..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
مشکل ما این نیست که
آیا خواسته‌های ما برآورده می‌شوند یا نه
مشکل این است که از کجا بدانیم چه می‌خواهیم؟
هیچ چیز خودجوش نیست
هیچ چیز در مورد خواسته‌های انسانی طبیعی نیست
خواسته‌های ما مصنوعی هستند
باید به ما یاد بدهند که بخواهیم
سینما هنر منحرف‌کننده‌ی نهایی است
چیزی را که می‌خواهی به تو نمی‌دهد
به تو می‌گوید چگونه بخواهی
اوه، ازت خوشم میاد
ولی کافی نیست
اوه، یادم رفت
مادرت ازم خواست برای شام برم اونجا
باشه، با خودت بستنی میاری؟ شکلاتی یا وانیلی؟
حتماً، چه طعمی می‌خوای؟ شکلاتی یا وانیلی؟
شکلاتی، باشه
چیزی که در این کلیپ فوق‌العاده می‌بینیم
از فیلم تسخیر شده
تفسیری است بر هنر جادویی سینما
درون یک فیلم
ما یک دختر طبقه‌ی کارگر معمولی داریم
که در یک شهر کوچک و کسل‌کننده‌ی دورافتاده زندگی می‌کند
ناگهان خود را در موقعیتی می‌یابد
که خود واقعیت، تجربه‌ی جادویی سینمایی را بازتولید می‌کند
او به سمت نرده‌ها می‌رود
قطار در حال عبور است
و انگار
آنچه در واقعیت فقط یک نفر است که نزدیک
یک قطار در حال عبور آهسته ایستاده
تبدیل به یک بیننده می‌شود که در حال تماشای
جادوی پرده‌ی سینما است
یه نوشیدنی میل داری؟
اوه، نرو
داری نگاه می‌کنی؟
راه رو اشتباه اومدی، بیا تو و بیرون رو نگاه کن
ما یک صحنه‌ی بسیار واقعی و معمولی داریم
که به اصطلاح فضای درونی قهرمان داستان
فضای فانتزی او، بر آن فرافکنی می‌شود
به طوری که اگرچه تمام واقعیت به سادگی وجود دارد
قطار، دختر
بخشی از واقعیت در ادراک او
و در ادراک بینندگان ما
به اصطلاح به سطح جادویی ارتقا می‌یابد
تبدیل به پرده‌ی رویاهایش می‌شود
این هنر سینمایی در خالص‌ترین شکل خود است
این آخرین فرصت توست
بعد از این راه برگشتی نیست
قرص آبی را بخوری، داستان تمام می‌شود
در تخت خودت بیدار می‌شوی و باور می‌کنی
هر چه را که می‌خواهی باور کنی
قرص قرمز را بخوری
در سرزمین عجایب می‌مانی
و من به تو نشان می‌دهم که لانه‌ی خرگوش چقدر عمیق است
اما انتخاب بین قرص آبی و قرمز
واقعاً انتخابی بین توهم و واقعیت نیست
البته ماتریکس ماشینی برای داستان‌ها است
اما اینها داستان‌هایی هستند که از قبل واقعیت ما را ساختاربندی می‌کنند
اگر از واقعیت خودمان حذف کنیم
داستان‌های نمادینی که آن را تنظیم می‌کنند
خود واقعیت را از دست می‌دهیم
من قرص سومی می‌خواهم!
پس قرص سوم چیست؟
قطعاً نوعی قرص متعالی نیست
که تجربه‌ی مذهبی جعلی و فست‌فودی را ممکن کند
بلکه قرصی که مرا قادر سازد تا درک کنم
نه واقعیت پشت توهم را
بلکه واقعیت درون خود توهم را
اگر چیزی بیش از حد آسیب‌زا، بیش از حد خشونت‌آمیز شود
حتی بیش از حد پر از لذت شود
مختصات واقعیت ما را در هم می‌شکند
ما باید آن را داستانی کنیم
اولین کلید فیلم‌های ترسناک
این است که بگوییم «بیایید تصور کنیم
همان داستان را اما بدون عنصر ترسناک«
فکر می‌کنم این به ما پیش‌زمینه را می‌دهد
ما در وسط خلیج بودگا هستیم
جایی که اتفاقات فیلم پرندگان هیچکاک در آن رخ می‌دهد
پرندگان فیلمی درباره‌ی یک دختر جوان و ثروتمند
از طبقه‌ی مرفه سان فرانسیسکو است
که عاشق پسری می‌شود
و به دنبال او به خلیج بودگا می‌رود
جایی که متوجه می‌شود او با مادرش زندگی می‌کند
البته این به من مربوط نیست
اما وقتی دختری مثل اون رو میاری
عزیزم؟ بله؟
فکر کنم خودم از پس ملانی دنیلز برمیام
خب، تا وقتی که بدونی چی می‌خوای، میچ
من دقیقاً می‌دونم چی می‌خوام
و بعد درگیری خوراکی استاندارد وجود دارد
از تنش زنای با محارم بین مادر و پسر
پسر بین مادر سلطه‌گرش گیر کرده
و دختر مزاحم
مشکلشون چیه؟
مشکل همه‌ی پرنده‌ها چیه؟
این قهوه رو کجا بذارم؟
رو میز، عزیزم
زود باش، میچ
مطمئنم خانم دنیلز می‌خوان برن
فکر می‌کنم باید امشب بمونی ملانی
یه اتاق اضافه بالا داریم و همه چی
سوال بزرگ درباره‌ی پرندگان البته این است
سوال احمقانه و واضح:
چرا پرنده‌ها حمله می‌کنند؟
میچ؟
کافی نیست که بگوییم
پرنده‌ها بخشی از ساختار طبیعی واقعیت هستند
بلکه انگار یک بعد خارجی وارد می‌شود
که به معنای واقعی کلمه واقعیت را از هم می‌درد
ما انسان‌ها به طور طبیعی در واقعیت متولد نمی‌شویم
برای اینکه ما به عنوان افراد عادی عمل کنیم
که با افراد دیگر تعامل دارند
که در فضای واقعیت اجتماعی زندگی می‌کنند
باید اتفاقات زیادی بیفتد
مثل اینکه باید به درستی نصب شویم
در نظم نمادین و غیره
وقتی این سکونت مناسب ما در یک فضای نمادین
مختل شود، واقعیت از هم می‌پاشد
بنابراین برای پیشنهاد فرمول روانکاوی
حملات خشونت‌آمیز پرندگان بدیهی است
فوران‌های انفجاری فراخود مادرانه است
از چهره‌ی مادرانه که مانع می‌شود، سعی می‌کند مانع شود
رابطه‌ی جنسی
بنابراین پرنده‌ها انرژی خام زنای با محارم هستند
من چیکار دارم می‌کنم؟ متاسفم، متاسفم، الان فهمیدم
خدای من، دارم مثل ملانی فکر می‌کنم
می‌دونی الان به چی فکر می‌کنم؟
من می‌خوام با میچ رابطه داشته باشم، این چیزی بود که اون بهش فکر می‌کرد
اوه، متاسفم، متاسفم، متاسفم
من این سردرگمی خودبه‌خودی جهات رو دارم
خانم بیتس؟
ما در زیرزمین خانه‌ی مادر هستیم
از فیلم روانی
چیزی که خیلی جالبه اینه که
خودِ آرایش خانه‌ی مادر
رویدادها در سه سطح در آن رخ داد:
طبقه‌ی اول، طبقه‌ی همکف، زیرزمین
انگار که بازتولید می‌کنند
سه سطح ذهنیت انسان را
طبقه‌ی همکف، ایگو است
نورمن در آنجا به عنوان یک پسر عادی رفتار می‌کند
هر آنچه از ایگوی عادی او باقی مانده، کنترل را به دست می‌گیرد
آن بالا فراخود است
فراخود مادرانه، زیرا
مادر مرده اساساً چهره‌ی فراخود است
خب مادر، من می‌خوام
یه چیزی رو بیارم بالا
متاسفم پسرم، اما وقتی به من دستور میدی، خیلی مضحک به نظر میرسی
وقتی به من دستور میدی
خواهش می‌کنم مادر
نه، من در انبار میوه پنهان نمی‌شم!
ها، فکر می‌کنی من میوه‌ای هستم، ها؟
و پایین در زیرزمین
نهاد است
مخزن این انگیزه‌های نامشروع
بنابراین ما می‌توانیم تفسیر کنیم
رویداد وسط فیلم را
وقتی نورمن حمل می‌کند
مادر یا همانطور که در پایان می‌فهمیم مومیایی مادر
جسد اسکلتی را از طبقه‌ی اول به زیرزمین
دیگه هیچ وقت، حالا برو بیرون!
بهت گفتم برو بیرون پسر
من تو رو حمل می‌کنم مادر
انگار که او را منتقل می‌کند
در ذهن خودش
به عنوان یک عامل روانی
از فراخود به نهاد
منو بذار زمین، منو بذار زمین!
البته درس این است
درس قدیمی که قبلاً توسط فروید شرح داده شده است
که فراخود و نهاد عمیقاً به هم مرتبط هستند
مادر ابتدا به عنوان یک چهره‌ی اقتدار شکایت می‌کند
«چطور می‌تونی این کار رو با من بکنی؟
خجالت نمی‌کشی؟
اینجا انبار میوه است!«
و سپس مادر بلافاصله تبدیل به فحاشی می‌شود
«فکر می‌کنی من میوه‌ای هستم؟«
فراخود یک عامل اخلاقی نیست
فراخود یک عامل وقیح است
ما را با دستورات غیرممکن بمباران می‌کند
به ما می‌خندد وقتی که البته ما هرگز نمی‌توانیم
خواسته‌اش را برآورده کنیم
هر چه بیشتر از آن اطاعت کنیم، بیشتر ما را گناهکار می‌کند
همیشه جنبه‌ای وجود دارد
از یک دیوانه‌ی وقیح
در عامل فراخود
ما اغلب به روانکاوی ارجاعاتی پیدا می‌کنیم
که در روابط بین افراد تجسم یافته است
به عنوان مثال سه برادر مارکس
گروچو، چیکو، هارپو
واضح است که گروچو، محبوب‌ترین آنها
با بیش‌فعالی عصبی‌اش، فراخود است
خب، این خیلی چیزها رو پوشش میده
میشه گفت خودت خیلی چیزها رو پوشش میدی
بهتره بزنی به چاک، شنیدم می‌خوان خرابِت کنن
و به جای تو یه ساختمون اداری بسازن
می‌تونی با تاکسی بری
اگه نتونستی تاکسی بگیری، می‌تونی با عصبانیت بری
اگه خیلی زوده، می‌تونی یه دقیقه دیگه با عصبانیت بری
می‌دونی از وقتی اومدم اینجا، یه لحظه هم ساکت نشدی؟
چیکو، آدم منطقی
خودخواه، همیشه حسابگر، ایگو است
چیکولینی، تو به خیانت بزرگ متهم شدی
و اگه گناهکار شناخته بشی، تیربارون میشی
من اعتراض دارم! اوه، اعتراض داری؟
به چه دلیلی؟
نتونستم چیز دیگه‌ای بگم
اعتراض وارد است!
و عجیب‌ترینِ همه‌شون
هارپو، اون یارو لال که حرف نمی‌زنه
فروید می‌گفت امیال خاموش‌اند
اون حرف نمی‌زنه
اون مسلماً نهاده
شماها کی هستین؟
تو اتاق من چیکار می‌کنین؟
اون شریک منه ولی حرف نمی‌زنه
اون خنگ و کرِ
نهاد در تمام ابهام رادیکالش
شاید چیزی که دربارهٔ شخصیت هارپو عجیبه
اینه که اون بچه‌گانه معصومه
فقط در پی لذت
بچه‌ها رو دوست داره، با بچه‌ها بازی می‌کنه و غیره
ولی در عین حال
تسخیر شده توسط یه جور شرارت ازلی
همیشه پرخاشگره
و این ترکیب منحصربه‌فرد
از فساد مطلق و معصومیت
همون چیزیه که نهاد درباره‌شه
اونو از اونجا بیارین پایین! از روی میز برش دارین!
فکر می‌کنی اینجا چه خبره؟ اصلاً فکر می‌کنی اینجا چیه؟
دکتر کلاین؟ بله، من دکتر کلاین هستم
این دکتر تینیه. حالتون چطوره؟
از وقتی بهتون تلفن زدم اوضاع بدتر شده
فکر کنم بهتره بیاین بالا
دوباره تشنج کرده؟
آره، ولی خشونت‌آمیز شده
بهش دارو دادین؟
صدا بخشی ارگانیک نیست
از بدن انسان
از یه جایی بین بدنت میاد
مادر، خواهش می‌کنم!
خواهش می‌کنم مادر، تمومش کن!
داره می‌سوزه!
داره می‌سوزه! یه کاری بکن دکتر!
هروقت با یه نفر دیگه حرف می‌زنیم
همیشه یه حداقل اثر شکم‌گویی وجود داره
انگار یه نیروی خارجی تسخیرش کرده
نذار دشمن بر او مسلط بشه
و پسر شرارت نتونه بهش آسیب بزنه
مادرت تو جهنم کیر می‌خوره
کاراس، ای حرومزادهٔ بی‌اعتقاد
یادتون باشه که در ابتدای فیلم
این یه دختر جوون زیبا بود
چطور تبدیل به اون هیولایی شد که می‌بینیم؟
با تسخیر شدن
ولی کی تسخیرش کرد؟
یه صدا، یه صدا در ابعاد زننده‌اش
صلیب خداوند را ببین
دور شو ای نیروی متخاصم
اولین فیلم بزرگ
دربارهٔ این بعد آسیب‌زای صدا
صدایی که آزادانه در اطراف شناور است
و حضوری آسیب‌زاست
ترس از لحظهٔ نهایی
شیء اضطراب که واقعیت را تحریف می‌کند
در سال ۳۱ در آلمان بود
وصیت‌نامهٔ دکتر مابوزهٔ فریتز لانگ
ما مابوزه رو تا آخر فیلم نمی‌بینیم
اون فقط یه صداست
و از طریق پسرت رستگار کن
کسی که با تو زندگی و سلطنت می‌کند
در وحدت روح‌القدس
خدا تا ابدالاباد
آمین
پس مشکل اینه
که چرا دو کشیش کنارش داریم
چطور از شر این مزاحم خلاص بشیم
از شر این مزاحم بیگانه؟
انگار منتظریم
تا صحنهٔ معروف فیلم بیگانه ریدلی اسکات
تکرار بشه
انگار فقط منتظریم یه
حیوون کوچیک ترسناک بیگانه
بپره بیرون
یه عدم تعادل اساسی وجود داره
بین انرژی روانی ما
که فروید بهش میگه لیبیدو
این انرژی بی‌پایان فناناپذیر
که فراتر از زندگی و مرگ پایداره
و واقعیت فانی و محدود بیچاره
بدن‌های ما
این فقط آسیب‌شناسی
تسخیر شدن توسط ارواح نیست
درسی که باید یاد بگیریم
و فیلم‌ها سعی می‌کنن ازش اجتناب کنن
اینه که خودمون بیگانه هستیم
که بدن‌هامون رو کنترل می‌کنیم
انسانیت یعنی بیگانه‌ها دارن بدن‌های حیوانی ما رو کنترل می‌کنن
ایگو، عامل روانی ما
یه نیروی بیگانه است
که داره بدنمون رو تحریف و کنترل می‌کنه
هیچ‌کس به اندازهٔ کافی آگاه نبود
از بعد به‌درستی آسیب‌زای
صدای انسان
صدای انسان نه به عنوان واسطه‌ای متعالی و اثیری
برای بیان عمق ذهنیت انسان
بلکه صدای انسان به عنوان یه مزاحم خارجی
هیچ‌کس بیشتر از چارلی چاپلین از این آگاه نبود
خود چاپلین در فیلم دو نقش بازی می‌کنه
آرایشگر خوب و کوچک یهودی
و همزاد شیطانیش
هینکل
دیکتاتور، البته هیتلر
بیا، چرا تو!
اوه!
اوه، انگشتم رو گاز گرفت!
آرایشگر یهودی، شخصیت ولگرد
البته شخصیت سینمای صامته
شخصیت‌های صامت اساساً مثل
شخصیت‌های کارتونی هستن
اونا مرگ رو نمی‌شناسن
حتی جنسیت رو هم نمی‌شناسن
اونا رنج رو نمی‌شناسن
اونا فقط به تلاش‌های خودخواهانهٔ دهانیشون ادامه می‌دن
مثل تام و جری تو یه کارتون
تیکه‌تیکه‌شون می‌کنی، دوباره بازسازی می‌شن
اینجا نه محدودیتی هست، نه فناپذیری
شرارت وجود داره
ولی یه جور شرارت خوب و ساده‌لوحانه
تو فقط خودخواهی
می‌خوای بخوری
می‌خوای اون یکی رو بزنی
ولی هیچ گناه درستی وجود نداره
چیزی که با صدا به دست میاریم
درونی بودن، عمق، گناهه
تقصیرپذیری
به عبارت دیگه، جهان پیچیدهٔ ادیپی
بفرمایید، دکمهٔ هینکل بگیرید، دکمهٔ هینکل بگیرید
یه عکس خوب با یه فوی روی هر دکمه
دو تا؟
مشکل فیلم
فقط مشکل سیاسی نیست
چطور از شر توتالیتاریسم خلاص بشیم
از قدرت اغواکنندهٔ وحشتناکش
بلکه این مشکل رسمی‌تر هم هست
چطور از شر این بعد وحشتناک خلاص بشیم
از صدا؟
یا از اونجایی که نمی‌تونیم به سادگی از شرش خلاص بشیم
چطور اهلیش کنیم؟
چطور این صدا رو تبدیل کنیم
با این وجود به وسیله‌ای برای بیان
انسانیت، عشق و غیره؟
پلیس آلمان ولگرد بیچاره رو می‌گیره
فکر می‌کنه این هیتلره و باید
برای یه گردهمایی بزرگ سخنرانی کنه
متاسفم
ولی من نمی‌خوام امپراتور باشم
این کار من نیست
من نمی‌خوام حکومت کنم یا کسی رو فتح کنم
من دوست دارم به همه کمک کنم اگه ممکنه
یهودی، غیریهودی، سیاهپوست، سفیدپوست
همهٔ ما می‌خوایم به همدیگه کمک کنیم
انسان‌ها این‌طورین
اونجا البته سخنرانی بزرگش رو ایراد می‌کنه
دربارهٔ نیاز به عشق، تفاهم بین مردم
ولی یه گیر وجود داره
حتی یه گیر دوگانه
سربازان، به نام دموکراسی
بیایید همه متحد بشیم!
مردم دقیقاً همون‌طوری تشویق می‌کنن
که هیتلر رو تشویق می‌کردن
موسیقی‌ای که این فینال بزرگ انسان‌دوستانه رو همراهی می‌کنه
اوورتور اپرای لوهنگرین واگنر
همون موسیقی‌ای هست که می‌شنویم
وقتی هیتلر داره رؤیای فتح کل جهان رو می‌بینه
و جایی که یه بادکنک به شکل کرهٔ زمین داره
موسیقی همونه
این رو می‌شه به عنوان رستگاری نهایی موسیقی خوند
که همون موسیقی‌ای که به اهداف شیطانی خدمت می‌کرد
می‌تونه رستگار بشه تا به خیر خدمت کنه
یا می‌شه خوند و فکر می‌کنم باید خوند
به روشی بسیار مبهم‌تر
که با موسیقی هرگز نمی‌تونیم مطمئن باشیم
تا جایی که بیرونی می‌کنه
شور و اشتیاق درونی ما رو
موسیقی بالقوه همیشه یه تهدیده
یه صحنهٔ کوتاه وجود داره
در جاده مالهالند دیوید لینچ
که در تئاتری اتفاق می‌افته
جایی که الان هستیم
جایی که پشت میکروفون
یه زن داره آواز می‌خونه
بعد از خستگی یا هرچیزی میفته پایین
به طرز عجیبی آواز خوندن ادامه پیدا می‌کنه
بلافاصله بعدش
توضیح داده می‌شه که پلی‌بک بوده
ولی برای اون چند ثانیه
وقتی گیج می‌شیم
با این بعد کابوس‌وار روبرو می‌شیم
از یه شیء جزئی خودمختار
مثل ماجرای معروف گربهٔ چشایر
از آلیس در سرزمین عجایب جایی که گربه ناپدید می‌شه
لبخند باقی می‌مونه
شاید متوجه شده باشین
که من خودم
اونجا نیستم
و موش‌های رث بیرون خزیدن
چیز جذاب دربارهٔ اشیاء جزئی
به معنای اندام‌ها بدون بدن
اینه که اونا چیزی رو مجسم می‌کنن که فروید بهش میگه سائق مرگ
اینجا باید خیلی مراقب باشیم
سائق مرگ یه جور تلاش بودایی نیست
برای نابودی «من می‌خوام آرامش ابدی رو پیدا کنم
من می‌خوام» نه، سائق مرگ تقریباً برعکسه
سائق مرگ بعد چیزیه که
در داستان‌های ترسناک شبیه استیون کینگ بهش میگن
بعد فناناپذیران
از مرده‌های زنده
از چیزی که حتی بعد از مرگ هم زنده می‌مونه
و به نوعی در مرگ خودش جاودانه است
ادامه پیدا می‌کنه، وجود داره، نمی‌تونی نابودش کنی
هرچی بیشتر ببریش، بیشتر وجود داره، ادامه پیدا می‌کنه
این بعد یه جور فناناپذیری شیطانی
چیزیه که اشیاء جزئی درباره‌ش هستن
به نظر من بهترین مثال اینجا
بهترین مثال، کفش‌های قرمز مایکل پاول درباره یک بالرین است
که اشتیاقش به رقص در کفش‌هایش عینیت می‌یابد
و کفش‌ها کنترل را به دست می‌گیرند
کفش‌ها به معنای واقعی کلمه شیء نامیرا هستند
شاید اساسی‌ترین بخش بدن
که مناسب این نقشِ شیء جزئیِ خودگردان است
مشت یا بهتر است بگوییم دست است
این دستی که بالا می‌رود
تمام حرف فیلم همین است
این صرفاً چیزی بیگانه با او نیست
بلکه هسته اصلی شخصیت اوست که بیرون آمده
نگهبان!
من انتقام پوزخند ژاک هستم
اوه!
چه غلطی داری می‌کنی؟
درد داشت
این صحنه به هیچ وجه نشان‌دهنده نوعی مازوخیسم منحرفانه نیست
یا خیال‌پردازی ارتجاعی خشونت
این صحنه عمیقاً رهایی‌بخش است
من اینجا به اصطلاح طرفدار مشت هستم
فکر می‌کنم معنای رهایی این است
برای حمله به دشمن
اول باید خودت را لت و پار کنی
تا از شر خودت خلاص شوی
از شر آن چیزی که در وجودت
تو را به رهبر و شرایط بردگی وابسته می‌کند
و الی آخر
نه، خواهش می‌کنم، بس کن!
داری چه کار می‌کنی؟
خدایا نه، خواهش می‌کنم نه!
نمی‌دانم چرا یاد اولین دعوایم
با تایلر افتادم
همیشه این درگیری بین من و همزادم وجود دارد
لعنتی!
تو به گوشم زدی!
خب عیسی مسیح، متاسفم! آخ!
مسیح!
چرا گوش؟ اوه، یه جورایی خرابش کردم
نه، عالی بود
اوه!
انگار همزاد، خودِ من را تجسم می‌بخشد
اما بدون بعد اخته‌شده من
حالت خوبه؟ آره
یک اپیزود وجود دارد
در فیلم کلاسیک ترسناک بریتانیایی فوق‌العاده
مرده شب
می‌دانستم ترکم نمی‌کنی، هوگو
می‌دانستم برمی‌گردی
که در آن مایکل ردگریو نقش یک شکم‌گو را بازی می‌کند
که به عروسکش حسادت می‌کند
خب، هیجان‌زده نشو، فقط شوخی می‌کردم
منو که می‌شناسی
ماکسول ماکسول!
ماکسول!
باورم نمی‌شه
همونجا وایسا! ماکسول!
هی، احمق!
افسر، سریع این در رو باز کن!
زود باش!
در یک فوران خشونت
عروسک را نابود می‌کند، از هم می‌پاشد
سپس در آخرین صحنه فیلم
او را در بیمارستان می‌بینیم
که به آرامی هوشیاری‌اش را به دست می‌آورد و به خود می‌آید
ابتدا صدایش در گلو گیر می‌کند
سپس با سختی فراوان
بالاخره قادر به صحبت می‌شود
اما با
صدای تحریف‌شده عروسک صحبت می‌کند
سلام سیلوستر
منتظرت بودم
و درس روشن است
تنها راه برای من
برای خلاص شدن از این شیء جزئی خودگردان
این است که خودِ این شیء شوم
هر وقت آماده بودی بهم بگو
باشه، من آماده‌ام. یه دقیقه صبر کن
تا قاطی‌شون نکنم
کلید من کجاست؟ کلید من اینجاست، اون یکی اینجاست
باشه و تو کی داد می‌زنی؟
وقتی که من روی همون بالکنی ایستاده‌ام
که صحنه قتل، صحنه قتل آسیب‌زا
در مکالمه در آن رخ می‌دهد
قتل شوهر
که از طریق شیشه رنگی روبروی من مشاهده می‌شود
توسط کارآگاه خصوصی، جین هکمن
کارآگاه در اتاق مجاور است
نکته قابل توجه این است که درست قبل از اینکه قتل را ببیند
بالکن را مشاهده می‌کند
از طریق شکافی در دیوار شیشه‌ای
هر وقت این صحنه معروف
ضرب‌المثلِ چشم‌چران را داریم
که کسی رویدادی آسیب‌زا را از طریق شکافی مشاهده می‌کند
هرگز اینطور نیست که با دو بخش سر و کار داشته باشیم
در دو طرف دیوار از یک واقعیت یکسان
قبل از دیدن هر چیزی
یا تصور دیدن چیزی
سعی می‌کند گوش دهد
او مانند یک استراق سمع‌کننده رفتار می‌کند
با تمام ابزارهای کارآگاهی خصوصی‌اش
این از او چه می‌سازد؟
حداقل به طور بالقوه
او را به یک موجود خیالی و تصورشده تبدیل می‌کند
نمی‌تونم تحمل کنم
نمی‌تونم تحمل کنم!
داری کاری می‌کنی که گریه‌ام بگیره
منم همینطور. نه، نکن!
او صحنه قتل را خیال‌پردازی نمی‌کند
او خودش را به عنوان شاهد قتل خیال‌پردازی می‌کند
دوستت دارم
آنچه او روی آن شیشه تار
می‌بیند که به طور موثر عمل می‌کند
به عنوان نوعی پرده ابتدایی
حتی پرده سینمایی
باید به عنوان تلاشی ناامیدانه تلقی شود
برای تجسم، حتی توهم
پشتیبانی مادی بدنی از آنچه می‌شنود
سلام عزیزم. خفه شو!
من پدرتم، عوضی. بوربونم کجاست؟
آپارتمان دوروتی یکی از آن
مکان‌های جهنمی است که در فیلم‌های دیوید لینچ فراوان است
مکان‌هایی که در آن تمام ممانعت‌های اخلاقی یا اجتماعی
به نظر می‌رسد به حالت تعلیق درآمده‌اند
جایی که همه چیز ممکن است
پست‌ترین سکس مازوخیستی
هرزه‌نگاری‌ها، عمیق‌ترین سطح امیال ما
که حتی حاضر نیستیم به خودمان اعتراف کنیم
در چنین مکان‌هایی با آنها روبرو می‌شویم
پاهاتو باز کن
بازتر
حالا نشونم بده
حق نداری به من نگاه کنی
از چه منظری باید این صحنه را مشاهده کنیم؟
صحنه را به عنوان صحنه کودکی خردسال تصور کنید
که در کمد یا پشت در پنهان شده است
مامان!
و شاهد رابطه جنسی والدین است
او هنوز نمی‌داند رابطه جنسی چیست
چگونه آن را انجام می‌دهیم
تنها چیزی که می‌داند این است که چه می‌شنود
این صدای عجیب نفس‌های عمیق
و سپس سعی می‌کند تصور کند چه اتفاقی می‌افتد
در ابتدای مخمل آبی
پدر جفری را می‌بینیم
که دچار حمله قلبی می‌شود و به زمین می‌افتد
ما کسوف اقتدار پدری عادی را داریم
هی بابا
اوه مامان!
مامان!
مامان دوستت داره! بچه می‌خواد بکنه!
انگار جفری این زوج
وحشی والدین، دوروتی و فرانک را خیال‌پردازی می‌کند
به عنوان نوعی مکمل شبح‌وار
برای فقدان اقتدار پدری واقعی
آماده باش برای کردن!
شما عوضی‌ها اونو بکنید!
تو عوضی!
حق نداری به من نگاه کنی!
فرانک نه تنها آشکارا بازی می‌کند
بلکه حتی زیاده‌روی می‌کند
انگار ژست‌های مضحک و بیش از حد او
فریاد زدن و غیره
اینجا هستند تا چیزی را بپوشانند
نکته البته نکته ابتدایی است
برای متقاعد کردن ناظر نامرئی
که پدر تواناست
برای پوشاندن ناتوانی پدر
بنابراین راه دوم برای خواندن صحنه
این بود که به عنوان یک نمایش
یک نمایش خشونت‌آمیز مضحک
که توسط پدر ترتیب داده شده است
تا پسر را از قدرتش متقاعد کند
از توانایی بیش از حدش
راه سوم این بود
که روی خود دوروتی تمرکز کنیم
بسیاری از فمینیست‌ها البته
بر خشونت علیه زنان در این صحنه تاکید کردند
سوء استفاده، اینکه چگونه به شخصیت دوروتی سوء استفاده می‌شود
بدیهی است که این بعد در آن وجود دارد
اما فکر می‌کنم باید ریسک کرد
یک تفسیر تکان‌دهنده‌تر و معکوس
اگر مشکل اصلی به اصطلاح
کل این صحنه انفعال دوروتی باشد چه؟
حق نداری به من نگاه کنی!
بله
بنابراین اگر کاری که فرانک انجام می‌دهد
نوعی تلاش ناامیدانه و مضحک باشد چه؟
اما با این وجود موثر
برای تلاش برای کمک به دوروتی
تا او را از رخوتش بیدار کند
تا او را به زندگی بیاورد
بنابراین اگر فرانک خیال‌پردازی کسی است
شاید او خیال‌پردازی دوروتی است
نوعی درهم‌تنیدگی عجیب وجود دارد
متقابل خیال‌پردازی‌ها
زنده بمون عزیزم
این فقط ابهام نیست، بلکه نوسان بین
سه نقطه کانونی است
فکر می‌کنم این چیزی است که باعث ارتعاشات عجیب می‌شود
این صحنه
این ما را به سومین و شاید مهم‌ترین مثال می‌رساند
آنچه برای من زیباترین نما است
در کل سرگیجه
نمایی که در آن می‌بینیم
اسکوتی در موقعیت یک چشم‌چران
که از طریق شکافی مشاهده می‌کند
انگار مدلین واقعاً آنجاست
در واقعیت مشترک
در حالی که اسکوتی او را دید می‌زند
از یک فضای بینابینی مرموز
از یک دنیای زیرین مبهم
این مکان نگاه خیالی و خیال‌پردازانه است
نگاه آن نقطه مبهم، نقطه کور است
که از آن شیء مورد نظر
نگاه را برمی‌گرداند
پس از مشکوک شدن به اینکه قتلی در حال وقوع است
در یک اتاق هتل در همان نزدیکی
جین هکمن در نقش کارآگاه خصوصی
وارد این اتاق می‌شود و توالت را بررسی می‌کند
لحظه‌ای که به توالت در حمام نزدیک می‌شود
مشخص است که ما در قلمرو هیچکاک هستیم
واضح است که نوعی گفتگوی ضمنی شدید
با فیلم روانی در حال وقوع است.
در یک حرکت بسیار خشونت‌آمیز
انگار که نقش مادر نورمن بیتس را پذیرفته است
قاتل در فیلم روانی
او پرده را باز می‌کند و با دقت آن را بررسی می‌کند
به دنبال ردی از خون در آنجا
حتی بررسی شکاف، سوراخ
در پایین سینک
که دقیقاً یکی دیگر از این اشیاء کانونی است
زیرا در فیلم روانی، سوراخ
از طریق محو شدن، سوراخ به چشم تبدیل می‌شود
بازگرداندن نگاه
می‌گوییم چشم دریچه روح است
اما اگر روحی در پشت چشم نباشد چه؟
اگر چشم شکافی باشد که از طریق آن
ما فقط می‌توانیم پرتگاه دنیای زیرین را درک کنیم؟
وقتی از طریق این شکاف‌ها نگاه می‌کنیم
طرف تاریک دیگر را می‌بینیم
جایی که نیروهای پنهان نمایش را اداره می‌کنند
انگار که جین هکمن ثابت می‌کند که ما نیستیم
با این وجود در فیلم روانی نیستیم، بگذارید به اولین
شیء مورد علاقه‌ام، کاسه توالت برگردیم
او آن را می‌شوید و سپس اتفاق وحشتناکی می‌افتد
در ابتدایی‌ترین تجربه ما
وقتی توالت را می‌شوییم
مدفوع به سادگی از واقعیت ما ناپدید می‌شود
به فضای دیگری
که ما از نظر پدیدارشناسی درک می‌کنیم
به عنوان نوعی دنیای زیرین
یک واقعیت دیگر، واقعیت اولیه آشفته
و البته وحشت نهایی
این است که اگر شستشو کار نکند
اگر اشیاء برگردند
اگر بقایای مدفوعی
از آن بعد برگردند
حمام
هیچکاک تمام مدت با این آستانه بازی می‌کند
خب، آنها همه اینها را تمیز کرده‌اند
تفاوت بزرگی است
باید خون را می‌دیدید
تمام اینجا
خب، توصیفش خیلی وحشتناک است. ترسناک
مؤثرترین برای من و حتی تکان‌دهنده‌ترین
صحنه کل فیلم روانی این است
بعد از قتل در حمام
وقتی نورمن بیتس
سعی می‌کند حمام را تمیز کند
به وضوح به یاد دارم وقتی در نوجوانی
برای اولین بار فیلم را دیدم
چقدر عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتم
نه تنها از طول صحنه
تقریباً ده دقیقه طول می‌کشد
جزئیات چیزها و غیره و غیره
بلکه از مراقبت، وسواس
نحوه انجام آن و همچنین توسط تماشاگران ما
همذات‌پنداری با آن
فکر می‌کنم این به ما چیزهای زیادی درباره
رضایت از کار می‌گوید
از یک کار خوب انجام شده
که نه چندان ساختن چیز جدید است
اما شاید کار انسانی در ابتدایی‌ترین حالت خود
کار، به اصطلاح در سطح صفر
کار پاک کردن رد یک لکه است
کار پاک کردن لکه‌ها
دور نگه داشتن این دنیای زیرین آشفته
که تهدید می‌کند هر لحظه منفجر شود
و ما را ببلعد
فکر می‌کنم این احساس خوبی است
که فیلم‌های هیچکاک برمی‌انگیزند
این صرفاً این نیست که اتفاق وحشتناکی در واقعیت می‌افتد
اتفاق بدتری می‌تواند بیفتد
که اساساً پارچه
از آنچه ما به عنوان واقعیت تجربه می‌کنیم را تضعیف می‌کند
فکر می‌کنم خیلی مهم است
که اولین حمله پرندگان چگونه رخ می‌دهد
در فیلم
وقتی یک شیء فانتزی، چیزی خیالی
یک شیء از فضای درونی
وارد واقعیت عادی ما می‌شود
بافت واقعیت پیچیده و تحریف می‌شود
اینگونه است که میل خود را در واقعیت ثبت می‌کند
با تحریف آن
میل زخمی از واقعیت است
هنر سینما شامل
برانگیختن میل است
بازی با میل
اما در عین حال
نگه داشتن آن در یک فاصله امن
اهلی کردن آن، ملموس کردن آن
وقتی ما تماشاگران در یک سالن سینما نشسته‌ایم
به صفحه نمایش نگاه می‌کنیم—به یاد دارید در همان ابتدا
قبل از اینکه تصویر روشن شود، یک صفحه نمایش سیاه و تاریک است
و سپس نور به آن تابانده می‌شود
آیا ما اساساً
به کاسه توالت خیره نشده‌ایم
و منتظر ظاهر شدن دوباره چیزها از توالت نیستیم؟
و آیا تمام جادو
از نمایشی که روی صفحه نمایش نشان داده می‌شود
نوعی فریب اغوا کننده نیست
تلاش برای پنهان کردن این واقعیت که
ما اساساً در حال تماشای گه هستیم؟
یک خانم جوان از اونگار بود
که با یک مارماهی کنگر رابطه داشت
آنها گفتند: «چه حسی دارد که با یک مارماهی بخوابی؟«
خب، او گفت: «دقیقاً مثل یک مرد، فقط طولانی‌تر«
معمولاً مردم می‌خوانند
درس روانکاوی فرویدی را
انگار که معنای پنهان همه چیز، جنسیت است
اما این چیزی نیست که فروید می‌خواهد بگوید
فکر می‌کنم فروید می‌خواهد دقیقاً برعکس بگوید
اینطور نیست که همه چیز استعاره‌ای از جنسیت باشد
که هر کاری که انجام می‌دهیم، همیشه به آن فکر می‌کنیم
سوال فرویدی این است
«اما وقتی این کار را انجام می‌دهیم به چه چیزی فکر می‌کنیم؟«
در جنسیت، هرگز فقط من و شریکم نیستیم
یا شرکای بیشتر، هر کاری که انجام می‌دهید
همیشه باید یک عنصر خیالی وجود داشته باشد
همیشه باید یک عنصر سوم خیالی وجود داشته باشد
که من را
این امکان را برای من فراهم می‌کند، که من را قادر می‌سازد
درگیر جنسیت شوم
اگر اجازه دهید کمی بی‌ادب باشم
و به یک تجربه ناگوار مرتبط شوم
که احتمالاً برای اکثر ما شناخته شده است
اتفاق می‌افتد که در حین انجام فعالیت جنسی
ناگهان احساس حماقت می‌کنیم
ارتباط خود را با آن از دست می‌دهیم، انگار که «خدای من
من اینجا چه کار می‌کنم؟
انجام این حرکات تکراری احمقانه«
و غیره و غیره
هیچ چیز در واقعیت تغییر نمی‌کند
در این لحظه عجیب که من به اصطلاح قطع می‌شوم
فقط این است که من حمایت خیالی را از دست می‌دهم
یک قدرت مقاومت‌ناپذیر از جذابیت وجود دارد
حداقل برای من در این صحنه وحشتناک
وقتی نئو از خواب خود در داخل ماتریکس بیدار می‌شود
و از آنچه واقعاً هست آگاه می‌شود
در آن ظرف جنینی
شناور در مایع متصل به واقعیت مجازی
جایی که شما به یک شیء کاملاً منفعل تبدیل می‌شوید
با مکیده شدن انرژی شما
پس چرا ماتریکس به انرژی ما نیاز دارد؟
فکر می‌کنم روش صحیح برای پرسیدن این سوال
این است که آن را برعکس کنیم
نه اینکه چرا ماتریکس به انرژی نیاز دارد
بلکه چرا انرژی به ماتریکس نیاز دارد؟
یعنی از آنجایی که فکر می‌کنم انرژی
که در مورد آن صحبت می‌کنیم، لیبیدو است، لذت ماست
چرا لیبیدوی ما نیاز دارد
به جهان مجازی فانتزی‌ها؟
چرا نمی‌توانیم به سادگی به طور مستقیم از آن لذت ببریم
یک شریک جنسی و غیره
این سوال اساسی است
چرا به این مکمل مجازی نیاز داریم؟
لیبیدوی ما برای حفظ خود به یک توهم نیاز دارد
یکی از جالب‌ترین موتیف‌ها در داستان‌های علمی تخیلی
مفهوم ماشین ایگو است
شیئی که ظرفیت جادویی را دارد
از تحقق مستقیم
تحقق در مقابل ما
عمیق‌ترین رویاها، خواسته‌ها
حتی احساسات گناه
سنت طولانی در این مورد وجود دارد
در فیلم‌های علمی تخیلی
اما البته فیلم درباره ماشین ایگو
فیلم سولاریس آندری تارکوفسکی است
سولاریس داستان کلوین، یک روانشناس است
که با یک موشک به یک سفینه فضایی فرستاده می‌شود
در حال گردش به دور سولاریس، سیاره‌ای تازه کشف شده
گزارش‌های عجیبی از سفینه فضایی می‌رسد
همه دانشمندان آنجا دیوانه شده‌اند
و سپس کلوین کشف می‌کند که در آنجا چه می‌گذرد
این سیاره توانایی جادویی را دارد
برای تحقق مستقیم عمیق‌ترین آسیب‌های روحی شما
رویاها، ترس‌ها، خواسته‌ها
عمیق‌ترین فضای درونی شما
قهرمان فیلم یک روز صبح پیدا می‌کند
همسر مرحومش را
که سال‌ها پیش خودکشی کرده بود
بنابراین او نه چندان خواسته‌اش را درک می‌کند
بلکه احساس گناهش را
وقتی قهرمان با کلون شبح‌وار مواجه می‌شود
به اصطلاح همسر مرحومش
اگرچه به نظر می‌رسد عمیقاً دلسوز است
معنوی، متفکر و غیره
مشکل اساسی او این است که چگونه از شر او خلاص شود
چیزی که سولاریس را بسیار تکان‌دهنده می‌کند این است که
حداقل به طور بالقوه ما را مواجه می‌کند
با این موقعیت ذهنی غم‌انگیز
از زن، همسرش که آگاه است
که او هیچ انسجامی ندارد
هیچ وجود کاملی از خودش ندارد
به عنوان مثال، او در حافظه‌اش شکاف دارد
زیرا او فقط می‌داند آنچه را که او می‌داند که او می‌داند
او فقط رویای تحقق یافته اوست
و عشق واقعی او به او ابراز می‌شود
در تلاش‌های ناامیدانه‌اش برای پاک کردن خودش
برای بلعیدن سم یا هر چیز دیگری فقط برای پاک کردن فضا
زیرا او حدس می‌زند که او این را می‌خواهد
خلاص شدن از شر یک آدم واقعی نسبتاً آسان است
می‌توانی او را ترک کنی، بکشی‌اش، هر کاری
اما خلاص شدن از شر یک شبح، یک حضور طیفی
بسیار دشوارتر است
مثل یک حضور سایه‌وار به شما می‌چسبد
چیزی که اینجا می‌بینیم، پست‌ترین اسطوره‌شناسی مردانه است
این ایده که زن به خودی خود وجود ندارد
اینکه زن صرفاً رویای تحقق یافته یک مرد است
یا حتی آنطور که فمینیست‌های رادیکال ادعا می‌کنند
گناه تحقق یافته مرد است
زنان وجود دارند زیرا میل مردانه ناخالص شده است
اگر مرد میل خود را پاک کند
از شر مواد کثیف خلاص شود
فانتزی‌ها، زن دیگر وجود نخواهد داشت
در پایان فیلم
نوعی مراسم عشای ربانی داریم
آشتی او نه با همسرش
بلکه با پدرش
آیا سرگیجه هیچکاک را دیده‌اید؟
متاسفم، متوجه نمی‌شوم
متاسفم، فیلم سرگیجه هیچکاک
آلفرد هیچکاک
فکر می‌کنم اینجا اتفاق افتاد، می‌دانید
اوه، شما صحنه را نمی‌دانید، باشه
احتمالاً
اغلب چیزها به عنوان یک جعلی، غیرمعتبر، مصنوعی شروع می‌شوند
اما شما در بازی خود گرفتار می‌شوید
و این تراژدی واقعی سرگیجه است
این داستانی درباره دو نفر است
که هر کدام به نوعی
در بازی ظاهرسازی خود گرفتار می‌شوند
برای هر دوی آنها، برای مدلین و برای اسکوتی
ظواهر بر واقعیت پیروز می‌شوند
داستان سرگیجه چیست؟
این داستان یک پلیس بازنشسته است
که ترس بیمارگونه از ارتفاع دارد
به دلیل حادثه‌ای در دوران کاری‌اش
و سپس یک دوست قدیمی او را استخدام می‌کند
تا همسر زیبایش با بازی کیم نواک را تعقیب کند
همسری که به طور مرموزی توسط روح
یک زن زیبای اسپانیایی درگذشته تسخیر شده است
کارلوتا والدس
این دو عاشق هم می‌شوند
همسر خودکشی می‌کند
قسمت اول سرگیجه با خودکشی مدلین
آنقدر که می‌توانست تکان‌دهنده نیست
زیرا این واقعاً یک فقدان وحشتناک است
اما در همین فقدان، ایده زنده می‌ماند
ایده زن فتال شما را کاملاً تسخیر می‌کند
در نهایت این تصویر
تصویر جذاب زن فتال
نمادی از مرگ است
جذابیت زیبایی همیشه حجابی است
که کابوسی را پنهان می‌کند
مانند ایده یک موجود جذاب
اما اگر خیلی به او نزدیک شوید
گه و پوسیدگی را می‌بینید
کرم‌ها را می‌بینید که همه‌جا می‌خزند
پرتگاه نهایی یک پرتگاه فیزیکی نیست
بلکه پرتگاه عمق وجود شخص دیگری است
این همان چیزی است که فلاسفه توصیف می‌کنند
به عنوان شب جهان
مثل وقتی که شخص دیگری را می‌بینید
در چشمان او پرتگاه را می‌بینید
این مارپیچ واقعی است که ما را به درون می‌کشد
اسکوتی تنها و شکسته نمی‌تواند او را فراموش کند
در شهر سرگردان است و به دنبال زنی می‌گردد
یک زن مشابه
چیزی شبیه زن درگذشته
یک دختر معمولی، نسبتاً مبتذل و عامی را کشف می‌کند
گره‌گشایی داستان البته
در راستای شوخی برادران مارکس است
«این مرد شبیه یک احمق است، مثل یک احمق رفتار می‌کند
این نباید شما را فریب دهد
این مرد یک احمق است«
زن تازه یافته شبیه مدلین است
مانند مدلین، زیبایی فتال رفتار می‌کند
ما کشف می‌کنیم که او مدلین است
چیزی که می‌فهمیم این است که دوست اسکوتی
که اسکوتی را استخدام کرد، این زن، جودی را نیز استخدام کرد
تا در یک نقشه شیطانی نقش مدلین را بازی کند
تا مدلین واقعی، همسرش را بکشد
و ثروتش را به دست آورد
می‌توانیم همدیگر را زیاد ببینیم
چرا؟
چون من شما را یاد او می‌اندازم؟
خیلی تعریف‌گونه نیست
نمای نیم‌رخ در سرگیجه شاید نمای کلیدی باشد
کل فیلم
ما در آنجا هویت مدلین یا بهتر است بگوییم جودی را داریم
در تمام تنش‌های غم‌انگیزش
این پس‌زمینه تاریک را فراهم می‌کند
برای نیم‌رخ جذاب دیگر مدلین
در رستوران ارنی
اسکوتی خیلی خجالت‌زده و می‌ترسد که مستقیم به او نگاه کند
گویی آنچه می‌بیند، ماده رویاهایش است
به نوعی برای او واقعی‌تر از واقعیت است
زنی که پشت سرش است
این هم خیلی تعریف‌گونه نیست
جودی، فقط می‌خواهم تا جایی که می‌توانم با شما باشم
وقتی چهره‌ای را می‌بینیم
اساساً همیشه نیمی از آن است
یک سوژه چیزی جزئی است
یک چهره چیزی است که می‌بینیم
پشت آن یک خلاء، یک هیچ‌چیز وجود دارد
و البته ما خود به خود تمایل داریم
تا آن هیچ‌چیز را با فانتزی‌های خود پر کنیم
درباره ثروت شخصیت انسانی
و غیره و غیره
برای دیدن آنچه در واقعیت کم است
برای دیدن آن به عنوان آنجا، شما ذهنیت را می‌بینید
مواجهه با ذهنیت
به معنای مواجهه با زنانگی است
زن سوژه است
مردانگی یک جعلی است
مردانگی فرار از رادیکال‌ترین است
بعد کابوس‌وار ذهنیت
اسکوتی، داری چیکار می‌کنی؟ دارم برات یه دست کت و شلوار می‌خرم
اما… اما من دومی رو که پوشیده بود دوست دارم
و این یکی، زیباست
نه، نه، هیچ‌کدومشون درست نیستن
اوه، فکر کنم می‌دونم منظورت کدوم کت و شلواره
یه مدتی پیش داشتیمش
بذار برم ببینم شاید هنوز اون مدل رو داشته باشیم
ممنون
دنبال کت و شلواری می‌گردی که اون برای من پوشیده بود
می‌خوای من مثل اون لباس بپوشم
جودی، فقط می‌خوام قشنگ به نظر برسی
من نوع کت و شلواری رو می‌دونم که بهت میاد
نه، این کارو نمی‌کنم!
جودی
جودی، نباید اینقدر برات مهم باشه
فقط می‌خوام ببینم چی… نه، من هیچ لباسی نمی‌خوام
من هیچی نمی‌خوام، می‌خوام از اینجا برم
جودی، این کارو برام بکن
اینجاییم
آره، همینه، فکر می‌کردم
وقتی جودی که به شکل مدلین درآمده
از در بیرون می‌آید، مثل تحقق فانتزی است
و البته ما یک اسم داریم
یک اسم عالی برای تحقق فانتزی
بهش می‌گن «کابوس«
تحقق فانتزی
این به چه معناست؟
البته همیشه حفظ می‌شود
توسط یک خشونت شدید
خشونت در این مورد، تغییر شکل اسکوتی است
تغییر شکل وحشیانه جودی
یک دختر عامی واقعی به مدلین
این واقعاً یک فرآیند تحقیر است
که تحقیر میل زنانه نیز هست
گویی برای داشتن او، برای میل به او
برای داشتن رابطه جنسی با او، با زن
اسکوتی باید او را تحقیر کند
تا او را به یک زن مرده تبدیل کند
گویی دوباره
برای اقتصاد لیبیدویی مردانه
برای بازنویسی یک گفته قدیمی معروف
تنها زن خوب، زن مرده است
اسکوتی واقعاً مجذوب او نیست
بلکه مجذوب کل صحنه، صحنه‌آرایی است
او به اطراف نگاه می‌کند و بررسی می‌کند
آیا مختصات شبح‌وار واقعاً اینجا هستند؟
در آن نقطه که واقعیت کاملاً با فانتزی مطابقت دارد
اسکوتی سرانجام قادر به تحقق است
رابطه جنسی که مدت‌ها به تعویق افتاده بود
بنابراین نتیجه این خشونت
یک هماهنگی کامل است
بین فانتزی و واقعیت
نوعی اتصال کوتاه مستقیم
در فیلم‌های لینچ، تاریکی واقعاً تاریک است
نور واقعاً غیرقابل تحمل، نور خیره‌کننده است
آتش واقعاً صدمه می‌زند، خیلی داغ است
در آن لحظات شدت حسی بیش از حد
گویی خود رویدادهای روی صفحه
تهدید می‌کند که از صفحه سرریز شود
و ما را به درون خود بکشد، به سمت ما برسد
دوباره گویی فضای فانتزی
فضای روایی داستانی خیلی شدید می‌شود
و به سمت ما تماشاگران دست دراز می‌کند
به طوری که ما فاصله امن خود را از دست می‌دهیم
این تنش مناسب جهان لینچی است
زیبایی لینچ اگر از نزدیک نگاه کنید
هرگز مشخص نیست
آیا واقعاً واقعیت وحشیانه بیرون است که ما را آزار می‌دهد
یا فانتزی ما؟
مخمل آبی
وای وای
او مخمل آبی پوشیده بود
وای وای
آبی‌تر از مخمل بود شب
وای وای وای
نرم‌تر از ساتن بود نور
از ستارگان
او آبی پوشیده بود
در ابتدای فیلم مخمل آبی دیوید لینچ
یک شهر کوچک ایده‌آل آمریکایی را می‌بینیم
چشمانش کجا بود
وای وای وای
گرم‌تر از ماه مه، آه های لطیف او
عشق از آن ما بود
چه چیزی می‌تواند عادی‌تر از پدر خانواده باشد
جلوی یک خانه سفید و تمیز
در حال آبیاری چمن؟
محکم نگه داشتم
احساس می‌کردم که خلسه رشد می‌کند
اما ناگهان پدر دچار حمله قلبی می‌شود
روی چمن می‌افتد
و بعد به جای اینکه خانواده رو گیج نشون بده
که دارن آمبولانس خبر می‌کنن یا هرچی
لینچ یه کار معمولاً لینچی انجام می‌ده
دوربین خیلی به چمن نزدیک می‌شه
حتی به داخل چمن نفوذ می‌کنه
و ما می‌بینیم که واقعیت
این چمن سبز رؤیایی چیه
نباید این رو فراموش کنیم
که این دقیقاً وقتی اتفاق می‌افته که پدر تشنج می‌کنه
یعنی وقتی که به طور نمادین
اقتدار پدری از بین می‌ره
می‌فرستمت مستقیم به جهنم، عوضی!
باهات قدم می‌زنم
در رؤیاها
باهات قدم می‌زنم
حرف می‌زنم
در رؤیاها باهات حرف می‌زنم
در رؤیاها
در رؤیاها مال منی
همیشه، همیشه
با هم هستیم
در رؤیاها، برای همیشه
منطق اینجا کاملاً فرویدی است
یعنی ما برای فرار از بن‌بست در زندگی واقعی‌مون
به رؤیا پناه می‌بریم
اما بعد چیزی که در رؤیا باهاش مواجه می‌شیم
حتی وحشتناک‌تره، طوری که در پایان
ما به معنای واقعی کلمه از رؤیا فرار می‌کنیم
و به واقعیت برمی‌گردیم
با این شروع می‌شه که رؤیاها برای کسانی هستن که نمی‌تونن تحمل کنن
کسانی که به اندازه کافی برای واقعیت قوی نیستن
با این تموم می‌شه که واقعیت برای کسانیه
که به اندازه کافی قوی نیستن که تحمل کنن
و با رؤیاهاشون مواجه بشن
بزرگراه گمشده و جاده مالهالند
دو نسخه از یک فیلم هستن
چیزی که هر دو فیلم رو، مخصوصاً بزرگراه گمشده رو
خیلی جالب می‌کنه
اینه که چطور این دو بعد رو مطرح می‌کنن
واقعیت و خیال رو، کنار هم
به صورت افقی، به اصطلاح
حتماً از طرف یه مشاور املاکه
چیزی که در بزرگراه گمشده می‌بینیم
شاید واقعیت خاکستری و کسل‌کننده
حومه شهر طبقه متوسط رو به بالا باشه
قهرمان با پاتریشیا آرکت ازدواج کرده
و آشکارا از معمای همسرش وحشت‌زده‌ست
کسی که به درستی به پیشروی‌های او پاسخ نمی‌ده
وقتی رابطه جنسی دارن
او به طرز اسفناکی شکست می‌خوره
چیزی که از او دریافت می‌کنه یه جور نوازش تحقیرآمیزه
روی شونه‌ش
اشکالی نداره، اشکالی نداره
تحقیر کامل
اشکالی نداره
قهرمان بعد از کشتن او در یک عمل از سر استیصال
وارد فضای خیالی خودش می‌شه
جایی که او به اصطلاح نه تنها خودش رو دوباره اختراع می‌کنه
بلکه کل محیط اجتماعی‌ش رو
سروان، این یه جور کوفت ترسناکه که اینجا داریم
در چی؟ در یه جور جهانی
که معمولاً در فیلم نوآر پیدا می‌کنیم
این لحظه جادویی
خیلی متفاوت و خیلی جدید
مثل بقیه بود
همسر قهرمان که مو مشکیه، مو بلوند می‌شه
در واقعیت او خویشتن‌داره
بعد اتفاق افتاد
اینجا او از قهرمان تعریف می‌کنه
در فضای خیالی، همیشه
از توانایی‌های جنسی‌ش و غیره و غیره
می‌تونستم از نگاهت ببینم
به نظر می‌رسه که رؤیا تحقق
چیزیه که او دنبالش بود
در واقعیت مانع ذاتی بود
رابطه جنسی‌شون به سادگی کار نمی‌کرد
در فضای خیالی مانع بیرونی می‌شه
چه روز زیباییه
آقای ادی ارباب پاتریشیا آرکت است
در فضای خیالی
او مانع رابطه جنسیه
اگه یه روز بفهمم کسی داره باهاش لاس می‌زنه
اینو برمی‌دارم و تا ته
تو کونش فرو می‌کنم تا از دهنش بیاد بیرون
لحظات به درستی وهم‌آور اون‌هایی هستن
که شیفت دوم رخ می‌ده
وقتی فضای خیالی، منظره رؤیا
به اصطلاح داره از هم می‌پاشه
اما ما هنوز به واقعیت برنگشتیم
این فضای میانی
نه فضای خیالی و نه واقعیت
این فضای یه جور خشونت بدوی
پراکندگی، سردرگمی هستی‌شناختی
این مخرب‌ترین لحظه‌ست
وحشت واقعی این فیلم‌ها
در پایان این اپیزود خیالی
وقتی عمل جنسی رو می‌بینیم
اونجا هم زن اجتناب می‌کنه
از قهرمان
تو هیچ وقت منو نخواهی داشت
زمزمه می‌کنه «تو هیچ وقت منو نخواهی داشت«
و در اون نقطه آسیب‌زا ما به واقعیت پرتاب می‌شیم
وقتی قهرمان دقیقاً با همون بن‌بست مواجه می‌شه
فیلم واقعاً درباره چیه، نقطه کانونی‌ش
قهرمان نیست، بلکه البته معماست
از میل زنانه
من درگیر یه معمام، وسط یه معمایم
و همه‌ش سریه
معماها رو اینقدر دوست داری؟ آره
تو یه معمایی
ازت خوشم میاد
خیلی زیاد
معمای ذهنیت زنانه
در فیلم‌های دیوید لینچ
یه شکاف بین علت و معلوله
یه کاری با یه زن می‌کنی
اما هیچ وقت نمی‌دونی واکنش چی خواهد بود
جفری، خواهش می‌کنم نه
رابطه من با لاله‌ها ذاتاً لینچیه
فکر می‌کنم حال به هم زنن
فقط تصور کنید، مگه اینا یه جور
چی بهش می‌گن، واژینای دندان‌دار نیستن؟
واژن‌های دندانی که تهدید می‌کنن شما رو ببلعند؟
فکر می‌کنم گل‌ها یه چیز
ذاتاً حال به هم زنن
منظورم اینه که آیا مردم آگاهن
که این گل‌ها چه چیز وحشتناکی هستن؟
منظورم اینه که اساساً یه دعوتنامه بازه
برای همه حشرات و زنبورها «بیاین و منو بکنین« می‌فهمی؟
منظورم اینه که
فکر می‌کنم باید گذاشتن گل برای بچه‌ها ممنوع بشه
ما مردها حداقل در حالت استاندارد
فالوس‌محور خودمون از نظر جنسی
حتی وقتی داریم با یه زن واقعی این کار رو می‌کنیم
در واقع داریم با خیال‌پردازی خودمون این کار رو می‌کنیم
زن به یه وسیله خودارضایی تقلیل پیدا می‌کنه
زن ما رو تحریک می‌کنه تا جایی که وارد چارچوب خیالی ما بشه
برای زن‌ها فرق می‌کنه
لذت واقعی در انجام دادنش نیست
بلکه در تعریف کردنش بعد از اون
البته زن‌ها از رابطه جنسی بلافاصله لذت می‌برن
اما امیدوارم به من به عنوان یه مرد اجازه داده بشه
که یه فرضیه جسورانه رو مطرح کنم
که شاید وقتی دارن این کار رو می‌کنن
از قبل این فاصله روایی حداقلی رو
اجرا یا ادغام می‌کنن
طوری که از قبل دارن خودشون رو مشاهده می‌کنن
و اون رو روایت می‌کنن
در پرسونای اینگمار برگمان یه صحنه فوق‌العاده هست
جایی که بیبی اندرسون برای
لیو اولمان لال
یه داستان درباره یه مهمونی کوچیک در ساحل تعریف می‌کنه
که سال‌ها پیش اتفاق افتاده
این صحنه خیلی اروتیکه دقیقاً به این دلیل که برگمان
با موفقیت در برابر وسوسه یه فلاش‌بک مقاومت کرد
بدون فلاش‌بک، فقط کلمات
احتمالاً یکی از اروتیک‌ترین صحنه‌ها
در کل تاریخ سینما
اگرچه به نظر می‌رسه که رابطه جنسی درباره بدن‌هاست
اما واقعاً درباره بدن‌ها نیست
این درباره اینه که چطور فعالیت بدنی
در کلمات گزارش می‌شه
اغوای جنسی نهایی در کلمات نهفته‌ست
من می‌تونم هر چی که تو بخوای باشم
می‌خوای باهات لاس بزنم
ببرمت یه رستوران شیک، مشکلی نیست
می‌خوای من اوه
بهترین دوستت باشم و باهات سکس کنم
باهات خوب رفتار کنم، کسِتو بلیسَم
مشکلی نیست
کاری نیست که نکرده باشم
تنها کاری که نمی‌کنم اینه که کتکت بزنم
تو بدرد نمی‌خوری، تو بدرد نمی‌خوری
تنش عجیب و در عین حال
ارتباط متقابل بین واقعیت و خیال
می‌تونیم اون رو در خالص‌ترین شکلش به دست بیاریم
در مورد عجیب پورنوگرافی
پورنوگرافی هست و یه ژانر عمیقاً محافظه‌کارانه است
ژانری نیست که در اون همه چیز مجاز باشه
ژانریه که بر اساس یه ممنوعیت اساسی بنا شده
ما از یه آستانه عبور می‌کنیم، می‌تونین همه چیز رو ببینین
نماهای نزدیک و غیره
اما بهایی که براش می‌پردازین اینه که روایت
که فعالیت جنسی رو توجیه می‌کنه
نباید جدی گرفته بشه
فیلمنامه‌نویس‌های پورنوگرافی
نمی‌تونن اینقدر احمق باشن
می‌دونین این روایت‌های مبتذل رو
از یه زن خانه‌دار تنها در خونه
یه لوله‌کش میاد سوراخ رو درست می‌کنه
بعد زن خانه‌دار رو بهش می‌کنه:
«متاسفم اما یه سوراخ دیگه هم دارم که باید درست بشه
می‌تونی این کار رو بکنی« یا هرچی
این آشکارا یه جور
سانسور اینجاست
شما یا یه فیلم از نظر احساسی درگیرکننده دارین
اما بعد باید درست قبل از نشون دادن همه اون عمل جنسی متوقف بشین
یا می‌تونین همه اون رو ببینین اما اجازه ندارین
که از نظر احساسی به طور جدی درگیر بشین
پس این تراژدی پورنوگرافیه
سعی می‌کنه تا حد امکان واقع‌گرایانه باشه
اما باید حداقل
پشتیبانی خیالی رو حفظ کنه
خب
من اول اون صبح تو لابی دیدمش
داشت تو هتل
پذیرش می‌شد
و داشت با چمدون‌هاش
دنبال پسربچه ناقل چمدون به سمت آسانسور می‌رفت
او
او هنگام رد شدن نگاهی به من انداخت
فقط یه نگاه
هیچی بیشتر
اما من به سختی میتونستم
تکون بخورم
چشمان کاملاً بسته فیلمیه
که درس فوق‌العاده دقیقی درباره فانتزی داره
او درباره خودش بهش نمیگه
و در واقع بهش خیانت میکنه
بلکه درباره خیال‌پردازی در مورد خیانت بهش میگه
با یه افسر نیروی دریایی که تو یه هتل ملاقات کردن
و همینطور ادامه داره
کل فیلم تلاش ناامیدانه اونه
برای رسیدن به فانتزی اون که با شکست تموم میشه
خیلی‌ها دوست ندارن
تو اون قصر مرموز آدمای ثروتمند
جایی که برای عیاشی‌هاشون دور هم جمع میشن، عیاشی بزرگ
اونا شکایت دارن که این عیاشی غیرجنسیه
کاملاً غیرجذاب و بدون کشش شهوانیه
اما من فکر میکنم نکته همینه
این ناتوانی مطلق خیال‌پردازی مردانه
فیلم داستان اینه که چطور
فانتزی مردانه نمیتونه به پای
فانتزی زنانه برسه
از اینکه چقدر میل و هوس
تو فانتزی زنانه زیاده
و چطور این تهدیدی برای هویت مردانه است
کجا این جنبه ازش رو تو سرگیجه پیدا میکنیم؟
اینطور نیست که برعکس تو سرگیجه
همه فعالیت‌ها از طرف اسکوتیه؟
اما من فکر میکنم دقیقاً به خاطر همینه
که فعالیتش فوق‌العاده وحشیانه و تحقیرآمیزه
اون باید کاملاً پاک کنه
زن رو به عنوان یک موجود هوس‌باز
این شرط هوس‌بازی برای اونه
«بیا زن رو نابود کنیم
بیا تحقیرش کنیم
تا فقط فانتزی من حکومت کنه«
راه حل دیگه البته
راه حل مازوخیستی هست که اینه
«بذار من ظاهر زن سلطه‌گر رو حفظ کنم
به عنوان رئیس
من نقش فرودست خودم رو قبول میکنم اما مخفیانه من اربابم
چون من سناریوی
فرودستی خودم رو مینویسم«
اما
من واقعاً دوستت دارم
و میدونی
یه چیز خیلی مهم هست
که باید هر چه زودتر انجامش بدیم
چیه؟
لعنتی
انگار فضای روانی درونی ما خیلی وحشیه
و بعضی وقتا مجبوریم عشق‌بازی کنیم
نه برای رسیدن به واقعیت، بلکه برای فرار از واقعیت
از واقعیت بیش از حد
که تو خیال‌پردازی‌هامون باهاش مواجه میشیم
اما میدونی چیه؟ همچنین نباید فراموش کنیم
از فیلم قلب وحشی، بابی پرو، تجاوز
بگو «به من تجاوز کن«
اونوقت میرم. به هیچ وجه! گمشو بیرون!
بگو! دختره، قلبتو از جاش میکنم!
بگو «به من تجاوز کن«
بگو «به من تجاوز کن!«
اونوقت میرم
بگو «به من تجاوز کن!«
زمزمه‌اش کن
بگو، بگو
بگو
بگو «به من تجاوز کن«
زمزمه‌اش کن «به من تجاوز کن«
بابی پرو وارد اتاقی میشه که دختر جوون
با بازی لورا درن در حال استراحته
و کم کم اون رو به وحشت میندازه
«به من تجاوز کن، به من تجاوز کن
به من تجاوز کن«
به من تجاوز کن
یه روزی عزیزم این کارو میکنم!
اما باید برم!
آواز بخون
گریه نکن
بابی پرو به اصطلاح لحنش رو عوض میکنه
یهو یه چهره مهربون و مودب با لبخند به خودش میگیره
و میگه «اوه ممنون از پیشنهادت
اما الان باید برم، شاید یه روز دیگه«
فقط برانگیختن فانتزی و بعد رد کردن عمل
منجر به ویرانی روانی مطلق میشه
این یه مورد تجاوز ذهنیه
که میتونه از تجاوز فیزیکی بدتر باشه
نکته تعادل شکننده‌ست
بین واقعیت و بعد فانتزی
تو فعالیت جنسی ما
معلم پیانوی میشائیل هانکه
داستان یه رابطه عاشقانه غیرممکنه
بین یه زن میانسال عمیقاً آسیب‌دیده
و شاگرد جوونش
اون به نوعی یه آدمیه
که هنوز از نظر جنسی موضوعیت پیدا نکرده
اون فاقد مختصات خیالی هوسش هست
این نشون‌دهنده چند صحنه خیلی عجیبه
تو فیلم، مثل وقتی که میره
به یه فروشگاه فیلم‌های پورنوگرافی و بعد تماشا میکنه
تو یه اتاق کوچیک بسته، یه صحنه از یه فیلم هاردکور
طوری که اون رو تماشا میکنه برای برانگیخته شدن نیست
بلکه اون رو به عنوان یه شاگرد تو یه مدرسه تماشا میکنه
اون صرفاً اون رو تماشا میکنه تا مختصات هوس‌بازی رو به دست بیاره
تا یاد بگیره چطور این کارو بکنه، چطور هیجان‌زده بشه
مفهوم فانتزی در روانکاوی
خیلی مبهمه
از یه طرف
ما جنبه آرامش‌بخش فانتزی رو داریم
معلم پیانو با جنبه مخالف بازی میکنه
فانتزی
فانتزی به عنوان انفجار هوس‌های وحشی و غیرقابل تحمل
چیزی که ما تو میانه فیلم پیدا کردیم
احتمالاً به جرأت میشه گفت
افسرده‌کننده‌ترین عمل جنسیه
در کل تاریخ سینما
انگار برای مجازات کردنش
به خاطر فاش کردن فانتزی تو نامه‌اش به اون
اون به معنای واقعی کلمه فانتزیش رو به اجرا درمیاره
تو روش عشق‌بازی کردنش با اون
که البته یعنی فانتزی برای اون از دست رفته
وقتی فانتزی از هم میپاشه، شما به واقعیت نمیرسید
شما به یه واقعیت کابوس‌وار میرسید
بیش از حد آسیب‌زا برای اینکه به عنوان واقعیت عادی تجربه بشه
این میتونه یه تعریف دیگه از کابوس باشه
جهنم اینجاست
بهشت، حداقل این بهشت منحرف، جهنمه
اینجا نمیشه فقط آب کثیف رو دور ریخت
همه این فانتزی‌های بیش از حد منحرف و غیره
و فقط بچه سالم و تمیز رو نگه داشت
همجنس‌گرا یا دگرجنس‌گرا، هر چی که هست
اما یه جور سکس عادی از نظر سیاسی درست
نمیشه این کارو کرد
چی میشه اگه بچه رو دور بریزیم و فقط آب کثیف رو نگه داریم؟
و به عنوان یه مسئله مطرحش کنیم: چطور با آب کثیف کنار بیایم
و یه نظمی به آب کثیف فانتزی‌ها بدیم
من فکر میکنم دقیقاً این اتفاق میفته
برای مثال تو آبی کیشلوفسکی
شما میتونید مردم رو سازماندهی کنید، زندگیتون رو انجام بدید
در سوگواری برای شیء از دست رفته
ژولی تو آبی کشف میکنه که شوهرش
اون چیزی نبوده که فکر میکرده
که بهش خیانت میکرده
که یه معشوقه داشته که بارداره
این ترسناک‌ترین فقدانه
جایی که همه مختصات
واقعیت شما از هم میپاشه
مسئله اینه که چطور خودتون رو دوباره بسازید
تو یه صحنه کوتاه فوق‌العاده
قهرمان زن آبی بعد از برگشتن به خونه
اونجا رو زمین پیدا میکنه
یه گروه موش تازه به دنیا اومده
که دور مادرشون میچرخند
این صحنه اون رو به وحشت میندازه
اون بیش از حد در معرض زندگی قرار گرفته
تو بی‌معنایی وحشیانه‌اش
کاری که اون در پایان میتونه انجام بده
اینه که یه فاصله مناسب نسبت به واقعیت به دست بیاره
این چیزیه که تو اون نمای دایره‌ای معروف اتفاق میفته
جایی که ما از چهره ژولی عبور میکنیم
در حالی که داره عشق‌بازی میکنه
این تعلیق جادویی
محدودیت‌های زمانی و مکانی
این شناوری آزاد تو یه فضای فانتزی
نه تنها ما رو از واقعیت دور نمیکنه
بلکه ما رو قادر میسازه به واقعیت نزدیک بشیم
اون داره مختصاتی رو کنار هم میذاره
که اون رو قادر میسازه واقعیتش رو
دوباره به عنوان معنادار تجربه کنه
انگار درس اینه
نه فقط برای مردها بلکه برای زن‌ها هم
که شما میتونید رابطه جنسی رو حفظ کنید
رابطه جنسی
فقط از طریق حمایت فانتزی
البته مسئله اینه که آیا این فانتزی دوباره ساخته شده؟
آیا این افق نهایی تجربه ماست؟
عملکرد موسیقی اینجا دقیقاً مثل یه فتیشه
یه حضور جذاب
که وظیفه‌اش پنهان کردن پرتگاه اضطرابه
موسیقی اینجا همون چیزیه که به گفته مارکس دین هست
یه جور افیون برای مردم
افیونی که باید به اصطلاح ما رو بخوابونه
ما رو تو یه جور سعادت دروغین قرار بده
که به ما اجازه میده از
پرتگاه اضطراب غیرقابل تحمل دوری کنیم
ما ژولی رو میبینیم که داره گریه میکنه اما از پشت شیشه
من فکر میکنم این شیشه نماد فانتزی دوباره ساخته شده‌ست
وسوسه میشم بگم اینا اشک‌های خوشحالین
«الان میتونم سوگواری کنم چون دیگه
مستقیماً روم تأثیر نمیذاره«
آبی این اشتراک عرفانی رو پیشنهاد میده
فانتزی دوباره ساخته شده
به عنوان حفظ رابطه ما با دنیا
اما قیمتی که میپردازیم
اینه که یه لحظه اصیل رادیکال
از پذیرش اضطراب در بنیاد
وضعیت انسانی اونجا از دست میره
اگه چیزی باشه، اضطراب در سطح آوایی
سکوته
یه جیغ خاموشه
تو پرندگان هیچکاک
وقتی که مادر البته
چه کسی جز مادر همسایه رو مرده پیدا میکنه
چشماش توسط
پرنده‌ها درآورده شده
اون فریاد میزنه اما فریاد به معنای واقعی کلمه
تو گلوش گیر میکنه
و بازگشت از سینما
به اصطلاح «زندگی واقعی«
درس نهایی روانکاوی
دقیقاً همین است
برای تجربه زندگی واقعی ما
اینکه احساسات به خودی خود
فریبنده هستند
هیچ احساس جعلی خاصی وجود ندارد
زیرا همانطور که فروید می گوید
به معنای واقعی کلمه «تنها احساسی
که فریب نمی دهد اضطراب است
تمام احساسات دیگر جعلی هستند«
بنابراین البته مشکل اینجاست
آیا ما قادریم
که در سینما با
احساس اضطراب مواجه شویم
یا اینکه سینما به خودی خود جعلی است؟
سینما هنر ظواهر است
چیزی در مورد خود واقعیت به ما می گوید
چیزی در مورد
چگونگی شکل گیری واقعیت به ما می گوید
نه اینطوری!
ریپلی
ریپلی، بجنب
ریپلی، اینجا وقت گشت و گذار نداریم
ریپلی، نه
یک نظریه قدیمی ندانم‌گرایی وجود دارد
که دنیای ما به طور کامل خلق نشده است
اینکه خدایی که دنیای ما را خلق کرده
یک احمق بود که ساعت را خراب کرد
به طوری که دنیای ما
یک آفرینش نیمه تمام است
حفره‌ها، روزنه‌ها، شکاف‌هایی وجود دارد
کاملاً واقعی نیست
کاملاً شکل نگرفته
در صحنه فوق العاده
در قسمت آخر حماسه بیگانه
رستاخیز بیگانه
وقتی ریپلی، ریپلی شبیه‌سازی شده
وارد یک اتاق مرموز می شود
با نسخه قبلی و ناموفق خود روبرو می شود
از شبیه سازی خودش
فقط یک موجود وحشت زده
یک موجود کوچک جنین مانند
سپس اشکال پیشرفته تر
در نهایت موجودی که تقریباً شبیه اوست
اما اندام هایش مانند اندام های هیولا است
مرا بکش
این بدان معناست که همیشه
تجسم های متناوب قبلی ما
آنچه که ممکن بود باشیم اما نیستیم
این نسخه های متناوب از خودمان
ما را تسخیر می کنند
این دیدگاه هستی‌شناختی است
از واقعیتی که در اینجا به دست می آوریم
گویی یک جهان ناتمام است
به نظر من این یک احساس بسیار مدرن است
از طریق چنین هستی شناسی از واقعیت ناتمام است
که سینما به یک هنر واقعاً مدرن تبدیل شد
همه فیلم های مدرن در نهایت فیلم هستند
در مورد امکان یا عدم امکان
برای ساختن یک فیلم
این داستان غم انگیز شهرک داگویل است
داگویل در کوه های راکی در ایالات متحده آمریکا بود
در اینجا جایی که جاده به پایان قطعی خود رسید
در نزدیکی ورودی معدن نقره متروکه قدیمی
ساکنان داگویل مردم خوب و صادقی بودند
و شهرک خود را دوست داشتند
با فون تریر فقط مشکل اعتقاد نیست
به این معنا که آیا مردم به طور کلی هنوز امروز اعتقاد دارند
جایگاه دین امروز و غیره
همچنین به طور انعکاسی
یا تمثیلی
سوال اعتقاد به خود سینما است
چگونه امروز مردم را
هنوز به جادوی سینما معتقد کنیم
در داگویل همه چیز صحنه سازی شده است
خب این اغلب در سینما اتفاق می افتد
اما در اینجا صحنه به عنوان
صحنه دیده می شود
داستان در داگویل، یک شهر کوچک، اتفاق می افتد
اما هیچ خانه ای وجود ندارد
فقط خطوطی روی زمین وجود دارد
که نشان می دهد این خانه است، این خیابان است
نکته مرموز این است که این مانع نمی شود
همذات پنداری ما
اگر چیزی باشد، ما را
حتی بیشتر به تنش ها می اندازد
از زندگی درونی
گریس را دیده ای؟
او در خانه من است
سرش شلوغ است؟ دیگه نه
برو تو
اینطور نیست که باور ساده لوحانه از طریق طعنه تضعیف شود
یا ساختارشکنی شود
فون تریر می خواهد با جادو جدی باشد
طعنه در خدمت این قرار می گیرد که ما را به باور برساند
باز هم گریس با کمک مردم داگویل به طور معجزه آسایی فرار کرده بود
از دست تعقیب کنندگانش
همه برای او سرپوش گذاشته بودند
از جمله چاک که مجبور شد اعتراف کند
که احتمالاً کلاه تام بود
که او به اشتباه آن را بسیار مشکوک می دانست
راز این است که حتی اگر بدانیم که فقط صحنه سازی شده است
که این یک داستان است، باز هم ما را مجذوب می کند
این معیار اساسی آن است
شما شاهد یک صحنه اغوا کننده خاص هستید
سپس به شما نشان داده می شود که این فقط جعلی است
ماشین آلات صحنه پشت آن
اما شما هنوز مجذوب آن هستید
توهم پابرجا است، چیزی واقعی وجود دارد
در توهم، واقعی تر از واقعیت پشت آن
خشم آز بزرگ و قدرتمند را برانگیخته نکنید!
گفتم فردا برگردید!
اگر واقعاً بزرگ و قدرتمند بودید
به وعده های خود عمل می کردید
آیا جرات می کنید از آز بزرگ انتقاد کنید؟
ای موجودات ناسپاس!
خودتان را خوش شانس بدانید
که من فردا به شما وقت ملاقات می دهم
به جای 20 سال دیگر!
اوه!
آز بزرگ سخن گفته است
اوه!
به آن مرد پشت پرده توجه نکنید
آز بزرگ سخن گفته است!
تو کی هستی؟
اوه، من جادوگر بزرگ و قدرتمند آز هستم
آنچه می توانیم از فیلمی مانند جادوگر شهر آز بیاموزیم
این است که کافی نیست
منطق رمزگشایی کافی نیست
کافی نیست که بگوییم «خب
این فقط یک نمایش بزرگ و تماشایی برای تحت تاثیر قرار دادن مردم است
آنچه در پشت آن است فقط یک پیرمرد فروتن است
و غیره و غیره
بلکه به نوعی
حقیقت بیشتری در این ظاهر وجود دارد
ظاهر یک تاثیرگذاری، یک حقیقت خاص خود را دارد
در مورد قلبی که به مرد حلبی قول دادی چه؟
و شجاعتی که به شیر ترسو قول دادی؟
و مغز مترسک؟
چرا هر کسی می تواند مغز داشته باشد
این یک کالای بسیار متوسط است
هر موجود بزدلی که روی زمین می خزد
یا از میان دریاهای لزج می لغزد، مغز دارد
در جایی که من از آن آمده ام، دانشگاه هایی داریم
جایگاه های یادگیری بزرگ
جایی که مردان می روند تا متفکران بزرگی شوند
و وقتی بیرون می آیند، افکار عمیقی می کنند
و با مغزهایی بیشتر از شما
اما آنها یک چیز دارند که شما ندارید: یک دیپلم
بنابراین به موجب اختیاری که
توسط Universitartus Committiartum به من تفویض شده است
E Pluribus Unum من بدینوسیله به شما اعطا می کنم
مدرک افتخاری ThD
ThD؟ آره
این دکتر تفکرشناسی است
مجموع ریشه های مربع هر دو ضلع
از یک مثلث متساوی الساقین برابر است با ریشه مربع
از ضلع باقی مانده
اوه شادی، وجد
من مغز دارم!
و این پارادوکس سینما است
پارادوکس باور
ما به سادگی باور نمی کنیم یا باور نداریم
ما همیشه به نوعی حالت شرطی باور داریم
من خیلی خوب می دانم که جعلی است
اما با این وجود اجازه می دهم از نظر عاطفی تحت تاثیر قرار گیرم
حال شما چطور است؟
آقای کارل لامل احساس می کند که کمی نامهربانانه خواهد بود
که این تصویر را بدون یک کلمه
هشدار دوستانه ارائه دهیم:
ما در شرف بازگو کردن داستان فرانکنشتاین هستیم
مردی از علم
که به دنبال خلق انسانی به شکل خود بود
بدون حساب کردن روی خدا
کسی به ما می گوید
«شما باید وحشت را تجربه کنید«
ما این کار را می کنیم
بنابراین اگر کسی از شما احساس می کند که اهمیتی نمی دهد
که اعصاب خود را تحت چنین فشاری قرار دهد
اکنون فرصت شماست که
خب، ما به شما هشدار دادیم
خانم ها و آقایان
جوان و پیر
این ممکن است یک رویه غیرعادی به نظر برسد
صحبت کردن با شما قبل از شروع تصویر
اما ما یک موضوع غیرعادی داریم
پشت پرده نه قرمز، اینجا هالیوود است
اما خود سیسیل دمیل با پرده سیاه ظاهر می شود
به ما درسی می دهد که چگونه داستان 10 فرمان
و موسی امروز اهمیت زیادی دارد
جایی که ما در حال مبارزه با خطر تمامیت خواهی کمونیستی هستیم
و غیره و غیره، همه سرنخ ها را به ما می دهد
آیا مردان دارایی دولت هستند؟
یا آنها روح های آزاد تحت امر خدا هستند؟
همین نبرد
امروز در سراسر جهان ادامه دارد
این استاد پنهان
که رویدادها را کنترل می کند
همچنین می تواند تعریف شود
به عنوان ایدئولوژی تجسم یافته
به معنای فضایی
که خواسته های ما را سازماندهی می کند
اسمت چیه؟
اسمت چیه لعنتی؟
در بزرگراه گمشده دیوید لینچ
ما مرد مرموز را داریم
که مخفف خود فیلمبردار است
حتی کارگردان
کسی را تصور کنید که
دسترسی مستقیم به زندگی درونی شما دارد
به درونی ترین تخیلات شما
به آنچه که حتی نمی خواهید در مورد خودتان بدانید
در مورد خودتان
ما قبلاً همدیگر را ملاقات کرده ایم، اینطور نیست؟
فکر نکنم
فکر می‌کنی کجا همدیگر رو دیدیم؟
تو خونت، یادت نیست؟
بهترین راه برای تصور اینکه مرد مرموز چیست
این است که کسی را تصور کنید
که از ما چیزی نمی‌خواهد
منظورت چیه الان کجایی؟
تو خونت
این خیلی دیوانه‌کننده‌ست
بهم زنگ بزن
این وحشت واقعی این مرد مرموزه
نه هیچ نیت شیطانی و اهریمنی
و غیره و غیره
فقط این واقعیت که وقتی او جلوی شماست
او، به اصطلاح، از درون شما را می‌بیند
بهت گفتم که اینجام
چطوری این کارو کردی؟
ازم بپرس
چطوری اومدی تو خونم؟
تو منو دعوت کردی
رسم من نیست جایی برم که منو نخواهند
مثل دادگاه در رمان‌های کافکاست
جایی که دادگاه یا قانون
فقط وقتی میاد که تو بخواهی
اوه!
حالا چرا اون باید این کارو بکنه؟
خیلی عجیبه! چه خبره؟
هیچکاک وسواس داشت
با این موضوع دستکاری احساسات
رویای او حتی این بود که روزی در آینده
دیگر مجبور نباشیم روایت‌ها را فیلمبرداری کنیم
مغزهای ما مستقیماً به هم متصل می‌شوند
به یک ماشین و کارگردان
فقط باید دکمه‌های مختلف را آنجا فشار دهد
و احساسات مناسب در ذهن ما بیدار می‌شوند
در ذهن ما
دارن میان، دارن میان!
کارگردانانی مانند هیچکاک
تارکوفسکی، کیشلوفسکی، لینچ چه وجه اشتراکی دارند؟
یک استقلال معین
از فرم سینمایی
فرم اینجا صرفاً برای بیان محتوای واضح نیست
پیام خاص خودش را دارد
در هیچکاک ما موتیف را داریم
از شخصی که از یک پرتگاه آویزان است
با دست شخص دیگری
اولین مثال: خرابکار
پنجره پشتی
سپس در گرفتن یک دزد داریم
یه خونه پر اون پایین داری
اجرا رو شروع کن
سپس در شمال از شمال غربی
بعد البته در سرگیجه
بنابراین ما در اینجا همان موتیف بصری را می‌بینیم
که خودش را تکرار می‌کند
فکر می‌کنم اشتباه است که به دنبال
یک معنای عمیق‌تر مشترک باشیم
برخی از نظریه‌پردازان فرانسوی
ادعا کردند که آنچه ما در اینجا با آن سروکار داریم
موتیف سقوط و رستگاری است
فکر می‌کنم این دیگه خیلی زیاده‌روی است
فکر می‌کنم آنچه ما با آن سروکار داریم
نوعی ماتریالیسم سینمایی است
که در زیر سطح معنا
معنای معنوی، بلکه معنای روایی ساده
ما به یک سطح ابتدایی‌تر می‌رسیم
از خود فرم‌ها
که با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند
تعامل، طنین‌اندازی
پژواک، تغییر شکل، تبدیل شدن یکی به دیگری
و این پس‌زمینه است
این، به اصطلاح، پس‌زمینه واقعیت اولیه است
واقعیتی که متراکم‌تر و اساسی‌تر است
از واقعیت روایی
داستانی که ما مشاهده می‌کنیم
این همان چیزی است که تراکم مناسب را فراهم می‌کند
از تجربه سینمایی
این درخت غول‌پیکری است که در سرگیجه
مادلین و اسکوتی با هم ملاقات می‌کنند
تقریباً همدیگر را در آغوش می‌گیرند، جایی که تنش شهوانی آنها
غیرقابل تحمل می‌شود
این درخت چیست؟
فکر می‌کنم این یکی دیگر از سری‌هاست
از چیزهای بزرگ هیچکاکی
مانند مجسمه‌های کوه راشمور
یا مثال دیگری بزنیم
مانند موبی دیک
این درخت صرفاً یک شیء طبیعی نیست
این در فضای ذهنی ماست
چیزی که در روانکاوی «آن چیز« نامیده می‌شود
در واقع انگار این درخت
در همان تحریف بسیار بزرگ خود
چیزی را مجسم می‌کند که از
فضای درونی ما بیرون می‌آید
لیبیدو، انرژی بیش از حد
از ذهن ما
بنابراین اینجا فکر می‌کنم
می‌توانیم ببینیم که چگونه فیلم‌ها و فلسفه
در کنار هم قرار می‌گیرند
چگونه فیلمبرداران بزرگ واقعاً ما را قادر می‌سازند
تا از نظر بصری فکر کنیم
پس از حمله پرندگان به شهر
آتشی در یک پمپ بنزین رخ می‌دهد
جایی که یک نفر کبریتی را می‌اندازد
روی بنزین
هی، مراقب باش، اون کبریت رو ننداز!
صبر کن، از اونجا برو بیرون! از بنزین دور شو!
آقا بدو! مراقب باش!
قسمت اول این صحنه کوتاه
استاندارد است: ما تبادل استاندارد را دریافت می‌کنیم
از نماهای آتش
و نماهایی از شخص، ملانی در این مورد
که به آن نگاه می‌کند
سپس اتفاق عجیبی می‌افتد
ما به بالای شهر کات می‌زنیم
ما کل شهر را می‌بینیم
ما به طور خودکار این نما را می‌گیریم
به عنوان نوعی نمای معرف استاندارد
مانند بعد از جزئیاتی که شما را گیج می‌کند
که مانع از جهت‌یابی واضح شما می‌شود
شما به یک نما نیاز دارید که مانند
شما را قادر می‌سازد نوعی نقشه شناختی داشته باشید
که در آن بدانید چه خبر است
اما سپس دقیقاً با پیروی از آن منطق
از چیز از فضای درونی
که از درون شما بیرون می‌آید
ابتدا این صداهای شوم را می‌شنویم
که صدای پرندگان است، سپس یک پرنده وارد می‌شود
پرنده دیگری وارد می‌شود
نمایی که گرفته شد
به عنوان یک نمای خنثی از دید خدا
ناگهان به یک نگاه شیطانی تغییر می‌کند
نگاه خود پرندگانی که حمله می‌کنند
و ما به آن موقعیت پرتاب می‌شویم
و دوباره می‌توانیم در اینجا از پرندگان استفاده کنیم
به عنوان آخرین قسمت
و به عقب بخوانیم
سایر صحنه‌های کلاسیک هیچکاک را به همین ترتیب
آیا دقیقاً همان اتفاق نمی‌افتد
در آنچه من صحنه نهایی در روانی می‌دانم؟
قتل دوم، قتل کارآگاه
آربوگاست
هیچکاک در اینجا به روشی بسیار ظریف دستکاری می‌کند
منطق به اصطلاح «فتیش‌های بقا«
منطق «من خیلی خوب می‌دانم اما«
ما خیلی چیزها را خیلی خوب می‌دانیم
اما واقعاً به آنها اعتقاد نداریم
بنابراین اگرچه می‌دانیم که آنها اتفاق خواهند افتاد
وقتی اتفاق می‌افتند، کمتر شگفت‌زده نمی‌شویم
در این مورد همه چیز به سمت قتل اشاره دارد
و با این وجود وقتی اتفاق می‌افتد
تعجب اگر بیشتر نباشد، کمتر نیست
به روشی استاندارد هیچکاکی شروع می‌شود
او به بالای پله‌ها نگاه می‌کند
این تبادل تنش هیچکاکی را ایجاد می‌کند
بین نگاه سوژه
و خود پله‌ها یا بهتر است بگوییم خلاء
در بالای پله‌ها که نگاه را برمی‌گرداند
که نوعی عجیب و غریب را ساطع می‌کند
تهدید غیرقابل درک
سپس دوربین فراهم می‌کند
نوعی تصویر هندسی واضح از دید خدا از کل صحنه
تصویر از کل صحنه
انگار: اینجا ما از خدا عبور می‌کنیم
به عنوان خالق بی‌طرف
به خدا در خشم الهی غیرقابل تحملش
این قتل برای ما
یک هیولای غیرقابل درک است
ما نمی‌دانیم او کیست
اما از آنجا که مجبوریم فرض کنیم
موقعیت قاتل را
به نوعی نمی‌دانیم چه کسی هستیم
انگار یک بعد وحشتناک را کشف می‌کنیم
در خودمان انگار مجبوریم به عنوان یک عروسک عمل کنیم
به عنوان ابزاری برای اراده الوهیت شیطانی دیگر
اینطور نیست که متافیزیک کلاسیک فکر می‌کند
ما خیلی وحشت‌زده هستیم که این واقعیت را بپذیریم
که موجوداتی فانی هستیم، دوست داریم جاودانه باشیم
نه، چیز واقعاً وحشتناک این است که جاودانه باشیم
جاودانگی کابوس واقعی است، نه مرگ
لرد ویدر
صدای منو می‌شنوی؟
باید لحظه دقیق را به خاطر بسپاریم
وقتی که فرد عادی روزمره
باشه، نه کاملاً روزمره، اما فرد معمولی
از آناکین اسکای‌واکر
به دارت ویدر تبدیل می‌شود
این صحنه وقتی که پزشکان امپراتور
پس از جراحات سنگین او را به دارت ویدر بازسازی می‌کنند
به دارت ویدر بازسازی می‌کنند که این صحنه‌ها
با صحنه‌های پرنسس پادمه در هم آمیخته شده است
همسر آناکین در حال زایمان است
لوک
بنابراین انگار ما شاهد هستیم
تبدیل آناکین به پدر
اما چه نوع پدری؟
یک هیولای پدر
که نمی‌خواهد آن باشد
این نفس عمیق صداست
از پدر، پدر ازلی فرویدی
این پدر زشت و بیش از حد مهم
پدری که نمی‌خواهد بمیرد
فکر می‌کنم این برای همه ما
زشت‌ترین تهدید است
که شاهد آن هستیم
ما نمی‌خواهیم پدرانمان زنده باشند
ما می‌خواهیم آنها مرده باشند
هدف نهایی اضطراب
یک پدر زنده است
این ما را به چیزی می‌رساند که واقعاً باید به آن توجه کنیم
در فیلم دیوید لینچ، یعنی چه چیزی
در فیلم‌های او باید جدی گرفته شود و چه چیزی جدی گرفته نشود
در فیلم‌های او
هی، ما بن رو دوست داریم، ما بن رو دوست داریم
به سلامتی بن! به سلامتی بن!
همسایه
به سلامتی بن
به سلامتی بن! مودب باش!
این به سلامتی بن فرانک یکی از این
چهره‌های پدری ترسناک، مضحک و زننده است.
چهره‌های پدری
جدا از فرانک در مخمل آبی، بارون هارکونن را در تل‌ماسه داریم.
ویلم دفو را در قلباً وحشی داریم.
آقای ادی را در بزرگراه گمشده داریم.
این کارو نکن!
دنبالم نیا!
دیگه دنبالم نیا! بهش بگو دنبالم نمیای
دیگه هیچوقت!
دیگه هیچوقت دنبالم نمیام. میدونی چند
تا طول ماشین برای توقف یه ماشین لازمه؟
با سرعت ۵۵ کیلومتر در ساعت؟
شش تا طول ماشین لعنتی!
یعنی ۳۲ متر لعنتی آقا!
اگه یهو مجبور میشدم ترمز کنم، بهم میزدی!
میخوام بری یه کتاب رانندگی لعنتی بگیری
و میخوام اون مادرقحبه رو بخونی!
میخوام یه تف بندازم رو سرت
فقط یه کم تف تو صورتت
چه عیشی
اما فکر میکنم این ظاهر
کمدی مضحکاً خشونت‌آمیز
فریبنده‌ست.
فکر میکنم این چهره‌های پدری مضحک
کانون توجه اخلاقی هستند.
موضوع تقریباً تمام فیلم‌های دیوید لینچ
بزن بریم!
هرچیزی که تکون بخوره رو میکنم!
یک اقتدار پدری نرمال یک مرد معمولی است
که به اصطلاح
آلت مردی را به عنوان یک نشان به تن می‌کند.
او چیزی دارد
که اقتدار نمادین او را فراهم می‌کند.
این در نظریه روانکاوی
آلت مردی است ‌ ‌- شما آلت مردی نیستید
شما صاحب آلت مردی هستید.
آلت مردی به اصطلاح چیزی است که به شما متصل است
مثل تاج پادشاه که آلت مردی اوست.
چیزی که شما به تن می‌کنید
و این به شما اقتدار می‌دهد
به طوری که وقتی صحبت می‌کنید، این صرفاً شما به عنوان یک فرد عادی نیستید
که صحبت می‌کند، بلکه خود اقتدار نمادین است
قانون، دولت که از طریق شما صحبت می‌کند.
بنابراین این چهره‌های پدری بیش از حد مضحک
این صرفاً این نیست که آنها صاحب آلت مردی هستند
که آنها آلت مردی را به عنوان نشان اقتدار خود دارند
به نوعی آنها بلافاصله خود آلت مردی هستند.
این برای زمانی است که آنها هنوز وجود دارند
یک سوژه مرد معمولی
این وحشتناک‌ترین تجربه‌ای است
که می‌توانید تصور کنید که مستقیماً
خود آن چیز باشید، فرض کنید که من یک آلت مردی هستم.
و عظمت تحریک‌آمیز
این پدر لینچی
چهره‌های پدری زننده این است که نه تنها
هیچ اضطرابی ندارند
نه تنها از آن نمی‌ترسند
بلکه از بودن آن کاملاً لذت می‌برند.
آنها موجوداتی واقعاً نترس هستند
فراتر از زندگی و مرگ
با کمال میل به اصطلاح جاودانگی خود را می‌پذیرند
انرژی زندگی غیر اخته‌شده خود را.
باشه
این به روشی بسیار زیبا نشان داده شده است
در صحنه‌ای نزدیک به پایان قلباً وحشی
جایی که بابی پرو کشته می‌شود.
وایسید حرومزاده‌ها!
اینجا پلیسه!
او خطر مرگباری را که در آن قرار دارد می‌پذیرد
با نوعی سرزندگی پرشور
و واقعاً وقتی سرش منفجر می‌شود
انگار سر آلت تناسلی را می‌بینیم
که از هم پاشیده می‌شود.
اوه، به خاطر مسیح
اوه
اون بدبخت
و سپس در پایان این چهره‌ها قربانی می‌شوند.
اوه جفری
همه چیز تموم شد جفری
ژانر سینمایی مورد علاقه جوزف استالین
موزیکال‌ها بودند
نه تنها موزیکال‌های هالیوودی، بلکه موزیکال‌های شوروی هم.
یک سری کامل وجود داشت
از به اصطلاح موزیکال‌های کولخوز.
چرا؟ باید این را عجیب بدانیم
استالین که مظهر ریاضت کمونیستی است
وحشت و موزیکال‌ها
پاسخ دوباره مفهوم روانکاوانه است
از فرامن.
فرامن نه تنها وحشت بیش از حد است
دستور غیر مشروط
تقاضای فداکاری دیگران
بلکه در عین حال هرزه‌نگاری، خنده است.
و این نبوغ سرگئی آیزنشتاین است
که این پیوند را حدس بزند.
در آخرین فیلمش
که یک پرتره رمزگذاری شده از دوران استالین است
ایوان مخوف: قسمت ۲ که به دلیل همه اینها
بلافاصله ممنوع شد.
در صحنه، صحنه منحصر به فرد نزدیک به پایان فیلم
ما تزار ایوان را می‌بینیم
در حال برگزاری یک مهمانی، سرگرم کردن خود
با به اصطلاح اوپریچنیکی‌هایش
نگهبانان خصوصی‌اش که استفاده می‌شوند
برای شکنجه و کشتن دشمنانش
اگر بخواهید پلیس مخفی کا‌گ‌ب او
در حال اجرای یک موزیکال دیده می‌شوند.
یک موزیکال زننده
که دقیقاً داستان را بازگو می‌کند
درباره کشتن بویارهای ثروتمند
دشمنان اصلی ایوان
بنابراین خود وحشت به عنوان یک موزیکال به صحنه می‌رود.
حالا همه اینها چه ارتباطی دارد
با واقعیت وحشت سیاسی؟
آیا این فقط هنر، تخیل نیست؟
نه، نه تنها محاکمات نمایشی سیاسی
در مسکو در اواسط و اواخر دهه ۱۹۳۰
اجراهای تئاتری بودند، نباید این را فراموش کنیم
آنها به خوبی به صحنه رفتند، تمرین شدند و غیره.
حتی بیشتر از آن وجود دارد
وحشتناک است، چیزی کمیک در مورد آنها وجود دارد.
وحشت آنقدر بی‌رحمانه بود که قربانیان
کسانی که مجبور بودند اعتراف کنند و خواستار مجازات اعدام شوند
برای خودشان و غیره
از حداقل کرامت خود محروم شدند
به طوری که مانند عروسک‌ها رفتار می‌کردند
آنها در گفتگوهایی شرکت می‌کردند که واقعاً شبیه
از آلیس در سرزمین عجایب به نظر می‌رسید.
آنها مانند شخصیت‌هایی از یک کارتون رفتار می‌کردند.
دشمن شماره یک مردم
امروز به خاطر جنایاتی که مرتکب شده‌اید محاکمه می‌شوید
که مرتکب شده‌اید
ما قصد داریم گناهکار بودن شما را ثابت کنیم!
فقط سعی کن تبرئه بشی
در اواسط دهه ۳۰
استودیوهای والت دیزنی تولید کردند
یک کارتون باورنکردنی
به نام روز داوری پلوتو
خفه شو! که در آن
سگ معروف پلوتو
به خواب می‌رود و در خوابش
مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد
تسخیر شده توسط رویای
گربه‌ها
که همه در گذشته قربانیان او بودند
مورد آزار و اذیت او قرار می‌گیرند و او را به دادگاه می‌کشانند
جایی که یک محاکمه سیاسی مناسب و واقعاً استالینیستی
در حال انجام علیه او است.
ما به اندازه کافی دیده‌ایم و شنیده‌ایم
هیئت منصفه وظیفه خود را انجام دهید
فقط تماشا کنید که ما کار خود را انجام می‌دهیم
ما متهم را گناهکار می‌دانیم
او گناهکار است، او گناهکار است
گناهکار
گناهکار گناهکار گناهکار
قانون نه تنها شدید، بی‌رحم و کور است
در عین حال ما را مسخره می‌کند
یک لذت زننده وجود دارد
در اجرای قانون
توهم اساسی ما امروز
این نیست که به چیزی که فقط یک داستان است باور داشته باشیم
که داستان‌ها را خیلی جدی بگیریم
برعکس
این است که داستان‌ها را به اندازه کافی جدی نگیریم
فکر می‌کنید این فقط یک بازی است
این واقعیت است
این واقعی‌تر از آن چیزی است که به نظر شما می‌رسد
به عنوان مثال، افرادی که بازی‌های ویدیویی انجام می‌دهند
آنها یک شخصیت روی صفحه نمایش را اتخاذ می‌کنند
یک سادیست، متجاوز جنسی، هر چیزی
ایده این است که در واقعیت من یک فرد ضعیف هستم
بنابراین برای اینکه
برای تکمیل ضعف زندگی واقعی‌ام
من تصویر نادرست را اتخاذ می‌کنم
از یک فرد قوی و از نظر جنسی بی‌بندوبار
و غیره و غیره
اما بنابراین این یک خوانش ساده‌لوحانه خواهد بود
من می‌خواهم قوی‌تر و فعال‌تر به نظر برسم
زیرا در زندگی واقعی من یک فرد ضعیف هستم
اما اگر آن را به روشی مخالف بخوانیم چه؟
که این قوی
متجاوز جنسی وحشی، هر هویتی خود واقعی من است
به این معنا که این حقیقت روانی خود من است؟
و اینکه در زندگی واقعی به دلیل محدودیت‌های اجتماعی
و غیره من قادر به اجرای آن نیستم
به طوری که دقیقاً به این دلیل که فکر می‌کنم این فقط یک بازی است
این فقط یک شخصیت، یک تصویر از خود است که من اتخاذ می‌کنم
در فضای مجازی من می‌توانم آنجا باشم
بسیار صادقانه‌تر
من می‌توانم در آنجا هویتی را اجرا کنم
که بسیار نزدیک‌تر به خود واقعی من است
ما به بهانه یک داستان نیاز داریم
تا آنچه را که واقعاً هستیم به صحنه ببریم
استاکر فیلمی درباره یک منطقه است
یک فضای ممنوعه
جایی که آوارها، بقایای بیگانگان وجود دارد
که از ما بازدید می‌کنند
و استاکرها افرادی هستند که در
قاچاق خارجیانی که می‌خواهند بازدید کنند تخصص دارند
به این فضا که در آنجا اشیاء جادویی زیادی به دست می‌آورید
اما اصلی‌ترین آنها اتاق است
در وسط این فضا
جایی که ادعا می‌شود
آرزوهای شما محقق خواهند شد
تضاد بین سولاریس و استاکر واضح است
در سولاریس ما دستگاه نهاد را به عنوان یک شیء دریافت می‌کنیم
که کابوس‌ها، آرزوها، ترس‌های شما را محقق می‌کند
حتی قبل از اینکه شما آن را بخواهید، به اصطلاح
در استاکر برعکس است
یک منطقه که در آن آرزوهای شما
عمیق‌ترین آرزوها محقق می‌شوند
به شرطی که شما قادر باشید
آنها را فرموله کنید که البته
شما هرگز قادر نیستید که چرا همه شکست می‌خورند
هنگامی که به آنجا در مرکز منطقه می‌رسید
راه حل تارکوفسکی برای این تنش
آن، تاریک‌اندیشی مذهبی است
راه خروج از این بن‌بست، ژست از خودگذشتگی است
دو فیلم آخرش، نوستالژیا و ایثار
هر دو با یک ژست خودکشی‌وار از قهرمان به پایان می‌رسند
اما فکر نمی‌کنم این چیزی باشد که تارکوفسکی را جالب می‌کند
چیزی که او را جالب می‌کند، خودِ فرم است
فیلم‌هایش
تارکوفسکی از این عنصر مادی استفاده می‌کند
از تراکم پیشا روایی
خودِ زمان
ناگهان وادار می‌شویم حس کنیم
این لختی و یکنواختی زمان را
زمان فقط یک رسانه نوری خنثی نیست
که در آن اتفاقات رخ می‌دهند
ما خودِ تراکم زمان را حس می‌کنیم
چیزهایی که می‌بینیم، بیشتر نشانه‌های زمان هستند
او حتی با انسان‌ها هم این‌گونه رفتار می‌کند
اگر به چهره منحصربه‌فرد خودِ استاکر نگاه کنیم
چهره کسی است که در معرض تشعشعات بیش‌ازحد قرار گرفته
و انگار در حال پوسیدن و از هم پاشیدن در عین زنده بودن است
این از هم پاشیدگی است
از بافت مادی خودِ واقعیت
که عمق معنوی را فراهم می‌کند
سوژه‌های تارکوفسکی وقتی دعا می‌کنند
به بالا نگاه نمی‌کنند، به پایین نگاه می‌کنند
حتی گاهی اوقات، مانند استاکر
سرشان را مستقیماً روی زمین می‌گذارند
اینجا فکر می‌کنم تارکوفسکی بر ما تأثیر می‌گذارد
در سطحی که بسیار عمیق‌تر است
برای تجربه ما بسیار حیاتی‌تر است
از تمام موتیف‌های معنوی استاندارد
از بالا بردن خودمان بالاتر از واقعیت مادی و غیره
هیچ چیز خاصی در مورد منطقه وجود ندارد
صرفاً مکانی است که یک حد معین در آن تعیین شده است
شما یک حد تعیین می‌کنید، یک منطقه معین قرار می‌دهید
از محدودیت و اگرچه چیزها
دقیقاً همان‌طور که بودند باقی می‌مانند
به عنوان مکانی دیگر درک می‌شود
دقیقاً به عنوان مکانی که بر آن
می‌توانید باورهای خود را فرافکنی کنید
ترس‌هایتان، چیزهایی از فضای درونی‌تان
به عبارت دیگر، منطقه در نهایت
همان سفیدی است
پرده سینما
روشنایی‌های شهر چاپلین یکی از آن شاهکارهایی است
که واقعاً برای افراد خبره بسیار پیچیده است
برای خبره‌ها
این یک فیلم فریبنده ساده است
وقتی مجذوب آن می‌شویم
تمایل داریم پیچیدگی آن را از دست بدهیم
و ظرافت شدیدش را
از همان صحنه اول فیلم
مختصات را ارائه می‌دهد
این نوعی میکروکاسم از کل هنر چاپلین است
منبع نبوغ کمیک چاپلین چیست؟
وضعیت کمیک کهن الگویی چیست
در فیلم‌های چاپلین؟
اشتباه گرفته شدن با کسی است
یا عملکرد به عنوان یک نقطه آزاردهنده
به عنوان این لکه آزاردهنده
او دید را مخدوش می‌کند
بنابراین او می‌خواهد خود را پاک کند تا از تصویر خارج شود
یا مردم حتی به او توجه نمی‌کنند
بنابراین او می‌خواهد مورد توجه قرار گیرد
یا اگر او را درک کنند
بد درک می‌شود
به عنوان چیزی که نیست، شناسایی می‌شود
ولگرد به اشتباه شناسایی می‌شود
توسط یک دختر نابینای زیبا که در حال فروش گل است
در گوشه خیابان
به عنوان یک میلیونر
او بازی را می‌پذیرد
به او کمک می‌کند، حتی پول می‌دزدد
تا هزینه عمل جراحی او را برای بازگرداندن بینایی‌اش بپردازد
سپس پس از گذراندن مجازات
و بازگشت، سعی می‌کند او را پیدا کند
و فکر می‌کنم این استعاره‌ای است
از مخمصه ما
اغلب اوقات وقتی کسی را دوست داریم
او را همان‌طور که هست نمی‌پذیریم
آن شخص در واقعیت است
او را تا جایی می‌پذیریم که این شخص
متناسب با مختصات فانتزی ما باشد
ما به اشتباه شناسایی می‌کنیم
او را، به همین دلیل وقتی کشف می‌کنیم
که اشتباه می‌کردیم، عشق می‌تواند به سرعت به خشونت تبدیل شود
هیچ چیز خطرناک‌تر نیست
برای فرد مورد علاقه کشنده‌تر
از اینکه دوست داشته شود
نه برای آنچه که هست
بلکه برای مطابقت با ایده‌آل
در این مورد، عشق همیشه عشق تحقیرآمیز است
در اینجا فقط ولگرد نیست
به عنوان چهره‌ای در روایت فیلم
خود را در معرض دید دختر محبوبش قرار می‌دهد
همزمان چاپلین است
به عنوان بازیگر/کارگردان
خود را در معرض دید ما، مردم، قرار می‌دهد
«من بی‌شرم هستم، خودم را به شما عرضه می‌کنم
اما در عین حال می‌ترسم»
نبوغ واقعی چاپلین
در این نهفته است که او چگونه توانست
این لحظه روانشناختی را به صحنه ببرد
از تشخیص
در سطح فرم، موسیقی
جنبه بصری و در عین حال
در سطح بازیگری
وقتی دو دست به هم می‌رسند
دختر بالاخره او را تشخیص می‌دهد
برای آنچه که هست
این لحظه همیشه بسیار خطرناک است
رقت‌انگیز
معشوق از قاب خارج می‌شود
از مختصات ایده‌آل شده
سرانجام در آنجا در معرض دید قرار می‌گیرد
در برهنگی روانشناختی خود
«من اینجا هستم، همان‌طور که واقعاً هستم»
و فکر نمی‌کنم مجبور باشیم آن را به عنوان یک پایان خوش بخوانیم
نمی‌دانیم چه اتفاقی خواهد افتاد
حروف «پایان» را داریم
صفحه سیاه، اما آواز ادامه دارد
انگار که احساسات اکنون خیلی قوی هستند
از خودِ قاب سرریز می‌شود
برای درک دنیای امروز
ما به معنای واقعی کلمه به سینما نیاز داریم
فقط در سینماست که به آن می‌رسیم
آن بعد حیاتی که ما آماده نیستیم
در واقعیت خود با آن روبرو شویم
اگر به دنبال چیزی هستید که در واقعیت
واقعی‌تر از خود واقعیت باشد
به داستان سینمایی نگاه کنید
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.