..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[مرد] هوم. خوبه. ‫“من که بچه نیستم، عزیز من.”
‫بچه که نیستم، عزیز من.
‫“همه‌چی رو درباره خز و خون ‫می‌دونم.”
‫همه‌چی رو درباره خز و خون ‫می‌دونم.
‫- “کجا پیش اومد؟” ‫- کجا پیش اومد؟ صندلی عقب؟
‫- (دختر) چی کجا پیش اومد؟ ‫- مهمونی اصلی. مجبورت کرد؟
‫یک بار دیگه انجامش می‌دیم. ‫“مهمونی اصلی. ببینم، مجبورت کرد؟”
‫مهمونی اصلی. مجبورت کرد؟
‫”یا تکیه دادی عقب”
‫یا تکیه دادی عقب و گفتی هرچه بادا باد.
‫“یا تکیه دادی عقب و گفتی ‫هرچه بادا باد.”
‫یا تکیه دادی عقب و گفتی هرچه بادا باد؟
‫[از بچه‌های تیم بود ‫یا همون یارو با آچارچرخ؟]
‫از بچه‌های تیم بود، ‫یا همون یارو با آچارچرخ؟
‫[خوبه. کمی عصبانی‌تر ‫"از بچه‌های تیم بود؟]
‫از بچه‌های تیم بود، ‫یا اون یارو با آچارچرخ؟
‫- عالی بود. کات. ‫- [مرد #2] کات.
‫وینیپگ
‫وینیپگ شگفت‌انگیز
‫سلام به شهر من، ‫سلام به خونه
‫دنیایی که می‌چرخه و می‌چرخه
‫وینیپگ
‫وینیپگ شگفت‌انگیز
‫جایی که به‌ آن متعلق ام
‫و ترانه‌‌ی شاد و بلندش
‫لبریز از شادمانی‌ست.
دوستانم اینجان و چهره‌های مهربان
‫و مردمی که مشتاق آشنایی‌شانم.
‫خاطرات، جاهای آشنا
‫با تابشی تسلی‌بخش
‫وینیپگ
‫وینیپگ شگفت‌انگیز
‫این‌جا خبری باغ عدن نیست
‫با این‌حال خانه‌ست، خانه‌ی دلنشین من
‫[صدای فش‌فش و جغ‌جغ]
‫- [ صدای جرنگ زنگ ] ‫- [ صدای سوت بخار ]
‫[ مرد] .‫همه سوار شن
‫[صدای جرنگ زنگ]
‫[ پُف‌پُف موتور بخار]
‫[ سوت قطار]
‫وینیپگ
‫{وینیپگ}
‫وینیپگ برفی و خوابگرد
‫خانه‌ی من در تمام عمرم.
‫در تمام زندگی‌م.
‫باید ترکش کنم.
‫باید همین حالا ترکش کنم.
‫اما چطور می‌شه ‫از شهر خودت فرار کنی؟
‫چطور باید برای چنین کار ترسناکی ‫به قدر کافی هوشیار شد؟
‫و چطور می‌شه راه فرار رو پیدا کرد؟
‫بزرگ‌ترین شبکه‌ی راه آهن شهری تمام دنیا.
‫شریان‌ها. رگ‌های آهنی.
‫راه‌های فرار.
‫قطار رویایی.
‫پُف‌پُف [قطار]. خواب دیدن.
‫پف‌پف وقت خواب...
‫بیرون از دامانِ شهر.
‫دور از دامانی که توسط رود ‫فورکس، رِد (سرخ)
‫و آسین‌بوان ترسیم می‌شه.
‫رود فورکس
‫آسین‌بوان و رود سرخ./i>
‫رودهایی که جانور و شکارچی رو مانند هم،
‫به سمت گذرگاه‌های لب آب می‌رونه.
‫فورکس. دامان
‫فورکس
‫دامان
‫فورکس. دامان
‫به همین دلیله که ما این‌جا هستیم... ‫درست همین‌جا،
‫درست در مرکز قاره.
‫قلبِ قلبِ قاره.
‫[ سوت قطار ]
‫دامان تسخیرشده. ‫دامان پشمی.
‫دامان مادرم.
‫شریان‌ها. ‫فورکس در زیر فورکس.
‫بومی‌های کانادا قصه‌ای دارن که می‌گه،
‫اون‌‌پایین، چندشاخگی‌هایی مخفی وجود داره...
‫دو رودخونه‌ی مخفی به‌ هم می‌رسن...
‫درست در زیر آسین بوان و رِد،
‫و این دو رودخونه‌ی جفت‌شده ‫دارای قدرتی بسیار خارق‌العاده ان.
‫جانورها، شکارچی‌ها، مسیرهای قایق‌رو
‫آب و ریل‌کشی‌ها...
‫دلیل حضور ما در اینجان.
‫[ صدای سوت ]
‫ایستگاه رو ترک می‌کنیم.
‫اگر دهه‌ها پیش از این‌جا رفته بودم چطور؟
‫چی می‌شد؟ چی می‌شد؟
‫وینیپگ همیشه زمستونه.
‫همیشه زمستون
‫همیشه خواب‌آلود
‫وینیپگ
‫وینیپگ وینیپگ
‫[ صدای سوت ]
‫ریل‌های قطار با ریل‌های تراموا ‫تلاقی می‌کنند،
‫و از پی اون با خیابون‌ها و کوچه‌ها.
‫همه‌چیز زیر لایه‌های،
‫زمان، آسفالت، و برفه.
‫آیا این شاه‌رگها هنوز سر جای خودشون هستن؟
‫آیا هرشب بیرون می‌آن و ‫هر سپیده‌دم مدفون می‌شن؟
‫ما وینیپگی‌ها سرگشته‎ی [احساسات] ‫نوستالژی هستیم،
‫درواقع هیچوقت اطمینان کامل نداریم.
‫خودم که نسبت به هیچی مطمئن نیستم،
‫جز اینکه بعد از یک عمر تلاش ‫و کُلی تلاش نافرجام...
‫این‌بار دارم برای همیشه می‌رم - دوباره.
‫[ صدای سوت قطار ]
‫در سال‌های ابتدایی وینیپگ
‫راه‌آهن کانادا پسیفیک ‫حامی برنامه‌ی جستجوی گنج سالیانه شده بود.
‫لازمه‌ی این مسابقه ‫شهرگردی روزانه‌ی شهروندها
‫و زیر-و-رو کردن خیابون‌ها و محله‌ها بود.
‫جایزه‌ی نفر اول بلیت یک‌طرفه‌ی قطار بعدی ‫به خارج از شهر بود.
‫ایده‌ی اصلی این بود که وقتی یک‌نفر تمام روز
‫شهرش رو از نزدیک تماشا کنه، ‫دیگه دلش نمی‌خواد ترکش کنه.
‫و بفهمه گنج اصلی در تمام مدت ‫همین‌جا بوده.
‫و بگید چی؟
‫هیچ‌کدوم از برنده‌های جستجوی گنج ‫سوار قطار نشدن و جایی نرفتن.
‫حتی یک‌نفر. ‫صد سال سیاه.
‫[صدای بوق ماشین ]
‫خب من به گنج‌بازی نیازی ندارم. ‫بلیت خودم رو دارم.
‫فقط باید راهم رو از میون شهر بگیرم،
‫از میون هرچیزی که دیدم و زندگی کردم،
‫هرچیزی که دوست داشتم و فراموش‌ش کردم.
‫[ صدای سوت قطار ]
‫از میون شبنم غلیظ و خزپوشیده، ‫.به طرف حریم [مرزی] شهر
‫و حالا در راه هستم. ‫سوی بیرون از این‌جا.
‫بیرون از،
‫قلبِ قلبِ قاره،
‫دامان پشمالو، خزپوش، یخ‌زده.
‫فورکس. ‫حیوانات، شکارچی‌ها.
‫قایق‌روها، قطارها، و مادر.
‫ما به‌خاطر این چیزها اینجا ایم.
‫به‌خاطر این چیزها اینجا موندیم.
‫به‌خاطر این چیزهاست که من دارم می‌رم.
‫این‌ها همون چیزهایی هستن که ‫به من کمک می‌کنن تا از اینجا برم.
‫فورکس، دامان، خزه.
‫فورکس. دامان. خزه.
‫گاه-و-بی‌گاه سر-و-کله‌ی مادر ‫در قطار پیدا می‌شه
‫برای چک کردن مسافرها.
‫مادر من -
‫ نیرویی به قوت تمام قطارهای مانیتوبا،
‫همیشگی مثل زمستون. ‫کهن مثل [بوفالوی] بایسون.
‫خارق‌العاده مثل خود فورکس.
‫دامان او - قطبی مغناطیسی‌ست.
‫مثل مسیری که نمی‌تونم ‫برای مدت طولانی ازش منحرف بشم.
‫حتما خواب‌آلودگیه که وینیپگی‌ها رو این‌جا ‫نگه می‌داره.
‫کاش بتونم بیدار بمونم، ‫به جایی که دارم می‌رم توجه کنم
‫همین‌طور به جایی که قبلا بوده ام، ‫و از اینجا برم.
‫بیدار بمون.
‫[زمزمه] ‫بیدار بمون. بیدار بمون.
‫همین‌طور که خوابیده ایم راه می‌ریم،
‫همین‌طور که راه می‌ریم، خواب می‌بینیم.
‫نرخِ خواب‌گردی توی وینیپگ
‫ده برابر بقیه شهرهای دنیاست.
‫ما هرجایی که پا بگذاریم، ‫خوابش رو هم می‌بینیم.
‫و به هرجایی که خوابش رو می‌بینیم، ‫پا می‌گذاریم.
‫ما همیشه‌ی خدا سرگردونیم.
‫گیج-و-ویج.
‫ایستاده در خواب، ‫وینیپگی بودن همانا و شهروند شب بودن همان.
‫شبِ وینیپگ...
‫چرا اینجوریه؟
‫چرا ما این‌قدر خواب‌آلوده ایم؟
‫آخه چرا نمی‌تونیم چشم‌هامون رو باز کنیم؟
‫آیا به‌طور استعاری، این ماجرا ‫به چندشاخگی رودخانه‌ها مربوطه؟
‫یا تاثیر بیومغناطیسی ‫بایسون‌های [منطقه‌ی] ما؟
‫یا نورهای قویِ شمالی؟
‫نمی‌دونیم.
‫می‌خوابیم.
‫[ وزش باد ]
‫خواب‌گردی می‌کنیم.
‫روی پله‌های قدیمی ظاهر می‌شیم،
‫خونه‌های قدیمی...
‫خونه‌های قدیمی خودمون...
‫یا [خونه‌ی] عزیزان‌مون...
‫طبق قانون مدنی، مجاز به حمل کلید ‫[این خونه‌ها] هستیم،
‫[کلید] خونه‌های رویایی و قدیمی...
‫و این نشونی‌های قدیمی و رویایی...
‫و اون‌هایی که تو این خونه‌های ‫قدیمی زندگی می‌کنن...
‫همیشه باید به یک خواب‌گرد گم‌شده، ‫پناه بدن.
‫باید پناهش بدن تا هوش-و-حواس ‫اون سرگشته سر جاش بیاد.
‫این قانونِ وینیپگه.
‫این نشونی‌های قدیمی و رویایی...
‫کلیدها.
‫کلیدها!
‫وینیپگ.
‫خانه.
‫برعکسِ باقی خواب‌گردها، که با خودشون
‫یک دسته‌کلید بزرگ دارن،
‫کلیدهای تموم اون نشونی‌های قدیمی...
‫من همیشه و همیشه فقط یک کلید ‫با خودم دارم:
‫کلید پلاک هشتصد خیابان اِلیس.
‫خانه.
‫رویاها.
‫رویا دیدن.
‫هرشب همون رویای شیرین همیشگی رو ‫می‌بینم...
‫که برگشتم به خونه‌ی بچگی‌هام.
‫بزرگ‌ترین خونه‌ی محله بود.
‫همین‌طور عجیب‌ترین.
‫هم به این عجیب-و-غریب بودنش می‌نازیدم، ‫هم ازش خجالت می‌کشیدم.
‫بستگی داشت کی من رو ‫موقع ورود به خونه ببینه.
‫چون درواقع سه بنا ‫در یکی خلاصه شده بود.
‫ضایع‌ترینش، ‫یک سالن زیبایی بود...
‫که مادر و خاله لیل می‌گردوندنش.
‫یک سوئیت هفت-اتاقه‌ی بی‌در-و-پیکر اون عقب، ‫برای مادربزرگ و خاله...
‫و اون بالا، چندین اتاق‌خواب بیبی-بومر* *نسل انفجار جمعیت
‫برای مادر، پدر، سه خواهر و برادر -
‫راس، کام، و جَنِت -
‫و توبی، چیواوای ما...
‫چیواوای هفت-کفن-پوسونده‌ی ما.
‫[ وغ وغ سگ ]
‫یک خونه‌ی مکعبیِ بزرگ.
‫خونه‌ای به غایت شاد.
‫ مونده بودم که بزرگ شدن تو ‫یک آرایشگاه چه تاثیری روم گذاشته.
‫آرایشگاهی که مادرم سال 1940 طراحی کرده بود.
‫[ صدای تافت مو ]
‫از اون سر-و-صداها خوشم می‌اومد، ‫مغازه همیشه پر بود از صدای...
‫حرف‌های خاله‌زنکی، خنده، ‫جر-و-بحث، قیچی‌کاری
‫صدای تق-و-توق سینی‌های ‫روی زمین افتاده...
‫زنگوله‌ی در، ‫زنگ خوردن همیشگی تلفن...
‫جیغ-و-ویغ.
‫صدای جیغ-و-داد ‫بالاتر از صدای غرش خشک‌کن‌ها.
‫تندیِ بوی لوسیون همیشه در هوا ‫پیچیده بود،
‫یا به‌خاطر اسپری‌ها، هوا تار بود.
‫ابری، ابری، ابری از اسپری‌های مو.
‫کلاه، کلاه ایمنی.
‫کوتاه کردن مو.
‫شکنجه‌ی مو...
‫کلاه ایمنی. ‫خشک‌ کردن مو.
‫کلاه ایمنی. ‫روفیدن مو.
‫سقوط تارهای مو، هنگام روفیدن،
‫که به زیرزمین می‌رسیدند.
‫هواکش به طبقه‌ی بالا راه داشت، ‫و صاف به اتاق من می‌رسید.
‫و تک‌تک واژه‌هایی رو که در گفتگوهای ‫[قلمروی] حکومت زنان
‫دنبال هم می‌دویدند برای من می‌آورد.
‫در مدرسه، ‫بوی محصولات آرایشی می‌دادم
‫پمادهای سنین پیری، لوسیون‌های پیری.
‫بوی خمیر ذرت و باربیساید می‌دادم...
‫بوی پودر تالک و کُرست.
‫[بوی] پالتوها و کیف‌های خزدار، ‫حتی داخل کیف‌ها!
‫بوی باد-و-بروت و بی‌چارگی زنانه.
‫من تحت تاثیر این چیزها قد کشیدم، ‫و شدم اینی که هستم.
‫این مغازه رو همیشه دوست خواهم داشت.
‫خانه‌ی مکعبی سفید.
‫دیدن خواب این خونه تمومی نداره.
‫از وقتی فروختیمش عوض شده.
‫تو رویاهای من هم مرتب عوض می‌شه.
‫شکل‌های جدید - آشنا ولی گیج‌کننده.
کلی نشونی‌های دیگه‌ ‫به‌جای پلاک 800 خیابون الیس ظاهر می‌شن.
‫کوچک‌تر، بلندتر، تیره‌تر...
‫کوتاه‌تر، قدیمی‌تر، بزرگ‌تر.
‫اما هیچ‌کدوم [همون] خونه‌ی من نیست.
‫[ صدای بوق قطار ]
‫خانه.
‫رویاها شیرین ان، ‫در خانه، در خانه.
‫اما بیداری چه تلخ، تلخ، تلخ.
‫[ زوزه‌ی باد ]
‫تلخی.
‫تلخی‌ای به شیرینی سردی زمستون‌های ما.
‫ما [ساکن] سردترین شهر جهان ایم.
‫این سرما برای آدمی که پذیراش باشه ‫عجب جادویی داره.
‫این شهر عجب هوای پاک و جون‌بخشی ‫برای کسی که می‌خواد ریه‌هاش رو از اون پر کنه داره
‫شادی. ‫شادی خیره‌کننده‌ی هوای آزاد.
‫برای هرکسی که دست‌کش‌هاش رو دست می‌کنه ‫تا اون رو در آغوش بگیره...
‫و تک‌تک دونه‌های مسرت‌بخش برف رو می‌چلونه.
‫اون قدیم‌ها تو سال 1906، ما وینیپگی‌ها ‫شهربازی خودمون رو ساختیم...
‫لونا پارک خودمون، ‫سرزمین‌ رویاهای خودمون.
‫هیچوقت نمی‌فهمی اما...
‫مابین خیابون‌های آبرِی و دومینیون ‫در وست اند وینیپگ...
‫مابین خیابون پورتِج و آسینابوان...
‫بساط زمین بازی‌های بزرگ و دائمی پهنه، ‫پر از چیزهای عجیب-و-غریب.
‫ترن هوایی‌های یخ‌زده، ‫چرخ و فلک‌هایی که...
‫نیمی از سال پوشیده از برف‌ریزه ان.
‫یک شهربازی برای ما ‫وینپگی‌های زمستانی.
‫شهربازی‌ای که ‫ما رو خوشحال نگه می‌داره.
‫مثل رویا. مثل رویا.
‫باید بیدار بشم، ‫و چشم‌هام رو یک‌جوری باز نگه دارم.
‫باید از این‌جا برم. ‫باید از این‌جا برم.
‫چی می‌شه؟
‫چی می‌شه اگه از رفتنم فیلم بگیرم؟
‫وقت کارهای افراطیه.
‫باید شهربازی* خودم رو بسازم.
‫همون‌جا در پلاک 800، الیس.
‫برای جشنی که به مناسبت...
‫65مین سالگرد ازدواج پدر و مادرم ‫برگزار می‌شه...
‫خونه‌ای که توش بزرگ شدم رو، ‫یک ماه اجاره‌ی ثانویه کردم.
‫مادر، مثل همیشه پایه بود.
‫مشتاق بود تا در گذشته‌ی خونه‌ش ‫سرکی بکشه.
‫چند تا باربر آوردم. با تخفیف مالیاتی. ‫من فیلم‌ساز هستم.
‫فقط این‌جا می‌تونم به‌طور شایسته،
‫کهن‌الگوهای تاریخی خانواده‌م رو ‫بازسازی کنم.
‫فقط در این‌جا می‌تونم جوهر چیزی که
‫طی این جریان من رو در ‫وینیپگ نگه می‌داره برجسته کنم.
‫و احتمالا به محض این‌که این برجسته‌سازی
‫از طریق بازآفرینی [تجربه‌ی] ‫ضبط شده، کامل شه...
‫می‌تونم خودم رو از قدرت شریر ‫خانواده و شهر خلاص کنم...
‫و یک‌بار و برای همیشه از این‌جا فرار کنم.
‫جدا از ضبط کردن همه‌چیز، ‫یک گزارشنامه‌ی دقیق کنار دستم دارم...
‫و این شیرجه‌ی عجیب به گذشته رو ثبت می‌کنم.
‫باید حدود 1963 باشه، ‫زمانی که به نظرم...
‫با احتمال قریب به یقین، ‫کلید تمام خاطرات و احساساتی رو که
‫تا به امروز من رو از پا انداخته، ‫در خودش پنهون کرده.
‫در سالن قدیمی خونه، مادر ‫همه‌چی رو می‌گذاشت همون‌جایی که قبلا بود.
‫تلویزیون قدیمی سیاه‌سفید یک گوشه...
‫گلدون‌ها، کاناپه‌ی بنجل، مبل راحتی.
‫یک ماه تموم، ‫باید تو اتاق خواب قدیمی‌م می‌خوابیدم...
‫هنوز کنده‌کاری حروف "YUG" ‫با خط ناخوانا بالای در بود...
‫[پس سانتا می‌فهمه که من اینجام]
‫همه‌چیز مثل بچگی‌هام شده.
امکان حضور پدرم در این تجربه نبود...
‫و تصمیم گرفتم از این آزمایش ‫بیرون نگه‌ش دارم.
‫از 30 سال پیش که مُرد، مادرم بدجوری دلتنگشه ‫و تلاش می‌کنه برای حضور او رای من رو بزنه.
‫به این توافق رسیدیم که ‫وانمود کنیم مثلا او رو از خاک درآوردیم،
‫و در سالن پذیرایی زیر یک پشته خاک ‫که زیر قالی پنهون شده خاک کردیم.
‫انگار که با این کار می‌شد ‫یک‌جورایی تطمیعش کرد.
‫برای بازآفرینی‌هایی که نگرانم می‌کردن،
‫بازیگر استخدام کردم تا نقش برادرهام،
‫و خواهرم رو بازی کنن.
‫پیدا کردن این بازیگرها سخت نیست. ‫یعنی، من می‌تونم جایگزین‌هایی گیر بیارم
‫که همسانِ [آشنای ناآشنای] ‫شخصیت‌های اصلی قدیمی باشن.
‫خواهرم جنت، در سال 1967 ‫مدال طلای مسابقات آمریکای شمالی رو داشت...
‫و حالا عضو تالار مشاهیر ورزشی مانیتوبا شده.
‫برادرم کامرون، در 1963، ‫وقتی 16 سالش بود مرد.
‫برادرم راس، ‫همیشه تو دانشگاه شاگرد اول بود.
‫سگم توبی، 11 سال عمر کرد.
‫و هیچوقت کاملا تربیت خونگی نشد.
‫قراره نقشش رو سگ دوست‌دخترم، اسپنکی ‫بازی کنه.
‫- به‌جای همه‌ بازیگر داشتیم، غیر از مادر. ‫- این‌جا تنها جاییه که خوشخال بودیم.
‫لحظه آخر، زنی که این‌جا رو به‌م اجاره داد ‫گفت قصد رفتن نداره.
‫- این کارش برای من ضدحال بود. ‫- همه‌ی وسایل قدیمی‌مون رو سنگین سبک کردم.
‫به نظر آزمایش خوبی از آب درمی‌اومد.
‫چند ساعت اول رو با یک کار آسون شروع کردیم، ‫و همه...
‫بازیگرها، مادر، و خانم عجیبی ‫که خونه رو ترک نمی‌کرد -
‫همه به قدر کافی تو سالن پذیرایی قدیمی ‫راحت بودن که جمع شن کنار تلویزیون
‫تا تنها نمایش تلویزیونی که توی وینیپگ ‫ساخته شده بود رو تماشا کنن.
‫سعی نکن خرم کنی.
‫همه‌ش حرف مفته، حرف مفت. ‫فقط حرف زدن بلدی.
‫این تو بمیری از اون تو بمیری‌ها نیست.
‫یک سریال تلویزیونی ‫روزانه بود به اسم "LedgeMan" ‫*مرد لبه‌ای
‫و مادرم از 1956 نقش اصلی زن این سریال بود.
‫فکر نکن نمی‌دونن تو چقدر ترسو و بچه ای...
‫و همیشه می‌خواهی لج-و-لجبازی کنی.
‫خیلی از خودراضی هستی...
‫باعث شدی زونا بگیرم و از ‫همه‌ی خبرنگارهای اون پایین
‫توهین و تحقیر بشنوم.
‫[روای] ‫هرروز عصر که سریال پخش می‌شه،
‫همون مرد زودرنج، ‫یک حرفی رو عوضی می‌فهمه...
‫می‌ره لبه‌ی پنجره و تهدید به پریدن می‌کنه. ‫- الان می‌پرم.
‫و هرروز مادرش می‌آد لب پنجره...
‫و دلایل زندگی کردن رو به او یادآور می‌شه.
‫برعکس چیزی که فکر می‌کنی، ‫تو هیچ‌وقت مایه‌ی ناامیدی من نبودی.
‫مجبورم نکن انجامش بدم.
‫وقتی تو بچگی مدل هادسون بِی شده بودی،
‫این‌قدر بهت افتخار می‌کردم که ‫نفسم بند اومده بود.
‫اون کت شلوار چهارخونه‌ی کوچولو...
‫یک پارچه آقا بودی.
‫سعی نکن گولم بزنی.
‫[ راوی] ‫با پایان هر قسمت...
‫- دوسِت دارم مامان. ‫- پسرک قانع می‌شد که برگرده داخل.
‫ولی روز بعد دومرتبه برمی‌گشت همون‌جا.
‫[ گوینده‌ی تلویزیون ]
‫[راوی] مادر در مدت زمان 50 ساله‌ی ‫پخش سریال، یک روز رو هم از دست نداد.
‫و با شگفتی تمام، بعد نیم قرن ‫ایفای نقش تلویزیونی...
‫ آماده‌ست که ‫نقش خودش رو بازی کنه...
‫اون هم در این تجربه‌ی هیجان‌انگیز من!
‫که درواقع نه تنها می‌تونه [گره‌ی] ‫رازهای خانواده رو باز کنه...
‫- بلکه می‌تونه یک ژانر کاملا جدید بسازه. ‫- شش، الف، برداشت اول.
‫- می‌تونم متن رو داشته باشم؟ ‫برای او هم بهتره. - البته.
‫همیشه لجوجانه جلوی ‫نظرات مهم من مقاومت می‌کنه.
‫فقط برای این‌که نشون بده رئیس کیه، ‫یک جمله رو فراموش می‌کنه...
‫یا هجاهاش رو پس-و-پیش می‌کنه - ‫هرکاری می‌کنه که برداشت رو نابود کنه.
‫باشه. با ماشین؟ - آه، متاسفم.
‫ولی اصلا تصادفی در کار نبوده.
‫- دوباره بگیریم. ‫- آره، کمی گیج شدم.
‫می‌دونم این‌ کارها رو می‌کنه که ‫سختش کنه.
‫ببخشید. متن هی بیشتر و بیشتر ‫داره از دستم درمی‌ره.
‫سر صحنه می‌جنگیم، ولی انکار او ‫نسبت به گذشته‌ی واقعی...
‫به شکل معنی‌داری، ‫معنی‌دار شده.
‫خیلی گویاست.
‫- آه، می‌شه دوباره بشنومش؟ ‫- حتما.
‫ماه خوبی می‌شه...
‫ماه فرار بزرگ من -
‫[ مرد ] ‫خوبه. کات.
‫[ راوی ] ‫این یک شانس فوق‌العاده‌ست. این ماه.
‫کی بچگی خودش رو کالبدشکافی می‌کنه؟
‫اولین سکانس کامل، ‫صاف کردن قالیچه‌ی راهرو بود.
‫کاری که تو همه‌ی ‫روزهای اعصاب‌خردکن بچگی‌م می‌کردیم.
‫یک کوهِ درماندگی باورنکردنی، ‫برای همه.
‫چون درواقع اون قالیچه هرگز صاف نمی‌شد...
‫مهم نبود چقدر و از کدوم طرف بکشی‌ش.
‫و مادر هم همیشه از گوشه و کنار غر می‌زد.
‫بازیگرها اجرای شل-و-ولی داشتن...
‫آن‌چنان تاثیرگذار نبودن، ‫و من بودم که از پشت دوربین...
‫به‌جای اون‌ها، به ستوه می‌اومدم.
‫اسپنکیِ متاثر اومده بود ‫سر راه تا کمک کنه...
‫درست به شل-و-ولی توبی بود.
‫ولی این بازآفرینی تقریبا ‫هیچ اطلاعات بدردبخوری برای ما نداشت.
‫ولی خب، هنوز جواب می‌ده.
‫[مادر قشنگ دل به کار داده.]
‫هیچوقت نمی‌شه پشتکار یک مادر وینیپگی رو
‫دست‌کم گرفت.
‫[ هو هو چی چی قطار ]
‫در سال 1957 ‫در پی افتضاح درخت نارون وُلسلی،
بلبشویی در وینیپگ به راه افتاد.
‫این درخت وسط خیابان وُلسلی ‫سبز شده بود،
‫و اطرافش با سنگ و ‫حاشیه‌ی علف احاطه شده بود...
‫و قبول داشته باشید یا نه،کوچک‌ترین .پارک دنیا رو برای آدم تداعی می‌کرد
‫در 1957، شهر گروهی رو .برای قطع درخت به کار گرفت
‫نتیجه این شد که، ‫یک دسته از زن‌های مسن محله...
‫بازو به بازو دور درخت رو گرفتن ‫تا کارگرهای شهر و اره‌ها‌شون رو بتارونن.
‫طولی نکشید تا پلیس رسید، ماشین‌های گشت .و همه اومدن سراغ زن‌‌های مسن
‫شلوغ که شد، یکی از زن‌ها گفت: ‫«اگه می‌خواید این درخت رو قطع کنید...»
‫«اول باید ما رو تیکه‌تیکه کنید.»
‫دست‌آخر، مسئله به دست شهردار ‫منتخب جدید، استیون ژوبا حل شد...
‫که با کادیلاکش سر رسید ‫و کارگرها رو فرستاد خونه.
‫- [ صدای انفجار ] ‫- در ادامه‌ی هفته، خراب‌کارها...
‫که طبیعتا برای شهرداری کار می‌کردن، ‫درخت رو با دینامیت ترکوندن.
‫چی می‌شد؟ ‫چی‌ می‌شد اگه شهرداری...
‫ به خواسته‌های مردم ‫گوش می‌داد؟
‫1919
‫[ صدای سوت ] ‫- سربازان درحال بازگشت و پلیس در طرف راست
‫و کارگرهای ما، در سمت چپ ظاهر شده بودن.
‫غوغای شکوه‌مندترین ‫لحظه‌ی شهر ما:
‫اعتصاب سراسری 1919.
‫نبرد راه‌پیمایان، ‫راه‌پیمایی‌های بزرگ‌شون
‫موج جمعیت از هر سو می‌رسید، ‫و در مرکز باهم یکی می‌شد.
‫مرکز کجا؟ در چنین روزی،
‫در مقابل آکادمی دخترانه‌ی سنت مری.
‫[ فریاد ]
‫آکادمی دخترانه‌ی سنت مری،
‫جایی که شاهدخت‌های لرزون ‫و‌‌ کوچولوی طبقه‌ی متوسط
‫باعث شدن پدران‌شون از ترس کارگرها به رعشه بیفتن،
‫ترس کارگرانی که شاید دست‌آخر، ‫روزی دست‌مزد منصفانه‌ای می‌گرفتن.
‫اما کارگرها قابل چشم‌پوشی نیستن. ‫نه چوب پاسبان‌ها،
‫نه سرمایه‌ی بورژوازی، ‫قادر به منحرف کردن مسیر اون‌ها نیست.
‫روزنامه‌ها از کارگرها با عنوان ‫"بولشِویک‌های متجاوز"ی یاد کردن...
‫که پدرهای دلواپس دختران رو ‫به جنون پارانویا انداختن
‫و راهبه‌ها رو علیه اون‌ها شوراندن، ‫اون راهبه‌های همیشه رخوت‌آور...
‫که به احمقی همون بوقلمون‌هایی که ‫پرورش می‌دادن بودن،
‫و باد غبغب‌شون ‫به قدُقُدهای وحشت‌زده تبدیل شده بود.
‫این [اتفاق] سنگ محک جنبش کارگری قاره بود...
‫این‌جا در وینیپگ.
‫مردان دلیر در حال انجام کاری بودن ‫که باید انجام می‌شد:
‫به نسل بعدی یاد دادن ترس دخترونه‌شون رو .نسبت به رخدادهای ناگزیر کنار بگذارن
‫[ فریاد مردم ]
‫[ صدای ناقوس ]
‫کارگرها. ‫مدرسه‌ی شبانه‌ی کارگرها.
‫و چندی از مشتاق‌ترین دانش‌آموزها ‫با خواب‌گردی تا پشت سنگرهای خیابونی رفتن
‫تا معلم‌های جدیدشون رو ببینن.
‫اون‌ها نمی‌دونن چی می‌خوان، ‫ولی به دستش می‌آرن...
‫و شهر ما طلایه‌دار ‫جنبش حقوق کارگران خواهد بود...
‫از حالا به بعد.
‫[ صدای ناقوس ]
‫[ هو هو چی چی ]
‫و هنوزش هم که هنگام شب ‫حوالی آکادمی سنت مری قدم بزنی،
‫می‌شه روح کارگری رو ‫اون‌ اطراف حس کرد.
‫هنوز می‌شه فَنس قدیمی وازده رو ‫دید...
‫که حالا زیر برف مدفونه، ‫ولی روزی قرار بود...
‫جلوی پیشروی اون ‫بولشویک‌های قهرمان رو بگیره...
‫حالا یک خواب‌گرد تنها در همون مسیر تاریخی ‫که مهاجمانِ بالاتر از مدرسه
‫مستقر شده بودن، راهپیمایی می‌کنه.
‫آیا اون روزهای دورِ جوش-و-خروش رو
‫خوب یادش هست؟
‫یا اون هم فقط یک خواب‌گرده که ‫جرنگ‌جرنگ کلید‌های تو جیبش رو درمی‌آره؟
‫از خیابون سنت مری که ‫درست معلوم نیست.
‫یا اصلا، شاید مثل من یک مرد نامرئیه.
‫شاید خود منم.
‫هرچی بیشتر به آکادمی دخترونه‌ی سنت مری ‫نزدیک می‌شم.
‫یادم می‌آد که وقتی سه ساله بودم، ‫بیرون از خونه گم شدم...
‫روی صندلی وانت آشغالی کوچکم بودم، ‫که از محوطه سنت مری سر درآوردم -
‫که برای پسرها یک محوطه‌ی ممنوعه بود.
‫طولی نکشید که دخترهای مدرسه‌ای نگران ‫دورم رو گرفتن، نوازشم کردن...
‫سر به سرم گذاشتن، ‫دستم رو گرفتن...
‫من رو به بلوزهاشون فشار دادن، بوسیدنم...
‫و انگار که بر سر من مسابقه‌ای گذاشته بودن،
‫که با ورود راهبه‌ی بزرگ به پایان رسید.
‫حالا تعاملات من با دانش‌آموزان ‫ این مدرسه‌ی محصور...
‫فقط به برخوردهای چشمی کوچک ‫وقت نهار محدود شده.
‫دخترها دوست دارن تو پارک منسون، ‫روبری خیابون سیگار بکشن.
‫- [ خنده ] ‫- دخترهای شیطون -
‫هیچی بیشتر از این ‫باعث جوش آوردن مادرم نمی‌شه.
‫خب، ماجرای من و دخترهای شیطون ‫مال گذشته‌ست، مادر.
‫وقتشه برگردیم سر کار.
‫برگشتن به کارِ باز کردن گره‌ی .خودم از این شهر
‫یکی از صحنه‌هایی که ‫خیلی نگرانش هستم...
‫بازسازی زمانیه که خواهرم ‫با گوزن تصادف کرده بود...
‫توی اتوبان، زمانی که از کِنورا برمی‌گشت.
‫اون‌موقع حس می‌کردم ‫مادرم پیاز داغش رو زیاد کرده.
‫باید این قسمت رو دوباره ببینم.
‫تقصیر خواهرم بود؟ ‫تقصیر مادرم بود؟
‫- حرکت. ‫- مادر!
‫من تصادف کردم.
‫[مادر] ‫تصادف؟ با ماشین؟
‫زدم به یه گوزن.
‫گوزن؟ ‫تو بزرگراه؟
‫اصلا تصادفی در کار نبوده.
‫بیرون چه‌کار می‌کردی؟
‫- گفتم که، یه مهمونی ورزشی داشتیم. ‫- اون‌جا تو جنگل...
‫که پسرها می‌تونن تندتر از تو بدَوَن؟
‫- بس کن. ‫- گوزنه نمرده بود...
‫منم همون‌جا وایساده بودم گریه می‌کردم ‫تا یکی نگه داشت.
‫خب؟ چی می‌خواست؟
‫کمکم کرد، مادر. ‫آچارچرخ داشت...
‫- و گوزنه رو هم خلاص کرد. ‫- آره جون خودت.
‫بریم ببینیم چی شده.
‫حالا چی داری که برای دفاع از خودت بگی؟
‫هم خز گوزن هست، هم خون...
‫و هم غُری، همون‌جوری که گفتم.
‫من که بچه نیستم، جونم.
‫کجا پیش اومد؟ ‫صندلی پشتی؟
‫چی کجا پیش اومد؟
‫مهمونی اصلی. ‫ببینم، مجبورت کرد یا...
‫خودت دراز کشیدی و گفتی هرچه بادا باد؟
‫[راوی] مادر - می‌دونه چطوری ‫باید همه‌ی نشونه‌ها رو بخونه.
‫دروغ‌های نرم ‫برای خواسته‌های پلید.
‫کار کی بود؟ ‫یکی از اون پسرای دونده
‫یا اون یارو که آچارچرخ داشت؟
‫مامان، معلوم نیست ‫چی داری می‌گی.
‫مثل دیوونه‌ها حرف می‌زنی.
‫حالا می‌بینی چه دیوونه‌ای هستم.
‫خودم می‌دونم اون بیرون چخبره.
‫هر شب - ‫همون آش و همون کاسه‌ست.
‫«درش بیار، بذارش تو»
‫«بکش بیرون، ‫این‌جوری کن، اون‌جوری کن»
‫کاسه‌ی صبرم رو لبریز نکن.
‫[راوی] ‫نشونه‌ها در جلوی چشم پنهون می‌شن.
‫هیچ دختر پاکی ‫تا بعد از ده شب بیرون نمی‌مونه...
‫که تازه بعد هم با خون .روی گل‌گیر برگرده
‫این زندگی منه، نه تو.
‫خب، کی این زندگی رو به تو داده؟
‫- من که نخواسته بودم. ‫- من هم همینطور.
‫به‌ خدا قسم، ‫اگر می‌تونستم بسپرمت به کسی که...
‫قابل اعتماد باشه، می‌سپردم.
‫خب، کاشکی این‌ کار رو کرده بودی. ‫ترجیح می‌دم واگذار شده بودم.
‫وسوسه‌م نکن. ‫هر شب به قرص‌هام نگاه می‌کنم.
‫فقط دلم یک بهونه‌ی کوچک می‌خواد.
‫کار همون یارو با آچارچرخ بوده.
‫چشمش به خز و خون افتاده...
‫و کلکش گرفته.
‫این‌جوری نبود. ‫تو که اون‌جا نبودی.
‫- به‌ت پول داد؟ ‫- نه!
‫فکر می‌کنی من کی ام؟
‫اشک‌هایی که برای گوزنه ریختی ‫چه نتیجه‌ای داشت؟
‫تنها خاصیتش این بود که ‫برای باقی ماجرا آماده‌ت کنه.
‫[ مویه]
‫- دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمش. ‫- معلومه که نمی‌بینی.
‫فقط پنج دقیقه براش کار داره ‫تا بفهمه تو کی هستی.
‫[راوی] ‫خواهرم زد به یک گوزن و او رو کشت.
‫مادرم به این حسن تعبیر نگاهی انداخت - ‫چون حسن تعبیر بود.
‫هرچیزی که توی این شهر رخ می‌ده حسن تعبیره.
‫مادر تو یک ثانیه ‫معنی خون گوزن و خز رو فهمید...
‫و یک‌جورایی حق با او بود.
‫او از خانواده‌ش ‫و رازهاش سر درمی‌آره...
‫همین‌طور از خواسته‌ها و خجالت‌های ما...
‫به سادگی خوندن یک روزنامه.
‫مادر -
‫شاید حساس‌ترین آدم وینیپگی باشه.
‫مهم نیست کجا هستم، ‫هرجا باشم حس می‌کنم که نگاهش به منه.
‫وقتی اون بیرون مشغول خواب‌گردی ام، ‫دستش رو روی شونه‌م احساس می‌کنم،
‫که من رو به طرف تختم راهنمایی می‌کنه.
‫فکر نمی‌کنم این موضوع با خواب و بیدار بودن ‫یا زنده و مرده بودنش عوض شه.
‫او همیشه دقیقا می‌دونه ‫که من در چه حالی ام.
‫وینیپگی‌ها تو خوندن ‫از پشت سطح مهارت بالایی دارن...
‫و همین‌طور از زیر پوست شهر خودشون آگاه ان.
‫در مقیاس کوچک، ‫ما لو پروفِتای عجیب رو داشتیم، دهه‌ی 1930
‫او وسایلی رو که وینیپگی‌ها می‌ترسیدن مبادا ‫تسخیر شده باشه، جن‌گیری می‌کرد.
‫یک‌بار شهرداری استخدامش کرده بود ‫تا تراموایی رو که به مسافرها
‫دلهره می‌داد پاک‌سازی روحی کنه.
‫سِر آرتور کونان دویله ‫همیشه می‌گفت که
‫بین شهرهایی که دیده، ‫وینیپگ بیشترین قابلیت‌های حسی رو داره.
‫احتمالا به‌خاطر دامان، ‫خز، شبنم، و مابقی...
‫ولی بیشتر از همه به‌خاطر فورکس،
‫و فورکس‌های زیر فورکس.
‫بومی‌های کانادا می‌دونستن ‫چطوری چیزی رو که
‫کونان دویله توی این شهر حس کرده بود، ‫درک کنن.
‫برای قرن‌ها مرده‌هاشون رو در ‫نزدیک‌ترین فاصله‌ی ممکن
‫به قوی‌ترین همریزگاه ‫چهار رودخونه‌ی این‌جا دفن می‌کردن -
‫رِد و آسینابوان
‫در 1920، توماس گلندینگ همیلتون،
‫پزشک و سیاست‌مدار برجسته‌ی وینیپگی...
‫به امید ارتباط گرفتن ‫با پسر مرحومش، در خونه‌ش
‫جلسات به دقت مستند-شده‌ی احضار ارواح ‫برگزار می‌کرد.
‫این خیال‌پرستی‌های شبانه...
‫به سرعت به توهمات چسبناک و پفکیِ این‌جا، ‫آب-و-تاب می‌ده -
‫دوز-و-کلک‌های جنگی که ‫پیوسته در این شهر جاری بوده...
‫جنگی بین دو دنیا، یکی اونی که ‫وینیپگی‌ها حالا درش زندگی می‌کنن
‫و یکی اونی که دوست دارن ‫در آینده ساکنش باشن.
‫کنجکاوی‌-بر‌انگیز-ترین کار ‫در حوزه‌ی فراطبیعی وینیپگ...
‫برمی‌گرده به مدیومی ‫به اسم گونث لوید در سال 1939...
‫همون سالی که او ‫چیزی رو پایه گذاشت که سرانجام...
‫به باله‌ی رویال وینیپگ تبدیل شد.
‫او چندین جلسه‌ی بدنام احضار برگزار کرد... -
‫که در اون‌ها بیشتر از حرف زدن،
‫پیام بی‌قرار ساکنین دیار باقی ...را می‌رقصید
‫معروف‌ترین جلسه‌ای که او برگزار کرد...
‫در ساختمان قانون‌گذاری ایالتی بود...
‫که از قرار، ‫بزرگ‌ترین معبد ماسونی دنیا هم بود...
‫که با توجه به مشخصات سِری قدیمی ‫در سال 1922
‫مخفیانه، ‫توسط رهبر ما، رودمن پی رابلین ایجاد شده بود
‫کسی که کل کابینه‌اش رو ‫ماسون‌های درجه سه تشکیل می‌دادن.
‫اون هرمس، خدای یونانیه که بالای کاخ ماست،
‫که با دسته‌ای گندم ‫به شکل پسر طلایی تغییر قیافه داده...
‫و چشم‌های خواب‌آلوده‌ی ما هیچ‌وقت،
‫به قدرت ترسناک پاگانی او و حضور نابهنگامش ‫در آمریکایی شمالی مدرن مشکوک نمی‌شه.
‫حاضرینِ پای میزِ احضارِ اون شب...
‫محترم‌ترین بزرگان شهر ما بودن...
‫مِن جمله شهردار کورنیشِ فسادناپذیر...
‫و ...
‫خانم‌ها، ‫یا نمایندگان فاحشه‌خونه‌های ممتاز،
‫زنانی که به‌خاطر ذکاوت سیاسی...‌
‫و نفوذشون در جامعه، ‫از احترام برخوردار بودن.
‫خیابون‌های بی‌شماری در مرکز ناحیه‌ی ما ‫به اسم این زنان فوق‌العاده‌ست.
‫ [ هم‌سرایی، ‫ساز ارگان ]
‫[ غرش جانور ]
‫[ چلپ چلپ آب ]
‫[ ادامه‌ی موسیقی ]
‫[ چلپ چلپ آب ]
‫[ غرش جانور ]
‫[ تق-و-توق پایه‌های میز ]
‫[ادامه‌ی موسیقی]
‫[ وزش باد ]
‫[پاپ فولکلور]
‫[ خواننده‌ی زن ] ‫صبحی دمدمی در مانیتوبا
‫هیچ اتفاق خاصی نمی‌افته
‫هیچ‌وقت نمی‌افته
‫[ راوی ] ‫برای آخرین بار در ژانویه...
‫سردترین و سیاه‌ترین ماه.
‫سر سیاه زمستون. [زمستون] بی‌پایان.
‫کاندوم‌ها هم [شل می‌شن و] درمی‌آن.
‫این‌ چند ماه، ماه‌های اقدامات پرخطر [جنسی] ‫وینیپگ هستن.
‫نفس آدم جلوی صورتش ‫یخ می‌زنه.
‫و با یک صدای جرینگ ‫می‌افته جلوی پات.
‫مرد و سگ، ‫تو خیابون‌ها راه می‌ریم.
‫سگ راهنمای من در طول زمان.
‫[خواننده‌ی زن ] ‫من همین‌جوری دوسِش دارم
‫[راوی] حتی افرادی که تا حالا ‫با برف روبرو نشدن،
‫می‌تون راه رفتن دَرِش رو تصور کنن.
‫ردپای آدم می‌مونه، ‫ و سرازیری‌ها.
‫وقتی روی برف تازه پا می‌گذاری، ‫فشرده‌ش می‌کنی.
‫روی پیاده‌رو فشرده‌ش می‌کنی...
‫و وقتی بعدا برف‌های ‫شل-و-ول از بین می‌رن
‫یک سابقه‌ی قطعی ‫از اون محیط بی‌ثبات به جا می‌مونه.
‫ردپای تو به عنوان یک سابقه‌ی کوچکِ جبرانی ‫[از برف] به جا می‌مونه.
‫دوست دارم به این چیزها اسم ‫"فسیل‌های برفی" بدم.
‫البته که 600 میلیون سال دووم نمی‌آرن. ‫فوقش چند ماه دووم بیارن.
‫ولی درواقع می‌تونی ‫از طریق این فسیل‌ها در طی زمستون
‫مسیر خودت رو در ‫بالا و پایین پیاده‌رو پیدا کنی.
‫این راهی برای پیش رفتن ‫و پس رفتن در طی زمستونه.
‫{وینیپگ}
‫ما درباره راه‌های عظیم سفید ‫گفت-و-گو می‌کنیم...
‫مارپیچ‌های برفی -
‫هزارتویی از اکتوپلاسم که ‫مسیر زندگی ما رو هدایت می‌کنه.
‫ما حق انتخاب زیادی ‫نسبت به جایی که می‌ریم نداریم...
‫یا جایی که می‌خوابیم، ‫یا چیزی که احساس می‌کنیم.
‫شهر چند-نگاشتگی‌های...
‫روی پوست‌ها، ‫روی پوست‌های زیر پوست‌ها...
‫چطور می‌شه نشانه‌های این شهر رو ‫رمزگشایی کرد؟
‫یکی دیگه از قوانین مدنی این‌جا:
‫ما حق نداریم نشونه‌های قدیمی رو ‫نابود کنیم...
‫هیچ‌یک از نشونه‌های قدیمی رو.
‫درعوض، باید حفظ بشن، ‫برای همیشه حفظ بشن...
‫در گورستان نشانه‌های قدیمی.
‫فرورفته در لایه‌های وینیپگ.
‫شهری که سن‌ش تنها چهار سال ‫از مادربزرگ من بیشتره.
‫گاهی خیلی جوون می‌زنه ‫و گاهی هم خیلی کهن.
‫ترسناکه. ‫خونه‌ی یک نفر در طول زمان ترسناکه.
‫همچین که برف شروع می‌شه، ‫احساس هرج-و-مرج شهر رو می‌گیره.
‫شهری بی‌قانون، اما امن.
‫برف، ‫همه‌ی خطوط کف خیابون رو پاک می‌کنه،
‫و هر جنبنده‌ای رو هم همین‌طور.
‫یک بازی بزرگ ماشین کوبنده (شهربازی) ‫اون بیرون راه می‌افته.
‫نورها زیبا به نظر می‌آن.
‫نصف وقت‌ها حتی نمی‌تونی از شیشه‌ی جلو ‫بیرون رو ببینی.
‫می‌دونی که ممکنه لیز بخوری روی پیاده‌رو، ‫سر بخوری طرف چراغ قرمز...
‫و پلیس‌ها هم ازت چشم‌پوشی کنن.
‫توی وینیپگ، ‫باحال‌تر اینه که
‫از کوره‌راه‌ها تو شهر بچرخیم
‫شهر یک شبکه‌ی بزرگ ‫از این خیابون‌های غیر-رسمی داره
‫یک شبکه‌ی حسابی ‫از کوره‌راه‌های باریک و بیان‌نشدنی،
‫که فریبندگی خودشون رو دارن.
‫حتی روی نقشه‌ی شهر هم اثری ازشون نیست ‫ولی مردم ازشون باخبرن،
‫و بیشتر از خیابون‌های قانونی ‫از این‌ها استفاده می‌کنن.
‫دعوای میون دو تا از ‫شرکت‌های تاکسی‌رانی شهر
‫این‌طوری حل شد که به یکی حق استفاده از ‫خیابون‌های عادی رو دادن
‫در حالی که شرکتِ دیگه ‫باید مسافرهاش رو...
‫در کوره‌ها سوار و پیاده می‌کرد.
‫داخل این شاهرگ‌های سیاهه که ‫وینیپگ واقعی پیدا می‌شه...
‫جایی که خاطرات به باورکردنی‌ترین شکل ‫زنده می‌شن.
‫شبکه‌ی این راه‌ها مثل ،‫یک شبکه شطرنجی
‫از شهری مخفیه که بالای شهرِ شناخته‌شده ‫جا خوش کرده.
‫کوره‌راهایی که با نام‌هایی ‫شفاهی به یاد سپرده می‌شن...
‫بالاتر از خیابون‌هایی با اسم سیاسیون و ‫ توسعه‌دهندگان این خاک، قرار گرفته ان.
‫کوره‌راه‌ها، پدیده‌های نامشروعی هستند.
‫که بهتره درباره‌شون صحبت نشه، ‫مایه‌ی خجالت ان.
‫کفل‌های انتهای خونه به اون‌ها میرسه.
‫طرفی از خونه که ‫نشون مهمون‌های رودروایسی‌دار نمی‌دیم‌.
‫مناظری علف‌زده‌ از ‫طردشدگی‌ِ خجالت‌آوری هستن...
‫مجراهای برداشت پس‌مونده‌ها.
‫چیزهایی که دیگه قبول‌شون نداریم رو ‫پرت می‌کنیم اون‌جا...
‫همه‌چیز، و از همه تو چشم‌تر ‫"همون چیز مخصوص وینیپگ"
‫یک تشک تا-شده با لکه‌های ناجورش -
‫که به سرعت با برفِ فراموشی‌آور‌ ‫ما پوشیده می‌شن.
‫[ صدای زن در گفتگوی مبهم رادیویی ]
‫[صدای بچه] ‫من بهترین دوست انسان ام و همین‌طور...
‫[راوی] داخل کوچه‌ پس‌کوچه‌ها ‫طرز فکرهای عجیبی حکم‌فرماست.
‫انگار که راهبر ‫مستقیما با تو صحبت می‌کنه.
‫[ زن روی رادیو ] ‫بله، امروز صبح فهمیدم.
‫[راوی] ‫رانندگی [قطار] نرم‌تر شده، به نرمی متکا...
‫یک متکای چاق-و-چله.
‫بعد هم مورد عجیب خیابون لورت...
‫یک خیابون نر و ماده.
‫نصفش خیابون اصلیه و نصفش کوره‌راه.
‫کسی از لورت حرفی نمی‌زنه.
‫[ بوق قطار ]
‫حتما معماری وینیپگ هم غم‌انگیزه...
‫و ساختار آشفته‌ی این شهر رو می‌رسونه.
‫پل خیابان آرلینگتون ‫نشان‌گر همین موضوعه...
‫پوششی عظیم از تیرآهن‌های پولادی یخ‌بسته
‫که بالای شبکه ‫بی‌در-و-پیکر راه‌آهن شهر تاق زدن،
‫جایی که قطارها در مه جفتِ هم می‌شن، ‫چندی غر-و-لند می‌کنن...
‫و بعد هم طلاقی پُرسر-و-صدا.
‫این پل، ‫تقریبا 100 سال پیش ساخته شد...
‫به دست شرکت "ولکان آیرون وُرکسِ" لندن.
‫اول برای مصر در نظر گرفته شده بود، ‫و قرار بود روی رود نیل تاق ببنده.
‫ولی خطایی در جزئیات ‫کار رو بر روی رودخونه غیرممکن کرد...
‫و پل به قیمت بزخری
‫به وینیپگِ عاشقِ بزخری فروخته شد.
‫پل به خوبی در خونه‌ی ‫همیشه ورشکسته‌ی خودش جا نیفتاده...
‫و هروقت فرصت کنه به خواب می‌ره...
‫هر وقت که دیدن رویای خونه‌ی ‫اصلیِ باشکوه و شادی‌بخش اولیه‌ش ممکن باشه.
‫و بعد یکی از تیرآهن‌هاش رو شترق، می‌اندازه.
‫[ صدای آهن]
‫صدایی که هنگام شب ‫از محوطه بلند می‌شه...
‫یادآور درد ‫آرتروز یک موجود غول‌پیکره.
‫و همین‌طور که ‫پل خیابون آرلینگتون خواب نیل رو می‌بینه...
‫ما یک پدیده‌ی رویاباف بشرساخته‌ی ‫دیگه رو هم در خط افق داریم...
‫و این یکی منظره‌ای‌ست قلابی: ‫تپه‌ی آشغال
‫تنها تپه‌ در وینیپگِ هموار...
‫ساخته شده از نیم‌قرن زباله‌ی ساکنین...
‫که بعد با علف پوشیده شد و نسل پیش ‫به عنوان پارک جا زدش.
‫این تپه‌ی عظیم، ‫خونه‌ی بچه‌های سورتمه‌سوار...
‫رویاهای آشغالیِ کثیف خودش رو ‫ می‌بینه.
‫برای بچه‌هایی که ‫از روی این تپه سر می‌خورن،
‫برخورد با تکه‌ای ریل فلزی زنگ‌زده
‫یا سپر قراضه‌ی ماشینی که ‫برف جابجاش کرده، عادیه.
‫وینیپگ من.
‫اواخر دهه‌ی 90 واکنش‌‌های زنجیره‌ای مخوفی ‫ نسبت به تراژدی‌های معماری آغاز شد...
‫وقتی فروشگاه بزرگ ایتونز در خیابون پونتِج، ‫مثل تایتانیک
‫به کوه یخ چمن‌زار برخورد کرد و به گل نشست.
‫- ورشکستگی
‫حکمرانی ایتونز در مقطعی ‫به جایی رسیده بود که
‫بالای 65 سنت از هر دلاری ‫که در وینیپگ صرف خرید می‌شد
‫در همین یک فروشگاه بود.
‫گفتن این‌که خرده فروشی در وینیپگ ‫به همین مکان محدود می‌شد، اغراق نیست.
‫بعد از ورشکستگی، ‫شهرداری بی این‌که...
‫به احیای دوباره‌ی ‫فروشگاه قدیمی فکر کنه...
‫یک‌باره و به شکلی نابخشودنی ‫تخریبش کرد.
‫تخریب، یکی از معدود صنایع رشدکرده‌ی ‫شهر ماست.
‫هنگام شب، ‫صحبت احداث یک استادیوم جدید...
‫در موقعیت ایتونز سابق ‫مطرح شد.
‫بر خلاف انتظار، ‫بعد از سال‌ها جنگیدن...
‫مقاومت، سر باز زدن از ساخت ‫زمین هاکی جدید برای تیم جِتس...
‫که منجر به پیوستن اون‌ها به [تیم] ‫فونیکس شد...
‫مجلس شهر ناگهان با شتاب
‫دست به ساخت چنین سازه‌ای ‫برای وینیپگی‌ها زد.
‫نتیجه: ‫یک پیست هاکی جدید بدردنخور...
‫که به درد لیگ دو می‌خورد، ‫با گنجایشی بسیار کم‌تر از...
‫نیاز حداقلی لیگ ملی هاکی (ان.اچ.ال)... ‫باید یک معجزه رخ بده تا ما دوباره
‫فرصت بازی کردن در یک ‫لیگ مطرح رو داشته باشیم.
‫یک تراژدی مضحک با ‫انگیزه‌های سیاسی...
‫با نام شرکتیِ "اِم تی سنتر".
‫شک ندارم خاطرات ما این "مرکز خالی*" ‫رو پر می‌کنه. ‫بازی با تلفظ MT*
‫که هیچ‌چیز تعریفی‌ای ‫...جز تازگی ارزونش نداره
‫تا اون زمان، ‫این ساختمون جدید نسنجیده،
‫گوشه‌ای از مرکز شهر بادزده می‌شینه، ‫مثل یک زامبی در کت شلواری جدید اما بی‌ارزش
‫جامه‌ی آجری‌ش قرار بود کمابیش ‫بزرگداشتی برای ایتونزِ ویران‌شده، باشه.
‫اما نتیجه، بیشتر شبیه توهینی به ‫فروشگاه بزرگ قدیمی بود،
‫همینطور توهینی به ما.
‫[ ترِق و تروق]
‫و حالا، مصیبت بزرگ:
‫از وقتی که یک‌هو صاحب دو تا استادیوم بزرگ ‫هاکی شدیم،‌
‫وینیپگ آرِنای اصلی، ‫[همون] وینیپگ آرِنای قدیمی...
‫افسانه‌ای‌ترین، خاطره‌سازترین و اسطوره‌ای‌ترین ‫نشون اختصاصی در تاریخ شهرمون
‫محکوم [به نابودی] شده - محکوم.
‫درواقع، ‫تخریبش همین حالا هم شروع شده.
‫50 سال آزگار، این این کلیسای جامع هاکی
‫وینیپگ و ورزش‌ش رو در خود جا داده بود، ‫همون‌طور که جمجمه مغز رو در خودش جا می‌ده.
‫این ساختمون برای من ‫در حکم سرپرستی مرد بود...
‫و هرچیز مردونه‌ای که تو بچگی به دست آوردم، ‫محض خاطر این‌جا بود.
‫اصلا خود من همین‌جا به دنیا اومدم، ‫درست توی همین رختکن.
‫نگاهش کنید.
‫وسط مسابقه‌ای بین ‫وینیپگ مارونز و تِرِیل اسموک ایترز.
‫من قنداق شده بودم ‫و بعد از مسابقه صاف بردنم خونه.
‫و چند روز بعد برم گردوندن این‌جا ‫تا اولین مسابقه‌ی کاملم رو تماشا کنم.
‫پدرم روی نیمکت ‫برای وینیپگ مارونز کار می‌کرد.
‫برندگان کاپ آلان در 1964...
‫و قهرمان‌های روزگار ‫اوریجینال سیکس...
‫و همین‌طور ‫برای تیم ملی کانادا...
‫زمانی که وینیپگ با ترس-و-لرز
‫میزبان تیم انقلابی ‫و مهیب شوروی بود...
‫سال‌ها قبل از این‌که ان.اچ.ال ‫اهانت‌آمیز بخواد منت بگذاره و
‫اولین دوره‌ی "سامیت سریز" رو در 1972 برگزار کنه. ‫مسابقات بین کانادا و شوروی*
‫این بلیت من برای بازی سوم ‫از اون سری مسابقاته.
‫یک بازی جفت چهار مساوی و مسخره بود، ‫البته نسبت به مسابقات میخ‌کننده‌ای که
‫به‌طور معمولا این‌جا در پایتخت بین‌المللی ‫هاکی انجام می‌شد
‫ان.اچ.ال هیچوقت به ما تو وینیپگ .‫روی خوش نشون نداد
‫وقتی سال 1979 به این لیگ اومدیم، ‫بهترین بازیکن‌هامون رو قاپ زدن.
‫من توی رختکن‌ها بزرگ شدم...
‫توی بخش بانوان به‌م شیر دادن... ‫[صدای گریه]
‫و اغلب به عنوان چوب نگه‌دار ‫تیم مهمان مشغول بودم.
‫اولین سوپراستارم رو توی ‫حموم [تیم] شوروی دیدم...
‫همچه که آناتولی فیرسوف از بین بخار پدیدار ‫شد، مات-و-مهبوت شدم...
‫لخت بود و کف صابون ‫نیم‌تنه‌ش رو پوشونده بود.
‫و بدجوری مجذوبش شده بودم، ‫...یک‌بار
‫لباس شماره 77 معروفش رو کش رفتم...
‫بردمش خونه و ‫‌کشیدمش روی تن لختم...
‫تا چند تا ضربه‌ی اساسی ‫با چاشنی شهوت قایمکی‌م بزنم...
‫و قبل از اینکه کا.گ.ب بیاد سراغم، ‫بندازمش تو رود فورکس.
‫نزدیک بود به خاطر تماس پارچه‌ش با بدنم، ‫و ترسی که داشتم، از هوش برم.
‫روزهای تعطیل، می‌رم استادیوم...
‫برای لذت غریبی که می‌تونم با ‫خوابوندن صندلی‌ها،
‫هرکدوم از اون 10 هزار صندلی
‫تحسین‌ کردن‌شون و ‫بعد دوباره باز کردن‌شون، ببرم.
‫[ صدای سوت ]
‫- [ گریه‌ی بچه ] ‫- ادرار.
‫شیر سینه. عرق.
‫تثلیث کلیسای جامع هاکی.
‫این‌ها بوهایی هستن که ‫کل این فضا رو پر می‌کنن...
‫مهم نیست که چه کُفرکده‌ای ‫قراره به‌جاش سبز شه.
‫و خیال‌تون راحت باشه، ‫چون قطعا قراره یک کُفرکده باشه.
‫وقتی تیم ملی در 1970 توسط ‫بروکرات‌های فدرال مثل آب خوردن منحل شد.
‫پدرم مُرد.
‫بدون کاری برای انجام دادن، مُرد.
‫دوست داشتم بگم او با طیب خاطر ‫درست روی یخ استادیوم خودش رو آتش زد.
‫این‌طوری معرکه می‌شد. ‫ولی ماجرا بی‌سر-و-صداتر از این‌ها بود.
‫او پشت پُکی از دود سیگارش ‫محو شد و رفت.
‫حالا ساختمون من شبیه قلبی شده که ‫برف چاک‌چاکش کرده...
‫و درِش به روی مردمی که ‫اون داخل به پرستش مشغول بودن بسته شده.
‫اگر ایتونز هیچوقت فرو نریخته بود چطور؟
‫چی می‌شد؟
‫ولی یک دسته‌ی عجیب از بازیکن‌ها،
‫در هفتاد سالگی، هشتاد، نود یا فراتر،
‫با وجود اولین ضربات توپ تخریب‌گر، ‫به بازی کردن در انبار قدیمی ادامه می‌دن.
‫اسم تیم سه‌شنبه‌های سیاهه...
‫در اعتراض به چنین روزی ‫در اکتبر 1929...
‫روزی که دنیا در اندوه فرو رفت.
‫بازیکن‌ها قدیمی‌های ‫[تیم] جِتس ان...
‫یا مارونز، یا دوره‌های قدیمی‌تر -
‫واریورز (سلحشوران)، ویکتوریاز،
‫حتی فالکونز (شاهین‌ها) که برنده‌ی اولین ‫مدال طلای هاکیِ کانادا در المپیک شدن...
‫در آنت ورپ، 1920.
‫سِس بِرون، در سال 1970 به عنوان ‫ورزشکار قرن اول مانیتوبا شناخته شد.
‫اولی تِرنبول.
‫باستر تورستِنسون.
‫جورج کامبرز کله‌-فرفری.
‫زامای خندون، ‫که به مصدومیت‌های بی‌شمار سَر معروف بود...
‫که براش خوشحالی ابدی ‫به یادگار گذاشته بود.
‫از دیگر خوب‌های کهنه‌کار - ‫بالدی نورثکات...
‫فرد دانسمور، بهترینِ همه‌ی مارون‌ها...
‫و بهترین ورزشکار تاریخ مانیتوبا.
‫تو بچگی، او توی سه خونه‌ی مختلف ‫زندگی کرده بود، همگی در خیابون مین‌تو.
‫عجیب این‌که، نوعی گواهی ‫برای هم‌زمانی‌های سِری...
‫در این شهر حکم‌فرماست، ‫همسر آینده‌ی او، مارگارت...
‫زمان بچگی، توی هر سه تای اون خونه‌ها ‫زندگی کرده بود.
‫خیلی قبل‌تر از اونی که بخواد ‫با شوهر آینده‌ش روبرو بشه.
‫بیلی موزینکو، وینیپگی...
‫و عنوان‌دار سریع‌ترین هتریک ‫در تاریخ ان.اچ.ال، در 21 ثانیه.
‫و صاحب باشگاه بولینگی معرکه ‫در خیابون نورث مِین.
‫تو تیم فالکونز، ‫کانی یوهانسون.
‫فرانکی فردریکسون، ‫خوش‌چهره‌ترین بازیکن فالکونز.
‫[ هاک وودمن ]
‫حتی شایعه شده بود که ‫دروازه‌بان بانداژ-داری که بازی می‌کنه...
‫همون تری ساوچاک مرحومه، ‫که در زمان مرگ مرموزش حوالی سه دهه قبل...
‫رکورددار همیشگی ان.اچ.ال ‫در تعداد پیروزی و دروازه‌ی بسته بود.
‫که البته، این امری محاله.
‫اون‌ها تو رختکن قدیمی درحال تخریب ‫لباس می‌پوشن...
‫جایی که زمون جوونی‌ بند کفش‌ها ‫رو می‌بستن.
‫کسی نمی‌دونه سه‌شنبه‌های سیاه چرا ‫درست شده.
‫خود‌شون هم نمی‌گن. ‫دوست دارم فکر کنم برای اعتراض...
‫به طمع مضحک لیگ ملی هاکی...
‫که ورزش رو به شدت برای شهر کارگرها ‫و خواب‌گردها گرون کرد.
وقت بازی خیال‌بافی می‌کنم، ‫گم‌شده در زمان.
‫زمان موذی.
‫وقتی در حال فرار باشی، ‫زمان هم زود می‌گذره.
‫سوهان بی‌احساس کالبدشکافی...
‫استخون معابد رو ‫می‌شکنه...
‫و به خاطرات می‌رسه.
‫با اندوهی شدید، ‫برای آخرین بار...
‫و با کلاهی سفت،
‫با کاری که قبلا یک میلیون بار انجام دادم، ‫خودم رو تسلی می‌دم.
‫در آب‌ریزگاه معروف ساختمون...
‫آخرین مردی که در تاریخ درخشان ‫این مبعد، چنین کاری می‌کنه.
‫تا دقایقی دیگر،
‫پتک فراموشی بر سر آبریزگاه فرود می‌آد،
‫و به همون سرعت ‫بر سر دوران بزرگ این ارواح شگفت‌انگیز.
‫[ صدای آژیر ]
‫[ صحبت آقایون ]
‫[ مرد بلندگو به دست ] ‫خیلی خوب، بریم تو کارش.
‫پنج، چهار، سه، دو، یک.
‫پناه بگیرید!
‫[سر-و-صدا و همهمه‌ی مردم]
‫[ تشویق مردم ] ‫جِتس، به پیش. جِتس، به پیش.
‫[ ادامه‌ی تشویق ]
‫[ راوی ] ‫یک‌جور پیروزی عجیب.
‫فقط بخشی از استادیوم که ‫در 1979 اضافه شده بود...
‫تا به ورود ان.اچ.ال به شهرمون ‫خوش‌آمد بگه...
‫با منفجر شدن دینامیت‌ها فرو ریخت.
‫به نظر من معنی این نشونه اینه که
‫ما هیچوقت نباید به اون لیگ ملحق می‌شدیم.
‫کمابیش امید داشتم که این اتفاق
‫باعث تعلیق حکم اعدام [استادیوم] بشه.
‫اما نه.
‫چرا این اتفاق افتاد؟
‫چطور گذاشتن همچین اتفاقی بیفته؟
‫این ورزشگاه...
‫پدر من...
‫آمفی‌تئاتر پدریِ بازی ما ‫به قتل رسید...
‫فقط به‌خاطر این‌که ‫جایگاه‌های شیک نداشت.
‫این‌جا ما به سنت کارگری خودمون ‫افتخار می‌کنیم
‫و اجازه می‌دیم ‫به زیارتگاه‌مون هتک حرمت بشه.
‫چون که جایگاه‌های ویژه‌ی شیک-و-پیک نداره.
‫از دست خودمون خجالت می‌کشم.
‫خجالت می‌کشم که وینیپگی هستم.
‫بدرود.
‫بدرود، پدر عزیزم.
‫آخرین تجربه در پلاک 800 خیابون الیس.
‫کم پیش اومده بود که تو ‫دعواهای خانوادگی طرف مادرم رو بگیرم.
‫باید یک حادثه‌ای رو که باعث شده بود ‫دلسوزی مادر گل کنه، بازبینی کنم...
‫تا ببینم این مورد هم به همون ‫شکل تحلیل می‌شه یا نه.
‫[مرد] ‫دوربین... و حرکت.
‫[جَنِت*] ‫بیدار شو، مادر. پا شو.
‫بیدار شو، مادر. ‫بیدار شو.
‫- نه. [مِن و مِن] ‫- مادر، لطفا پا شو.
‫- چی می‌خواهید؟ ‫- باید به ما غذا بدی. خیلی گرسنه ایم.
‫خب، برید برای خودتون ‫یک‌چیزی درست کنید.
‫من دیگه جونِ آشپزی کردن ندارم. ‫دوران آشپزی من دیگه گذشته.
‫- می‌خواهی از گشنگی تلف شیم؟ ‫- نمی‌دونم
‫خب، برید برای خودتون ‫نون تست درست کنید.
‫نون تست رو سوزوندیم.
‫هیچی طعم خوبی نداره مگر اینکه ‫تو درستش کنی. همه چی رو می‌ریزیم بیرون.
‫یا بالا می‌آریم. ‫اون پایین [تو شکم] نمی‌مونه.
‫من دیگه هیچ غذایی رو یادم نمی‌آد.
‫دوران آشپزی من گذشته.
‫خب هرچی برای خودت درست کردی، ‫باهم می‌خوریم.
‫نه. ‫چیزی که مال منه، مال منه.
‫ما مرغ عشقه رو با خودمون آوردیم.
‫چی چی شد؟
‫- مرغ عشقه رو آوردیم. ‫- چطور جرئت کردید!
‫- به‌ت گفته بودیم. ‫- ما سعی کردیم بچه‌ی خوبی باشیم. - آه.
‫- گوش نکردی. ‫- آه.
‫- برو بگیرش، مامان. ‫- آها، لطفا ازم دورش کنید.
‫- کثافتت رو بپاش به سرش. ‫- اوه!
‫[ جیغ پرنده ]
‫[راوی] ‫مادرم همیشه ترس عجیبی از پرنده‌ها داشت.
‫نمی‌دونم دلیلش چی بود. ‫از موی کثیف هم همین‌طور.
‫یادمه یه بار تو واررود، مینه‌سوتا بودیم...
‫رفته بودیم دیدن چند تا از دوستان، ‫که یک مرغ مینای 75 ساله داشتن...
‫که دایره واژگان خوبی داشت ‫و می‌تونست آزادانه تو خونه پرواز کنه.
‫روی شونه‌ی مادرم نشست، ‫مادرم هم زد چسبوندش به زمین.
‫نابودش کرد - [خنده] ‫با یک ضربه کار حیوون رو ساخت.
‫حیوون 75 سال شاد و خرم زندگی کرده بود...
‫و یک‌هو زندگی‌ش این‌طوری به فنا رفت.
‫آه!
‫- ازم دورش کنید. ‫- اگه برامون میت‌لوف درست کنی صداش می‌زنم.
‫- همین حالا. ‫- آه!
‫این هم از یک چیز دیگه برای کتابچه‌م.
‫[ شیهه اسب ]
‫پارک ویتیِر، 1926.
‫- [ چهچه ] ‫- اوایل زمستون...
‫اولین گزش سوزناک سرما.
‫وقتی یک سنجاب، با کابل برق سوخت ‫
آتشی در میدان اسب‌دوانی بلند شد
‫[شیهه‌ی اسب] ‫اسب‌ها با ترس و وحشت -
‫وحشیانه از آتش فرار می‌کردن...
‫آخرین مسابقه، برای نجات از مرگ
‫به سوی گزش بی‌رحم سرما.
‫هیچ راهی برای فرار از شعله‌ها نداشتن، ‫مگر حرکت به سوی رود سرخ.
‫شنا کردن در جریان. ‫شنا کردن. ستیزه با جریان...
‫جریانی که با تکه‌های تیز یخ ‫مسدود شده بود.
‫یخ شروع به بالا اومدن می‌کنه. ‫مرگبار.
‫به شکل ترسناکی، همه‌چیز لخته می‌شه. ‫اسب و یخ توی هم گیر می‌کنن.
‫درهم‌فشردگی اسب و یخ کپه‌ می‌شه، ‫و فلج می‌کنه...
‫قفل می‌کنه، ‫تک تک اسب‌ها سر جای خودشون قفل شدن،
‫از ترس، با گردن برجسته، ‫و کله‌ی آشفته.
‫سرها کل زمستون همین‌طوری موندن -
‫پنج ماه - سمتِ رود فورکس،
‫مثل 11 شوالیه روی یک ‫صفحه شطرنج سفید و بزرگ.
‫یک نگرگاه تماشایی.
‫ما با اندوه خو گرفته بودیم
‫و این موضوع هم به سادگی ‫با دیگر روزهای ما یک‌کاسه شد.
‫ "هولی اسنوشو کلاب" به سرعت شروع به ‫گشت-و-گذار اطراف کله‌ی اسب ها کرد...
‫و مهمونی‌های کوچکی رو اون‌جا ترتیب داد.
‫پرسه‌زن‌های زمستونی فورا ‫سراغ کله‌ها اومدن...
‫اغلب در قالب ولگردی‌های عاشقونه.
‫عشاق جمع می‌شدن تا بین کله‌ها - ‫یا حتی روشون - پیکنیک راه بندازن...
‫یا زیر گنبد مهتابی شهر ما ‫ماچ-و-بوسه کنن.
‫کله‌ی اسب‌ها همیشه یخ‌زده‌ست.
‫با همون حالت وحشت‌زدگی‌ای که داشتن...
‫نوعی طردشدگی‌ که ‫برای عشاق جوان وینیپگی معنای آشکاری داره.
‫شهر در پاییز پیش رو از ‫سیل عظیم زاد-و-ولدها به وجد می‌آد.
‫انسان‌های زاییده از اسب.
‫شادی.
‫[ شیپور فیل ]
‫وقتی زمین مسابقه‌ای درکار نبود ‫تا عطش شهر برای شرط‌بندی رو رفع کنه...
‫وینیپگی‌ها به شرط‌بندی غیرمجاز ‫و قاچاقی رو آوردن:
‫کارناوال پسر طلایی، که در ‫کلاب شبانه‌ی پَدِل‌ویل برگزار می‌شد...
‫که بالای فروشگاه نوپای هادسون بِی ‫در خیابون پورتیج قرار داشت...
‫خواهر کوچولوی ایتونز، در پایین خیابون.
‫مراسم پسر شایسته!
‫مردها زیبا ان، ‫شرط‌بندی سنگینه.
‫از جهت دیگه شهردار کورنیش فسادناپذیر ‫قانون محلی ما رو قبول نداره...
‫و هنگام این رقابت‌های زننده ‫تک و تنها بر یگانه کرسی قضاوت می‌نشینه.
‫او پسر طلایی رو انتخاب می‌کنه، ‫و بخت و اقبال مشتری‌هایی رو که
‫بنده‌ی قمار شدن، رقم می‌زنه.
‫بدوبدو، بدوبدو، بدوبدو.
‫خودنمایی برای شهردار.
‫خودنمایی برای وینیپگ.
‫همه‌ی باتجربه‌ها.
خانم‌ها فقط با لباس کرینولین مخصوص دادگاه، لطفا.
‫ظهور زندگی شبانه‌ی ‫مدرن وینیپگ.
‫یک نفر باید چه‌کار کنه که پسر طلایی بشه؟
‫زیبایی چیه؟
‫کی می‌دونه؟
‫این تصمیم با شهرداره.
‫مِیل.
‫انتخاب فرد خوشبخت.
‫برگزیده. ‫پسر طلایی.
‫دوران شهردار کورنیش در 1940 ‫ به پایان رسید...
‫وقتی رسوایی ماجرای تعداد بالای پسرهای طلایی
‫که توی شهرداری صاحب شغل‌های طلایی شده بودن، ‫سر به فلک کشید.
‫سال‌های فساد کورنیشی که به ‫"روزهای ژله‌ی پرتقالی"معروف شده بود...
‫زمانی که شهر با آهنگی ‫به ورجه ورجه افتاده بود،
‫که با دسری ساده ولی همیشه خوشمزه ‫کوک شده بود...
‫و در پدل‌ویل به عنوان ‫دسر اختصاصی سرو می‌شد.
‫ژله. فقط ژله‌ی پرتقالی.
‫ترنجبین شباهنگام، ‫که میان دندون‌ها فوران می‌کنه...
‫و به طرف بخش‌های دورافتاده دهن می‌ره ‫و به مرکزش برمی‌گرده...
‫آه، چرخه‌ای بی‌پایان. ‫چرخه‌ی ژله‌ی پدل‌ویل.
‫شرط‌بندی در پدل‌ویل، ‫اون کاخ شرارت پرتپش زمونه...
‫در دهه‌های بعدی ‫به سرعت افول کرد.
‫پروروندن همچین شور-و-شوقی ‫برای مسابقه‌ی پیپ-کشی
‫که در دهه‌ی 50 هر هفته برگزار می‌شد ‫مشکل بود.
‫و توی دهه‌ی 60 دیگه ‫تقریبا چیزی ازش باقی نمونده بود،
‫مگر خاطرات روزگاری شیرین‌تر.
‫این روزها، نگران فروشگاهم.
‫حتی پیدا کردن خواب‌گردها هم ‫سخت شده.
‫- برای آخرین بار می‌رم طبقه‌ی پنجم - ‫[صدای زنگ]
‫خبری از مشتری دیگری نیست.
‫جایی که هادسون بِی به تالار مشاهیر ‫همیشه آواره‌ی مانیتوبا
‫فضایی رو اجاره می‌ده...
‫تالاری که می‌تونم توش خواهرم رو پیدا کنم...
‫و البته، فرد دانسمور.
‫آه، فرد، چرا تالار مشاهیر همیشه
‫ستون‌های خاطره‌انگیزش رو روی همچین یخ نازکی ‫بند می‌کنه؟
‫تالار مشاهیر ورزشی مانیتوبا، از وقتی که ‫اسمش رو شنیدم، بارها جابجا شده.
‫هربار که به یک ساختمون جدید منتقل می‌شه، ‫ساختمون ورشکسته می‌شه.
‫[تالار] باید بنرها و عکس‌هاش رو ‫بزنه زیر بغلش
‫و تا یک خونه‌ی جدید خواب‌گردی کنه.
‫نگران هادسون بی ام.
‫تکلیف تن‌پوش‌های "بِی" چی می‌شه؟
‫تن‌پوش‌هایی که تو تن بازیکن‌های پدرم ‫مندرس شدن...
‫تن‌پوش‌های راه‌راه معروفی که از 1670 ِ
‫سرمایه‌ی تجار خز ما بودن؟
‫برای شورای شهر ممکن نیست که ‫این ساختمون رو از بین ببره.
‫جرئت ندارن که دومرتبه دست ‫به چنین جنایتی بزنن.
‫خب، چرا که نه؟ ‫اون‌ها که قبلا هم جنایت کردن...
‫و پشیمون هم که نیستن.
‫اگه دوباره همچین کاری کنن چی؟
‫تکلیف چیه؟
‫[ صدای سوت ]
‫بیدار شو!
‫باید آخرین دیدار رو از استخر شربروک عزیزت ‫بکنی...
‫که همین حالا هم دو سومش بسته‌ست.
‫این‌جا سال 1937 ساخته شد...
‫به عنوان دل‌خوشکنکی در دوران رکود بزرگ...
‫در این مجموعه سه استخر ‫در یک ساختمون وجود داره...
‫ولی به صورت طبقه‌بندی عمودی، ‫روی هم...
‫فکر می‌کنم در نوع خودش توی دنیا تک باشه.
‫و بر اساس جنسیت تفکیک شده.
‫همین‌طور بر اساس عمق.
‫خانواده‌ها تو سطح اصلی شنا می‌کردن.
‫طبقه‌ی همکف.
‫یک سطح عمیق‌تر، طبقه‌ی پایین
‫مختص دخترها بود.
‫و عمیق‌ترین سطح
‫در عمیق‌ترینِ زیرزمین‌ها...
‫برای پسرها بود.
‫فقط پسرها. ‫[خنده‌ی پسرها]
‫وسط بخار و نمناکی.
‫کلاس پنجم که بودم، از طرف دوست‌های صمیمی مدرسه‌م
‫برای شنای روز شنبه به استخر دعوت شدم، ‫وقتی رسیدیم، یهویی دیدم که،
‫دوست‌هام خیال ندارن برن تو آب.
‫در عوض،َ لخت کردن تا کل روز
‫توی رختکن بپر بپر کنن.
‫کوچولوهای شیطون، تو خلسه‌ی روز شنبه‌شون
‫من رو دوره کردن، و می‌خواستن من هم ‫لخت بشم...
‫خیلی جوگیر شده بودن،
‫تهدید کردن که من رو زیر کمون ‫شاش‌شون غرق می‌کنن،
‫تا وقتی که منم به رقص پُرپرزشون ‫ملحق شدم.
‫با اعضای کوچکِ گوشتالو...
‫و بی‌مو.
‫چرا؟
‫چرا؟ چرا؟
‫چرا فقط نریم شنا کنیم؟
‫وقتی به طرف استخر ‫مخصوص پسرها می‌رفتم،
‫استخرِ زیر استخرِ زیر استخر...
‫همه‌ش به یاد فورکسِ زیر فورکس بودم...
‫و قدرت جادویی‌ش که به من چیره شده بود.
‫هرچی که پایین‌تر می‌رفتم، ‫یک‌چیزی تو سینه‌م تکون می‌خورد.
‫جریانی از نیرو.
‫همیشه حرفش بود که ‫آبِ استخرِ پسرها...
‫از فورکسِ زیر فورکس می‌آد.
‫من این شایعه رو باور داشتم.
‫دو تا اسختر پایینی ‫حالا دیگه تعطیل شده...
‫از سال 1966.
‫چرا؟
‫چی می‌شد؟ چی می‌شد؟
‫- [ دستورِ بی‌صدا ] ‫- [ صدای شلیک ]
‫"روزِ اگر" - 19 فوریه، 1942
‫سپیده‌دم، پنج هزار نازی...
‫به وینیپگ هجوم آوردن و حکومت نظامی ‫اعلام کردن.
‫افسرهای فاشیست شهردار کوئین،
‫نخست‌وزیر بِرَکن، ‫کل کابینه‌ش رو دستگیر کردن.
‫معلم‌های مدرسه و ‫سیاست‌مدارها به یک اندازه
‫در لوِر فورت گریِ تاریخی ما زندانی شدن...
‫که ناگهان به یک اردوگاه کار اجباری ‫با پرچم صلیب شکسته بدل شد.
‫تا پیش از ظهر، خیابون پورتج به ‫"هیتلرشترازه" تغییر نام داد.
‫اسم وینیپگ هم شد "هیملِراشتَد"
‫شهروندها خوار-و-خفیف شدن ‫و آزار دیدن.
‫چی می‌شد؟ چی می‌شد؟
‫چی می‌شد؟
‫از یک بیراهه زمانی حرف می‌زنم.
‫برای ما تو وینیپگ، ‫که زمان باهامون شوخی زیاد کرده...
‫این بیراهه به طرز ‫وحشتانکی باورکردنی بود.
‫5000 نازی،
‫درواقع داوطلب‌های انجمن روتاری ‫بودن...
‫و لباس‌هاشون رو از هالیوود ‫قرض کرده بودن...
‫و "روز اگر" موفقیت بزرگی بود
‫تا وینیپگی‌ها از ترس برای اوراق قرضه‌ی جنگی
‫هزینه زیادی بکنن.
‫کلمه‌ی "اگر" برای وینیپگی‌ها...
‫وحشتناکه.
‫تو وینیپگ، هرروز "روز اگر"ه.
‫و آدم وقتی قطارش رو عوض می‌کنه، ‫باید مراقب باشه...
‫تا خط اشتباهی رو سوار نشه.
‫تا توی چرخه‌ی سرگردونی نیفته.
‫تا ابد.
‫برای همینه که اگر کسی واقعا ‫می‌خواد به جای مد نظرش برسه...
‫به شهربازی‌ش...
‫باید بیدار بمونه...
‫قبل از اینکه طبیعت خشم‌آلود ‫ سرزمین آبا و اجدادی‌ش...
‫یک کلک جدید براش سوار کنه.
‫طبیعت خشمگین.
‫یک‌باره، گله‌های چمن‌زار دومرتبه ‫بر سر ما فرود می‌آن.
‫از پای گیاهان ارتفاعات سیلور،
‫نعره‌ی سوزناک بین دو جانور ‫درحال جفت‌گیری بلند می‌شه...
‫شاید هم دو بوفالوی همجنسگرا - ‫که باید به‌خاطر روح دوگانه‌شون...
‫به دست قبلیه‌ی اوجیب‌وا قربونی بشن...
‫یک رَمِش عظیم بوفالویی ‫به سوی شهربازی جرقه می‌خوره
‫اون‌ها زمین بازی رو زیر سم‌هاشون ‫لگدمال می‌کنن...
‫و تا ده دقیقه‌ی بعد ‫همه‌چیز خاک یکسان می‌شه.
‫بعد، رمش سومی هم بود...
‫این یکی رو مردان فراموش‌شده ‫ما رقم می‌زنن، کهنه‌سربازهای جنگ جهانی اول.
‫بومی‌های کانادا به‌شون ملحق شدن،
‫همون صفوف جمعیت‌زده‌ی ‫دل‌شکسته‌ و بیرون‌رانده‌شده‌ی ما.
‫این افراد به قصد تخریب ‫شهربازی وارد شدن...
‫و هرقدر شادی‌ای که می‌تونستن ‫رو جارو کردن و بردن، چون لازمش داشتن.
‫هر تکه‌ای از وسایل بازی رو - ترن هوایی، ‫کلوپ بازی، چرخ-و-فلک...
‫تا آخرین تکه‌ی شادی -
‫مثل برق از جا کندن، ‫مثل مرد گرسنه‌ای که بشقابش رو لیس می‌زنه.
‫این ارواح از-یادرفته، ‫خانواده‌های از-یادرفته، قبایل از-یادرفته...
‫خودشون و این غنائم عجیب رو برداشتن...
‫و به خونه‌های مخفی‌شون ‫در بالای بام ها رفتن تا
‫تا با این نخاله‌ها، شهربازی ‫خودشون رو به بهترین شکل ممکن بسازن.
‫دور از چشم. دور از ذهن. ‫نامرئی.
‫تا همین امروزش هم اون‌جان.
‫تا همین امروزش هم اونجان.
‫- [ طبیعت خشمگین ] ‫- [ غرش بوفالو ]
‫از اون‌جایی که حلبی‌آباد و زاغه‌نشینی ‫همیشه در وینیپگ ممنوع بوده...
‫طبیعتا این مورد تو شهرهای دیگه ‫بیشتر به چشم می‌خوره.
‫این‌جا هنوز قانونی وجود داره که ‫بی‌خانمان‌ها نباید جلوی چشم باشن..
‫و باید روی سقف‌های شهر باشن، ‫بالاسر ما.
‫شهربازی‌ای بومی، بالای ابرها.
‫شهربازی بومی.
‫شهربازی از-یادرفته.
‫مردم از-یادرفته. ‫شهربازی.
‫حالا تقریبا به مرز شهر رسیدم. ‫زمان داره از دست می‌ره.
‫واقعا دارم می‌رم.
‫وینیپگ بدون من چه شکلی؟
‫کی مراقب آه و افسوس‌های اونه؟
‫همچین که دارم می‌رم، باید به او فکر کنم.
‫"وینیپگ سیتیزن " یک روزنامه‌ی اشتراکی بود.
‫که طی اعتصاب 1919 ‫حرف دل کارگرها رو می‌زد...
‫تنها روزنامه‌ی اشتراکی هرروزه‌ی دنیا.
‫می‌دونم که این روزنامه، ‫صفحه‌ی 3 با عکس دختر نداشت...
‫ولی اگر هم داشت، ‫زن خوشگلی از توش در نمی‌اومد.
‫بلکه یک زنِ...
‫سیتیزنی [متناسب با روزنامه] بود.
‫یک رفیقِ نگران، ‫غمگین اما قوی.
‫اون‌قدر قوی که خودش رو ‫از صفحات جوهری جدا کنه...
‫و به بلندای بلند شهر ما بره...
‫تا از ساکنین شهربازی مرتفع ‫ما مراقبت کنه.
‫و از اون بالا در شهربازی...
‫درحالی که از بالا فورکس رو در برگرفته، ‫می‌تونست تمام خرابی‌ها رو...
‫جبران کنه.
‫در طی اولین سفر در زمانِ وینیپگ.
‫با یک اشاره‌ی دست، ‫می‌تونست ایتونز رو احیا کنه...
‫و تیم جِتس، ‫و استادیوم رو، که خونه‌ی قدیمی من بود.
‫یک بیشه‌ی آروم برای ‫سه‌شنبه‌های سیاه پیدا می‌کرد...
‫برای اون آدم‌های قدیمی فوق‌العاده...
‫و اسم خیابون مین‌تو رو به ‫فرد دانسمور تغییر می‌داد...
‫هر سه طبقه‌ی استخر شِربروک ‫رو بازگشایی می‌کرد.
‫دختر شهروند (سیتیزن)* ‫یک نهال تازه،
‫درست وسط خیابون وُلسلِی می‌کاشت.
‫با یک اشاره‌ی دست، ‫دوباره پدل‌ویل رو زنده می‌کرد...
‫خاکستر پارک ویتیر رو می‌گرفت، ‫اسب‌هامون رو نجات می‌داد...
‫و دخترهای مدرسه‌ای‌مون رو خوش‌فکر ‫و سلامت بار می‌آورد...
‫و یک‌بار دیگر تابلوی کلیفورد ‫رو روشن می‌کرد.
‫او مراقب شهر می‌بود - ‫شهر من، وینیپگ من.
‫او دامان تازه‌ی این شهر می‌شد، ‫و بعد...
‫می‌فهمیدم که حالا می‌تونم از این‌جا برم.
‫و شهر رو به دست او بسپرم...
‫امن، آرام، دوست‌داشتنی.
‫بعد به جایی می‌رفتم ‫که توش خبری از ارواح نیست.
‫- [ بوسه‌ها ] ‫- ارواح!
‫چطوری یک آدم می‌تونه بدون ارواحش زندگی کنه؟
‫اصلا شهر بدون ارواحش چیه؟
‫ناشناخته.
‫[ صدای سوت ]
‫نمی‌دونم این آزمایش با مادرم چه کرد.
‫مهر او به برادر فوت‌شده‌م کامرون، ‫بالا گرفت.
‫او چهل سال پیش مرد.
‫یا شاید دلباخته‌ی برندون شد، ‫که نقش برادرم رو بازی می‌کرد.
‫حالا میونه‌ی ما با هم بهتره.
‫آره.
‫حالا که تو رفتی.
‫خیلی دوست نداشتم نزدیک کسی باشم.
‫چرا؟
‫راحت نبودم.
‫حالا راحتی؟
‫به گمونم هستم.
‫- من هم همین‌طور. ‫- [صدای باد]
‫این روپوش یخ‌زده به‌نظر چسبناک می‌آد.
‫مهم نیست. مهم نیست.
‫[راوی] ‫کی زنده‌ست؟
‫دیگه اصلا کی زنده‌ست؟
‫به یاد آوردنش سخته. ‫گاهی -
‫گاهی فراموش می‌کنم.
‫فراموش می‌کنم که برادرم کامرون مرده.
‫فراموش می‌کنم از وقتی که 27 سالم بود، ‫پدرم مرد.
‫از یک طرف، ‫وقتی دلت خیلی برای جایی تنگ می‌شه...
‫پس‌زمینه‌ی عکس‌ها مهم‌تر ‫از آدم‌های داخل عکس می‌شه.
‫پذیرایی قدیمی که بیشتر ‫وقت بیداری‌مون رو توش می‌گذروندیم...
‫دراز کشیدن روی کاناپه، جلوی تلویزیون.
‫من و پدر و مادرم...
‫که روی کاناپه دراز کشیده بودیم...
‫دراز کشیدن روی کاناپه...
‫خانه‌ای بزرگ.
‫خانه‌ی چهارگوش سفید.
‫[ صدای باد ]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫[ پایان ]