..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
شما پسرا درباره‌ی رفتن به شکار بوقلمون امسال چی فکر می‌کنید؟
فکر کنم باید بری... آقای ویلی، مامانم
ازم خواست ازت بپرسم میای خونمون؟
یه جور آدم وحشی
اون پایین تو جنگل کنار رودخونه هست.
حالا، پسر جان،
می‌خوام برگردی اون پایین و به مامانت بگی
هیچ چیز تو دنیا وجود نداره که ازش بترسی.
من فردا میام اون پایین و یه بررسی می‌کنم.
برو.
بله قربان.
ممنون آقا.
می‌دونی این سومین باره
که اون پیرزن این بچه رو فرستاده اینجا تا بهم بگه
یه هیولای بزرگ و پشمالو اون پایین تو مزرعه‌مه.
فکر کنم باید فردا برم اون پایین و یه نگاهی بندازم.
هفت سالم بود که اولین بار جیغشو شنیدم.
اون موقع منو ترسوند، و الان هم منو می‌ترسونه.
این فوک، آرکانزاسه.
من اینجا بزرگ شدم.
جمعیتش حدود ۳۵۰ نفر بود وقتی بچه بودم.
هنوزم همونه.
فوک خیلی پایین تو گوشه جنوب غربیه
جایی که آرکانزاس به تگزاس و لوئیزیانا می‌پیونده.
اگه تا حالا از شریوپورت به تکسارکانا رانندگی کرده باشین،
از وسط فوک رد می‌شین.
حتی اگه یادتون نیاد که دیدینش.
به غیر از خونه‌ها،
فوک چند تا فروشگاه داره،
یه چند تا پمپ بنزین،
یه اداره پست و مدرسه،
تعمیرگاه و متل،
و دو تا کافه برای مردهای اهل محل که یه سر بزنن
برای قهوه و گپ زدن
درباره‌ی ماهی‌هایی که گرفتن، یا اردک، بلدرچین، سنجاب،
یا گوزنی که شکار کردن.
ماهیگیری و شکار بیشتر وقت تقریباً همه‌ی آدما رو می‌گیره.
شاید اسموکی کرابتری، که خیلی پایین‌تر زندگی می‌کنه
تو حاشیه باتلاق‌ها درباره‌ی
یه راسو یا سگی آبی که خودش یا پسرش تراویس گرفته بگه.
اسموکی گاو گوشتی پرورش می‌ده و پاره وقت تله‌گذاری می‌کنه
و وقتی کار خوب پیدا بشه به عنوان جوشکار خط لوله کار می‌کنه.
وقتی کار خوب پیدا بشه به عنوان جوشکار خط لوله کار می‌کنه.
تراویس هر روز صبح کیلومترها پیاده‌روی و پارو می‌زنه،
و خطوط تله‌شو چک می‌کنه قبل از اینکه مدرسه شروع بشه.
بیشتر آدمایی که اطراف فوک زندگی می‌کنن
کشاورز یا دامدارن.
این کشور غنی و حاصلخیزه
با علف و آب فراوون.
زمین ما با یه شبکه بزرگ از
شاخه‌ها، نهرها، رودخونه‌ها و دریاچه‌ها رگ‌بندی شده.
فوک جای خیلی دلپذیری برای زندگی کردنه...
تا وقتی که خورشید غروب کنه.
اون روز توی فروشگاه،
ویلی اسمیت باورم نکرد وقتی بهش گفتم
درباره یه موجود وحشی و پشمالو توی جنگل.
حالا باورم می‌کنه.
و اون به سمت شرق دوید،
از روی حصار پرید.
انگار که اون فقط، یه جورایی، هلش داد پایین
با دست چپش، فقط یه قدم از روش رد شد.
زخمی شده بود و داشت اون سمت راست سینه‌اش رو نگه می‌داشت.
اون دست راستش رو روی سینه‌اش گذاشته بود
تمام مدتی که دیده می‌شد.
شاید اگه خیلی بد آسیب ندیده بود،
خب، شاید روی چهار پا می‌دوید، نمی‌دونم.
ولی اینطور نبود.
اون همیشه روی دو پا می‌دوید.
این تمام چیزی بود که من از این موجود دیدم.
یه چیزی دیشب از اینجا رد شد
و دو تا خوکچه هندی باارزش من رو کشت.
یکیشون رو درست همینجا پیدا کردم
بریدگی‌های عمیق،
زخم‌ها و زبونش بیرون آویزون بود.
انگار یه چیزی خفه‌اش کرده بود.
من اون‌ها رو پایین‌تر اینجا کنار نهر توی این قفس نگه می‌دارم.
و هر چی که بود، وارد قفس شد،
هر دو تا خوک ۲۰۰ پوندی رو از روی حصار بلند کرد.
هیچ جایی رو پیدا نکردم که زیرش کشیده شده باشن.
هیچ ردی پیدا نکردم، پس فکر کردم هر چی که بود،
اومد و رفت و بالا و پایین اون نهر سفر می‌کرد.
نمی‌دونستم چی اون خوک‌ها رو کشته،
من فقط اون‌ها رو دور انداختم.
اون‌ها رو خیلی دور بردم بیرون اونجا توی بوته‌ها
تا بوش به خونه برنگرده.
روز بعدش،
بلند شدم و اون بیرون رو نگاه کردم
و یه جورایی فکر کردم عجیبه
که هیچ کرکسی در حال چرخیدن نیست.
پس، اومدم پایین اینجا و هر دو تا خوک رفته بودن.
اون چیز، هر چی که بود، باید برگشته باشه،
و حتی علف‌ها هم تکون نخورده بودن، جایی که خوک‌ها بودن.
چه جور چیزی می‌تونه بلند کنه خوک‌های ۲۰۰ پوندی رو
و باهاشون راه بره.
شک دارم بتونید یه جای تنهاتر و
ترسناک‌تر از این تو این کشور پیدا کنید
تا حوالی باتلاق بوگی.
پیچ و تاب می‌خوره و راهش رو
از میان حومه فوک باز می‌کنه، پهن و باریک می‌شه،
درون سواحل پر درختش پناه می‌ده
به انبوهی از موجودات
که می‌دوند، پرواز می‌کنند، شنا می‌کنند، می‌خزند و حرکت می‌کنند.
در نهایت، بوگی به نهر دیز می‌ریزه
و به سمت رودخانه سولفور جریان پیدا می‌کنه.
بارندگی شدید نیمی از سال
باعث می‌شه نهرها و رودخانه‌های ما طغیان کنند
و در بخش‌های وسیعی پخش بشن
از زمین‌های پست انبوه و جنگلی.
در زمین‌های پست رودخانه سولفور،
آب کیلومترها در سراسر زمین‌های پست پخش می‌شه.
بخش زیادی از اون‌قدر انبوهه
که فقط تعداد کمی شکارچی و تله‌گذار مهارت دارن
تا راهشون رو به عمق این سرزمین وحشی و باتلاقی باز کنند.
خیلی از مردم باور دارن
که این موجود بیشتر اوقات همین‌جاها پرسه می‌زنه.
اما هر از گاهی،
مثل پروانه به سمت شعله، به سمت تمدن کشیده می‌شه،
حدود غروب یواشکی بیرون میاد.
این بازدیدهای شبانه موجی از وحشت
به مدت بیش از 15 سال در اطراف فوک به راه انداخته.
این موجود دیگه چیه؟
"از کجا اومده، و چی می‌خوره؟"
اینها سوالاتی هستند که شنیدم هزاران بار بحث شده
دور آتش‌های زمستانی و در عصرهای گرم تابستان.
وقتی این موجود، که روزنامه‌ها به سرعت نامیدند
"هیولای فوک،" اولین بار دیده شد،
به نظر نمی‌رسید تلاشی برای پنهان شدن
از مردم بکنه.
حداقل، فرد کرابتری،
یه کشاورز که زیاد شکار می‌کرد، این نظر رو داشت.
اون اصلاً شبیه چیزی نبود که تا حالا دیده بودم.
اولش فکر کردم شاید یه جور آدم وحشی باشه.
زیر اون همه مو نمی‌تونستم تشخیص بدم چیه.
گلوله‌های تفنگ ساچمه‌ای‌ام رو عوض کردم
از گلوله سنجابی به گلوله گوزنی.
بیشتر برای محافظت از خودم بود تا چیز دیگه.
اگه تفنگم رو داشتم،
فکر می‌کنم راحت می‌تونستم بندازمش زمین.
اما بعید می‌دونم این کار رو می‌کردم.
چون همش فکر می‌کردم یه احتمالی هست
که اون یه آدم باشه.
و اگه به اون چیز شلیک می‌کردم،
و معلوم می‌شد که یه آدمه،
باید تا آخر عمرم با این قضیه زندگی می‌کردم.
اگرچه او هرگز مطمئن نبود،
فرد این تصور را داشت
که موجود در حال شستن پاهایش در آب یخ بوده است.
چند ماه بعد،
جیمز کرابتری به شکار سنجاب رفته بود.
فقط در فاصله کمی از همان نقطه
که فرد کرابتری آن را دیده بود.
من بیشتر عمرم را در این جنگل‌ها گذرانده‌ام،
و یک چیز عجیبی در آن شب وجود داشت
که نمی‌توانستم انگشت روی آن بگذارم.
فقط یک احساسی بود که داشتم.
به نظر نمی‌رسید که به اندازه معمول پرنده
و حیوانات کوچک بیرون باشند.
در واقع، به نظر می‌رسید خیلی کم‌یاب هستند.
درست جلوی چشمم ظاهر شد.
درست همانجا روبروی من.
و او... یک جور چیزی بود
که قبلاً هرگز با آن روبرو نشده بودم.
خب، او مدتی به من خیره شد
و بعد ناپدید شد.
دیگر هرگز او را ندیدم.
نه فرد کرابتری، و نه عمویش جیمز
سال‌ها در مورد تجربه‌شان به کسی چیزی نگفتند.
آنها فکر می‌کردند هیچ‌کس باورشان نخواهد کرد.
او همیشه در نهرها سفر می‌کند.
این یکی از اولین چیزهایی بود که ما فهمیدیم.
این شاخه کوچک به باتلاق بوگی می‌ریزد.
خانواده سیرسی اینجا زندگی می‌کنند.
مری بث سیرسی یک دانش‌آموز نوجوان است.
در حال حاضر، خواهر بزرگتر متاهلش
و نوزادش به دیدن او آمده‌اند.
پدرش در شهر دیگری مشغول به کار است،
و برادر کوچکترش شب را با یکی از دوستانش می‌گذراند.
بنابراین، امشب، فقط دو دختر،
مادرشان و نوزاد در این خانه تنها خواهند بود.
آنها تلفن ندارند
و نزدیکترین همسایه حدود یک مایل آن طرف‌تر در جنگل است.
مری بث؟
مری بث، میشه لطفا یه چیزی جلوی پنجره آویزون کنی؟
بچه داره از سرما اذیت میشه.
باشه. باشه. یه دقیقه صبر کن.
بیا اینجا، کیتی.
بیا اینجا.
بیا، کیتی.
مری بث،
میشه لطفا عجله کنی!
این سرماخوردگی باعث میشه بچه سرما بخوره.
باشه! باشه!
مری بث، چته؟
چی شده؟ بگو. جواب منو بده...
آن شب، شب طولانی وحشت بود.
در عرض چند دقیقه، مری بث به هوش آمد،
و سه زن، در حالی که از ترس می‌لرزیدند،
با هر صدایی در تاریکی از ترس یخ می‌زدند،
ساعات طولانی تاریکی را انتظار کشیدند.
نوزاد در تمام این مدت به آرامی خوابید.
صبح روز بعد، آنها گربه مرده خود را کشف کردند
که کاملاً سالم بود.
ظاهراً، او صرفاً از ترس مرده بود.
زیبایی باتمز زیر نور مهتاب ملایم
به خطر تاریک و تهدیدآمیز تبدیل می‌شود.
و سایه‌های شب تخیل شما را تحریک می‌کنند
به مکان‌هایی که احتمالاً موجود در کمین است.
زیرا می‌دانید که او جایی بیرون است.
اگر مانند این پسر ۱۳ ساله،
به عنوان یک جنگل‌نشین و شکارچی بزرگ شده‌اید،
هرگز فرصتی را برای به دست آوردن یک گوزن از دست نمی‌دهید.
بله، شکی در آن نیست،
سگ‌ها به شدت در تعقیب هستند
و گوزن را به این سمت تعقیب می‌کنند.
بعداً، نهال‌های دو اینچی را یافتند
که توسط موجود درد و خشم شکسته شده بودند.
آنها زیربوته‌های خرد شده و لکه‌های خون را دیدند،
که در هیجان،
هیچ‌کس فکر نکرد نمونه‌ای از آن جمع‌آوری کند.
اما آنها موجود را پیدا نکردند.
داستان‌های وحشتناک
از مواجهه چهره به چهره با موجود
جامعه فوک را به اقدام واداشت.
یک شکار بزرگ سازماندهی شد
با بهترین سگ‌های شکاری در آرکانزاس و تگزاس.
در آرکانزاس و تگزاس درگیر بودند.
آنها حتی سگ‌های معروفی از تنسی آوردند.
من هم رفتم.
و هنوز به وضوح به یاد دارم که چگونه از هیجان می‌لرزیدم.
شنیده بودیم که قبلاً، برخی سگ‌های دیگر
از تعقیب موجود خودداری کرده بودند،
از ترس می‌لرزیدند و فرار می‌کردند
با اولین بوی بوی بد خوک‌دانی او.
اما ما مطمئن بودیم که سگ‌های ما کار را تمام می‌کنند.
هی، ارل، اون پسره که سگ‌ها رو آورد اینجا، کجا رفت؟
در حالی که چندین گروه پیاده شکار می‌کردند،
دیگران مناطق تعیین شده را با اسب جستجو می‌کردند.
در حالی که ما در امتداد جاده خاکی که او از آن عبور کرده بود می‌رفتیم،
مردان سوار بر اسب در سراسر جنگل‌ها می‌گشتند
در امتداد مناطق نهر.
حدوداً همین موقع، سگ‌های ما رد او را در جایی که از جاده عبور کرده بود پیدا کردند.
برو بگیرش. اسپات، برو بگیرش!
آنها ردش را پیدا کردند.
برو بگیرش! آفرین پسر! حالا دنبالش کن. بگیرش.
تا حالا گروهی خجالت‌زده‌تر
و عصبانی‌تر از صاحبان سگ ندیده‌اید.
هیچ‌کدام از این سگ‌های شکاری معروف
رد بوی آن موجود را دنبال نمی‌کردند.
آنها ناله می‌کردند، دم‌هایشان را زیر می‌گذاشتند،
و با ترس به عقب برمی‌گشتند.
من خیلی ناامید شدم.
با وجود عدم موفقیت سگ‌ها در دنبال کردن رد آن موجود،
چندین گروه از شکارچیان به رفتن تا پاسی از شب ادامه دادند.
بعداً، به ما خبر رسید
که یک گروه شکارچی موجود را وادار کرده
تا با عصبانیت به صدای خرگوش زخمی پاسخ دهد،
اما وقتی سعی کردند نزدیک‌تر شوند به عمق جنگل رفت.
وقتی سعی کردند نزدیک‌تر شوند به عمق جنگل رفت.
شکارچیان زیادی علاقه‌مند به فرو رفتن نبودند
در جنگل‌های انبوه در تاریکی مطلق
در حالی که می‌دانستند او آنجاست.
اغلب سعی کرده‌ام تصور کنم که آن موجود چه احساسی باید داشته باشد.
از آنجایی که ظاهر و صداهایی که او ایجاد می‌کند ما را ترسانده است،
واکنش فوری ما تلاش برای کشتن او بود.
فکر می‌کنم اگر یک موجود عجیب‌الخلقه
از دنیایی دیگر ظاهر شود،
همین استقبال را دریافت خواهد کرد.
در واقع، در ابتدا،
آن موجود سعی نکرد به کسی آسیب برساند،
اما حالا، پس از شکار و آسیب دیدن،
او ناگهان ناپدید شد.
تا جایی که ما می‌دانیم،
او برای هشت سال دیگر دیده نشد.
کجا رفت؟
خب، ما معتقدیم که او به سادگی به سمت عقب بازگشت
عمیق‌تر و عمیق‌تر به سمت باتلاق‌ها،
فراتر از دسترس مردان.
فقط تمساح و گرگ،
درنا و صاریغ،
و هزاران موجود وحشی دیگر
ناله‌های گاه به گاه و تنهایی او را شنیدند
که بر قلمرو آبی او طنین‌انداز می‌شد.
فصل‌ها گذشتند،
تابستان‌ها به پاییز،
زمستان‌ها به بهار.
و جایی در بیابان دورافتاده باتلاق‌ها،
آن موجود روزهای خود را سپری کرد.
حالا، هیچ‌کدام از ما پسرهای فوک این را اعتراف نمی‌کنیم،
اما برای مدت طولانی،
دانستن اینکه آن موجود ممکن است در اطراف باشد
سفرهای دسته‌جمعی ما را به بیابان تحت‌الشعاع قرار داده بود.
اما با گذشت زمان، و داستان‌ها و گفتگوها
درباره هیولای فوک فروکش کرد،
پسران نوجوان دوباره شروع به رفتن کردند
به سفرهای طولانی کمپینگ در باتلاق‌ها.
تراویس کرابتری از اون دسته بچه‌های نترس و
اهل طبیعته که در هر صورت می‌رفت،
حتی اگه می‌دونست اون موجود اون دور و براست.
هیچی برای تراویس بهتر از این نیست
که آخر هفته رو به کمپینگ بگذرونه
تو یکی از جزیره‌های بالای تپه
که بر اثر آب زیاد و عمیق تو سرزمین باتلاقی به وجود اومدن.
وقتی تراویس تو باتلاق‌هاست،
همیشه یه سری به
هرب جونز می‌زنه و یه فنجون قهوه باهاش می‌خوره.
هرب جونز مردیه که خیلی حریم خصوصی دوست داره.
اون ۲۰ سال گذشته رو تنها تو این باتلاق‌ها زندگی کرده.
هی، هرب!
خب، تراویس.
تراویس همیشه از این دیدارها با هرب لذت می‌بره،
و همیشه براش تنباکو و وسایل دیگه می‌آره.
هرب می‌تونه ساعت‌ها از تجربیاتش
با موجودات وحشی
سرزمین باتلاقی برات قصه بگه.
هرب به تراویس می‌گه مراقب باشه
یه گراز وحشی بزرگ با عاج‌های دوتایی فر خورده
رو یه روز دو روز پیش دیده.
هرب می‌لنگه چون یه بار اتفاقی
یه قسمت از پاش رو تو یه حادثه قایق‌سواری با شات‌گان زد.
با اینکه کاملاً تنها بود،
خودش رو از باتلاق‌ها رسوند به یه دکتر.
من خیلی وقته که اینجا تنهایی زندگی می‌کنم.
حدود ۱۴ مایل با قایق
از خونه‌م تا نزدیک‌ترین جاده راهه،
بعدش یه پیاده‌روی درست و حسابی تا شهره.
اون پسرهای کرب‌تری،
مخصوصاً اون تراویس،
همیشه سر میزنن بهم
وقتی میان شکار و ماهیگیری.
همیشه برام تنباکو و شکر میارن
و چیزایی از این قبیل.
حتی یه بطری شراب هر از گاهی.
درخت بطری منو تو راه ندیدی؟
من از این بطری‌ها به عنوان قلاب برای نخ‌های ماهیگیری قزل‌آلام استفاده می‌کنم.
با این نخ‌ها گربه‌ماهی و بوفالوی خیلی بزرگی می‌گیرم.
و یه درنای پیر هر روز از بالای اینجا رد میشه.
به خونه‌م نگاه می‌کنه.
نمی‌دونم دنبال چی می‌گرده.
وقتی این باتلاق‌ها رو بشناسی،
هیچ‌وقت کمبودی برای انجام دادن کاری نداری.
همیشه ازم می‌پرسن چرا اینجا موندم.
بهشون میگم موندم چون اینجا رو بیشتر از هر جای دیگه‌ای دوست دارم
تا هر جای دیگه‌ای.
انگار خودشون نمی‌تونن این رو بفهمن.
و یه چیز دیگه،
همیشه ازم می‌پرسن
آیا هیولای فوک رو دیدم.
بذار یه چیزی بهت بگم،
اصلاً همچین چیزی وجود نداره.
من بیشتر از ۲۰ ساله که اینجا تو این باتلاق‌ها زندگی می‌کنم.
بیشتر از ۲۰ ساله.
نه هیولایی دیدم و نه صدایی ازش شنیدم.
اون چی بود؟
نمی‌دونم، ولی بهتره از اینجا بریم.
موجود دوباره برگشته بود.
بار دیگر، جاذبه تمدن
او را از بیابان بیرون آورده بود.
به زودی، تیترهای روزنامه اعلام می‌کردند،
«بازگشت هیولای فوک».
و مردم در اطراف فوک جمع می‌شدند تا درباره
آخرین شایعات مربوط به این موجود صحبت کنند.
هر حیوانی که در جنگل پیدا می‌شد
به گردن او انداخته می‌شد.
این سگ و دیگر حیوانات مرده‌ای که پیدا شدند،
به احتمال زیاد قربانیان او هستند.
هیجان در جامعه به اوج جدیدی رسید
وقتی کشاورزی به نام او.اچ. کندی
این ردپاهای عجیب سه انگشتی را
در مزرعه لوبیا ویلی اسمیت کشف کرد.
پوشش رادیویی، روزنامه‌ای و تلویزیونی
منجر به تبلیغات گسترده در سطح کشور شد.
نباید بیشتر از چهار اینچ عرض داشته باشد.
آقای کندی،
شما می گویید این ردپاها را اواخر یکشنبه پیدا کردید.
یعنی اواخر دیروز بعد از ظهر بود؟
بله قربان. تقریباً هنگام غروب آفتاب.
من و همسرم برای گردش بیرون رفتیم،
او اخیراً حال خوبی نداشته.
و تصمیم گرفتیم سری به مزرعه لوبیا بزنیم
تا ببینیم زمین برای شخم زدن خیلی خیس است یا نه.
ما بلافاصله با ویلی اسمیت تماس گرفتیم.
آقای کندی، فکر می کنید
این موجود می تواند یک ساسکواچ باشد؟
آ... یک ساسکواچ؟
فکر نمی کنم بدانم آن چیست، قربان.
خب، ساسکواچ
واژه سرخپوستان برای یک قبیله غول پیکر افسانه ای بود
از مردمی بسیار خجالتی.
آنها بیشتر در جنگل ها زندگی می کنند
در شمال غربی اقیانوس آرام.
خب، من کسی را ندیدم.
تنها چیزی که من دیدم، قربان، این ردپاهاست.
خب، آیا ساسکواچ
پنج انگشت معمولی ندارد؟
این موجود اینجا فقط سه انگشت دارد.
بله، و ردپای ساسکواچ بالغ بزرگتر هم هست.
به طور متوسط 18 اینچ طول دارد.
آیا اینها می توانند ردپای گوریل باشند؟
نه، فکر نمی کنم گوریل باشد.
گوریل پنج انگشت دارد،
و خیلی کم پیش می آید که برای مدت طولانی به صورت ایستاده روی دو پا حرکت کند.
این موجود، مجبور بوده روی چهار دست و پا بیفتد
تا این مسافت را طی کند.
اورانگوتان چطور؟
این همان چیزی است که مردم این اطراف
در طول چند سال گذشته گزارش کرده اند که دیده اند.
او قهوه ای مایل به قرمز است،
این همان رنگ یک اورانگوتان است.
خب، فکر نمی کنم این بتواند اورانگوتان باشد.
تعداد انگشتان اشتباه است.
حالا، ببخشید، آقای کندی،
شما زمان زیادی را در این زمینه کار می کنید، درست است؟
آیا تا به حال ردپاهایی شبیه این را
وقتی قبلاً اینجا بودید دیده اید؟
نه آقا. نمی توانم بگویم که دیده باشم.
ردپاهای تازه حیوانات زیادی در اطراف این مزرعه وجود دارد.
گوزن، گرگ، سیاهگوش،
و انواع ردپاهای دیگر.
اما من هرگز چیزی شبیه اینها ندیده ام.
خب، آقای کندی، آیا تا به حال چیزی
غیرعادی در اینجا شنیده اید؟
خب،
من چیزهای بسیار عجیبی در اینجا شنیده ام،
اما من هرگز چیزی غیرمعمول شبیه این ندیده ام.
من تعجب می کنم چه چیزی موجود را وادار می کند
که یک تکه خاص از جنگل را انتخاب کند
و بارها و بارها به آن بازگردد.
این جنگل ها در کنار مزرعه لوبیا
باید یکی از پاتوق های مورد علاقه او باشد.
بیشتر از آنچه شنیدم، فکر می کنم
آن چیزی که نشنیدم باعث شد کمی ترسناک شود.
حتی وقتی که آن تراکتور روشن است
و شما نمی توانید چیزی بشنوید،
شما یک احساس خنده دار دارید که
چیزی اشتباه است.
سپس، من فکر می کنم، مطمئن نبودم،
اما فکر می کنم یک غرش کم، یک هو، یک خرخر یا چیزی
از پشت درختان می شنیدم.
و شما می دانید که کسی در آنجا شما را تماشا می کند.
به شما می گویم، یک نوع حیوانی وجود دارد
که در اطراف این مزرعه می چرخد، درسته.
و او حیوانی نیست
از این قسمت از کشور.
او همیشه از بوگی کریک عبور می کند.
اون بچه‌های بسی اسمیت هستن،
دارن لبِ جنگل اونجا بازی می‌کنن،
همون جایی که کندی اون موجود رو شنید.
پدربزرگ! پدربزرگ!
ساکت باشین. می‌خواین پدربزرگتون رو بیدار کنین.
من دیدمش، من اون هیولا رو دیدم.
دارین اون پایین کثیف می‌شین...
پدربزرگ! پدربزرگ! ما هیولا رو دیدیم.
ساکت باشین! می‌خواین پدربزرگتون رو بیدار کنین.
اگه ساکت نباشین، یه ترکه نصیبتون می‌شه.
خب، مامان، میای پایین اگه بهت نشونش بدم ببینی؟
چی رو نشونم بدی؟
نشونت بدم... هیولای فوک رو.
اوه، می‌دونی که هیچی اونجا نیست.
نه، هست!
زود باشین، عجله کنین. ممکنه بره.
اون اونجاست.
بیاین برگردیم خونه!
زود باشین!
کجا حالا؟ کجا دیدیش؟
درست اونجا بود.
درست اونجا.
ببین، هیچی اونجا نیست.
خب، بود. اون بود.
اونجا آخرین جایی بود که دیدیمش.
فرار کنین! برین! فرار کنین!
برین! فرار کنین!
فرار کنین!
اون چارلی والراونه داره از جاده میاد.
این جاده در امتداد سمت شمالی جنگل کشیده شده.
تقریباً هوا تاریک شده بود.
اون شب داشتم به سمت شهر میرفتم.
که دیدم یه چیزی داره از اون طرف جاده میاد
جلوی ماشینم.
اصلاً نمیتونستم باور کنم چی دارم میبینم.
میدونی، فکر کنم خیلی از مردم
هیچی رو باور نمیکنن
مگر اینکه خودشون ببینن.
البته، اگه مثل من باشن،
آرزو میکنن کاش نمیدیدن
چی دیدن.
میدونی، اون یه روزی
یه نفرو میکشه بالاخره،
مطمئنم.
تو یه شب مهتابی مثل امشب،
فکر میکنی باید دور از دید باشه.
ولی انگار هیچی نگرانش نمیکنه
وقتی که هوس پرسه زدن به سرش میزنه.
میتونست یه اشتباه مرگبار باشه
اگه مردی که اینجا زندگی میکنه
امشب خونه بود.
یه تفنگ قوی داره دم دستش،
و میدونه چطوری ازش استفاده کنه.
دخترش، نانسی،
اون دو تا دوست دختر رو دعوت کرده
برای یه مهمونی شبونه.
نه، تیم ما خیلی بهتره از دبیرستان آرکانزاس.
تو اینو میدونی. دبیرستان آرکانزاس یه برد داشت.
میدونم، ولی اونا دفاعی‌ان.
آره، به حمله‌شون نگاه کن.
نانسی، من مدل موهاتو دوست دارم،
به نظرم خیلی بانمکه.
خب، فرانک موی بلند رو دوست داشت.
اون تمام هفته قهر کرده.
حالا، بهش توجه نکن،
اون هیچی از این چیزا نمیدونه.
شماها صدایی شنیدین؟
این صدا، صدای باده.
من هیچی نمیتونم ببینم. تو میبینی؟
نه، من چیزی نمیبینم.
پس حتماً صدای باد بوده.
امیدوارم.
بیاین همگی یه نوشابه بخوریم.
شماها میخواین؟
آره، یکی واسه من بیار. آره.
نانسی، یه نفر داره این اطراف میچرخه
بیرون این تریلر.
تو... تو فکر میکنی ممکنه بعضی از پسرا باشن؟
اگه اونا باشن، میکشمشون.
باورم نمیشه اونا باشن.
اونا رفته بودن اون بازی توی تکسارکانا.
گوش کن.
من صدای نفس کشیدن میشنوم.
منم میتونم صداشو بشنوم.
تفنگ رو بیار! تفنگ رو بیار!
فشنگا کجاست؟
برو گمشو!
هیس. هیس. هی، هیس. هیس.
دیگه صدایی نمیشنوم.
منم همینطور.
آروم باش، میخوام نگاه کنم بیرون.
نه.
صبح روز بعد وقتی پدر و مادرش برگشتند،
دخترها رو نیمه هیستریک از شوک پیدا کردند.
قبل از اینکه موجود بالاخره دور شود،
گلدان ها را شکست
و همه چیز را زیر و رو کرد.
این تغییرات اساسی
در رفتار معمولاً محتاطانه اش
ممکن است ناشی از ناامیدی تنهایی باشد،
زیرا ظاهراً او تنها فرد از نوع خود است.
معمولاً، او هرگز قبل از غروب از جنگل بیرون نمی آید،
و سپس خیلی محتاطانه حرکت می کند،
و در محدوده بازگشت سریع
به پناهگاه درختان می ماند.
اما امشب، او در حال تاخت و تاز است.
این اولین بار نبود که موجود
در مجاورت خانه متحرک هوارد والراون پرسه می زد،
که فقط در فاصله چند صد متری
از جایی قرار دارد که بوگی کریک
از بزرگراه 71 عبور می کند.
ما صداشو شب های زیادی شنیدیم.
بعضی وقتا صداش
انگار درست بیرون پنجره بود،
خیلی بلند بود.
و من دو تا سگ خوبم رو
درست پشت خونه بسته بودم.
و اونا همیشه هیجان زده
و می ترسیدن، میدونی، هر وقت اون میومد،
ما صداشو میشنیدیم،
ولی، لعنتی، من هیچوقت فکر نمیکردم بهشون حمله کنه.
به نظر من اومد که اون سگ منو گرفت
و پوستشو درست از پشتش کند.
حالا بذار یه چیزی بهت بگم.
اون بهترین سگی رو کشت که تا حالا داشتم.
اما یه روزی گیرش میارم
و این پایان ماجرا خواهد بود.
گاهی اوقات، این موجود به یه تیکه از جنگل می‌چسبه
برای مدت طولانی.
بعد، ناگهانی راه خودشو باز می‌کنه
خیلی بالا توی نهرها
قبل از اینکه دوباره ازش خبری بشه.
نهرها...
اون همیشه از نهرها سفر می‌کنه.
وقتی دفعه بعد ظاهر شد،
چند مایل بالاتر از رودخونه بود.
تو بهار، این خونه به دو زوج جوون اجاره داده شد
که با هم نقل مکان کردن تا پول پس انداز کنن.
اونا چارلز ترنر بودن،
همسرش، آن،
و دان فورد،
که برادر آن ترنر بود.
و همسر دان، سو.
هر زوج یک بچه کوچک داشتند.
دان و چارلز تازه استخدام شده بودند
توسط یک مزرعه بزرگ گاو در منطقه فوک.
از آنجا که هر دو مرد ملزم به
کار تا دیروقت در شب بودند،
دخترها همدم یکدیگر می شدند.
متشکرم. متشکرم.
دو خانواده روز دوشنبه اسباب کشی کردند.
شب پنجشنبه،
اولین مورد از یک سری
حوادث وحشتناک رخ داد.
چی شده؟
اونو شنیدی؟ آره.
اون صندلی... اون صندلی رو بذار زیر در.
به نظر شما اون کی بود؟
نمیدونم.
بچه ها رو برداریم و بریم پیش صاحب خونه.
من یه نگاه حسابی به اطراف انداختم
و نتونستم چیزی پیدا کنم.
مطمئنی نمیخوای برگردی خونه من
تا مردها برسن؟
نه، نه. اشکالی نداره
اگه چک کردی و مطمئنی که چیزی اینجا نیست،
پس فکر کنم حالمون خوب میشه.
من نتونستم چیزی پیدا کنم.
اما یه کم دیگه برمیگردم و بهت سر میزنم.
باشه، گوش کن، آقا،
ما واقعاً ازت ممنونیم و قدردانی می کنیم
خیلی زیاد... خواهش می کنم.
من اینجا منتظر میمونم تا شما وارد خونه بشید.
باشه. خداحافظ.
خداحافظ.
روز بعد، جمعه،
خانواده‌های فورد و ترنر مهمان داشتند.
برادر کوچکتر دان فورد، بابی فورد،
و یک پسرعمو، کورکی هیلِ ۱۲ ساله،
برای آخر هفته رسیدند.
آنها درباره ماهیگیری عالی در اطراف فوک شنیده بودند
و مشتاق بودند تا قلاب خود را خیس کنند.
تا قبل از تاریکی هوا برگردید.
آره، آره. ما مقداری شام برمی‌گردانیم.
بابی.
چه کسی به تو گفت ماهیگیری اینجا خوب است؟
آنها اینجا هستند. فقط صبر داشته باش.
بابی، بیا اینجا. بیا اینجا!
چی می‌خوای؟
فقط بیا اینجا. بیا اینجا!
پسر، اندازه رد پای اون یارو رو ببین!
اون رد پا نیست.
عجیبه.
چرا اینقدر عجیبه؟
اون فقط سه تا انگشت داره!
خب، داره یکم دیر میشه،
و ماهی‌ها هم که اصلا گاز نمیگیرن،
پس فکر کنم باید بریم.
اینجا خیلی ترسناکه.
من هنوزم میگم، این بزرگترین ردپاییه که تا حالا دیدم.
نه.
هیس. فکر کنم یه چیزی شنیدم.
برو آنی و سو رو بیار.
پاشو، پاشو. بابی یه چیزی شنیده.
وای خدای من. اون برگشته.
هیس. من یه چیزی شنیدم.
اون دوباره برگشته؟
باید همون باشه.
کورکی، برو بچه‌ها رو بیار.
دیدمش! داره از ایوون میاد!
بابی، اون صندلی رو بذار پشت در.
فکر کنم صدای ماشین شنیدم.
اوه! دُن و چارلز هستن.
هی، دُن. هی، دُن. گوش کن، گوش کن. قسم می‌خورم...
باورت نمی‌شه چه اتفاقی افتاد.
من تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
خیلی خب. آروم باش. آروم باش. باورت نمی‌شه.
باورت نمی‌شه چه اتفاقی افتاد.
باورم نمی‌شه چه اتفاقی افتاد.
باورم نمیشه... متاسفم، من...
آروم باش. همه با هم حرف می‌زنن.
درسته. من دیدم.
خیلی خب، فقط آروم باش.
اون دور و بر این خونه بوده.
نمی‌تونیم همه‌مون با هم حرف بزنیم.
بهت گفتم یه چیز مشکوکی وجود داره
درباره اون ردپایی که پیدا کردم.
بهت گفتم که یه چیزی هست.
چارلز، این دومین باره تو دو شب
که یه نفر دور و بر این خونه بوده.
فکر کنم باید یه کم از خودت محافظت کنی، مرد.
فکر می‌کنی باید بریم پیش صاحبخونه تا اسلحه رو بگیریم؟
فکر خوبیه.
چرا نمیری پایین و اسلحه رو بیاری؟
من اینجا پیششون می‌مونم... مراقب باش.
و همه‌چی یه کم آروم‌تر میشه.
باشه، من باهات میام.
ما اینجا اسلحه داریم پس نترسید.
برید تو خونه.
به هیچ وجه. نه.
خوشحالم که چارلز و دُن خونه هستن.
آره، منم همینطور.
گوش کن، کورکی، باید یه کم بخوابی
تو هم همینطور.
من میرم رو تخت.
باشه.
چی شد؟ چی شد؟
من اونو دیدم!
قسم میخورم، تو عمرم چیزی شبیه به این ندیده بودم.
اون از همونجا اومد. من دیدمش.
دراز و پشمالو بود.
مثل یه خرس یا یه همچین چیزی بود. صبر کن، صبر کن، صبر کن.
صبر کن. دان، برو چراغو بیار
تا بریم ببینیم این چی هست.
خیلی خب، یه بار دیگه.
اگه اینجاست، زودتر بگیریمش.
من پشت اینجام، یه دقیقه.
چشماتونو باز نگه دارید.
ببین، من نمیترسم، این چیزی نیست.
اون چیه اونجا؟
همونجا، اون طرف؟
اون خودشه اونجا؟
آره، خودشه.
بهتره یه چیزی بگی اون بیرون.
بهتره یه چیزی بگی. هی، مرد.
میخوام شلیک کنم. بزنش. هیچی نمیگه.
بزنش. بزنش!
ببین، همونجاست.
گرفتیش؟ نمیدونم.
هی، فکر کنم زدی. هیچی نمیبینم.
چراغتو بنداز این طرف.
هیچی نمیبینم.
اون بیرون هم هیچی نیست.
فکر کنم زدی.
هی، بیا بریم کلانتر رو بیاریم.
هی، بذارید بریم، میشه؟
خیلی خب، اسلحه رو اینجا پیش من بذار.
بهش شلیک کردی؟
نمی‌دونیم. حتی نمی‌دونیم که بهش زدیم یا نه.
اون داره دنبال کلانتر میره. من همینجا می‌مونم.
من باهاش میرم، باشه؟ برو داخل.
زود برگرد.
یه چیزی اینجا هست بیرون خونه.
شکلش چطوری بود؟
خب، تا جایی که من فهمیدم،
اون چیز قد بلند بود و موهای زیادی داشت. چشمای قرمز.
چیزی پیدا کردی، پاسبان؟ هنوز نه.
این تیکه همیشه همینطوری بوده؟
نه، قربان، اینطوری نبوده.
زیر اونجا رو نگاه کردین؟
نه، قربان، ما اون زیر رو نگاه نکردیم.
این رد پای یه پلنگه و توله کوچولوش
هم زیر این خونه‌ست.
یعنی یه پلنگ داره زیر این خونه زندگی می‌کنه؟
همینه دیگه. این رد پای پلنگه.
اون چیزی که ما بهش شلیک کردیم پلنگ نبود، پاسبان.
این همون رد پاست.
این تفنگ ساچمه‌ای و این چراغ قوه، این فشنگ‌ها رو نگه دار،
و اگه به من احتیاج داشتی، بیا بپرس.
باشه، قربان، حتماً.
من با ماشین میرم تو اتوبان
تا ببینم چیزی می‌تونم ببینم یا نه.
ما خیلی ممنون میشیم. آره.
و من فردا یه وقت تفنگ رو برمی‌دارم.
من واقعاً از اینکه اومدین ممنونم.
خواهش می‌کنم. ممنون، قربان.
خواهش می‌کنم. اگه به من احتیاج داشتین، بهم زنگ بزنین.
باشه، حتماً.
ما خیلی خوشحالیم که اومدین. آره.
شب بخیر. شب بخیر.
اینجا چه جور جاییه؟
منظورم اینه که، ما یه پلنگ زیر خونه زندگی میکنه،
یکی داره سعی میکنه دزدی کنه؟
خب، ما چراغ قوه ها رو داریم، تفنگ ها رو داریم.
حالا بیایید همگی بریم بخوابیم
و یکم استراحت کنیم. من باهاتم.
بریم بخوابیم. بیا، آنی.
بریم. بیا، آنی.
من باید اینجا بمونم با اون چیزی که داره از پنجره میاد تو؟
نگران نباش. ما تفنگ داریم.
دیگه نمیخوام اینجا بمونم با اون چیز...
باید برم دستشویی.
چی شده؟
اون پشت. سعی کرد از پنجره بیاد تو.
چی شده؟
خدای من!
همونجا. همونجا.
سعی کرد از پنجره بیاد تو.
تفنگتو بردار، چارلز. بریم.
اونجاست!
این رو نگه دار، بابی.
بابی، چراغ رو بگیر.
گرفتیش. همینه! افتاد.
فکر کنم گرفتیش، مرد.
فکر کنم دیدم اونجا افتاد.
بریم ببینیم.
مراقب باش.
مراقب باش!
خیلی دور نشو. برگرد!
یکی بیاد اینجا!
بابی، برمی‌گردی و از دخترها مراقبت می‌کنی؟
چارلی...
کمک! بابی!
وقتی بابی را نتوانستند از حالت شوکی که در آن بود بیدار کنند،
از حالت شوکی که در آن بود،
همه سوار ماشین شدند
و با سرعت به خانه پاسبان والراون برای کمک رفتند.
والراون با یک نگاه به بابی،
یک اسکورت پلیس ترتیب داد
و آنها را به بیمارستان در تکسارکانا فرستاد.
پرستار، فکر می‌کنی مشکلش چیه؟ او در راه اینجا یک کلمه هم حرف نزده.
بذارید چکش کنیم.
تکان نمی‌خوره. یه کلمه هم حرف نزده. نفس کشیدنش یه کم عجیبه.
فکر می‌کنی حالش خوب می‌شه؟
بذارید چک کنیم. بهتون خبر می‌دیم.
فشار خونش 60 روی 40 است. فکر کنم بهتره یه سرم وصل کنیم.
او در حالت شوک است.
بابی به سرعت بهبود یافت،
و فوردها و ترنرها نقل مکان کردند.
آنها قصد ندارند برگردند.
اینکه اون موجود دنبال چی بود توی خونه‌ی فورد،
شاید بزرگترین راز باشه.
امروز داشتم بهش فکر می‌کردم
وقتی تصمیم گرفتم رانندگی کنم برم
به خونه‌ی قدیمی‌مون،
که حالا متروکه و از بین رفته.
وقتی اینجا توی این مزرعه ایستادم،
همه چیز دوباره زنده می‌شه.
و یه سوزش یخی شروع می‌کنه به پایین اومدن ستون فقراتم
وقتی یادم میاد اون
فریاد وحشتناک و تنهایی رو.
خیلی وقت پیش بود که
باورکردنی نیست که اون موجود هنوز اون بیرون باشه
یه جایی همین الان،
شاید حتی داره منو تماشا می‌کنه.
البته، ممکنه شما اینو باور نکنید،
یا هیچ‌کدوم از این داستان رو.
ممکنه فکر کنید همه‌ش یه کلکه.
و این حق شماست.
اما اگه یه روز داشتید رانندگی می‌کردید
توی منطقه‌ی ما نزدیکای غروب،
چشم‌تون به جنگل‌های تاریک باشه
وقتی از باتلاق رودخونه‌ی سولفور رد می‌شید،
و ممکنه یه نگاهی بندازید
به یه موجود بزرگ و پشمالو
که داره از توی سایه‌ها تماشاتون می‌کنه.
آره، اون هنوز اینجاست.
و می‌دونی چیه، تقریباً دلم می‌خواد دوباره بشنوم
اون فریاد وحشتناک رو
فقط برای اینکه یادم بیاد
که هنوز یه ذره از طبیعت وحشی باقی مونده.
و هنوز رازهایی هست
که حل نشده باقی موندن، و صداهای عجیب و غیرقابل توضیحی
توی شب.
کجا می‌گرده، کجا می‌ره،
البته، هیچ‌کس نمی‌دونه.
اما وقتی یه بار صدای تنهایی‌شو شنیدید،
می‌تونید حدس بزنید چرا.
چه یه حیوون باشه چه یه آدم،
چی باعث می‌شه سرگردون توی این سرزمین باشه؟
عشقش به بقیه هم‌نوعاش،
و تنهایی‌ای که نمی‌تونه تحمل کنه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.