..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫من رسیدم.
‫سلام.
‫- سلام بابا. ‫- سلام دخترم.
‫قاشق چنگالا چی؟
‫- همه‌چیو آوردی؟ ‫- آره.
‫قرمز می‌خواین یا سفید؟
‫- بچه‌ها کجان؟ ‫- بابا گفت نیاریمشون.
‫پرستار بچه پیدا نکردیم.
‫- تنها موندن؟ ‫- معلومه که نه.
‫مامان و بابا هم همین کارو می‌کردن، نه؟ ‫می‌رفتن سینما و ما رو خواب می‌ذاشتن.
‫ما هم چند باری این کارو کردیم.
‫خدا رو شکر که مامانم بود.
‫چرا بدون بچه‌ها، بابا؟
‫بابا، می‌شه آب بیاری؟
‫بابا؟
‫این‌جوری آروم‌تریم.
‫چه سفره‌ای، بابا.
‫مطمئنی مساوی تقسیم کردی؟
‫قلقش دستم اومده. ‫با کیت و نوآ، همیشه همینه.
‫- بد نیست، نه؟ ‫- واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‫خوبه بدونم که یک‌چهارم کوکو ماهی مال منه.
‫- می‌خوای؟ ‫- کاری تند داره؟
‫تو منو نوشته بود فقط یه فلفل.
‫گول نخور.
‫من یه مرغ با بادوم هندی ‫و سس صدف خوردم که فوق‌العاده تند بود.
‫فوق‌العاده تند؟ عمراً.
‫کجا بود؟ ‫«تاپ تای» یا «تایلیشز»؟
‫اونو می‌دی به من؟
‫حتماً.
‫ممنون، عزیزم.
‫- ایریس، کار آب چطور پیش می‌ره؟ ‫- خوبه.
‫خبر هیجان‌انگیز جدیدی نیست؟
‫چیز خاصی نه.
‫قراره برم یه کنفرانس.
‫کجا؟
‫آفریقای جنوبی.
‫- آفریقای جنوبی؟ ‫- چه بد، نه؟
‫تنهایی می‌ری آفریقای جنوبی؟
‫من فقط یه لحظه توجه‌تون رو می‌خوام.
‫امروز دعوتتون کردم...
‫...چون می‌خواستم یه موضوعی رو ‫که مدتیه تو ذهنمه باهاتون در میون بذارم.
‫با کسی آشنا شدی؟
‫نه.
‫من همه‌تون رو دوست دارم،
‫ولی باید چیزی رو بهتون بگم و امیدوارم ‫به تصمیمم احترام بذارید،
‫حتی اگه ازش خوشتون نیاد.
‫من تصمیم گرفتم که تولد بعدیم، ‫آخرین تولدم باشه.
‫دیگه نمی‌خوای تولد بگیری؟
‫۷۵ سالگی سن خوبیه، ‫ولی من به ۷۶ سالگی نمی‌رسم.
‫من زندگیم رو کردم.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫من هنوز سرحالم،
‫نمی‌خوام سربار شما بشم،
‫یا دکترها یا هر چیز دیگه‌ای.
‫چند سالی هست که یه پودری ‫برای این کار دارم.
‫- چند سال؟ ‫- آره.
‫چرا زودتر نگفتی؟
‫باید مطمئن می‌شدم.
‫- و حالا مطمئنی؟ ‫- آره، هستم.
‫یه جدیدش رو دارم، ‫قبلی تاریخ مصرفش گذشته بود.
‫من دیگه نمی‌خوام زندگی کنم.
‫دیگه نمی‌خوای؟
‫بعضی وقتا منم دیگه حال ندارم ‫کارا رو انجام بدم.
‫کیت و نوآ که هیچ‌وقت حال ندارن. ‫همه همین‌طورن.
‫- این دلیل نمی‌شه که خودتو بکشی. ‫- خب، خودکشی...
‫...دقیقاً همینه!
‫من به اندازه کافی زندگی کردم، ایریس.
‫بابا،
‫مریضی؟
‫نه.
‫ببخشید،
‫ولی اگه بهتون نمی‌گفتم، ‫می‌شد...
‫این‌طوری می‌تونید ‫با این قضیه کنار بیاید.
‫کنار بیایم؟
‫آره.
‫بابا، ولی این کار قانونیه؟
‫این پودری که دارم، ‫کار رو خیلی انسانی انجام می‌ده.
‫خیلی ازش استفاده می‌شه.
‫من درست نمی‌فهمم.
‫تو سالمی، ‫من و ایریس هم که هستیم.
‫روی ویلچر نیستی. ‫سه‌شنبه‌ها از نوه‌هات مراقبت می‌کنی.
‫توی یه خونه‌ی عالی زندگی می‌کنی.
‫مستقلی.
‫- چرا؟ ‫- گفتم که، من زندگیم رو کردم.
‫این چه توضیح کوفتی‌ایه؟ ‫بچه که نیستی، لعنتی!
‫- ایریس، آروم باش. ‫- چی؟ من نمی‌فهمم.
‫نمی‌فهمم و نمی‌خوام ‫هیچ کوفتی رو بفهمم.
‫می‌دونم قبول کردنش راحت نیست.
‫ولی هیچ‌وقت زمان مناسبی وجود نداره، ‫یا خیلی دیره یا خیلی زود.
‫من ترجیح می‌دم زودتر باشه.
‫چند ماه دیگه، ‫می‌خوام خلاص شم.
‫«خلاص شم»؟ بابا، جدی می‌گی؟
‫زندگی که گردش با اتوبوس نیست، لعنتی!
‫شاید بهتر باشه ‫یکم آروم شیم...
‫آره.
‫خلاص شی؟ جدی می‌گی، بابا؟
‫می‌تونم بذارمش اینجا؟
‫خوابت نمی‌بره؟
‫کوکو، بخواب لطفاً.
‫می‌خوای مامانت رو عذاب بدی؟
‫این تنها چیزیه که جواب می‌ده؟
‫این تنها چیزیه که کوکو رو آروم می‌کنه.
‫ردپای کربنش وحشتناکه.
‫برای سقط کردنش دیگه خیلی دیره.
‫یان می‌خواد بمیره.
‫چی؟
‫شوخی می‌کنی، نه؟
‫نه.
‫جدی؟
‫بیا اینجا.
‫چراغ سبز شد.
‫چطوری می‌خواد این کار رو بکنه؟
‫ظاهراً چند سالی هست که تو فکر خودکشیه.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫این کار قانونیه؟
‫فکر کنم غیرقانونیه. لاو!
‫خب بیا برو دیگه، احمق!
‫یالا!
‫می‌خوای من برم باهاش حرف بزنم؟
‫- فکر می‌کنی می‌تونی نظرش رو عوض کنی؟ ‫- آره.
‫اگه بخوای، می‌رم. کاری می‌کنم نظرش عوض شه.
‫حتی اگه لازم باشه به زور.
‫لعنتی.
‫افتاد؟
‫من ندارم، ولی یکی اونجا هست که می‌تونی استفاده کنی.
‫با بچه‌ها حرف زدین؟
‫نه.
‫نگران نباش، اصلاً بهش فکر نکن.
‫بهش فکر نکرده بودم.
‫خب، ببخشید.
‫این موضوع مربوط به یان هست،...
‫...نه به تو، نه به ایوان. همین.
‫- فکر می‌کنی واقعاً این کار رو می‌کنه؟ ‫- آره.
‫منم همین فکر رو می‌کنم.
‫ولش کن.
‫نظرتون در این مورد چیه؟
‫برای شما دو تا، یه شوک بزرگه.
‫ولی سعی کنین از دید یان به قضیه نگاه کنین،...
‫...که البته کار آسونی نیست.
‫اینکه یه نفر سعی می‌کنه کنترل ‫اوضاع دستش باشه، قشنگی خودشو داره.
‫راستش رو بخواین، من به پدرتون ‫افتخار می‌کنم که جرئت این کار رو داره.
‫دیگه وقتشه. اگه کارتون تموم نشده، شرمنده.
‫باید بریم.
‫قبلاً هم گفته بود که نمی‌خواد زمین‌گیر بشه.
‫- نمی‌خواست این همه سختی رو تحمل کنه. ‫- حق داره، نه؟
‫من هیچ‌وقت این رو نشنیده بودم.
‫معلومه که شنیده بودی.
‫نباید می‌اومدم.
‫- داری می‌ری؟ ‫- خداحافظ همگی.
‫خداحافظ، کیت.
‫خداحافظ، نوآ.
‫بریتانیا رو بدجور درگیر کرده.
‫مثل سریال‌ها.
‫اگه خودمونو وفق ندیم، غرق می‌شیم.
‫حالا که حرف از مدیریت سازگاری شد.
‫آخر هفته چطور بود، ایریس؟
‫عجیب.
‫پدرم بهمون گفت که دیگه نمی‌خواد زندگی کنه.
‫می‌خواد بمیره.
‫همین‌طوری، یهویی.
‫- وای! ‫- ببخشید.
‫چه بوی خوبی میاد.
‫- همون لازانیای معروفت؟ ‫- آره.
‫ممنون که رسوندیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫نمی‌شد با لازانیا دوچرخه‌سواری کرد.
‫فکرش رو بکن!
‫خب.
‫عزیزم، کوله‌پشتی من رو برداشتی؟
‫من اینو می‌گیرم.
‫- یه جعبه دیگه. ‫- آره.
‫- این یکی یه چیزای اضافی داره. ‫- برچسب‌ها.
‫اینا چی هستن؟
‫مثلاً می‌تونن اینجا یه ‫رودخونه کوچیک درست کنن.
‫بیاین یه فیلم ببینیم.
‫هر چی طولانی‌تر باشه، کمتر نگاه می‌کنن.
‫یالا، راه بیفتین.
‫نوآ، تو هم همین‌طور.
‫با لولا چطور بود؟
‫مشکلی نبود، خوابید.
‫- چه دختری. ‫- خیلی دوست‌داشتنیه.
‫چه عالی.
‫- بابا، یه کم می‌خوای؟ ‫- آره.
‫عالی به نظر میاد.
‫- همه چی خوبه؟ ‫- آره، فعلاً.
‫خوشمزه به نظر میاد.
‫الیزابت؟
‫ولرمه. باید برگرده تو فر.
‫دوباره می‌ذاریمش.
‫می‌تونی؟
‫- اون وبسایت رو دیدی؟ ‫- آره.
‫ولی به نظرم خیلی پیچیده بود،...
‫...باید ساده‌تر باشه.
‫پایان کار باید هم برای من و هم ‫برای شما تا حد ممکن آسون باشه.
‫برای همین، می‌خوام با کمک شما ‫راحت‌ترین روز رو انتخاب کنم،...
‫...نزدیکای تولدم، همون‌طور که می‌دونین.
‫می‌تونه خودِ روز ۲۸ نوامبر باشه...
‫...یا چند روز بعدش، ولی نه خیلی دیرتر.
‫همون روز چطوره؟
‫- آره. ‫- هان؟
‫برای ما که همون روز خوبه.
‫تو چطور، ایریس؟
‫نه، خیلی ناجوره.
‫مامان؟
‫- جانم عزیزم؟ ‫- کار نمی‌کنه.
‫- فقط پلی رو بزن. ‫- زدم دیگه.
‫- پلی. ‫- ده بار امتحان کردم.
‫ده بار نه، فقط یه بار. ‫این کامپیوتر منه. همه چیزم روشه.
‫بذار ببینم.
‫من قبلاً با ایوان در مورد ‫یه چیزایی صحبت کردم.
‫منم فکر می‌کنم فکر خوبیه ‫که یه جور جدول درست کنیم.
‫تو اینترنت دیدم خیلی از خانواده‌ها ‫از این جدول‌ها استفاده می‌کنن.
‫به نظرم فکر خوبیه که ‫ما هم یکی داشته باشیم.
‫ببخشید. الان درست شد.
‫خیلی کارا هست که باید انجام بدیم.
‫لغو کردن اشتراک‌ها، خونه، اسباب‌اثاثیه...
‫سوزوندن یا دفن کردن؟
‫تابوت یا ظرف خاکستر؟ ‫موسیقی، سخنرانی، آگهی ترحیم.
‫من در مورد خونه با یه نفر صحبت کردم.
‫الان بفروشیمش بهتره.
‫مالیات ارث کمتری می‌دید.
‫واقعاً می‌خوایم این کارو بکنیم؟
‫این طبیعیه؟
‫بابا، می‌خوای وقتی خودتو ‫می‌کشی ما هم باشیم؟
‫ایریس.
‫- می‌شه بعداً در موردش حرف بزنیم؟ ‫- من ترجیح می‌دم همین الان بدونم.
‫ایریس، من هنوز خودم هم نمی‌دونم، خب؟
‫فکر کردم همه چیز رو برنامه‌ریزی کردین.
‫هنوز نه. نمی‌خوام وقتی می‌رم حالتون گرفته بشه.
‫ولی تولدتو جشن می‌گیری؟
‫آره.
‫- و همه می‌فهمن؟ ‫- معلومه که نه.
‫- فقط یه جشن تولده. ‫- یه مهمونی خداحافظی.
‫بشقابو بده برات بکشم بابا.
‫خب، دوستان،
‫ما قراره تو کنفرانس بین‌المللی آب شرکت کنیم.
‫ایریس سخنران ما خواهد بود.
‫بله. سلام.
‫می‌خوام کمی در مورد یه مطالعه ‫موردی صحبت کنم: آب برای زندگی.
‫تغییرات اقلیمی عامل اصلی ‫نیمی از پناهندگان در جهانه.
‫با این مدل‌ها، ما می‌تونیم تأمین آب...
‫...و دسترسی به اون رو در ‫خشک‌ترین نقاط کره زمین تضمین کنیم.
‫برای مثال، با این کار،
‫طول عمر یه مرد در تورکانا،
‫یکی از خشک‌ترین مناطق کنیا،
‫می‌تونه ده سال بیشتر بشه.
‫در حالت عادی، اون بیشتر از ۵۰ سال عمر نمی‌کنه.
‫تصورشو بکنید، پنجاه سال؟ اینجا تو ‫هلند تو این سن تازه از خونه می‌رن.
‫با این رویکرد،
‫می‌تونیم یه زندگی با کیفیت رو ‫برای نسل‌های آینده تضمین کنیم،
‫مگر اینکه بخوایم بذاریم بمیرن.
‫در مورد مدل‌ها،
‫بعداً بهش برمی‌گردم.
‫حالا بیاید در مورد پروتکل جریان صحبت کنیم.
‫یه لحظه.
‫اولش کلی گیتار داره و بعد...
‫راستش، خیلی ساده‌ست.
‫دوباره.
‫یه بار دیگه.
‫خب، بذار ببینیم.
‫- درست ضبط نشده. ‫- از مُخم بیرون نمی‌ره.
‫- مال چیه؟ ‫- همین‌جاست.
‫ولی یادم نمیاد.
‫- یه چیزی مال گذشته‌هاست. ‫- بیا دوباره بزنیم.
‫- اول گیتار... ‫- باید بخونیش.
‫بعد پیانو وارد می‌شه و برمی‌گرده به اولش.
‫لطفاً صبر کنید. ممنون.
‫سلام.
‫شما از موسیقی سر در میارین؟
‫آره، یه کم.
‫می‌تونم یه چیزی رو براتون زمزمه کنم؟
‫- چی؟ ‫- اسم یه آهنگ یادم نمیاد.
‫حتماً.
‫اولش، گیتاره، گیتار...
‫و بعد...
‫و بعد دوباره...
‫سخته!
‫شاید دو تا آهنگ باشه.
‫«How Can We Hang On To A Dream» از تیم هاردین.
‫و شاید به خاطر آکوردهاش، «Cause» از رودریگز.
‫با اون مستنده معروف شد، ولی مطمئن نیستم.
‫- راجع به پدرته؟ ‫- می‌تونی برام بفرستیشون؟
‫- اون حرفی که زدی... ‫- برام ایمیلشون می‌کنی؟
‫آره، حتماً.
‫می‌تونی امروز تصمیمت رو بگیری؟
‫آره، ممنون.
‫لوراست...
‫ای بابا، لاو، آخه کدوم احمقی ‫همچین چرت و پرتی می‌نویسه؟
‫اتاق منم دیدی؟
‫یه جا با سیستم صوتی جور کردیم.
‫بعداً حرف می‌زنیم، خداحافظ.
‫سلام.
‫- الیزابت نمیاد؟ ‫- نه، اون فکر می‌کنه... اینو نگه دار.
‫اون فکر می‌کنه که ما دوتا باید این کارو بکنیم.
‫حق با اونه.
‫- خونه پیش بچه‌ها مونده؟ ‫- آره.
‫- سلام بابا. ‫- سلام.
‫معلومه، خوبه که بچه‌ها رو بیاریم...
‫ولی اونا درمورد همه‌چی نظر میدن.
‫- الیزابت هم همین‌طور. ‫- آره.
‫خیلی عجیبه، ولی فکر کنم دارم بهش عادت می‌کنم.
‫تو چی؟
‫نه.
‫سلام، بابا.
‫برنامه اینه که روی چیزایی که می‌خوایم یه برچسب بزنیم.
‫اینا رو خریدم.
‫برای من سبز، برای تو قرمز.
‫هرکدوم دو تا برچسب داشت، قرعه‌کشی می‌کنیم.
‫- فروشی بودن؟ ‫- نه.
‫هنوز تاریخ رو تأیید نکردی. ‫می‌شه این کار رو بکنی؟
‫همین الان؟
‫آره، که دیگه این قضیه تموم شه.
‫حتماً، پس...
‫بذار ببینم...
‫- روز تولد؟ ‫- مثلاً.
‫- آره، وقتم آزاده. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫تاریخ مشخص شد.
‫بابا هم خیالش راحت‌تر می‌شه، نه؟
‫من از طبقه پایین شروع می‌کنم.
‫منم. می‌رم پایین برای اون دو تا چراغ.
‫مبل‌ها نه.
‫چیزی می‌خوری؟
‫نه، مرسی.
‫آره، حدس می‌زدم.
‫فکر کنم منم از طبقه پایین شروع کنم.
‫- یه کم برم بیرون؟ ‫- نه...
‫شاید بهتر باشه.
‫بابا کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونستی لباسای مامان هنوز اینجاست؟
‫نه.
‫- فکر کنم می‌خوام اونجا باشم. ‫- کجا؟
‫تو لحظه‌های آخر بابا.
‫نمی‌شه. خود بابا اینو گفت.
‫لازم نیست کسی بفهمه.
‫نمی‌تونیم تنهاش بذاریم، مگه نه؟
‫- طبقه بالا رو تموم کردی؟ ‫- آره.
‫چه سریع.
‫آره.
‫لازم نیست با کسی مشورت کنم.
‫سلام، می‌ریم مسافرت؟
‫نه، فقط دارم اسباب‌کشی می‌کنم اینجا.
‫بابا!
‫چطوره؟
‫قهوه می‌خوری؟
‫الان نه، میام.
‫بابا!
‫اینو می‌بری؟
‫- چی؟ ‫- این لیوانو؟
‫- خب، من... ‫- نه؟
‫از اونجا بیا پایین.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫داری روی مبلی می‌پری که مال تو نیست.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫تو خونه هم روی مبل شما می‌پره؟
‫- چرا؟ ‫- این مبل مال منه.
‫- پس چرا اینجاست؟ ‫- یه اشتباهی شده.
‫برادرم یادش رفته بهم زنگ بزنه.
‫این به شما این حق رو می‌ده ‫که این‌جوری حرف بزنید؟
‫آره.
‫خانم باش.
‫اینو کی داره میگه! برو اون توله‌تو تربیت کن.
‫ببخشید؟
‫لیو، بیا بریم. این زنه حالش خوب نیست.
‫تو اینجور جاها از این چیزا پیدا می‌شه.
‫خانم،
‫اینجا پای صندوق.
‫خب، این مال منه.
‫بذار ببینم، می‌شه سه و نیم.
‫نه، این واقعاً مال منه. بابام برای تولد چهار سالگیم بهم هدیه داده.
‫بِن!
‫خانم، چی شده؟
‫این کالسکه عروسک مال منه.
‫نمی‌تونید همین‌جوری وسایل رو بردارید ببرید.
‫ببرم؟
‫بله، این عینک و اون مبل مال خانواده‌ی منه.
‫همین الان می‌برمشون.
‫ببخشید.
‫می‌دونم این وضعیت ناخوشاینده، ولی ‫من چیزی که مال خودمه رو برمی‌گردونم.
‫اینجا استثنا قائل نمی‌شیم.
‫- قیمتش چند بود؟ ‫- سه و نیم.
‫کارت می‌کشید؟
‫پنجاه سنت بیشتر می‌شه.
‫همین‌جا تمومش کنیم؟
‫بابا بازیگر خیلی خوبی می‌شد.
‫یالا، بیدار شو.
‫بابا.
‫نظرتون چی بود؟
‫خوب...
‫بود.
‫تو چی، ایوان؟
‫به نظرم خوب بود.
‫باید با ماسته تمرین کنم.
‫باید یه ضرب بره بالا، وگرنه خراب می‌شه.
‫- بازم ماست بیارم؟ ‫- آره.
‫اولین کاری که باید بکنیم، وقتی پیدات می‌کنیم چیه؟
‫همین الان توضیح دادم.
‫آره، ولی تکرار کردنش کمکم می‌کنه یادم بمونه.
‫باید مطمئن بشیم که بابا مرده،
‫بدون اینکه بهش دست بزنیم،
‫به دکتر زنگ می‌زنیم و بعد پلیس میاد، به همین ترتیب.
‫چطوری بدون دست زدن به بابا مطمئن بشیم که مرده؟
‫چرا دستکش‌ها رو زودتر دستمون نکردیم؟ همه جا پر از اثر انگشته.
‫آره...
‫کاملاً حق با توئه.
‫پس دستکش‌ها رو با خودمون می‌بریم.
‫بیرون دستمون می‌کنیم
‫و برای احتیاط چندتاشون رو توی یه کیسه تو باغچه می‌ذاریم.
‫بعد از مهمونی، همه جای خونه پر از اثر انگشت می‌شه.
‫فکر خوبیه.
‫تو اینترنت می‌گن این‌جوری انجامش بدیم.
‫رسمه که یه ویدیو ضبط کنی و بگی این کار رو با خواست خودم انجام دادم،
‫بدون اینکه کسی مجبورم کنه و تنها.
‫این موضوع تو وصیت‌نامه‌ام هم هست
‫که روی میزه.
‫باشه، خیلی هم خوب. نظرت چیه؟
‫یه آبجو چطوره؟
‫منم می‌خوام.
‫ویدیو رو تمرین می‌کنیم یا می‌خوای تنها ضبطش کنی؟
‫برای منم یه آبجو بیار.
‫- سلام. ‫- سلام، وقت بخیر.
‫ما خیلی به این خونه علاقه‌مندیم.
‫برای همین تصمیم گرفتم یه سری بزنم.
‫برای فروشه، درسته؟
‫بله.
‫بفرمایید داخل.
‫اجازه هست؟ خیلی دوست دارم.
‫- حتماً. ‫- عالیه.
‫ما از آمستردام اومدیم، یه خانواده‌ی ۵ نفره هستیم.
‫چه عالی. به این خونه زندگی می‌بخشید.
‫اینجا سالن ورودیه.
‫کف اینجا کاشی هیدرولیکه، اگه فکر می‌کنید قدیمیه، راحت می‌شه عوضش کرد.
‫درسته، بابا؟
‫چی؟
‫کف اینجا کاشی هیدرولیکه و راحت می‌شه عوضش کرد.
‫آره، فکر کنم.
‫- چیزی میل دارید؟ ‫- نه، ممنون.
‫بریم آشپزخونه.
‫خیلی مدرنه و تمام امکانات طراحی رو داره.
‫یه فضای باز قشنگ هم داره.
‫یخچالش نوئه،
‫با یخ‌ساز روی در.
‫این کابینت‌ها رو معمار مخصوص این خونه طراحی کرده.
‫از اون خونه‌های فوق‌العاده‌ی دهه‌ی ۷۰ میلادیه...
‫...که طراحیش هنوزم جذابه.
‫- درسته، ایوان؟ ‫- بله.
‫ایشون علاقه‌مند شدن.
‫مشاور املاک کارهاش رو انجام می‌ده، مگه نه؟
‫- ولی ایشون که الان اینجاست؟ ‫- خب...
‫بریم باغچه رو ببینیم.
‫دور تا دور باغچه حصار کشیده شده.
‫برای دوچرخه‌ها جا داره.
‫یه تاب قدیمی هم هست، اگه داداشم ندزدیده باشدش.
‫آها، اونجاست. اینم قسمت تراس.
‫یه چمن‌زار بزرگ برای بازی داره، برای کباب درست کردن هم عالیه.
‫بریم اتاق نشیمن رو ببینیم.
‫باید این رو روغن‌کاری کرد.
‫خب...
‫یه فضای بزرگ
‫با خطوط طراحی زیبا
‫و نور خیلی زیاد.
‫شومینه و شیشه‌ی دوجداره. هر چی که آدم آرزوش رو داره.
‫فکر کنم...
‫اسکی فضایی رو می‌ذاری بمونه، بابا؟
‫آره.
‫فروشیه. حرف نداره. اینم با هم حساب می‌کنیم.
‫فکر کنم بهتره بعداً برگردم...
‫لازم نیست، می‌تونید یه نگاهی بندازید.
‫ایشون کسیه که نصف عمرش رو اینجا زندگی کرده.
‫اگه سوالی داشتید، ایشون پدرم «یان» هستن.
‫ایشون قراره ۲۸ نوامبر همینجا بمیره،
‫دقیقاً همین‌جایی که الان وایسادیم.
‫الان وقت مناسبی برای فروشه؟
‫یا اول باید خونه‌ی خودتون رو بفروشید؟
‫با این بازار آشفته‌ی مسکن امروز، این فقط یه تشریفاته.
‫شماره‌ی مشاور املاک رو می‌خواید؟
‫بله.
‫چی شده؟
‫بابت این موضوع معذرت می‌خوام. خواهرم...
‫چیه؟
‫اه، بس کن دیگه.
‫می‌دونستم برگشتنت به اینجا فکر خوبی نیست.
‫آره، برای اینکه کمک کنی بابا خودش رو چال کنه؟
‫نه!
‫ما با هم یه قراری گذاشته بودیم.
‫خب، جهت اطلاعت، من اینجام.
‫فکر می‌کنی با موندنت اینجا می‌تونی نظرش رو عوض کنی.
‫عمراً.
‫سلام، ایوان.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫سوال خوبیه. تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫من اینجا چی‌کار می‌کنم؟
‫تو می‌خوای همه چی همون‌جور که هست بمونه.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫تا وقتی که می‌شه، دارم با بابا وقت می‌گذرونم.
‫شما هم همینو می‌خواید، بابا؟
‫ببین چقدر از حضورت استقبال می‌شه.
‫دعوا نکنید.
‫بیاین طبق برنامه پیش بریم تا خیالمون راحت باشه.
‫شاید درک کردنش برات سخت باشه،
‫ولی این فقط مربوط به شخصِ تو نیست.
‫بچه‌ها.
‫تو خودشی.
‫آبجو رو آوردم.
‫- لیوانت کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اینو نگه دار. میرم بیارمش.
‫- چرا دیگه از این کارا نمی‌کنیم؟ ‫- چون داریم پیر میشیم، لعنتی!
‫ایریس، اونجایی؟
‫آره.
‫من دیگه میرم.
‫بمون. کوکو خوابه.
‫آره، ولی فردا باید برم سر کار.
‫ولی امشب چهارشنبه‌ست.
‫خودت گفتی هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫الان دیگه می‌بندن.
‫خب میریم یه جای دیگه.
‫نه، خسته‌م.
‫دارم پیر میشم.
‫- بی‌خیال! ‫- جدی میگم.
‫چند ساعت دیگه باید برم سر کار.
‫ضدحال!
‫ایریس.
‫بله؟
‫با اون بچه غوله که اونجا نیستی، هستی؟
‫نه، چطور؟
‫اون یارو بهت نمی‌خوره.
‫کاری نکنی پشیمون بشی‌ها.
‫باشه.
‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه.
‫- خوش بگذره. ‫- خداحافظ.
‫شاید فقط باید سکس کنه.
‫چی؟
‫بابام می‌خواد خودکشی کنه، ولی شاید فقط باید سکس کنه.
‫چرا یهو حرف بابات رو پیش کشیدی؟
‫نمی‌دونم، یهو به ذهنم رسید.
‫بس کن.
‫باید برم، فردا کلاس دارم.
‫ولی این کابوس هر مردیه.
‫نیست.
‫ببخشید، باشه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- ولم می‌کنی؟ ‫- نه.
‫- یالا، ولم کن. ‫- نه.
‫می‌خوام برم.
‫فکر کنم نمی‌خوای بری.
‫خب پس ولم کن!
‫لعنتی.
‫ببخشید.
‫خوبی؟
‫یکم یخ می‌خوای؟
‫- امری داشتید؟ ‫- با من تماس گرفته بودن.
‫باشه، مدیر رو صدا می‌کنم.
‫- دو تا قهوه. ‫- ممنون.
‫ایریس، من اینجام.
‫شنیدم.
‫برات یه قهوه سفارش دادم.
‫قهوه؟
‫می‌شه لطفاً بلند شی؟
‫نه.
‫می‌دونستی این جاها رو طوری طراحی می‌کنن که آدم کم توش بمونه؟
‫با فضای کم بین صندلی‌ها و میز...
‫...و نورپردازی شدید.
‫ولی فکر کنم یادشون رفته که دراز کشیدن اینجا...
‫...اصلاً هم بد نیست.
‫- و دو تا سطل، بفرمایید. ‫- ممنون.
‫نوش جان.
‫بابا، سطل؟
‫خوشحال شدم که برگشتی خونه.
‫سال ۲۰۰۹ بود؟
‫آره.
‫سلام.
‫کمک می‌خوای؟
‫اینو بگیر.
‫برای این همه کار یکم زود نیست؟
‫بعداً وقت نمی‌کنم.
‫گفتم یه سری کارا رو جلو بندازم.
‫- با لولا؟ ‫- آره.
‫اونم کمک می‌کنه، چون نمی‌خواد تو تخت بمونه.
‫شروع می‌کنه به گریه کردن.
‫اینو ببین.
‫این باید بره تو یخچال.
‫این همون ماستیه که بابا خواسته بود.
‫چکش کردم.
‫تا چهاردهم تاریخ داره.
‫ایریس، برای تولد بابا به یه سری خوراکی هم احتیاج داریم.
‫می‌تونی تو بخریشون؟
‫- حتماً. ‫- ممنون.
‫ایریس و بابابزرگ میرن خرید. چه باحال، نه؟
‫خوشگلم، تولد بابابزرگ نزدیکه.
‫برای سوپرمارکت نباید بپیچی دست راست؟
‫نه، مستقیم میریم.
‫ایریس، همین‌جا بپیچ دست راست!
‫نه.
‫مستقیم میریم.
‫این چه کاریه، ایریس؟
‫نگران نباش. برات یه کوله‌پشتی آوردم.
‫همه چی توشه.
‫مسواک، پاسپورت،
‫لباس زیر تمیز.
‫منم که کنترل همه چی دستم نیست.
‫- ایوان چی؟ ‫- چی؟
‫عصبانی می‌شه.
‫من اینو نمی‌خوام، ایریس.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫کجا می‌ریم؟
‫- می‌ریم کوهستان. ‫- چی؟ دیوونگیه.
‫نه بابا.
‫فقط باید از آلمان و اتریش رد بشیم تا برسیم اونجا.
‫ممنون.
‫چه مدتی رو انتخاب کردی؟
‫بین یه هفته بود و یه سال.
‫من یه سال رو انتخاب کردم.
‫بریم؟
‫بذار ببینم.
‫آره.
‫کوله‌پشتیت رو برمی‌داری؟
‫بگیرش.
‫ممنون.
‫صبر کن، ایریس.
‫دیگه تقریباً رسیدیم، بابا.
‫بزن بریم.
‫بذار ببینیم.
‫۱۰، ۹،
‫۸، ۷، لعنتی،
‫۶، ۵،
‫۴، ۳،
‫۲، ۱.
‫امروز روز تولده، هورا!
‫می‌دونم که تولد خودته
‫ما خیلی برات خوشحالیم
‫و همه با هم این آهنگو می‌خونیم
‫سال‌های سال زنده باشی، هورا!
‫تولدت مبارک بابا.
‫حیف که یه کم با چیزی که تو ذهنت بود فرق داره.
‫یه هدیه برات دارم.
‫وای، باورم نمی‌شه!
‫این رو نگه داشتی.
‫قرار بود ۱۶ سالگیم بیایم اینجا.
‫آره،
‫ولی بعدش مامان برای اولین بار مریض شد.
‫و حالا، اینجاییم.
‫یه چیزی نوشته بودی.
‫«برای بزرگ بودن، کامل باش:
‫هیچ چیز از خود را...
‫...اغراق یا حذف نکن. ‫در هر کاری تمامِ خودت باش.
‫هر آنچه هستی را ‫در کوچکترین کاری که می‌کنی بگذار.
‫این‌گونه است که ماه تمام ‫در هر دریاچه‌ای می‌درخشد،
‫چرا که در بلنداست.»
‫ممنونم، عزیزم.
‫بگیر.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫داشتی زاغ سیاه منو چوب می‌زدی؟
‫آره.
‫برای گردش خون خوبه.
‫و بهش احتیاج داری؟
‫نمی‌دونم،
‫من دوست دارم.
‫تو دوست داری.
‫تو فقط کاری رو می‌کنی که دوست داری،
‫بدون اینکه به فکر بقیه باشی.
‫بابا،
‫هیچ کاری نیست که واقعاً دلت بخواد انجام بدی؟
‫- خوردن صدف تو رستوران کوپول؟ ‫- نه.
‫بری کنسرت باب دیلن؟ به زودی یکی داره.
‫نه.
‫بری دریا رو ببینی؟
‫نه.
‫سکس؟
‫نه.
‫- با یه زن خوشگل؟ ‫- نه.
‫- پولی باشه؟ ‫- نه.
‫- من پولشو بدم؟ ‫- نه.
‫نمی‌خوای با یکی حرف بزنی؟ یه کشیش؟ اعتراف کنی؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫پس چی می‌خوای؟
‫هیچی، ایریس.
‫واقعاً به هیچی احتیاج ندارم.
‫پس چرا نمی‌تونی اینو توضیح بدی؟
‫تو در هر صورت نمی‌فهمی.
‫پس مشکل از منه، من درک نمی‌کنم.
‫نه.
‫- همینو گفتی. ‫- نگفتم.
‫مهم نیست من چی بگم، تو هیچ‌وقت از دید من به قضیه نگاه نمی‌کنی.
‫- از کجا اینو می‌دونی؟ ‫- می‌دونم دیگه.
‫- حداقل امتحان کن. ‫- نه.
‫ارزشش رو نداره.
‫تو تمام زندگیت پیش روته.
‫نمی‌تونی بفهمی من چه حسی دارم، این تنهایی لعنتی رو.
‫آدم اینجوری به دنیا میاد و همینجوری هم می‌میره.
‫تو این فاصله،
‫نمی‌تونیم قضایا رو جور دیگه‌ای ببینیم.
‫این درست نیست، باید تلاش کنی.
‫تو منو از این قضیه کنار گذاشتی.
‫من که دارم باهات حرف می‌زنم.
‫ولی تو هیچی نمی‌گی.
‫من سعی می‌کنم، ولی تو گوش نمی‌دی!
‫تو منو طرد کردی.
‫یعنی چی؟
‫می‌دونی طرد شدن یعنی چی؟
‫همینه. این حسیه که به آدم دست میده.
‫- ولی تو نمی‌فهمی. ‫- معلومه که نمی‌فهمم.
‫به درک،
‫لعنتی.
‫ایریس، بذار برم.
‫حس می‌کنم از همه چی دورم.
‫من دیگه زندگیمو کردم.
‫ایریس، دلم برای مامان تنگ شده.
‫دلم برای زندگی با اون تنگ شده.
‫دیگه نمی‌کشم.
‫خب پس کجاست؟ ‫اون بالا منتظرته؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط می‌دونم که اینجا نیست.
‫ولی من هستم.
‫درست همین‌جا.
‫خیلی ممنون. ‫به سلامتی پدرت.
‫به سلامتی یان.
‫هی، نوآ.
‫کی به همچین ‫خونه‌ی بزرگی احتیاج داره؟
‫تو این بازار کلی پول گیرش میاد.
‫یا می‌تونه اجاره‌اش بده.
‫- جرارد، فندک داری؟ ‫- آره، حتماً.
‫برای اجاره دادنش...
‫- یه بازسازی لازم داره. ‫- این راحت‌تره.
‫ممنون.
‫کیه؟
‫داشتی منو دید می‌زدی؟
‫الان می‌گیرمت.
‫ایریس؟
‫کیت، بیا دیگه. وقتشه.
‫دیگه وقت رفتنه.
‫الآن میام.
‫باشه.
‫- بعداً بهم زنگ می‌زنی؟ ‫- آره، حتماً.
‫باشه، خداحافظ.
‫حتماً زنگ بزنیا.
‫- یان، ما دیگه داریم می‌ریم. ‫- یه لحظه.
‫میشه لولا رو بیاری؟
‫خداحافظ.
‫ممنون که اومدین.
‫- به زودی می‌بینمتون. ‫- ممنون، یان.
‫راه خروج رو بلدین؟
‫می‌خوای بخوابی؟ خوابت میاد؟
‫بیا پیش مامان.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫خداحافظ.
‫بریم، خوشگله.
‫- کیت، بریم؟ ‫- الآن میام.
‫می‌رم ماشینو بیارم.
‫الآن برمی‌گردم.
‫کیت، زود باش بیا.
‫بابابزرگ رو بغل کردی؟
‫- بیا اینجا. ‫- خداحافظ، بابابزرگ.
‫- خداحافظ، عشق من. ‫- خداحافظ.
‫بعداً می‌بینمت. ‫با احتیاط رانندگی کن.
‫ایریس.
‫این چیه؟
‫یه داروی ضد تهوعه ‫که باید آماده بشه.
‫از دیروز شروع کردم.
‫- این چیه؟ ‫- این پودرشه.
‫نمیشه.
‫- اشکالی نداره. ‫- مطمئنی؟
‫می‌مونی؟
‫آره.
‫بالاخره اسم اون آهنگه ‫یادت اومد؟
‫نه.
‫من زندگیم رو کردم.
‫زندگی من تموم شده.
‫وقت رفتنمه، ‫همون‌طور که خودم خواستم.
‫همون‌طور که می‌بینید، من تنهام.
‫هیچ‌کس کمکم نمی‌کنه.
‫یک نامه‌ی خداحافظی ‫و یک وصیت‌نامه از خودم جا می‌ذارم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.