..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«یه توهم؟ ‫گل‌هایِ شکوفه داده را پشتِ‌سر می‌گذارم...»
‫«به همون اندازه که‌ دردناکه ‫قابل احترام هم هست.»
‫کازو دان.
‫فیلمی از نوبوهیکو اوبایاشی
‫هاناگاتامی
‫«هاناگاتامی» اولین کتابِ کازو دانه
‫بهترین‌ دوستش یعنی اوساما دازای،
‫یه طرحِ جلد از هارو ساتو ‫واسه کتاب پیشنهاد داد.
‫نشریه همون روزی کتاب رو منتشر کرد که اون به ‫سربازی فرستاده شد و ژاپن با چین در جنگ بود.
‫دوستِ شاعرِ دان، چایا ناکاهارا ‫اون سال از بیماریِ سِل فوت شد.
‫بعدش کارگردانی به اسم سادائو یاماناکا ‫در شهر منچوری فوت شد.
‫همۀ اونا با سنِ کم مُردن
‫دان نوشته که سال ۱۹۳۷ واقعاً سال ناخوشایندی بود.
‫اون ۲۵ سالش بود.
‫این کتاب یک یادگاری از اون جوون‌هایی ‫هستش که برای بقا در دوران جنگ تقلا کردن.
‫نگاه کردن از جهتِ اشتباهِ تلسکوپ
‫یک صحنۀ ساده را تبدیل ‫به داستانی حماسی می‌کند.
‫نه، منظور دلتنگی نیست!
‫بلکه دلسوزی برای همۀ چیز‌هاییه ‫که از دست رفته.
‫بپر، بپر.
‫می‌تونم بپرم؟
‫زودباش، بپر.
‫الان بهاره. اما چه سالی؟
‫من روی صخرۀ تاتِگامی در ‫کاراتسو، غربِ ژاپن ایستاده‌م.
‫اینجا می‌تونست در هر بازۀ زمانی از تاریخ،
‫یه شهر افسانه‌ای باشه.
‫من ۱۷ ساله بودم و جنگ شدت گرفته بود.
‫«به خونه خوش اومدی سرباز»
‫«دانشگاه کاراتسوهاما»
‫پردۀ اول از اینجا شروع می‌شه.
‫دانشگاهِ من مثل یه دبیرستانه.
‫«پردۀ اول»
‫توشیهیکو ساکاکی هستم، پایۀ اول!
‫واسه دندون درد تاخیر داشتی یا دل درد؟
‫فقط داشتم ترسو بودنمو چک می‌کردم
‫- ترسو بودن؟ ‫- بُزدلی.
‫یه کلمۀ قدیمی برای بزدل‌هاست.
‫درسته!
‫می‌تونم بپرم؟
‫چه بهونۀ وهم‌انگیزی.
‫دل درد داشتی یا دندون درد؟
‫متن رو بخون و ترجمه کن.
‫می‌خوام ببینم چه توانایی‌هایی داری.
‫«ادگار آلن پو» یک نویسندۀ ‫آمریکایی در دهۀ ۱۸۰۰ بود.
‫آقا!
‫ولی ما قراره با آمریکا بجنگیم!
‫جنگ هیچ جایی توی کلاس من نداره!
‫این هم یه نقل قول از کتابِ ماورایی و ‫بی‌معنیِ ادگار آلِن پو به اسم «گربۀ سیاه».
‫«خودکاری بر خواهم داشت»
‫«تا داستانی ساده و بی‌منطق»
‫«بنویسم».
‫«از کسی انتظار ندارم هیچکدام از این‌ها را»
‫«باور کند».
‫یه بزدل صداقت نداره.
‫‌دلم، یعنی دندونم.
‫ببخشید که کرختم
‫ولی نه سرگرم شدم نه شوکه.
‫به نظر شما بی‌احترامی‌ها ‫و حرمت شکنی‌ها
‫جدید و عجیبن.
‫من...
‫نمی‌تونم بفهمم چرا دارید ‫هوشتون رو تلف می‌کنید!
‫این...
‫مطمئناً یکی از وظایفِ ‫من به عنوان یه معلمه.
‫تو هم؟
‫«کیرا» هم. ‫(اسمش کیراست)
‫می‌تونم بپرسم چرا؟
‫دلیلی برای توضیح دادن نمی‌بینم.
‫این طفره رفتن از منطق هستش.
‫غریزۀ انسان، طفره رفتن از منطق هستش.
‫از نظر معنوی، اتلاف وقته.
‫یه مردِ شجاع، بی‌سر و صدا عمل می‌کنه
‫این زیادیه؟
‫دلیلِ من
‫اینه که نمی‌خوام یه بزدل باشم آقا.
‫این دلیل نیست.
‫این فقط،
‫یه بهونه‌ست.
‫«لنین».
‫اوه، نه...من حتی اسمش رو هم نمی‌دونم.
‫مینا، وقت خوردنِ داروهاته.
‫خواهر...
‫اون خون منه...
‫نباید این کار رو می‌‌کردی...
‫بهتره که آدم خون‌هایِ کثیف رو بالا بیاره.
‫اگه سختته، خودم برات ‫می‌کِشمشون بیرون.
‫ریو، چی؟
‫برادرت ریو خیلی از من دور شد
‫و در شهر منچوری مُرد.
‫اون بیماریش رو پنهون کرد ‫تا بتونه برای ژاپن بجنگه.
‫این روزها تویِ ژاپن، همۀ مردها ‫به جنگ فرستاده می‌شن تا بمیرن.
‫پس زن‌ها باید چیکار کنن؟
‫این اولین بارت بود ‫که خون بالا آوردی؟
‫با دکتر ایچیجو تماس گرفتم. ‫ممکنه نیاز باشه داروهات رو عوض کنی.
‫فکر کنم وضعیتم داره بدتر می‌شه.
‫وضعیتِ جنگ داره بدتر می‌شه.
‫ولی من مشکلی ندارم ‫چون از جنگ مصونم.
‫برادرم...
‫خاله!
‫توشیهیکوئه.
‫توشیهیکو.
‫اگه دلتنگ خونه شدی، بیا اینجا زندگی کن!
‫امروز از صخرۀ تاتِگامی بالا رفتم!
‫تویِ آسمون‌ها بودم!
‫و در حالی که اونجا بودم، بزرگ شدم!
‫یه خونه برات ساختم.
‫یه خونه؟
‫اون پشته و مالِ توئه! ‫می‌خوای ببینیش؟
‫- یه روزی. ‫- کفش‌هات رو در بیار.
‫خونۀ خودم!
‫مهم‌تر از این، امروز حال مینا چطوره؟
‫یه روزی از تو و همسرِ ‫آینده‌ت پرستاری می‌کنم.
‫همونطور که به مادرت توی‌ آمستردام قول دادم.
‫مامانم؟
‫تو سال‌ها بچه گربۀ ملوسِ ‫مامان و بابات بودی.
‫حالا نوبت منه که ازت مراقبت کنم.
‫برای همین کنار دریا وایستادم.
‫و خودم رو برای پریدن به چالش کشیدم.
‫بهتره امروز مینا رو نبینی.
‫وضعیتِ ریۀ سمت چپ بدتره. ‫می‌بینی این یکی سایه چقدر بزرگ‌تره؟
‫ریۀ سمتِ راست هم همینه.
‫وضعیتِ شوهرم هم همین بود.
‫مینا فقط یه بار خون بالا آورده.
‫شوهرت بی‌ملاحظه بود.
‫شوهرت زندگیش رو تلف کرد.
‫اون به جبهه رفت تا زندگیش تلف نشده باشه.
‫«من در غروبِ سرخ رنگِ منچوری زنده خواهم ماند».
‫آره، درست می‌گی.
‫دکتر.
‫چه زندگی‌ای، تلف شده نیست؟
‫در امپراتوریِ ژاپن، زندگیِ ما تعلق داره به...
‫دکتر!
‫چای میل کنید.
‫پس...
‫ارباب توشیهیکو، همون شکلی ‫که دوست دارید واسه‌تون درست کردم.
‫ممنون!
‫دکتر.
‫شما چای می‌خواید؟
‫بله. خانوادۀ شما همی‌شه ‫چای سریلانکایی سرو کردن.
‫کالاهایِ وارداتی این روزها کمیاب شده.
‫می‌دونید، بیمار نباید می‌اومد خونه.
‫یه آسایشگاه به‌تون معرفی می‌کنم ‫که ببریدش اونجا.
‫خیلی لطف می‌کنید.
‫ولی من تنها عضوِ خانواده‌ای هستم که ‫براش مونده و اون از تنهایی متنفره.
‫البته تا وقتی که با یه مرد خوب ازدواج کنه...
‫خیلی خوبه!
‫دلم‌ برای چای و شما تنگ شده بود خانم!
‫ممنون، دکتر.
‫الان وقتش نیست که به‌ش فشار بیاریم.
‫وگرنه آخر و عاقبتش مثل شوهرت می‌شه.
‫ولی ریو من رو داشت.
‫قراره با آمریکا بجنگیم، خاله؟
‫آمستردام چی؟
‫من می‌خوام از مینا محافظت کنم.
‫تا بتونه خوشحال باشه.
‫توشیهیکو.
‫سلام مینا.
‫مینا.
‫خورشید غروب کرد و من احساس تنهایی کردم.
‫سلام.
‫خواهر، من می‌خوام زندگی کنم.
‫اگه بتونم همینجا بمونم، خیلی خوب می‌شه دکتر.
‫شما خیلی با‌اراده‌ای خانم.
‫درست مثلِ برادرت.
‫خودتون در این مورد صحبت کنید.
‫و‌ من رو در جریان بذارید.
‫ممنون.
‫مراقبِ خودت باش، خداحافظ.
‫همینجا بمون.
‫مراقبِ شب‌هایِ سرد باش.
‫مینا، چرا به جای بیرون رفتن اینجا با من نمی‌مونی؟
‫فکر خوبیه. تو مراقبش باش توشیهیکو، خوبه مینا؟
‫خیلی ممنون.
‫با احتیاط برید.
‫همی‌شه عاشق دوچرخۀ انگلیسیتون بودید.
‫هنوزم خوب کار می‌کنه؟
‫آره. شما، من و این دوچرخه، همچنان سالمیم.
‫ولی اگه ژاپن با انگلیس جنگش بشه ‫فکر نکنم دیگه بتونم این رو برونم.
‫خیلی وقته این دوچرخه رو دارید.
‫درست می‌گم؟
‫ممکنه بهم بگن خائن.
‫مراقب مینا باشید، شب به‌خیر.
‫من رفتم!
‫اومدی این رو بهم بگی!
‫ولی اون‌ها شگفت‌انگیزن!
‫کی دلش نمی‌خواد از دو تا دوستِ ‫جدیدش برای خاله‌ش تعریف کنه؟
‫چه سوپ خوشمزه‌ای. باید به مامانم ‫که توی آمستردامه بگم.
‫راستش این شیرِ سویاست.
‫شیرِ سویا؟
‫از درون و بیرون گرمت می‌کنه.
‫دکتر این رو توصیه کرده.
‫فکر کنم از الان به بعد، هر روز ‫ازت خبرای جدید بگیریم.
‫خوشحال می‌شم.
‫این چیه؟
‫توفو. ‫(خمیر سویا که سفید و پنیر مانند است)
‫با جو هستش، نه برنج.
‫قبل از اینکه بخوری قشنگ هم بزن.
‫اینم کشکِ توفو هستش.
‫آکینه آورده؟
‫آکنیه کیه؟
‫یه دختر که همکلاسیِ میناست.
‫امشب یه عالمه توفو داریم!
‫چقدر عالی!
‫کاراتسو یه شهر قدیمی با یه عالمه غذاهای سنتیه.
‫این شهر از دهه ی ۱۷۰۰ وجود داشته؟
‫فروشگاهش سال ۱۷۸۹ یا ۱۸۰۱ تاسیس شده.
‫بعداً دوستام رو می‌آرم تا این غذا رو امتحان کنن!
‫- البته اگه اشکالی نداره؟ ‫- خیلی هم خوبه.
‫دوست دارم دوست‌هات رو ببینم.
‫کیرا یه جور قدرتِ ذهنیِ زیادی داره.
‫از کجا می‌دونی؟
‫- اون مثل یه راهبه‌ست! ‫- راهبه؟
‫یه راهبۀ زِن. ‫(زِن فرقه‌ای بودایی است)
‫همی‌شه سرش رو این‌جوری تکون می‌ده
‫و لباس سبز می‌پوشه!
‫اون یکی دوستم مثل یه شیرِ شجاعه.
‫فلوت می‌زنه و سیگار می‌کشه! ‫هنوز اسمش رو نمی‌دونم.
‫تو چطور؟
‫- اینکه فلوت می‌زنم؟ ‫- سیگار می‌کشی؟
‫چی، من؟
‫هر روز بلندتر می‌شی.
‫اگه مشروب می‌خوری یا سیگار می‌کشی ‫باید به‌م بگی تا راز موفقیتت رو بفهمم.
‫چون حتماً دلیل رشدت همینه!
‫من اهل این کارها نیستم!
‫به‌محض اینکه شب می‌شه، ماه بالا می‌آد.
‫چون دنیا می‌چرخه.
‫فکر کنم الان توی آمستردام روزه.
‫چرا وقتی دنیا می‌چرخه جنگ وجود داره؟
‫نگاه کن.
‫اون جزیره طوریه که انگار داره ‫رویِ اقیانوس استراحت می‌کنه.
‫اسمش جزیرۀ مادره.
‫اوه، پس یه مادر داره استراحت می‌کنه! ‫چه جالب.
‫آره، همینطوره.
‫امروز صدای زنگ خوردنِ ‫زنگوله‌هایِ مدرسه‌ت رو شنیدم.
‫زیبا و دل‌انگیز بود.
‫من روی صخرۀ تاتِگامی بودم.
‫جدی؟
‫من...
‫شجاعم.
‫درسته.
‫می‌دونم! می‌خوای بریم بیرون، مینا؟
‫آره.
‫خاله، ما می‌ریم بیرون.
‫ولی مینا...
‫خواهر، لطفاً. می‌خوام خودم برم و ببینم.
‫به تپۀ مخفی می‌رم و کُلِ دریای کاراتسو رو می‌بینم.
‫پس، برو.
‫- مراقب باش. ‫- شما نمیای؟
‫بیرون سرده. من همینجا به ضبط گوش می‌دم.
‫این نوارِ ضبط، یادگاریِ برادرته مینا.
‫یادگاری؟
‫توی خونِته.
‫یالا، مینا.
‫تا ماه نرفته بریم.
‫باشه. می‌بینمت خواهر.
‫هیچ‌وقت چیزی از تپۀ مخفی نمی‌دونستم.
‫فکر کنم دلیلش اینه که توی آمستردام بودم.
‫خاله هیچی به من نمی‌گه.
‫خیلی چیزا هست که باید از ‫کاراتسو و دوستام یاد بگیرم.
‫و تو مینا.
‫اون یه راز بود.
‫تپۀ مخفی رازِ برادرم و خاله‌ت بود.
‫زیرِ نورِ ماه بودن عالیه.
‫شاید خدمتکار رازشون رو بدونه.
‫ماه حتی مسیر رو هم روشن کرده.
‫امشب ماه خیلی بزرگه.
‫این‌قدر بزرگ؟
‫- این‌قدر! ‫- نه!
‫ببین، ما بالاییم.
‫اقیانوس!
‫می‌تونیم اقیانوسِ مخفی رو ببینیم.
‫چرا نمی‌تونم جزیرۀ مادر رو ببینم؟
‫من فقط می‌تونم نور مهتاب ‫و تو رو ببینم توشیهیکو.
‫جزیره اون سمته.
‫اقیانوس، گسترده، عمیق و ترسناکه.
‫واسه همین مخفیه.
‫بیا بریم جلوتر.
‫می‌ریم پایین به سمتِ نور.
‫اونقدر به لبه نزدیکیم که ‫می‌تونیم بپریم توی دریا.
‫آره!
‫مثل یه رویایِ خواب و بیداری می‌مونه!
‫گفتی مامانت توی آمستردام ‫زندگی می‌کنه. اونجا چطوره؟
‫آمستردام توی هلنده و کانال‌ها و ‫آسیاب بادی‌های زیادی داره و خیلی دوره.
‫و والدینت اونجان.
‫پدر من سرگرد ارتشه.
‫اون مرد بزرگ و آرامیه.
‫آرام...
‫مردانِ شجاع، رفتارِ آرومی دارن.
‫و گمونم مردانِ بزرگی مثلِ پدرم ‫جنگ رو شروع می‌کنن.
‫ولی پدرم مردِ نجیبیه.
‫مادرت چی؟
‫یه بزدله.
‫بزدله؟
‫زود باش، بپر!
‫بپر...
‫مادرم برای تشویق کردنم ‫این جمله‌ها رو به‌م می‌گفت.
‫چه زیبا...
‫خیلی زیباست!
‫مینا، باشه؟
‫نباید این کار رو بکنی توشیهیکو.
‫ببخشید.
‫خداحافظ.
‫«خوابگاه تایکوسو».
‫پدر.
‫مادر.
‫من توی اتاق خوابگاهم توی دانشگاه ‫کاراتسوهاما هستم و دارم سیگار می‌کشم.
‫این منِ واقعیه مادر.
‫زود باش، بپر.
‫بزدل!
‫صبح بخیر!
‫ساکاکیاما.
‫صبح بخیر!
‫همی‌شه دلقک شروع کنندۀ همه چیزه.
‫آسو دلقکِ کلاسه که همی‌شه ‫همه رو دور هم جمع می‌کنه.
‫آسو بامزه‌ست.
‫اون هیچی نیست.
‫دلقک‌ها بدون داشتنِ مهارتِ ‫منحصر به فردی ناراحتن.
‫یوکای!
‫یه ترقه و یه توله سگ ‫همراهانِ همیشگیِ یوکای.
‫کیرا، خودِ تو چی؟
‫من عضوی از خاندانِ
‫کیرایِ بزدل از ۴۷ رونین هستم.
‫بامزه‌ست!
‫به‌نظرت ژاپن قراره با کشورِ ‫ادگار آلن پویِ نویسنده بجنگه؟
‫اون موقع دیگه نمی‌تونیم ‫کتابِ گربۀ سیاه رو بخونیم.
‫هنر نباید محدودیتی داشته باشه.
‫اما ادیان با هم می‌جنگن.
‫چه کار بیهوده‌ای!
‫بیهوده برای مغزشون یا بدنشون؟
‫شاید هر دو.
‫این کار برای یوکای یه جور اثباته.
‫اثباتِ وجودش.
‫بگیرش!
‫ماهیِ مرکبه.
‫آسو، تقریباً تابستون شده!
‫دارم این آشغال‌ها رو می‌سوزونم.
‫تا وقتی می‌تونن مفید باشن چرا که نه.
‫مثل یه محکِ استقامته.
‫می‌شه حواست به سگم باشه؟
‫می‌شه بدیش به من؟ من، هم میمون هم ‫توله خرس و هم خرگوش واسه غذا نگه داشتم.
‫باشه. بگیرش.
‫سلام.
‫هی. می‌شه بغلش کنم؟
‫می‌شه؟
‫کیرا...؟
‫کارِ من نبود.
‫من نبودم. کارِ من نبود!
‫متاسفم یوکای. نتونستم ‫جلوی کیرا رو بگیرم...
‫ازش مراقبت کن.
‫نمی‌تونم.
‫شما خرگوش می‌خورید!
‫خود سگه ماهیِ مرکب خورد
‫و
‫من هم یه سگ می‌خورم، وقتی آدم ‫گرسنه‌ش باشه هر چیزی می‌خوره.
‫حتی تو.
‫بمیر قبل از اینکه کشته بشی.
‫کی قراره ما رو بخوره؟
‫بعضی وقت‌ها آدم به کمکِ بقیه نیاز داره.
‫کیرا!
‫از الان به بعد قراره چی بشه؟
‫«گل‌ها درخشش کم‌رنگی دارند»
‫«در سایۀ تاریکِ ماه، ابروهایت»
‫روی چهرۀ زیبایت نازک‌اند».
‫«چه درخشان»
‫«و چه عجیب است این عصرگاه»
‫«روابطِ عاشقانۀ پنهانِ‌مان، ‫احساساتِ لطیفم...»
‫نمی‌خوام آتیش رو حروم کنم.
‫واسه همین آب می‌جوشونم.
‫گوش کن آسو.
‫این واسه توئه.
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫زود باش!
‫آخ، خیلی داغه!
‫یالا!
‫می‌تونم امتحان کنم؟
‫مشکلی که نداره؟
‫نه‌. راحت باش.
‫این کار رو نکن کیرا...
‫متأسفم کیرا.
‫کیرا، تو هم...
‫سیگار می‌کشی.
‫آره. من کیرا هستم
‫و سیگار می‌کشم.
‫موهات خیلی پُر‌پُشت، براق و مشکیه.
‫مو «منبعِ زندگی یک زنه».
‫پس من دارم زندگیم رو از دست میدم.
‫فقط در صورتی که شونه کنی.
‫شرط می‌بندم که خیلی تغییر کردم.
‫به‌ت نشون می‌دم که یه ذره هم تغییر نکردی.
‫این کار رو نکن!
‫من از آینه‌ها می‌ترسم.
‫بچۀ گنده‌ای هستی!
‫خواهر...
‫بله، عزیزم؟
‫تو و برادرم روی تپۀ مخفی ‫همدیگه رو بوسیدید...
‫چه وحشتناک.
‫چطور جرئت کردی سبد گلی که ‫یادگاریش بود رو بکوبی زمین...
‫تو چطور؟
‫توشیهیکو...!
‫حتماً خودشه.
‫اوه!
‫سلام آکینه. ‫سلام چیتوس.
‫حالت چطوره؟ ‫می‌تونیم بیایم داخل؟
‫بیاید!
‫تو، چیتوس و من.
‫چه قدر‌ کوچیکیم!
‫اون موقع تازه وارد مدرسۀ ‫مذهبیِ دخترونه شده بودیم.
‫من بودایی‌م.
‫عکس ها، همه رو جوون نگه می‌دارن.
‫زود خوب شو تا بتونیم با هم بریم بیرون.
‫ببین چیکار کردیم!
‫من مدلِ عکس‌هام.
‫چه بامزه!
‫این چیتوسه.
‫- و یوکای. ‫- نکن.
‫زیباست.
‫اون عکس رو من گرفتم. اما مدلِ عکس‌های ‫چیتوس که دوربین داره منم.
‫پسر خاله‌ش دوربین رو به‌ش داده.
‫دوربین، عکس‌های خوبی می‌گیره.
‫نه، خودشه.
‫نه...
‫بی‌خیال!
‫اون از قیافۀ دوست پسرت خوشش می‌آد.
‫ساکت شو!
‫اون یوکایه. تازه، واردِ دانشگاهِ کاراتسوهاما شده.
‫نزدیکِ من زندگی می‌کنه.
‫توی «جشنوارۀ اوکونچی» جزو حمل‌کننده‌های مجسمه‌ست. ‫(جشنواره‌ای زیبا در ناگازاکی به بهانۀ برداشتِ محصول)
‫مثلِ...
‫جشنوارۀ اوکونچی.
‫...یه شیر، شجاعه.
‫- خودت رو ببین، آکینه! ‫- نه!
‫اون، پسر خالۀ چیتوسه، ‫دوست پسرم که نیست.
‫دوربین رو اون به‌ش داده ‫و به‌ش درس هم یاد می‌داد.
‫این اولین تجربۀ عکاسیِ چیتوسه.
‫اسمش کیراست.
‫چیتوس، باهاش بزرگ شده.
‫اون همه‌ش توی تخت بود ‫و کتاب‌های سنگین می‌خوند.
‫باهوشه.
‫آره. شبیهِ یه راهب فرقۀ زِن هستش.
‫شبیهِ یه راهبِ زِن!
‫لباسِ سبز می‌پوشه.
‫لباسِ سبز می‌پوشه!
‫آره.
‫یوکای و کیرا معلم‌های من هستن.
‫تو شاگردشونی؟
‫گل‌هایی که به‌مون دادید، خیلی خوشگلن.
‫خون!
‫گل‌ها رو خیلی تکون دادی آکینه.
‫من، همه چیز رو خراب می‌کنم.
‫چطور ممکنه به یه مرد خوب برسم؟
‫خاله.
‫بله؟
‫می‌تونم بعضی وقت‌ها بیام اینجا؟
‫حتماً، مینا خوشحال می‌شه. ‫فقط می‌تونم بپرسم چرا؟
‫می‌خوام از مینا عکس بگیرم.
‫واقعاً؟
‫«یه مدلِ خوب باعثِ زیباییِ عکس می‌شه».
‫این حرف کیراست، مگه نه؟
‫آره.
‫چه زیبا.
‫خیلی خوشحال می‌شم که ‫عکس‌هام رو چیتوس بگیره.
‫شاگردِ کیرا!
‫کیرا یه جور قدرتِ ذهنی داره!
‫نه، خودشه.
‫کیرا، پسرخاله‌مه.
‫شما دو تا رو به توشیهیکو معرفی می‌کنم.
‫کی؟
‫اون از آمستردام اومده تا اینجا به ‫دانشگاه بره. ازش خوشتون می‌آد.
‫دوست پسرِ میناست؟
‫من نمی‌تونم دوست پسر داشته باشم.
‫مینا.
‫زندگیم مثل یه گلبرگ به زمین می‌افته و تموم می‌شه ‫اما در عکس‌های چیتوس زنده خواهم موند.
‫خب...
‫خدمتکار کجاست با اون چای‌هایِ سریلانکایی‌ش؟
‫«گل‌ها درخشش کم‌رنگی دارند»
‫«در سایۀ تاریکِ ماه، ابروهایت»
‫روی چهرۀ زیبایت نازک‌اند».
‫«چه درخشان»
‫«و چه عجیب است این عصرگاه»
‫پردۀ دوم
‫سلام.
‫«میزونو»
‫یه دروازۀ ۴۰۰ ساله
‫از یه عمارتِ ساموراییِ قدیمی هستش.
‫چای میل دارید؟
‫کیرا خونه‌ست، خانم؟
‫بیاید داخل.
‫طبقۀ بالا، زیرِ سالنه.
‫«نیرویِ دریایی، داوطلب می‌خواهد»
‫کیرا؟ ‫«نیرویِ دریایی، داوطلب می‌خواهد»
‫کیرا؟
‫منم.
‫کیه؟
‫بیا داخل.
‫ تویی.
‫آره، منم.
‫بیا داخل.
‫هر‌جا می‌خوای بشین.
‫حالت خوبه؟
‫تو بامزّه‌یی. باید بپرسی: «درد می‌کنه یا نه؟»
‫می‌دونم، ولی...!
‫عجیبه...
‫می‌تونم انگشتام رو تکون بدم.
‫بدنم به ذهنم رکب می‌زنه.
‫سیگار!
‫بِکِش.
‫می‌دونم سیگار می‌کشی.
‫تو هم همین‌طور.
‫من ترک کردم.
‫جدی؟
‫بی‌فایده‌ست. هیچ چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫راستی...
‫هنوز‌ ساعتت دستِ منه، یادته؟
‫خودم به‌ت دادم.
‫ولی...
‫خودت قبول کردی ساکاکیاما.
‫من کیرا هستم و سیگار‌ می‌کشم.
‫کیرا، این ماهیِ قرمز چیه؟
‫مجسمۀ بزرگ و شناورِ جشنوارۀ اوکونچیه.
‫تو حملش می‌کنی؟
‫نه!
‫مجسمۀ اصلی خیلی بزرگه.
‫از این گذشته،
‫من تویِ کاراتسو بزرگ نشدم.
‫کیرا.
‫تو یه مسیحی هستی!
‫من توی جزیرۀ مادر بزرگ شدم.
‫مردم می‌گن به اسب‌هایی که ‫از اونجا رد می‌شن، می‌گن مادارا.
‫مادارا...
‫با رد شدن از دریای گِنکای با ‫قایق می‌شه به اونجا رسید.
‫زمستون‌ها دریا متلاطم و طوفانیه.
‫شگفت‌انگیزه!
‫بودایی‌ها و مسیحی‌ها تویِ اون ‫جزیره در صلح زندگی می‌کردن.
‫بودایی‌ها پایینِ یه کوهِ بزرگ زندگی ‫می‌کردن و مسیحی‌ها بالاش.
‫بالایِ اون کوه یه کلیسایِ کوچیکه.
‫من تویِ نیمۀ بالاییِ کوه زندگی می‌کردم.
‫اوه، عجب!
‫من فکر می‌کردم تو یه راهبی هستی ‫که به‌دنبالِ روشنگریه.
‫ولی در واقع یه فداییِ مسیحی هستی!
‫تمام کاری که کردم دراز کشیدن ‫در طولِ روز بود.
‫دختر خاله‌م که سه سال ازم کوچیک‌تره، ‫پایینِ کوه زندگی می‌کرد.
‫از وقتی بچه بود می‌اومد و به‌م سر می‌زد.
‫گمون کردم یه بزرگسال تا بالایِ کوه ‫همراهیش کرده، اما تنها اومده بود.
‫اون تنها وارد اتاقم شد.
‫نمی‌تونستم از تختم تکون بخورم.
‫پس برایِ بازی کردن اومد روی تختم.
‫خیلی زود سرما می‌خورد.
‫زیر پتو بازی کردید؟
‫اون بازی کرد.
‫من رو بازی دادن.
‫«بازی‌ت دادن؟»
‫یه بازیِ مخفیانه بود. ‫وقتی بزرگ‌تر شدیم اون بازی متوقف شد.
‫بعدش اون صندلی رو آورد ‫و با فاصله از من نشست.
‫با صدای آرومی برام کتاب می‌خوند.
‫همچنان زود سرما می‌خورد ‫اما‌ من چی‌کار می‌تونستم بکنم؟
‫«برایِ جلوگیری از بارشِ ناگهانیِ بارون»
‫«زیرپوشِ زنونه‌ش رو از پشت، رویِ سرش می‌کشید».
‫این بخشی از کتابِ «پُل و ویرژینی»ـه. ‫(کتابِ پُل و ویرژینی نوشتۀ ژاک آنری برناردن دوسن پیر)
‫راجع به یه پسر و دختره که ‫تویِ یه جزیرۀ متروکه، تنهان.
‫یه داستانِ اروپایی راجع به راز‌هاست.
‫- چه‌جوری پیش رفت؟ ‫- یادت نیست؟
‫با صدایِ بلند برام می‌خوندش، اما وقتی که می‌خوند ‫من تویِ تخت بودم و حضورش رو احساس می‌کردم.
‫می‌بینی؟
‫«زندگی‌نامۀ جنسیِ من» ‫(کتابِ زندگی‌نامۀ جنسیِ من نوشتۀ اوگای موری)
‫هنوز اینجا به دیدنم می‌آد.
‫اونجا می‌شینه و با صدای بلند کتاب می‌خونه.
‫الان دیگه می‌تونم حرکت کنم.
‫ولی اون با فاصله از من می‌‌شینه.
‫و من روی تخت دراز می‌کشم.
‫هیچی تغییر نکرده. ما به این شکل ‫به یه جور تعادل رسیدیم.
‫ما، دختر خاله، پسر خاله‌ایم.
‫«زیرپوشِ زنونه‌ش رو از پشت، رویِ سرش می‌کشید».
‫اون اهل پایینِ کوهه.
‫مثل یه تراژدی از داستان‌هایِ شکسپیره!
‫شب شده. بیا بریم بالایِ تپه.
‫همونجایی که معبد داره.
‫ولی تو که مسیحی هستی!
‫می‌خوام برای چیتوس دعا کنم.
‫آهای.
‫بله؟
‫تو هم کلاسِ روزِ چهارشنبه رو ترک کردی؟
‫آره. حس می‌کنم توسطِ تو و یوکای ترغیب شدم.
‫دیدمت.
‫می‌دونستم می‌آی، ‫پس پشت کاج‌ها منتظرت موندم.
‫دویدی، رفتی و من نتونستم حرفی بزنم.
‫دویدم دنبالِ یوکای.
‫می‌دونم. دیدم داری می‌دویی.
‫آهای کیرا!
‫تو رو هم دیدم. فلوت هم می‌زنی.
‫فقط مردم محلی فلوت دارن.
‫اما «ویرژینیِ» تفکراتِ من، ‫مردی که فلوت می‌زنه رو تحسین می‌کنه.
‫«ویرژینیِ» تفکراتِ تو!
‫و ماهیِ قرمز.
‫می‌خوام یه چیز جالب نشونت بدم، دنبالم بیا.
‫نگاه کن.
‫اون یوکایه.
‫یوکای؟
‫وقتِ شنایِ روزانه‌شه.
‫من برای مداوایِ دستم این کار رو می‌کنم.
‫یوکای برای مداوایِ دستش، شنا می‌کنه.
‫باهاش دوست شو، چون همه تحسینش می‌کنن.
‫دلیلِ خوشتیپ بودنش اینه که تنهاست.
‫نشاطِ بی‌هدفی داره.
‫داره خودش رو تباه می‌کنه.
‫ببخشید.
‫من همیشه افکارم رو بلند بیان می‌کنم.
‫کلمات رو تباه می‌کنم.
‫باید بری خونه، ساکاکیاما.
‫خسته‌م.
‫خداحافظ.
‫دل درد داره یا دندون درد؟
‫«این، قبرِ تِرو است».
‫سلام یوکای.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خوابم نمی‌بُرد، واسه همین اومدم اینجا.
‫دیدم یه نفر داره شنا می‌کنه ‫و حدس زدم تو باشی.
‫بیا.
‫من سیگار نمی‌کشم.
‫ولی...
‫فقط یه‌بار اینجا سیگار کشیدم، همه‌ش همین.
‫بعدِ چند تا پُک فهمیدم که احمقانه‌ست.
‫بی‌ارزشه.
‫واقعاً؟
‫آخرین سیگار تو تبدیل ‫به اولین سیگارِ من شد.
‫یادمه فلوت هم می‌زدی.
‫تو باید سیگار بکشی. تو یه زندگی داری.
‫اون ساعت کیراست.
‫اون هم گفت که سیگار رو ترک کرده.
‫تو و کیرا خیلی شبیه هم‌اید!
‫دستش خوب شده؟
‫تو به خاطر کیرا از مدرسه می‌زنی بیرون؟
‫به خاطر کسی نیست.
‫نظرت راجع به کیرا چیه؟
‫بهتر از من
‫و پایین‌تر از توئه.
‫باهاش می‌جنگم.
‫نه...
‫یا می‌کُشمش.
‫اگه وقتت آزاده، دو روز دیگه ‫سر ظهر به قلعۀ ناگویا بیا.
‫اونجا باش!
‫خداحافظ.
‫من دارم می‌رم. خداحافظ.
‫وایستا!
‫تخمِ مرغ می‌خوای؟ خیلی خوبن.
‫روزهایِ شنبه، مدرسه حوصله سربره.
‫همه رفتن.
‫آسو، تو همیشه پُر شور و شوقی.
‫- می‌خوام مفید واقع بشم. ‫- واقعاً؟
‫می‌خوام مثل کینجیرو نینومیا باشم.
‫آسو.
‫تو که مریض نیستی، هستی؟
‫من خائن نیستم!
‫آسو، می‌تونم سه تا از این تخم مرغ‌ها رو بردارم؟
‫البته!
‫قلعۀ ناگویا، محلِ فرماندهیِ شوگان ‫هیدیوشی در زمان تهاجمش به کره بود.
‫ژاپن همیشه به منظورِ توسعه‌طلبی ‫در حال جنگ بوده.
‫یوکای داره می‌آد.
‫سلام یوکای!
‫تو اینجایی!
‫- با ساکاکیاما آشنا شید. ‫- خودمون آشنا شدیم.
‫- شما دو تا چی؟ ‫- هنوز نه.
‫این‌ها آکینه و چیتوس هستن.
‫کیرا نیومده.
‫بیرون کشیدنِ اون از تختخواب غیر‌ممکنه.
‫مگه نه؟
‫چیتوس، دختر خالۀ کیراست.
‫بعید به‌نظر می‌رسه؟
‫از این گذشته، دوست دخترِ توئه!
‫و توشیهیکو، دوست پسرِ میناست.
‫اون‌قدرها هم پسرِ بدی نیستم!
‫چطور اسم کوچیکم رو می‌دونی؟
‫چون...
‫دختر بدی هستم!
‫چون معلمِ یوکای و کیرا هستم.
‫اون‌ها خیلی متفاوتن.
‫بیاید!
‫بیاید بنوشیم!
‫- لیوان داری؟ ‫- نه.
‫چی؟ چیتوس دوست دخترته ‫پس براش فرقی نداره.
‫ولی من یه‌کم بچه مثبتم.
‫مگه نه؟
‫فهمیدم چیکار کنیم!
‫تخمِ‌مرغ آب‌پز...
‫این‌ها رو از همکلاسیم آسو گرفتم.
‫یه دونه واسه یوکای، کیرا و خودم دارم.
‫تو و چیتوس می‌تونید شریکی استفاده کنید.
‫یه دونه واسه آکینه، یه دونه واسه خودم.
‫تخمِ‌مرغ رو بخورید و از ‫پوستش به جای فنجون استفاده کنید.
‫تعجبی نداره که مینا عاشقته!
‫چه فکرِ خوبی!
‫به‌سلامتی!
‫خون.
‫زیباست.
‫اگه مینا بود قبول نمی‌کرد!
‫نه، خودشه.
‫می‌تونی با من شریک شی، توشیهیکو.
‫فکر خوبیه.
‫می‌تونی با من شریک شی، توشیهیکو.
‫می‌تونیم با هم بخوریم.
‫فکر خوبیه.
‫بابا! بابا!
‫بریم. مامانت منتظره.
‫بریم خونه!
‫چی شده توشیهیکو؟
‫یه جورایی احساس تنهایی می‌کنم.
‫چنین حسی می‌کنی؟
‫همه‌مون می‌کنیم.
‫اون جزیرۀ مادره. ‫زادگاهِ چیتوس.
‫جزیرۀ مادر...
‫زادگاهِ کیرا هم هست.
‫مثل یه جزیرۀ متروکه‌ست.
‫سردمه.
‫باید توی رستوران کار کنم.
‫من هم همینطور. ما می‌ریم خونه.
‫خوش گذشت.
‫دیگه جدا می‌شیم.
‫آکینه، پیشونی‌بند رو ببند رو سرش.
‫خورشیدِ در حال طلوع.
‫این برای چیه؟
‫یه پارچۀ هزار تکّه‌ست.
‫عجیبه، ولی کاری می‌کنه که ‫آدم احساس شجاعت کنه.
‫تو، لیاقت آدم بهتری رو داری.
‫یه نفر که یه‌کم خلاف باشه!
‫از مغازه‌ت توفو خوردم.
‫مغازۀ ما رو از کجا می‌شناسی؟
‫چون پسر بدی هستم!
‫و کیرا هم یه ماهی قرمز از ‫جشنوارۀ زادگاهِ یوکای داره!
‫بیا دفعۀ بعدی کیرا رو هم دعوت کنیم.
‫باشه چیتوس؟
‫تو هم مینا رو دعوت کن.
‫مینا کیه؟
‫چه‌جوریه؟
‫زیباست.
‫تو که چیتوس رو داری! بیا.
‫خداحافظ!
‫حالا نوبتِ ماجراجوییِ ماست!
‫فکر خوبیه!
‫مشروب فروشیِ بعدی!
‫زن‌ها رو نمی‌خوام، ساکیِ بیشتری می‌خوام! ‫(ساکی: مشروب ژاپنی)
‫شما بچه‌ها، دارید ادایِ بزرگسال‌ها رو در می‌آرید!
‫این ماجراجویی‌مونه!
‫زن‌ها؟
‫«عزیمتِ سربازِ زندگیِ ابدی به جنگ»
‫اسب‌ها هم به جنگ می‌رن!
‫آره، برای اینکه خورده بشن.
‫بیا بریم داخل.
‫پسرها، بیاید که قراره زنده زنده بخوریمتون!
‫بفرمایید ساکی.
‫قراره برید خدمت؟
‫نه، من فقط یه بچّه‌م.
‫دارم می‌بینم!
‫مشخص نیست؟
‫قراره با این پسرها چیکار کنیم؟
‫- ما فقط نوشیدنی می‌خوایم. ‫- این که احمقانه‌ست!
‫مگه نمی‌دونید اینجا فاحشه‌خونه‌ست؟
‫تو اون‌ها رو می‌ترسونی!
‫اگه‌ نمی‌تونی مثلِ من ‫مفید باشی پس برو‌ بیرون!
‫اگه نمی‌خوای کاری کنی پس چرا اینجایی؟
‫چون که اینجا قلعۀ منه.
‫می‌دونید بزرگ‌ترین آدمِ این شهر کیه؟
‫ما فاحشه‌ها، چون که ما تویِ ‫یه قلعه زندگی می‌کنیم بچه‌ها.
‫بچه‌ها!
‫این جشنواره مالِ این شهره.
‫قبلاً بازرگان‌ها و صنعتکارها ‫مجسمه رو حمل می‌کردن.
‫سامورایی‌ها نگهبان بودن.
‫سامورایی‌ها و اهالیِ شهر شیفتی کار می‌کردن ‫تا از ارباب‌های کاراتسو مراقبت کنن.
‫قلعۀ ما هنوز سوئیت نداره.
‫اما اهالیِ شهر می‌سازنش.
‫اون‌ها قلعۀ بزرگ رو با یه سوئیت کامل می‌کنن.
‫البته به‌محضِ اینکه جنگ تموم بشه.
‫گوش کنید بچه‌ها، کاراتسو شهرِ پر‌ افتخاریه.
‫قرار نیست تسلیم مقامات بشه.
‫اهالیِ شهر فقط زمانی که مجسمه رو ‫حمل می‌کنن ریسک می‌کنن.
‫آخه شما‌ها چی می‌دونید؟
‫من ۶ تا بچه رو به‌دنیا آوردم!
‫به‌شون غذا دادم و برای کشور بزرگشون کردم.
‫اما دونه به دونه ازم گرفته شدن ‫تا به جنگ برن.
‫می‌فهمید؟
‫همۀ شما پسرها گرفته و کشته می‌شید!
‫بی‌خیال.
‫نوشیدنی بخورید.
‫به اندازۀ کافی خوردی بچه؟
‫هنوز نه، بچه!
‫بیاید اینجا لطفاً! ‫به ما بچه‌ها یه لیوان دیگه بدید.
‫ ساکاکیاما.
‫توشیهیکو! ‫بیا بریم بیرون!
‫بریم بیرون؟
‫باشه، بریم!
‫صبر کن.
‫دختره رو دلتنگ کردی.
‫باید رفتارت بهتر از این‌ها باشه.
‫همین خوبه.
‫زنده‌باد امپراتور!
‫بیا برونیم.
‫اسب رو؟
‫لخت.
‫لخت؟
‫آخه اسب لخته!
‫منطقیه!
‫بیا!
‫صبر کن. سربازِ زندگیِ ابدی، برو!
‫- یوکای. ‫- توشیهیکو.
‫بِتاز!
‫برو بچه، برو!
‫یوکای...
‫تو من رو توشیهیکو صدا کردی. آره؟
‫مادر، متوجه میشی؟
‫که چقدر در همین لحظه دوستت دارم؟
‫که چقدر مرد شدم؟
‫به قدری مرد شدم که دیگه هر وقت ‫بخوام می‌تونم به جنگ برم.
‫«گل‌ها درخشش کم‌رنگی دارند»
‫«در سایۀ تاریکِ ماه، ابروهایت»
‫روی چهرۀ زیبایت نازک‌اند».
‫سلام، منم!
‫سلام.
‫کیرا.
‫منم.
‫بیا داخل.
‫کیرا.
‫زود اومدی.
‫اومدم که ببرمت.
‫به کجا؟
‫قبل از تعطیلاتِ تابستونی ‫یه گردشِ دسته جمعی داریم.
‫همه می‌آن.
‫چیتوس دیروز به‌م گفت ‫ولی من قبول نکردم.
‫دیشب دیدمت.
‫با تلسکوپ؟
‫- یوکای. ‫- توشیهیکو!
‫بِتاز!
‫خیلی عالی بود. مست بودی؟
‫شیرِ سویا بخور.
‫شیرِ سویا! خیلی مقویه، مگه نه؟
‫چیتوس از مغازۀ آکینه خریدتش.
‫عمرِ مغازۀ آکینه ۱۳۰ ساله. ‫اون فرستادتت اینجا؟
‫آره. همه می‌خوان ببیننت کیرا.
‫چیتوس هم همینطور.
‫«یک روز از تپه پایین آمدم و ویرژینی را ‫در پایانِ مسیرِ باغچه دیدم».
‫تو جلویِ چشم‌هام بزرگ شدی.
‫من و یوکای به زودی برات تبدیل ‫به روح خواهیم شد. تو باشهامتی.
‫یوکای پر از زندگیه. ‫من پر‌ از پوچی.
‫آهای.
‫حدس می‌زنی اولین بار کِی راه رفتم؟
‫- کِی؟ ‫- چهار سال پیش.
‫- چهار سال پیش! ‫- از بچّه‌گی پاهام مشکل داشتن.
‫مامانم مراقبم بود.
‫اگه من می‌خندیدم اون هم می‌خندید.
‫اگه گریه می‌کردم اون هم گریه می‌کرد.
‫پس زمانی که شرایط مطلوب نبود می‌خندیدم ‫و زمانی که ناراحت نبودم گریه می‌کردم.
‫اون هم باور می‌کرد، چون که ‫من برای اون یه شبح بودم.
‫چه اتفاقی براش افتاد؟
‫مُرد.
‫شوکه‌اش کردم.
‫اشباح نباید راه برن ولی من راه رفتم.
‫باورش به‌ش خیانت کرد.
‫یه روز،
‫خودش رو دار زد.
‫برای چیتوس یه نوشته گذاشت ‫و به‌ش گفت که از من مراقبت کنه.
‫و
‫زمانی که جزیره‌مون رو ترک کردم ‫چیتوس تا اینجا، یعنی کاراتسو دنبالم اومد.
‫شما دو تا، پال و ویرژینی هستید.
‫«برای جلوگیری از بارش ناگهانی بارون»
‫«زیرپوشِ زنونه‌ش رو از پشت، رویِ سرش می‌کشید».
‫من به افکارِ خودم ایمان دارم،
‫نه به بودا و یا مسیح.
‫من به صدایِ افکارم گوش می‌دم.
‫و هر فرمانی رو، هر چه قدر هم ‫غیراخلاقی باشه انجام می‌دم.
‫ببین.
‫من.
‫اینجا تنهام.
‫کارهایی مثلِ گردشِ دسته جمعی
‫هیچ سنخیتی با من ندارن.
‫باید بری.
‫یوکای منتظرته.
‫اون چیزی دربارۀ دستم نگفت؟
‫گفت ممکنه بُکُشدت.
‫بُکُشه؟
‫با کیرا می‌جنگم.
‫یا می‌کُشمش.
‫خیره‌کننده‌ست.
‫آره...
‫یه نفر باید با انرژیِ ‫بی‌پایانش سر و کله بزنه.
‫پس می‌آی کیرا؟
‫با این وسوسه...
‫شاید همۀ جنگ‌ها ‫این شکلی شروع می‌شن.
‫اینجاست! کیرا اومد!
‫خاله و مینا هم اومدن!
‫سلام.
‫آکینه دعوتمون کرد.
‫ما هم قبول کردیم که بیایم.
‫بدون کوچیک‌ترین بحثی اومدیم.
‫افتخارِ آوردنش به اینجا واسه منه.
‫سلام، کیرا.
‫شیرِ سویام حالت رو جا می‌آره! ‫چیتوس از مینا عکس می‌گیره.
‫لطفاً به‌عنوان معلم به‌ش یه نصیحتی بکن.
‫من فقط ناظرم.
‫- اگه مشکلی نداره. ‫- کیرا!
‫با خاله‌م و میناکو آشنا شو.
‫سلام، کیرا.
‫چون عکس‌هات رو دیدم احساس ‫می‌کنم می‌شناسمت.
‫زیباست.
‫سلام.
‫نه، خودشه.
‫مرسی که اومدید.
‫چیتوس فکر می‌کرد نمی‌آی.
‫مینا کیه؟ چجوریه؟
‫تو که چیتوس رو داری!
‫اینجاست!
‫اون آسوئه؟
‫من ازش خواستم بیاد.
‫- این هم از تخم‌مرغ‌ها. ‫- مرسی!
‫این دفعه لیوان داریم.
‫ولی آسو...چرا موهات رو کوتاه کردی؟
‫آخه باید برم خونه.
‫بابام و برادرم به خدمت اعزام شدن.
‫من هم مثل یه مرد ژاپنیِ خوب ‫قراره به خانواده‌م کمک کنم.
‫مرد بودن کارِ راحتی نیست.
‫پروفسور یامائوچی هم مو‌هاش رو تراشیده!
‫امکان نداره!
‫اون هم به خدمت اعزام شده.
‫جدی؟
‫خیلی سرسخته...
‫یکی از مقاماتِ رسمیِ شهر فکر کرد که با این کار ‫می‌تونه افکارِ افراطی پروفسور رو درست کنه.
‫مگه کمونیسته؟
‫اون به این شکل آزادیش رو پیدا کرد.
‫خونۀ پدر و مادرش نزدیکِ خوابگاهِ منه.
‫دیدمش.
‫اون علف‌هایِ پشت خونه‌ش رو کنده بود.
‫علف‌هایِ پشت خونه‌ش رو کنده بود...
‫مثل یه دیوونه‌ها.
‫عذاب‌کشیده‌ای مثل من.
‫به‌ت احترام می‌ذارم و افتخار می‌کنم.
‫«لنین» ‫در حالی که لحظاتِ پر شوق می‌گذرند...
‫بعد در حالی که زیر نورِ خورشید نشسته بود ‫و ساز دهنی می‌زد، داشت موهاش رو کوتاه می‌کرد.
‫یه آرایشگر محلی واسه‌ش کوتاه کرد.
‫مادرش با ژست رسمی پشت سرش ‫نشسته بود و یه طومار می‌خوند.
‫«یه توهم؟ ‫گل‌هایِ شکوفه داده را پشتِ‌سر می‌گذارم...»
‫پس اون آقاهه معلمتونه!
‫تو می‌شناسیش؟
‫با دوست‌هاش توی رستورانِ ما بود.
‫من رفتم.
‫برای وطنم خواهم مرد.
‫تو یه مرد واقعی می‌شی.
‫من یه زن می‌شم.
‫زنده باد امپراتور!
‫مشتری‌ها معمولاً نوشیدنی می‌خورن ‫آواز می‌خونن و می‌گن زنده باد امپراتور، اما...
‫- مدارک لطفاً. ‫- بله.
‫ضیافتِ معلمتون عجیب بود.
‫«و چه عجیب است این عصرگاه»
‫«روابطِ عاشقانۀ پنهانِ‌مان»
‫«احساساتِ لطیفم در شعر مخفی شده‌اند»
‫«در حالی که به یکدیگر نگاه می‌کنیم،»
‫«رویِ گل‌هایِ فراوان راه می‌رویم.»
‫«و چه عجیب است این شب هنگام»
‫«زندگیِ همۀ موجوداتِ زنده احساس می‌شود»
‫«دندون درد داشتی یا دل درد؟»
‫«یه توهم؟ ‫گل‌هایِ شکوفه داده را پشتِ‌سر می‌گذارم...»
‫«شکوفه‌هایِ پراکنده در اطرافمان»
‫«عذاب‌کشیده‌ای مثلِ من»
‫«به‌ت احترام می‌ذارم و افتخار می‌کنم.»
‫«در حالی که لحظاتِ»
‫«پر شوق می‌گذرند»
‫زنده باد امپراتور.
‫بعد از گفتنِ زنده باد امپراتور.
‫با صدایِ آروم صحبت کردن.
‫من وقتی که داشت می‌رفت تا ‫به ارتش گزارش بده، دیدمش.
‫استاد!
‫اون گفت:
‫تا حالا فیلم «انسانیت یا ‫بادکنک‌های کاغذی» رو دیدی؟
‫درست همین شکلی گفت:
‫«فیلم خوبیه».
‫کارگردانش مردی به اسم ‫سادائو یاماناکا هستش.
‫اون توی شهر منچوری که من قراره ‫به‌ش اعزام بشم از مریضی مُرد.
‫«اون به جبهه رفت تا زندگیش تلف نشده باشه».
‫«من در غروبِ سرخ رنگِ منچوری ‫زنده خواهم ماند».
‫یاماناکا گفته: «متأسفانه ‫این فیلم آخرین فیلم زندگیمه».
‫آخرین شاهکارش.
‫وقتی داشت می‌رفت یه کتاب بهم داد.
‫من خوندن این رو تموم کردم.
‫پس می‌خوام تو داشته باشیش.
‫«دختر مدرسه‌ای کتابی از اوسامو دازای»
‫دوباره خودش شده بود.
‫خب پس.
‫زنده بر‌می‌گردم!
‫«یک توهم؟»
‫«گل‌هایِ شکوفه داده را»
‫«پشتِ‌سر می‌گذارم...»
‫«به همون اندازه که‌ دردناکه»
‫«قابل احترام هم هست.»
‫می‌خواست بگه که «ناراحت‌کننده‌ست».
‫دیگه نمی‌خواست بگه «دل‌درد ‫داشتی یا دندون‌درد؟»
‫«شکوفه‌هایِ پراکنده در اطرافمان»
‫«عذاب‌کشیده‌ای مثلِ من»
‫«به‌ت احترام می‌ذارم و افتخار می‌کنم.»
‫یه عروسکِ پارچه‌ایه!
‫خوش‌شانسی می‌آره.
‫اونجا وایستا.
‫خب، یوکای. من دیگه می‌رم.
‫یه‌کم کار دارم.
‫ممنون واسه تخم‌مرغ‌ها. خداحافظ.
‫خداحافظ ساکاکیاما.
‫خداحافظ کیرا.
‫خداحافظ همگی.
‫ممنون آسو!
‫خداحافظ!
‫می‌دونستی آسم داره؟
‫آسم؟
‫شرط می‌بندم یوکای می‌دونست.
‫شاید یوکای به‌ش حسودیش می‌شه.
‫حسودی؟
‫یوکای زیادی شادابه.
‫یوکای، کیرا. امیدوارم شما هم ‫تبدیل به دوست‌های مینا بشید.
‫قرار نیست خیلی زیاد پیشمون باشه.
‫ما کارهای خلاف می‌کنیم!
‫خون...!
‫چیزی نیست، به‌ش عادت دارم.
‫یه‌کم استراحت کن.
‫- تو مثل ویرژینی هستی. ‫- ویرژینی؟
‫من هم پالم.
‫اونا توی یه جزیرۀ متروکه گیر افتاده بودن.
‫می‌دونی وقتی بارون ‫می‌گرفته، چی کار می‌کردن؟
‫نه.
‫زیر زیرپوشِ زنانۀ ویرژینی
‫پناه می‌گرفتن.
‫اوه!
‫داستانِ اون‌ها اینه.
‫یوکای.
‫بعداً با دوست‌هات به‌مون سر بزن.
‫می‌‌تونی پیشمون بمونی.
‫قراره یه مهمونی بگیریم. ‫یه مهمونیِ رقص.
‫سردمه.
‫یوکای خیلی آدم خوبیه.
‫کیرا یه ذره عجیبه...
‫خیلی آدم‌هایِ پخته‌ای هستن.
‫تو خامی.
‫مینا چطور؟
‫اون هم یه دختره و هم یه زنه.
‫ازش می‌پرسم ببینم امشب می‌تونه ‫واسه مهمونی بیدار بمونه یا نه.
‫خیلی حالش خوب نیست.
‫رسیدن.
‫شب به‌خیر.
‫طبق گفته‌هایِ توشیهیکو، مینا ‫نیاز به کمی تفریح داره.
‫متأسفانه اون امشب نمی‌تونه بیاد پیشمون.
‫ولی شام آماده‌ست. فکر کنید خونۀ خودتونه.
‫- توشیهیکو خیلی خوشحال می‌شه. ‫- کیرا کجاست؟
‫فقط تو می‌تونی وادارش کنی بیاد، ‫مگه نه چیتوس؟
‫توفو آوردم!
‫گل‌ها رو نگاه کنید!
‫خون.
‫خیلی خب.
‫ممنون. چه زیبا!
‫بیا داخل.
‫یوکای خارق‌العاده‌ست خاله! ‫شب‌ها توی دریا شنا می‌کنه.
‫کیرا هم تحت تاثیر قرار گرفته.
‫شرط می‌بندم یوکای به راحتی ‫می‌تونه از صخرۀ تاتِگامی بپره.
‫من روزِ اول مدرسم از اونجا بالا رفتم.
‫زود باش، بپر.
‫ولی واسه‌م غیر‌ممکن بود.
‫صخرۀ تاتِگامی؟ مطمئن نیستم بتونم...
‫مثلِ تو...
‫خانم، نظرتون چیه یه روز بریم دریا؟
‫از وقتی شوهرم رو از دست دادم از این کارها نکردم.
‫ولی خوب به نظر می‌آد.
‫می‌رم مینا رو ببینم.
‫غذات چی؟
‫بیماری مینا مُسریه.
‫من خوبم. همون عقب می‌ایستم ‫و ازش عکس می‌گیرم.
‫تا بتونه زندگی کنه.
‫مراقب باش.
‫من هم می‌مونم و از توفوی مشهورمون ‫به همه تعارف می‌کنم.
‫خوبه!
‫خیلی وقت بود چنین شبی نداشتم.
‫دفعۀ بعد مهمونی‌ای می‌گیریم ‫که کل شب طول بکشه.
‫یه مهمونیِ رقصِ رسمی، تازه مینا هم می‌آد.
‫کیرا الان داره چیکار می‌کنه؟
‫زیباست.
‫چه وحشتناک!
‫توشیهیکو.
‫نظرت در رابطه با یه چالش چیه؟
‫چالشِ بوسیدن.
‫بوسیدن!
‫آره، اما با معاوضۀ دوست دخترهامون.
‫یعنی من مینا رو می‌بوسم و تو هم چیتوس رو.
‫ولی...
‫به نظر باحال می‌آد!
‫پس میرم چیتوس رو بیارم.
‫مینا...
‫باشه؟
‫نور مهتاب روی صورتته.
‫یوکای، نور مهتاب رویِ صورتِ تو هم هست.
‫زیباست.
‫مینا...
‫باشه؟
‫نباید این کار رو بکنی توشیهیکو.
‫ببخشید.
‫این تنها لباس عروسیمه.
‫مینا.
‫خلأ وجودت رو با زندگیم پر می‌کنم.
‫یوکای.
‫خودم برات می‌کِشمشون بیرون.
‫چه‌جوریه که آکینه من رو آورد ‫پیشِ تو و خودش غیبش زد؟
‫من...
‫باید دوست دخترهامون رو معاوضه می‌کردیم.
‫به نظر باحال می‌آد!
‫می‌رم دنبالش.
‫حالا تو هم رفتی.
‫و هیچکس نمونده.
‫آکینه.
‫پس اینجایی
‫توشیهیکو، می‌دونستم که می‌آی.
‫داشتم کرم‌هایِ شب‌تاب رو ‫دنبال می‌کردم که به اینجا رسیدم.
‫اینجا خونۀ توشیهیکوست.
‫اینجا خونۀ منه!
‫تا با همسر آینده‌م توش زندگی کنم.
‫پس این باعث می‌شه که امشب من زنت باشم.
‫ببین!
‫توشیهیکو، یه دونه شب‌تاب اونجاست!
‫اوناهاش.
‫اونجاست، می‌بینی؟
‫مادرم شب‌تاب‌ها رو این شکلی دنبال می‌کرد.
‫آدم مهربونی به نظر می‌آد.
‫بعضی وقت‌ها سخت‌گیر بود.
‫بُزدل.
‫زود باش.
‫بپر.
‫اون اصرار می‌کرد که از پشتِ بوم بپرم پایین.
‫وقتی شب‌تاب‌ها رو می‌گرفتیم...
‫ایناهاش!
‫ببین!
‫موقعِ خواب...
‫توشیهیکو، حالا رهاشون می‌کنیم.
‫اون شب‌تاب‌ها رو رها می‌کرد.
‫ولی یه دونه شب‌تابِ کوچیک رو نگه می‌داشت.
‫اینجاست!
‫ایناهاش.
‫و تویِ تور نگه‌ش می‌داشت.
‫زیرِ نورِ کم‌رنگِ اون شب‌تاب ‫داستان‌هایِ زیادی برام می‌گفت.
‫یه روز یه مرد پیر و زنش دیوونه شدن.
‫اون‌ها بچه‌های شرور رو رویِ زمین می‌کشیدن ‫و به‌شون صدمه می‌زدن تا خونریزی کنن.
‫من عاشق نورم.
‫ای کاش می‌تونستم بدرخشم.
‫سردمه.
‫سردمه!
‫«من در غروبِ سرخ رنگِ منچوری زنده خواهم ماند».
‫چه وحشتناک!
‫«هاناگاتامی» چه وحشتناک! ‫(هاناگاتامی در زبانِ ژاپنی به معنیِ سبدِ گل است)
‫چه وحشتناک!
‫گل‌ها کم می‌درخشند.
‫گل‌ها درخشش کم‌رنگی دارند.
‫خورشید بالا می‌آید و به روشنی می‌درخشد.
‫پردۀ سوم
‫مامان!
‫مامان...
‫مادر!
‫مامان...
‫مینا نمی‌خواد ببیندت. ‫لطفاً برو.
‫خانم.
‫عشق‌بازی برای مینا مثلِ یه دارویِ کشنده‌ایه.
‫- خانم، من... ‫- بله؟
‫من برایِ دیدنِ شما اومدم.
‫می‌خواستم بپرسم امشب می‌آید بریم شنا کنیم؟
‫نه یوکای. باید از اینجا بری.
‫باشه.
‫خداحافظ، خانم.
‫خداحافظ، یوکای.
‫رفت.
‫اوه...
‫چرا نمی‌بینیش؟
‫اگر مَن رو در این حالت ببینه ‫رویا‌ها و تصوراتش نابود می‌شن.
‫الان دیگه نورِ مهتاب ازم محافظت نمی‌کنه.
‫درست می‌گی. تو الان دیگه ‫داری تویِ یه رویا زندگی می‌کنی.
‫صدای رژه‌ست.
‫اون صدای فلوته؟
‫جشنوارۀ اوکونچیه.
‫بیا حالت رو خوب کنیم مینا.
‫همیشه می‌خواستم ازت بپرسم...
‫نظرت راجع به توشیهیکو چیه؟
‫مثل روز روشنه!
‫جزیرۀ مادر، من و همه...
‫همه...‌باور کردنی نیست!
‫نفس بکش.
‫دوباره نفس بکش.
‫خیلی خوبه.
‫یه بار یه مرد جوون برای معاف شدن ‫از خدمت، یه بطری سس سویا نوشید.
‫اونم در نوع خودش شجاع بود.
‫جنس شجاعتش با جنسِ ‫شجاعتِ شوهر تو خیلی فرق داشت.
‫شوهرِ من مریض بود، اما واسه اینکه به‌ش نگن خائن ‫و ویولونش رو بگیرن، واسه خدمت اسم‌نویسی کرد.
‫هر کس روشِ خاص خودش ‫برای جنگیدن رو داره.
‫من چطور؟
‫زود خوب شو تا برای کشور مفید باشی.
‫از چه راهی ممکنه زندگیِ من مفید واقع بشه؟
‫جشنوارۀ اوکونچی دوباره شروع شده.
‫همۀ مردای جوون رفتن خدمت، ‫حالا چه کسی مجسمه رو حمل می‌کنه؟
‫همونطور که شعارِ «بچه‌دار شید» می‌دن.
‫زن‌ها اینجوری می‌تونن مفید باشن.
‫راستی.
‫قانونِ حفظ صلح رو به‌روز کردن.
‫شما افراد جوونی توی خونه‌ت داری خانم...
‫مراقب باش. ممکنه اشتباه برداشت کنن.
‫خانم‌ها و آقایان!
‫ببینید برای جشنواره چه غذاهایی درست کردیم!
‫بیاید داخل!
‫سلام!
‫خوشمزه‌ست.
‫بفرمایید! هر چقدر می‌خواید بخورید و بنوشید!
‫من عاشق جشنوارۀ اوکونچی‌ام.
‫امشب همۀ رستوران‌ها پر هستن.
‫اون ماهی محلیه.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫من هم همینطور.
‫بابا، تنها کارِ تو مشروب خوردن ‫و بی‌هوش شدنه!
‫ببخشید!
‫من رفتم!
‫مجسمه رو خوب هل بده!
‫واسه همین اومدی خونه!
‫مافوقم تو هنگ ۲۴ توپخانه گفت:
‫«اگه جنگ ارزش مردن رو داره، جشنواره هم داره!»
‫و به‌م مرخصی داد!
‫برو بترکون برادر!
‫حواستون به مشتری‌ها باشه.
‫بسپرشون به من.
‫کشکِ توفو رو ببر.
‫اون شیرِ شهر ماست که مروارید به‌ش وصله!
‫همۀ مرد‌های جوونِ کاراتسو به خونه برگشتن.
‫عجب شبی! ‫این‌ شب ارزش مردن رو داره.
‫زنده باد امپراتور!
‫زندگیِ عادیِ من ساختگیه مادر.
‫زود باش، بپر.
‫بُزدل!
‫روشنگری، رستگاری و تطهیر.
‫هدف این جشنواره همینه. مراسم مقدسیه.
‫مقدس...؟
‫احترام گذاشتن به خدا.
‫دوست قد‌بلندت کجاست؟
‫اوه، یوکای؟
‫اون اهلِ شهر یویا هستش.
‫پس فکر کنم داره مجسمه رو هُل می‌ده.
‫مجسمۀ ماهی قرمز رو می‌شناسی؟
‫باید اینقدر بزرگ باشه!
‫شرط می‌بندم کیرا هم داره تماشاش می‌کنه.
‫شاید من هم بعداً برم و تماشا ‌کنم.
‫یوکای یه موسیقیِ خاصی با فلوتش می‌زنه.
‫«من در حواشیِ دریای گِنکای بزرگ شدم. ‫گهواره‌ام‌ دریا بود».
‫«طوفانی که در سراسرِ ماتسورا ‫می‌وزد، لالاییِ من است».
‫«اینگونه بزرگ شدم تا یک کاراتسویی باشم».
‫خوب بخواب بچه.
‫این آهنگِ جشنوارۀ اوکونچی که الان شنیدی،
‫شبیهِ آهنگِ مادرته.
‫یه لالاییه.
‫من ‌کشته نخواهم شد! ‫به‌ویژه در جنگ!
‫می‌خوای چیکار کنی افسر؟
‫اون احتمالاً هم‌سِن منه.
‫دیروز،
‫مادرم توی شهرمون مُرد.
‫ای پسرانِ بی‌گناه.
‫اون‌ها شما رو به جنگ می‌برن و می‌کشنتون.
‫زود باش، بپر، ها؟
‫فکر کنم امشب برم خونه و استراحت ‌کنم.
‫برای روشنگری، رستگاری و تطهیر...
‫خانم!
‫مینا!
‫یوکای...!
‫خانم!
‫یوکای!
‫خانم!
‫یوکای...
‫فکر کنم هنوز بیدار نشدم...
‫فکر کنم کیرا هنوز توی معبده.
‫آهای؟
‫کیرا، منم.
‫دارم می‌آم داخل.
‫ساکاکیاما، تویی.
‫بیا داخل.
‫پس نرفتی به معبد.
‫خون.
‫حالا حقیقت رو می‌دونی.
‫غیر‌طبیعیه،
‫و با اینحال خیلی طبیعیه.
‫من دیگه می‌رم.
‫دوربین رو فراموش نکن.
‫آره.
‫به‌علاوه
‫باید ماهی قرمزِ یوکای رو هم نگه داری.
‫چرا اومدی؟
‫راستش دلیل خاصی نداشتم...
‫بشین و آروم بگیر.
‫فکر کنم از امروز سیگار رو ترک کنم.
‫رستگار شو...
‫و تطهیر شو.
‫زن‌ها مخلوقاتِ غمگینی هستن.
‫مرد‌ها رقّت‌انگیزن.
‫جشنوارۀ اوکونچیِ امروز
‫روی سنت‌های کاراتسو بنا شده.
‫یعنی سال‌های ۱۵۹۳ که شاه هیدیوشی ‫قلعه‌ش رو ساخت.
‫مجسمه‌های بزرگ ساخته شدن،
‫تا قدرتِ مردم شهر رو به سامورایی‌ها نشون بدن.
‫«کاتانا» قدیمی‌ترین مجسمه‌ست ‫بعدش «شیرِ قرمز» و «شیرِ آبیِ ناکا»
‫و «لاک‌پشتِ زایموکو».
‫کلاهِ ساموراییِ گوفوکو. ‫مجسمۀ قرمزِ یویا.
‫ققنوسِ اویشی. ‫اژدهایِ شین.
‫شیرِ طلاییِ هون. ‫کلاهِ کیواتا.
‫هیرانو هم کلاه سامورایی داشت.
‫شوتِن دوجی کومیا.
‫شیرِ مرواریدیِ کیو. ‫ببر ماهیِ کاکو.
‫در آخر هم «اِگاوای ۷ مرواریدی، ‫همۀ مجسمه‌ها روی هم ۱۴ تان.
‫من اهل کاتانا هستم.
‫واسه همین به صورت تحقیر آمیزی ‫از بالای «شیر قرمز» افتادم پایین.
‫ولی هنوزم می‌خواستم ماهی قرمز رو هل بدم.
‫ماهی قرمز اولین عشقم بود.
‫این جشنواره نشونه‌ای از فرهنگ ‫با قدمت و رنگارنگِ کاراتسو هستش.
‫پس حتی کِسایی که کاراتسو رو ‫ترک می‌کنن هم واسه جشنواره بر‌می‌گردن.
‫می‌خوای سوارِ ماهی قرمز شی بچه؟
‫آره!
‫ممکنه بمیری!
‫مشکلی نیست!
‫به قدری آرامش بخشه ‫که به راحتی خوابت می‌بره.
‫آواز اوکونچی برای همۀ ‫بچه‌های کاراتسویی یه لالاییه.
‫چیتوس!
‫چرا در حال کار کردن تو رستورانت نیستی؟
‫ماجرای این ماهیه چیه؟
‫هر چی نباشه من یه یتیمِ ‫فرزند خونده‌م. این منم.
‫می‌خواستم بعداً بیام به‌ت سر بزنم.
‫امشب شبِ اوکونچیه. ‫شبِ مورد علاقۀ همه.
‫می‌آی دیدنِ من؟
‫مثلاً من باید کجا برم؟
‫آکینه، کجایی؟
‫اومدم!
‫خداحافظ.
‫به شرق نگاه کنید، آنجا سپیده‌دم است.
‫خورشید بالا می‌آید، به روشنایی می‌درخشد.
‫عدالت ما در آسمان و زمین طنین‌انداز است...
‫خون.
‫روشنفکری، رستگاری و تطهیر
‫اوکونچیِ امسال داره زود تموم می‌شه.
‫این اولین باری بود که جزو ‫هُل دهنده‌های مجسمه نبودم.
‫«ناخالص بودن غم انگیزه»
‫این جمله رو چویا ناکاهارا گفته.
‫اون به جنگ نرفت اما از بیماری سِل مُرد.
‫این باعث می‌شه اون یه خائن باشه؟
‫روشنه...
‫داشتی صورت من رو نگاه می‌کردی؟
‫داشتم فکر می‌کردم که اگه ‫اتفاقی واسه‌ت بیفته من می‌میرم.
‫پس باید زودتر خوب شم.
‫دیگه تقریباً وقتشه.
‫تا به‌ش اشتیاقی برای زندگی بدید.
‫خاطرۀ خوبی هم می‌شه.
‫۳۶.۶ درجه، تب ندارم.
‫خوبه.
‫پس مهمونی رو برگزار می‌کنیم!
‫اگه بدون خاطراتِ خوب بمیره ‫خیلی ناراحت‌کننده می‌شه.
‫شاید بهتر باشه به جای ‫اومدن به مهمونی استراحت کنی...
‫ولی حرف‌هات با دکتر رو شنیدم...
‫می‌شه مهمونی رو برگزار کنیم؟
‫خیلی خب.
‫برگزارش می‌کنیم. به توشیهیکو خبر می‌دم.
‫همونطور که قرار بود، همه رو ‫شبِ هفتم دسامبر دعوت می‌کنه.
‫عالی. منم یه چیز خوب می‌پوشم.
‫دیگه کارِ من اینجا تمومه.
‫دو نسل قبل از افرادِ فعلی خانواده، زمانی که ‫برای کار به خانواده ملحق شدی، باهات آشنا شدم.
‫زمان زود می‌گذره.
‫واقعاً همینطوره. خداحافظ.
‫با احتیاط برو.
‫خیلی خب!
‫من رفتم!
‫ای کاش فقط یه کوچولو قدت بلندتر بود...!
‫خاله! خبرهای مهمی دارم!
‫ژاپن، رسماً با آمریکا وارد جنگ شد. ‫یه نبرد توی «پِرل هاربِر» بوده
‫که ژاپن پیروز شده. همه دارن ازش حرف می‌زنن!
‫من هیچی از ماجراهایِ بیرونِ خونه نمی‌دونم.
‫این هم از اخبار!
‫اینقدر بلند حرف نزن.
‫امشب، شب مهمی برای میناست.
‫اوه، درست می‌گی...
‫راستی حال مینا چطوره؟
‫چیتوس صبح اومد تا موهاش رو ‫بشوره و آماده‌ش کنه.
‫بیا داخل.
‫من هم بهتره آماده شم!
‫آره. فکر خوبیه!
‫«پِرل هاربِر. ‫نیروهای امپراتوریِ ژاپن در جنگِ با آمریکا»
‫بپر.
‫اومدم!
‫با هم اومدید!
‫البته، ما با هم دوستیم.
‫آره!
‫خوش اومدید.
‫شب به‌خیر.
‫امشب هیچکس از جنگ حرف نزنه.
‫باید مهارت‌هات رو نشون بدی!
‫خوبه که دوباره غذاهای مختلف می‌پزم!
‫مثل یه رویاست!
‫درسته.
‫روزِ تولد پدرم، یه عالمه بازرگان ‫برای مهمونی اومده بودن.
‫یه احساسی دارم که امشب...
‫آخرین شبیه که کنار خانواده هستم.
‫این چه حرفیه.
‫اخیراً دو تا پسرم که توی جنگ ‫روسیه و ژاپن فوت شده بودن،
‫دنبالم می‌گشتن.
‫اونا توی رویاهام می‌گفتن: «بیا اینجا مامان».
‫اوه...
‫خانم کِیکو، آستینتون خونی شده.
‫«اون موقع».
‫«مجازات می‌شوی!»
‫«چه وحشتناک!»
‫خانم کِیکو!
‫«حتی با این که می‌گویند ‫پایانِ دنیا نزدیک است»
‫«همچنان خورشید و ماه هیچوقت ‫به روی زمین سقوط نمی‌کنند».
‫«چطور جرئت می‌کنی سبد گلی ‫که یادگارش بود رو بندازی زمین...»
‫دیگه وقتش بود
‫شما «هاناگاتامی» رو اجرا کردی.
‫مدتی قبل از ازدواجت با آقای ریو.
‫«مجازات می‌شوی!»
‫«آسمان به تو ضربه خواهد زد»
‫«و مجازات می‌شوی.»
‫یادمه که ریو اونجا بود.
‫بی شک کنارم بود.
‫درست همینجا.
‫کنارم.
‫«باید مانند من دیوانه شوی»
‫«و مردم دیوانه خطابت کنند.»
‫«نگذار این چنین صدایت بزنند ‫و مراقب رفتارت باش.»
‫خانم کِیکو!
‫بیا دیگه خاله! از انتظار خسته شدیم!
‫چی شده؟
‫فقط‌ داشتم خواب می‌دیدم.
‫اوه خاله! پس زود باش!
‫- چی میل دارید؟ ‫- شرابِ ورموت.
‫من هم همینطور.
‫اوه، تو هم می‌خوای؟
‫این هم از ورمونتِ تو.
‫من هم ورمونت می‌خوام.
‫بیاید به سلامتی بنوشیم.
‫امیدوارم یوکای و کیرا همیشه ‫دوست‌های توشیهیکو بمونن.
‫آره.
‫چیتوس چطور؟
‫من مثل اولین مهمونی‌ای که ‫توش بودم چای نعنا می‌خورم.
‫مینا.
‫سلام.
‫چقدر لطف کردید که اومدید.
‫سلام، کیرا.
‫- خوشگل نیست؟ ‫- میناکو.
‫چند تا عکس خوب ازش گرفتم.
‫ظاهراً یه افسر جوون خودش رو توی
‫قلعۀ ناگویا کُشته.
‫با تفنگ به شکم خودش شلیک کرده
‫همه دارن ازش حرف می‌زنن.
‫مادر!
‫کیرا.
‫امشب هیچکس از جنگ حرف نزنه.
‫حالا یه قهرمانِ خوشگل داریم.
‫ممنون.
‫هر چقدر‌ دوست دارید بخورید!
‫«قطعه‌ای حماسی برای مردگان»
‫اوه مینا!
‫لطفاً مراقبش باش.
‫کیرا، با شاگردت برقص.
‫کیرا، یه چیزی هست که باید ازت بپرسم.
‫چه اتفاقی بین تو و چیتوس افتاد؟
‫زمان گذشت و ما دو تا دوست ‫که بچه بودیم، بزرگ شدیم.
‫متوجهم.
‫تو زیبایی.
‫تو هم همینطور، زیباییِ تو ملکوتیه.
‫زمانی که با شوهرم ‫می‌رقصیدم این رو می‌پوشیدم.
‫این یونیفورم به یادگار از ‫برادرمه، یعنی افتخارِ شهر.
‫من رسمی لباس پوشیدم.
‫باشکوهه.
‫خون!
‫خون.
‫ما هم باید برقصیم.
‫ولی تو...
‫امشب خیلی حالم خوبه.
‫باشه، پس یه ذره می‌رقصیم.
‫نوبت منه.
‫باشه، ولی ادبت کجاست؟
‫پس یه جنگ بزرگ شروع شده؟
‫مینا...
‫صدای فریادت تویِ باغ رو شنیدم.
‫اوه نه! اصلاً حواسم سر جاش نبود.
‫پس جنگ شروع شده.
‫تو، یوکای و کیرا قراره به جنگ برید و بجنگید.
‫مردهای ژاپنی برای مُردن به دنیا می‌آن.
‫- «این یه جنگِ قهوه‌ایه.» ‫- چی؟
‫یه جمله از کتابِ «سربازهای ‫رزمنده" از چویا ناکاهاراست.
‫اون هم از همین بیماری مُرد.
‫جنگ قهوه ای...!
‫این کشور همیشه جنگ‌های قهوه‌ای داشته.
‫- توشیهیکو. ‫- بله، مینا؟
‫من دیگه نمی‌ترسم.
‫چون قراره با بقیه برم.
‫به جنگ؟
‫می‌دونم کار درستی نیست، ‫ولی می‌شه من برقصم؟
‫حتماً.
‫من و تو، تو خط خلافیم ولی هیچ کاری نمی‌کنیم.
‫آکینه.
‫تنها کاری که من می‌تونم بکنم ‫دوختن پارچه‌هایِ هزار تکّه‌ست.
‫یوکای داره خواهرت رو مال خودش می‌کنه.
‫ولی همین امشب تموم می‌شه.
‫اگه قراره بمیرم، پس آزادم ‫که زندگی خودم رو بگیرم.
‫جنگ یه جهنمه، ولی من از جهنم‌های ‫درونیِ خودم هم نمی‌تونم جلوگیری کنم.
‫همۀ ما به جهنم می‌ریم؟
‫بعضی‌ها به بهشت می‌رن میناکو.
‫به شرق نگاه کنید، آنجا سپیده‌دم است.
‫خورشید بالا می‌آید، به روشنایی می‌درخشد.
‫عدالت ما در آسمان و زمین طنین‌انداز است...
‫من می‌تونم برات بمیرم خانم.
‫ممنون، ولی تنها دلیلِ زندگیِ من میناست. ‫چون اون خواهر ریو هستش.
‫خون اون باید به اندازۀ خونِ ریو قرمز باشه.
‫خانم.
‫واسه همینه که هیچوقت خداحافظی نمی‌کنم.
‫چون اینجوری تموم می‌شه.
‫سردمه.
‫نگاه کن، مینا هم تنهاست.
‫«دوربین رو فراموش نکن.»
‫«آره.»
‫«یه عروسکِ پارچه‌ایه!»
‫«خوش‌شانسی می‌آره.»
‫«زیباست.»
‫مینا، باشه؟
‫نباید این کار رو بکنی توشیهیکو.
‫مینا!
‫بذار کمک کنم.
‫باید ببریمش طبقۀ سوم!
‫اون زیباست.
‫میناکو.
‫صداش زدم میناکو؟
‫آره.
‫با خاله‌م و میناکو آشنا شو.
‫چرا نگفتی مینا؟
‫می‌دونی که من دست و پا چلفتی‌ام.
‫من یه چیزی رو فهمیدم.
‫چی رو؟
‫فکر کنم تو تنها کسی توی زندگیم هستی ‫که تا حالا واقعاً دوستش داشتم.
‫پارچۀ هزار تکّه‌م رو بگیر.
‫شاید مَن رو به خاطر اینکه ‫خیلی معمولی‌ام دوست داری.
‫شایدم نه. هیچکس با دختر ‫قد بلندی مثل من ازدواج نمی‌کنه.
‫این به تو شجاعت می‌ده.
‫خوابم می‌آد.
‫دیگه نمی‌خوام هیچوقت بیدار شم.
‫آره. فکر خوبیه.
‫امیدوارم
‫که یه روزی مردم دست از ‫کشتنِ همدیگه بردارن.
‫«در سایۀ تاریکِ ماه، ابروهایت»
‫روی چهرۀ زیبایت نازک‌اند».
‫- یوکای. ‫- کیرا.
‫بذار عکس‌های میناکو رو نشونت بدم.
‫چیتوس ازش گرفته.
‫من به‌ش گفتم بگیره.
‫بیا.
‫خودش می‌دونست؟
‫معلومه...
‫که نه.
‫با من به دریا بیا.
‫تو...
‫منتظر چیزی هستی.
‫نه.
‫راستش رو بگو. منتظر چی هستی؟
‫چه اتفاقی قراره بیفته؟
‫من منتظر چیزی نیستم. ‫ولی اگر بودم هم
‫اون اتفاق نمی‌افتاد.
‫شکسته.
‫چرا، کیرا؟
‫هیچ دلیلی برای نواختنش ندارم.
‫دیگه نه.
‫خداحافظ.
‫یوکای.
‫پس اینجایی.
‫- داشتم دنبالت می‌گشتم. ‫- دارم به صخره می‌رم.
‫- می‌خوای بپری؟ ‫- آره.
‫شرط می‌بندم که یوکای به راحتی ‫می‌تونه از صخرۀ تاتِگامی بپره.
‫می‌دونستم که قهرمانم تویی!
‫و همینطور یه خائن.
‫من بلد نیستم با تفنگ کار کنم.
‫تو چپ دستی!
‫برادر خدا بیامرزم اگه زنده بود ‫نمی خواست مرگم رو ببینه.
‫همۀ ما می‌خوایم به‌خوبی زندگی کنیم.
‫من قبول نمی‌کنم که جوونی یه بار مصرفه.
‫می‌دونستم که فقط تو زنده می‌مونی توشیهیکو.
‫کیرا از اون سمت رفت.
‫مینا زیبا بود.
‫زیبا بود...؟
‫دیگه همه‌ش مربوط به گذشته‌ست. ‫خداحافظ توشیهیکو.
‫خداحافظ یوکای.
‫پس تو اینجایی، شبیهِ بازی قایم باشک شده.
‫ ساکاکیاما.
‫من کارهای زیادی تو زندگیم کردم.
‫بعضی‌هاشون بی‌معنی به‌نظر ‫می‌اومدن، ولی اینطور نبودن.
‫من چیتوس رو تحقیر کردم.
‫جهان‌های زیادی خلق کردم که واقعی نبودن.
‫آکینه، میناکو.
‫خاله‌ت، یوکای و تو...قطعاً همه‌تون رو تحقیر کردم.
‫ولی هیچکس نمی‌تونه ادعا کنه که من،
‫تا حالا عاشق کسی نبودم.
‫من...
‫به‌ت اعتماد دارم.
‫بعد این همه ماجرا...
‫از یه چیز مطمئنم.
‫یک، باور کنی یا نه، من نمی‌‌تونم شنا کنم.
‫دو، من به‌عنوان یه مسیحی، آدمِ گناهکاری‌ام.
‫لباس قرمزت...زیباست.
‫چونکه داشتم خونِت رو می‌مکیدم.
‫در اون لحظه حس می‌کردم با تو و برادرم یکی‌ام.
‫جهان اینجوری به پایان می‌رسه.
‫اما من همیشه کنارت خواهم بود مینا.
‫خداحافظ.
‫یوکای!
‫مینا.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌تونم نفس بکشم!
‫کمک!
‫توی دستم پودرِ مهتاب دارم.
‫بنوشش.
‫نمی‌تونم نفس بکشم، کمک!
‫دارم خفه می‌شم...
‫چیزی که به‌ت دادم پودرِ یه مارِ سفید بود.
‫خواهر!
‫چه وحشتناک!
‫چطور جرئت می‌کنی سبد گلی ‫که یادگارش بود رو پرت کنی رو زمین...
‫خانم!
‫خانم.
‫حالا در توهمات مینا هستم.
‫با اندوهش اینجام.
‫اون چقدر برای زندگی کردن نا‌امید بود؟
‫من واقعاً اون موقع زنده بودم؟
‫نباید این کار رو بکنی.
‫نباید این کار رو بکنی توشیهیکو.
‫خانم.
‫مینا.
‫عاشقتم.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ
‫نباید این کار رو بکنی.
‫توشیهیکو.
‫یک توهم؟
‫«گل‌هایِ شکوفه داده را
‫پشتِ‌سر می‌گذارم...»
‫کوهِ فوجی و حضور سر به فلک کشیده‌اش
‫نمادِ پاکی و کمال است.
‫افتخارِ ژاپنِ بزرگمان باشید!
‫مادر، ژاپن یه جنگ دیگه شروع کرده!
‫باید دوباره واسه کشور بمیریم!
‫ما رفتیم!
‫کنار تختم یه پنجره‌ست. ‫اونجا هر روز آفتابیه.
‫امروز صدای باد رو شنیدم.
‫دیگه زیاد احساس ناراحتی نمی‌کنم.
‫از درد خوشم نمی‌آد، اما ازش نمی‌ترسم.
‫بامزه‌ست که به این موضوع اعتراف می‌کنم،
‫اما متاسفانه من هیچوقت ‫خودم رو لخت ندیدم.
‫دوست ندارم خودم رو توی تخت ‫تمیز کنم، اما مشکلی نیست.
‫ممکنه خودم رو لخت ببینم.
‫ممکنه بالأخره خودم رو لخت ببینم.
‫ژاپن توی جنگ شکست خورد و صلح برگشت.
‫ما نباید برای نگه داشتن صلح ‫یه جنگ دیگه رو شروع کنیم.
‫کنار تختم یه پنجره‌ست. ‫اونجا هر روز آفتابیه.
‫امروز صدای باد رو شنیدم.
‫دیگه زیاد احساس ناراحتی نمی‌کنم.
‫از درد خوشم نمی‌آد اما ازش نمی‌ترسم.
‫بامزه‌ست که به این موضوع اعتراف می‌کنم،
‫اما متأسفانه من هیچوقت خودم رو لخت ندیدم.
‫دوست ندارم خودم رو توی تخت ‫تمیز کنم، اما مشکلی نیست.
‫مینا، باشه؟
‫ممکنه خودم رو لخت ببینم.
‫ممکنه بالأخره خودم رو لخت ببینم.
‫دیگه ۷۶ سال گذشته.
‫از وقتی جنگ درگرفته،
‫از اون موقع توی خونه‌ای که مامانم ‫و خاله واسه‌م درست کردن زندگی کردم.
‫به خواسته‌هاشون عمل نکردم ‫و هیچوقت ازدواج نکردم.
‫همونطور که دوست قدیمی‌م پیش‌بینی ‫کرد، من تنها فردِ جَمعمون بودم،
‫که زنده موند.
‫و
‫همه‌شون، تک‌تکشون توی جنگ مُردن.
‫از نظر من.
‫حالا که به‌ش فکر می‌کنم یوکای ‫یه سربازِ ولگرد بود.
‫کیرا همیشه از کلاس فراری بود.
‫چیتوس یکی از هزاران یتیمِ دوران جنگ بود.
‫ آسو یه دلقک بود.
‫و آکینه برای سربازها پارچۀ هزار تکّه نگه می‌داشت.
‫اون از جنگ زنده بیرون اومد ‫اما دیگه کسی نفهمید کجا رفته.
‫زندگی توی ژاپن در زمان جنگ،
‫به همراهِ خودِ جنگ فراموش شد.
‫و مینا زندگی همه‌مون رو نمادین کرد.
‫مینا...
‫باشه؟
‫نباید این کار رو بکنی توشیهیکو.
‫اگه قراره خاک بشم، دوست دارم ‫نزدیک دریا دفن بشم.
‫تا بتونم شنا کردنِ پر قدرتت رو ببینم.
‫ببین، حالا بالاییم.
‫اقیانوس!
‫می‌تونیم اقیانوس مخفی رو ببینیم.
‫چرا نمی‌تونم جزیرۀ مادر رو ببینم؟
‫تنها چیزی که می‌تونم ببینم تو و نور مهتابه.
‫بیا بریم جلوتر.
‫می‌ریم پایین!
‫اگه خواستی بیای سر قبرم ‫لطفاً تویِ یه شبِ مهتابی بیا.
‫نیازی نیست همیشه بیای.
‫ولی قول بده تنها بیای.
‫مینا.
‫خداحافظ.
‫عزیزم.
‫مینا.
‫خداحافظ.
‫چرا رفتی؟
‫مینا...
‫هفتم دسامبرِ ۱۹۴۱، سن: ۱۶ سال.
‫زیباست...
‫جوونیِ توشیهیکو براش مثل ‫یه بازی قایم باشک بود.
‫قبل از اینکه اون بفهمه هوا تاریک ‫شده بود و همه رفته بودن خونه‌شون.
‫خداحافظ!
‫بپر. زود باش، بپر.
‫پریده‌م یا نه؟
‫امروز پریدن برای مردم چه معنایی داره؟
‫تو می‌تونی بپری؟
‫برای من...
‫نسیمِ یک صبحِ زمستانی هر شب پشت هم
‫قطعه‌ای از شعرِ مرگِ کازو دان.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.