..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
هی، میدونی چی خیلی عجیبه؟
خیلی چیزها تو تلویزیون هست...
انگار چطور ممکنه این همه چیز باشه و یه چیز هم برای دیدن نباشه؟
همش کانال عوض میکنی، همینطور پشت سر هم عوض میکنی...
من میگم، 'هیچی برای دیدن نی...' بعد پنج تا از فیلم های خودم داره پخش میشه.
من میگم، 'هیچی برای دیدن نیست! نمیخوام هیچکدوم از این چرت و پرتا رو ببینم.'
های!
من انواع کارها رو انجام دادم.
نمیتونم بازیگر دیگه ای رو تصور کنم، یه بازیگر درام،
سیاه، سفید... که این همه انواع مختلف کارها رو انجام داده باشه.
اوکی!
هی!
از فقط من روی صحنه با یه میکروفون...
من یکم بستنی دارم
…تا جایی که من همه کس تو صحنه ام.
این خیلی عالیه. هیچ چیز مثل دور هم جمع شدن با خانواده و خوردن یه غذای خوب نیست.
و هر چیزی بین اینها.
لعنتی، نمیتونی نون ذرت منو داشته باشی. اینو مطمئن باش.
من پلیس بودم. من یه پروفسور بودم. من یه دکتر بودم...
آدم بد.
من یه پیرمرد یهودی بودم...
اون جو لوییس رو شکست داد.
…من یه پیرزن بودم.
هوو! ممکنه سرت رو منفجر کنه.
من تو ابرها با مایکل جکسون رقصیدم.
من یه خر بودم.
من یه خر لب پرتگاهم!
من حتی یه سفینه فضایی بودم.
و به همه بازیگرهای جوان، دوست دارم به همشون بگم،
هیچوقت نقش یه سفینه فضایی رو بازی نکنید.
من میخوام چیکار کنم؟
در نهایت... اینه که مردم رو بخندونم.
یادمه یه بار، تو یکی از اون تاک شوها...
…اونها کلان رو تو برنامه داشتن.
و کلان اینجوری بود، 'من از کاکا سیاها متنفرم! اوه...'
و اون میگه، 'داری به من میگی که تو از هیچ آدم سیاهی خوشت نمیاد؟'
و مرد کلان اینجوری بود،
'من... من بهت میگم، من از اون ادی مورفی خوشم میاد. اون بامزست.'
من گفتم، 'چه خبره؟'
'پس تو از همه آدم های سیاه متنفر هستی؟'
'آره، از همه به جز اون یه کاکا سیاه، ادی مورفی. پسر، اون منو قلقلک میده.'
یه چیزی در موردش هست که تو گذشته قبل از اونه.
یه چیزی در موردش هست که آینده فراتر از اونو شکل میده.
اون صندلی های خوبی تو زندگی داره. اون...
و داشتن صندلی هایی به این خوبی ناراحت کننده است.
خوبی رو از نزدیک میبینی. بدی رو از نزدیک میبینی.
زشتی رو از نزدیک میبینی.
اما یه چیزی در موردش انگار...
انگار هسته وجودش از این چیزها آسیب ندیده،
حتی با اینکه مطمئنم اون زخم هایی داره.
هر چیزی که ازش محافظت می کرد... هر کسی چیزی برای محافظت داره،
احتمالا مال اون به خوبی حفظ شده.
خیلی جوون شروع کردم. حالا یه جورایی مثل اینه که، 'وای'.
می فهمم چقدر جوون بودم، چون که من، می دونی،
بیش از 40 ساله که تو این کارم.
عجب چیزیه.
من تو فصل 81-1980 به SNL اومدم.
اونا از همه کمدین های باشگاه تست بازیگری می گرفتن.
اونا رو برای عوامل SNL آماده می کردن.
و اونا به طور خاص یه مرد سیاه پوست می خواستن.
و اولین واکنش من این بود که،
'پخش زنده شنبه شب؟'
من هیچوقت به چیزی مثل پخش زنده شنبه شب فکر نکرده بودم.
من فکر می کردم می خوام ریچارد پرایور بشم.
پلیس ها اینجا یه فن خفه کردن دارن که استفاده می کنن، مرد.
اونا سیاهپوستا رو تا حد مرگ خفه می کنن.
آره. دو نفر پاهاتو می گیرن، یکی سرتو، و می شکنه.
'اوه لعنتی. شکست.'
اولین باری که ریچارد پرایور رو شنیدم، باید حدود 13 سالم بوده باشه.
وقتی شروع کردم به شنیدن صداش، منو تو مسیر خودم قرار داد.
من گفتم، 'این همون چیزیه که من هستم.'
من خیلی می خواستم ریچارد باشم، وقتی 15 سالم بود می رفتم روی صحنه
و حرف می زدم و بازی می کردم و راه می رفتم، و همه کارها رو مثل ریچارد پرایور انجام می دادم.
کل نمایش من اون موقع درباره دستشویی رفتن بود
چون تنها کاری که تو 15 سالگی کرده بودم همین بود.
اون تجربه زندگی من بود، اما مثل جوک های ریچارد پرایور به نظر می رسید.
من می گفتم، 'تا حالا شده، مثلا، بعضی وقتا، درسته، میری رو توالت،
و وقتی دسشویی می کنی اون سیفونه آب بپاشه برات؟'
می خواستم مثل ریچارد خنده دار باشم. و می خواستم مثل الویس باحال باشم.
و می خواستم به بزرگی بیتلز باشم.
همه اینا آدمای جادویی هستن.
اون آدمای جادویی رو دوست داره،
که یه جورایی تقریبا کاملا از کنترل خارج شدن.
و هنوزم جادوییه.
اما بعدش همیشه یه توپ آتشین غول پیکر تو پایان هست.
اما نه ادی. قوانین برای اون فرق می کنه.
اولین چیزی که تو کار نمایش خواستم، این بود که،
وقتی بچه بودم، یه عروسک سخنگو خواستم.
و مادرم، این عروسک رو برام گرفت که اسمش ویلی تاک بود.
چشمای ویلی تاک حرکت نمی کرد. فقط دهنش حرکت می کرد.
از همون اول، یه چیز چند شخصیتی بود.
وقتی نه ساله بودی چطور بودی؟ می دونستی؟
آیا این ایده تو سرت شکل گرفته بود تو نه سالگی...
من صداهای زیادی در می آوردم، اما نمی دونستم که یه روز می خوام وارد کار نمایش بشم.
من فقط، می دونی، یه بچه عجیب بودم.
مادرم همیشه می گفت، 'ادی کیه؟ صدای ادی چه صداییه؟'
وقتی برادرهام یه کار اشتباهی می کردن، نمی تونستن برن بیرون.
وقتی من یه کار اشتباهی می کردم، نمی تونستم تلویزیون تماشا کنم.
وقتی بچه بودم، یه پتو می گرفتم، می رفتم می انداختم رو میز ناهارخوری
طوری که مثل یه چادر آویزون می شد،
تلویزیون رو اون زیر میذاشتم و تمام روز تماشا می کردم.
وقتی مادرت برات ژله میاره بهش چی میگی؟
وقتی ما داشتیم بزرگ می شدیم، این همه کانال تلویزیونی وجود نداشت.
فقط چند تا کانال داشتی.
و برادرم به تلویزیون اشاره کرد و گفت: 'یه روزی من تو اون خواهم بود.'
و وقتی بهش اشاره کرد، فکر کنم اون موقع شاید یه سیاه پوست توش بود.
اون جولیا بود، برای همین من...
بنابراین غیرقابل تصور بود که او حتی بتونه یه ستاره بشه.
من برادر بزرگترم. خب، وقتی بچه بودیم، درسته؟
فهمیدم که می تونم خیلی از عوضی ها رو بزنم،
که فکر نمی کردم بتونم بزنمشون، چون به اون زور می گفتن.
واسه همین من گفتم، می دونی...
برام مهم نیست که همتون قلدر و گنده این،
باید باهاتون برخورد کنم، چون شما...
اگه برم خونه، و برادر کوچیکم داغون شده،
و مادرم بگه، 'خب، تو چیکار کردی؟'
بهتره من از اون داغون تر باشم.
این من و چارلی هستیم.
این عکسیه که... که به ازدواج پدر و مادرم پایان داد.
چون مادرم یه مقدار پول خرج کرده بود.
در واقع، من تو این عکس سه سالمه.
و دارم می خندم چون عکاس عکس رو گرفت،
و فلاش یه تاخیر داشت...
به محض اینکه دکمه رو زد فلاش نزد.
و فکر کردم دوربینش کار نمی کنه.
و از خنده منفجر شدم. من دقیقا این لحظه رو یادمه.
اما پدرم اومد خونه و فهمید که مادرم
یه مقدار پول برای چند تا عکس خرج کرده.
'تو پول ما رو برای یه سری عکس کوفتی خرج کردی؟'
می دونی؟ و اون... منظورم اینه که، مطمئنم اونا مشکلاتی داشتن.
اما اون... این آخرین چیزی بود که کمر شتر رو شکست.
این آخرین ضربه بود.
'تو یه سری عکس کوفتی می خری؟'
مامانم خیلی خوشگله. اونا اینجا فقط 18 سالشونه.
بچه ها، بچه های کوچولو، 18.
این سال قبل از به دنیا اومدن منه.
پدرم یه شخصیت بود. ظاهرا، پدرم روح مجلس بود.
وقتی پدرم میومد مهمونی شروع می شد.
اون پر سر و صدا و خنده دار بود، می دونی، و...
من... و من روح مجلس نیستم.
هیچ وقت.
من یه مشت خاطره دارم.
اما اولین خاطره من از همه، دعوای پدر و مادرمه.
اون اولین خاطره منه.
و... یادمه مادرم پرت کرد...
اون، یه جورایی، یه دختر مهربون چینی روی میز داشت.
اون رو به سمتش پرت کرد. و یادمه دیدم که شکست.
و بعد یادمه مادرم رو روی زمین تو راهرو دیدم که گریه می کرد.
بعد پدرم اومد، و من و چارلی رو بغل کرد و گذاشت رو پاهاش.
و اون گفت... و لباس خوابم کج بود.
یادمه تا آخر به عقب کشیده شد. ما داشتیم گریه می‌کردیم.
گفت: 'یا می‌تونی با من بیای، یا می‌تونی با مادرت بری.'
و من گفتم: 'من مامانمو می‌خوام.'
پدرم وقتی هفت یا هشت سالم بود فوت کرد.
چیزهایی می‌دونم، اما همه چیز رو نمی‌دونم.
می‌دونم که کشته شد.
زنی که پدرم رو کشت...
- اوه، یه زن بود؟ - آره.
عجب.
- چرا یه زن پدرت رو کشت؟ - دعوای عشاق.
- پدر و مادرت با هم نبودن؟ - نه، با هم نبودن.
می‌دونی، این یکی از قدیمی‌ترین داستان‌های توی کتاب‌هاست.
به بچه‌هام می‌گم، مرد، 'هی، مرد... اگه دختره عصبانیه،
چشمات رو نبند.'
بعد مادرم با ناپدریم آشنا شد.
و اون، می‌دونی، تا آخر عمرم یه شخصیت پدری محکم توی زندگیم بود.
ورنون لینچ، اون کسی بود که منو بزرگ کرد.
این یه نعمت شیرینه که یه مرد مثل اون وارد زندگیت بشه
و اون‌جوری که بود، یه مرد باشه.
اون الگویی که اون نشون داد، و من دیدم که چیکار می‌کرد، می‌دونی،
و حس می‌کنم من مردی هستم که الان هستم
به خاطر اون.
وقتی سه تا مرد جوون با هم توی یه خونه بزرگ می‌شن،
پدرم هیچ آدم بی‌خاصیتی رو بزرگ نکرد.
تنبیه یه کتک حسابی بود.
می‌دونی؟
تنبیه... یه... یه کتک حسابی بود.
- من پوشک‌هاشو عوض می‌کردم. - آره، عوض می‌کرد.
- من هیچ‌وقت پوشک‌هاشو عوض نکردم. - آره، عوض کردی.
من حتی یه بار هم پوشک‌هاشو عوض نکردم.
پدرم اینو توی ما جا انداخت که باید بتونید از خودتون محافظت کنید.
و اینجوری باید این کار رو انجام بدید.
ناپدری ادی، آقای لینچ، یه بوکسور بود.
می‌دونید که انضباط بوکسورها چقدر می‌تونه افسانه‌ای باشه.
اون از اون جور خانواده‌هاست.
برای بوکسور شدن، باید یه نژاد متفاوت از انسان باشی.
این یه عکس از منه که دارم به صورت علی مشت می‌زنم.
این رو می‌بینی؟
علی قهرمان منه.
اما یه شب به صورتش مشت زدم.
می‌دونی، علی می‌تونست یه کم چرت و پرت بگه.
هر از گاهی، علی خیلی چرت و پرت می‌گفت.
و می‌دونی، من به صورتش مشت زدم.
هیچ‌کس مثل محمد علی در تاریخ آمریکا نیست.
انگار به پریز برق وصل بود. یه نوری داشت.
اون فقط جلوی دولت ایستاد،
از چیزی که فکر می‌کرد درسته دفاع کرد.
و داشت ترکوند، و داشت فداکاری می‌کرد.
می‌دونی، 'لعنت بهش. اگه نتونم اینجوری داشته باشمش، پس من...'
'می‌تونید بگیرید... می‌تونید عنوانم رو، همه‌ی پولم رو ازم بگیرید.'
شما حتی در آمریکا به خاطر اعتقادات مذهبی‌ام از من دفاع نمی‌کنید،
و از من می‌خواهید بروم و بجنگم،
اما اینجا در خانه از من حمایت نمی‌کنید.
ما بچه های کوچکی بودیم که آن را تماشا می کردیم. من یک بچه کوچک بودم که آن را تماشا می کردم.
باراک اوباما داشت تماشا می کرد.
اپرا وینفری داشت تماشا می کرد. مایکل جردن داشت تماشا می کرد.
ما اولین نسل از سیاهپوستان موفق هستیم.
مثل اینکه ما اولین افراد نترس هستیم.
و من فکر می کنم این چیزی است که ما از علی گرفتیم.
من بزرگترین هستم.
حدود 12 یا 13 سالگی، شروع کردم به گفتن اینکه می خواهم مشهور شوم.
و بعد شروع کردم به گفتن، 'وقتی 18 ساله شوم، مشهور می شوم.'
این ورد من بود.
و من واقعاً، واقعاً، واقعاً، واقعاً با تمام وجود به آن اعتقاد داشتم.
مثل این بود که، ایده... 'اگر مشهور نشوی چی؟' مثل این بود که…
'داری از چی حرف میزنی؟ من دارم... من می خواهم مشهور شوم.'
من او را تشویق نکردم. اگر چیزی بود، او را دلسرد کردم.
گفتم، 'عجب، این چیزی است که او واقعاً می خواهد انجام دهد؟'
'و اگر موفق نشود چی؟ چی، من اینجا یک ولگرد خواهم داشت؟'
می دانید، من واقعاً نگران بودم زیرا او به چیز دیگری علاقه نداشت.
خانم ها و آقایان، آقای ادی مورفی.
یادم می آید وقتی برادرم می رفت و در یک دبیرستان برنامه اجرا می کرد،
یا می رفت دانشگاه هافسترا برنامه اجرا می کرد…
حالا کمی طعنه آمیز است که من در تلویزیون هستم زیرا از تلویزیون متنفرم.
من چیزی تماشا نمی کنم زیرا تلویزیون حال به هم زن شده است.
آیا تا به حال تبلیغات و چیزهای دیگر را در تلویزیون تماشا کرده اید؟
دیدن آن ها باعث می شود معده ام به هم بخورد…
می دانید، برنامه های کوچکی که او در اطراف منطقه اجرا می کرد،
و توانایی رفتن در مقابل تماشاگران و ابراز وجود
و خنداندن آنها، می دانید منظورم چیست؟
این برای من واقعاً شگفت انگیز بود، اینکه او آن... آن قدرت را داشت.
کاسبی بیرون می آید، و او واقعاً خوب است، او واقعاً باحال است، او می گوید،
'وقتی مادرت یک کاسه پودینگ ژله ای برایت می آورد، به او چه می گویی؟'
وقتی برای اولین بار شروع کردم، هیچ کاری نکردم که واقعاً به من مربوط باشد.
من 90٪ تقلید صدا بودم.
متشکرم. شما زیبا بودید. شب بخیر.
این آسان ترین راه ورود است. لازم نیست یک نمایش داشته باشید.
تنها کاری که باید انجام دهید این است که شبیه کسی صدا کنید.
بعد از یک یا دو سال که آنجا بودم و تقلید صدا می کردم،
شما شروع به به دست آوردن چیزهای خود می کنید و در آنچه هستید مستقر می شوید.
و تا زمانی که من... 17 ساله شوم،
من یک... می دانید، من یک نمایش دارم، و من، می دانید، یک کمدین هستم.
من اهل روزولت، لانگ آیلند هستم.
من در یک محله کاملاً سیاهپوست بزرگ شدم.
من این کار را کردم. آیا شما در یک محله کاملاً سیاهپوست بزرگ شدید؟
در یک محله عمدتاً سفیدپوست بزرگ شدید؟
ببینید، چون، مثل اینکه، ما تقریباً نیویورک را تسخیر کرده ایم، سیاهپوستان.
بهش فکر کن.
سفیدپوستان می گویند، 'هی، این خنده دار نیست.'
وقتی در دهه 70 در کلوپ ها با ادی روبرو شدید،
اون یه چهره عالی و یه لبخند فوق العاده داشت.
و بعدش همه اون اتفاقای دیگه، مثل یه معجزه بود.
درست وقتی فکر میکردی دیگه امنه که برگردی کویینز...
و به نظر من، اینکه اون اهل لانگ آیلند بود، خیلی عالی بود.
لانگ آیلند یه جورایی بی کلاس تره، میدونی؟
وقتی وارد رده های بالای این صنعت میشی، یه جورایی یه مزیت به حساب میاد.
بی کلاسیت رو حفظ کن، میدونی؟
بعدش وقتی 18 سالم شد، کمدین هایی که اون موقع بودن میگفتن:
فکر میکردیم وقتی 18 سالت بشه، معروف میشی.
من حدود یه سال اینطوری بودم.
بعدش سال بعدش، وارد 'پخش زنده شنبه شب' شدم.
چون اگه خدا میخواست سفیدپوست ها با سیاه ها برابر باشن،
همه یه دونه از اینا داشتن.
ادی از سال 1980 تو زندگی من بوده،
وقتی اولین بار چهرش رو تو 'پخش زنده شنبه شب' دیدم.
فصلی بود که بازیگرهای اصلی رفته بودن
و لورن مایکلز هم رفته بود.
و آدم های جدیدی رو آوردن.
استقبال خوبی ازش نشد چون برنامه اون موقع خیلی خیلی محبوب بود
تماشاگرا این طوری بودن که میدونی چیه؟ ما همون بازیگرای قدیمیو میخایم. و کون لقتون
تو خیابون راه می‌رفتی مردم این طوری بودن که کون لقت
فقط داد میزدند کون لقت
ادی تازه از دبیرستان اومده بود.
و خیلی خجالتی بود.
و خیلی... تو خودش بود.
ولی خیلی نترس بود.
من پسر نامشروع رونالد ریگانم.
میتونی این کلمه رو تو یه جمله استفاده کنی؟
'محله آقای رابینسون' و 'گومبی'.
من عاشق گومبی بودم. اون یه چیز خیلی لانگ آیلندیه...
من یه اجرای گومبی هم داشتم، در واقع.
من گومبی ام، لعنتی. با من اینطوری حرف نزن!
من عاشق ولوت جونز بودم.
من میخوام یه هرزه باشم.
هر تقلیدی، علی...
من بزرگترین مبارز تمام تاریخم.
کازبی...
واسه همینه که نوشیدنی گرفتم.
جیمز براون، 'جکوزی افراد مشهور'.
هی! تو جکوزی خیلی گرمه
خودمو سوزوندم
اون غرق شخصیت میشد،
مثل دانا کاروی یا مایک مایرز، تو اون سطح، درسته؟
اوه پسر! اوه! آخ!
آه!
و در عین حال، میتونه مثل بیل موری خودش باشه.
تو سال 1981، یه تحصیلات خوب به همون اندازه مهمه
که یه سطل استفراغ گرم همستر.
خیلی کم پیش میاد کسی هر دو تا حرکت رو داشته باشه.
وقتی هشت سالم بود... یه شب تا دیروقت بیدار بودم، و یادمه داشتم تماشا میکردم.
یادم نیست چه قسمتی بود، فقط یادمه، مثلا، تموم شد.
از خنده ریسه میرفتم. این یارو خیلی خنده دار بود.
و این یه جورایی تبدیل شد به یه عادت برای من و مادرم،
که اون منو آخر شب های شنبه بیدار میکرد،
و می گفتن، 'اون پسره که دوستش داری اومد.'
و اون اولین چیزی بود که باعث شد با هم صمیمی بشیم.
یادمه چیزی که واقعاً من رو تحت تأثیر قرار داد این بود که
تقریباً لازم نبود چیزی بگه.
و خنده دار بود.
وقتی گریم سفید می کنه و لباس می پوشه،
و میره بیرون تو خیابون،
و درباره اینکه مرد سفیدپوست بودن تو دنیا چه حسی داره، نظر میده…
من این طوری بودم که اوه... محشره
من 19 سالم بود.
خب، اون سال های دانشگاه من بود، من…
برنامه 'پخش زنده شنبه شب' مثل هاروارد برای بازیگران کمدیه.
تو واقعاً یه اعجوبه ای.
خیلی ممنون، فرانک.
و وقتی برای اولین بار نقش استیو واندر رو بازی کردم، اونا گفتن…
'اوه، این خیلی بی رحمانه است. چطور می تونه این کارو بکنه؟'
'خنده دار بود، اما خیلی بی رحمانه بود.'
و وقتی استیو اومد به برنامه 'پخش زنده شنبه شب'، دیگه این حرفو نزدن.
خیلی نادره که استیو به برنامه 'پخش زنده شنبه شب' بیاد.
خیلی خنده داره.
این بدترین تقلید صدای استیو واندر بود که تا حالا دیدم…
مشکلش چیه؟
شاید شش ماه اول،
هنوز تو اتاق خودم تو خونه مادرم بودم.
من با همون آرایش از برنامه برمی گشتم خونه،
چون فکر می کردم مردم تو قطار منو می بینن و می فهمن که تو تلویزیون بودم.
اونا نمی دونن تو تو تلویزیونی.
فقط شبیه یه بچه ای هستی که تو قطار آرایش کرده.
دیدن ادی تو 'پخش زنده شنبه شب'، لاغر…
اون موقع است که کمدین ها از همه خطرناک تر میشن، وقتی لاغر میشیم.
وقتی هیچی غذا نخوردیم. اون هنوز هیچی نخورده.
اون فقط لاغر و خیلی خنده داره.
اولین ملاقات واقعی ما تو یه استیک فروشی نزدیک 'پخش زنده شنبه شب' بود.
می خواستم باهاش درباره حرفه بازیگری صحبت کنم.
'این عالیه. کاری که داری می کنی فوق العاده است.'
'یه فرصت دیگه هم برات وجود داره.'
'نه به جای این، بلکه علاوه بر این. این زیبایی ماجراست.'
جف کاتزنبرگ رئیس تولید در پارامونت بود.
اون یه جورایی جوون ترین فرد اونجا بود.
دو هفته اول فیلم '48 ساعت'، می خواستن منو اخراج کنن
چون می گفتن، 'این جواب نمیده.'
و کاتزنبرگ بهشون گفت، 'نه. اخراجش نکنید. یه چیزی توش هست.'
و منو اخراج نکردن.
از اون موقع تا حالا با هم خوب بودیم.
وقتی فیلم '48 ساعت' اکران شد، فکر کردم یه فیلم موفقه.
فکر نمی کردم که قراره تو فیلم ها بازی کنم.
روکسان
تو اون صحنه اول، یه مرد سیاه پوست داره آهنگ 'روکسان' رو می خونه
انگار که یکی از اعضای گروه سوپریمز باشه.
- روکس... چراغ قرمز رو روشن کن - هاموند.
جوری داره میخونه انگار داره برای امریکن آیدل تست میده.
این همچنین لحظه ای است برای برافراشتن پرچم در یک فرهنگ و گفتن...
هاموند!
'من همه این چیزها هستم. من نسل بعدی هستم.'
شکمم داره قار و قور میکنه.
- بهتره بریم یه چیزی برداریم... - ما وقتی غذا می خوریم که من میگم.
هی، این دیگه مزخرفه.
این دیگه آخرین اخطاره، باشه؟ من الان غذا می خوام.
اگه خوشت نمیاد، منو برگردون به زندان ایالتی
و با شکم گرسنه و سیاهم خداحافظی کن.
وقتی فیلم '48 ساعت' اومد، یه چیز جدید بود.
بازیگر سیاه پوست در فیلم ها نقش مکمل رو داشت.
اما وقتی شروع به تماشای فیلم می کنی،
انگار بدون این یارو نمی تونه هیچ کاری انجام بده.
'حرکت بعدی ما چیه، زندانی؟'
'حالا چیکار کنیم، زندانی؟'
معلومه که این یه شب طولانی و لعنتی خواهد بود، زندانی.
لحظه متعالی ادی مورفی صحنه بار در '48 ساعت' است.
تو دیگه چه جور پلیسی هستی؟
می دونی من کی هستم؟ من بدترین کابوس لعنتی تو هستم، مرد.
من یه سیاه پوستم با نشان.
یعنی هر وقت دلم بخواد اجازه دارم حالتو بگیرم.
از نظر مفهومی، دیدن یه جوون سیاه پوست که اینو میگه، مثل یه آهنگ هیت میمونه.
فقط اون... فقط اون صحنه.
دلیل اینکه کارای من اینجوری گل کرد...
و من می خوام بقیه شما کابوی ها یه چیزی بدونید.
یه کلانتر جدید تو شهر اومده.
به این خاطره که اونا هرگز یه جوون سیاه پوست رو ندیده بودن
که بره و تو دنیای سفیدپوستا مسئولیت رو به عهده بگیره.
و اسمش رجی هاموند است.
شماها خونسرد باشین.
من وقتی وارد این کار شدم که هنوز افسانه های قدیمی هالیوود زنده بودن،
و من تونستم با یه سری از اون آدما، اون آدمای واقعی، ملاقات کنم،
اون آدمای فوق العاده با استعداد هالیوود که یه جورایی یه حرفه طولانی 50 ساله داشتن،
چون اونا در مورد من کنجکاو بودن.
اونا می گفتن، 'هی، من می خوام با اون کاکا سیاه ناهار بخورم.'
من با براندو و چارلتون هستون، سیناترا ملاقات کردم. من با همه اون آدما ملاقات کردم.
از طریق تماس اونا با مدیر برنامه های من.
این مثل این می مونه که من الان... اگه یه بازیگر 22 ساله یه فیلم بازی کنه،
و من بگم، 'هی، من می خوام ناهار بخورم... من می خوام با اونا ناهار بخورم.'
این اتفاق هرگز نمی افته.
من تصور می کنم برای این ستاره های قدیمی سینما،
اون نماد تغییر گارد بود.
تجارت نمایش داشت یه چیز دیگه ای می شد.
اون در خط مقدم اون بود.
اگه یه ستاره قدیمی سینما باشی، می بینی که آدما میان و میرن.
'این یکی یه دقیقه معروفه، یه دقیقه سرد.'
اما مرد، اون طوری به نظر می رسید که انگار دقیقا همون جاییه که...
اون طوری به نظر می رسید که انگار اون قرار ملاقات با سرنوشت رو داره.
و هر کسی که تا حالا سوار اون قطار شده بود، دقیقا می دونست به چی نگاه می کنه.
معلومه که می خوای با یه همچین آدمی ملاقات کنی.
ستاره بودن اونم توو 19 سالگی
قبل از اکران فیلم 48 ساعت. ما با ادی یک قرارداد واسه چند تا فیلم بستیم
و، می دونی، اون موقع، بی سابقه بود.
داری کلی پول در میاری.
اون یه مصاحبه با جانی کارسون انجام داد. جانی میگه، 'خب، ادی، بهم بگو،
با پولت چی خریدی؟'
حالا، میری بیرون و واقعاً... حسابی ولخرجی می کنی،
یا پس اندازش می کنی، یا...
چطوری با این قضیه کنار میای؟
"هی، آموس. یه نگاه به اون کت بنداز!"
نه، من نمی گفتم...
جفری کاتزنبرگ یه فیلمنامه برام می فرسته، و من اساساً 'جابه‌جایی' رو می خونم.
من نفهمیدم...
تا اینکه... حدود دو هفته قبل از فیلمبرداری،
که در واقع، فیلمنامه برای
ریچارد پرایور و جین وایلدر نوشته شده بود،
که چند تا فیلم رفاقتی ساختن که خیلی موفق شدن.
و ریچارد...
خودش رو به آتش کشید.
ریچارد پرایور، کمدین و نویسنده، در یک حادثه به شدت سوخت
شب گذشته در خانه اش در کالیفرنیا.
پرایور به پزشکانش گفته که از اتر استفاده می کرده
برای خالص کردن یه مقدار کوکائین که مخلوط توی صورتش منفجر شده.
و جف گفت، 'می خوام که ادی مورفی رو در نظر بگیری.'
و من، البته، گفتم، 'کی؟'
مشکلی هست، افسران؟
از همون لحظات اول که ادی داشت از خیابون میومد پایین
با اون اداهای آدم نابینا...
من می بینم!
من من... من می تونم... من پا دارم!
به نظر من، این نزدیک ترین فیلم به یه فیلم بی نقصه.
و فکر می کنم همه ما حسش کردیم و دیدیمش.
من چند شب پیش با دوستام رفتم فیلم 'جابه‌جایی' رو ببینم.
- شنیدم خیلی خوبه. - با بازی ادی مورفی و دن آیکروید.
و میری توی سینما و شروع می کنی به خندیدن،
و بعد اونا از اون چیزی که می خوای باحال تر میشن.
درسته؟ منظورم اینه که، از اون چیزی که می خوای باحال تره، و تو...
تو اون رو دیدی.
- اونا واقعاً باحالن. - آره. هی.
ولی خیلی خنده داره، مرد.
- این چیزیه که من می شنوم. - آره. من می خوام بکشمش.
ما یه استراحت می کنیم.
ریچارد پرایور خنده دارترین کمدین استندآپ در تاریخ این هنر است.
چند نفر تا حالا اسم فری بیس رو شنیدن؟
تا حالا شنیدی کسی منفجر بشه؟
چرا من؟
ده میلیون حرومزاده فری بیس می کنن. من باید منفجر بشم.
اخیراً،
چپل توی اون دنیاییه که، مثلاً،
یه جور خاصی انگشتش رو روش گذاشته و درک درستی از مخاطب داره.
و اون خیلی باهوشه.
و او واقعا... او به معنای واقعی کلمه...
همه رو به وجد آورد.
کمدی یک شکل هنری است.
البته تو دست هر کسی نیست، ولی مرد، اونایی که اینجوری باهاش برخورد میکنن،
اونا به معنای واقعی کلمه ارتعاش دارن، به نظرم...
میتونم اینطور استدلال کنم که یکی از بالاترین فرکانس های هنریه.
و ادی، هر مهارت و استعدادی که فکرشو بکنی یه کمدین بهش نیاز داره رو به وفور داره.
میدونی، من به اجرای استندآپ ادامه دادم، حتی با اینکه فیلم بازی میکردم و این چیزا.
دعواهایی که هیچکس خونه نیست و کلی خواهر برادر هست،
و تو سعی میکنی اونارو بکشی.
با چاقو دور خونه میدویدی و میگفتی...
اگه تو فیلادلفیا فیلمبرداری داشته باشم، وقتی داشتیم 'جابه‌جایی' رو میساختیم،
میتونم برم 'کمدی ورکس' و تمرین کنم.
و 'دیوانه' بیشتر چیزاییه که تو این سالها جمع کرده بودم.
'دیوانه' یه انرژی خاصی داشت، یه انرژی جنون آمیز دورش بود.
و واقعا یه جورایی حس و حال یه کنسرت راک رو داشت.
به خاطر همینه که کت و شلوار چرمی و این چیزا پوشیده بودم،
سعی میکردم مثل الویس اینور و اونور برم.
ادی مورفی!
اون طرز نگاه ما به کمدی رو تغییر داد.
کمدین ها معمولا جذاب نیستن.
مخصوصا، اگه بخوایم سنتی صحبت کنیم، تا اون موقع.
خیلی ناجورن. بعضی وقتا یه جورایی وحشی ان.
خانم ها عاشقش بودن.
و میدونی، حس میکنم روش کراش داشتم
تو کل این مدت، میدونی.
و شاید از همونجا شروع شد، با اون کت و شلوار چرمی قرمز.
فوق العاده بود.
واضحه که اون تو اون لباس چرمی قرمز، جذاب ترین آدم دنیا بود.
ولی آخه چرا؟
اون چرم قرمز افتضاح بود.
ولی همین باعث شده بود خیلی عالی باشه.
و مهم نبود چه اتفاقی داشت می افتاد، وقتی مرد بستنی میومد، همه چی متوقف میشد.
داشتی تیله بازی میکردی و اینا، که یهو میشنیدی...
بستنی!
بستنی! مرد بستنی داره میاد!
بابام کل دوران بچگیم تو 'بریرز آیس کریم' کار میکرد، ما یه...
انقدر بستنی داشتیم که اصلا دیگه نمیخوردیم.
مثلا مجبور بودی بستنی رو بندازی دور، چون فریزر سوخته میشد.
ولی اولش... من تا 13 سالگی به فکر وارد شدن به شو بیزینس نیفتاده بودم
یا کمدین شدن.
تا قبل از اون، من... میخواستم یه کامیون بستنی 'مستر سافتیز' داشته باشم.
میخوای یه لیس بزنی؟ سرکاری.
بستنی میخوای؟ بستنی میخوای؟
اون ایده اجرای شخصیت روی صحنه رو به بالاترین سطح ممکن رسوند.
نمیتونی...
وقتی ادی مورفی یه داستان تعریف میکرد، حس میکردی خودت اونجا بودی.
مادرم مثل کلینت ایستوود بود، فقط با دمپایی.
اگه گند میزدی، مادرم میومد تو اتاق و میگفت...
وقتی منو تو 'دیوانه' میبینی که دارم درباره خونوادم و اینا حرف میزنم،
این بعد از سال ها و سال ها انجام دادنش است.
چرا بستنی رو از روی زمین خوردی؟
من اصلا بستنی نخوردم...
استندآپ، همونطور که میدونید، صمیمیه.
پدرم وسط بساط کباب پامیشد و میگفت: 'این خونه منه.'
'میدونید چیه.'
'و اگه خوشتون نمیاد، گورتونو گم کنید برید بیرون.'
میتونستم توی مدیسون اسکوئر گاردن باشم،
ولی وقتی شروع کردم به تقلید بابام وقتی مست بود،
میتونستی صدای خنده مادرم رو توی جمعیت 20000 نفری بشنوی.
'و هی...'
'اگه خوشت نمیاد، برو به جهنم.'
و چیزایی که درباره پدرم میگفتم باعث شد پدرم دیگه نوشیدنی نخوره.
اون میگفت: 'من این شکلی ام؟' منم میگفتم: 'آره، این شکلی هستی.'
اون دیگه... دیگه نوشیدنی نخورد.
من یه طرفدار بزرگ ادی مورفی بودم... بخاطر،
میدونی، شرک، دکتر دولیتل، و همه این چیزا وقتی 8 سالم بود.
و پدرم تو 11 سپتامبر فوت کرد.
مامانم منو برد به یه مغازه تو پاساژ که دی وی دی و سی دی داشت،
و ادی مورفی، دلیریوس، اونجا بود.
من گفتم: 'این چیه؟ باحال به نظر میرسه، و میتونه سرگرم کننده باشه.'
ما داشتیم، مثلا، اون...
مثل یه سابربن قدیمی بود که اون دی وی دی پلیرهای تاشو رو داشت.
و، آم، بلافاصله، میدونی،
'گمشو، خفه شو...' میدونی، 'لعنت به تو.'
و مامانم گفت: 'اوه، چی خریدی؟'
و من از خنده ریسه میرفتم.
و اون گفت، 'تو نمیتونی این یا هیچکدوم از اینا رو ببینی.'
و من گفتم: 'خواهش میکنم.' من دارم میخندم. و فکر کنم دید که دارم لذت میبرم.
و... تو زمانی که واقعا نبودم.
و اون گفت، 'تو میتونی این چیزا رو ببینی
به شرطی که تکرارشون نکنی یا به کسی نگی.'
و این یه جور پیمان کوچیکی بود که بستیم. و اون منو به روی همه چیز باز کرد.
اگه من لبرون جیمز باشم، اون پوستر مایکل جردن روی دیوارم بود.
میدونی، چیزی که ریچارد پرایور میتونست برای اون باشه...
و من کارای ریچارد پرایور رو میدونستم، ولی ریچارد...
من تا وقتی بزرگتر نشدم از کارش قدردانی نکردم.
ادی برای من آماده به کار بود. روحیه نحوه اجراش،
تقلیدها، مسخره بازیاش.
اون یکی پسره اونجا چند سالشه؟
اوه، حالا دیگه گند زدید.
فکر کردید من میخوام اینجوری بگم، 'اوکی'، و همه اون مزخرفات، درسته؟
نمیدونستید میخوام بگم، 'کیرای ما اینقدر بزرگه!'
اون بچه قراره اینجوری از خواب بیدار شه،
'کیرای سیاهپوستا دارن میان منو بگیرن، مامان!'
ریچارد، وقتی میخونی چه حسی داری،
'ادی مورفی قراره یه ریچارد پرایور دیگه بشه'؟
یا، 'مراقب باش ریچارد پرایور، ادی مورفی داره میاد'؟
عصبانی.
آره.
می دونی، نه، خوشم نمیاد. اصلا ازش خوشم نمیاد.
مردم میگن اون ریچارد پرایور جدیده.
داری راجع به چی زر میزنی؟
ریچارد اینجاست، و هیچوقت یه ریچارد پرایور جدید وجود نخواهد داشت.
یه مرد دیگه خواهد بود.
اون سندروم،
اون تمایل به در انداختن
سیاهپوستا به جون همدیگه
و اینطور نشون دادن که انگار فقط یه فرصت وجود داره...
و اگه یکی از شماها بخوادش،
باید برین تو کولوسئوم و اون یکی رو نابود کنین. میدونی؟
هیچ دو تا کمدین سفیدپوستی، منظورم اینه که...
بذارین اینجوری بگم.
جف راس و هاوی ماندل هیچوقت به این فکر نکردن که
یا منم یا اون.
این حرفا رو از کجا میاری؟ 'همه جا هست. یا منم یا اون. میدونم.'
و قضیه همین بود. سال ها اینجوری بود، میدونی...
یکی یکی به دست میاوردن، میدونی،
محبوبیت عمومی و تو فیلم های بزرگ بازی میکردن.
تو دهه 60، سیدنی پواتیه بود.
بعدش ریچارد تنها کسی بود که مرد شد.
و اون تنها سیاهپوستی بود که یه مدت تو بیشتر فیلما بود.
بعد از من، سیل بندها شکسته شد.
ادی مورفی یه ستاره در حال ظهور به حساب میومد.
ولی تو اون روزا، یه بازیگر آفریقایی-آمریکایی
هیچوقت بیشتر از 20 یا 25 میلیون دلار فروش نداشت.
و اون ریچارد پرایور بود، به تنهایی.
بنابراین ریسک بزرگی بود که ادی مورفی رو تو پلیس بورلی هیلز بذارن.
ما دیگه گول موز تو اگزوز رو نمیخوریم.
شما دیگه گول موز تو اگزوز رو نمیخورین؟
باور عمومی این بود که جواب نمیده...
- گورتو گم کن از اینجا. - نه، نمیتونم.
و بعد ببین چه بلایی سر فیلم اومد.
به مدت 14 هفته شماره یک بود،
که یه چیز بی سابقه است.
من پلیس بورلی هیلز رو دیدم
سه بار تو روزی که اکران شد.
انگار که نمیخواستیم از سینما بریم بیرون. 'هی، بیا دوباره ببینیمش.'
'نه، بیا دوباره ببینیمش.' من سه بار تو یه روز دیدمش.
ادی مورفی تو اون فیلم از همه باهوش تر بود. اون یه آدم زرنگ اهل دیترویت بود...
و اون به معنای واقعی کلمه از اون آدما جلو زد،
نه فقط تو لحظه های خنده دار،
بلکه تو لحظه ای که... تو استریپ کلاب با اون مرداست، درسته؟
و اون پیش خودش می‌گفت: «آره.»
'اون پسره رو اونجا با اون ژاکت میبینی؟'
'پوشیدن اون ژاکت یکم عجیبه، درسته؟'
'مواظب پشت سرم باش.'
- تو عوض شدی، مرد. - دارم بهت میگم برگرد.
اگه برنگردی، مغزتو میپاشونم بیرون.
پلیس. تکون بخوری میکشمت.
اگه اون صحنه رو ببینی، از هر ستاره اکشنی که تا حالا دیدی بهتره.
و نوع رفتارش با اون موضوع... و درست قبلش، تو رو از خنده منفجر کرده بود.
همه چی تحت کنترله.
اینم ادی مورفی، تقریباً یهویی.
یه صحنه تو فیلم پلیس بورلی هیلز هست که اون داره تو خیابون رودئو قدم میزنه.
از کنار اون آدمایی که لباس چرمی پوشیدن رد میشه.
شروع میکنه به خندیدن بهشون.
با خودت فکر میکنی، 'داری به آدمایی که لباس چرمی پوشیدن میخندی؟'
و این کار ریاکارانه به نظر نمیرسید، چون اون تو اون لحظه بود.
این یه بازی واقعیه از نظر اینکه اون شخصیت چه جور آدمیه.
اما در واقع ادی مورفی داره یه جورایی خودشو دست میندازه.
منظورم اینه که تو اون لحظه اتفاقات زیادی داره میفته.
این یه لحظه خیلی پیچیده تو فرهنگ عامه است.
چه زندگی ای داشتم.
اوه، مرد.
دریک لارنس. اون همون کسیه که...
تو فیلم پلیس بورلی هیلز، یه صحنه هست که من دارم تو خیابون راه میرم...
و من شنیدم که خبرنگارا و بقیه مردم میگن...
'آره، اون لحظه جالبیه
چون ادی مورفی داره به ادی مورفی میخنده.'
اصلاً اینطوری نیست. من به خودم نمیخندم.
دریک یکی از اون آدما بود، و از کنارم رد شد.
و وقتی داشت رد میشد، یه قیافه عجیب غریبی گرفت.
و من داشتم به اون قیافه ای که اون گرفت میخندیدم.
من به خودم نمیخندیدم. من داشتم به دریک میخندیدم.
و اون اینجاست.
کاری که من آخرش انجام دادم، دیدگاه نسبت به بازیگرای سیاه پوست رو تغییر داد.
اونا منو دیدن، و موفقیت جهانی رو دیدن.
و اونا با خودشون گفتن، 'هی... پس، یه آدم سیاه پوست میتونه جهانی باشه؟'
مثلاً، 'آره.'
و اینجوریه که مورگان و دنزل و همه اون آدما سر و کله شون پیدا میشه.
اونا بعد از کارای من اومدن.
سم، اسپایک لی، همه اونا.
من اون زمینه روانی بودم
که... برای همه اتفاقایی که بعد از من افتاد لازم بود.
فکر میکنم ادی بخشی از این موج...
یه عطش تو فرهنگ برای یه جور تجربه سیاه پوستی
که مربوط به یه گروه از جوونایی میشد که هنوز کسی ازشون حمایت نمیکرد.
به جز مایکل جکسون،
پرینس، ویتنی هیوستون و ادی، همه یه جورایی اینطوری وارد صحنه شدن.
و این چهار جوان سیاهپوست دنیا رو تغییر دادن.
نه فقط فرهنگ آمریکا، اونا دنیا رو تغییر دادن.
در حال حاضر در فیلمی به نام پلیس بورلی هیلز بازی میکنه، لطفاً خوش آمد بگید به...
ادی مورفی.
ادی، موفقیتی که تو تو یه دوره خیلی کوتاه به دست آوردی
از اون چیزاییه که من...
اصلاً یادم نمیاد این اتفاق قبلاً برای کسی افتاده باشه.
اون غالب شد، و همه ما اون رو میخواستیم.
همه ما فیلم بزرگ و خنده دار رو میخواستیم، و همه ما اون سبک زندگی رو میخواستیم.
هیپ هاپ هنوز اصلاً چیزی نبود.
ورزشکارا اون پولی رو که الان درمیارن، اون موقع درنمیاوردن.
ادی، تو اون زمان، تو یه فضای خیلی خاصی نفس میکشید.
ادی مورفی تقریباً یه هفته است که تو بوفالو بوده.
بیشتر اون زمان توی استودیوی ضبط ریک جیمز سپری شد.
قرار بود فقط آخر هفته برم برای ضبط آهنگ.
توی خونه ریک برف گیر کردم و حدود دو هفته موندم.
دختر من همیشه میخواد مهمونی بگیره
همیشه پارتی، همیشه پارتی.
درباره حرفه موسیقی خودت بگو.
چیزی که اتفاق می افته اینه که، بعد از یه مدت، شروع می کنی به...
فکر کنم غرورت دیوونه میشه، و میگی، مثلا، 'من می تونم هر کاری انجام بدم.'
و آدم هایی داری که برات کار می کنن،
و حقوق می گیرن، پس شروع می کنن به گفتن، 'تو می تونی هر کاری انجام بدی.'
هیچکس به اندازه ما تو دهه ۸۰ خوش نگذروند.
هیچکس.
جشن تولد ۲۱ سالگی‌مو توو "استودیو ۵۴" گرفتم.
یول براینر از فیلم ده فرمان، با زنش بود، و گفت:
'دوست داری با من و زنم به آپارتمانم برگردی
و مهمونی بگیریم؟'
و من گفتم، 'نه، من خوبم. من...'
و وقتی بزرگتر شدم فهمیدم، گفتم، 'مهمونی؟ اون می خواست...'
زنش داشت لبخند می زد. من گفتم، 'اون می خواست من با زنش بخوابم؟'
به خودم گفتم چه غلطا...؟
وقتی بزرگتر شدم بهش فکر کردم و اینجوری بودم که...
و حالا آرزو می کنم که رفته بودم. داستان بهتر تموم می شد اگه، می دونی،
'آره، من به خونه یول براینر برگشتم و با زنش خوابیدم.'
'اون داشت منو تماشا می کرد که داشتم زنشو میکردم ...داشت می گفت، 'و غیره، و غیره...'
و غیره، و غیره، و غیره.
رفیق، این خیلی زیاده. ادی مورفی بودن در دهه 80.
خیلی زیاده. پوشیدن یه کت و شلوار چرمی قرمز، مثلا، قبل از...
این یه چیز خیلی عجیبه.
صفحات همه قهوه ای هستن. انگار میگه، 'تو چند سالته؟'
انگار... وای خدای من، به اون دندونا نگاه کن.
'از کمدین استندآپ تا نماد متفاوت پرده بزرگ.'
این چیزیه که اونا گفتن. من نگفتم. این چیزیه که اونا گفتن.
همونجا ببین، 'نماد متفاوت پرده بزرگ.'
وقتی ادی موفق شد، زندگی همه تغییر کرد.
چارلی در ارتش بود.
اون به خونه برگشت، و شروع کرد به کار کردن به عنوان محافظ برای ادی.
من شروع کردم به کار کردن، می دونی، با برادرم.
- تو محافظ بودی؟ - من رئیس محافظ ها بودم.
چیزی درباره محافظت می دونستی؟
نه، من می دونستم که بهتره با برادرم در نیوفتی، این تمام چیزی بود که می دونستم.
همین... این تمام چیزی بود که می دونستم.
وقتی این طرح رو توی برنامه چپل انجام دادیم...
"چارلی مورفی، داستان های واقعی هالیوود،"
پیدایش اون زمانی بود که چارلی فقط داستان های دیوانه وار رو موقع ناهار تعریف می کرد.
ما داریم میریم بالا به قسمت VIP، می دونی.
دارم اطرافمو نگاه می کنم و می بینم کی اونجاست، و به دخترا و همه چی نگاه می کنم،
و یه دفعه، شنیدم یکی گفت، 'چارلی مورفی!'
کوکائین چه کوفتیه.
اون طرح ریک جیمز توی برنامه چپل،
یه چیز سورئال برای من داشت وقتی که اونارو تماشا کردم
چون فکر می کردم اونا خیلی خنده دارن.
ولی بعدش گفتم...
ولی این، مثلا، فقط یه شب توی زندگی منه.
می دونی، این... و هر شب اونجوری بود.
خنده داره، وقتی با ریک جیمز و اونا توی دهه 80 می گشتم،
وقتی شروع می کردم به دیدن آدم های خاصی که وارد اتاق می شدن،
و می دونی چه اتفاقی قراره بیفته،
اونا آماده می شدن برن یه اتاق دیگه... منم رفتم.
من هیچوقت در این مورد کنجکاو نبودم.
هیچوقت نخواستم برم اونجا، چک کنم یا هیچ چیز دیگه.
من فقط باهاش همراه نبودم.
اگه یه وقت ادی رو بیرون ببینید، اون کسی نیست که بخواد تو جمع خودنمایی کنه.
خیلی درونگراست. اون ته اتاق با یه نوشابه میشینه.
وقتی 19 سالم بود، سال اولم تو 'پخش زنده شنبه شب' بود،
با جان بلوشی و رابین ویلیامز رفتم یه بار بلوز.
اونا یه کم کوکائین روی میز گذاشتن،
و من اونجا وایساده بودم با، می دونی، دو تا قهرمان.
حتی کنجکاو هم نبودم. فقط باهاش همراه نبودم.
من هیچوقت حتی کوکائین رو امتحان نکردم یا لمس نکردم یا یه همچین چیزایی.
من نوشیدنی نمی خورم. سیگار نمی کشم.
من تا 30 سالگی لب به سیگاری نزدم... اولین بار تو 30 سالگی سیگار کشیدم.
اولین بار ادی مورفی رو تو 'د کامیک استریپ' دیدم.
فکر کنم یه کت و شلوار چرمی پوشیده بود،
با کل خدم و حشمش.
اونا اجازه می دادن اگه بعد از تموم شدن نمایش صندلی ها رو جمع می کردم، برم روی صحنه.
صاحب باشگاه منو به ادی معرفی کرد،
و ادی گفت، 'کی میری روی صحنه؟'
و من گفتم، 'امشب نوبت من نیست.'
و بعد ادی گفت، 'خب، نفر بعدی تو میری.'
و من اجرای خیلی خوبی داشتم، و اون خیلی بلند خندید...
اینکه راک می تونست با ادی حرف بزنه، ما فقط اینجوری بودیم که،
'بعدش چی گفت؟'
'و بعد تو چی گفتی؟ و بعد...'
می دونی، فقط... خیلی هیجان انگیز... خیلی هیجان انگیز بود که...
آره، اون... قطعا برای ما مثل الویس بود.
من دقیقا باهاش بودم...
از این تئاتر به اون تئاتر می رفتیم،
تماشا می کردیم که تماشاگرا به 'Raw' می خندیدن.
منظورم اینه، 'Raw' یه... لعنتی...
یه... منظورم اینه، 'Raw'... وای!
خیلی از مردم از کشورهای دیگه هستن که فیلم های منو می بینن و میان
به ایالات متحده چون نیویورک یه جورایی یه جای توریستیِ.
و اونا HBO دارن، 'Delirious' رو می بینن، و نمی تونن انگلیسی حرف بزنن،
و سعی می کنن کار منو انجام بدن، و تنها چیزی که دارن فحش هاست.
من خارجیان زیادی از سرتاسر دنیا دارم که میان و میگن، 'ادی مورفی!'
'فاک یو!'
اولین بار صداشو تو اتاق نشیمنمون شنیدم.
'فاک یو، ادی!'
و پدرم داشت 'Raw' رو روی نوار VHS تماشا می کرد.
و به نوارش دست نزنید. 'هیچکس به نوار من دست نزنه.'
و بعدش دیگه قایمکی می دیدمش.
منظورم اینه، ارتباطات، بیاین روراست باشیم، منظورم اینه، ،
من دوست دارم با کسی در ارتباط باشم که عاشقشم،
ولی من با هیچکس عشق بازی نمی کنم. من میرم تو تخت...
من میرم تو تخت...
من میرم تو تخت... خب، بهش فکر کن.
وقتی میری تو تخت، ترجیح میدی یکی بگه، 'بیا عاشقی کنیم'؟
یا پشت سرتو بگیره و بگه، 'منو حسابی بکن'؟
به یه شکل عجیب، اون یه جورایی همون کارکرد رو داشت
تو ذهن یه بچه جوون که هیپ هاپ داشت، از این نظر که،
اون آهنگی که تو ماشین گوش میدی قبل از اینکه بری تو جلسه،
بهت اون حس برتری یا اون اعتماد به نفس رو میده.
ادی هم همینه.
اون باعث میشد حس کنم باحالم یا دلم بخواد باحال باشم.
یا اینکه هیچوقت هیچی به قهرمان کمدی آسیب نمیزنه.
اون اینطوری بود.
با هیجان دویدم تو خونه تا با بیل صحبت کنم،
و تلفن رو برداشتم، و بیل خیلی رک باهام حرف زد.
گفتم، 'سلام، آقای کازبی؟' و میشنوی،
'من میخوام باهاتون صحبت کنم...'
'...درباره بعضی از کارایی'
که تو برنامه‌تون انجام میدین.'
یادمه با برادرم هر روز بعد از مدرسه میرفتیم سینما
و 'راو' رو تماشا میکردیم.
عجیب بود، چون همون سال بود که من شروع کردم به استندآپ کمدی،
و همون موقع بود که اون متوقف شد.
هیچوقت لحظه ای نبود که بگم، 'من الان استندآپ اجرا نمیکنم.'
یه جورایی کم کم متوقف شد.
میدونم که دیگه اونقدرها سرگرم کننده نبود،
و به همین خاطر دیگه مثل قبل به کلاب ها نمیرفتم، و...
آره، یادمه به جایی رسیده بود که انگار نمیشد چیزی نوشت.
مثلا، اگه تو یه کلاب اجرا میکردم،
روز بعدش تو روزنامه مینوشتن که من تو یه کلاب بودم
و درباره چی حرف میزدم، و همون موقع هم نقدش میکردن،
و انگار یه چیزی بود که فقط... یه تیکه کوچیک از یه ایده بود.
و یادمه از اون حس خوشم نمیومد، واسه همین دیگه اونقدرها تمرین نمیکردم.
و بعد فقط بزرگتر و بزرگتر شد...
و قبل از اینکه بفهمیم، میدونی، دهه ها گذشته بود.
مردا با علائمی مثل، 'ببخشید دکتر،' میرن مطب دکترا
یعنی چی وقتی میری دستشویی و، اوم...
از بدنت آتیش میزنه بیرون؟'
هر از گاهی، دارم کانال ها رو عوض میکنم، و یه چیزی از خودم میبینم.
انگار من نیستم وقتی 'راو' یا 'دیلیریوس' رو میبینم.
انگار... خب، میدونم که منم چون دارم نگاش میکنم.
ولی حس میکنم یه آدم دیگه است.
همه، میدونی، دائما...
شنیدم یکی داشت توصیفش میکرد مثل... مثل شعله روی شمع.
دائما در حال تغییره.
و ما هم همینطور.
گفتم اگه یه روز دوباره استندآپ اجرا کنم، یه عروسک بیل کازبی میگیرم
و یه عروسک ریچارد پرایور، و میشینم، و اونارو میذارم کنارم،
و یه جورایی یه مکالمه بین این دوتا راه میندازم، و خودم وسطشونم.
حداقل ده دقیقه جوک خوب ازش درمیارم.
ادی هیچوقت از خلق کردن دست نمیکشه.
تو خونه اش قدم میزنم، و چیزایی میبینم که رو کاغذ نوشتن.
واسه همین میگم، داره بهش فکر میکنه.
هر وقت ایده ای به ذهنم می رسید، تلفن رو برمی داشتم و می گفتم: 'اوه، آره... راه، راه...'
و در طول سال ها، می دونی، چیزهای زیادی به دست آوردم، خیلی چیزها، انگار که...
تنها کاری که باید انجام بدم اینه که تلفنم رو چک کنم و بگم: 'آره، این می تونه یه تیکه خوب باشه.'
بنابراین انجامش سخت نخواهد بود.
تو یه کمدینی. تو نرمال نیستی.
تو دنیا رو اصلا به همون شکل نمی بینی.
تو اینجایی، اما یا داری از بین چیزها نگاه می کنی
یا دیدگاهت بالاتر از دنیای زمینیه،
و داری از بالا بهش نگاه می کنی.
حس شوخ طبعی در نهایت فقط یک حس دقیق از تناسبه.
آه، فرد بامزه اول متوجه چیزها میشه.
وقتی وارد یه اتاق میشی، آدم بامزه می فهمه،
'هی، اینجا سرده.' یا 'این چه بوییه؟'
یه ماشین جلوی من میاری، یه ماشین کاملا نو از نمایشگاه،
و اگه یه خراش کوچیک روش داشته باشه، اونو جلوی من میاری،
چشمم مستقیم میره روی خراش، 'هی، اینجا یه خراش کوچیک داری.'
وقتی بچه بودم اون وسواس فکری رو داشتم. نمی دونستم چیه.
می رفتم و اجاق گاز رو توی آشپزخونه چک می کردم
و مطمئن می شدم که همه گازها توی آشپزخونه بسته است. درسته؟
و حدود، می دونی، پنج دقیقه دراز می کشیدم و دوباره بلند می شدم
و دوباره به آشپزخونه برمی گشتم و دوباره به اجاق گاز نگاه می کردم و همه گازها رو چک می کردم.
بعد دوباره به تخت برمی گشتم و حدود پنج، ده دقیقه اونجا دراز می کشیدم،
و بعد دوباره بلند می شدم و می رفتم بهش نگاه می کردم و به اجاق گاز نگاه می کردم
و مطمئن می شدم که همه گازها بسته است.
بعد دوباره به تخت برمی گشتم، ده دقیقه دیگه دراز می کشیدم و دوباره بلند می شدم...
و این کار شاید حدود یک ساعت طول می کشید.
و من این کار رو هر شب انجام می دادم.
هر شب. و فقط می گفتم، 'این فقط یه جور کثافت کاری عجیبه که من انجام میدم.'
مادرم، هیچ کس نمی دونست این اتفاق داره می افته.
و من یه صدای احمقانه در می آوردم.
من اینطوری می کردم... اه-ام-ام، و همیشه این کار رو می کردم.
این احمقانه است.
آه-ام، آه-ام.
نشستی اونجا تلویزیون تماشا می کنی، و میگی... آه-ام، آه-ام.
بعد یه روز داشتم اخبار تماشا می کردم، و یه چیزی در مورد وسواس فکری گفتن،
و اینطوری بود، 'اوه، این همون چیزیه که من... من دارم یه همچین کثافت کاری هایی می کنم.'
گفتم: 'اوه.' مثل این بودم: 'اوه، بیماری روانی؟'
مثل این بود: 'چی؟ من...'
و وقتی دیدم که این، یه جور کثافت کاری بیماری روانی بود،
کاری کردم که دیگه انجامش ندم.
مثل این بود: 'من دیگه... من دیگه این کار رو نمی کنم.'
'فکر می کردم عجیبم. نمی دونستم یه جور بیماری روانی دارم. لعنت بهش.'
'من هیچ بیماری روانی ندارم. بیماری روانی، کشک.'
و خودم رو مجبور کردم که دیگه انجامش ندم.
هنوزم هر شب گاز رو چک می کنم.
اما هر از گاهی، دو بار چکش می کنم،
و میگم، 'نه، حرومزاده، تو دوباره اون کثافت کاری رو شروع نمی کنی.'
'گورتو گم کن برو بخواب.'
فکر کنم، یه کم بیشتر از قبل بدبین شدم.
در هر... اجتماعی، یه کم بیشتر بدبینم،
از لحاظ احساسی، کمی بیشتر بدبین هستم و، اوم…
از این چیزها زیاد داری.
اما موفقیت و قدرت یه جورایی آدم رو منزوی می کنه،
و آدم گیج میشه چون شروع می کنه به فکر کردن که، می دونی،
اگه من اینو و اونو داشته باشم، و بتونم این کارو و اون کارو انجام بدم،
چطور میشه که همیشه خوشحال نیستم؟'
بعد می فهمی که هیچ کس همیشه خوشحال نیست.
چی کم داری؟
نمی دونم. دوست دارم یه خانواده داشته باشم. دوست دارم ازدواج کنم.
و دوست دارم یه کم ثبات عاطفی تو زندگیم داشته باشم.
تو اتوبوس تور هستم، و تازه با این دختره بهم زدم،
و مکالمه تو اتوبوس این بود، می دونی،
'چه خوب می شد یه دختری رو ملاقات می کردم که نمی دونست من یکی از چهره های معروفم.'
و بله، بله، بله.
و اینجوری بود که ایده اومدن به آمریکا شروع شد.
من زنی رو می خوام که هم ذهنم رو تحریک کنه هم جسمم رو.
کجا همچین زنی رو پیدا می کنی؟
در آمریکا.
صبح بخیر، همسایه های من!
هی، گمشو!
آره! آره!
تو هم گمشو!
ایده این بود زندگیش،
و پیچیدگی های پیدا کردن عشق واقعی در یک سطح صادقانه.
هی پسر. چرا اینقدر نگران ظاهرت هستی؟
خب، من دارم سعی می کنم توجه یه خانم جوون رو جلب کنم.
آها…
من سال ها با ریک بیکر کار کردم.
بنابراین وقتی می خواستم ادی نقش یه پیرمرد یهودی رو بازی کنه،
می دونستم ریک می تونه این کارو انجام بده.
ستاره اون فیلم کیه؟
یه پسر جوونه به اسم ادی مورفی، فکر کنم.
اوه، خدای من. ازش متنفرم.
همون بچه پررو؟
- آره، همونه. - اوه، اون افتضاحه.
اون افتضاحه.
اون نمی تونه بازی کنه.
دهن کثیفی داره.
و زشته.
وقتی یه صدا یا یه شخصیت رو می گیرم،
جوری که صدام در میاد، می تونم کاملا از دستش بدم.
هیچ نشونه ای از صدام نیست.
لعنتی درست میگی!
شخصیت ها مثل آدم های واقعی هستند.
چه حس خوبی داره امشب اینجا بودن. چه…
یه دست برا خودتون بزنید. شما خیلی دوست داشتنی هستید.
من همیشه طرفدار فیلم های گریم بودم.
یه گریم هایی هست، که تبدیل میشن به یه آدم دیگه.
من همیشه به چیزهایی شبیه به این جذب می شدم.
و من اون چیزها رو بارها و بارها و بارها و بارها تماشا کردم.
گوژپشت نتردام فیلمی بود که من در بچگی همیشه تماشا می کردم.
'من یک مرد نیستم.'
'من یک هیولا نیستم.'
'من تقریباً به اندازه مرد توی ماه بی شکل هستم.'
این زیباست. این چیه، مخمله؟
وقتی ما فیلم اصلی سفر به آمریکا را ساختیم،
در مهمانی بعد از اکران، جسی جکسون به سمت من آمد،
و گفت: 'هی، می خواستم ازت تشکر کنم
به خاطر اینکه حواست به بازیگران سیاه پوست مسن تر بود،'
آنها را در فیلم قرار دادی و به آنها فرصت دادی
چون آن بچه ها قراره ستاره بشن.'
من گفتم: 'درباره چی حرف می زنی؟' او گفت: 'اون بچه ها توی آرایشگاه،
آنها خنده دار هستند، و آن بچه ها به خاطر این فیلم مشهور می شوند.'
من گفتم: 'لعنتی، اون من بودم.' او گفت: 'چی، اون تو بودی؟'
'حالا باید دوباره برم فیلم رو ببینم.'
اگر مردی می خواهد محمد علی صدا شود،
لعنت بهش، اینجا یک کشور آزاد است،
شما باید به خواسته او احترام بگذارید، و آن مرد را محمد علی صدا کنید.
من یادمه که او در محوطه استودیو پارامونت قدم می زد،
و او در نقش پیرمرد،
و هیچ کس مزاحمش نمی شد یا به سمتش نمی آمد،
و او می توانست آزاد باشد.
خیلی سخته که از این نوع شهرت جون سالم به در ببری
که ادی داشته و دارد.
من الان سه یا چهار بار این رو با افراد تجربه کردم،
ام... جایی که آنها پسر هستند،
و بعد بوم، آنها سوپراستار می شوند.
آن سوپراستار شدن، شما فقط ارزش زیادی پول پیدا می کنید،
و مردم از جهات مختلف به سمت شما می آیند.
به چه کسی اعتماد می کنید، می دانید؟
'مورفی ارزش های طبقه متوسط ​​محکمی دارد،
اما از طرفی دیگر، او خیلی مغروره که خودش رو نابود کنه.' جان لندیس.
درسته.
این خیلی زیاده که... به هیچ وجه نمی تونم... در نابودی خودم دست داشته باشم.
من فکر می کنم شهرت...
او رابطه ای از جنس عشق و نفرت با آن داشت.
اون عاشق انرژی طرفدارا بود
از طرفی باعث آسیب پذیری تو هم میشه
شهرت بزرگتر از هر ماده مخدری است.
شنیدن فقط اینکه چقدر منو دوست داری
و چقدر من عالیم،
این می تواند بیشتر افراد را تکان دهد، و این کار را کرده است.
مایکل و پرینس و ویتنی،
وجود داشت... طبیعت خود تخریبی داشتند.
بزرگترین نعمت من...
بزرگترین نعمت من استعداد کمدی من نیست.
بزرگترین نعمت من، ام...
اینکه من... خودم را دوست دارم،
و من می دانستم که می خواهم چه کار کنم خیلی، خیلی زود.
و به همین دلیل من در هیچ تله ای نیفتادم
چون در... در ریشه...
در ریشه همه چیز، من خودم را دوست دارم.
می‌دونی، بهترین رپرها مثل بیگی و توپاک، اون آدما تو دهه بیست زندگیشون مردن.
معلوم نیست چی میشدن. میدونی...
بزرگترین موفقیت در شو بیزنس، قبل از هر چیز، زنده موندن از این آشغالا است.
مهم نیست چی میشه، باید... باید ازش جون سالم به در ببری.
نه میتونی خودتو بکشی، نه میتونی بذاری کسی تو رو بکشه.
- حالت چطوره؟ - خوبم. تو چطوری؟
اینکه بتونی این میدان مین رو که باید ازش عبور کنی، هدایت کنی،
فقط بودن در این دنیای فیزیکی، میدونی، و بعد بهش اضافه میکنی،
تو یکی از چهره‌هایی، یه نیروی برتر اون بالا هست.
یه سری چیزای دیگه هم داره اتفاق میفته.
و وقتی همه چی به هم ریخته، خب، تمرکز کن، دعا کن.
مثل یه دیاپازون میمونه.
بهش ضربه میزنی و میلرزه، و میتونی برش داری
و انگشتات رو روش بکشی و کاری کنی، میدونی، از لرزیدن بایسته.
دعا هم یه همچین چیزیه.
هی، مرد. نمیخوام جوری حرف بزنم که، میدونی، مثل یه گورو به نظر بیام.
ممکنه مردم اون بیرون بشینن و بگن، 'این حرومزاده یه گوروه.'
خیلی وقتا شده که من تو یه موقعیت کاری دور و بر ادی بودم،
و انگار از بدنش خارج شده و رفته تو نور سفید،
و داره به ما آدما نگاه میکنه و کمک میکنه بفهمیم.
من یه فیلم بازی کردم، شب‌های هارلم، که اون کارگردانیش کرد، و اونجا فهمیدم،
اون میدونه چی جواب میده و چی جواب نمیده.
تنها راهی که میری خونه اینه که تیر بخوری، حرومزاده!
داشتم یه صحنه بازی میکردم
که باید توش میمردم.
و اون گفت، 'میخوام بمیری.'
و بعدش، میخوام فقط برای یه ثانیه زنده شی و بگی...'
احمق.
'...و بعدش بمیری.'
من انجامش دادم، و هنوزم خنده‌داره.
روزایی بود که کار نمیکردم، و فقط میرفتم اونجا و میچرخیدم
و تماشا میکردم که چطور رد فاکس و دلا ریس رو کارگردانی میکنه، مرد.
به تو هم میگفتم دستمو ببوس، ولی احتمالا نمیتونستی اینکارو کنی،
حرومزاده کور.
گمشو، عوضی.
اما کارگردانی ریچارد، به آسونی یه رویا بود که به حقیقت پیوست،
چون میدونی چقدر به ریچارد پرایور احترام میذاره و دوسش داره.
- اون کیه؟ - اون همون پلیسیه که داشتم بهت میگفتم.
کار کردن با کسی که تحسینش میکنی... از بیرون که خونسردم.
ولی از تو انگار داشتم منفجر میشدم!
حالا، وقتی داشتیم شب‌های هارلم رو میساختیم،
میخواستم یه فیلم با چندتا از قهرمانای قدیمی خودم بسازم.
سرتو میندازی عقب و میگی، 'هیچ فرقی حس نمیکنم.'
رد بدون زحمت خنده‌دار بود.
خوب به نظر میرسی.
هیچ فرقی حس نمیکنم.
من رد رو دوست دارم.
بعدش اون یه داستان عبرت‌آموز هم بود، چون ما مواد داشتیم،
اون چیزا در جریان بود، کوکائین کشیدن و این چیزا.
بعدش وضعیت مالیش به هم ریخت،
چون وقتی رد اخراج شد، مجبور شدم رد رو دفن کنم.
مجبور شدم ریک رو دفن کنم.
برای باک‌ویت سنگ قبر آوردم.
باک‌ویت سنگ قبر نداشت.
من همیشه دارم این آدما رو دفن می‌کنم... دفن می‌کنم.
منظورم اینه، منو به هم ریخت، این آدمایی که...
این همه شو بیزنس و اینا، بعد وقتی فوت می‌کنن،
حتی پول دفن کردن این آدما هم نیست؟
خانواده‌هاشون کجان؟ این آدما کجان؟
خیلی از آدما اینجورین.
یکی از برنامه‌های بی‌سروصدایی که ادی داره اینه که
میگه: 'هی، سیاه‌پوستا فیلمی مثل این نداشتن.'
تا قبل از اون، یه کمدی رمانتیک با بازیگران سیاه‌پوست وجود نداشت
عشق باید تو رو شب قبل می کشوند به سمت خونه.
'ما باید این کارو بکنیم تا بقیه هم بتونن این کارو بکنن.'
'و اگه بتونم از نفوذم استفاده کنم تا اون در رو باز کنم، این یه چیز خوبیه.'
فکر نمی‌کنی وقتشه درباره ترفیع صحبت کنیم؟
چون ما زندگی سیاه‌ها رو به شکلی نشون دادیم که قبلاً هرگز روی پرده نرفته بود،
واکنش‌های خیلی شدیدی وجود داشت.
این از لس آنجلس تایمز هست. این نقد، میگه...
میگه: 'جذاب‌ترین جنبه بومرنگ، معلوم میشه،'
نه داستانش، بلکه ترکیب نژادی‌اش هست.'
میگه: 'این زحمت میکشه تا یه دنیای معکوس خلق کنه
که توش آدمای سفیدپوست نامرئی هستن.'
آره، این یارو و لس آنجلس تایمز قاطی کرده بودن
چون اونجا... هیچ... خب، آدمای سفیدپوست تو فیلم هستن،
ولی هیچ، مثلاً، میدونی، مثلاً نقش اصلی سفیدپوستی توش نبود.
و یه فیلم مثل پسرا تو محله رو در نظر بگیرین،
هیچکس از اون فیلم ایراد نگرفت چون یه فیلمی بود
که درباره یه چیز خشونت‌آمیز بود.
ولی یه چیز عادی بود، و یه کسب و کار بود، 'آدمای سفیدپوست کجان؟'
'کی داره اون دفتر رو اداره میکنه؟' میدونی، از این جور چیزا.
این از اون دسته چیزاییه که مردم میگن عادت ندارن هنرمندای سیاهپوست رو ببینن
تو این نقش‌ها، برای همین... براشون عجیب به نظر میرسه. ولی من داشتم میدیدم...
خب، بهتره بهش عادت کنین چون من هیچ جا نمیرم.
آره.
من هیچ جا نمیرم.
هالیوود اون موقع، و تا همین امروز،
نیروهای منفی زیادی وجود داره.
ستاره‌های فیلم سیاهپوست همیشه مجبور بودن از بین این همه مانع عبور کنن،
ولی اون موانع، حالت پیش‌فرض بودن.
سلام، من ادی مورفی هستم.
هر از گاهی، یه نفر اونو میبینه و میگه، 'وای.'
'ادی اون موقع تو اسکار چرت و پرت میگفت؟'
من حتی درست قبلش گفتم، گفتم،
'احتمالاً هیچوقت برای گفتن این حرفا اسکار نمیگیرم.'
و احتمالاً هیچوقت برای گفتن این حرفا اسکار نمیبرم،
ولی، هی، چه اهمیتی داره، باید بگم.
و من رفتم... رفتم و انجامش دادم.
فقط میخوام بدونین، من این جایزه رو میدم،
ولی سیاه‌پوستا دیگه واگن آخر جامعه رو سوار نمیشن،
و دیگه نمیخوایم عقب بمونیم، و میخوام ما رو به رسمیت بشناسید.
اون گفت: 'باشه، انجام شد.' من گفتم: 'کی باید اونجا باشم؟'
اون گفت: 'لازم نیست تا حدود 9 یا 10 اونجا باشی'
چون آخرین جایزه ی شبِ، پس...'
روز بعد، انگار هیچی نگفته بودم.
هیچ عکسی از من تو مراسم اسکار نبود.
هیچ پوششی از من نبود. هیچ اشاره ای به اینکه من اون حرف رو زدم نشد.
انگار اصلا تو مراسم اسکار نبودم.
و من هنوز اسکار نگرفتم.
من اسکار نگرفتم، و من همه کار کردم.
من همه نقشی رو بازی کردم و همه کاری کردم.
و من هنوز اسکار نگرفتم.
اما فکر نمیکنم بخاطر اون باشه.
فکر میکنم به عنوان یه کمدین تو یه دوره انتقالی هستم.
حس میکنم کارهای دیگه ای هست که میخوام انجام بدم،
و نمیخوام کارهایی رو که قبلا انجام دادم، دوباره انجام بدم،
و میخوام انواع مختلف فیلم ها رو بازی کنم،
و میخوام کشف کنم که تو این مرحله از زندگیم کجا هستم
چون تو چند سال اخیر اتفاقات زیادی برام افتاده،
ازدواج و بچه ها و زندگی شخصی.
زـ‌رـ‌فـ‌یـ‌لـ‌م
آره.
دوباره.
من بچمو میخوام، من بچمو میخوام...
بچه هام مرکز همه چیز هستن.
قبل از بچه ها، همه چیز فقط درباره ی خودته.
بعد از اینکه بچه دار میشی، همه چیز درباره ی اونهاست.
قبلا شاید تا دو روز بیدار میموندم قبل از اینکه بخوابم.
وقتی پیج رو دیدم بیشتر خودم رو با برنامه‌ی اون وفق دادم
الان، دو قسمت از ساینفلد رو میبینیم، و بعدش میریم میخوابیم.
من و پیج 14 ساله که با هم هستیم.
سگ ندارید؟
سگ داشتیم.
- و حالا گربه داریم. - حالا گربه داریم.
هیچوقت فکر نمیکردیم که گربه داشته باشیم.
هیچوقت، هیچوقت، هیچوقت، تو یه میلیون سال هم فکر نمیکردیم.
گربه اصلا اهمیت نمیده. فقط یه گوشه میشینه.
من... من با گربه بیشتر از سگ وجه اشتراک دارم.
بعضی وقتا وارد یه اتاق میشی، گربه فقط یه گوشه نشسته و به دیوار نگاه میکنه.
منم میگم: 'منم از این کارا میکنم.'
هی، این... این کاریه که من میکنم.
وای.
شلوارک های دهه 80.
همه چیز دهه 80.
یه بار یه نفر ازم پرسید، میدونی، درباره ی فیلم ها.
میدونی، درباره ی میراثم.
غذای واقعی.
خوبه. چطوری؟ خوبم، بابا.
گفتم: 'میراثم؟ میراث من بچه هامن.'
'این کاری نیست که تو محل کارم انجام دادم.'
من واقعا این حس رو دارم.
'اگه میتونستی تمام طعم عشق رو تو هر لقمه حس کنی.'
- میتونی طعم عشق رو بچشی. - میتونی طعم عشق رو بچشی.
- ببین چی... - شرط میبندم امشب هیچکس مریض نمیشه.
هیچکس هیچوقت مریض نمیشه.
این... این دفعه.
شرط می بندم این دفعه هیچکس مریض نمیشه.
شنیدم یه نفر تو یه آهنگ اینو میگفت...
- فکر کنم شنیدم... - و یه آدم باحال و مد روز بود.
میگم، تو اینستاگرامشون شنیدم.
اگه بچه هاتو در اولویت قرار بدی...
هیچوقت تصمیم بدی نمیگیری.
وقتی آتیش گرفته بود، با دندوناش زدش.
گیتار شعله ور روی صورتش.
هی، جو
بیست و هفت.
در ۲۷ سالگی رفت.
و هنوزم دنیا داره وز وز میکنه.
ببینید، چطوری این کارو میکنه. باعث میشه فیدبک بده. گوش کنید.
این. دیوونه کننده است.
این فیدبکه. اون از فیدبک مثل یه نت روی گیتار استفاده کرد.
آره، این دیوونه کننده است.
بابا بی خیال.
من واقعا به دستاوردهای برادرم افتخار میکردم.
روزهای قدیم رو یادمه، قبل از اینکه این اتفاقا بیفته.
از آپارتمان رفتن به خونه توی لانگ آیلند...
تا اینکه، میدونی، این برادرو داشته باشی که یه ستاره شد.
اما چون اون تو این کار خیلی خوب بود، و من خیلی بهش افتخار میکردم، من مثل...
اگه نمی خندیدی، من خیلی احساساتی میشدم.
احتمالا بخاطر نخندیدن حسابت رو میرسیدم.
اینجوری... اینجوری حس میکردم.
هیچکس مثل چارلی نیست.
هیچکس اونجا از اون خنده دار تر نبود.
و بعضی از بزرگترین خنده های زندگیم بخاطر چارلیه.
آره.
دلم برای برادرم تنگ شده.
من یه جورایی با مرگ کنار میام، و وقتی مردم فوت میکنن.
مثلا، فقط یه لحظه لمسش میکنم... هر از گاهی، یه خاطره ظاهر میشه.
و من لمسش میکنم.
و بعد حسش میکنم... این چیزا دارن قل قل میزنن.
و بعد میگم، 'آها، باشه.' پس خیلی...
من فقط خاطرات کوچیک رو لمس میکنم. نمیرم توش غرق بشم.
من باور ندارم که هیچوقت متوقف میشه.
من باور ندارم، مثلا، که... مثلا، مرگ اینجوریه...
مثلا، میمیری و بعد از مرگ برمیگردی.
من فکر نمیکنم که هیچوقت بمیری. من فکر میکنم، میدونی، فقط ادامه پیدا میکنه.
و همه اون هستن.
هر نیرویی که... میدونی، در مرکز همه چیزه،
همه اون هستن، میدونی.
پس این بدن فیزیکی خواهد مرد،
اما در مرکز اون، میدونی،
اون... هرچیزی که در مرکز تو و اون و اون و همه هست،
اون ادامه پیدا میکنه، اون فقط به رفتن و رفتن ادامه میده.
میدونی، بیشتر مردم فکر میکنن دنیا این بیرون وجود داره،
و این واقعاً در درون داره اتفاق میفته.
بهشون گفتی که داری برای شهردار شدن نامزد میشی؟
اولین چیزی که اگه شهردار بودم تغییرش میدادم،
این بود که آدمای خاصی رو تو جاهای خاصی میذاشتم.
این اولین قانونت میشد؟
'و حالا آدمای خاصی تو جاهای خاصی خواهند بود.'
من وال رو وقتی ملاقات کردم که بخاطر برف تو خونه ریک گیر افتاده بودیم.
ریک یه عالمه هنرمند داشت که داشت روشون کار میکرد،
و وال یکی از خواننده های بک وکال بود.
و بعدش اون فقط بخشی از این حلقه شد.
بیشتر آدمایی که طی این سالها بخشی از این حلقه شدن، آدمای خاصی هستن،
و وال یه آدم خاصه.
من جذب آدمای خاص میشم.
ولی وال یه جورایی آخرین آدم خاصه.
طی این سالها، آدمای خاص یا فوت کردن یا تبعید شدن.
از حلقه تبعید شدن.
هی، 'همیشه پارتی' رو ببین. رسیده به 123.
چی؟
- 123 میلیون؟ - عجب دیوونه بازیه.
'چراغ قرمز'. ماه دیگه میشه 80 میلیون.
حالا اینم از کارمای تو
با یه تق، تق، تق رو درت، اوه
چراغ قرمز، درست وایسا…
سر صحنه، اون می‌گفت، "یوتیوب داری؟"
من گفتم: 'آره، من یوتیوب دارم.' اون گفت: 'من عاشق یوتیوبم.'
اون گفت: 'من همه ویدیوهای یوتیوب رو دیدم.'
هر وقت میومدم سر صحنه، اون فقط داشت آهنگ پخش میکرد
و حال میکرد، و همه خیلی خیلی هیجان زده میشدن.
به برنامه ریدیکولسنس خوش اومدید.
سه، دو، یک!
ریدیکولسنس، برنامه لذت گناهکاری که همیشه تماشا میکنم.
فکر میکنم در واقع بهترین برنامه تلویزیونیه.
میدونی این برنامه منو یاد چی میندازه؟
مثل... کارگردان، جودوروفسکی رو میشناسی؟
فیلماش اینطوریه، همش یه سری تصاویر شوکه کننده پشت سر هم پشت سر هم
آدم می‌گه «این دیگه چیه؟»
حتی فرصت نمی‌کنی بگی... سریع می‌ره سراغ چیز بعدی.
ریدیکیولسنس مثل نسخه کودکانه تلویزیونیه فیلم جودوروفسکیه.
عاشقشم. عاشق اینم که اون نشسته داره ریدیکولسنس تماشا میکنه.
این خیلی خنده داره.
خیلی خنده داره.
مغزش مثل یه آبکش میمونه. یعنی، کلمه درستیه؟ آبکش؟
- یعنی، همه چیو جذب میکنه؟ - آره، اسفنج.
اسفنج. مغزش مثل یه اسفنج میمونه.
اینجوری ادی رو توصیف میکنم. مغزش مثل یه اسفنج میمونه.
من یه کمدین استندآپ نیستم.
مثلا، من...
میدونی، من بامزه ام، و میتونم این کارو انجام بدم.
ولی من نمیبینم... نمیگم، 'من یه کمدینم.'
مثلا، نمیگم، 'من یه بازیگرم،' یا 'من یه موسیقیم.'
من یه هنرمندم که میتونه خودش رو به روش های مختلفی بیان کنه.
حساسیت معیاره، نه اینکه چقدر استعداد داری.
حساس ترین فرد هنرمندی خواهد بود که بیشترین هماهنگی رو داره.
نمیخوام خیلی هنری بشم.
اگه بذاری میتونم خیلی هنری بشم.
من چیزی رو به زور نمیخوام.
من قایق پارو نمیزنم.
قایق پارویی نیست. قایق بادبانیه.
من اینجوری نیستم که... 'باید برم اونجا.'
من اینجوریم که...
من سوار یه قایق بادبانی هستم، و این...
بذار این نسیم رو بگیرم و این طرف برم.
من تلاشی برای چیزی بودن یا رسیدن به جایی نمیکنم.
من فقط هستم.
جالبه.
اگه بتونی ۴۰ سال تو این کار باشی،
یه چیزایی میسازی که جواب نمیده.
اونجاست که می‌فهمی خیلی از استندآپ کمدی دور شدی.
تو دندون نیش داری و آنجلا بست رو گاز می‌گیری.
من میگم، 'خب، فکر کنم یکم از موضوع دور شدیم.'
چون...
اسپید در آمریکا با دیوید اسپید.
دیوید اسپید یه برنامهٔ طنز تو 'پخش زنده شنبه شب' در بخش اخبار اجرا کرد.
تازه فیلم 'خون‌آشام در بروکلین' اومده بود.
ببینید بچه‌ها. یه ستارهٔ دنباله‌داره. یه آرزو بکنید.
آره. درسته. دقیقا.
تماشاچیا اونجا 'هو' کردن و بخاطر گفتن اون حرف بهش پوزخند زدن، درسته؟
واسه همین ناراحت شدم، احساساتم جریحه‌دار شد.
انگار داشتم میگفتم، 'هی، من از همونجام...'
مثل این بود که دانشگاه خودت بهت تیکه بندازه.
به حرفه‌ام، نه به اینکه چقدر بامزه بودم...
منو یه ستارهٔ رو به افول خوند.
مثلا اگه الان یه همچین شوخی‌ای بود،
و دربارهٔ یکی دیگه از اعضای گروه 'پخش زنده شنبه شب' بود،
و دربارهٔ این بود که چقدر حرفه‌شون به فنا رفته، رد میشد.
تهیه‌کننده‌ها بهش نگاه میکردن، 'تو این شوخی رو نمیگی.'
بنابراین... اون شوخی از همهٔ مراحلی که یه شوخی باید ازشون رد بشه، رد شده بود،
و بعد اون داشت تو برنامه میگفت، میدونی، 'یه ستارهٔ رو به افول رو بگیر.'
واسه همین نگفتم، 'لعنت به دیوید اسپید.'
گفتم، 'اوه، لعنت به 'پخش زنده شنبه شب'، لعنت به همتون. چطور میتونید این گه رو بخورید؟'
'شما... اینجوری دربارهٔ من فکر میکنید؟ اوه، حرومزاده‌های کثیف...' من اینجوری بودم.
و واسه همین بود که سال‌ها برنگشتم.
تو کار نمایش، بزرگترین چاپلوسی رو دریافت میکنی
و بزرگترین زهر رو، و هردوشون دروغن.
هردوشون دروغن.
و اینجوریه که یه جورایی با هیچی باقی میمونی، میدونی.
با این باقی میمونی، 'خب، فکر کنم بهترین تلاشم رو کردم.'
و همون باید کافی باشه.
درسته؟ چی؟ همون باید کافی باشه.
آگاهانه، دارم میگم، میخوام یه کاری کنم که بهشون نشون بدم که...
من مثل هیچکس تو این شهر نیستم،
و میخوام یه کاری کنم که هیچکس دیگه... فقط من بتونم انجامش بدم.
پروفسور دیوانه تقریبا همه چیز رو نشون میده.
اون بالاست، همهٔ اون شخصیت‌های مختلف، و...
فیلم خنده‌داره، ولی یه چیز شیرین هم توش داره.
همهٔ عناصر اونجا هستن.
من داوطلب میشم که این پرندهٔ پیر رو از بدبختیش نجات بدم.
کلتوس! حق نداری درباره مامان اینطوری حرف بزنی.
نه، وایسا. لازم نیست منو از دست کلتوس نجات بدی.
بزن بریم، کلتوس. بزن بریم.
کاری که ادی داره میکنه، همه اون شخصیت های دیگه رو...
اون داره صداشونو توی ذهنش میشنوه.
اون حتی زمان‌بندی درستشون رو هم رعایت می‌کنه.
منظورم اینه، آخه هر کدوم ریتم و حجم صدای متفاوتی دارن.
اون یه جورایی هرکوله. دوباره عضلاتتو نشون بده.
اوه، هرکول! هرکول!
قرار نیست که اسکار بدیم.
ما... نه، صبر کن، لعنتی. قرار نیست اسکار بدیم.
اون... هر کدوم از این شخصیت ها باید نامزد میشدن.
این شخصیت ها از اتاق گریم شروع به شکل گیری می کنن.
هیچ آمادگی قبلی وجود نداشت.
وقتی ریک تقریباً نصف گریم رو انجام داده بود،
شروع می کرد ازم سوال پرسیدن.
فقط یه مکالمه با من شروع می کرد، می پرسید:
'چند تا بچه داری؟ کجا بزرگ شدی؟'
و من صداهای مختلف رو امتحان می کنم تا ببینم چه صداهایی ازش در میاد.
مثلاً، وقتی داره این کارو میکنه، تو کم کم می فهمی
چه صدایی با اون گریم جور درمیاد.
و تا آخرش، یه صدای مناسب و همه چیز سر جاش خواهی داشت.
موانع زیادی وجود داشت. استودیو گفت: 'ببینید، ما ادی رو دوست داریم.'
'ما فکر می کنیم اون خیلی با استعداده،'
ولی نمی دونم می تونه همه اون شخصیت ها رو بازی کنه یا نه.'
'چطور این شخصیت ها رو تعریف می کنه که با هم فرق داشته باشن؟'
اون باید برای به دست آوردن این نقش تلاش می کرد.
خب، اون باید تست بازیگری می داد.
بعدش من خیلی هیجان زده شدم. اون فقط گفت: 'آره، من انجامش می دم.'
حداقل چهار ساعت گریم برای هر شخصیت طول می کشه
تا بتونی اون شخصیت رو بازی کنی.
یه دلیلی داره که هیچ کس دیگه این کارو نمی کنه.
مثلاً هیچ استندآپ کمدینی دلش نمی خواد این کارو بکنه.
ولی اون دلش می خواد این کارو بکنه.
ببخشید، من باید برم دستشویی.
من امشب خیلی جذابم!
ببخشید خانم. اجازه بدید من براتون برش دارم.
هووو!
اون اولین باری بود که من باهاش آشنا شدم.
سر صحنه فیلم پروفسور دیوانه. در واقع، اون از کنارم رد شد،
و من نشناختمش چون لباس شرمن کلامپ رو پوشیده بود.
راه رفت، بعد وایستاد و گفت: 'هی، مرد، تو خیلی باحالی.'
و من صداشو شنیدم... 'اوه!' و بعد... 'اوه خدای من، این ادی مورفیه!'
پسره انقدر چاقه که هر وقت برمیگرده، انگار تولدشه!
بعد برداشت های مختلف رو امتحان می کردیم. اولش برداشت های مربوط به شرمن بود.
تا چند روز بعد، وقتی می خواستیم صحنه های بادی لاو رو بگیریم...
مرد، انگار واقعاً جمعیت... می تونستی حسش کنی.
میشه لطفاً صبر کنی تا حرف اصلی رو بزنم، برادر؟
ببخشید، مرد. آخه تو خیلی باحالی!
همه با تشویق منفجر می شدن.
وقتی می گفتند 'کات'، همه شروع می کردند به تشویق کردن.
انگار همه می دونستن، انگار، مرد، این یه چیز خاصه.
لثه ها و دندون های رجی رو ببین.
انگار مادرش با آقای اد رابطه داشته.
هیچکس نمی دونست من قراره یه اسطوره کمدی بشم.
همه می دونستن اون یه اسطوره کمدیه.
ولی اون واقعا یه چیز خاص بود.
کار کردن باهاش خیلی آسونه...
اوه لعنتی!
اگه تیز و آماده باشی.
اگه بری اونجا و دست و پا چلفتی باشی،
اونوقته که میره تو کاروانش.
میره دفترش و یه سری زنگ میزنه. میره به آرنولد و اسلای زنگ میزنه،
و ون دام و جکی چان،
و بهشون میگه که نیزه انداز بهتون سلام رسوند.
باوفینگر، اون نقش چند نفر رو بازی می کنه،
و هیچ لاتکسی روی صورتش نیست.
هیچ لباسی برای پنهان شدن پشتش وجود نداره.
اون جوهره شخصیت دیگه رو پیدا می کنه،
و اون رو بازی می کنه.
حاضری خودت رو تو یه فیلم نشون بدی؟
آره، فکر کنم. آره.
استیو مارتین، وقتی اومد با من درباره باوفینگر صحبت کنه،
ما تو سان فرانسیسکو بودیم. اون گفت: 'بیا بریم ناهار بخوریم.'
و من گفتم: 'اوه...'
نزدیک بود بگم، 'من اینجا هیچ امنیتی ندارم. خب، من...'
نزدیک بود اینو بگم. و من هیچی نگفتم.
گفتم: 'اوه، باشه.'
و بعد پیاده رفتیم به یه رستوران،
حدودا ده بلوک از هتل دور بود.
می دونی، و مردم می گفتن، 'هی.'
می دونی، هر از گاهی می گفتن، 'هی ادی، هی استیو.' و تمام.
انگار می گفتن، 'هی، تو به محافظ احتیاج نداری.'
می تونی فقط راه بری، و، می دونی، هیچکس قرار نیست تعقیبت کنه
و تیکه تیکه ات کنه یا هیچ کدوم از اون چیزا.
هر وقت دیدی یه نفر داره تو خیابون تعقیب میشه
و جیغ و داد و اینا، تقریبا، تقریبا همیشه
یه جوون بیست و چند ساله است، و یه نوجوون یا یه بچه داره جیغ می زنه.
وقتی که می رسی به... خیلی کم پیش میاد طرفدارهای سی ساله
کسی رو تو خیابون تعقیب کنن و جیغ بزنن و این کارا رو بکنن.
ولی تو سی سالگی فکر می کنی، 'هنوزم میان دنبالم.'
نه، الان دیگه دنبالت نمیان.
الان اونا مادرن، و اصلا دنبالت نمیان.
وقتی اون برگشت
و داشت فیلم های خانوادگی می ساخت،
این همچنین نشونه ای بود که ما هم می تونیم بزرگ شیم.
اون واقعا، واقعا، واقعا، واقعا باهوشه در مورد اینکه چطور ارتباط برقرار کنه
با یه مخاطب کاملا جدید هر ده سال.
پدر بودنش بخشی از چیزیه که باعث تغییر...
انتخاب مطالبش شد.
اون از یه آدم خشن تبدیل شد به
یه آدم خانواده‌دوست، ولی این... جادوش هنوز باقی مونده.
می‌دونی یه چیز دیگه که همه دوست دارن چیه؟ پارفیت.
تا حالا شده به یه نفر بگی، 'هی، بیا پارفیت بخوریم،'
اون بگه، 'عمراً، من از پارفیت خوشم نمیاد'؟ پارفیت خیلی خوشمزه‌ست.
نه!
ادی مورفی، خر...
این یکی از بهترین اجراهای تاریخ سینماست.
مثلاً اونجاش که میگه، 'من دارم وافل درست می‌کنم.' همه‌ی اون چیزا خیلی خنده‌داره.
متاسفم، جایگاه حیوان سخنگوی آزاردهنده قبلاً گرفته شده!
بزن بریم، شرک!
شرک؟
خیلی خوبه که تو یه فیلم خوب باشی
چون هیچ‌کس از اولش قصد نداره یه فیلم بد بسازه.
پس وقتی یه فیلم می‌سازی، و خوب از آب درمیاد،
هیچی لذت‌بخش‌تر از این نیست.
باشه، لازم نیست نگران چیزی باشی.
هویتت کاملاً پنهان می‌مونه. فقط می‌خوام یه سوال ازت بپرسم.
کی بهت کوکائین داد؟
شرک.
شرک!
بعد از همه‌ی اون جلسات شرک، سردرد شدیدی می‌گرفتم.
اون همه جیغ زدن و صد در صد انرژی گذاشتن.
همه‌ی اون کارا، انجام دادنش خیلی خسته‌کننده بود.
آره، من هیچ‌وقت منتظر کار کردن نیستم چون ترجیح میدم که...
ترجیح میدم خونه باشم و هیچ کاری نکنم.
هی، اینجا داره سرد میشه. من این سقف رو می‌بندم.
وقتی این خونه رو ساختم، از اجاره کردن خونه خسته شده بودم.
میومدم بیرون و فیلم می‌ساختم و مجبور بودی یه خونه اجاره کنی.
کم‌کم به جاهای بزرگ‌تری نیاز پیدا کردم، و اجاره‌ی این خونه‌ها خیلی گرون بود.
برای همین گفتم، باید یه خونه اون بیرون بسازم.
این خونه برای جن‌زده شدن خیلی عالیه.
مثلاً ۱۰۰ سال دیگه، مردم میگن، 'من صداشو اینجا شنیدم.'
من دور و بر این خونه می‌پلکم، مثلِ...
'من صداشو شنیدم. شنیدم که داشت اون بالا می‌خندید.'
وقتی تازه طلاق گرفته بودم، و اینجا تنها بودم،
و می‌دونی، این سقف‌های بلند، و من خیلی ناراحت بودم،
و گفتم، 'این مثل خونه‌ی دراکولاست.'
گفتم، 'من... من... من دراکولام.'
اون یه دوره‌ی سه ساله‌ی بامزه بود
بعد از اینکه طلاق گرفتم، و نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
احتمالاً ۴۵ سالم بود... چهل...
و میگی، 'باشه،' و میگی، 'من میخوام دوباره برم کلاب.'
و به همه‌ی دوستای قدیمی، همه‌ی مردهای قدیمی زنگ می‌زنی.
و همه‌مون میانسال بودیم
و سعی می‌کردیم مثل قدیما بریم کلاب.
من تو یه کلاب تو وگاس بودم.
داشتم از بین جمعیت رد می‌شدم، که یه دختر دستمو گرفت.
برای همین برگشتم،
و دیدم یه دختر جوون... حدوداً ۲۱، ۲۲ ساله.
و من گفتم، 'هی.'
'هی، خانم جوان... حواست باشه... هی، خانم جوان.'
من اونجا رفتم.
اون، خب، از دخترای منم جوون تر بود. مثل این بود که بگم، 'هی، دیگه خیلی داری زیاده روی می کنی.'
گفتم، 'باشه، شاید وقتشه دیگه به کلاب ها نرم.'
'هی، از این کارا نمی کنیم. کدوم یکی از شما این کارو کرد؟'
هیچ وقت فکر نمی کردم، هیچ وقت، که تو کالیفرنیا زندگی کنم
چون من... من یه آدم ساحل شرقی هستم. خیلی ساحل شرقی بودم.
ولی اینجا رو دوست دارم.
شاید شبیه یه آدم کالیفرنیایی به نظر برسم.
می دونی، همه اون حرفا درباره سطح معنوی.
'سطح معنوی درونیه.'
گفتم، 'تو نمی تونی این چرت و پرتا رو تو خیابونای نیویورک بگی.'
'می گن سطح معنوی درونیه...'
'بهتره با این چرت و پرتا گورتو از جلوی چشمام گم کنی.'
اون بوی مصنوعی رو داشت که تو بلاجیو پخش می کنن.
گفتم، 'اینجا خیلی خوبه.'
کمدین ها وقتی همه چی عالی نیست کار می کنن.
من به خونه ام می گم عمارت سیاه چون همه چی... افتضاحه.
مثلا، من یه شیر آب تو حموم دارم. فقط می ذارم...
آب می پاشه بیرون. منم همونجوری ولش می کنم.
چون اینطوری باحال می مونم. می بینم مردم از حموم میان بیرون،
'فاکس دیگه چه کوفتیه...'
و اتاق بازی... اتاق بازیش داغون بود.
می دونم اونم نمی دونه من چی می گم، چون همه بازیاش کار می کنه.
نباید همه بازیات تو اتاق بازیت کار کنه.
خانم پک-من باید یه دکمه اش کنده شده باشه یا یه همچین چیزی تا تو باحال باشی.
وقتی داشتیم دختران رویایی رو می ساختیم، من خیلی پرانرژی میومدم.
فکر می کنم بعضی وقتا خیلی هیجان زده می شدم.
هی، مرد. این یارو کیه؟
من فقط اون دانش رو می خواستم.
و وقتی دختران رویایی رو می بینی، یه اجرای بی نقصه.
و می تونستی یه چیزایی از...
درد رو ببینی، می دونی... از هر جا که داشت می گرفت.
من درست بعد از طلاقم داشتم فیلم رو بازی می کردم.
پس داشتم این آشغالای احساسی رو تجربه می کردم.
روی پرده، فکر می کنم خیلی چیزا واقعی بود،
و اون... اون، خب، درست همونجا بود.
پس من... من واقعا یه درد واقعی رو تجربه کردم.
پس یه مقدار از اون تو فیلم مشخصه.
ادی مورفی با اولین گلدن گلوبش از اونجا دور میشه،
برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بعد از چهار نامزدی قبلی.
منظورم اینه، من فکر کردم اونجا ادی مورفی واقعی رو دیدیم.
- من واقعی؟ - آره، تو می تونی بازی کنی، می تونی بخونی.
داری خوب انجامش میدی، دوست من.
فیلم باحالی بود. تونستم کارای مختلفی انجام بدم.
ولی اون من نبودم.
- اون من واقعی نیستم. - تو واقعی نیستی؟
من هیچ وقت خودم واقعی نبودم، هیچ وقت روی پرده.
خب، تو واقعی کی هستی، به خاطر خدا؟
اوه...
اون اومد پیش من و گفت...
'اوم، من این فیلمنامه دیوونه‌وار رو نوشتم.'
'اسمش نوریته.'
و قرار بود نقش چند شخصیت رو بازی کنه.
اون نقش اول مرد بود. اون نقش اول زن بود.
لعنت بهت نوریت! چند بار باید بهت بگم،
وقتی ماشین منو میرونی، صندلی منو تنظیم نکن!
من به صندلیت دست نزدم.
چون کمدی و گریم بود، مردم به جنبه فنی‌اش نگاه نمی‌کردند
که واقعاً چقدر کار روش انجام شده.
ولی اونا می‌خندن، و این همون چیزیه که ما سعی می‌کنیم کاری کنیم انجام بدن.
درست زمانی بیرون اومد که تو باید برای اسکار کمپین می‌کردی.
فقط، می‌دونی، آب رو کثیف کرد.
و اسکار می‌رسه به...
نبردن اسکار یا نبردن هیچ جایزه‌ای برای من آزاردهنده نیست.
چیزی که ذهن منو به فاک میده اینه که من لباس می‌پوشم و میام به این مراسم
چون من معمولاً به مراسم اهدای جوایز نمی‌رم.
این... هروقت می‌بازم، میگم:
'این حرومزاده‌ها منو مجبور کردن این همه راه رو بیام.'
'می‌تونستم تو خونه ببازم. من کلهم تو تاکسیدو لعنتی‌ام.'
'چه... چه اتلاف وقتی.' من هیچوقت نمیگم، 'اوه، من نبردم.'
میگم، 'هی... منو الکی کشوندین اینجا.'
بردن چیزها همیشه فوق‌العاده‌ست.
ولی اگه نبرم، اصلا برام مهم نیست.
من هنوز میام خونه و... من هنوز صبحش ادی‌ام.
من در سال ۲۰۱۱ فیلم‌سازی رو متوقف کردم.
گفتم، 'بذار از فیلم‌ها یه استراحت کنم.'
داشتم فیلم‌های مزخرف می‌ساختم.
من گو-گامو می‌خوام!
منظورم اینه که، این مزخرفات اصلا سرگرم‌کننده نیست.
دارن به من تمشک طلایی میدن.
فکر کنم اون حرومزاده‌ها یه تمشک طلایی بدترین بازیگر تاریخ یا یه همچین چیزی بهم دادن.
گفتم، 'هی، شاید وقتشه... شاید وقتشه یه استراحت کنم.'
فهمیدم که انگار، 'هی...'
'مردم متوجه نیستن که من استراحت کردم.'
پس گفتم، 'بذار از این مبل بلند شم تا بهشون یادآوری کنم که من بامزه‌ام
و اینکه من از دور خارج نشدم.'
من به انتخاب خودم رو مبل‌ام.
و بعد گفتم، 'هی، میدونی چیه؟ گور باباش. SNL بخشی از تاریخ منه.'
'من باید دوباره با اون برنامه ارتباط برقرار کنم چون من از اونجا اومدم.'
اون اصطکاک کوچیکی که من با SNL داشتم ۳۵ سال پیش بود.
من با دیوید اسپید هیچ مشکلی ندارم.
من با هیچ‌کس مشکلی ندارم.
و انگار گفتم، 'هی، بذار برم SNL و همه چیو درست کنم.'
و این کارو کردم.
این ادی مورفیه.
برگشت به خودت.
خیلی عجیب بود چون من بارها تو اون جلسه بودم.
من تو اون جلسه هستم. داشتم با همه ملاقات می‌کردم.
داشتم فکر می‌کردم، می‌دونی،
«وای، حس می کنم این دفتر کوچکتر شده.»
او می دانست وقتی داشت به 'SNL' برمی گشت، این برای دنیا چه معنایی دارد.
او فقط می داند که چه معنایی برای همه ما دارد.
اولش داشتیم درباره تک گویی صحبت می کردیم.
و فکر می کنم لورن می خواست او کاری کند که کمی شخصی تر باشد،
چون مردم فقط می خواستند صدای صحبت کردن او را بشنوند.
فکر می کنم او کمی، نه نگران، بلکه محتاط بود در مورد انجام یک تک گویی.
اتفاقاً، من به تازگی بچه دار شدم. من یک پسر جدید دارم.
من الان ده تا بچه دارم.
نمی خواهم این را بگویم...
یازده تا، اگه کوین هارت رو هم حساب کنی. چه خبره؟
شوخی می کنم. من کوین رو دوست دارم.
من کوین رو دوست دارم. واقعاً کوین رو دوست دارم.
من عاشقشم. کمدی بود. عالیه.
این یک... این یک قسمت عالیه. یک شوخی عالی.
یادمه لورن بهم زنگ زد، 'بیا پایین.'
فکر کردم می خواهد به من بگوید ادی...
ادی کنسل کرده، و آنها می خواستند من مجری باشم.
- هی، مرد. - خانم ها و آقایان، کریس راک.
- هی، بیا دیگه. - اینجا چیکار می کنی؟
فکر کردی این برنامه رو از دست می دم؟
بیا دیگه، مرد. دخترام عاشق لیزو هستند.
حتی با دست نوشته شده. نظرت چیه، آلیس؟
نمی دونستم کسی رو می شناسی که بتونه بنویسه.
می بینی، یک زن سفیدپوست؟
او داشت جکی گلیسون رو تقلید می کرد، مرد. داشت آرچی بانکر یا یه همچین چیزی رو تقلید می کرد.
و باور کن، این کافیه، ای بابون بزرگ.
شنیدی چی گفت، آلیس؟
یادته وقتی 'بابون' یه نکته خنده دار بود؟
ریچ لیتل می خواد بیاد تو، و می خواد بره... یه کاری انجام بده،
و میگه، 'تو یه بابون هستی، مگه نه؟'
او می خواد بهش بگه بابون.
چه خبر؟ حالت چطوره؟
یه حس نوستالژی شدیدی بهم دست داد. همون حس 'روزهای خوش گذشته'.
هر از گاهی، با دوستات یا فامیلات میشینی،
درباره یه چیزی خاطره بازی می کنی و حرف می زنی،
و بعد اون حس کوچیک بهت دست میده، اون حس خوب، اون...
اون حس 'اون روزها، روزهای خوشی بودند'، یه جور حس نوستالژی.
من یه هفته کامل اون حس رو داشتم.
چون این برنامه دقیقاً همونطوری ساخته میشه که همیشه ساخته می شده.
من 36 ساله که به اونجا برنگشته بودم.
بنابراین، این دقیقاً مثل این بود که، می دونی،
یکی داره میگه، 'خب، تو می خوای برگردی به کلاس دوازدهم،'
و این برنامه تو برای اون روز.'
'تو... ساعت هشت ورزش داری.'
'این کمد قدیمیته.'
'اون کمد قدیمی منه. رمزش هنوز همونه.'
15، 26، 34.
این کمد من تو دبیرستان بود.
به نظر نمی رسه ادی اصلاً پیر بشه.
انگار شاید اون برنامه رو پنج سال پیش ترک کرد،
یا ده سال پیش یا یه همچین چیزی.
به نظر نمیومد یه جدایی طولانی باشه،
فقط به خاطر اینکه خیلی سریع و با تمام وجود برگشت.
و اگه بخوای بگی، اون فقط کفشاشو درآورد و به خونه احترام گذاشت،
یه همچین چیزی، و فقط پرید تو.
آیا 'فکر میکنید چون سیاه‌پوستم دزدیدمش' هم باز شده؟
- یه کم. - اصلا برام مهم نیست. به دوربین نگاه کن...
'فکر میکنید چون سیاه‌پوستم دزدیدمش؟'
- بعد دوباره مستقیم به دوربین. دقیقا. - آره.
یک، دو، سه، چهار.
اوه، تینگ یه خانم
اوه، تینگ یه خانم، اوه، تینگ یه خانم
وا-او-او، او-او-او
او-او-او، او…
اوکی!
و اون تیزرها رو انجام داد. مثلا...
ادی مورفی تیزرها رو سه شنبه انجام داد.
اون داره این کارو میکنه انگار نه انگار.
سلام، من ادی مورفی هستم.
و من امشب میزبان 'پخش زنده شنبه شب' با حضور لیزو هستم.
- قوی. - میشه یه دونه بزنم که انقدر دیوونه وار نباشه؟
- امشب! - امشب.
و لیزو داشت اونو میخندوند. و بعد شنیدم که خنده جدیدشو انجام میده.
و یه جورایی یه خنده خیلی شدید بود.
اون باید به اندازه کافی ریلکس باشه که از خودش لذت ببره.
هرکول.
ولی من تو اون لحظه متوجه شدم، با خودم گفتم، 'اوه، عجب.'
انگار اون خنده‌شو کنار گذاشته و یه خنده جدید داره.
اون گفت، 'آره، خنده من داشت تبدیل به یه حقه میشد.'
'و من نمیخواستم مردم منو تو یه چارچوب قرار بدن.'
اون یه آدم خیلی، میدونی، متعادله.
پس هر وقت یه چیزی داره اینو تحت الشعاع قرار میده،
به نظر میاد که تغییر مسیر میده.
اسم این کتاب هست،
بازی در ازای پول.
همه میخوان بدونن. تو کی هستی؟
درش بیار! درش بیار!
درش بیار!
سلام، من باکویت هستم. منو یادتونه؟
دیدن ادی مورفی در استودیو 8H،
یه جوریه که نمیتونم توضیح بدم.
مثل اینه که تو سافاری باشی و یه شیر رو تو حیات وحش ببینی.
خیلی ممنونم.
وای، خیلی عالیه که دوباره اینجا هستم و میزبان 'پخش زنده شنبه شب' برای کریسمس هستم.
یو، اد مورف.
اوه، تریسی مورگان.
- خوش اومدی خونه، برادر. - آره، مرد. آره. چه خبر، مرد؟
در واقع ایده لورن بود که شپل و کریس رو بیاره و...
تریسی، و اون لحظه رو رقم بزنه.
و فکر کردم خیلی باحاله.
وقتی شروع کردیم به تمرین مونولوگ، وقتی به پایین خط نگاه می کنم،
دیو چاپل، ادی مورفی رو می بینم،
کریس راک، و بعد کینن.
هر چهار نفرشون، اون چهار سوارکار،
یه جورایی اون بالا با هم بودن، دیدنش یه چیز نمادین بود.
حتی بودن توی اون نمایش، یه جورایی بود که،
'باورم نمیشه...'
انگار 'باورم نمیشه این داره اتفاق می افته.'
اگه الان دارین اینو تماشا می کنین، دارین به نصف بودجه نتفلیکس نگاه می کنین.
ممنون، نتفلیکس.
نه من. من همه میلیون هامو تو جاده درآوردم.
- منظورت تور رفتنه؟ - نه، یه کامیون بهم زد.
یه لحظه ای بود، مثلا، توی تمرین،
اتاق گریم من چاپل و کریس راک رو داشت.
داشتن به ماماناشون زنگ می زدن که بهشون بگن دارن نمایش ادی مورفی رو اجرا می کنن.
انگار توی اتاق گریم من، داشتم تماشاشون می کردم که یه جورایی ذوق زده شده بودن.
اینو می بینین؟ به خاطر همینه که من عاشق برگشتن به 'پخش زنده شنبه شب' هستم.
داشتن لحظاتی مثل این.
آخرین باری که هممون با هم بودیم کی بود؟
پنجشنبه پیش، خونه سینباد.
حالا، کدوم خنده دارتره، سینباد، آرسنیو، یا خونه من؟
به نظر می رسه خونه شما محتمل ترین جا برای اتفاق افتادن این موضوع باشه.
خونه شما محتمل ترین جاست.
یه چیز خنده داری در مورد کلمه 'سینباد' وجود داره.
حالا، آخرین باری که هممون اینجوری با هم بودیم کی بود؟
پنجشنبه پیش، خونه آرسنیو.
می دونی، من تا حالا خونه آرسنیو نرفتم.
- تو چه جور دوستی هستی؟ - نه، اون چه جور دوستیه؟
- اون چه جور دوستیه؟ - اوه، تو...
تمومش کنین.
این یکی از هیجان انگیزترین کاراییه که فکر می کنم تا حالا انجام دادم.
- آره. آره. موافقم. - آره، راستش.
موافقم.
به اوباما گفتم، برای متوقف کردن جرم و جنایت،
باید اون برنامه پنیر دولتی رو دوباره راه بندازیم.
سرعت سیاهپوستا رو کم می کنه. بهت میگم، اینو تو شام خبرنگارا بهش گفتم.
- من هیچ وقت پنیر دولتی نخوردم. - ادی، تو پنیر دولتی خوردی.
- تو اهل بروکلینی. - ولی ما هیچ وقت پنیر دولتی نداشتیم.
آره، داشتی. من اینو باور نمی کنم.
من یه عکس گرفتم.
تو کامبوز داشتی. اون از پنیر دولتی درست شده.
یادمه وقتی بچه بودم پنیر سوئیسی می خوردم.
یادمه ژامبون و سوئیسی می خوردم...
من تا حداقل 20 سالم نشده بود پنیر سوئیسی رو کشف نکردم.
من ژامبون و پنیر سوئیسی خوردم...
تا حالا داستان جیمز براون رو براشون تعریف کردی؟
- کدوم یکی؟ - همون که هیچ کس یه میلیون دلار نداره؟
اوه، و اون به من گفت پولمو دفن کنم.
اون به من گفت، 'پولتو تو حیاط دفن کن.'
گفت: 'اگه پولت رو قایم نکنی، دولت میاد و همه رو میگیره.'
گفت: 'فکر میکنی یه میلیون دلار داری؟'
گفتم: 'آره.' گفت…
زنش رد شد. گفت: 'هی، فکر میکنه یه میلیون دلار داره.'
و اون این شکلی کرد.
گفت: 'هیچ سیاه پوستی تو آمریکا یه میلیون دلار نداره.'
'تنها کسی که تو شو بیزنس یه میلیون دلار داره، سیلوستر استالونه.'
بعد گفت: 'اگه یه میلیون داری، هر چقدر پول داری،'
باید بری بانک.'
'و به بانک زنگ میزنی، پولت رو از بانک میاری بیرون و دفنش میکنی.'
گفتم: 'چرا باید دفنش کنم؟' گفت: 'دولت میاد پولت رو میگیره.'
گفتم: 'کجا پول رو دفن کنم؟'
گفت: 'یه تیکه زمین خوب بخر و پول رو اونجا دفن کن.'
گفتم: 'مگه دولت نمیتونه زمینت رو بگیره؟'
گفت: 'اونا از پول خبردار نمیشن.'
'اونا نمیدونن پول کجاست.'
سالها بعد فهمیدم وقتی اون حرفها رو میزد، 'انجل داست' مصرف کرده بود.
شروع برنامه ادی مورفی، پرتنش ترین شروعی بود که تا حالا توش بودم.
تقریباً ترسناک بود، انگار که حتماً باید خوب پیش میرفت.
و اگه بد میشد، ادی مورفی رو ناامید میکردیم.
الان ساعت 11:27 است.
بهترین چیزی که باید براش دعا کرد، به جای پول و همه چیز…
دعا برای آرامش ذهنه.
ده ثانیه…
به دنبال آرامش ذهن باشید. اگه بهش برسید، همه چیز دارید.
خانم ها و آقایان، ادی مورفی!
یکی از بهترین 'SNL'هایی بود که تا حالا ساخته شده.
وقتی تموم شد، رفتم پیش لورن مایکلز،
و گفتم: 'همین الان باید استعفا بدی.'
'بهتر از این نمیشه.'
گفتم: 'ادی.' نگاهم کرد و گفت: 'چی شده؟'
گفتم: 'زندگیت یه دور کامل زد.'
- آره، داداش. ترکوندیم. - ممنون، رفیق.
همه چیز از اینجا شروع شد.
برگشتن به 'پخش زنده شنبه شب'…
- عالی بود. - فوق العاده.
…تجربه خیلی خوبی بود.
انرژی خلاقیتم، همه چیز دوباره تا آخر زیاد شده بود.
انگار که میگفتم: 'هی، من میخوام کار کنم.'
فکر میکنم خیلی وقتا انتظار داریم کمدین ها فقط راه برن و جوک بگن،
و همیشه بامزه باشن.
و وقتی اینطور نیستن، شما…
یادتون میاد که این شغلشونه.
اون خیلی ساکت کارهای قبل از اجراش رو انجام میده.
هچ، مچ، اسمچ و اسکرچ.
وک، جک، سمک. کرک... هو...
متاسفم. میشه دوباره بریم؟
یه دفعه برمیگرده، و آماده میشه و بنگ، بنگ، بنگ.
من واقعاً از فیلم 'دولمایت' تحت تاثیر قرار گرفتم.
خیلی خوشحالم کرد. انگار، درسته، داداش!
هر وقت بخوای میتونی انجامش بدی.
اون هنوز شبیه یه مرد اول جذاب به نظر میرسه.
اما من همچنین حس می کنم که اون یه دوره شان کانری خواهد داشت،
مثل اواخر شان کانری،
جایی که اون تو هفتاد و هشتاد سالگیش کارهایی رو انجام میده
که فوق العاده خواهد بود.
بعدی جرج کلینتون رو انجام میدم.
این یکی قراره سخت باشه.
من بازرس کلوزو در پلنگ صورتی بعدی هستم.
صبر کن، چی؟
چیزهای زیادی هست، و من باید توش غرق بشم.
سوال قرن اینه که آیا ادی دوباره به صحنه برمیگرده؟
آیا اون دوباره استندآپ کمدی اجرا میکنه؟
سطحی که اون این کار رو انجام داد، وقتی انجامش داد، روی مردم حک شد.
و کمدین هایی که جوان بودن، که نوجوان بودن،
یا شاید کمی جوون تر وقتی که اون خیلی محبوب بود...
اوم... اون برای اونها الگو بود.
اون خودشه.
اگه یه روز به سرم بزنه، دوباره انجامش میدم.
فکر میکنم دلیل اینکه مردم در موردش نگرانن، اینه که یه جورایی مثل اینه،
میدونی، اگه تو، مثلا، طرفدار جیمی هندریکس بودی،
میدونی، جیمی هندریکس نمرد،
اما اون فقط گیتارش رو میذاره زمین و یه روز از نواختن دست میکشه.
و بعد میره و شروع میکنه به ساختن، میدونی، فیلم،
دکتر دولیتل و همه این مزخرفات.
و تو میگی، 'هی، جیمی، دوباره گیتارت رو میزنی؟'
اون میگه، 'اوه، آره، بالاخره.' و بعد دیگه هیچوقت برش نمیداره.
انگار که، خب تو میدونی اون میتونه بنوازه.
'میدونم اون میتونه بنوازه. چرا نمیزنه؟'
مخصوصا اگه تو اون بیرون داری سعی میکنی همیشه بنوازی، میری اون بیرون و مینوازی.
اون میگه، 'چرا تو هم نمیای بنوازی؟ بیا با ما بزن بریم.'
انگار که، 'من خوبم.'
میدونی، اون یارو بیشتر از کل عمر من معروف بوده.
خیلی جالب میشه که بشنویم اون چی میخواد بگه.
دنیا از نظر اون چطوریه.
میدونی، ما از نظر اون چطور به نظر میرسیم؟
اوه، فهمیدم این چیه. اینها عروسک های شکم پرکن هستن.
وای!
تاریخچه طولانی از کمدین ها وجود داره که فکر میکردیم خنده دارن
وقتی جوون بودن.
و بعدا فهمیدیم وقتی پیرتر شدن خیلی خنده دارترن.
اون قرص رو تو شکلات گذاشتی؟
حالا، ببین، چطوری از من میپرسی که آیا من قرص رو تو شکلات گذاشتم،
وقتی میدونی که من قرص ها رو تو شکلات گذاشتم؟!
هی، رفیق، شماها سنگ تموم گذاشتین.
میدونی، برای ادی با هر کمدین دیگه ای در تاریخ فرق میکنه.
اون یکی از، میدونی...
دو، سه نفر... یه نفر،
که اونقدر پول زیادی بهش دادن تا کارش رو شروع کنه، میدونی؟
لعنتی، اینجا مال توئه؟
خب، لعنت به من.
من قرص رو تو دهن حرومزاده‌م گذاشتم.
لعنت به شکلات.
آره.
و اون پاول مونیه، رفیق.
ما پاول مونی، ریچارد پرایور و بیل کازبی رو داریم.
این یارو عقلشو از دست داده.
این چیزیه که مونی میگه.
تو مستند، اون سه تا عروسک سیاهپوست رو نشون داد، رفیق.
سیاه، من تو قبرم چرخیدم، رفیق.
میخوام اونا رو اینجا بذارم.
تا هر سه تاشون رو با هم داشته باشم.
اون چشمای ریچارد.
آره، اون واقعا ریچارد خوبی رو درست کرد.
- نگاه کن. - تو طبقه بالایی، توی کشو هستی.
حالا چرا من تو کشو هستم، و اونا بیرون؟
- من اینجام. - اون اینجاست.
منو تو کشو گذاشتی. وایسا ببینم، اوه، اون کیه؟
- به وال نگاه کن. - اوه، به وال نگاه کن.
اوه، این چیه؟
این حرومزاده‌ها دیگه کین؟
اوه، شماها ریچارد پرایور رو اینجا میبینید؟
اونا حتی نمیدونن ریچارد پرایور و بیل کازبی، پاول مونی کین.
اوه، باید بدونن.
از این زاویه، شبیه اینه که…
شبیه چی؟ شبیه کی؟
مثلاً، بیل کازبی داره... مخ‌تو می‌زنه.
مثلاً داره سعی می‌کنه باهام حرف بزنه؟
اوه ها ها چی می‌گی، بیل؟
به حرفایی که شنیدی گوش نده.
من توانایی مهربانی و محبت به تو رو دارم…
میخوام پودینگ ژله‌ایمو بهت نشون بدم.
بهش نگاه کن.
میخوام پودینگ ژله‌ایمو بهت نشون بدم.
من آدمای زیادی رو میشناسم که از چیزای عجیب و غریب زیادی تو زندگیشون جون سالم به در بردن.
اما زنده موندن در نقش ادی مورفی یه موفقیت بزرگه.
وقتی مادرت بهت
یه کاسه پودینگ ژله‌ای میده، چی میگی؟
برام مهم نیست.
نه، چون ببین، من تو شکلات مردم قرص نذاشتم.
سیاه، خودت میدونی که اون قرص رو تو شکلات گذاشتی، سیاه.
خداوندا، رحم کن
صدای منو بشنو، خداوندا
صدای منو بشنو، عیسی
صدای منو بشنو، خداوندا، خوب
صدای منو بشنو، عیسی
صدای منو بشنو، خداوندا
صدای منو بشنو، خداوندا، خوب
خداوندا، رحم کن
صدای منو بشنو، خداوندا
خداوندا، رحم کن
صدای منو بشنو، خداوندا
صدای منو بشنو، عیسی
صدای من را بشنو، ای خداوند.
صدای من را به خوبی بشنو، ای خداوند.
آره، این تمام چیزیه که تا الان دارم.
می خوام روش کار کنم.
یه بند دوم هم بهش اضافه کنم.
و یه... پل.
و یه... قسمت اوج.
برای بچه ها که یه چیزی داشته باشن باهاش برقصن.
نظرت چیه؟
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]