زنم زنگ بزنم.
سلام؟ لطفا وصلم کنید هتل ندرلند.
بله. الو؟
الو؟
صدام میاد؟- آره عزیزم.-
الو، صدام میاد؟- آره. خوب صداتو میشنوم.
صدات خیلی بد میاد.- آخه چرا؟-
احتمالا به خاطر فاصله هستش.- چطوری؟-
خوبم. خوب خوابیدی؟- آره.-
من که نه. تخت گرم نبود، برا همین نخوابیدم.
واقعا سرده.
امروز میخوای چیکار کنی؟- به تو ربطی نداره.-
باشه پس.
راستی اوضاع چطوره؟
چی؟- تو استدیو رو میگم.-
خیلی خوبه. واقعا خوب شد گفتی بیام اینجا.
آخه دوست ندارم مضطرب باشی.
یه سری به خونه میزنم ببینم نامه چیا اومده.
اگه رفتی خونه،
میتونی کُت سبزمو برام بیاری؟
کت سبزت؟
باشه، میارمش.
چیز دیگه‌ای؟
فقط بیا.
فردا ساعت 6 صبح میام.
میبینمت.
آره، تنهام.
الان کجام؟ تو اتاق برش ویدیو.
اون شب خواستم باهاش صحبت کنم، ولی یدفعه
پای ناپلیون اومد تو حرفام!
ناپلیون؟- آره، ناپلیون.-
هنوز دوستش داری.
آره. خیلی دوستش دارم.
آمستردام، ایده اون بود؟
آره. میخواست گذشته‌ها زنده بشه.
اصلا از وجود من مطلعه؟- نه.-
خیلی بهش خیانت میکنی؟- آره.-
به منم خیانت میکنی؟
بالاخره قراره وضعمون چی بشه؟
نمی‌دونم. واقعا نمی‌دونم.
باید صبور باشیم.
تا ببینیم چی پیش میاد.
باید اول خوب آمادش کنم،
چون قراره ازدواجمون تموم بشه.
اونوقت چقدر طول میکشه، رابرت؟
من عجله دارم، میدونی؟
آره، میدونم. حق داری.
سریع قال قضیه رو بکن.
درست نمیشه.
قضیه کُت رو قراره چیکارش کنی؟
یادم رفت.
کُت منو یادت رفت؟
پاک یادم رفت!
ولی همه روزنامه‌ها رو از پاریس آوردم.
میشل قبلا ویرایش اصلی رو انجام داده بود و شر خیلی مسایل رو هم کم کرده بود.
بعد خودم موقعی که فیلم رو دیدم،
دیدم ای بابا مهم‌ترین چیزهاشو گذاشتن کنار.
دوست دارم برگردم پاریس.
چیزی داری بهم بگی؟
کَترین...
من عاشق یه زن شدم و الان 3 ماهه که دارم بهت خیانت می‌کنم.
و کارم شده فریب و دروغ گویی.
تو آمستردام، فکر کردم میتونم اونو از مغزم بکنمش بیرون.
ساعت 10 شب رفتم که
اونو ببینم.
و ساعت 3 صبح برگشتم. اون لحظه دوستت داشتم.
الان یادم اومد.
اون موقع که همو تو فرودگاه پاریس دیدیم و اومدی استقبالم،
اصلا سفر رفت و برگشتی به پاریس در کار نبود.
الان فهمیدم بخاطر اون بلیط اشتباهی که دستم بود، شک کردی.
دیگه خسته شدم کَترین.
یه زندگیه دیگه میخوام.
اسم طرف کندیسه.
هی، وایسا!
یه زن کوچیک با یقه لاک پشت قهوه‌ای، ندیدید؟
آره، آره تو بروکسل پیاده شد.
بروکسل؟
چیزی هم گفت؟- نه، هیچی.-
چیزی براتون بیارم؟ چیزی لازم دارید؟- نه ممنون.-
چرا هیچ چی نگفتم؟
چون چیزی برای گفتن بهش نداشتم.
مهمه که چیزی نگی.
فقط بزاریو بری. سریع.
این یه تصمیم نیست،
یه حالتیه از وضع روحیم.
پس فقط رفتم.
هنوز نه، ولی بزودی این اتفاق میفته. فعلا یه کم از نفس افتادم.
از ایده خودکشی خوشم نمیاد،
یا خیانت.
چیزی که مهمه اینه که، همه‌ی ما خیانتکاریم.
فکر کردم وقتی خیانت کنه، فوری بهم میگه.
البته یه جورایی عجیب میزد.
اصلا احساس راحتی نداشتم.
حماقتشو میرسوند که چیزی نگفت.
بعد گذشت 10 سال، مسخرست.
هر از گاهی با هم رابطه داشتیم. ولی همراه با عشق نبود.
دیگه شده بود یه عادت، یه رسم.
غم انگیزه... چون الان فهمیدم میتونستیم بهم عشق هم بورزیم.
دیگه احساساتی در کار نیست.
عشق یه چیز خالص و شگفت انگیزه.
ولی باید مثل یه ماشین، همه اجزاش درست کار کنه.
این یه اصل کُلیه. باید ببینم تو چشمش.
تو صداقتش و تو جا خوردنش هم کار میکنه یا نه.
تقصیر من هم می‌تونه باشه.
دیگه اشتباهای بیشتری نمیکنم، حداقل سعی میکنم که نکنم.
فکر می‌کنم باید
یه آخرین باری هم وجود داشته باشه.
واقعا باهاش بودم؟
خب، من رابرت صداش می‌کردم.
رابرت.
رابرت، اسم خوبیه.
اون احتمالا خیلی از من سرتره.
احتمالا خیلی مهربونه،
و یه زن به تمام معنایه. هر چیزیه که من نیستم.
همیشه فکر میکردم، شاید بهم خیانت کنه.
اون قدیما این موضوع برام غیر قابل تحمل بود.
بعد پر و بال گرفت.
بالاخره هم بهم خیانت کرد.
بعد اینکه فهمیدم، اول اوضاع برام درهم بود، بعد هیجان گرفتم.
من هیچ چی نمیتونم داشته باشم. میتونم، ولی سخته.
داشتن یه بچه، محشره، همه چی رو قشنگ میکنه.
اگه میتونستم، یه میلیون تا بدنیا می‌آوردم.
نمیدونم، ولی به نظرم بد هم نشد،
چون یه آدم زنده نبودم، یه مُرده متحرک بودم.
حالا میتونم هر کاری عشقمه بکنم.
مال سیرکه.
این حیوونا خریدنی نیستن؟
آره، برا یه سیرک هندیه.
حالا تو چادر رو نگاه کن.- باور نکردنیه.-
اون ماسایی‌ها رو یادته دوست نداشتن ازشون فیلم برداری بشه؟
ولی تو بهشون غلبه کردی!
وای، عجب جراتی.
چه شیر اهلی هستش.
وقتی گیر کردیم رو یادته؟ کنار دریاچه.
کجا؟- همون زود باش، هل بده.-
آهان، آره درسته.- چه گرم هم بود.-
این یه درس در مورد نوشیدنه.
چه درسی؟- من که تجدید شدم.-
بخاطر جک و جونورای توش، نمیتونی بخوریش.
رابرت الان کلاهشو برمیداره.
کلاه یا بی کلاه، اگه نمیخوای مریض بشی...
اینجوری آب نخور!
بسه.- ای جاسوس!-
تموم شد؟- آره.-
خوشت اومد؟- آره، خیلی.-
چند وقت از موقعی که اونجا بودیم گذشته؟
شیش یا هفت ماه؟
پارسال بود.- چقدر زمان زود میگذره.-
بازم ویسکی بریزم؟- آره.- ولی بعد این یکی میرم.-
فردا میبینمت.
چه آدم خاکی هستش.- آره.-
دوست دارم دوباره همه اینا رو ببینم.
تو چی؟
آره. خوب بود.
امشب کجا بودی؟
منظورت چیه؟
یه بار دیگه، غایب بودی.
آفریقا بودم.
رابرت.- بله؟-
زنتو دیدی؟
نه، خودت که میدونی.
من دیدمش.
کِی؟
شیش ماه پیش.
هیچ وقت بهم نگفتی.
چرا قضیه رو امشب کشیدی وسط؟
چون باید راجع بهش حرف بزنیم.
اون اومد تو رو دید؟
نه، من بودم.
میخواستم باهاش حرف بزنم، راجع به تو، خودم، ما!
کجا دیدیش؟
همینجا.
راجع به چی حرف زدی؟
فکر میکنی در مورد کی صحبت کردیم؟
اون گفت اینجا، اونو یاد خونه قدیمیمون میندازه.
به همون شکل تزئینش کردی.
رابرت، من خوشحال نیستم.
منم همینطور.
تو هنوز زنتو فراموش نکردی.
تو رو خدا، اینقدر تمام وقت در مورد زنم حرف نزن.
اون شجاعت کافی، برای شروع از نو رو داره.
شجاعت؟ کلا همه چی داره.
نا سلامتی همه چیزو گذاشتی براش.
حالش توپه.
به هر حال، شجاعتتو رسوند که اومدی آفریقا.
و تو یه هتل 5 ستاره موندی.
تو خیلی پرمدعایی، رابرت.
خانم رو نگاه!
بهت اطلاع رسوندن تو تقریبا 41 سالته، و من 22 سال؟
تو هم بهت اطلاع رسوندن بستن چمدون 5 دقیقه طول میکشه؟
آره. میدونم.
به خاطر اون شیرین کاریت تو آمستردام، هیچ وقت نمی‌بخشمت.
برا این نمی‌تونی، چون اونو دوست داری.
باید بهم بزنیم، کندیس.
میخوای برگردی پیش اون؟
نه.
آفریقا فوق العاده بود.
برای عکس انداختن اومدم فرانسه.
یه مرد رو هم دیدم.
اون منو عاشق آفریقا، آمستردام، پاریس کرد.
دیگه این مرد رو دوست ندارم.
ولی نمیتونم بهش فکر نکنم.
امروز، آمریکا رو با چشم‌هاش می‌بینم.
دیگه نمیدونم آمریکای من چه شکلیه.
من یکی از غمهای آمریکا هستم.
فکر میکنم جوونیم سوخته.
یه یارویه 40 ساله، ازم دزدیدش.
هر کاری میکنم تا پسش بگیرم.
میرم سفر. یه زندگیه لوکس نصیبم میشه.
کلاه، دامن، عکس.
کم کم هم دوباره میشم،
یه بانویه دوست داشتنیه آمریکا.
آره، قربان. من استیک پیچیده شده تو پلاستیک می‌خورم.
فیلم های سینمایی رو نشسته تو ماشین میبینم.
من یه آمریکاییم و عاشق کشورم هستم.
عاشق یه آمریکایی میشم که بهم یه پسر میده.
بچه‌های آمریکایی به اسم جان یا الیزابت خواهم داشت.
من فاتح آمریکای جدید خواهم شد.
به دنبال نکبت زاده‌های ایرانی
تو آمریکا میگردم یا هر تیر و طابفه آخونده تو لاس وگاس!
هنوز تو ایران انقلاب نشده؟
شاه هنوز نمرده؟
امروز، شاه قطعا تو آمریکا هستش!
وقتی دوباره به اروپا برگردم،
دیگه عاشق رابرت نمیشم.
دیگه نمی‌تونم آمستردام، آفریقا یا پاریس رو ببینم.
به جاش، میرم سراغ شهرهای ایتالیا،
فلورانس ، پیزا، با اون برج کجش.
خودمو غرق تاریخ این شهرها میکنم، تا رابرت رو فراموش کنم.
چی شده؟
بجنب. به کسی نگو.
سلام؟ آهان، تویی.
حرفتو بزن، من سرکارم.
چه ساعتی رفتی؟ آخه نشنیدم.
نه، خواب بودم.
بله. باشه
خوبه. میگم امشب چی کارا کنیم؟
مسابقه بوکس؟
عالیه. تا حالا ندیدم.
خوبه.
میای خونه دنبالم؟ نه، نمیتونی.
باشه، پس یه جا دیگه همو ببینیم.
''اتوبوس''?
اتوبوس دیگه قضیه‌ـش چیه؟
آهان یه کافه هستش؟ باشه، همو اونجا می‌بینیم، یه چیزی هم میخوریم.
باشه، بعدش یه چیزی میخوریم. هر جور تو بخوای.
وایسا، هنری، هنری.
بابا من آدرس این اتوبوس رو ندارم.
آهان پس آدرسش اینه. خداحافظ و به امید دیدار.
ممنون. کارم تموم شد.
پیر لازارت، پیر دگود ، پیر دیتال و لگور بارت، تقدیم می‌کنن:
پنج ستون اصلی.
امشب: ویتنام جنوبی. مستندی از رابرت کلمب.
جان اف کندی اعلام کرد که نمی‌تواند انتهای تونل ویتنام را ببیند.
امروز این را میپرسیم،
شاید باید این تونل را به ساخت و ساز بین المللی تبدیل کنیم.
جنگ ویتنام از کنترل کسانی که می جنگن خارج شده.
افرادی که در حال جنگن کسانی هستند که ما با دوربین خود آنها را دنبال می‌کنیم.
هیولاهایی دیده‌ایم که نیازی به تفسیر ندارند
هیولاهایی که در پوشش انسان هستند.
نازی ها شکنجه کردند زیرا پس از مورد ظلم قرار گرفتن اروپا احساس مسیولیت می‌کردن.
شوروی به بوداپست حمله کرد زیرا
آنها نسبت به حزب کمونیست مجارستان احساس مسیولیت می‌کردند.
و فرانسه با آزادی الجزایر مخالفت کرد
زیرا آنها از ماندن در آنجا احساس مسیولیت می کردند.
در ویتنام ، آمریکایی ها در همین وضعیت هستند
آنها می‌خواهند ویتنام جنوبی را آزاد کنند.
اما ناپالم و بمب گذاری اهداف آنها را به خطر می‌اندازد.
این افراد در یکی از ظالمانه ترین نبردهای تاریخ قرار گرفته‌اند.
جنگ ویتنام بی معنی است ، هر دو طرف در حال از دست دادن مردان خود هستند.
پونصد کیلومتری سایگون هیچ کس در جنگ تهاجمی یا آزادی بخش نیست.
اما یک جنگ وجود دارد که هر روز می‌کشد.
جان اسپنسر ، ساموئل هوبر ، دیک بوستون ، ویلیام ری در یک طرف،
و در طرف دیگر بچه‌ها همه به نام نگوین ون تروی هستند
رابرت کلمب در ویتنام جنوبی گم شده است. آخرین زمان دیده شدن، 20 نوامبر.
از روبرت کلمب خبری نیست.
دو روزنامه نگار فرانسوی، توسط ویت‌کنگ اسیر شده‌اند. (نام سازمان سیاسی و چریکی کمونیستی در جنگ ویتنام بود)
رابرت کلمل، از 20 نوامبر توسط ویت‌کنگ اسیر شده است.
دیپلمات‌های فرانسوی، از کراچی، به مسکو آمدند ،
هیئت روسی گفت: "کاراچو". (یعنی قبوله!)
در فرانسه، از فرودگاه اورلی، با موریس ترناو صحبت کردیم،
او آنجا منتظر بازگشت هموطن ما رابرت کلمب است،
آن هم پس از تحمل سختی که قبلا در مورد آن صحبت کردیم.
ارتباط زنده داریم؟
ممنون، بریم سراغ ارتباط زنده.
میریم فرودگاه اورلی.
موریس ترناوت لطفا.
ارتباط رو پخش کنید.- اومد رو آنتن.-
خوش برگشتی.
این طرف، رابرت!
خورشید امروز چه حس خوبی میده.
مردا باید به خورشید حسودی کنن.
از کجا میدونستی اینجام؟
دربون بهم گفت.
رفتی خونه؟
آره.
عوض شدی.
آره. الان فرق کردم.
نمایش‌هات تو ویتنام خیلی احساسی بود.- واقعا؟-
ترسیده بودم.
مثل بقیه.
آره.
تو هم عوض شدی.
خسته به نظر میای.
قراره حالشو با آبگرم ببری!
بخاطر تو اینجام.
بخاطر من؟
با عقل جور در نمیاد.
برای من، جور درمیاد.
گوش کن رابرت، اون درام‌ها، اون دروغ‌ها، دیگه همشون برام تموم شده
بیا در مورد یه چی دیگه حرف بزنیم.
یادت رفته، خودت طلاق خواستی.
حالا هم پشیمون شدی؟
آره. تصمیم بدی بود.
زندگیم الان فرق کرده.
یه زندگیه جدید برای یه زن، یعنی پای یه مرد وسطه.
از کجا میدونی؟
میدونم دیگه.
امشب میرسه.
پس نمیتونیم با هم غذا بخوریم؟
نه. نمیتونیم.
رابرت وقتی دروغ میگی از چهره‌ـت خسته شدم،
و به صداقتت شک دارم.
ولی به هنری شک نداری؟
اون ابتدا، به تو هم اعتماد داشتم.
پس امشب میرسه؟
هر موقع بخواد میاد.
دوستش داری؟- آره.-
بله، خیلی.
کنایه داره!
میخوای برقصیم؟ خوب بلدم برقصم.
ها؟- میخوای برقصیم؟-
نه، نه.
عذر میخوام. کسی به اسم هنری فریم زنگ زده؟
آره. یه پیام هم داشت. گفت شب میرسه و نگران نباشید.
ممنون، شب بخیر.
مشکل چیه؟
یادت نمیاد؟- نه.-
تو با زنت اونجا بودی. همون مسافرخونه و رستوران.
آهان، آره.
تو مدیر هتل بودی؟- آره.-
هنوزم مدیرشی؟
نه. اینجا رو خریدم.
قشنگه.
به خاطر اسکی شده؟
نه. موقع عوض کردن لامپ‌ها، پرت شدم.
جدی که نیست؟- نه روبرام.-
شب خوبی داشتی؟
عالی. اتمسفر اینجا محشره.
در پناه حق.- ممنون، خداحافظ.-
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.