..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
[ توضیحی برای همه چیز ]
‫همه اینجان؟
‫بریم پایین!
‫داد نزن!
‫امتحان نهایی آبل ترم
‫- داری ضبط می‌کنی؟ ‫- آره، ولی نگران نباش،
‫مصاحبه یا چیز دیگه نیست
‫نکنه چیزی یادم رفته باشه...
‫اول از همه
‫در مورد خودت بهم بگو.
‫کی هستی، چیکار ‫می‌کنی، این جور چیزا.
‫باشه
‫اسمم آبل ترمه.
‫۱۸ سالمه.
‫و...
‫امسال فارغ التحصیل میشم
‫دوشنبه، آبل متوجه ‫میشه که عاشق شده
‫سلام
‫- سلام - تازه بیدار شدی؟
‫- نه بیدار بودم
‫اولش انگار صدات خواب آلود بود
‫مدتیه بیدار
‫- اوضاع چطور پیش میره؟ ‫- داره خوب پیش میره.
‫میتونی تو یخچال غذا پیدا ‫کنی. میتونی گرمش کنی.
‫باشه.
‫- بوس بوس! ‫- سلام.
‫پایان‌نامه جنگ جهانی دوم
‫دریاچه «بالاتُن» خوبه. ‫می‌تونیم تابستون بریم. با هم.
‫مگه برات مهم نیست--
‫جوابمو ندادی.
‫آه دارم دیوونه میشم
‫داری درس می‌خونی؟
‫دارم مربا درست ‫می‌کنم. یه دقیقه صبر کن.
‫فقط دارم مرور می‌کنم.
‫سلام بابا.
‫یخچال چش شده؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- کل آشپزخونه پر آب شده.
‫از برق کشیدیش؟
‫اوم...
‫خب، آره.
‫چطوری اینقدر آب اینجا جمع شده؟
‫م- من نمی‌دونم.
‫پس کی می‌دونه؟
‫تو بودی که از برق کشیدیش؟
‫- من از برق کشیدمش. ‫- و چرا؟
‫خب...
‫چون داشت چکه می‌کرد. ‫یعنی، از قبل نشتی داشت.
‫باشه. پس دوباره به برق بزنش.
‫باشه.
‫بفرما.
‫می‌تونی بری.
‫بزغاله.
‫خب، می‌تونی تو ادبیات ‫نمره "الف" بگیری، درسته؟
‫فکر کنم...
‫- ولی می‌دونی-- ‫- نه! ولی و اما و آخه نداریم.
‫عزیزم، می‌تونیم الان ‫رو تاریخ تمرکز کنیم؟
‫چرا جمع می‌بندی؟ کی داره ‫امتحان میده؟ تو یا پسره؟
‫و، درباره قرن بیست ‫و یکم ازت می‌پرسن؟
‫اوم... آره.
‫بفرمایید.
‫نه -- بیا نون تازه بخوریم، بابا!
‫واسه ناهار فردا لازمش داریم.
‫فکر می‌کنی تو امتحان ‫یه نون کامل رو می‌خوره؟
‫- با نون بیات چیکار کنم؟ ‫- بپیچش، عزیزم!
‫باشه، پس خودم می‌خورمش.
‫الان یادم رفت چی ‫می‌خواستم بپرسم.
‫اوم قبلاً پرسیدی که آیا...
‫- ...درباره قرن بیست و یکم می‌پرسن. ‫- مطمئنم می‌پرسن.
‫از تو نپرسیدم.
‫اوم...
‫ما یه سوال داریم،
‫"پارلمان اتحادیه اروپا در قرن ‫بیست و یکم چطور کار می‌کنه."
‫خوبه. حالا، اینو بگو:
‫وزیر اقتصاد مجارستان کیه؟
‫- وارگا... ‫- ولی دو تا وارگا داریم!
‫- واقعاً! ‫- میهای وارگا.
‫درسته، میشی وارگا.
‫یه آدم قد بلند، لاغر، ‫خوش‌تیپ با عینک.
‫خب... امیدوارم مجبور نباشم ‫از روی عکس شناساییشون کنم.
‫می‌دونی بانوی آهنین ‫کی بود؟ مارگارت تاچر؟
‫آره-- اون رئیس‌جمهور انگلیس بود.
‫نه، رئیس‌جمهور تو کاخ سفیده.
‫اون نخست‌وزیر بود.
‫راستی، رئیس‌جمهور ‫ایالات متحده کیه؟
‫- خب، بایدنه. ‫- آره! عمو بایدن!
‫رئیس‌جمهور فرانسه کیه؟
‫- امانوئل ماکرون. ‫- درسته.
‫حالا یه سخت میاد.
‫- فون در لین. ‫- اورزولا؟
‫رئیس کمیسیون اروپا.
‫درسته.
‫خب، حالا...
‫اون زنه کی بود...
‫که اون گزارش رو درباره ‫مجارستان نوشت. بزرگترین دشمن ما.
‫اسمش چی بود؟
‫چه گزارشی؟
‫- موهای بلوند فر داره... ‫- اسمش با مامانت یکیه.
‫یودیت...
‫سار...
‫سارگنتینی.
‫درسته...
‫- یه سوال سخت دیگه. ‫- اذیتش نکن.
‫خیلی سخته. حتی تو هم نمی‌دونی.
‫سلام.
‫گوش کن، دارم از خواب ‫می‌میرم. خیلی خسته‌ام.
‫مربا چطور شد؟
‫- یکم زیاد شد. ‫- یعنی...
‫منظورت اینه خیلی درست کردی؟
‫آه! هیچی بلد نیستم، و فردا…
‫خیلی بامزه‌ای.
‫- شوخی نمی‌کنم! ‫- آره حتماً.
‫یانکا، تو باهوش‌ترین ‫آدمی هستی که می‌شناسم.
‫راستی، تو چطوری؟
‫نمادگرایی و انقلاب ‫صنعتی رو مرور کردی؟
‫نمادگرایی رو کم و بیش مرور کردم.
‫- ولی انقلاب صنعتی رو نه. ‫- ولی آبل، بیا! جدی باش!
‫فقط سه تا چیز یاد بگیر!
‫دونستن یه اسم، یه تاریخ و ‫یه رویداد واسه نمره "د" کافیه.
‫ببین، یاکاب اگه این سه تا ‫رو بدونی بهت "اف" نمیده.
‫- میشه مربا رو نشونم بدی؟ ‫- نه، بیخیال!
‫خواهش می‌کنم...
‫- من نمی‌رم تو آشپزخونه. ‫- فیس تایم رو روشن کن.
‫وای خدا، چقدر قیافه‌م افتضاحه!
‫- خب تو که جینا لولوبریجیدا نیستی. ‫- اون دیگه کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫اینو بابام همیشه میگه وقتی ‫مامانم از قیافه‌ش شکایت می‌کنه.
‫صبر کن، بذار یادداشتش ‫کنم. چی بود؟ جینا لولو...
‫لولوبریجیدا.
‫لعنتی! نه! یانکا!
‫باید درس بخونی! ببین ‫آبل، من دارم می‌رم.
‫سه تا چیز، باشه؟
‫سه تا چیز یادت باشه.
‫بوس!
‫سلام.
‫دوشنبه، گیورگی به ‫سه‌شنبه فکر می‌کنه.
‫خواب بد دیدی؟
‫یادم نمیاد.
‫حتی مطمئن نیستم بد بوده.
‫یوچیکا!
‫نباید بچه رو بیدار کنی؟
‫- چرا، ساعت چنده؟ ‫- 7:40.
‫وای نه. الان باید خودم بیدار شم.
‫- صبح بخیر، ببخشید دیر شد! ‫- صبح بخیر.
‫- ینو برشی. ‫- گیورگی ترم، سلام.
‫- می‌تونیم یه کم زردترش کنیم؟ ‫- البته.
‫یه کم بیشتر...
‫نه... ببخشید، خیلی زیاد شد.
‫یه کم کمتر...
‫همینه!
‫- کم و بیش. همینه. ‫- اوهوم...
‫شما الان دارین رنگ انتخاب ‫می‌کنین. انقدر جلو رفتین؟
‫- رنگ مناسب رو پیدا کردیم. ‫- عالیه.
‫می‌خوام چند تا جزئیات ‫درباره این خونه بشنوم، باشه؟
‫چه جور خونه‌ایه؟ ‫چطوری تصورش می‌کنی؟
‫یه خونه خیلی قشنگه.
‫عمدتاً با قوس‌ها، موج‌ها و ‫سنگ‌های خشک مشخص میشه.
‫یعنی سقف یه حالت ‫موجی قوس‌دار داره،
‫پله‌های ورودی از سنگه.
‫ازاره با سنگ‌های خشک پوشیده شده.
‫- داخل، یه شومینه قشنگ هست. ‫- ببخشید، بودجه‌مون چقدره اینجا؟
‫- 100 میلیون، درسته؟ ‫- آره!
‫خب، سمت چپ شومینه،
‫یه راه پله چوبی قشنگ ‫هست که ما رو می‌بره...
‫...به طبقه اول.
‫یه خروجی به بالکن ‫هست، که اونم قوسیه،
‫با یه در شیشه‌ای سه تیکه.
‫البته، سقف اتاق نشیمن هم...
‫ببخشید، می‌تونیم ‫حرفتون رو قطع کنیم؟
‫این جزئیات انقدر دقیقه که به ‫نظر میاد این یه ساختمون موجوده.
‫خب... ولی البته!
‫آره.
‫پس شما یه همچین خونه‌ای رو ‫دیدین، قبلاً ساخته شده، درسته؟
‫- آره. ‫- آره.
‫می‌تونید یه عکس ‫نشونمون بدید، شاید؟
‫الان عکس ندارم اینجا، ‫چون تو گوشی قدیمیمه، ولی...
‫شاید بتونم نشون بدم...
‫...یه مقاله، که توش ‫می‌تونید-- اینجا! اینجا! اینه.
‫شوخی؟
‫نه. من قبلاً اینجا کار می‌کردم...
‫یعنی، اینجا به عنوان ‫تمیزکننده استخر کار می‌کردم.
‫- عاشقش شدم. ‫- شوخی می‌کنی؟
‫نه! من پول دارم.
‫خودم درش آوردم، ‫یه مقدارم ارث بردم.
‫خیلی دوستش دارم، ‫رویای این خونه رو می‌بینم.
‫پس می‌خوای ما برات یه ‫کپی دقیق از خونه‌ای بسازیم...
‫... که مال وزیر امور خارجه‌ست.
‫خب... در واقع، آره.
‫خب، می‌دونی، فکر ‫کنم خونه آقای سیارتو...
‫... خیلی بیشتر از بودجه ‫فعلی شما خرج برداشته.
‫آره، به اون هم فکر کردم. ‫و زمین من خیلی کوچیکتره.
‫پس، داشتم فکر می‌کردم...
‫شاید بشه... کوچیکترش کرد؟
‫- سلام. ‫- خب؟ چه خبر؟
‫- نگران نباش، بچه داره درس می‌خونه. ‫- امیدوارم.
‫- همین الان باهاش حرف زدم. ‫- باشه.
‫- نگران نباش. ‫- از مغازه چیزی نمی‌خوای؟
‫یه کار خیلی خوب پیدا کردم.
‫تو کدوم شرکت؟
‫- تو دانمارک. ‫- دانمارک؟
‫دارم اینجا دیوونه می‌شم!
‫مردم تو مغازه‌ها و ‫رستوران‌ها بی‌ادبن.
‫از همه چی متنفریم. مامانم پزشک ‫عمومیه، ولی عملاً یه برده‌ست.
‫- تو اتوبوس، دیوونه‌ها بیشترن-- ‫- باشه، آروم باش بالاژ!
‫- فروژی رو دیدم... حامله‌ست -- ‫- اوه، پس دلیل این قشقرقت اینه.
‫وقت برای این چیزا نداریم!
‫ببین؟ باید اینا رو اسکن کنی.
‫چیه؟
‫یا عیسی مسیح!
‫لعنت به این شانس!
‫چی -- این دیگه چه وضعیه؟
‫سلام بابا.
‫تو یخچال رو خاموش کردی؟
‫نه...
‫منظورت اینه که خودش ‫همینطوری خاموش شد؟
‫اصلاً به برق وصله؟
‫الان چک می‌کنم.
‫به برق وصله... الان.
‫- این یخچال آشغاله. ‫- آره جون خودت!
‫می‌دونی چقدر قیمتشه؟ مگه ‫پولداریم هر ماه یکی بخریم!
‫درس خوندی؟
‫آره. ولی بازم ادامه میدم.
‫آبل، صبر کن! هی!
‫برات یه تورو رودی آوردم.
‫مرسی.
‫لعنتی...
‫آره، همینجوری جلز و ولز کن!
‫پر آبش می‌کنن، فکر می‌کنن ما ‫بدبخت بیچاره‌ها همشو می‌خوریم!
‫- سلام گیوری! ‫- سلام.
‫این چه بوییه؟
‫هود رو روشن کن!
‫داری تو کل ساختمون ‫بو راه می‌ندازی.
‫بفرما، روشنه!
‫بچه چطوره؟ درس می‌خونه؟
‫امیدوارم. تو اتاقشه.
‫- بده به من. ‫- نه، خودم انجام میدم!
‫- باشه، پس من گوجه‌ها رو خرد می‌کنم. ‫- لازم نیست! خودم دارم انجام میدم!
‫اوه، عزیزم، می‌خوای همه ‫کارا رو... خودت انجام بدی؟
‫بهتره لباستو عوض کنی، چون ‫اینجوری تو دستشویی گیر می‌کنی.
‫- آره، تازه باید لباسا رو هم پهن کنم. ‫- نه، لازم نیست!
‫نیمرو سرد بشه جالب نیست.
‫- سلام مامان! ‫- سلام.
‫اوضاع چطوره؟ خوبه؟
‫من... نمی‌دونم.
‫وقتی زیاد درس می‌خونی، ‫اینطوری میشی، ولی خوبه.
‫باشه.
‫نمیای بخوابی؟
‫این سکوت رو دوست دارم.
‫فکر می‌کنی دیدگاهشون ‫در مورد شهر چیه؟
‫- منظورت اوناست؟ ‫- اوهوم.
‫اونا نروژی‌های تر و تمیزی ‫هستن که تو دهه هفتاد...
‫...وضعشون از هر کشور ‫سوسیالیستی بدتر بود.
‫چی فکر می‌کنن؟
‫فکر می‌کنن ما بالکانیم.
‫کمونیست‌ها...
‫ترابانت...
‫کارهای چیپ که یه ‫مشت احمق انجام میدن.
‫شاید تازه رسیدن. تازه ‫از هواپیما پیاده شدن.
‫پس هنوز چیزی از شهر ندیدن.
‫این همون چیزیه که ‫بهش حسودیم میشه...
‫الان دارن به آخر خیابون مسولی ‫می‌رسن، بعد می‌پیچن سمت چپ...
‫چند قدم دیگه تا میدان گلرت...
‫...بعد چشمشون میفته به ‫پل آزادی که چراغونی شده.
‫کل شهر زیبا.
‫البته اگه اون شهردار ‫احمق اینم برامون خراب نکنه.
‫داشتم می‌گفتم چقدر ‫قشنگ توضیح دادی.
‫همه چیو می‌کشونی به سیاست.
‫- میشه یه کم بس کنی؟ ‫- ولی عزیزم، همه چی همینه دیگه.
‫به زودی، کل کشور سقوط می‌کنن.
‫یه کشور نمی‌تونه ‫سقوط کنه، گیورگی.
‫رو زمین خوابیده. ‫کشورا همون زمین هست.
‫خب، من میرم داخل.
‫فقط امیدوارم فردا رو رد کنیم...
‫یکی از دوشنبه‌های یاکاب
‫پتی! ببخشید، شرمنده! پتی!
‫- اشکال نداره. ‫- ببخشید.
‫بیا پتی، بریم خونه!
‫دورکا!
‫صبر کن، صبر کن!
‫چیه؟
‫- بهت گفته بودم که امروز ماشین رو لازم دارم. ‫- گفتی؟ کی؟
‫- با هارگیتای مصاحبه دارم، مطمئنم بهت گفتم. ‫- خب؟
‫قرار گذاشتم ماگیس و ‫وسایلش رو ببرم اونجا.
‫- "ماگیس" کیه؟ ‫- فیلمبرداره!
‫واقعاً به ماشین نیاز دارم.
‫می‌خوای من و بچه‌ها ‫پیاده شیم و با اتوبوس بریم؟
‫لعنتی، من که بهت گفتم. ‫درموردش حرف زدیم.
‫جدی... پس من دیگه مزاحم نمی‌شم!
‫معلومه تو برنامه‌ریزی افتضاحی!
‫یوهانا دیر می‌رسه. ‫تئو الانشم دیر کرده.
‫از اون طرف برات ‫درو باز می‌کنم، باشه؟
‫- می‌خوای به جاش تاکسی بگیرم؟ ‫- لازم نکرده کاری بکنی.
‫- مصاحبه کی تموم میشه؟ ‫- حدود ساعت ۵.
‫اون خوب نیست.
‫کلاس موسیقی تئو ‫ساعت ۴:۴۵ تموم میشه.
‫یوهانا ساعت ۵ کلاس شناش تموم میشه. ‫اونم تو یه منطقه دیگه‌ست، می‌دونی که.
‫بیاین، بابا میاد دنبالتون، باشه؟
‫این چیه؟ نوعی انتقامه؟
‫"انتقام؟" باید ‫بچه‌ها رو برداریم.
‫این باید تو برنامه‌ت جا ‫بشه آقای استاد تاریخ، لعنتی!
‫ببخشید!
‫واقعاً فکر کردم بهت گفته بودم.
‫ببخشید که گفتم "لعنتی."
‫- تمام تلاشتو بکن! ‫- باشه، خداحافظ بچه‌ها.
‫- وای، اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- سلام.
‫دستور مدیره... دارم مرتب می‌کنم.
‫بهت گفتم اینا رو تمیز کنی. باید ‫این آت و آشغالا رو بندازی دور.
‫نمی‌ندازم.
‫نقاشا پس فردا میان.
‫تازه، ما نقشه‌های دیجیتال ‫داریم، کامپیوتر و پروژکتور...
‫کی هنوز از اینا استفاده ‫می‌کنه؟ دریاش کو!
‫هیشکی، ولی قشنگن.
‫رنگ کردن زیاد کمکی نمی‌کنه.
‫کل دیوار بالای پنجره‌ها ‫نم داره، می‌بینی؟
‫برام مهم نیست! واسه ‫این نیومدم! گوش کن!
‫- کلاری حامله‌س. ‫- جدی؟
‫- شهریور وقت زایمانشه. ‫- عالیه.
‫حتی خودمم یادم نبود.
‫خب، از شهریور، تو کلاس ‫دهمی‌ها رو هم می‌گیری.
‫- کلاس دهمی‌ها؟ ‫- اوهوم.
‫لعنتی...
‫عالیه! یک-دو-سه-و--
‫- صبح بخیر، بالاژ! ‫- صبح بخیر، آقا!
‫صبح بخیر، آقا...
‫صبح بخیر، یانکا!
‫آوردیش؟
‫آره، نتونستم تمومش ‫کنم، ولی خوشم اومد ازش.
‫یادداشت برداشتی؟
‫آه! نه، من فقط... نه.
‫حیف شد...
‫آقا، من می‌خوام با شما باشم.
‫- ببخشید؟ ‫- می‌خوام با شما باشم.
‫اختلاف سنی برام مهم نیست.
‫19 سال نمی‌تونه ‫ما رو از هم جدا کنه.
‫این قراردادهای اجتماعیه که ‫ما رو از هم دور نگه می‌داره،
‫و این غیرطبیعیه! ‫من فقط می‌دونم...
‫از وقتی چهار سال پیش برای اولین ‫بار دیدمتون، همین حس رو داشتم،
‫و هیچوقت نسبت به کس ‫دیگه‌ای چنین حسی نداشتم.
‫اوه...
‫خب، اِم...
‫ممنون که اینو بهم گفتی. من به ‫احساساتت احترام می‌ذارم، یانکا.
‫ولی این فقط مربوط به 19 ‫سال اختلاف سنی نیست.
‫- چی دیگه؟ ‫- تو یه رابطه دو نفر هستن.
‫الان، اونطور که من می‌فهمم، ‫قراره من یکیشون باشم..
‫اِم... من... زن و دو تا بچه دارم.
‫ما یه خانواده‌ایم، می‌دونی.
‫شاید... اشتباه برداشت نکن، ‫چون همه تو مدرسه دوست دارن،
‫ولی این واقعیت که ‫شما خانواده دارین...
‫اونا تو سرودخونی، جشن فارغ‌التحصیلی، ‫جشن زمستونی شرکت نکردن--
‫خب که چی؟ چرا باید شرکت ‫کنن؟ من ارتباطی نمی‌بینم اینجا.
‫بعضیا فکر می‌کنن ‫شما گی هستین، آقا.
‫من می‌دونم که نیستین.
‫بذار فکر کنن. من هیچوقت ‫به این چیزا اهمیت ندادم.
‫ببین، معلمایی هستن که زندگی ‫شخصی و حرفه‌ایشون رو قاطی می‌کنن.
‫من جزوشون نیستم. و ‫کاملاً پایبند این موضوعم.
‫باشه، ولی...
‫ولی پس... شما منو ‫جذاب نمی‌دونین؟
‫نه.
‫نمی‌خوام احساساتت ‫رو جریحه‌دار کنم.
‫برای من، تو یه دختر ‫جوون باهوش و با شعوری.
‫نمی‌تونم به چشم ‫یه زن بهت نگاه کنم.
‫متأسفم.
‫می‌فهمم.
‫باشه.
‫- من اومدم! ببخشید... ‫- سلام...
‫- نتونستم جای پارک پیدا کنم. ‫- مشکلی نیست.
‫یه سه پایه به این گندی ‫گرفتیم، حرصم درمیاد.
‫یه کم حرف زدیم... ولی ‫فهمید که باید منتظر تو بمونیم.
‫ناراحته؟
‫نه، ولی هوا خیلی گرمه.
‫سلام، آقا...
‫- من یاکاب مار هستم. ‫- پس شما بودین که باهاش حرف زدم.
‫- ممنون که اومدین. ‫- دیر کردی.
‫بله، معذرت می‌خوام.
‫یه نصیحتی بهت می‌کنم، ‫چون هنوز خیلی جوونی:
‫اگه دیر می‌کنی،
‫قبل از اینکه خودتو معرفی کنی ‫عذرخواهی کن و بگو، "ببخشید، دیر کردم."
‫- کاملاً حق با شماست، ببخشید. ‫- من یه پیرمردم،
‫ولی احمقانه‌س که فکر کنی ‫وقت من ارزشمند نیست.
‫می‌دونم، و بازم می‌گم، ‫معذرت می‌خوام. یه لحظه.
‫بله؟
‫چرا برای بودجه درخواست ندادی؟ ‫شاید بتونیم با فریگیس صحبت کنیم...
‫خب، این همون کاریه که می‌خوام ‫با این مجموعه مستند انجام بدم...
‫و... چرا این برات مهمه؟
‫- پشت تلفن بهتون گفتم. که... ‫- ولی الان رو در رو هستیم.
‫می‌فهمم.
‫من تو دبیرستان دژیدا درس می‌دم.
‫و می‌خوام این داستان رو از زبون ‫کسی بشنون که واقعاً اونجا بوده.
‫- تا بتونن درباره چیزی که واقعاً... ‫- باشه.
‫فردا، داریم یه مصاحبه مشابه ‫با یانوش چینکوتا انجام می‌دیم.
‫- با یانچی؟ ‫- آره...
‫- یه بار اومد مدرسه ما. ‫- باشه، بیا شروع کنیم!
‫خب، اینجا میدان سنا هستیم.
‫اغلب میاین اینجا، جایی که ‫با تانک‌های شوروی جنگیدین؟
‫نه، مدت زیادیه که ‫تو گُد زندگی می‌کنم.
‫اگه داری درباره خاطرات من ‫می‌پرسی پس می‌تونم بهت بگم که
‫من همه چیز رو واضح یادمه.
‫تو توی تظاهرات 23 ‫اکتبر 1956 شرکت کردی
‫یا بعداً به معترضین پیوستی؟
‫روش درست پرسیدن این سوال اینه:
‫"در چه مرحله‌ای از رشد ‫فکریمون به اون لحظه‌ای رسیدیم
‫که گفتیم «نه»."
‫- حالا، تو این مورد-- ‫- آره، ببخشید، ولی...
‫مهمه که اشاره کنیم
‫به مراحل مختلف انقلاب و تظاهرات.
‫مشخصاً، سازماندهی ‫واقعی کاملاً آگاهانه نبود،
‫- ولی موفق بود -
‫یعنی تا وقتی که نیروهای ‫شوروی به مجارستان حمله کردن.
‫خوب میشه اگه بتونیم ‫یه کم وارد جزئیات بشیم.
‫اگه اینو می‌خوای بدونی...
‫من واسه شام آلو پلو خوردم.
‫دقیقاً یادمه چه مزه‌ای می‌داد.
‫اِ... روز 23ام؟
‫24 اکتبر،
‫بعدش نتونستم بخوابم،
‫و فرار کردم و به قهرمان‌های ‫میدون سزنا پیوستم.
‫- روز 24ام؟ ‫- آره.
‫عصر 24ام؟
‫آخی پسرم... آره!
‫متوجه شدم. و بعدش؟
‫بعدش، ما واگن قطار رو ‫از ایستگاه دلی هل دادیم.
‫که ازش به عنوان سنگر استفاده ‫کنیم. من تو اون هم شرکت کردم.
‫و همه اینا... روز ‫24ام اتفاق افتاد؟
‫روز 25ام! چطور ممکنه ‫روز 24ام اتفاق افتاده باشه؟
‫تیراندازی تو پارلمان، رادیو... ‫هنوز هیچ استراتژی‌ای نبود.
‫ببخشید.
‫تا جایی که من می‌دونم، پایگاه ‫میدون سزنا روز 26ام تأسیس شد.
‫واقعاً؟ تو اونجا بودی؟
‫سنگ-- واگن قطار رو فقط ‫بعداً، روز 27ام، اونجا هل دادن.
‫اگه تاریخ رو اینقدر خوب ‫می‌دونی، پس چی می‌خوای؟
‫- ببخشید، فقط می‌خوام چیزا رو مرتب کنم. ‫- ما اینجا تموم کردیم.
‫- تو واقعاً از حدت گذشتی! ‫- ببخشید.
‫التماسم می‌کنی که بیام اینجا!
‫بعد جرأت می‌کنی دیر برسی،
‫بعد بهم درس می‌دی!
‫- منظورم این نبود که بهت درس بدم! ببخشید! ‫- برو به درک!
‫ببخشید!
‫تموم شد؟
‫آره...
‫بابا؟
‫بابا!
‫وای خدا!
‫- چی شده، چیزی ریخت؟ ‫- معلومه که ریخت.
‫- ببخشید. ‫- اشکال نداره.
‫اَه، لعنتی.
‫- اشکال نداره، فقط آبه! ‫- فقط پنج دقیقه بهم وقت بده، باشه؟
‫- بذار پنج دقیقه کار کنم. ‫- باشه.
‫بیا بابا رو تنها بذاریم، ‫داره کار می‌کنه!
‫- تکالیفت تموم شده؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫هیچکس دیگه‌ای باهاش ‫مشکلی نداشت، و…
‫فکر کنم اون هم به ‫خاطر پدرمه. نمی‌دونم.
‫باشه!
‫- این خوب بود؟ ‫- اوهوم، عالی بود. واقعاً.
‫- اینو خاموش کردی؟ ‫- اوه، من یه احمقم.
‫سه‌شنبه: آبل تو بیابون
‫بوری تازه اومد ‫بیرون، پس نوبت منه.
‫نمی‌خوای یه داستان ‫یا چیزی برام بگی؟
‫- می‌خوای چی بگم؟ ‫- نمی‌دونم، یه چیزی که حواسمو پرت کنه.
‫باشه. اوم...
‫راستی، این کفش‌ها جدیده.
‫مامانم چند روز پیش ‫خریدشون. من حتی اونجا نبودم.
‫- ولی باحالن، نه؟ ‫- نه، ازشون متنفرم، چون...
‫رو پاشنه‌هام تاول زده، و...
‫توشون شبیه وکیل‌ها شدم.
‫وکیل؟
‫نگرانی که تو رو یه ‫چیز دیگه فرض کنن؟
‫آره، نمی‌خوام مردم منو ‫یه چیز دیگه فرض کنن...
‫چون تو فقط می‌خوای ‫کم سن و سال باشی.
‫یه چی؟
‫هیچی، اون فقط یه آهنگ رپه.
‫یانکا سابادی.
‫موفق باشی.
‫آبل ترم.
‫آبل!
‫مرسی.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫کدوم موضوع هست؟
‫شما- شماره شش...
‫"انقلاب صنعتی در عصر مدرن."
‫ببخشید، ولی من...
‫نمی‌دونم.
‫مطمئنی، آبل؟
‫- مطمئنی؟ ‫- فکر کنم.
‫می‌خوای یه موضوع ‫جدید انتخاب کنی؟
‫آره.
‫باشه، می‌تونی این کارو بکنی،
‫ولی باید بهت بگم که در این صورت بهترین ‫نمره‌ای که می‌تونیم بهت بدیم «ج» هست.
‫باشه؟
‫آبل...
‫انقلاب صنعتی... تو اینو می‌دونی.
‫شماره سه...
‫ژولیوس سزار...
‫خب، بشین و یادداشت بردار.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫یانکا سابادی.
‫موضوع من عصر اکتشافاته.
‫عصر اکتشافات بین قرن‌های ‫15 تا 17 اتفاق افتاد...
‫یه باور عمومی هست که...
‫کریستف کلمب اولین کسی ‫بود که به جزیره هیسپانیولا رسید
‫تو 12 اکتبر 1492، ‫ولی پرتغالی‌ها از قبل--
‫...زمینداران جنوبی با بچه‌های آفریقایی-آمریکایی ‫مثل اسباب‌بازی‌های زنده رفتار می‌کردن.
‫وای چه امتحان شفاهی ‫فوق‌العاده‌ای بود! عالی!
‫آقا، خیلی خوب بود!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، یانکا.
‫آره! آره، باید بابت این ‫تجربه ازتون تشکر کنم.
‫نیازی به گریه نیست!
‫واقعاً عالی بود...
‫آبل ترم!
‫کدوم موضوع رو برداشتی؟
‫ژولیوس سزار.
‫نمی‌تونی انجامش بدی، آبل؟
‫می‌خوای یه لیوان آب بهت بدم؟
‫آبل...
‫به من نگاه کن.
‫فقط آروم باش، باشه؟
‫یه نفس عمیق بکش، ‫آروم شو و شروع کن.
‫داریم درباره کدوم ‫دوره صحبت می‌کنیم؟
‫شاید بخوای از نقشه استفاده کنی؟
‫مشکلی پیش اومده، آبل؟
‫آبل...
‫چرا یه نشان ملیت زدی؟
‫سلام!
‫- سلام، مامان! ‫- خب، بگو ببینم!
‫- تو تاریخ هنر "الف" گرفتم. ‫- اوهوم...
‫- تو ادبیات "ب". ‫- هوم.
‫ولی... تاریخ، خب...
‫خب؟
‫قبول شدی؟
‫نه، قبول نشدم.
‫ببخشید. می‌خواین بشینین؟
‫نه ممنون، همونجا بمون.
‫می‌تونم بگم که تازه ‫امتحان نهایی‌ت رو دادی.
‫حداقل هنوزم ‫وطن‌پرست‌هایی وجود دارن.
‫سلام بابا...
‫الان اومدی...
‫آره، اینجام.
‫پسر، می‌شه برام توضیح ‫بدی چه اتفاقی افتاد؟
‫- رد شدم. ‫- آره، می‌دونم.
‫مامانت بهم گفت.
‫- جواب تماس منو ندادی. ‫- یا اونو.
‫آخه... اون آخرین نفری بود که...
‫اهمیتی نمی‌دم به اون.
‫می‌شه توضیح بدی تو ‫امتحان تاریخ چه اتفاقی افتاد؟
‫حرف بزن! یا نکنه ‫امروز نذر سکوت کردی؟
‫تو امتحان نهایی‌ت رو خراب کردی!
‫می‌دونی کیا امتحان ‫نهایی رو خراب می‌کنن؟
‫من انتخاب کردم...
‫...اول انقلاب صنعتی رو.
‫آره، انقلاب صنعتی، خب؟!
‫و اون موضوعی بود که...
‫نه اینکه نمی‌دونستم، فقط...
‫یه کم ازش می‌ترسیدم، و...
‫واسه همین خیلی زود گفتم که ‫می‌خوام یه موضوع دیگه انتخاب کنم.
‫ولی اون واسه نمره ‫"ج" بود، درسته؟
‫جدی پسر، تو دیوونه شدی.
‫تو همین الان کل ‫زندگیت رو خراب کردی!
‫شاید نباید...
‫اونا اونجا نشسته بودن، جلوی من،
‫و من ترسیدم، اگه ‫هیچی ندونم چی...
‫باورم نمی‌شه!
‫موضوع دوم چی بود؟
‫- انقلاب صنعتی دوم، یا چه کوفتی؟ ‫- نه...
‫ژولیوس سزار و...
‫- "ژولیوس سزار و؟" ‫- ...و...
‫تو حتی نمی‌تونی سوال ‫امتحان رو یادت بیاد، پسر!
‫چرا مثل روح سرت رو اینور اونور میکنی؟
‫انگار ما اونقدر که باید باهات درس کار نکردیم.
‫می‌دونی کی تو این ‫خانواده رد شده؟
‫هیچکس.
‫جدی می‌گم. هیچکس.
‫پسرعموی احمقت، حتی ‫اونم یه جوری قبول شد...
‫چه آبروریزی‌ای!
‫فکر کنم هیچی درباره ‫ژولیوس سزار نمی‌دونستی.
‫اونم نمی‌دونستی؟
‫- اونم نمی‌دونستی. ‫- چرا...
‫- می‌دونستم، ولی... ‫- ولی چی؟
‫ولی تصمیم گرفتی که می‌خوای ‫زباله‌جمع‌کن بشی؟ بفرما!
‫تا وقتی که به درک واصل ‫بشی آشغال جمع کن!
‫- تو اونجا نبودی، بابا! ‫- من اونجا نبودم؟
‫من امتحان شفاهیم رو پاس ‫کردم! مثل بقیه افراد این خانواده.
‫ولی تو اونجا نبودی، بابا!
‫شیش ماه تمام، رو مخم بوده،
‫از وقتی که تو جلسه ‫اولیا و مربیان دعوا کردین!
‫نه اینکه من هیچوقت از اون ‫آدم از خود راضی خوشم می‌اومد!
‫- این چرت و پرتا چیه؟ ‫- چرت و پرت نیست!
‫باشه.
‫ژولیوس سزار. بیا، درباره ‫ژولیوس سزار چی گفتی؟
‫نتونستم یه کلمه هم بگم، ‫چون اون یارو همش داشت
‫یاکاب... از من ‫بدش میاد... از ما.
‫- با من لج کرده. ‫- آره جون خودت. واسه همینه که رد شدی.
‫بابا، من به خاطر این رد شدم!
‫به خاطر این!
‫تو صورتش دیدم،
‫چطوری داشت می‌خندید: "پسر ‫اون رای‌دهنده احمق فیدس."
‫همش داشت به این ‫سنجاق ملی می‌خندید...
‫چی داری میگی؟
‫- این سنجاق رو روی کتم جا گذاشته بودم. ‫- یه سنجاق ملی؟
‫بابا تو اونجا نبودی!
‫حتی ازم پرسید این کوفتی چیه...
‫ازت چی پرسید؟
‫ازم پرسید،
‫"چرا یه سنجاق ملی زدی؟"
‫من باید برم الان.
‫وسط امتحان؟
‫چی؟
‫- وسط امتحان اینو ازت پرسید؟ ‫- آ... آره، آره.
‫چطور میشه انقلاب ‫صنعتی رو یادت بره آخه؟
‫- سلام... ‫- سلام مامان!
‫- من دارم میرم. ‫- یه دقیقه وایسا، بابات بهم زنگ زد.
‫بهم گفت.
‫نگام کن.
‫نگام کن. تو چشمام نگاه کن!
‫واقعاً این اتفاق افتاد؟
‫قضیه سنجاق؟
‫آره، من باید برم.
‫سلام بچه‌ها!
‫- سلام بچه‌ها. ‫- سلام!
‫هی آبل! کدوم گوری بودی؟
‫خونه. یانکا کجاست؟
‫- یه جایی اون اطرافه. ‫- حسابی مسته.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره خوبم، مرسی.
‫سلام!
‫سلام.
‫اون طرف دراز کشیده.
‫براش یه کم آب آوردم.
‫- نخورد هیچی، پس نمیدونم... ‫- مرسی.
‫یانکا...
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫یانکا...
‫دوستت دارم.
‫- الان بهتری؟ ‫- اوهوم.
‫خیلی بده که نمیای دانشگاه.
‫آره...
‫امتحان مجدد کی هست؟
‫نمیدونم.
‫حتی تاریخش رو هم نگاه نکردی؟
‫- ولی واقعاً، هیچی نگفتن احمقانه‌ترین کار بود. ‫- میدونم.
‫احمقانه‌ترین کاری که ‫تا حالا کردی چی بوده؟
‫احمقانه‌ترین کار؟ نمیدونم.
‫چون ماته منو دعوت کرد که بریم ‫پلِ مارگارت به مرغای دریایی غذا بدیم.
‫فکر کنم احمقانه‌ترین کار ‫عاشق یاکاب شدن، بود
‫یعنی، باید احمق باشم.
‫پس نمیای؟
‫نمیتونم، کل مدت با خواهر ‫کوچیکم تو یه جشنواره‌ام.
‫تو چی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، احمقانه‌ترین کار تو چی بوده؟ ‫تو بودی که این چرت و پرتا رو گفتی!
‫خب...
‫نمیدونم...
‫فکر کنم احمقانه‌ترین کار ‫اونیه که هنوز انجامش ندادم.
‫انجام ندادی...
‫فکر کنم بهتره برم بالا.
‫خیلی خسته‌ام.
‫ولی خیلی خوب بود که ‫دوباره منو تا خونه رسوندی.
‫قابلی نداشت.
‫بای.
‫بای، خنگول
‫سه‌شنبه: سکوت‌های بی‌شمار یاکاب
‫یاکاب! خواب موندیم.
‫لعنتی...
‫بچه‌ها! پاشید!
‫مامان و بابا خواب موندن، پس ‫باید خیلی سریع باشید، باشه؟
‫تئو! یویو!
‫زود باشید! جیش، کاکا، مسواک!
‫یاکاب، لطفاً کره و سالامی رو بده.
‫باشه، الان سرعت میگیرم، فقط ‫دارم سعی می‌کنم چشمامو باز کنم.
‫ببین، میتونی بعد از این همه عجله ‫صبح ماشین رو دم مدرسه بذاری؟
‫کره تموم شده.
‫دیروز خریدم. قفسه وسطی.
‫- اوه، همین جاست. ‫- میدونی که همیشه اونجا میذاریمش.
‫- پس میتونی انجامش بدی؟ ‫- چی؟ ماشین رو؟
‫تئو، بگو که دیگه تو تخت نیستی!
‫اوه...
‫صبر کن! امروز امتحان نهاییه.
‫باید اون کت و شلوار ‫لعنتی رو بپوشم.
‫- دارم پی‌پی می‌کنم. ‫- اوه! ببخشید، نمی‌دونستم!
‫دوباره کتری رو زیادی پر کردی.
‫جوابمو ندادی.
‫آره باشه، ماشین رو میارم برات.
‫فقط یه سوییچ بردار. ‫نمی‌خوام برم تو.
‫اوه! هنوز اونجاست؟
‫مثانه‌ام داره می‌ترکه.
‫تو وان بشاش.
‫تئو، بجنب! وقت ‫نداریم واسه این کارا!
‫زود باش، مسواک ‫بزن! خیلی دیر شده.
‫حدود ساعت ۶ یه مهمونی هست، ‫پس فکر نکنم بتونم قبل ۷ برگردم خونه.
‫ساعت چنده؟
‫ببخشید که دیر کردم.
‫صبح بخیر.
‫مارتا...
‫ببخشید، صبح بخیر!
‫- اشکالی نداره. ‫- مارسی، ببخشید.
‫خوشحالم که تونستی ‫بهمون ملحق بشی.
‫بریم!
‫ماته، ببخشید.
‫ببخشید، می‌تونی شروع کنی.
‫می‌خوام درباره‌ی ظهور ‫دنیای دوقطبی صحبت کنم.
‫می‌خوام با پیشینه‌اش شروع ‫کنم: بعد از سال ۱۹۴۵،
‫با پایان جنگ جهانی دوم، یه ‫نظم جهانی دوقطبی ایجاد شد،
‫و اروپا به دو بخش تقسیم شد.
‫یه بخشش جزو اتحاد جماهیر شوروی شد، ‫در حالی که بخش دیگه‌اش جزو آمریکا شد.
‫اون درباره‌ی کسب و کارها بود، ‫برای محدود کردن تعداد یهودی‌ها...
‫و هیچ یهودی‌ای ‫نمی‌تونست تو حزب بمونه.
‫تو سال ۱۹۴۱، حق ازدواج ‫مختلط رو از بین بردن.
‫خیلی از متفکرا شروع کردن به ‫فکر کردن که چی برای جامعه خوبه.
‫بنابراین، خیلی از ایدئولوژی‌های ‫سیاسی که الان وجود دارن ساخته شدن.
‫شاید بزرگترینش... ‫لیبرالیسمه، که...
‫...درباره‌ی اصول آزادیه،
‫و اینکه همه درباره‌ی ‫برابری هستن.
‫امم...
‫بین قرن‌های پونزدهم تا نوزدهم،
‫تقریباً ۲۰ میلیون آفریقایی-آمریکایی ‫به آمریکا منتقل شدن.
‫فکر کنم، شرایط غیرانسانی ‫رو خیلی خوب توصیف می‌کنه،
‫اما صاحبان مزارع--
‫اگه به زمان بیشتری نیاز داری، برای ۵ ‫دقیقه برگرد و روی یادداشت‌هات کار کن.
‫خب، کلیسای انجیلی هست، ‫و کلیسای پروتستان، که...
‫...در کنار کلیسای کاتولیک ‫تو قرون وسطی ایجاد شدن.
‫امم... پس اول از ‫همه، لوتر بود...
‫امم، اون آلمانی بود، و ‫همچنین یه راهب کاتولیک بود.
‫اون رفت به رم... ‫اوه... به واتیکان،
‫اما اونجا... کاملاً ‫ایمانش رو از دست داد،
‫و به همین خاطر نوشت... اوه...
‫بگو ببینم...
‫نمی‌تونیم بذاریم ‫اون بچه قبول شه؟
‫نه.
‫- هنوز می‌تونم اون نمره رو تغییر بدم. ‫- ببین، مارسی...
‫ما سعی کردیم بهش کمک کنیم. ازش ‫پرسیدیم چه مشکلی داره، جواب نداد.
‫از هیچ کدوم از منابع ‫استفاده نکرد، هیچی.
‫باعث میشه آمارمون ‫بد به نظر برسه.
‫- خداحافظ... ‫- خداحافظ.
‫هی!
‫متوجه نشدی که اومدم خونه، نه؟
‫نه، حواسم پرت بود، ببخشید.
‫بذار ازت بپرسم - و فقط ‫دارم می‌پرسم - متوجه می‌شدی،
‫اگه یکی از بچه‌ها با چاقوی ‫نون دنبال اون یکی می‌کرد؟
‫یا فقط وقتی که خون ‫روی لپ‌تاپت می‌پاشید؟
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫یه چیزی از این درآرم...
‫هارگیتای به همه زنگ زد و ‫بهشون گفت با من حرف نزنن، پس...
‫یه سوال دیگه.
‫هنوزم کونم رو دوست داری؟
‫مستی؟
‫- می‌خوام به تیبور زنگ بزنی. ‫- چرا باید بهش زنگ بزنم؟
‫چون بهم گفت،
‫"دورکا عزیزم، هنوزم چه ‫کون کوچیک و سفتی داری!"
‫واقعاً اینو گفت؟
‫دقیقاً همین کلمات! عوضی.
‫باید با منابع انسانی صحبت کنی.
‫منابع انسانی؟ خوبه.
‫یا چرا به پلیس مبارزه ‫با فساد زنگ نزنم؟
‫بیا یه روانشناس هم بیاریم.
‫اون یه سال با مسئول ‫منابع انسانی قرار می‌ذاشت.
‫باید با یکی حرف بزنی.
‫این تویی که باید حرف بزنی، ‫عزیز دلم، یاکاب ماآر فوق‌العاده.
‫همونطور که گفتم، باید به اون آدم ‫از خود راضی زنگ بزنی و بهش بگی:
‫"گوش کن، تیبور می‌زنم تو سرت
‫اگه حتی به چنین چیز ‫کثیفی درباره‌ی زنم فکر کنی."
‫اوپس.
‫واقعاً همینو می‌خوای؟
‫یه کم.
‫راستی...
‫سال ۵۶؟
‫روس‌ها به اون انقلابی‌های ‫کوچولوی مجارستانی شلیک می‌کنن؟
‫فکر می‌کنی چطوری الان ‫براش بودجه می‌گیری؟
‫نگاه کن!
‫دودو داره میاد. ‫بیاین اینجا، بچه‌ها!
‫وقتی سه‌شنبه‌ی جورج ‫به گند کشیده میشه
‫پس شما قبلاً به ‫توافق رسیدین. عالیه!
‫من استخدامت می‌کنم...
‫می‌فرستمت مدرسه، آموزشت میدم، اما ‫وقتی اوضاع خراب میشه فرار می‌کنی!
‫عالی! می‌تونی بهم ‫بگی دقیقاً مشکلت چیه؟
‫همه چیز.
‫خب، این فقط چرت و پرته، پسر من.
‫آزادی. این مشکل توئه.
‫خدایا، می‌دونستم ‫نمی‌فهمی! می‌دونی...
‫می‌خوام پیشرفت کنم! حس ‫کنم که دارم به جایی می‌رسم.
‫پس به جایی برس! نمی‌دونم...
‫برو دانمارک! هوم!
‫بیاین همه بریم دانمارک! ‫کل کشور باید بره دانمارک!
‫و وقتی اونجا حوصله‌مون سر ‫رفت، کل کشور باید دوباره جمع کنه،
‫و باید بریم آمریکا!
‫اگه اونجا حوصله‌ت سر رفت، ‫بیا بریم ماداگاسکار! بعدشم مریخ!
‫شیش سال پیش، وقتی اولین ‫بار اومدی تو دفترم، با خودم گفتم،
‫"این یه بچه پرتلاشه، ‫که جرأت داره."
‫ما همیشه به یکی نیاز داریم که ازش ‫متنفر باشیم: مهاجرا، گی‌ها، معلم‌ها...
‫یا اینکه، باید از ویکتور ‫اوربان و رفقاش متنفر باشیم.
‫تو عاشق فروژی شدی، واسه ‫همین می‌خوای بری دانمارک.
‫نه! واسه این نیست که می‌خوام ‫برم! می‌خوام برم، چون...
‫از همه این چیزا ‫حالم به هم می‌خوره!
‫می‌دونی، بالاژ...
‫بابام می‌خواست معمار بشه.
‫ولی اخراجش کردن.
‫می‌دونی، اصل و نسب اشرافی ‫داشت، واسه همین اخراجش کردن...
‫فقط به خاطر سابقه خانوادگیش.
‫بعد سال ۱۹۵۶ شد. می‌تونست بره.
‫ولی اینجا موند.
‫اگه می‌رفت، حس می‌کرد ‫که تو مبارزه شکست خورده.
‫و اینجا خانواده داشت، ماها رو.
‫بعدش، تو ساختمون‌سازی ‫کار کرد. با مدرک دانشگاهی!
‫ملات حمل می‌کرد.
‫داشت با دستای خودش ‫سوسیالیسم رو می‌ساخت.
‫و با اینکه تو هنوز به دنیا نیومده ‫بودی، واسه تو هم می‌ساختش، احمق!
‫بعدها، رو بازسازی ‫پل آزادی کار می‌کرد.
‫و شاید هیچوقت ‫نفهمیم حقیقت چی بود،
‫ظاهراً زیادی مشروب ‫خورده بود و افتاد.
‫موقع بازسازی پل آزادی مُرد.
‫از اون موقع، من...
‫بهش افتخار می‌کنم. ‫چون اینجا موند.
‫پس وقتی یه بچه هیپستر ‫اسم دانمارک رو میاره...
‫خب، اون موقع یاد بابام میفتم.
‫خب؟ خبری شد؟
‫باشه، پس یه کم دیگه صبر می‌کنیم.
‫خداحافظ.
‫می‌فهمم...
‫می‌فهمم، آقا گیوری، ولی...
‫ولی در عین حال،
‫مامانم...
‫داره با یه حقوق مسخره ‫جون آدما رو نجات میده.
‫اگه رفته بود خارج-- یا حتی من! ‫می‌تونستیم سه برابر پول در بیاریم!
‫آها، پس قضیه پوله! ‫می‌خوای حقوقت زیاد شه؟
‫نمی‌خوام حقوقم زیاد ‫شه! می‌خوام برم!
‫اونم آسون نیست...
‫...که مامانم رو اینجا ول کنم.
‫خب؟ اومد بیرون؟
‫نتیجه چی شد؟ بگو، بگو!
‫د بگو دیگه!
‫رد شد؟
‫باشه، وقتی اومدم ‫خونه حرف می‌زنیم.
‫چه مرگشه این لعنتی؟
‫بابا؟
‫الان اومدی؟
‫فشار خونت عالیه.
‫لطفاً رو تخت دراز بکش.
‫کفشام...
‫نه نه نه، لازم نیست ‫کفشاتو در بیاری، فقط...
‫...یه کم دکمه‌های ‫پیرهنتو باز کن، لطفاً.
‫یه صدای تیک تیک اینجا می‌شنوم.
‫یه فشاری حس می‌کنم...
‫این پایین، و...
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫و سرگیجه...
‫ولی الان حالت خوبه؟
‫آره...
‫سرم بدجور درد می‌کنه.
‫پسره رد شد.
‫آبل؟
‫تو تاریخ...
‫این معلم تاریخشو می‌شناسی ‫- فکر کنم قبلاً بهت گفته بودم.
‫کمِ کم میشه گفت...
‫...یه آدم عوضیه.
‫واقعاً که!
‫هولوکاست رو از الف ‫تا ی بهشون یاد میده.
‫فیلم "پسر شائول" رو بهشون ‫نشون داد، و موزه خانه وحشت رو.
‫جدی میگم...
‫هیچوقت درباره‌ش بهت نگفتم؟
‫رفتن خانه وحشت، تا ‫نمایشگاه هولوکاست رو ببینن،
‫از بالا تا پایین.
‫ولی وقتی واسه ‫قربانیای کمونیسم نبود.
‫"اوه، اون ۴۰ سال ‫اونقدرا مهم نیست."
‫یه فیلم دهه ۶۰ رو دیدن، ‫بعد یه آهنگ پانک گوش دادن،
‫و همین بود - بهش خندیدن.
‫واقعاً...
‫حتماً درباره این ‫یارو بهت گفته بودم!
‫حتی تو جلسه اولیا و ‫مربیان باهاش دعوام شد!
‫- از اون آدماست که همیشه جواب پس میده. ‫- همونی که تو دسیدا درس میده؟
‫- آره... ‫- خب...
‫فکر کن که...
‫یه لیبرال... جوون، ‫اگه درست یادم باشه.
‫تازه ۴۰ سالش شده.
‫وایسا، اینجا قسمت مهمشه!
‫یه سنجاق ملیت ‫رو سینه پسرم بود...
‫یه سنجاق ملیت؟
‫می‌دونی، رو کتش جا مونده بود...
‫بهم گفت واسه همین رد شده.
‫همش بهش گیر می‌دادن.
‫می‌دونم آبل دانش‌آموز درخشانی ‫نیست، ولی خنگ هم نیست.
‫این معلمه حتی ازش پرسید، ‫"این سنجاق ملیت واسه چیه؟"
‫"واسه چیه؟"
‫فکر کنم منم باید فشار خونمو بگیرم.
‫یه کم ساکت باش گیوری، لطفاً.
‫چند روز پیش، داشتم یه ‫مصاحبه با یه خواننده میخوندم...
‫که گفت، "من عاشق این کشورم."
‫حرومزاده.
‫حتی نمیتونی بگی "وطن."
‫چون خجالت آوره، مگه نه؟
‫هر روز، دارن بهمون تهمت میزنن...
‫بلژیکی‌ها...
‫آلمانی‌ها، فرانسوی‌ها...
‫ما نازی هستیم،
‫ما کمونیست هستیم، و هر ‫چی که به ذهن اونا میرسه.
‫مجارها... خب،
‫من فقط...
‫حالا چه بلایی سر بچه میاد؟
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫یا بهتره بگم بعد از ظهر بخیر...
‫لطفاً منو به خیابون تورک ‫ایگناتس شماره ۹ ببرید.
‫ممنون، خیلی لطف کردید.
‫خداحافظ دکتر، شما هم همینطور.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اوم... ببخشید مزاحم شدم، ‫اسم من اریکا هاینال هست.
‫- آنا آولیش. ‫- خوشبختم.
‫اوم... راستش، یه کم خجالت میکشم.
‫ما همسایه‌ایم. من طبقه پایین شما زندگی ‫میکنم، و یه جورایی صداتونو شنیدم...
‫وای خدا، دیوارا اینقدر نازکن؟
‫نه، منظورم اینه ‫که پنجره باز بود،
‫- میدونی، اون چیز شبیه دودکش. ‫- منظورت نورگیره.
‫اریکا - پنجشنبه
‫صبح بخیر، من اریکا هاینال هستم، ‫خبرنگار روزنامه روزهای مجارستان.
‫اوم، ممکنه عجیب ‫به نظر برسه، ولی...
‫بله، شماره‌تونو از ‫آرایشگرتون گرفتم.
‫بله، شما پریروز یه مسافر داشتید،
‫که درباره پسری که تازه امتحان ‫نهاییشو داده بود بهتون گفت.
‫- همون پسره با سنجاق ملیت؟ ‫- آره، همون.
‫شما احیاناً نمیدونید ‫کی اینو بهتون گفت؟
‫گفتی کی هستی؟
‫من اریکا هاینال هستم، خبرنگار ‫روزنامه روزهای مجارستان.
‫میخوای درباره اون مقاله بنویسی؟ ‫چون من نمیخوام اسمم برده بشه.
‫نه، نه اصلاً.
‫یعنی آره، دارم یه مقاله مینویسم، ‫ولی این یه مکالمه خصوصیه.
‫پس، مثل مصاحبه یا چیزی نیست.
‫اوهوم، میفهمم...
‫فکر کنم یه دکتر بود،
‫از اویپشت، خیابون ‫کیرای سوارش کردم،
‫فکر کنم این اتفاق واسه پسر ‫یکی از بیمارهاش افتاده بود.
‫- شاید. ‫- اوهوم...
‫خیلی خیلی ممنون.
‫ببخشید مزاحمتون شدم.
‫- اشکالی نداره. ‫- روز خوبی داشته باشید.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫میخواستم اطلاعاتی ‫درباره یه پسر بگیرم،
‫که تو امتحان نهایی یه سنجاق ‫ملیت زده بود. شما نمی--
‫آه، پس شما هستید.
‫روزهای مجارستان.
‫خب، بله... بله، ممنون. ما ‫داریم هر کاری که میتونیم میکنیم.
‫اوه... یه مقاله.
‫ببخشید، میشه اسمشو دوباره بگید؟
‫گیورگی... ترم... و اسم پسرش؟
‫آبل...
‫هی، شاندور!
‫میدونم امروز جلسه تحریریه داشتیم، ‫ولی یه داستان قوی پیدا کردم، و حالا...
‫آره...
‫سلام.
‫اوم...
‫قویه -- ببین، الان سرم شلوغه،
‫بعداً تو مراسم رونمایی ‫مجسمه بهت میگم.
‫لوح یادبود، باشه.
‫ساعت ۲ اونجام. آره!
‫الو؟
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر! اوه...
‫ببخشید، نمیدونم اینجا ‫جای درستیه یا نه،
‫ولی شاید بتونید کمکم کنید.
‫اوم... آبل ترم به ‫این مدرسه میره؟
‫شما از پلیس هستید؟
‫نه، نه، اصلاً! نه!
‫- میخوام درباره امتحان نهایی یه مقاله بنویسم. ‫- آها.
‫ممنون از توجهتون.
‫راستش، موارد اینجوری،
‫فقط کتبی قابل رسیدگی هستن،
‫چون ما هم...
‫...باید از دفتر مرکزی ‫اجازه بگیریم، پس...
‫منظورتون از دفتر مرکزی چیه؟
‫منطقه آموزشی.
‫ولی الان مدیر ‫میاد، شاید بتونه...
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر، میتونم کمکتون کنم؟
‫این خانم خبرنگاره، و...
‫...میخواد درباره امتحان ‫نهایی یه مقاله بنویسه.
‫متأسفانه، ما نمیتونیم بدون ‫مجوز اینجا اظهارنظر کنیم.
‫خب، من نمیدونستم.
‫هر اظهارنظری از طرف ‫کارکنان ما نیاز به مجوز داره.
‫- نماینده کدوم روزنامه هستید؟ ‫- روزهای مجارستان.
‫"روزهای مجارستان..."
‫- میخوام درباره پرونده آبل ترم بنویسم. ‫- چرا میخواید درباره اون بنویسید؟
‫چرا درباره باشگاه تازه ‫بازسازی شده‌مون ننویسی؟
‫یه سنجاق ملیت روی سینه‌ش بود.
‫- ببخشید، چی؟ ‫- آره...
‫تا اونجایی که من می‌دونم، اون ‫سنجاق دلیل اصلی رد شدنش بود.
‫چرت و پرته.
‫گفتم که نمی‌تونم اظهار نظر کنم، ‫تازه، من اصلاً اونجا نبودم، پس...
‫- اینو ضبط نکردی، نه؟ مثلاً با گوشیت؟ ‫- نه.
‫این یه مکالمه خصوصی بین ‫خودمونه، پس غیررسمیه...
‫و اگه بخوای تو آینده از هر ‫کدوم از اینا استفاده کنی، من...
‫- ازش استفاده نکن، باشه؟ ‫- باشه، حله.
‫- ببخشید مزاحم شدم. ‫- باید برم، کار دارم!
‫ممنون، خداحافظ!
‫- واقعاً متأسفم. ‫- ممنون. دیگه کاریه که شده.
‫سلام! هی، آبل! ‫من اریکا هاینال‌ام.
‫من خبرنگارم، و می‌خواستم ‫ازت بپرسم که... اِ...
‫الان وقت بدیه؟
‫هی، شاندور...
‫از دستش دادم.
‫ببخشید.
‫ببین، اگه می‌خواستم دروغ ‫بگم، زنگ می‌زدم می‌گفتم مریضم!
‫یه دانش‌آموز تو امتحان ‫نهایی دبیرستان یِنو ژیدا
‫به خاطر زدن یه ‫سنجاق ملیت رد شده!
‫یعنی چی "خب که چی؟" ‫نگو که این خبرا نیست!
‫باید همین الان این کارو بکنیم، ‫چون الان دوره امتحانات نهاییه!
‫یا امشب، یا فردا صبح.
‫الو؟ سلام، آقای مار،
‫من اریکا هاینال‌ام، اِ... ‫خبرنگار. الان وقت بدیه؟
‫می‌خوام یه مقاله درباره ‫امتحان تاریخ آبل ترم بنویسم.
‫نمی‌خوای یا نمی‌تونی؟
‫از روزنامه مجارستانی‌ها...
‫می‌دونم نمی‌تونی اظهار نظر ‫کنی، ولی مهمه. یه مسئله عمومیه.
‫به خاطر اون نشان.
‫می‌فهمم. می‌فهمم، و متأسفم.
‫باشه، شاید یه وقت ‫دیگه بهتون زنگ بزنم.
‫آبل؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من اریکام. تلفنی صحبت کردیم.
‫- آبل. ‫- ممنون که اومدی.
‫- ببخشید دیر کردم... فقط یه روز بد داشتم. ‫- اشکال نداره.
‫- خیلی منتظر نموندی؟ ‫- نه.
‫عالیه، خوبه!
‫- می‌تونم یه نخ سیگار بکشم؟ ‫- حتماً، بفرما.
‫- سلام، چی میل دارید؟ ‫- سلام.
‫یه قهوه و یه لیوان آب می‌خوام.
‫لطفاً، اینجا نوشته: ‫منطقه غیر سیگاری.
‫تابلو رو بخون. ‫زیرسیگاری اون پشته.
‫- ببخشید، ندیدم. ‫- باورم نمیشه!
‫باشه، بریم قبل از اینکه ‫بزنه لت و پارمون کنه!
‫- میشه اونو بیاری؟ ‫- حتی سفارشمم نگرفت.
‫حتماً یه جایی اینو یاد می‌گیرن! ‫تو شهر منم همینطوریه.
‫- باورنکردنیه. ‫- شهر تو؟
‫- من اهل کلوژم. ‫- اوه! باحال.
‫آره...
‫خب...
‫حالا دیگه...
‫- داری اینو ضبط می‌کنی؟ ‫- اِم، آره، ولی...
‫این مصاحبه یا چیزی نیست. فقط...
‫اگه بخوام ازت نقل قول ‫کنم، یه چیزی داشته باشم.
‫- جانب احتیاط رو رعایت کردن بهتره. ‫- باشه.
‫باشه! اِم... اول از همه، ‫درباره خودت بهم بگو.
‫خودتو معرفی کن. کی ‫هستی، این جور چیزا.
‫اِم... باشه.
‫خب،
‫من آبل ترم‌ام...
‫18 سالمه...
‫و امسال امتحان نهایی‌م بود، ‫منظورم اینه، قرار بود باشه...
‫درسته، بقیه‌ش چطور ‫پیش رفت؟ به جز تاریخ؟
‫خب، بقیه‌ش خوب بود.
‫تو ادبیات "الف" گرفتم.
‫- عالیه! ‫- نه، ببخشید.
‫- تو تاریخ هنر "الف" گرفتم. ‫- اونم خوبه.
‫تو ادبیات فقط "ب" گرفتم. ‫و تو ریاضی "ج" گرفتم.
‫عالیه. من همیشه تو ‫ریاضی افتضاح بودم.
‫- پس، تبریک می‌گم، خیلی خوبه! ‫- ممنون.
‫خب... تو یه نشان ‫ملیت زده بودی، درسته؟
‫- آره... ‫- ولی چرا؟
‫خب...
‫من، مثلاً، اتفاقی روی کتم جا ‫گذاشته بودمش، از... 15 مارس،
‫و یادم رفت درش بیارم.
‫خیلی بده.
‫چی خیلی بده؟
‫اینکه... اِ...
‫بابام یه بار تو 15 ‫مارس پشت سرش زدن.
‫زدنش؟
‫"زدن"، آره...
‫یادم نمیاد. خیلی کوچیک ‫بودم وقتی این داستانو شنیدم.
‫اونجا نبودم می‌دونی.
‫ولی خوندم که این تو ‫مجارستان هم اتفاق افتاده.
‫تو دوران سوسیالیسم. ‫به هر حال، خیلی بده.
‫درباره این معلم بهم بگو.
‫موضوع: اون یه نشان ملیت زده بود ‫به: sandor@magyarnapok.hu
‫سلام، شاندور!
‫مقاله درباره اون بچه‌ای که تو ‫امتحان نشان زده بود رو ضمیمه کردم.
‫منتظر جوابت هستم خداحافظ، اریکا.
‫خب، بگو ببینم، چرا ‫داری سرفه می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫ساکتی؟ اوه.
‫نکنه به نقطه حساست خوردم؟
‫آره؟ بذار بشنوم.
‫- باشه! ‫- خودتو خالی کن. چی شده؟
‫پس، مامان بهت گفته.
‫آره، ولی می‌خوام از خودت بشنوم.
‫آره، شروع کردم به سیگار کشیدن.
‫ولی چرا؟
‫می‌دونم احمقانه‌ترین ‫سوال دنیاست، ولی چرا؟
‫- هوم؟ ‫- همینجوری.
‫چی گیرت میاد؟
‫صدات رو خراب می‌کنه، ‫پوستت رو، ریه‌هات رو...
‫راحت‌تر مریض می‌شی، سیستم ‫ایمنیت رو ضعیف می‌کنه، بازم بگم؟
‫باشه، اوکی، می‌دونم! قرار نیست ‫تا ابد سیگار بکشم، ولی الان...
‫یه لحظه صبر کن، این--
‫بذار صداشو کم کنم، فقط یه ثانیه!
‫سلام! هی!
‫- هی، اریکا! ‫- هی، شاندور! خب؟
‫مقاله‌ت عالیه، تبریک می‌گم!
‫جدی؟ پس، خوشت اومد؟
‫فردا با این شروع می‌کنیم.
‫این می‌شه مقاله اصلی.
‫این... عالیه! و...
‫پس، همینجوری خوبه؟ یا ‫باید کار دیگه‌ای انجام بدم؟
‫باید روش کار کنیم.
‫باید یه تیتر براش بنویسم، و...
‫...یکم ویرایشش کنم که ‫اینجوری به نظر نرسه.
‫ولی غیر از اون، واقعاً خوبه.
‫باشه، اگه کاری هست که بخوای ‫من انجام بدم، خوشحال می‌شم--
‫خودم انجامش می‌دم، جلومه.
‫می‌تونی بری بخوابی الان.
‫- مطمئنی؟ ‫- همینجوری خوبه.
‫باشه. اوکی.
‫- اوکی، پس فردا می‌بینمت. ‫- خیلی ممنون.
‫فردا صبح، درسته. ‫شب بخیر! خداحافظ.
‫شب تو هم بخیر، بای بای!
‫بای بای.
‫درست شنیدم؟
‫آره، درست شنیدی.
‫تبریک می‌گم، دختر!
‫ولی این تو رو از ضررهای ‫سیگار نجات نمی‌ده!
‫- آره، آره! ‫- تبریک می‌گم!
‫ممنون!
‫جمعه
‫هی، اریکا...
‫- سلام. ‫- گوش کن...
‫- آبل هستم. ‫- بله، سلام، آبل.
‫سلام. خب، اوم...
‫- الان مقاله‌ت رو دیدم، و اوم... ‫- غلط املایی یا چیزی داره؟
‫- نه-نه-نه، فقط... ‫- بله...
‫فقط این تیتر... خیلی تنده.
‫آه، بله، تیتر! اونو ‫سردبیر نوشته.
‫سردبیر؟
‫آره، من نمی‌تونستم... پس، آره.
‫- اوکی. پس نمی‌شه عوضش کرد؟ ‫- نه.
‫متأسفانه، اون همیشه تیترها ‫رو می‌نویسه، ما حرفی نداریم.
‫یه دانش‌آموز بوداپستی تو ‫امتحان نهایی تاریخ رد شد
‫به خاطر یه نشان ملیت، ‫روزنامه هانگرین دیز گزارش داد.
‫طبق گزارش روزنامه، یه ‫دانش‌آموز تو دبیرستان ژنو دژیدا
‫با یه نشان ملیت روی کتش ‫رفته بود سر امتحان نهایی.
‫معلمش ازش درباره‌ش پرسید،
‫و هیئت امتحانات به ‫پسره نمره "اف" دادن،
‫که بعدش داستانشو ‫به هانگرین دیز گفت.
‫تا حالا نه مدرسه و نه ‫معلم اظهار نظری نکردن.
‫چطور ممکنه همچین ‫اتفاقی بیفته، یاکاب؟
‫داری می‌خندی؟ داری به ‫چی می‌خندی لعنتی؟ نخند!
‫تو اصلاً نمی‌فهمی!
‫منم که باید با بابای ‫بچه حرف بزنم!
‫منم که باهاش حرف می‌زنم. ‫منم که از... پیام می‌گیرم.
‫می‌دونی از کجا برام ‫پیام میاد؟ می‌دونی!
‫وقتی بی سر و صدا ‫اخراجت کنن دیگه نمی‌خندی.
‫اونوقت دیگه خنده‌دار ‫نیست. اونوقت نمی‌خندی!
‫دیگه خنده‌دار نیست، مگه نه؟
‫- وای خدای من، مارچی! ‫- بس کن با این 'مارچی'!
‫بس کن با این 'مارچی'، لعنتی!
‫پسره نشان رو جا گذاشته بود.
‫یه نمایش سیاسی یا ‫راست‌گرایانه نبود.
‫حتی تو اون مقاله هم نوشته بود.
‫- باید یه بیانیه بدیم. ‫- بیانیه؟ درباره چی؟
‫خب، یه بیانیه درباره...
‫من هیچ ایده‌ای ندارم لعنتی! شاید ‫یه عذرخواهی رسمی از طرف تو!
‫آنیکو! آنیکو! یه تمرین گروه کُر؟
‫یه تمرین گروه کُر تو ‫ماه ژوئن؟ واسه سپتامبر؟
‫آنیکو! آنیکو! بیا دیگه!
‫باورم نمیشه این اتفاق افتاده...
‫مارتا!
‫تو اونجا بودی. لطفاً بگو چی شد.
‫آره، آره... خب، ‫اوم... پس، آره...
‫من می‌تونم حس کنم ‫انرژی‌هایی که از شما میاد، آقا...
‫مدام به سمت من میان. می‌فهمم.
‫و همینطور متوجه ‫سنگینی موقعیت هم هستم.
‫ولی واقعیت اینه که...
‫اون نشان روی پسره بود.
‫و همینطور، پسره...
‫اون واقعاً...
‫اون واقعاً... لال شد.
‫اونا مارو نابود می‌کنن.
‫در حالی که من...
‫می‌خواستم در و پنجره‌های جدید...
‫و جای پارک دوچرخه!
‫یا یه اردوی مدرسه ‫به کایزرسلاترن...
‫من باید دیوونه باشم.
‫بیخیال، فردا هیشکی به ‫این قضیه اهمیت نمیده.
‫زدن یه نشان موقع امتحان ‫نهایی، نظرت چیه درباره‌ش؟
‫خب، اگه نشان ملی‌مون ارزشش ‫پایین بیاد منو ناراحت می‌کنه.
‫حس خوبی بهم میده اگه یه ‫نشونه بیرونی داشته باشم...
‫...که نشون بده من مجارستانی‌ام.
‫روز ۱۵ مارس، ما انقلاب ‫مجارستان سال ۱۸۴۸ رو به یاد میاریم.
‫فکر می‌کنم تنبیه کردن کسی ‫واسه زدن اون، شرم‌آوره.
‫مثل اینه که صلیب ‫رو از گردنش برداشتن.
‫بعد از اون رفتاری ‫که باهاش کردن -
‫شک دارم اقدام قانونی انجام بده.
‫با این حال، ‫می‌تونه، یا باید بکنه.
‫یه حس وحدت ملی تو وجودم هست.
‫نمی‌تونم پنهونش ‫کنم و نمی‌خوام هم -
‫این چیزیه که این ‫نشان برام معنی میده.
‫درباره مجارستان و ملت ماست.
‫حالت ایده‌آل اینه که سیاست ‫از آموزش دور بمونه،
‫ولی خب، مشخصه ‫که غیرقابل اجتنابه.
‫همه مدرسه‌ها ‫معلم‌های خوبی ندارن.
‫ما باید میهن‌پرستی رو ‫به جوون‌هامون یاد بدیم.
‫باید بهشون درباره ‫ایمان هم یاد بدیم.
‫آموزش میهن‌پرستی حیاتیه تا ‫درباره ریشه‌هاشون یاد بگیرن.
‫اهمیت نشان ملیت ما - ‫اگه بخوام احساساتی بگم،
‫توسط طرف مقابل لگدمال شد.
‫فکر نمی‌کنم یه نشان تو رو یه ‫مجارستانی واقعی یا میهن‌پرست کنه.
‫تو مدرسه می‌زدمش، ولی الان نه.
‫۱۵ مارس می‌زنمش، آره. و ‫راستش بهش افتخار می‌کنم.
‫هیچوقت زمان‌های دیگه نمی‌زنمش، ‫چون فکر می‌کنم از درون میاد.
‫شنبه
‫بیا تو سایه بشینیم، گیوری.
‫همین اونجاست.
‫- کجا؟ ‫- اونجا!
‫ولی اونجا کاملاً سایه‌ست!
‫چی می‌خوای؟ آفتاب یا ‫سایه؟ چی می‌خوای، عزیزم؟
‫بس کن، بابا! اومدم از ساحل لذت ‫ببرم! اگه آفتاب بیاد، آفتاب می‌گیرم،
‫ولی به سایه هم نیاز دارم.
‫آفتاب، یا سایه ‫اونقدرا پیچیده نیست!
‫چک کردم: از ساعت ‫۱۱:۲۵ آفتاب میاد اینجا.
‫باشه، آفتاب تا ساعت ‫۱۱:۲۵ میاد اونجا.
‫- باید سایه‌بون رو می‌آوردیم... ‫- ما خیلی از استخر دور شدیم لعنتی!
‫- باشه، پس همینجا بمونیم! ‫- ناراحت نشو، عزیزم!
‫همونطور که شنا می‌کردم، داشتم به ‫چیزی که مدیر بهم گفت فکر می‌کردم...
‫اگه یه شرایط خاصی ‫باشه، مثل یه بیماری...
‫ولش کن، گیوری!
‫...اون وقت میشه امتحان ‫نهایی رو دوباره داد.
‫اصلاً گوش نمیده.
‫چرا، داره چیکار می‌کنه؟
‫داره دنبال کفشدوزک‌های ‫مرده می‌گرده.
‫مرده نیست، داره تظاهر می‌کنه.
‫یه جور محافظته.
‫ببخشید، اوم...
‫سلام بچه‌ها!
‫معذرت می‌خوام، نمی‌خوام ‫مزاحمتون بشم، فقط...
‫یه مدته دارم دو دل می‌شم. ‫اوم، فقط می‌خوام بهتون بگم، که...
‫ما پشتتون هستیم!
‫ببخشید، ما همدیگه رو ‫از جایی می‌شناسیم؟
‫ببخشید، من بابای گابور ‫ماکلاری از دشیدا هستم.
‫آبل از مدرسه می‌شناسدش.
‫گابور ماکلاری...
‫از من نشنیده بگیر.
‫فقط می‌خوام بهتون بگم که...
‫اونا واقعاً می‌تونن ‫گورشونو گم کنن!
‫ما مجارستانی هستیم، مگه نه؟
‫چه اشکالی داره؟
‫خب... خداحافظ!
‫الو؟
‫آره، خودمم.
‫بله؟
‫ببخشید؟ معذرت میخوام، ‫نشنیدم چی گفتین. کدوم کابینه؟
‫جدی میگی؟
‫خب...
‫آره... اوهوم، بله!
‫خیلی ممنون.
‫باورم نمیشه. نمیدونم چی بگم.
‫آره، مدرکشو دارم.
‫اوهوم.
‫عالیه!
‫ممنون، خیلی ممنون.
‫هی، یانکا!
‫سلام.
‫جشنواره چطور بود؟
‫آبل، اینجا چه خبره؟
‫چی؟
‫فکر کردی کی هستی؟
‫منظورت چیه؟
‫میفهمی چیکار کردی؟
‫این چرت و پرتا چیه که یاکاب بهت ‫گیر داده چون تو خشکت زده بود؟
‫هان؟
‫همینجاست، تو این سایت کوفتی!
‫"یه دانشجوی بوداپستی به خاطر ‫نشان ملی تو امتحانش رد شد."
‫این چه کوفتیه؟
‫- واقعاً بهم گیر داد. ‫- به خاطر اون نشان؟
‫آره، به خاطر اونم.
‫این چرت و پرتا رو ‫از کجا میاری، واقعاً که!
‫یاکاب میخواست کمکت ‫کنه چون دید خری.
‫ببخشیدا، ولی راست میگم! ‫تو درس نخوندی، باشه!
‫هر کاری دلت میخواد بکن، برام مهم ‫نیست، ولی اون چیکارت کرده بود؟
‫هیچ کاری باهات نکرده بود - اون بچه ‫های کوچیک داره و حالا تو اخراجش میکنی؟
‫- چطور تونستی اینکارو بکنی؟ ‫- اون عوضی همش به بابام توهین میکرد!
‫- چجوری توهین میکرد؟ ‫- بهش میگه طرفدار احمق فیدس.
‫- همش این چرت و پرتای بدبینانه رو میگه. ‫- چی؟ چی گفت؟
‫پشت سرم این چیزا رو میگه!
‫جلوی خودم جرأت نمیکنه ‫بگه، ولی به گوشم میرسه!
‫چی میگه؟ میگه همه ‫طرفدارای فیدس خرن؟
‫لعنتی! این ادای دخترای هیپی ‫مقدس رو واسه من در نیار!
‫- میدونم راجع به بابام چی فکر میکنی! ‫- چه اهمیتی داره من چی فکر میکنم؟
‫اصلاً مهم نیست من چی ‫فکر میکنم! میخوام بدونم
‫- چرا باید این بدبخت رو نابود کنی-- ‫- تو عاشق یاکابی لعنتی!
‫حتی وقتی خوابی هم، چشمات می‌پره،
‫چون همش به اون ‫عوضی ریشو فکر میکنی!
‫- به تو چه ربطی داره؟ ‫- یعنی چی؟
‫- فکر میکنی من هیچ ربطی به این قضیه ندارم؟ ‫- نه، نداری.
‫- من نگرانتم! اون یه مرد 40 سال-- ‫- نگران من نباش!
‫چرا؟ نباید برات بترسم؟
‫- من از آدمی مثل تو هیچی نمیخوام! ‫- آره حتماً.
‫- من اینقدر ازت مراقبت کردم! ‫- برام مهم نیست، آبل.
‫اگه من نبودم یکی ‫میومد بهت تجاوز میکرد!
‫ترجیح میدم بهم تجاوز بشه تا دوست ‫یه آدم موذی عوضی مثل تو باشم!
‫جدی داری میگی؟
‫آره، خیلی هم جدی میگم.
‫و اگه حقیقت رو نگی، انکار ‫میکنم که اصلاً میشناختمت!
‫- سلام. ‫- سلام...
‫- بچه‌ها؟ ‫- خوابیدن.
‫اوه، ببخشید. چطور شد؟
‫خسته شدن.
‫کجا بودی؟
‫میدونی کجا؟
‫احتمالاً تو یه زمین بازی.
‫چرا هیچوقت بهم نگفتی ‫اون پسره تو امتحان رد شد؟
‫کی؟ آبل ترم؟
‫- بابا، تو هیچوقت درباره کارم ازم نمیپرسی. ‫- ببخشید؟
‫منظورم این نبود. من ‫خودمم درباره‌ش حرف نمیزنم.
‫ولی آره، پیش میاد.
‫بعضی دانشجوها رد میشن. تو ‫یازده سال، شاید دو بار اتفاق افتاده.
‫بیا بشین دیگه، لطفاً.
‫نمیخوای بری؟
‫وقتی بچه‌ها بیدار شدن. ‫من وسایلمو جمع کردم.
‫پیرهنم خیسه...
‫خب؟
‫واقعاً یه کلمه هم نگفت؟
‫باورم نمیشه، حتی تو ‫هم داری اذیتم میکنی.
‫کی داره اذیتت میکنه؟
‫هیچکس. من یه زندگی راحت دارم.
‫قراره اخراج بشم.
‫المر هارگیتای میخواد نابودم ‫کنه. ولی نه، هیچکس اذیتم نمیکنه.
‫یعنی، کی به حقوق 500 ‫یورویی من نیاز داره اصلاً؟
‫- یه فکری میکنیم. ‫- آره.
‫- ماریا کمکمون میکنه. یا مامانم. ‫- اوه! نه-نه-نه-نه!
‫هیچکس کمکمون نمیکنه! ‫من این کارو نمیکنم!
‫یاکاب، چقدر از این مقاله درسته؟
‫چقدر؟ همونقدر که تو ‫رسانه‌های دولتی میبینی،
‫یا تو کنفرانس‌های خبری ‫دولت، یا تو سخنرانی‌های اوربان!
‫چرا ازش درباره نشان پرسیدی؟
‫چرا؟ اگه کلاه سرش ‫بود، درباره اون می‌پرسیدم!
‫البته اگه تو کنیسه نبودیم!
‫یا اگه برف می‌اومد، حق داشتم ‫بپرسم "این چه وضع آب و هواییه؟"
‫- "داد نزن! بیدارشون می‌کنی!" ‫- من تحریکش نکردم! وقتی چیزی واضح نیست
‫یا عجیبه، آدم سوال می‌پرسه دیگه!
‫همین!
‫ولی هیچوقت نمی‌شه که ‫سوالت به کسی بربخوره.
‫منظورت چیه؟
‫اینکه تو هیچی جز اون ‫کله خودخواهت رو نمی‌بینی!
‫باشه.
‫من می‌خوام تو دنیایی زندگی ‫کنم که بشه همچین سوالی پرسید،
‫بدون اینکه به کسی بربخوره.
‫ولی ما تو همچین دنیایی ‫زندگی نمی‌کنیم، یاکاب!
‫این فقط دنیای درون ‫توئه! دنیای بسته خودت!
‫که به روی هیچکس باز نیست!
‫حتی ما!
‫می‌دونی چقدر تحقیرآمیزه؟
‫می‌دونی؟
‫یازده سال!
‫همه شاگردام تو این یازده سال!
‫کلاس من! بچه‌های من!
‫الان همشون فکر ‫می‌کنن من یه آشغالم!
‫سنجاقک...
‫زمین بازی...
‫- ببخشید؟ ‫- ما تو شهربازی بودیم.
‫تو ورمزو؟
‫من داشتم همون نزدیکی می‌دویدم.
‫می‌دونم. دیدمت.
‫منو دیدی؟ پس چرا صدام نکردی؟
‫من حتی گوشیمم همراهم بود.
‫نمی‌دونم.
‫همینجوری نشسته بودم...
‫دیدم که داری می‌دویی،
‫و خیلی دور بودی.
‫دقیقاً همونجایی که الان هستی.
‫من اینجام.
‫نه، نیستی.
‫تو فقط سوال می‌پرسی!
‫همه سوالای لعنتیت درد داره! ‫چون همشون یعنی تو اینجا نیستی!
‫"بچه‌ها؟"
‫"خوابن؟"
‫"چطور خسته شدن؟"
‫"نمی‌خوای بری؟"
‫"غذا هست؟"
‫"کره کجاست؟"
‫تو نمی‌دونی کدوم بچه ‫شنا میره کدوم موسیقی!
‫چون هیچی جز نفرت و گله ‫و شکایت خودت رو نمی‌بینی!
‫و آره! شاید اون پسره از ‫سوالت ناراحت شده باشه!
‫سلام. دنبال آبل می‌گردم.
‫سلام. هنوز نیومده خونه.
‫- سلام آقا. ‫- سلام.
‫دنبال آبل می‌گرده.
‫مثل همه ما.
‫سلام، بهش زنگ زدین؟
‫شمارشو ندارم. کلی التماس ‫کردم تا منشی آدرستونو بهم داد.
‫فقط می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫یه لحظه صبر کنید، بذارید ببینم.
‫06 30 294 22 17.
‫بعضی وقتا حتی شماره خودمم ‫یادم نمیاد، با همه رمزا و اینا...
‫قبلاً همه شماره‌ها ‫رو از حفظ بودم.
‫ولی فکر کنم شما هم با ‫تاریخ‌ها همینجوری هستین، نه؟
‫ببخشید، حواسم نبود.
‫بفرمایید داخل، آقا!
‫- نمی‌خوام مزاحم بشم. ‫- بیا تو دیگه.
‫برو تو اتاق آبل و از ‫اونجا بهش زنگ بزن.
‫- چیزی میل دارین؟ ‫- خیلی لطف دارین، ولی نه.
‫جواب نمیده.
‫باشه، بیا تو!
‫- نمی‌خوام مزاحم بشم. دیروقته. ‫- بشین، همینجا منتظرش باش!
‫- هر لحظه ممکنه برسه. ‫- من اصراری ندارم.
‫یه اشترودل بخور، خونگی نیست.
‫- بذارین کفشامو دربیارم. ‫- درنیار!
‫نه! می‌خواستم امروز ‫تمیز کنم، ولی نشد.
‫همه جا کثیفه، پس...
‫کثیف... چرا نمی‌گی تو یه ‫آشغالدونی زندگی می‌کنیم؟
‫یوتسیکا! سه روز پیش تمیز کردم!
‫بگو ببینم، آقا...
‫به نظرت کی خونه رو تمیز می‌کنه؟
‫لازم نیست جواب بدی، معلومه، نه؟
‫خونه خیلی قشنگیه.
‫چقدر تابلو...
‫ارثیه.
‫آره، خب...
‫خیلیاشونو اصلاً ‫نمی‌تونم تحمل کنم.
‫ولی چون ارث رسیده بهمون...
‫مثل اون یکی اونجا...
‫وای، تازه به من میگه من ‫آبروی خانواده رو می‌برم!
‫بعد یه مدت، دیگه ‫متوجهشون نمی‌شی.
‫معمولاً چیزا رو تو ‫سطح چشم می‌بینیم.
‫با خونه‌ها هم همینطوره. تو ‫سطح چشم نگاهشون می‌کنیم.
‫مطمئنید چیزی نمی‌خورید، آقا؟
‫شاید یه قهوه...
‫حتماً. الان میارم.
‫خیلی دیروقته، ولی...
‫آبل قراره امتحان بده.
‫- امتحان نهایی؟ ‫- آره.
‫- منظورتون تجدیدیه؟ ‫- نه، نه...
‫اداره آموزش و پرورش ‫منطقه گفته شرایط خاصه،
‫پس اون امتحان ‫نهایی رو دوباره میده.
‫گفتن امتحان باز باشه. ‫به طور پیش‌فرض بازه،
‫ولی هیشکی تا حالا تو ‫همچین امتحانی شرکت نکرده.
‫باورم نمیشه.
‫همین الان مدیر زنگ زد بهم.
‫آره جون خودت، مدیر...
‫ما خیلی خوشحالیم که آبل ‫میتونه به تحصیلش ادامه بده.
‫به هر حال، این روزا ‫بدون مدرک پیشرفت کردن...
‫تو این مملکت چیزی هست ‫که نشه از زیرش در رفت؟
‫جدی میگم، آقای ترم.
‫تو این مملکت چیزی هست ‫که نشه از زیرش در رفت؟
‫اگه میخوای میتونی ‫بیرون منتظرش بمونی.
‫این خیلی بی‌انصافیه.
‫خودت میدونی که این بی‌انصافیه.
‫تو امتحان چه اتفاقی افتاد؟ ‫آره، اون بی‌انصافی بود.
‫پس بذار همه دوباره امتحان ‫بدن! اینجوری عادلانه میشه.
‫نمیخوای آبل به تحصیلش ادامه بده؟
‫من نمیخوام؟ آقا من ‫معلمش بودم. میدونم چی بلده.
‫امتحان شفاهیش رو من ‫گرفتم، برگه‌هاش رو نوشت.
‫پس رد شد چون تو معلمش بودی؟
‫نه، رد شد چون اون ‫نشان رو روی سینه‌ش دیدم،
‫و گفتم، دیگه اینجا خط قرمزمه.
‫- نیازی به این حرفا نیست! ‫- یا شایدم من معلم بدی بودم...
‫- امتحانش رو میده، تمومه! ‫- حرفا...
‫حرفا...
‫- بهت گفت؟ ‫- چی رو؟
‫که با نفرت به نشان نگاه ‫کردم، یا هر چی که نوشتن.
‫- آره، بهمون گفت. ‫- گفت؟
‫میدونی چجوری بهش نگاه کردم؟ ‫همونجوری که تو این یازده سال نگاه کردم.
‫- چرا فکر میکنی اذیتم کرد؟ ‫- این حرفا لازمه؟
‫- لازمه؟ ‫- آره، لازمه!
‫منم اون روزنامه‌هایی رو که ‫شما بهشون میگین "مستقل" میخونم.
‫- فشارم میره بالا. ‫- اوه، در مقایسه با تبلیغات شما...
‫برای تو که اونا ‫خبر نیستن، میدونم!
‫بیشتر شبیه مجله طنزه!
‫با این حال...
‫میتونیم رو یه چیز توافق کنیم.
‫اینکه دیدن اون نشان روی ‫کت آبل اذیتت کرد، درسته؟
‫گذاشته بودش رو کتش.
‫تقریباً...
‫...بیست سال پیش بود...
‫آره!
‫- من ۱۸ سالم بود، وقتی نخست وزیر شما... ‫- خوشت بیاد یا نه، اون نخست وزیر تو هم هست.
‫- نه نخست وزیر من نیست. ‫- آره، حق با توئه.
‫حق با توئه، اون مال تو نیست! تو ‫میتونی فرنس گورچانی رو داشته باشی!
‫- و همه احمق‌های دیگه رو! ‫- میتونم حرفم رو تموم کنم؟
‫- خوب میشه، نه؟ ‫- ببخشید، میتونم حرفم رو تموم کنم؟
‫تو اون انتخابات دموکراتیک،
‫نخست وزیر شما و حلقه‌های مدنیش ‫رأی دهندگان فیدس رو تحریک کردن
‫که خودشون رو با زدن ‫نشان ملیت متمایز کنن!
‫پس مشکلت اینه! فکر کنم تو نزدیش.
‫نه، نزدم، چون فقط ‫۱۵ مارس می‌زنمش.
‫عالیه. میخوای چیکار کنم؟
‫برام مهم نیست کسی ‫بزنه، ولی بذار بهت بگم،
‫هیچکس نتونسته این کشور ‫رو اینقدر سریع به زانو دربیاره.
‫اگه میزدیش چی میشد؟ ‫بیا به این فکر کنیم!
‫چی میشد؟ تو رأی ‫دهنده فیدس نیستی، باشه.
‫فرض کن روز ‫انتخاباته، و تو میزنیش.
‫وقتی یه نشان ملیت می‌بینی ‫چی میاد تو ذهنت؟
‫میخوای جواب بدم؟
‫ولی بگو واقعاً چی فکر میکنی.
‫چرا؟
‫- فکر میکنی دارم دروغ میگم؟ ‫- منظورم این نبود.
‫پس منظورت چی بود؟
‫- داری حرفام رو تحریف میکنی. ‫- نه نمیکنم. - چرا، میکنی.
‫آره، چون فقط شماها ‫میتونین داد و بیداد کنین!
‫- ما وقتی یه چیز ناعادلانه‌ای میشه داد میزنیم. ‫- آره، یه مملکت پر از رفیق بازی.
‫- پای مملکت رو وسط نکش! ‫- چرا؟ همه جا همینه!
‫یه زنگ میزنی، بعد ‫میندازنش گردن ما!
‫فکر میکنی من زنگ زدم؟
‫میدونم همش به مارچی زنگ میزدی!
‫- مدیر؟ ‫- آره!
‫معلومه، یه بار بهش زنگ زدم. ‫ولی چرا دارم برای تو توضیح میدم؟
‫میدونی چیه؟ آره زنگ زدم!
‫به خود ویکتور اوربان زنگ زدم!
‫"سلام ویکتور! پسرم تو امتحان ‫تاریخ رد شده. حالا چی؟"
‫مطمئنم بهش زنگ زدی.
‫حسی، زنگ زدی؛
‫من فرصت داشتم توضیح بدم؟
‫میدونی که نمیتونم با ‫مطبوعات حرف بزنم؟
‫یه نشان ملیت...
‫آبل، وطن پرست بزرگ، آره؟
‫- فکر میکنی پسر من وطن پرست نیست؟ ‫- چرا، وطن پرست یعنی چی؟ برای تو؟
‫یعنی من به اندازه خانواده‌م ‫به وطنم افتخار میکنم!
‫به چی افتخار میکنی؟
‫این پارانویای همیشگی!
‫پسرت سال‌ها از روی برگه‌های ‫همکلاسی‌هاش کپی می‌کرد.
‫آره؟ پس...
‫تقصیر خودته! اگه فهمیده ‫بودی و ردش کرده بودی...
‫کلمه به کلمه رو کپی کرده بود!
‫باشه، رد شد! دو تا توضیح داره:
‫یا واسه تاریخ خیلی خنگه، ‫یا تو فقط بهش گیر میدی،
‫چون تو جلسه اولیا و ‫مربیان بهت تیکه انداختم!
‫- جلسه اولیا و مربیان؟ ‫- آره دقیقاً!
‫از اون موقع فکر می‌کنی ‫من بزرگترین یهودستیزم!
‫- من تو عمرم همچین حرفی نزدم! ‫- تو اوربان رو دیکتاتور صدا می‌کنی!
‫من کی تو کلاس همچین حرفی زدم؟
‫تو به هرکی که متفاوت ‫فکر می‌کنه میگی فاشیست!
‫من به کی گفتم فاشیست، لعنتی؟
‫- چطور می‌تونی با این همه نفرت زندگی کنی؟ ‫- این یه سؤال ایمانیه..
‫چطور می‌تونی صبح از خواب ‫پاشی و با این همه نفرت نفس بکشی؟
‫- ...ولی تو خیلی از اون دوری... ‫- چطور می‌تونی با این همه نفرت زندگی کنی؟
‫- پنجره‌ها رو نبند! ‫- چطور هنوز سرطان نگرفته؟
‫- ببخشید، میشه تمومش کنید؟ ‫- اینجا چه خبره لعنتی؟
‫من باید پنجره‌م رو ببندم در حالی ‫که این لیبرال داره سرم داد می‌زنه؟
‫- هنوز خونه منه، مگه نه؟ ‫- بهتره همین الان بری.
‫من چیزی رو از دست دادم اینجا؟
‫من فقط می‌تونم به چیزی ‫افتخار کنم که صادقانه باشه.
‫- چیزی که بشه زیر سؤال بردش. ‫- من این حرف‌ها رو می‌شناسم...
‫تو هیچی رو زیر سؤال نمی‌بری! تو فقط ‫این کینه‌های گذشته رو با خودت می‌کشی!
‫تو فقط نفرت داری، هیچی دیگه!
‫چون تو نداری، درسته؟
‫کِی قبول کردی که آبل ‫نشان ملیت رو زده بود؟
‫- اتفاقی روش مونده بود! ‫- مهم نیست!
‫مهم نیست، آره...
‫چی فکر کردم با خودم؟ دارم با یه ‫طرفدار مغزشویی شده اوربان حرف می‌زنم؟
‫پس برو از جورج سوروس ‫بپرس دفعه بعد به کی رأی بدی!
‫حتماً، بهش زنگ می‌زنم! ‫تو شماره‌ش رو نداری؟
‫دو نوع آدم وجود داره: ‫میهن‌پرست‌ها... و خائن‌ها!
‫یه نوع سوم رو جا ‫انداختی: کله‌خرها!
‫آره درسته! کله‌خرها!
‫یکیشون داره از ‫پله‌ها میره پایین الان!
‫آبل؟
‫کجا بودی؟
‫من و مامانت، از نگرانی مُردیم!
‫به هیچکدوممون جواب نمیدی.
‫مدیر امروز زنگ زد.
‫می‌تونی دوباره امتحان بدی.
‫چطور؟
‫اداره آموزش و پرورش تصمیم ‫گرفته که وضعیت تو یه مورد خاصه.
‫پس می‌تونی دوباره ‫امتحان تاریخ بدی.
‫کِی؟
‫پس فردا. سه‌شنبه.
‫پس جزوه‌هات رو بردار. و این ‫دفعه، انقلاب صنعتی رو حسابی بخون!
‫این دفعه باید نمره عالی بگیری.
‫نمی‌تونی نمره گند بگیری.
‫بعد از این همه دردسر. تازه، ‫خبرنگارها و بقیه هم میان.
‫ولی بابا...
‫ولی چی؟
‫من نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫چی گفتی؟
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫چرا نه؟
‫تو بخونش.
‫- بعد من و مامان کمکت می‌کنیم. ‫- نمی‌تونم انجامش بدم، بابا!
‫به من نگو نمی‌تونی. باید بتونی!
‫- من هیچی بلد نیستم. ‫- هیستریک نشو.
‫جزوه‌هات رو دربیار، ‫و شروع کن به خوندن.
‫بابا، نمی‌فهمی؟
‫نمی‌فهمی؟
‫من هیچی بلد نیستم!
‫سعی کردم، واقعاً...
‫خوندم و تکرار کردم، و همه‌ش رو ‫مرور کردم و همه چی، ولی فقط...
‫قرار نیست جواب ‫بده. من هیچی بلد نیستم.
‫اون موقع هم هیچی بلد نبودم.
‫دروغ گفتی؟
‫فقط...
‫نمی‌تونم بدمش تو مغزم
‫نمی‌تونم بفرستمش تو مغز لعنتیم.
‫- بقیه می‌تونن. ‫- ولی من نه!
‫اینطور نیست که از یه گوش بره تو و از ‫اون یکی بیاد بیرون. فقط بیرون می‌مونه.
‫حتی نمی‌دونم این چیه! جدی میگم!
‫- این چرت و پرت چیه؟ ‫- باشه، آبل، بس کن.
‫بابا، نمی‌فهمی؟
‫من فقط یه احمق بی‌شعورم!
‫من هیچی بلد نیستم!
‫نمی‌تونم هیچی رو تو این ‫کله لعنتیم فرو کنم، لعنتی!
‫نمی‌دونم دیگه چیکار کنم ‫با این کله احمق لعنتیم!
‫کله احمق لعنتیم! ‫هیچی نمیره تو سرم!
‫من خنگم! من یه احمق بی‌شعورم!
‫من فقط یه احمق بی‌شعورم! ‫نمی‌تونم هیچی رو توش بفرستم!
‫- هیچی! لعنتی! ‫- بس کن، پسرم، خواهش می‌کنم...
‫تو سر من...
‫بس کن پسر، بس کن...
‫من یه آدم پوچم، بابا.
‫یکشنبه، هیچ اتفاقی نیفتاد
‫صبح بخیر! دو تا چیز ‫می‌خوام! زرنگی! دقت!
‫دوشنبه
‫باید یه کم ظرافت به ‫بیانیه هفته بعد اضافه کنیم.
‫کتاب‌ها، فیلم‌ها، ‫نمایشگاه‌ها و غیره
‫هفته پیش، یه گزارش ویژه داشتیم
‫درباره پنج تا فیلم مورد علاقه وزیر. ‫خیلی عالی بود، کلی خواننده داشت.
‫به یه همچین چیزی ‫نیاز داریم. روبی؟
‫داری سخنرانی هفته بعد ‫رو می‌نویسی؟ چرا الان؟
‫گوش کن!
‫یه چیز می‌خوام، خیلی مهمه.
‫می‌خوام مثل یه تیم کار ‫کنیم. یه تیم عالی، باشه؟
‫نه یه مشت کتابخون افسرده که ‫روی کیبوردشون خم شدن. یه تیم!
‫به همین خاطر، می‌خوام با اریکا هاینال ‫آشنا بشین، جدیدترین عضو تیممون.
‫فکر کنم مقاله‌ش درباره ‫نشان ملیت رو خوندین.
‫اونایی که نخوندن، اخراجن.
‫بیاین براش دست بزنیم!
‫اریکا اهل ترانسیلوانیاست، پس ‫اگه پالینکا یا گوشت دودی می‌خواین،
‫باید دل اونو به دست بیارین. ‫ممنون، می‌تونین برین سر کارتون.
‫فقط یه چیز.
‫ما قانون لباس ‫پوشیدن نداریم، ولی...
‫این کفش‌ها برای دویدن تو پیست‌های ‫جزیره مارگارت خیلی بهترن.
‫لازم نیست بدوی. ‫کسی دنبالت نکرده.
‫یه نسیم زوزه می‌کشه ‫اردوگاه خوابیده
‫اردوگاه خوابیده فقط آتیش روشنه
‫آتیش رو روشن کن، روشن نگهش دار
‫شاید دیگه هیچوقت ‫همچین صحنه‌ای نبینیم
‫به صدای زنگ کلیسا ‫گوش کن، بیم، بوم، بیم، بوم
‫سه‌شنبه
‫صبح بخیر، آقا.
‫صبح بخیر.
‫ببخشید.
‫لطفاً!
‫برو عقب!
‫آقایون، برید عقب! ‫این یه امتحان نهاییه!
‫خانم‌ها و آقایون، لطفاً ‫یه کم فاصله بگیرین.
‫فقط یه کم برید عقب.
‫آقا! آقا! برید عقب!
‫لطفاً دوربین رو ‫یه کم ببرید عقب‌تر.
‫برید عقب. برید عقب.
‫خانم! لطفاً برید عقب، باشه؟
‫ممنون! ممنون!
‫آبل.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫لطفاً یه موضوع انتخاب کن.
‫میشه شماره موضوع رو بگی؟
‫هفت.
‫"بر اساس دانش و منابعت،
‫پیشینه و روند حمله ‫مغول‌ها رو توضیح بده."
‫چه موضوع خوبی!
‫آبل، بشین. ۳۰ دقیقه ‫وقت داری آماده بشی.
‫بیست و ششم آگوست
‫واو...
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫از استخر بیا بیرون!
‫بچه‌های عوضی!
‫باورم نمیشه!
‫زود باش!
‫بیا بالا!
‫نگهش دار!
‫خودتو بکش بالا!
‫زود باش!
‫بیا از این طرف ‫بریم! به سمت دریاچه!
‫بدو!
[ توضیحی برای همه چیز ]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.