..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
- همشون گفتن گند می‌زنم
وقتی از نبراسکا به هالیوود نقل مکان کردم.
اونا درست می‌گفتن.
دویدم. با جیغ و فریاد برای کمک دویدم.
- کمکی رسید؟ - نه!
تنها بودم.
تنها با اون چیز وحشتناکی که دیوید بود.
من فقط یه دختر شهرستانی دیگه با رویاهای بزرگ ستاره شدن بودم،
یکی از هزاران امیدواری
که سعی می‌کرد به عنوان یه بازیگر موفق بشه.
به خاطر همین بود که می‌خواستم فراموش کنم.
من واقعا با اتوبوس به هالیوود رفته بودم.
برای همیشه.
می‌دونم تو فکر می‌کنی من یه آدم معمولی‌ام، ولی تو منو نمی‌شناسی.
پایان صحنه.
- پایان صحنه، بله. اِ، پایان صحنه.
چه خبره، هالی؟
اون دیوار دوباره بالا اومده.
- واقعا؟
- بله، واقعا.
وقتی صحنه‌مو توی "هیت" با آل پاچینو بازی کردم-
- اون سه تا دیالوگ با آل پاچینو داشت.
- شدت فوق‌العاده بود.
و این چیزیه که تو باید اینجا پیدا کنی.
اون با هر دیالوگ ۱۵۰ درصد بهم انرژی داد.
هر بار.
کلی، اِم، چه حسی داری؟ کاملا تو نقشی یا نه؟
- تو نقش. کاملا اونجا بودم.
- خب، موافقم. و می‌تونم ببینم چرا تو رو برای "سی‌اس‌آی" انتخاب کردن.
به افتخارش دست بزنیم.
یالا.
آها، آره. ها؟
همینه، درسته.
اِ، نه. باشه.
واقعا با اون شیوه تفکر پزشکی هماهنگ شدی.
- بله.
- خوبه. هالی؟
- احساس کردم تو نقشم. واقعا همینطور بود.
- خب، من همون تذکر رو بهت میدم.
آسیب‌پذیریت رو پیدا کن و نشون بده. باشه؟
از تو و کلی می‌خوام که به تمرین ادامه بدید.
اگه قراره از این برای نمایش استفاده کنی،
باید بهتر باشه.
قویاً پیشنهاد می‌کنم یه کلاس خصوصی بگیری.
- کلاس خصوصی.
اگه یکی می‌گرفتم و مثل بقیه باهاش می‌خوابیدم،
اون بهم می‌گفت صحنه عالی بود.
- هی، باید اون صحنه رو برای نمایش آماده کنیم.
دو تا کارگردان انتخاب بازیگر میان.
- آره، کاملا، ولی من،
اِ، ما نمی‌خوایم فقط فیلم رو بازسازی کنیم،
باید مال خودمونش کنیم.
- یه فیلم بود. خوبه؟
- آره.
گور ویدال، مونتگومری کلیفت، کاترین هپبورن؟
- آره؟ - الیزابت تیلور؟
تو بگو.
- هی، باید برگردیم خونه من و از نتفلیکس ببینیمش.
می‌تونیم تمرین کنیم و یه کمی گل بکشیم.
- کلی واقعاً فکر می‌کنه این اریژیناله.
نمی‌تونم، ساعت ۵ کار دارم.
- نه، گُل خوبیه.
- می‌دونم منظورت چیه.
- آها، آره.
- ولی بیا فردا یه وقت پیدا کنیم برای تمرین، باشه؟
- آره.
- یک سال بود که لس آنجلس بودم
و هنوز نتونسته بودم چیزی بیشتر از یک نقش کوچیک بگیرم
تو فیلمی که هیچ‌وقت اکران نشد.
هفته‌های خوب از این حقوق به اون حقوق زندگی می‌کردم،
به سختی اجاره و قسط وام دانشجویی‌ام رو می‌پرداختم.
گاهی اوقات می‌رفتم به سمت تپه‌ها
تا عمارت‌هایی رو ببینم که خیلی وقت پیش ساخته شده بودند
در دوران فیلم‌های صامت،
قبل از اینکه بورلی هیلز فقط یه رویا تو ذهن یه سازنده باشه.
تصور می‌کردم داشتن همچین پولی چه حسی می‌تونه داشته باشه،
و بعد به خودم یادآوری می‌کردم،
این فقط یه مسئله‌ی زمانه.
اینجا تو اِل‌اِی، همه دیوانه‌وار از یوگا تعریف می‌کردن،
ولی من ترجیح می‌دادم به روش آمریکایی استراحت کنم.
میگن اگه یه تفنگ تو پرده اول ظاهر بشه،
تو پرده سوم می‌بینیش.
یه چیز مسلمه،
یک ساعت تیراندازی به هدف چیزی بود که لازم داشتم
تا یه شب پاستا سرو کردن رو بگذرونم.
من شیفت ساعت ۵ تا ۱۱ رو تو اورزو کار می‌کردم،
رستورانی که پاتوق هیپسترهای محله شرقی بود.
مردایی با کاپشن‌های چرمی که قیمتشون بیشتر از اجاره‌ام بود.
زن‌هایی با پوست‌های بی‌عیب و نقص و کوتاهی موی ۳۰۰ دلاری.
آدم فکر می‌کرد می‌تونن یه انعام خوب بهم بدن،
ولی طوری بهم نگاه می‌کردن انگار من یه تیکه اثاثیه بودم.
- بلونز رو می‌گیریم.
- ممنون.
یه شب معمولی بود مثل شب‌های دیگه، تا وقتی که دیدمش.
سلام، من هالی هستم. می‌تونم براتون چیزی واسه نوشیدن بیارم؟
- چی پیشنهاد می‌کنید؟
- یه بارولوی عالی لیوانی داریم.
- کلاسیکو رو می‌گیرم. ویژه امشب چی دارید؟
- بله، ما اوزوبوکو آلا میلانزه داریم،
راویولی کدو حلوایی،
با سس کره و مریم‌گلی،
و کارپاچیو تن ماهی آهی با روکولا.
- پس هالی، شما می‌گید اِاِ،
آهی یا اوزوبوکو؟
- چرا این حس رو دارم که اگه بگم آهی،
شما اوزوبوکو سفارش می‌دید؟
- من واقعاً اینقدر لجوج به نظر میام؟
خب، بگو، ام... فیلم مورد علاقه‌ت چیه؟
- ام، "اوت آو د پَست"، ولی نسخه‌ی ۱۹۴۷، البته.
- جالبه.
میگن روزی که میمیری،
اسمت روی یه اَبر نوشته میشه.
- دقیقاً.
ته مانده‌اش بود و من ازش استفاده کردم.
- عمراً. - گارسون؟
- ام، خب، ماهی آبهی خیلی پرطرفداره،
ولی من شخصاً اُسو رو ترجیح میدم.
- باشه، عالیه. پس من ماهی تن میخورم.
- انتخاب خوبیه. - ممنون.
- اجازه هست؟ - اوه، حتماً.
- الان برمیگردم با کلاسیکوی شما.
بعدش شلوغ شد. آدم‌ها و شراب و نظرات.
کاسه‌های بزرگ پر از بخار پاستا.
تصمیم گرفتم کمی سرگرم شم و سر به سرش بذارم
با عوض کردن غذای اصلیش.
- عالیه.
- شاید اون اولین اشتباه من بود.
نوش جان. - آه!
- هی، میشه یه پارچ دیگه از...
اون منو مثل عقابی که یه موش رو تماشا میکنه، نگاه می‌کرد.
خوبی؟
- آره. وقتی شلوغه برای من بهتره.
- لعنت به میز هشت.
۳۰۰ خرج شامشون میکنن و ۱۰ دلار برای من میذارن.
- عوضی‌ها.
- دو تا موهیتو میخوام.
- آخه دیگه کی موهیتو میخوره؟
اوه، شماها کسی رو میشناسین
که دنبال آپارتمانه؟
هم‌خونه‌ام تازه یه سریال گرفته و رفته
و من واقعاً یه نفر لازم دارم تا آخر ماه.
- یعنی، میتونم بپرسم.
- ممنون.
- هی، اون تمام شب داره تو رو نگاه میکنه. مزاحمه؟
- هوم، بی‌آزاره.
- ولی داره با اون طاسی با الگوی مردانه‌ش حال می‌کنه.
- چیز دیگه؟
- اوه، یه اسپرسو، لطفا.
من ریچارد هستم، راستی.
- اُسو چطور بود؟
- کمی بوی ماهی میداد.
اوه، ببخشید، ولی شما، ام،
دقیقاً اونجا یه لکه دارین.
- چیزی برای دسر میل دارین؟
- نه، فقط اسپرسو. و صورتحساب.
- بیخیالش. اون لکه رو همونجا روی سینه‌ام گذاشتم بمونه.
برام مهم نبود که اون چی فکر میکنه.
سعی داشت حواسم رو پرت کنه.
ولی من از اون مدل دخترا نبودم.
حتی اون موقع هم نه.
چیز دیگه؟
- من، ام، دارم میرم سمت هیل‌هرست.
چرا نمیای با من یه نوشیدنی بخوری
وقتی کارت اینجا تموم شد، ها؟
- نمی‌تونم. باید پیراهنمو بشورم.
یه چیزی داشت.
نمی‌تونم بگم چی بود،
ولی وقتی رفت، اونجا بی‌روح شد، مثل نوشابه‌ی گاز رفته.
به دلایلی، نمی‌تونستم اون یارو رو
از میز هشت از ذهنم بیرون کنم.
پیر بود، ولی یه بازیگرِ محتاج و درمانده نبود،
و من تو یه حال و هوای عجیبی بودم.
مجذوبم کرده بود.
اصلاً!
یه نوشیدنی رایگان به کارم میومد.
و قرار نبود که من باهاش بخوابم.
- لکه رو پاک کردی؟
- برو بیرون، بیرون، لکه لعنتی.
- LA چطوره؟ دوستش داری؟
- قصدش این بود که منو شوکه کنه،
مثل استفاده از اسمم.
ولی یه حدس خیلی آسون بود،
اینجا همه از جای دیگه‌ای بودن.
می‌تونم یه ویسکی خالص داشته باشم؟
LA؟
- اوهوم.
- دوستش دارم.
هر چیز لعنتیِ اینجا رو دوست دارم.
اهل کجایی؟
- ام، همین‌جا، در واقع.
- چرت نگو.
- هوم، نه، ام، رفتم به، ام، مارشال.
حتماً یه مایل اونورتره، از همین الان یه کم حس نوستالژیک داره.
ام، کینگ جونیور و، ام، فرانکلین اَونیو اِلِمِنتری.
- سخته تجسم کنم تو رو به عنوان یه بچه.
- یه بچه‌ی سرسخت بودم.
هیچ‌وقت به توانایی‌هام عمل نکردم.
شرط می‌بندم تو یه فرشته کوچولو بودی.
- ناگهان فهمیدم.
اون یه بازیگر بود یا قبلاً بازیگر بوده.
حتی، هرچیزی که می‌گفت اسم یک شخصیت روش بود
بالاش نوشته شده بود.
خوب بودم. شاگرد اول بودم.
فلوت می‌زدم تو گروه مارش.
- و بعد تصمیم گرفتی بازی کنی
تو، ام، شَمپِین-اوربانا
یا، ام، لارنس، کانزاس؟
من فکر می‌کردم
تو فرض می‌کنی من اهل شیکاگو هستم.
- تو این، ام، لهجه‌ی تختِ میت‌وسترن رو داری.
فقط یه فصل از مزارع ذرت و پای سیب.
- اون هیستینگزِ، درسته.
- حالا اینجایی، داری تلاش می‌کنی وارد دنیای بزرگان بشی.
صعودت به سوی شهرت چطوره؟
- مثل اینکه شوابز رو مدتی پیش خراب کردن،
ولی کسی به من نگفت.
- خب معلومه که کلاس می‌ری، بوید استاکِر؟
- کریس والِنتِه.
- اوه، باله در تِرد استریت؟
- تپ دنس.
- نزدیک شدی،
ولی تا حالا ستاره هیچ‌وقت مچ پاش نشکسته.
- یه جلسه‌ی نمایش بازیگری در پیش دارم.
کارگردان‌های انتخاب بازیگر، ایجنت‌ها.
- جلسه‌ی نمایش؟
خب، از این جور چیزا زیاد پیدا میشه، ولی فکر کنم تو یاد می‌گیری.
تو یه جرقه‌ای داری. یه برتری.
- پس چرا بازیگری رو ول کردی؟
- این چیه، این شیفتگی به بازیگری؟
دیدن اینکه شخصیت‌های ما چطور با هم جور در میان
با اون شخصیت‌های خیالی
و بعد فقط ادغام کردنشون با زندگی.
نمی‌دونم.
از مدام کند و کاو کردن اون همه زندگی خسته شدم.
- خب. الان چیکار می‌کنی، در اوج و پیشرفت؟
- کارهای مختلفی. من، اِ... من مربی‌گری می‌کنم.
دارم یه، یه کتاب می‌نویسم، در واقع.
"سه باید ضروری برای بازیگران موفق."
- بایدها؟ - آره.
می‌دونی، اِ... این کارو باید بکنی، اون کارو باید بکنی.
ولی آره، نمی‌خوام دربارش حرف بزنم و نحسش کنم.
- معلومه که نه.
- ولی اینو بهت میگم.
اولین چیزی که به بازیگرام میگم
اینه که بازیگرا باید زندگی‌های جالبی داشته باشن.
که فقط کارهای عجیب و غریب امتحان کنن.
دوست داری کارهای عجیب و غریب امتحان کنی، هالی؟
- ای بابا. شروع کردیم.
لعنتی، واقعا شیفته شدم.
- حیوونا رو دوست داری؟
- ببخشید؟
- من، اِ... من یه مشکلی دارم، اِم...
من این سگه رو پیدا کردم-
- اوم. - و باید برش گردونم.
- خب، پس چرا این کارو نمی‌کنی؟
- اِم، خب، انقدرام ساده نیست.
اِم، سگه مال مارایا مک‌کیه.
می‌دونی اون کیه؟
- حتماً. بروک شیلدزِ دختر بد.
- خب، من، من اسم رو دیدم-
- آها. - و آدرس رو روی پلاک
و اِ... خب، می‌خواستم برش گردونم،
ولی بعد شروع کردم به فکر کردن،
چی میشه اگه اون، می‌دونی، فکر کنه من دزدیدمش؟
این یه مشکله، اینطور فکر نمی‌کنی؟
- این فقط یه مشکله اگه جایزه بخوای،
در غیر این صورت، فقط یه همسایه خوب باش.
- ولی من اونقدرام همسایه خوبی نیستم، هالی،
من واقعاً پول رو می‌خوام.
منظورم اینه، اگه تو چند هزار دلار
روی زمین می‌دیدی، برش نمی‌داشتی؟
- وقتی نشان‌های پیشاهنگی‌مو گرو گذاشتم بهت خبر میدم.
- می‌دونی که من یکم واسه تو زیادی پیرم، نه؟
- فکر کنم داری از خودت تعریف می‌کنی، ریچارد.
تو خیلی واسه من پیری.
داشتم توی خیابان وین می‌رفتم که یک سگ پیدا کردم.
- این برات بهتره.
- داشتم توی خیابان وین می‌رفتم که یک سگ پیدا کردم.
- عالیه.
- نمی‌دونم.
فکر کنم منو ببینه و فکر کنه من دزدیدمش.
- اون اینجوری نیست.
به من اعتماد کن، تو کسی هستی که باید این کارو بکنی.
- اون سگ کوچولو پلاکی داشت که رویش نوشته بود گیلبرت،
با یک آدرس و شماره تلفن،
اما هیچ‌جا نوشته نشده بود که او مال ماریا مک‌کی است.
داستان ریچارد بوی گند می‌داد. اما خب که چی؟
او مثل یک فرشته سکس می‌کرد.
و من به پول احتیاج داشتم.
- چی؟
- بله، من داشتم، اِم... داشتم توی خیابان وین می‌رفتم و یک سگ پیدا کردم.
- صبر کن.
اوه! عزیزم، کجا بودی؟
منو از نگرانی کشتی. اوه، تو شیطون!
- فکر کرده بودم خدمتکار پشت در است.
شاید یک دستیار. خودش ماریا مک‌کی بود.
او چرا خودش در را باز می‌کرد؟
- اون یه جوری از حیاط پشتی فرار کرده بود.
هنوز نتونستم سوراخش رو پیدا کنم.
خیلی ممنون.
- خواهش می‌کنم، واقعاً.
امیدوارم از اینکه این حرف رو می‌زنم ناراحت نشید،
ولی اِم، من همه فیلم‌های شما رو دیدم.
یعنی، «ریورساید ۸۸»، «سیرکس دریمز»، «مورنینگ گلوری».
یعنی، شما یکی از قهرمان‌های من هستید.
- بازیگری، اِم... من حیوانات رو ترجیح میدم.
اونا هرگز بازی نمی‌کنن، خیلی واقعی هستن.
اسمت چیه عزیزم؟
- هالی.
- هوم، هالی؟ خیلی کریسمسیه.
من الان، اِم، قهوه درست کردم. میل دارید؟
- حتماً. عالی میشه.
- باشه.
- قانون شماره یک میدوسترن، هر غذا
یا نوشیدنی‌ای که سخاوتمندانه پیشنهاد می‌شود، با مهربانی بپذیر.
او در دهه ۸۰ کلی پول درآورده بود،
اما به نظر می‌رسید آن را نگه نداشته بود.
او احتمالاً می‌توانست صد دلار بدهد، اما هزاران دلار؟
از بین تمام سگ‌هایی که می‌شد دزدید،
چرا ریچارد سگ ماریا را انتخاب کرده بود؟
- بچه بیچاره. حتماً خیلی گرسنه‌ای.
- شما مدت زیادی اینجا بودید؟
- اوه، ۲۰ سال یا بیشتر.
آه، من همیشه کمی ماست بهش میدم،
می‌دونی، برای پروبیوتیک‌ها.
باید به سلامت روده‌هات توجه کنی.
بفرما عزیزم. بفرما.
خب چند وقته اینجایی؟
- اِم، حدود یک سال.
ولی سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم،
من... من تازه هم‌اتاقیم رو از دست دادم.
- نه، کاملاً درکت می‌کنم.
این یکی هم گذروندم.
بهت بگم، اَه.
بیا.
شاید باورت نشه، می‌دونی،
ولی اینا، اینا روزای خوبن.
وکیل داری؟
- آره، ولی نه خیلی خوبش رو.
- آخ، خب دووم بیار.
خیلیا جا می‌زنن و برمی‌گردن خونه.
پس تو فقط باید از اون جمعیت بیشتر دووم بیاری.
- نصیحت خوبیه، ولی چیزی که من می‌خواستم
هزار دلار برای برگردوندن سگش بود.
آره، فکر می‌کردم تا الان خیلی جلوتر باشم،
ولی اِم، هنوزم تو اورزو (Orzo) گارسون هستم.
- اورزو؟ نه، جای بدی نیست.
من... من اسوبوکو (Ossobuco) اونا رو دوست دارم.
- آره، ما دیشب اون رو خوردیم.
مشکلی با کار کردن اونجا ندارم،
فقط انعام‌هاش اونقدر خوب نیست
که فکر می‌کنی باشه.
فقر رو بیش از حد بزرگ نکن.
یادت باشه، قانون شماره دوی میدوسترن (Midwestern). بدون اغراق.
- اوه، سخته.
می‌دونی، من واقعاً، واقعاً خیلی ممنونم
که گیلبرت (Gilbert) رو برگردوندی.
خیلی‌ها به خودشون زحمت نمی‌دادن.
- اِم. واقعاً زحمتی نبود.
- آ، تو... می‌دونی، من، اِم،
نمی‌تونم زیاد پیشنهاد بدم،
ولی اِم، داشتم فکر می‌کردم کسی رو استخدام کنم
که کمک کنه وسایلم رو مرتب کنم.
و به نظر می‌رسی زن توانمندی هستی.
فکر می‌کنی بخوای کمکم کنی؟
- حتماً. عالی میشه، اِم.
- آره. - فقط بذار چک کنم
برنامه کاری‌ام رو.
- باشه.
- هی! جواب داد؟
- نه.
و من دوستانه‌ترین بودم،
این جوانکی که تا حالا دیده‌ای،
ولی اون هیچ پولی نداره، ریچارد (Richard).
اونجا داره سرش خراب میشه.
- اونقدر هم بد نیست.
آیا ماریا (Mariah) واقعاً بهت گفت
که پولی نداره؟
- لازم نبود بگه.
منظورم اینه که، من عملاً از کپک‌ها داشتم خفه می‌شدم.
اوه، تصحیح می‌کنم، اون یه مقدار پول داره.
به اندازه‌ای که یه کار مزخرف مرتب کردن آشغال‌هاش رو بهم پیشنهاد بده.
- اصل مطلب رو آخر گفتی.
نه، ولی جدی، در موردش فکر کن.
این یه فرصت فوق‌العاده‌ست.
- با من در نیفت.
- نه، جدی میگم. به این فکر کن.
- فکر کردم بهش.
راستش، همون پنج ثانیه‌ای رو که لیاقتش رو داشت بهش فکر کردم
و دقیقاً دو تا فکر به ذهنم رسید.
اول، خیلی افسرده‌کننده خواهد بود.
و دوم، احتمالاً ساعتی ۱۰ دلار بهم پیشنهاد میده.
- باشه، هالی، تو خیلی باهوشی
که مزایای جانبی اینجا رو نبینی.
- مزایای جانبی برای اینکه پیشخدمت یه زن سفیدپوست پیر باشم؟
- نه. نه، نه.
میدونی چقدر از حق پخش‌ها درآمد داره؟
منظورم قراردادهای سهم‌برداری‌اش چیه؟
اون مجبور حداقل یه سری فعالیت داشته باشه، درسته؟
تو با ایجنت‌ها آشنا میشی،
مدیران انتخاب بازیگر، شاید حتی کارگردان‌ها.
این یه فرصته. مردم بهت توجه می‌کنن.
نه، جدی میگم.
کاری از دستشون برنمیاد.
- تو که قبلاً منو به تخت کشوندی.
- باشه، تصور کن چی ممکنه بشه
اگه مریای مک‌کی رو بیاری
به نمایش بازیگریت.
- معلم بازیگریم فکر نمیکنه
صحنه‌ام هنوز به اندازه کافی خوب باشه.
- خب، بعد از اینکه من بهت یادش بدم، میشه.
البته، مجانی.
به من اعتماد کن، وقتی با جذبه‌ت راه پیدا کنی
به خونه یه ستاره سینما، اون جادوییه.
تو جادویی.
- پس صبر کن، صبر کن.
اون مرد کچل کوتاه؟
و تو انجامش دادی؟
- آره. و یه جورایی عالی بود.
- منظورم اینه که تا وقتی چشات رو بسته بودی.
پس اون چیکاره‌ست؟
- اوم، نمیدونم.
فکر کنم قبلاً بازیگر بوده،
اما الان مثلاً مینویسه یا مربیگری میکنه یا...
- نه، نه. نه، توی تخت چیکار میکنه؟
- آها.
انگار اون به ندرت ارگاسم میشد،
اما منو مثلاً ۲۰ بار به ارگاسم رسوند.
- ۲۰ بار؟
- آره، خب، نمیدونم، از دستم در رفت.
- اوه، ببخشید، داشتی میشمردی؟
- آره، ولی یه جایی دیگه مجبور شدم بس کنم.
- وای. مردای مسن‌تر، ها؟
- یه جورایی خوشم میاد.
- واقعا سکسیه.
- خانم‌ها! وقت دست به کار شدنه، وقت تمیز کردنه.
- عوضی.
قبل از اینکه دوباره برم، بهترین فیلم‌های ماریا رو دوباره دیدم.
اون خیره‌کننده، خطرناک و سکسی بود.
حالا توی یه خونه به هم ریخته زندگی میکرد و فقط با سگش حرف میزد.
- اوه! مطمئن نبودم که میای.
- ام، اینا دم در بودن. می‌خوای همونجا باشن؟
- نه. می‌دونی، عیسی فقط روی صلیب نمرد.
اون واقعاً سفر کرد.
- چی؟
- هوم. "هیستوری چنل."
می‌تونی همه‌جور چیزایی اونجا یاد بگیری.
- وودز، یک سلاح، هم پنهان و هم-
- می‌خوای از کجا شروع کنم؟
- آه، خب، بیشتر این وسایل می‌ره
توی کمد اتاق خوابم.
از پله‌ها بالا، سمت چپ.
- یک رژیم غذایی سخت.
- عالیه.
- ویکتوریایی.
ماریا بیرون نمی‌رفت، دنیا پیش اون می‌اومد.
سه سال لباس کاملاً نو هنوز تو جعبه‌هاشون بودن.
یک هفته طول کشید تا همه‌ش رو مرتب کنیم.
و بعد هم نامه‌ها بود.
می‌خوایم مجله‌ها رو نگه داریم؟
- فقط اگه مال امسال باشن.
می‌دونی، من، من- من اصلاً تو این کتاب نیستم.
- چی؟
- ببین.
- این یک عکس فوق‌العاده‌ست.
- من خیلی بهتر از این دیدم.
- خب، اینم از این.
چک حق پخش؟ آره.
دو دلار و چهل و هفت سنت.
- اوه، واو!
می‌بینی، این چیزیه که اتفاق می‌افته
وقتی یه فیلم برای سی سال تو تلویزیون پخش میشه.
- من تا الان به اندازه کافی مرتب‌سازی کرده بودم
که بدونم بیشتر چک‌های حق پخشش
هزاران دلار بود.
خب، اون پول داشت.
و یک خونه پر از اتاق‌های خالی
که منتظر بود کسی ازشون استفاده کنه.
چیزیه، مگه نه؟
- چیزیه وقتی هری دین استانتون
انگشتش رو می‌کنه تو کونت،
ولی خوب نیست، عزیزم.
نه، اونجا نذارش.
بود، اون همیشه خراب بوده.
- اوه. ام، فقط کافیه سوراخ‌های پیچ رو دوباره بزنی.
کار راحتیه.
آه، بابام حواسش بود که من کار با جعبه ابزار رو بلد باشم.
آه، مثل شخصیتت تو "مورنینگ گلوری" که بلده.
- پتسی.
آره، دوسش داشتم. اون قوی بود.
- اوه، اون بیشتر از قوی بود. اون معرکه بود.
- آره. - اوه، و ام،
پسرعموت تو فیلم.
- جترو. - جترو!
من یک هم‌خونه جور کرده بودم که دقیقاً شبیه اون بود.
- واقعاً؟ چه وحشتناک.
- اون کنار کشید. من حدود یک هفته وقت دارم تا کسی رو پیدا کنم.
- می‌دونی، ام، من یک اتاق دارم.
من... هرگز فکر نمی‌کردم که اونو به کسی اجاره بدم.
ولی تو بچه خوبی هستی.
- جدی می‌گی؟ من...
- تا نبینیش ذوق‌زده نشو.
می‌دونستی سیانید به طور طبیعی تو هسته هلو وجود داره؟
- چی؟ - اوم،
"ساینس چنل"، برنامه ویژه در مورد سم‌ها.
آره، خب، معلومه یه عالمه آشغال توشه،
ولی خب، وقتی که تمیز بشه، واقعاً...
واقعاً خیلی قشنگه.
- اومم.
چقدر براش می‌خوای؟
- خب، گمونم ماه اول یا این حدودا،
اوم، می‌تونیم در ازای کار شما معامله حسابش کنیم.
- پس من خونه شما رو تمیز کنم
و تو اتاق خدمتکار زندگی کنم؟
- نه! یعنی، اینجوری نگو.
آره، یه وضعیت عادی صاحب‌خونه/مستاجری می‌شه.
مثلاً ماهی هزار تا،
بعد از اینکه همه مرتب‌کردن‌ها رو تموم کردی.
- ماهی هزار دلار
نمی‌تونست یه کمد هم تو "کوریاتاون" برام جور کنه.
و این یه عمارت بود تو "هیلز".
ولی "ریچارد" بود که واقعاً فرصت‌ها رو می‌دید.
ولی جدی، یعنی، اون اتاق خدمتکاره.
- یه اتاقه تو یه خونه بزرگ که مال یه ستاره سینماست.
- آره، اگه الان می‌دیدیش، این حرفو نمی‌زدی.
- می‌دونی مشکلت چیه؟ خیلی "میدوِست"ی هستی.
- چی؟
- خیلی می‌ترسی از منطقه امنت خارج بشی.
یه بازیگر باید تجربه‌های جدیدی داشته باشه تا ازشون الهام بگیره.
- بذار بپرسم، این یکی از سه "باید" هست.
- بله، همینطوره. سه "باید".
باید زنده بمونی. - اومم.
- باید تو هنر بازیگری خلاق باشی.
- آره. - باید شبکه بسازی.
آه، باید زنده بمونی.
این "باید" شماره یکه.
یعنی باید غذا داشته باشی، سرپناه،
اوم، بنزین، این چیزا پول می‌خواد، نه؟
یعنی، اگه اونجا زندگی کنی،
ممکنه بتونی چیزایی پیدا کنی
که اگه گم بشن، اون متوجه نشه.
- تو شیطونی.
- برای همینه که ازم خوشت میاد.
- دو روز طول کشید تا اتاق خدمتکار رو تمیز کنم،
ولی فقط ۲۰ دقیقه طول کشید تا آپارتمانم رو جمع کنم.
همه اثاثیه‌ام رو تو "کرگزلیست" فروختم.
تنها چیزایی که موند لباسام، لپ‌تاپم،
و البته اسلحه‌ام.
باشه.
ام، باشه، یه جعبه دیگه فیلمنامه.
- بذار ببینم. وای، وای خدایا!
اولین فیلمم، "کمپ مساکر".
فکر کنم دیالوگ‌ها رو من بگم.
"برد، توئی؟
اوه، دست از مسخره‌بازی بردار." هان؟
هی، هی، هی، هی، هی، هی.
- وای.
وایسا، من واقعاً همین الان روی جلد مجله رو دیدم
از تو که اون رو پوشیده بودی.
- آره. آره، آره، داشتم کارهای تبلیغاتی "۱۹۸۲" رو انجام می‌دادم.
یه کمدی رمانتیک مزخرف که با کرت راسل انجام دادم.
و به خاطر اون "بلید رانر" رو از دست دادم.
- نقش شان یانگ؟
- خب، نقش هریسون فورد نبود.
- خب، مطمئنم دلیل خوبی داشتی.
- آره، حقوق بیشتر.
اون موقع دلیل خوبی به نظر می‌رسید.
- فکر می‌کردم جواهرات بدلی بود.
از اون چیزایی که توی جعبه کرکر جک پیدا می‌کنی.
اینجوری نبود که ما یه تیفانی توی هستینگز، نبراسکا داشته باشیم.
- احساس می‌کردم، نه،
توی این صحنه فیلمبرداری احساس شکست‌ناپذیری می‌کردم.
آه، خب.
اون رو نگه دار.
- ماریا!
- خب، چیه، عزیزم؟
- ام، ما به تله نیاز داریم چون موش داری.
- اوه، نه. اوه، من تله دارم.
می‌تونی امشب نصبشون کنی.
بیا، من اینا رو اینجا زیر نگه می‌دارم.
اونا از اون جورایِ، ام، ضد خشونت هستن.
می‌بینی که، موش می‌ره تو دنبال غذا
و در پشت سرش بسته می‌شه،
و بعد می‌بریشون پشت خونه و، ام، آزادشون می‌کنی.
منظورم اینه، اگه توی خونه نباشن،
خب، چرا آسیب بزنیم به اون بدبختای کوچولو؟
- آزاد کردن موش‌ها فقط بهشون می‌ده
فرصت برگشتن.
من می‌خواستم این رو به روش نبراسکا حل کنم.
امشب می‌خوای بیای اینجا؟
تشک اینقدر کهنه است
مجبور شدم دو جفت ملافه روش بذارم، ولی-
- آه، اه، نه.
و علاوه بر این، نمی‌خوام به هم بزنم
رابطه نوپای تو رو با اون اسطوره سینما.
- اوه آره، درسته.
- من جدیم. تو هنوز نمی‌فهمی، مگه نه؟
- من فقط اولین نفری هستم که سال‌هاست باهاش مهربون بوده.
- خب، دقیقاً. ازش سوء استفاده کن.
بیشتر بهم بگو راجع به چیزی که دیدی
توی خونه، توی اتاق خدمتکارها.
- اون این لباسای فوق‌العاده رو داره.
لوازم صحنه، فیلمنامه‌های قدیمی.
یه نامه پیدا کردم از استنلی کوبریک.
- واقعا؟ چیز باارزش‌تری هم هست؟
- راستش، آره. - آره؟
- اون خیلی بیشتر پول داره تا چیزی که فکر می‌کردیم. یعنی-
- بگو.
- اون اینا رو می‌پوشه تو خونه.
جواهرات رو، نه لباس رو.
- اون زمرد می‌پوشه؟ - آره.
هر روز.
یعنی، فکر می‌کردم اونا شیشه بودن، می‌دونی، آشغال.
- ولی نیستن. - نه.
- شرط می‌بندم که اون طی این سال‌ها مقدار زیادی به دست آورده.
- واقعا فکر می‌کنیم که این ایده خوبیه که من
از صاحب‌خونه پولدارم بدزدم؟
- دزدی؟ کی درباره دزدی حرف زد؟
بیشتر شبیه، می‌دونی، آزاد کردن.
- نتونستم مقاومت کنم. باید لباس ماریا رو امتحان می‌کردم.
- چطور شده؟
- خب، فکر نمی‌کردم اندازه‌ام بشه، ولی شد.
- وای.
نتونستم تو این ۱۵ سال اون حرفو بزنم.
- ولی یه چیزی درست نیست. ام، به تو بهتر میومد.
- آه. خب، تو پاهای مناسبشو داری.
ولی سینه‌های من یه کم بهتر بود.
می‌تونیم یه کاری براش بکنیم. اوه، صبر کن.
- من یه جعبه جواهرات داشتم اون موقع تو نبراسکا.
یکی از اون چیزای بی‌کیفیت با یه بالرین پلاستیکی.
وقتی ماریا کلید رو برداشت از دور گردنش
و مال خودشو باز کرد، نفسم بند اومد.
کی می‌دونست چقدر همش ارزش داره؟
من هرگز چیزی نپوشیده بودم گران‌تر از یه گردنبند ۲۰ دلاری.
- این رو تو کن سال ۹۲ گرفتم.
- وای.
اینا عالین. - آره.
- اینا الماس واقعی‌ان؟
- البته.
الماس‌ها سنگین روی گلوم آویزون بودن.
بیش از صد هزار دلار درست روی نبضم.
احساس می‌کردم که اونا اونجا بهشون تعلق داره.
- ولی نه برای تو.
تو به رژ لب تیره‌تر نیاز داری و گوشواره‌ها رو،
ولی، عزیزم، تو معرکه به نظر می‌رسی.
این چیزیه که ما قبلا می‌گفتیم
تو دوران ما، معرکه.
- من لباس رو دوست دارم، ولی نمی‌دونم،
احساس نمی‌کنم که این آسیب‌پذیری من رو بیشتر می‌کنه.
- اون لباس؟ نه، لعنتی!
نه، اون یه لباس دوس‌پسر دزد، ماشین روشن کن با سیم،
و فرار کن از شهر ه.
می‌دونی، خیلی بهت میاد. باید نگهش داری؟
- چی؟
- شنیدی چی گفتم.
دیگه هرگز نمی‌پوشمش.
- و اینجوری دختر هاستینگز، نبراسکا،
اولین لباس طراحیش رو گرفت.
- باید بهم قول بدی تو مهمونی می‌پوشیش.
- کدوم مهمونی؟
- مهمونی‌ای که قراره بندازیم.
می‌دونی، وقتشه که جشن بگیریم.
و حدس بزن کی اونجاست؟ همه آدمای مهم.
می‌تونی بعضی از دوستای خوب کوچولوت رو هم دعوت کنی.
- با خودم فکر کردم اگه کسی زیر ۶۰ سال رو می‌شناسه.
با این حال، دوستام برای این فرصت از خوشحالی بال بال می‌زدن
که بیان و به ماریا خیره بشن.
در مورد ریچارد هم، اون می‌خواست جواهراتش رو چک کنه.
- اِه، مهمونی‌ها باب میلم نیست.
تمام اون اِه، حرف‌های پیش پا افتاده بی‌پایان
و رد و بدل کردن حرفای بیهوده، فقط منو دیوونه می‌کنه.
- تو اون رو می‌شناسی، نه؟
- ماریا؟
- بله، ماریا.
منظورم اینه، تو به مهمونی نمیای،
هیچ وقت نمیای خونه من،
همیشه من باید بیام پیش تو.
- منظورم اینه، اِه، مسیرهای ما ممکنه به هم خورده باشه
تو روزهای بازیگریم، اما اون همیشه
در یک سطح کاملاً متفاوت از من بود.
- این خیلی بزرگه.
- دلیل اینکه من نمی‌خوام برم
مهمونی به خاطر سگه.
من آسم دارم.
- اون سگ روزها تو آپارتمانت بود.
- خب، آره، چند روز هم زیاد بود.
به هر حال، تو یه مرد زن‌باز پیر مثل منو نمی‌خوای
که تو رو پایین بکشه.
می‌دونی، تمام اون اِه، ایجنت‌ها
و کارگردان‌ها و تهیه‌کننده‌ها،
اونا می‌خوان فکر کنن که با تو شانس دارن،
پس تو خوش بگذرون، فقط باهاشون نخواب.
- خب، فهمیدی که اون جواهرات بیشتری داره؟
- اوه، بله. بهم نشونش داد، منظورم اینه، دیدمش.
اسمش رو جعبه جواهرات گذاشتن کمه.
اون، بیشتر شبیه یک صندوقه.
- جدا؟ چقدر راحت می‌شد بهش دسترسی داشت؟
- غیرممکنه.
- میدوِست، داری منو می‌کشی.
تو زیادی محافظه‌کاری.
منظورم اینه، هی، این یه راه واقعا خوب برای زندگیه
اگه تو یه پیشخدمت باشی یا یه، اِه، بذار ببینم،
ولی نه یک بازیگر.
- من در امان نیستم.
- تو حتی یه جفت گوشواره هم نمی‌دزدی.
- اینو یکی میگه که خیلی می‌ترسه بیاد مهمونی.
با اینکه ظاهر خونه بهتر شده بود،
ماریا آماده بود تا درها رو باز کنه.
در کمال تعجبم، مهمونی در نهایت شد
بزرگان هالیوود قدیمی.
بازیگرا، کارگردانا، تهیه‌کننده‌ها،
همه اومده بودن تا به ماریا ادای احترام کنن.
- اوه خدایا!
بله، خواهر.
- اوه، نوشیدنی‌ها اونجان.
ممنون. - اوه، نه، من... من...
- من یه دونه دیگه از اون‌ها می‌خوام، لطفا.
- یالا، یالا، اینقدر خسیس نباش.
- کامل پرش کن، باشه؟ ممنون.
- مهمونا یه بحث جدا بودن،
ولی به ماریا فرصت دیده شدن که میدادی،
جادو و شخصیتش با قدرت برمی‌گشت.
- و بعد از مراسم افتتاحیه، وقتی وارد تئاتر شد،
خب، فقط بگویم که تمام مردهای دگرجنس‌گرا
می‌خواستند شلوارشون رو تنظیم کنن، اگه منظورم رو متوجه می‌شی.
تو، تو نهایت جذابیت بودی.
- اوه، اندرو! - راسته.
تو، تو نهایت جذابیت برای یک مرد متفکر بودی.
- اوه! خب.
- و بعد تو، تو همه ما رو شگفت زده کردی
وقتی خودت رو در "مورنینگ گلوری" متحول کردی.
- اوه، من پَتسی رو دوست دارم.
- منظورم اینه که، کی دوست نداره؟
- هالی، هالی! بیا!
- بله. ماریا؟
- چرا پینو گریجو باز نیست؟
اندرو یه لیوان لازم داره.
- سلام. بله، حتما.
سلام، من هالی هستم.
خیلی خوشحالم که تونستید بیایید.
- اِم، بله، شراب.
- حتما.
لعنتی، این قرار بود مهمونی ما باشه.
اه، من میزبانم، نه خدمتکارش.
- بیخیال، اون یه خانم سفیدپوست ثروتمند و معروفه.
- خب، اون معمولاً اینقدر بد نیست.
- واقعاً از نصف آدمایی که
میان اورزو بدتره؟
- نه، ولی اونجا برای نادیده گرفته شدن پول می‌گیرم.
- هی، خوشگله. - سلام، کِلِی.
چطوری؟ - عالی.
- خوشحالم دیدمت. - این خیلی لذت بخشه.
هی، اون یارو از اون فیلم نیست؟
- اوه آره، اون در واقع خیلی آرومه،
اگه بخوای می‌تونم معرفیت کنم.
اوه نه، خیلی خوبه.
من فقط ادامه میدم به ریختن.
ممنون. ازت ممنونم.
تو ذهنم یادداشت کردم که به Mariah بگم به Merry Maids زنگ بزنه.
تفکیک کردن نامه‌هاش یه بحثی بود،
اما امکان نداشت که من این گندکاری‌ها رو تمیز کنم.
خونه حسابی به هم ریخته بود.
حداقل کسی به پلیس زنگ نزده بود.
- خیلی بهم خوش گذشت.
- اوه، به منم همینطور، عزیزم.
- Mariah رو می‌تونستم یک کوگار صدا کنم،
اما با این اختلاف سنی
اون بیشتر شبیه یک ببر دندان‌خنجری بود.
اما از طرف دیگه، ببین من با کی رابطه داشتم.
- اِم.
قهوه حاضره.
- هی! من خوبم، اما تو کلاس می‌بینمت؟
- آره. - بعدا می‌بینمت.
- باشه.
خداحافظ.
صبح بخیر، عزیزم.
- می‌خواستم ازش عصبانی بمونم،
اما چطور می‌تونستم؟
اون شریک صحنه‌ی من رو اغوا کرده بود و خونه رو به هم ریخته بود.
اون یه نوجوان با کارت AARP بود.
فکر کنم شب خوبی داشتی؟
- شب فوق‌العاده‌ای داشتم.
اون رفیق کوچولوی تو، Clay؟
اون خیلی خواستنیه.
اون باعث شد احساس یک زن جدید رو داشته باشم،
حتی اگه خودش نمی‌دونست داره چیکار می‌کنه.
- واقعاً؟
- آره، بهت میگم، اون پسر استقامت داره.
- هوم! آره، داره.
- ها! اوه، وای خدا، اون دوست‌پسرته؟
- Clay؟ نه.
- اما باهاش خوابیدی؟
- یک بار.
- هوم. خب، باشه، مشکلی نیست.
من تو رو خیلی بیشتر از اون دوست دارم.
اون یه جورایی اون رو داره، نمی‌دونم،
قضیه‌ی خرگوش سریع رو.
- دلیلی داره که من فقط یک بار باهاش خوابیدم.
- آه! خب، جوونه.
میشه تربیتش کرد. من صبورم.
- فکر کنم من نیستم.
- تو سن تو، نباید مجبور باشی باشی.
آه، در مورد مهمونی.
می‌دونم بعضی وقتا میتونم بدخلق باشم. کینه‌ای نیست؟
- Mariah، تو با من مثل یک خدمتکار رفتار کردی
جلوی دوستام.
- و فکر نمی‌کنی من بهای بودن اینجا رو پرداخت کردم؟
چند تا کارگردان از من خواستن
که براشون یه فنجون قهوه بیارم؟
- اون فرق داره.
- و من انجامش دادم. انجامش دادم، چون این چیزیه که برای رسیدن به موفقیت لازمه.
[خطا در ترجمه]
مثل یه... یه گرگ که حاضره پنجه‌ش رو بکنه
تا از تله خلاص شه.
فقط بعدش باید زیبا به نظر بیای.
- پس بازیگرای دست و پا شکسته جایی ندارن؟
- دقیقاً، عزیزم.
اما دیشب باعث شد متوجه چیزی بشم.
می‌خوام برگردم.
هیچ‌وقت زمان بهتری نبوده
برای زن‌های بالای ۴۵ سال تو این شهر.
و من می‌خوام کار کنم.
- وسوسه شدم یادآوری کنم بهش
که آخرین بار ۴۵ سالگی رو که دیده بود،
من مهدکودک بودم، اما احمق نیستم.
منم همینطور.
- هوم. دلیلی نداره که نتونیم هردومون کار کنیم.
هیچ دلیلی نداره.
- ما؟ از این خوشم اومد.
جواهرات و خونه‌ش ناچیز بودن.
اگه درست بازی می‌کردم، یه حرفه به دست میاوردم.
بازی طولانی، همونی بود که ارزش بازی کردن داشت.
- پس زمردها رو پوشیده بود؟
- آره. خیلی زیبا بودن.
یعنی، اون‌ها رو تمیز کرده بود و همه چیز.
من... احساس می‌کردم یه جنایتکارم که داره اونا رو بررسی می‌کنه.
- خوبه.
تجربه جدید.
پس بقیه چیزا رو برای مهمونی بیرون نیاورده بود.
ها! جالبه.
- تو خیلی روی جواهراتش تمرکز داری.
تو بهش مقداری از اونا رو دادی؟
- چی؟ - منظورم اینه،
تو مشخصاً اون رو بیشتر از یه آشنایی گذرا می‌شناسی.
- نه، من به خاطر سگ به مهمونی نرفتم.
- اوه، ریچارد، بیخیال.
- واقعاً، می‌خوای وارد تاریخ باستان بشی؟
- آره، منظورم ژولیوس سزار،
فتح نورمن‌ها، تو و مارایا.
- ما یه فیلم بازی کردیم، خیلی وقت پیش.
امم، دوره‌ای به اسم دهه ۸۰.
- اوه آره، فکر کنم در موردش شنیدم.
تلفن‌های ثابت، اپل‌های لباس، کوکائین.
چی بین شما دو تا اتفاق افتاد؟
- واقعاً چیز زیادی برای گفتن نیست، می‌دونی؟
- چرا باید صمیمی‌ترین چیزامو به تو بگم
اگه تو مال خودت رو به من نگی؟
- می‌دونی، تو می‌خوای بازیگر بشی،
پس چرا اون دیوار بزرگت رو نمی‌شکنی
و دردناک‌ترین چیزی که تا حالا برات اتفاق افتاده رو نمی‌گی؟
(No. 49 is merged with 48 by mistake and its missing. I assume it should be added to 48.)
- اوه، و به این میگن پورن تروما.
- می‌دونی، اونقدرام سخت نیست. فقط باید بگی.
- پس تو به من نشون بده. تو و مارایا، شروع کن.
- ما یه رابطه کوتاه داشتیم به عنوان همبازی. خب.
- کدوم فیلم؟
تو رو تو هیچ‌کدوم از فیلم‌هاش تو IMDb پیدا نکردم.
- یه، ام، یه به اصطلاح کمدی بود
به اسم "تو فور دِ شو".
نقشم تو تدوین حذف شد، افسوس.
- و اون چه حسی بهت داد؟
- باشه، خب. ام.
احساس حماقت بهم دست داد
و کودنی.
- خب، اون چطور بود؟
- ام، یه آقا هیچ‌وقت لو نمی‌ده-
- اوه، آقایون همیشه بوسه می‌دن و همه چیزو لو میدن.
چطور بود؟ سکسش خوب بود؟
از من بهتر بود؟
- این کارو نکن. - چی کار نکنم؟
- همه‌شو درباره‌ی سکس کنی.
ببین، خیلی وقت پیش،
اون این، این جادو رو داشت،
این کشش رو،
این فوق‌العاده، تو فقط، آخ،
نمی‌تونستی نگاهتو ازش برداری.
درست مثل تو.
- ام، خب اونوقت چی کار کردی؟
- فرار کردم. جیغ‌زنان کمک خواستم.
- و کمک رسید؟
- نه، تنها بودم.
و تنها با اون چیز وحشتناکی که دیوید بود.
داری کل کیسه بیضه‌ت رو به تمام دنیا نشون میدی.
- این ابرقدرت مخفی منه.
- اوه، چه خوبه که می‌دونم.
- سلام عزیزم. بیداری؟
- همین‌جام!
- آها، خوبه!
- صبح بخیر.
حالا می‌خوام امروز تیمم رو ببینم.
آژانس چندلر.
خب، ام، به یه ماشین نیاز دارم.
- رانندگی نمی‌کنی؟
- نه عزیزم، شوخی می‌کنی؟
من پشت فرمون یه ماشین ننشستم
از زمان "آلاباما رودکیل".
و اونم یه ماشین فیلم بود.
- باشه، خب پس، کِلِی می‌تونه؟
- نه، نمی‌تونم.
ساعت ۱ یه تست بازیگری دارم.
- عزیزم، وقتی گفتم می‌خوام با هم بریم جدی گفتم.
پس یالا، آماده شو.
- آماده‌ای؟
- آه، تقریباً.
اوه، یه رژ لب بزن عزیزم. صورتتو سرحال بیار.
- خب، اون شب یه مردی رو تو اورزو دیدم
که میگه تو رو از قدیم می‌شناسه.
- وای خدای من، تو که آدرس منو بهش ندادی، دادی؟
- نه، معلومه که نه.
شاید داشت منو گول می‌زد،
ولی ام، اون میگه شما دو تا تو دهه ۸۰ یه رابطه کوتاه داشتین.
عزیزم، برای اینکه بتونم سر نخی ازش بگیرم، به بیشتر از این نیاز دارم.
حدود سال ۸۶ دیگه روابط زودگذر من از دستم در رفته بود.
- خب، منظورم اینه که اون چشم‌های آبی درخشان و خیره‌کننده‌ای داره.
- قد کوتاه؟ اسمش آنتونیه؟ پرحرارت؟
- اون پرحرارته، قد کوتاه هم هست،
ولی نه، اسمش ریچارد متزگره.
- آه. اوم.
اون موقع‌ها مردهای پرحرارت زیادی رو دیدم.
زیاد کُک مصرف می‌کردم.
پس ممکنه اون حق داشته باشه.
- این همه مردای پرحرارت کی هستن؟
- اوه خدایا، اصلاً یادم نمیاد.
نکته خوب در مورد اینکه اون روزها ماریا مک‌کی بودم،
این بود که چقدر راحت می‌شد از شرشون خلاص شد.
یه مرد رو از "سیرک رویاها" مجبور کردم استودیو اخراجش کنه
بعد از اینکه تهدید کرد می‌کشتم.
من اهل این مزخرفات حکم بازدارنده نیستم،
خیلی ممنون.
یکی دیگه رو، بذار ببینم،
از خونه انداختم بیرون،
قفل‌ها رو عوض کردم.
و نمی‌خوام در مورد آتش‌افروز حرفی بزنم.
- آتش‌افروز؟
- گفتم که نمی‌خوام شروع کنم.
نه، مدتی طول کشید، اما درس خودم رو گرفتم.
من یه مرد باهوش نمی‌خوام.
من مردی می‌خوام که خوب باشه،
و خنگ، و خوش‌هیکل.
- مثل کلِی؟
- دقیقاً.
- ام، وقت داریم؟
نمی‌خوام قرار ملاقاتت رو از دست بدی.
- عزیزم، من به قرار ملاقات نیازی ندارم.
- بله، خودشه. ۲۰ دقیقه گذشته.
خیلی متاسفم، خانم مک‌کی، اوم،
آلِین الان توی یه جلسه‌ست و اون-
- در مورد چی؟
- ببخشید؟ - جلسه در مورد چیه،
که ماریا مک‌کی نتونه قطعش کنه؟
- عجله کن. اون ترسناکه.
عالی می‌شه. ممنون.
- آه! می‌دونی دلم برای چی تنگ شده؟
- اوم؟ - روزهایی
که می‌شد بدون هیچ سؤالی سیگار کشید.
- آه آره، سرطان برای همه.
- اونه.
- خانم مک‌کی، اگه با من بیاید،
شما رو به دفتر آلِین می‌برم. می‌تونم چیزی برای نوشیدن براتون بیارم؟
- می‌تونم چیزی برای نوشیدن براتون بیارم؟
- قهوه، تلخ، شکر. ۳۰ دقیقه پیش سفارشش رو دادم.
- پس شما دستیار ماریا مک‌کی هستید؟
- نه، من فقط یه اتاق تو خونش اجاره می‌کنم.
- باید خوب باشه.
- آره، همینطوره، وقتی که از شر موش‌ها خلاص بشیم.
- می‌دونی، فکر می‌کنم این یه فصل جدید هیجان‌انگیز
برای همه‌مونه.
- باورم نمیشه.
ب، بهترین نقش‌های جدید توی تلویزیونن؟
- متاسفم، باید پنج دقیقه دیگه بهتون زنگ بزنم.
نه، خوبه. قول میدم.
باشه، خوبه.
بله، و می‌دونین چیه،
شما برای خیلی از اونا خیلی مناسب هستین.
بیاید جلساتی رو با همه استریمرها ترتیب بدیم.
- جلسه؟
- تا شما رو دوباره به یه نسل جدید معرفی کنیم.
- خب، من فکر می‌کردم که یه اسکار، دو تا گلدن گلوب،
و مجموع ۵۳۲ میلیون دلار فروش گیشه،
خودشون به اندازه کافی معرفی باشن.
- البته.
"سیرک دریمز، سریال" چطوره؟
عالی نیست؟ به هولو زنگ بزنین.
قراره اون رو راه‌اندازی کنیم.
- اِ، شخصیت من آخر فیلم میمیره؟
- خب، نویسنده‌ها خودشون حلش می‌کنن.
یه پیش‌درآمد یا یه بازسازی میشه. مثل یه بازتصور کامل.
به هر حال، مطمئنم شما می‌خواین به ترافیک نخورین.
- می‌خوام شما رو به هالی اسلون معرفی کنم.
- شما، دستیارش هستین؟
باشه، اگه چیزی لازم داشتین،
می‌خوام که به دستیارم، توماس، زنگ بزنین.
هرچیزی که لازم دارین.
- اِ، نه. نه، نه.
هالی یه بازیگر خیلی با استعداده.
تازه به ال.ای رسیده.
- اوه، شما بازیگرین.
اگه ماریا شما رو توصیه کنه، خیلی مهمه.
از دیدنتون خیلی خوشحالم. خیلی خوشحالم که سر زدین.
از آشناییتون خوشحال شدم، هالی.
باشه، خداحافظ. بریم.
سلام، ببخشید.
- فایل‌های "سیرک دریم" رو درآوردم
از ایجنت ماریا.
اصلا چرا داشتم به دزدیدن جواهراتش فکر می‌کردم؟
اگه کارم بگیره،
می‌تونم الماس‌های لعنتی خودم رو بخرم.
- به اون یکی نگاه کن.
یعنی، بهت میگم، ماریا کلکسیونر بزرگیه.
فقط هفت تا قطعه الماس متفاوت شمردم.
- داری در مورد ماریا تحقیق می‌کنی؟
- آره، اِ، فقط سنگ‌های دور گردنش.
- فکر نمی‌کنی معرفی کردنش منو
به ایجنتش یه کم اوضاع رو عوض می‌کنه؟
- خب، یعنی، عالیه،
ولی یعنی، زمان می‌بره، درسته؟
خلاصه حرفم اینه که، باید زنده بمونه، درسته؟
- ها، باشه، ام...
"سه "بایدها"" عنوان خیلی مزخرفیه.
- باشه. در حال کاره.
وایسا.
- بذار بره رو پیغام‌گیر.
- نه، هنوز زوده. ممکنه هنوز یه تست بازیگری باشه.
- اوهوم. - الو؟
سلام. بله.
اوهوم.
بله، حتماً. بله، کاملاً، کاملاً.
باشه، عالیه.
- کی بود؟
- آژانس Mariah بود.
می‌خوان با من ملاقات کنن. ممکنه باهام قرارداد ببندن.
این بزرگترین اتفاقی بود که برای حرفه‌ام افتاده بود
از وقتی که از اون اتوبوس Greyhound پیاده شده بودم،
اما Richard حسود بود.
چشمش جواهرات Mariah رو نمی‌دید.
حداقل این چیزی بود که من فکر می‌کردم.
- خدایا، همه امشب ریزوتو می‌خواستن،
بوی پنیر پارمزان میدم.
- وایسا، داری باعث میشی اشتباه بشمرم.
- ۶، ۱۹.
- بس کن.
- هی، این آخر هفته داری میای به اجرای دی‌جی من؟
- اوهوم.
- سرت خیلی شلوغه که داری چندین ارگاسم تجربه می‌کنی
با پیرمرد رفیق سکسیت؟
- شب بخیر، بچه‌ها، ممنون.
شب خوبی داشته باشین.
باشه. خب.
وای خدا! یه تماس رو از آژانس Chandler از دست دادم.
در مورد قرارم بهت گفتم؟
- فقط حدود ۳۰۰۰ بار.
- Holly، قبل از اینکه بری، بیا باهام حرف بزن، باشه؟
- باشه.
قرار رو لغو کردن.
- چرا؟
- نمی‌دونم. نگفتن.
بفرمایید، Logan. لعنتی!
لعنتی! چی تغییر کرد؟
هی، چه خبر؟
- راه آسونی برای گفتن این نیست، پس،
اخراجت می‌کنیم.
- چی؟
- این آخرین شیفتت بود.
- صبر کن، چرا؟
- یه مشتری در مورد رفتارت زنگ زد.
همین قدر رو میگم.
- Danielle، بیخیال، تو که منو میشناسی.
من حرفه‌ایم. هیچ وقت خونسردیم رو از دست نمیدم.
- الان داری از کوره در میری.
- چون داری منو اخراج می‌کنی.
- بله، همینطوره. آخرین حقوقت رو برات پست می‌کنیم.
- اوه، هی. تو، حالت خوبه؟
- هیچ وقت بهتر از این نبودم.
- اوه. باشه، حدس بزن چی شده؟
من تازه یه تست بازیگری برای "American Horror Story" گرفتم.
وای که!
- تبریک میگم. - آره.
- نماینده‌ت واقعا داره برات فرصت پیدا می‌کنه.
- آره. نه، یه ایجنت جدید پیدا کردم، امم، چندلر ایجنسی.
- ماریا؟
- آره، آره.
اون منو معرفی کرد، ولی من ازش خواستم که این کارو نکنه،
چون برای این نیست که باهاش می‌گردم، می‌دونی؟
- خدایا.
کلیِ خوش‌قلب و ساده واقعاً ماریا رو دوست داشت،
و اون به جای من، برای کلی یه ایجنت جور کرده بود.
نقشه‌ی بلندمدتم نقش بر آب شد.
- باشه. خب، شب خوبی داشته باشی.
- هی.
چته؟
- خدایا، میشه بگی چه روز بدی داشتم؟
یه کوفتی می‌خوام بنوشم.
- باشه. آم، جین، ویسکی؟
- هر زهرماری می‌خوای بردار. حتی با هم قاطیشون کن، برام مهم نیست.
- چرا اینقدر نفس نفس می‌زنی؟
- من پیاده اومدم اینجا، باشه؟
پیاده اومدم اینجا چون نمی‌تونم پول اوبر بدم.
و شیلنگ رادیاتور ماشینم ترکید
درست جایی که پارک کرده بودم جلوی رستورانی که
قبلاً توش کار می‌کردم.
"قبلاً" رو گفتم چون امروز آخر شیفتم اخراج شدم،
بعد از اینکه یه عوضی زنگ زد که ازم شکایت کنه،
و فردا، وقتی که به یدک‌کش زنگ می‌زنم تا ماشین رو ببره،
باید به اون جای لعنتی نگاه کنم
و کاسه‌های پاستای ۲۲ دلاری‌شون.
- وای.
- نمی‌تونم پول تعمیر ماشینم رو جور کنم.
- اوه، ببین، من یه کم پول دارم، من-
- خفه شو.
و حالا بدبخت شدم.
باید برای پول چیکار می‌کردم؟
و اگه یه بازیگر پیشخدمت نباشه،
اصلاً دیگه بازیگره؟
بیا این کارو بکنیم.
- چی رو انجام بدیم؟
- بیا جواهرات ماریا رو برداریم.
و نه فقط یه گردنبند.
انقدر که واقعاً یه تفاوتی ایجاد کنه.
- خب، صبر کن، چرا فقط نه،
بهتره فقط یه کم برداری، می‌دونی،
و فقط کم کم ازش استفاده کنی.
- نه!
تو کسی بودی که گفتی من باید هر کاری
لازمه برای زنده موندن انجام بدم.
چمدون‌هامو جمع کنم و برگردم به نبراسکا
یه گزینه نیست.
- هی، هی، هی.
تو هیچ وقت مجبور نیستی برگردی اونجا.
می‌دونی چیه؟ ماریا به درک.
بیا، بگو.
لعنت بهش.
بیا. - لعنت بهش.
- همینه.
گفتی اون فقط زمردها رو می‌پوشه، درسته؟
اگه بعضی از جواهرات دیگه گم بشن،
فکر می‌کنی اصلاً متوجه میشه؟
- نه.
اصلاً متوجه نمیشد.
کلید رو دور گردنش میندازه.
اگه بتونم بگیرمش،
اگه بتونم جواهرات رو وقتی خوابه بردارم،
فکر میکنه کلی این کارو کرده.
- کلی کیه لعنتی؟
- شریک صحنه‌مه.
همونی که جایگاه اس وی یو رو گرفت،
کسی که با مدیر برنامه‌اش قرارداد بست،
چون کار هوشمندانه رو کرد و باهاش خوابید.
امشب برگشتم خونه و داشتن کارشون رو میکردن.
- اون اونجاست، اون هر شب اونجاست؟
- آره. - و...
- از وقتی که مهمونی بود.
- میدونی کجا زندگی میکنه؟
- اون، ام، اون ساختمان قدیمی سر نبش
خیابونای، آ، فرانکلین و کاور.
- ما، ما میتونیم.
نظرت چیه اگه ما، ام.
نظرت چیه اگه ما یه سری جواهرات اونجا جا کنیم؟
به نظرت اون طعمه خوبی میشه؟
اوه، تو بدجنسی.
- آره، ولی به خاطر همینه که ازم خوشت میاد.
- خب، وقتی کارم باهاش تموم شد،
میتونیم دوباره پرتش کنیم توی لجن.
- بعضی آدما ممکنه احساس بدی داشته باشن
برای کاری که قرار بود با کلی بکنیم.
- پایان صحنه. - من که نه.
همه چی براش خیلی راحت به دست اومده بود.
- کلی، مثل همیشه کار عالی بود.
تـ تو این، ام،
کیفیت پاچینویی داری.
این شدت که-
- خب، قرار بود همه چی برام راحت بشه.
خب اگه ماریا به کلی کمک کرده بود و بهم نارو زده بود چی؟
من جواهراتشو برمی‌داشتم.
اول از همه، باید زنده بمونم.
این چیه دیگه؟
عکس پرسنلی قدیمی‌ت. توضیح بده.
- اینو کجا پیدا کردی؟
- اسمتو عوض کردی.
- خب که چی؟ کلی بازیگر اسمشون رو عوض میکنن.
- بهم نگفتی. پنهان کردن حقیقت هنوزم دروغه.
- نه، اسم من ریچارد متزگره.
آ، این گواهینامه و مدارکمه.
من فقط درباره‌اش صحبت نمیکنم.
- خب، الان صحبت میکنی.
تو توی "تو فور د شو" با اون نبودی،
تو توی "سیرک دریمز" بودی.
- ما ۱۵ دقیقه بعد از اولین تمرینمون با هم خوابیدیم.
شدید بود، دیوانه‌وار بود. همین.
- چرند نگو، اینطور نیست.
- اون خیلی آویزون، بیچاره، یه روانی عوضی بود.
آره، رابطه رو تموم کردم.
- باشه، پس ماریا خیلی چیزاست،
ولی عزیزم، اون یه روانی عوضی نیست.
به من دروغ نگو، ریچارد.
- این چه وضعیه، هالی؟
- باشه.
- چی کار می‌کنی؟
- من یه تیکه از اون جواهرات رو برنمیدارم
تا وقتی بهم بگی داستانت با اون چیه.
- اون، آ... اون باعث شد منو از فیلم بندازن بیرون.
حتی تو یه فریم هم نبودم.
خیلی خب، لعنتی تحقیرآمیز بود.
ماریا، آ... اون شغلمو نابود کرد، واسه همین اسممو عوض کردم،
رفتم نیویورک، حدود سه سال تئاتر بازی کردم،
برگشتم اینجا، هیچی.
حتی یه جلسه لعنتی هم نتونستم بگیرم!
اینو به کی گفتی؟
درباره اسمم به کی گفتی؟
- به هیچ‌کس.
- لعنتی!
لعنتی. بهتره کتابمو آتیش بزنم!
آره، منظورم... لعنتی.
- بالاخره حقیقت.
ریچارد همون پسری بود که ماریا از "سیرکس دریمز" بیرون انداخته بود.
اون تهدیدش کرده بود و اون شغلش رو نابود کرده بود،
درست مثل کاری که با من می‌کرد.
حالا اون برای یه زندگی از دست رفته غرامت می‌خواست.
جای تعجب نبود که اینقدر شیفته‌اش بود.
لعنت به اون عوضی.
یالا، بگو.
- آره، لعنت بهش.
- ما جواهرات رو می‌دزدیم.
باهاش حسابمون رو صاف می‌کنیم.
فقط باید بفهمم چطور کلید رو به دست بیارم.
- اون رو بسپار به من.
صبح بخیر، خوابالو.
- صبح بخیر.
اوم، این چیه؟
- صبحونه. از همه جور طعم.
آه، این، امم،
فلافِرناتِرِته.
- اومم. - و این، امم، تمشک لیموته.
- اومم.
- و بیکنِ میپل.
مورد علاقه‌ام.
- نمیتونم تشخیص بدم که این چندش‌آوره یا خوشمزه.
- خب، این خودش یه نشونه‌ی بزرگیه.
- احتمالا.
خب، میدونی، این یه لحظه‌ی مهم به نظر میرسه.
- چی؟ تو داری صبحونه میاری؟
- من یواشکی تو تاریکی شب بیرون نمیرم.
میدونی، گمونم برنامه‌ریزی برای یه جنایت
همین کارو با یه رابطه می‌کنه.
- خب، الماس‌ها هم نشانه تحصیلات هستن.
- و ماریا چندتا عالی ازشون داره.
- اوه، آره داره.
اینه،
اینجوریه که ما کلید رو به دست میاریم.
- اون چیه؟ - بنزو خرد شده.
اونارو با نوشیدنی اون و کِلی قاطی کن،
و امم، وقت خواب.
می‌تونی، امم، می‌تونی اون کار رو بکنی؟
- آسونه.
ماریا از اینکه چیزی برای خودش بگیره متنفره.
یعنی، اگه بتونه دستش رو به سمت من تکون بده تا بیارمش؟
- باشه، خوب، اِم، عالیه.
کی، کی انجامش میدی؟
- به محض اینکه بتونم.
- بعداً جشن می‌گیریم.
نظرت چیه؟ یه چمدون ببند.
وقتی کارت تموم شد، بیارش اینجا، برو بیگ بِر.
- بیگ بِر؟ - آره.
- مم-مم، اگه من این کار رو بکنم، ما میریم هاوایی.
- چه خوب.
- اون با من بهم زد.
- کِلِی؟
- معلومه که کِلِی.
ما قرار بود با هم ناهار بخوریم
و بعد اون نیومد.
وقتی زنگ زدم و پیام فرستادم، اون هیچ‌وقت جواب نداد.
- داره پیچوندتت.
- چی میگی؟
- پیچوندنت؟
می‌دونی، وقتی یه نفر یهو جواب نمیده
پیام‌های متنی‌ت رو؟
- پس داره منو ول می‌کنه، هان؟ چون من پیرم.
من پیرم. من پیرم.
می‌بینی، این نقش به من پیشنهاد شد.
نقش قاضی رو بازی کن، چون من پیرم.
معلومه که اون منو ول کرده.
- ما نمی‌دونیم که کِلِی ولت کرده.
- پس چرا جواب نداده؟
- نمی‌دونم. اون یه بازیگر ۲۵ ساله‌ست.
اون، گوشی‌ش خاموشه. یه نقش گرفته.
داره ناز می‌کنه. هر چیزی.
- خب، اگه گوشی‌ش خاموشه،
یعنی اون، اون می‌تونه پیام دیگه‌ی منو بگیره.
- نه، این بازم پیام دادنه.
- خب، ولی من- - نه!
چای می‌خوای؟
- چای؟ من شبیه زنی هستم که چای بخواد؟
- نه. تو شبیه زنی هستی که شراب بیشتری می‌خواد.
- شراب شیراز رو برام بیار، نه کَب رو.
- همین الان میام!
- با این نتایج نمیشه بحث کرد.
باشه؟ مثل افتادنه-
- لعنتی داره منو می‌ترسونه.
من ماریای لعنتی مک‌کِی‌ام!
- پیچوندن. اون داره پیچوندتت.
- هر چی.
ببین، من فکر کنم، من، اِم، فکر کنم می‌خوام برم بخوابم.
آ، تو می‌تونی، می‌تونی اینجا رو تمیز کنی، عزیزم؟
- مشکلی نیست.
- عشق کجاست، آقا؟ هان؟
چی؟ تو هم، تو هم از من رو برگردوندی؟
بیا! بیا!
- یه نگاه کن.
- اگه شانس بیاریم،
اون برای یه مدت خیلی طولانی متوجه نمیشه.
شاید هیچ‌وقت.
- و آرام‌بخش‌ها، اونا، امم، اون بیهوش بود؟
- کاملاً بیهوش.
اون حتی با یه زلزله هم بیدار نمی‌شد.
تقریباً مثل اینکه مرده بود.
- باشه، باشه. خیلی خب.
- کلیدش رو برداشتم، جواهراتش رو دزدیدم؟
اوف، کاری نداشت.
اینو ببین.
اینو تو کن گرفت.
۱۹۹۲. اون موقع ۱۸۰ هزار می‌ارزید؟
یعنی، الان باید خیلی بیشتر بیرزه.
- اوه مرد. حتماً.
- هوو! هنوز هیجان‌زده‌ام.
آدرنالین. نوشیدنی می‌خوای؟
- من، امم، من هرچی تو می‌خوری، می‌خورم.
- ویسکی.
- کلی چی؟
- اوه، کلی اونجا نبود.
- خوش‌شانسیم.
- اون، امم، دیگه جوابشو نمیده.
- چیه؟
- جوابشو نمیده. خدایا، شما آدم‌های قدیمی.
این، امم، این وقتیه که یه نفر به پیام‌هات جواب نمیده.
به ماریا مک‌کی، الهه پرده نقره‌ای.
و جواهراتش.
- آره، خدا رو شکر که دومی
ارزش و زیباییش رو حفظ کرد
در حالی که اولی پژمرده و پیر شد.
به سلامتی.
- تو وحشتناکی.
حتی نمی‌خوام بدونم در مورد من چی می‌گی.
- اینکه هرگز کسی مثل تو ندیدم، میدوست.
تا حالا.
- شاید آدرنالین بود.
شاید هم الماس‌ها روی تخت کنارم.
لعنتی، هنوز هم می‌خواستمش.
حتی بعد از اون چیزی که می‌دونستم.
حتی بعد از کاری که کرده بودم.
حالت خوبه؟
- لعنتی!
وایسا، وایسا، وایسا.
خدایا، من...
- حالت خوبه؟
- آره. این عجیبه.
این اتفاق نیفتاده بود.
تو، تو سگ رو برداشتی؟
اوه خدایا.
اوه، خدایا، لعنتی.
آره، آب! آب!
- ریچارد، نفس بکش!
- بیمارستان.
- سلام. بله.
وایسا، وایسا، وایسا. همه چی خوب میشه.
ریچارد، دووم بیار. همه چی خوب میشه.
بله. سلام، آره، بله.
نه، نه، نه، منو پشت خط نذار، مادر جنده!
همین الان یه آمبولانس می‌خوام!
دوست‌پسر من نمی‌تونه نفس بکشه.
۴۷۳۰ فانتن درایو، واحد B.
- نمی‌تونم، میدوست.
- ریچارد، اونا دارن میان.
پایان صحنه.
من هرگز زنگ نزدم.
راستی، تو حمله آسم نداری.
اون پودری که بهم دادی، سیانید؟
داره سیستم تنفسی‌ت رو فلج می‌کنه.
حدوداً پنج دقیقه وقت داری.
گذاشتمش تو نوشیدنی‌ت، اگه برات سواله.
به سلامتی.
می‌دونی، قبلاً فکر می‌کردم داری کنایه می‌زنی
وقتی بهم می‌گفتی میدوست، تا اینکه فهمیدم
تو که هیچی از میدوست نمی‌دونی.
نبراسکا فقط مزارع ذرت و پای سیب نیست.
اونجا اکسی و دیلادید هم هست.
اون پودر شبیه هیچ قرص خرد شده‌ای نبود
که تا حالا دیده باشم و وقتی بوش کردم.
بادوم؟
نشونه‌ی واضح سیانید.
راستش، تو یه چیز رو درست گفتی.
هیچکس کتاب مزخرف لعنتی‌ت رو نمی‌خرید
اگه حقیقت رو درباره‌ی تو و ماریا می‌دونستن.
که تو یه کنسل شده‌ی از کار افتاده‌ی لعنتی هستی
که توسط یه ستاره‌ی سینما ترک شدی.
وای!
اوه.
چه سفر رمانتیکی.
چی، داشتی برنامه‌ریزی می‌کردی که منو مسموم کنی
و بعد کاری کنی که به نظر بیاد من ماریا و کلی رو کشتم،
چون بهشون حسودی می‌کردم؟
من؟ به اونا حسودی کنم؟
اوه، ریچارد!
من رازت رو حفظ می‌کردم.
من انقدر عادت دارم که دست کم گرفته بشم،
لعنتی داغونم می‌کنه.
اما من احمق بودم.
من باورت کردم وقتی گفتی
که من خاصم، که موفق می‌شم.
اما تو هیچوقت منو ندیدی.
تو فقط داشتی به اون فکر می‌کردی.
تو منو نابود کردی، ریچارد.
- تو یه شور و شوق داری، یه ویژگی خاص.
- تو اسمت رو عوض کردی.
- یه عالمه بازیگر اسمشون رو عوض می‌کنن.
من این سگ رو پیدا کردم و باید پسش بدم.
- راه آسونی برای گفتن این نیست،
پس داریم اخراجت می‌کنیم.
- من، اِم، دارم درباره‌ی یه شکایت تماس می‌گیرم
در مورد یکی از کارمنداتون.
نشانت.
اما من همسایه‌ی خیلی خوبی نیستم، هالی،
من واقعاً اون پول رو می‌خوام.
کلی چی؟
- اوه، اون اونجا نبود.
- خوش به حالمون.
- تو اونو می‌شناسی، مگه نه؟
- ممکنه راهمون به هم خورده باشه
توی دوران بازیگریم.
- اون چیه؟ - بنزوهای خرد شده.
اونا رو قاطی کن با نوشیدنی اون و کلی،
و اِم، وقت خواب.
تو بدی.
- تو بودی که گفتی باید انجام بدم
کاری رو که برای زنده موندن لازمه.
الان برات به اندازه کافی خوبم؟
- دارم املت درست می‌کنم. می‌خوای؟
- چی توش می‌ریزی؟
- فقط پنیر چدار.
- آره، یه کم می‌خوام.
- چطوری عزیزم؟
- همه‌چیز طبق نقشه پیش رفت.
- خدا رو شکر که فهمیدی.
- بدون تو نمی‌تونستم این کار رو بکنم.
و این رو جدی میگم.
- هر کسی نمی‌تونه بوش رو حس کنه
اون بوی بادام رو.
ارثیه. "ساینس چنل."
- چند دقیقه دیگه صبر می‌کنم و بعد زنگ می‌زنم.
- من تا فردا صبر می‌کردم و مطمئن می‌شدم که تمام دیالوگ‌هام رو بلدم.
- خب، آخرین کسی که دیدم دوست‌پسر بود،
ولی نه، فکر نمی‌کنم اسلحه من رو برداشته باشه.
اون یکم افسرده شده.
- نه، عزیزم. اصرار نکن.
بذار اونا بحث خودکشی رو پیش بکشن.
- درسته، درسته.
- آره.
پایه‌اش هستی؟
- راستش، یه جورایی هیجان‌زده‌ام.
یعنی، تقریباً مثل هیجان شب اول نمایش.
- به محض اینکه گم شدن اسلحه‌ام رو گزارش دادم،
پلیس همه چیز رو به هم ربط داد.
بالستیک اسلحه من رو به مرگ ریچارد و کِلِی ربط داد.
به زودی اسم واقعی ریچارد فاش شد.
بعدش هم سابقه اون با ماریا.
مطبوعات جشن گرفتند.
البته، پلیس از من سوال داشت،
ولی ماریا باهوش بود، همه چیز رو به خودش مربوط کرد.
زنی اینقدر دلربا، اینقدر فریبنده،
که دو مرد برای او جان باختند.
تا آخر هفته پیشنهادهای سینمایی داشت.
و معلوم شد که من نیازی نداشتم
به نمایش بازیگران تا اتفاقی بیفته.
پس من کلاس رفتم، با ماریا وقت گذروندم،
با مدیر برنامه‌اش قرارداد بستم،
و واقعاً شروع کردم به عنوان بازیگر کار کردن.
هنوز به اون شب فکر می‌کنم،
درباره اینکه کشتن ریچارد چطور بود.
مثل کشتن بخشی از وجود خودم بود،
بخشی که پناه داده شده بود و معصوم بود.
خب، شرش کم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.