..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
سیاهی و سبزی، توی چهارراه با یه کلید.
غرشِ شیرها
من بچه‌ی سوسولی بودم.
حساس بودم، زود گریه‌ام می‌گرفت، و از دعوا و بزن‌بزن می‌ترسیدم.
مادرم همیشه یه چیزی بهم می‌گفت، نمی‌دونم یادت هست یا نه،
اما بیشتر از یه بار اینو بهم گفتی.
گفتی: «پسرم، گاهی وقت‌ها مجبوری مثل یه شیر باشی...
تا بتونی همون بره‌ای باشی که واقعاً هستی.»
منم حالا عین یه شیر از این گنده‌گوزی‌ها می‌کنم!
بیا جلو پادشاه، صفا کن پنجه بکش، شمشیرِ شیر
جنگ رو بیار دم درِ خونه‌شون تا دیگه ریخت‌شون رو نبینیم
بکش یا کشته شو، این یه مهارته توی این کار اوستا شدیم
نابود کن و به فاک بده مثل یه بلای طبیعی
شکی نیست که اون جونور رو رام کردیم همونی که بهت هشدار داده بودم
بارونِ خون و رعد و برق اگه خشکسالی بشه، غرش می‌کنیم
شیرهای «ماپوگو» کفِ بتن‌های شهر
کاکا سیاه ها از سایه‌مون هم فرار می‌کنن چون همه‌مون آتیش می‌باریم
قلب شیری داریم واسه همینه «بابل» به نفس‌نفس افتاده
قبیله‌ی ما هر جا قدم بذاره آمار اونجا رو می‌بنده
ظاهر «ماپوگو» گول‌زننده‌ست اما هدف من بی‌نقصه
توی صورتت لبخند می‌زنم بعد برمی‌گردم و تشریحت می‌کنم
از روی ترس و بی‌احترامی
فازِ دود متفاوته وقتی مانیتورت سیگار باشه
بیگ‌بِن، ملکه الیزابت اعتبارت رو ببر بالا
من واسه حقِ اونایی که خوردی، اومدم بالا
واسه اونا که در قالب مار تکثیر شدن منتظرشون بمون
ما تهِ جهنمیم پسر، نفس بکش
خیانت تنها چیزیه که بهش باور دارم قانون جنگل اینجوریه
واسه اینکه زنده بمونی باید بقیه رو سلاخی کنی
بدرّون، تاندون و کلیه و جیگر همه‌شون رو انتخاب کن
اون زنجیرهای یاقوت‌تون مال خودتون من از جواهراتِ خزوخیل شما خوشم نمیاد
دور گردنم پیچیده شده سفت فشار بده، من با خون زندگی می‌کنم
توی این لجن‌زار فریادِ نور بزن من دیدم صاعقه چطوری همه‌چی رو می‌سوزونه
طوفان فکری راه افتاد، بدجور سنگین شد دیدِ من هیچ‌وقت ابری نمی‌شه
استایل همیشه ردیفه، کاکا سیاه چطوری...
دمتون گرم، ممنون.
خیلی چاکریم.
بفرمایید، همه بشینید.
راحت باشید.
خیلی حرف‌ها داریم که بزنیم.
باید بهتون بگم، باید بگم که اصلاً این برنامه چطوری جور شد.
شماها که می‌دونید من «اوهایو» زندگی می‌کنم.
توی ژانویه، وقتی این مرتیکه، ترامپ و ایلان...
این بساط «دوج» رو راه انداختن و همه‌ی شغل‌های دولتی رو تخته کردن،
بازار مسکن توی شهرِ من توی همون سه ماه اول ۲۰ درصد رید!
نمی‌خوام مثل یه سفیدپوستِ اتوکشیده حرف بزنم...
ولی پسر، خدایی بدجوری تر زدن، نه؟
بعدش وقتی این جونور گارد ملی رو ریخت توی شهرِ من،
و اداره پلیس رو از چنگ شهردار درآورد،
ما سیاه‌هایِ واشینگتن، اهل این ادا و اطوارها نیستیم
اما بعدش فرماندار من در اوهایو گارد ملی‌مون رو فرستاد...
تا شهر مادری من رو کنترل کنن.
منم زنگ زدم به اکیپم و گفتم: دارم میام سراغتون
چون این مرتیکه‌ها دارن تلاش می‌کنن سیاه‌ها رو از "شهر شکلاتی" بیرون کنن.» (شهرشکلاتی لقب واشنگتن به خاطر جمعیت زیاد سیاه پوستان)
گفتم: «باید برگردم خونه تا وقتی که هنوز همون شهریه که یادمه.»
بعدش رفتم توی اینستاگرام و دیدم واشنگتن از اعتراضات منفجر شده.
یه مشت سفیدپوست اونجا بودن که می‌گفتن: «توی خیابونای ما نه!»
گفتم: «اوه نه، دیگه خیلی دیر شده.»
این سفیدا دیگه اونجا چمبره زدن. «توی خیابونای لعنتی ما غلط می‌کنی بیای.»
این یارو، ترامپ، جوری حرف می‌زد انگار خودش پا می‌شه می‌ره رستوران شام می‌خوره.
اصلاً این خبرا نیست.
آره، و باید حقیقت رو بهتون بگم.
این فقط توی این شهر اتفاق نمی‌افته.
توی کالیفرنیا داره می‌افته، توی اورگان،
توی ایلینوی و توی ممفیس هم همین بساطه.
و... بچه‌شرّهایِ ممفیس، شاید واقعاً به این نظارت احتیاج داشته باشن
باید منطقی باشید. نمی‌دونم تازگی‌ها ممفیس بودید یا نه،
ولی اون کاکا سیاه ها همین الانش دوتا تانک از گارد ملی بلند کردن!
پس دیگه خودتون تهش رو بخونید.
خودتون می‌دونید جریان چیه، می‌فهمید.
و من با عصبانیت و آماده‌ی دعوا اومدم اینجا، اما وقتی توی شهر چرخیدم،
تمیز بود بچه‌ها. باید بهتون بگم، واقعاً تر و تمیز شده بود.
خیلی بهتر از آخرین باری که اینجا بودم.
امروز کلاً یه نفر رو دیدم که وسط خیابون داشت می‌رید.
اما می‌دونید چی جالبه؟ کیسه داشت! اون کاکا سیاه خودش جمعش کرد!
منتظر بودم یکی یه غلطی واسه کارتن‌خواب‌ها بکنه.
می‌دونید چیِ واشنگتن به فاک رفته‌ست؟
ما پایتخت مملکتیم و هیچ‌کی به تخمش هم نیست که کارتن‌خواب‌ها چه مرگشونه.
راستش رو بگم، فکر کنم فقط منم که به فکرشونم.
حالا، شماها اینو نمی‌دونید، ولی بی‌سروصدا در دو سال اخیر،
من داشتم مخفیانه با کارتن‌خواب‌های واشنگتن کار می‌کردم،
و تا الان دو میلیون دلار خرج پروژه‌ی کارتن‌خواب‌هام کردم.
نه، نه، نه، واسم دست نزنید.
بهشون غذا یا یه همچین چیزایی ندادم.
فقط به این کاکا سیاه ها رقص «ثریلر» یاد دادم!
توی هالووین یه سورپرایز بزرگ دارید، خودتون می‌بینید.
و ببخشید که زودتر نیومدم خونه، اما توی اوهایو خیلی سرم شلوغ بود.
و خیلیا می‌پرسن: «اونجا داری چه غلطی می‌کنی؟»
نمی‌دونم اینو می‌دونید یا نه، ولی این حقیقته.
بذارید بگم چیکار می‌کردم. اون شهری که بیست و پنج سال اخیر توش زندگی می‌کردم رو...
در طول این ۲۵ سال...
بیشترش رو خریدم!
اونجا رو دوست دارم.
اوهایو عاشق ترامپه، اما این شهری که توش زندگی می‌کنم...
مثل یه جزیره‌ی فسقلیِ «برنی سندرز» توی دریای ترامپه.
اونجا همه‌ی سفیدا فقیرن، اما از این...
هیپی‌های سفیدِ کثیفن، و من ازشون خوشم میاد.
از این مدل سفیدپوست‌ها خوشم میاد.
اونا هم از من خوششون میاد.
اما می‌دونید در مورد سفیدپوست‌های لیبرال چی فهمیدم؟
سفیدپوست‌های لیبرال اجازه می‌دن سیاه‌ها هر غلطی دلشون خواست بکنن
تا وقتی که بری و بیشترِ شهرشون رو بخری.
اوه، اونجا دیگه قیافه‌شون می‌ره تو هم.
اون سفیدا بدجور مشکوک شدن، ولی می‌دونید چیه؟
بهشون حق می‌دم.
چون... نه جدی، چون ببینید، اگه من سفید بودم
و مردم این شهر سیاه بودن، می‌دونید چی می‌گفتن؟ می‌گفتن دارم شهر رو «نوسازی اعیانی» می‌کنم.
می‌گفتن دارم با پولداربازی محله رو از چنگشون درمیارم.
اما اصلاً واژه‌ای واسه کاری که من دارم با این مردم می‌کنم وجود نداره.
من مالک همه‌چیزم کاکا سیاه، همه‌چیز!
وقتی جوون بودم از سفیدپوست‌ها عصبانی بودم
چون فکر می‌کردم بی‌انصافن.
اما حالا که این همه ملک و املاک دارم، درکشون می‌کنم. فاز می‌ده!
خیلی حال می‌ده بری جلو یه سفیدپوست و بگی: «اجازه داری اینجا باشی؟»
«الانه که زنگ بزنم پلیس.» خیلی کیف می‌ده!
من اون‌قدر زمین و خونه توی این شهر دارم، و این عین حقیقته،
که این سفیدپوست‌ها فکر می‌کنن من مسئول رفاه و زندگی‌شون هستم!
خیلی مسخره‌ است. کاکا سیاه، من که مددکار اجتماعی نیستم.
من یه سرمایه‌دارم!
دارم واسه خودم تو خیابون راه می‌رم و سرم تو لاکِ خودمه،
میان پیشم و دغدغه‌هاشون رو می‌گن: «دیو!»
«تبریک می‌گیم که کل شهرِ لعنتی رو خریدی.»
«اما باید به فکرِ ساختنِ چندتا خونه‌ی ارزون‌قیمت هم تو این حوالی باشی.»
منم می‌گم: «خب، راستش قهرمان، من که از پسِ هزینه‌ی خونه‌ی خودم برمیام.»
«این یه مشکلیه که تو باید نگرانش باشی.»
«چون اگه بخوام بهش فکر کنم، پولِ خریدنِ خونه‌ی تو رو هم دارم!»
«پس اگه قصد فروش داری، بیا پیشِ خودم.»
«دارم کل شهر رو جمع می‌کنم.»
«دارم کل این شهر لعنتی رو جمع می‌کنم.»
می‌دونید، نمی‌دونم این سفیدهای فقیر پول از کجا آوردن.
اما همین چند وقت پیش،
این پدرسوخته‌ها یهویی یه ایستگاه آتش‌نشانی جدیدِ نو‌ساز علم کردن.
آخه از کدوم گوری این پول رو آوردن؟ پیش خودم گفتم: «این دیگه چه کوفتیه؟»
بعد می‌دونید چیکار کردن؟ اونا... این دیگه تهِ نژادپرستی بود.
سعی کردن ایستگاه آتش‌نشانی قدیمی رو
توی یه مزایده بفروشن، اونم وقتی که می‌دونستن من قراره خارج از شهر باشم.
خیلی حرکتِ کثیفی بود.
اما دیگه واسه این کارا خیلی دیره.
من توی کل اون شهر آدم‌فروش و جاسوس دارم.
کاکا سیاه ها لحظه‌شماری می‌کردن که بیان بهم بگن.
می‌دویدن سمتم: «ارباب، ارباب، یه خبرایی دارم ارباب!»
گفتم: «چه خبر شده؟»
«چی داری می‌گی؟ یه ایستگاه آتش‌نشانی؟»
کاکا سیاه، من اون ایستگاه آتش‌نشانی رو خریدم.
اون پدرسوخته رو تبدیلش کردم به یه کلوب کمدی و موسیقی.
اونجا می‌ترکونیم. گروه «کلیپس» اونجا بودن. همه اونجا دور هم می‌ترکونیم.
هر آدم معروفی که دیدم، بهش گفتم بیاد توی اون کلوب اجرا کنه.
«میک جگر» از گروه رولینگ استونز رو توی یه مهمونی دیدم.
نشستم کنارش و گفتم: «هی، میک.»
گفتم: «میک، باید بیای اوهایو و توی کلوب من اجرا کنی.»
اونم پایه‌ی کار بود.
گفت: «باشه، حله.»
گفت: «خیله‌خب، من از اجرا توی کلوب خوشم میاد.»
گفت: «اما از شهرت برام بگو.»
گفتم: «خب، چی می‌خوای بدونی؟»
اون کاکا سیاه یه نگاهی بهم انداخت... از اون نگاه‌های مخصوصِ «میک جگر».
گفت...
«اونجا دختر هم هست؟»
منم... زل زدم تو چشماش و بهش دروغ گفتم.
گفتم: «آره بابا!»
فهمید یه جای کار می‌لنگه. گفت:
«نه، نه، نه.»
«اذیت نکن دیو. خودت که می‌دونی، از اون مدل دخترایی که من خوشم میاد.»
گفتم: «میک، من... نمی‌دونم...»
«نمی‌دونم تو از چه مدل دخترایی خوشت میاد.» بعد اون گفت:
«خودت می‌دونی.»
«آهنگ‌های منو که شنیدی.»
«اونجا داف‌های سفید با پاهای کثیف پیدا می‌شه؟»
گفتم: «میک، عاشقِ اونجا می‌شی!»
«میک، این داف‌ها جوری‌ان که حتی استخر عمومی رو هم به لجن می‌کشن.»
یه مشت هیپیِ کثیف؛ این چیزیه که من باهاش سروکار دارم.
من اصلاً اهل مواد نیستم، خب؟
اما... توی بیزنسِ نمایش و سرگرمی‌ام، می‌فهمید چی می‌گم؟
پس توی هر جور مهمونی‌ای بودم. حالا... بذارید باهاتون صادق باشم،
من گل می‌کشم، اما گل رو مواد حساب نمی‌کنم.
ولی خب می‌دونید دنیای هنر چطوریه.
مهمونی‌های کوکائین رفتم، مهمونی‌های ماری‌جوانا رفتم،
توی همه‌ی مهمونی‌ها بودم، و دارم حقیقت رو بهتون می‌گم،
چیزی که با چشم خودم دیدم:
دافی که کوک می‌زنه خیلی خوشگل‌تر از دافیه که گل می‌کشه.
من به این داف‌های گلی نگاه می‌کنم و می‌گم:
«لعنتی، با همین لباسا کپیده بودی؟»
«چه مرگته آخه؟»
توی صورتشون اصلاً انرژی ندارن.
همیشه‌ هم سوتین نمی‌بندن واسه همین سینه‌هاشون بدجور آویزونه.
«دیکت رو از جلو صورتم بکش کنار، مرد.»
دخترای گلی این‌جوری حرف می‌زنن.
«قرار نیست برات ساک بزنم، مرد.»
«دهنم مثل چوب خشک شده.»
تا حالا با یه دخترِ گلی رابطه‌ی دهانی داشتید؟
حسِ کثیفی داره، نه؟
انگار یه گربه داره برات ساک می‌زنه. آخه چه وضعیه...
چطوری می‌شه توی دهنت هیچ رطوبتی نباشه؟
دختر، برو دهنت رو تر کن و دوباره امتحان کن، خب؟
برو یه کم آب بخور.
اه، حالم بد شد.
چندش‌آوره.
اخیراً توی اخبار...
دوباره کلی بهم گیر دادن و اذیتم کردن...
چون توی عربستان سعودی فستیوال کمدی اجرا کردم.
این تشویق‌هایی که می‌شنوید، مالِ سیاه‌پوست‌هاست.
سفیدهای آمریکا بدجور عصبانی‌ان.
پسر، باید یه چیزی بهتون بگم،
من تاحالا نشده بابت کاری احساس گناه نکنم.
مثلاً، من هیچ‌وقت... حس نمی‌کنم...
حس نمی‌کنم... اصلاً و ابداً احساس گناه نمی‌کنم.
می‌دونید، و این «بیل مار»، کمدین مشهور،
من بیل رو از وقتی ۱۸ یا ۱۹ سالم بود می‌شناسم،
و تا حالا اینو علنی نگفتم، اما ریدم به اون مرتیکه.
دیگه حالم از اون تفسیرهای از خود راضی و نژادپرستانه‌اش به هم می‌خوره.
این پدرسوخته‌ها جوری رفتار می‌کنن که انگار چون من توی عربستان سعودی اجرا کردم،
یه جورایی به اصولم خیانت کردم.
- نکردی! - خب... نه، نه، می‌دونم که نکردم، می‌دونم.
نه، نه، نه.
نه، بذارید... بیاید همگی بذارید من حرفم رو بزنم.
و مطمئنم... نه.
خیله‌خب، حالا همگی آروم باشید.
نه، مطمئنم که حق با منه.
اول از همه، چی... اونا چی گفتن؟
گفتن... گفتن، «خب...» گفتن، «خب...»
گفتن، «خب، عربستان سعودی یه خبرنگار رو کشت.»
و روحِ «جمال خاشقجی» شاد.
متأسفم که اون به اون شکلِ فجیع به قتل رسید.
اما...
و هیچ «امایی» هم در کار نیست، همین و تمام.
و همچنین...
منظورم اینه، ببین داداش،
اسرائیل ۲۴۰ تا خبرنگار رو کشته...
توی همین سه ماه اخیر!
پس، من نمی‌دونستم شماها هنوزم دارید می‌شمارید!
این کاکا سیاه ها منو مسخره کردن چون توی عربستان روی صحنه بودم.
من بهشون نگفتم اینو توی روزنامه بنویسن، فقط روی صحنه گفتمش.
گفتم: «حرف زدن توی عربستان سعودی برای من راحت‌تره
تا... تا توی آمریکا.»
و... و کاکا سیاه ها بهشون بر خورد.
اوه، من پای این حرفم محکم وایسادم. یادتون نره همین اواخر چه بلایی سرم اومد.
دو سال پیش، من داشتم همین‌جا توی ایالات متحده بخاطر شوخی با ترنس‌ها بایکوت (کنسل) می‌شدم.
اما باید یه چیزی بهتون بگم.
شوخی‌های ترنس‌ها توی عربستان سعودی خیلی هم خوب جواب داد!
اون کاکا سیاه ها جوری حال می‌کردن که سیر نمی‌شدن.
من دقیقاً روی فاز بودم، کاکا سیاه. با خودم گفتم: «تا حالا کجا بودید شما؟»
توی همه‌ی مقاله‌ها نوشته بودن کمدین‌ها خودشون رو به یه دیکتاتور فروختن.
اما... اما همه‌ی اون مقاله‌ها عکسِ من روشون بود.
و می‌دونید چیه؟ حتی نمی‌تونم عصبانی بشم. چون اگه بخوام منصف باشم،
من واقعاً از همه‌ی اون کمدین‌ها بیشتر پول گرفتم!
من دیگه حتی توی نتفلیکس هم کار نمی‌کنم، کاکا سیاه.
می‌دونید شغل جدیدم چیه؟
می‌شینم کنار تلفن و منتظر می‌مونم تا اون عرب‌ها بهم زنگ بزنن.
«کمکی از دستم برمیاد؟ چی لازم دارید؟»
من عاشقِ کار کردن توی خاورمیانه هستم.
این دومین اجرایی بود که اونجا داشتم.
سه ماه قبلش هم یه اجرا داشتم؛ توی ابوظبی بود.
اون کاکا سیاه ها هم یه... یه... فستیوال کمدی داشتن.
و بذارید یه چیزی بهتون بگم. شماها که خاورمیانه نرفتید.
یه چیزای عجیبی در موردشون هست که ممکنه ندونید.
می‌دونید اینجا همه، مثلاً، یه سگ دارن؟
اونجا، اونا اصلاً با سگ حال نمی‌کنن.
می‌دونید چیکار می‌کنن؟ اونا... پرنده دارن، شاهین، کاکا سیاه!
این کاکا سیاه ها حیوون خونگی‌شون شاهینه.
باورم نمی‌شد. رفتم مرکز خرید، دیدم این کاکا سیاه ها با خودشون شاهین آوردن.
با خودم گفتم: «پسر این خیلی خفنه.»
و خب، اینجا توی واشنگتن، ما ممکنه مثلاً یه جاکش یا قواد (Pimp) این‌ور اون‌ور ببینیم.
توضیح مترجم: منظور دیو چپل: شاهین‌بازهای عرب هم همان‌قدر خفن و با ابهت در مراکز خرید راه می‌روند،که جاکشهای واشگتن راه میرن اما به جای زن، یک پرنده شکاری روی دستشان است.
اما تا حالا ندیده بودم یه کاکا سیاه از یه پرنده کار بکشه.
طرف جوری پرنده رو نگه داشته بود که انگار می‌گفت: «برو برام یه خرگوش بیار.»
و اون پرنده‌ی لعنتی هم واقعاً می‌رفت و برای این کاکا سیاه خرگوش می‌آورد!
اونم یه تیکه‌اش رو می‌داد به پرنده و بقیه‌اش رو خودش می‌خورد.
خلاصه، یه یارو رو توی مرکز خرید با یکی از این شاهین‌ها دیدم.
داشتیم همین‌جوری چرت‌وپرت می‌گفتیم. و نمی‌دونم چی شد...
نمی‌دونم چرا اصلاً همچین فکری به سرم زد.
یهو یه حسی بهم دست داد. گفتم... گفتم: «هی...»
گفتم: «هی کاکا سیاه، بده این شاهینت رو یه کم قرض بگیرم.»
و اونم داد!
اون دستکش مخصوص رو داد بهم و شاهین رو گذاشت روش.
ببینید، من توی زندگی‌م کارهای خفن (Fly) زیاد کردم،
اما این یکی دیگه آخرِ «راک‌ستار» بازی بود،
شما اصلاً نمی‌دونید چه حسی داره.
من با شاهین قدم گذاشتم توی یه ورزشگاه به همین بزرگی، با ۲۰ هزار نفر جمعیت که جیغ می‌زدن.
یه شاهین زنده روی دستم بود. کاکا سیاه ها داشتن دیوونه می‌شدن.
جمعیت داشت می‌ترکوند. آخه این پرنده‌ی ملی‌شونه.
حالا، من که از پرنده چیزی سرم نمی‌شد.
بعداً معلوم شد،
این نژادِ شاهینی که روی دستم بود، سریع‌ترین موجودِ روی زمین محسوب می‌شه.
من اینو نمی‌دونستم.
ظاهراً وقتی شکار می‌کنه، مستقیم می‌ره بالا،
و بعد با سرعت ۳۸۰ کیلومتر در ساعت (۲۴۰ مایل) شیرجه می‌زنه پایین،
این‌جوری سرعتش رو ثبت کردن.
درجا طعمه‌اش رو می‌کشه، بعد پرواز می‌کنه می‌ره و دوباره برمی‌گرده،
و اون چیزی رو که کشته برمی‌داره. من اینو نمی‌دونستم.
خلاصه وقتی داشتم توی ورزشگاه راه می‌رفتم، جمعیت فریاد می‌زد،
اما شاهین اصلاً هول نکرد، چون یه جور ماسک (چشم‌بند) رو صورتش بود،
و اون کاکا سیاه فقط همین‌جوری نشسته بود...
خلاصه اصلاً اذیت نکرد.
حالا، من نمی‌دونستم که این ماسک بخشی از آموزشِ شاهینه.
اگه ماسک رو از روی سرِ شاهین برداری، فکر می‌کنه وقتِ شکاره.
پسر، کاش اینو بهم گفته بود!
چون من روی صحنه داشتم می‌ترکوندم،
و شاهین هم همین‌جوری احمقانه نشسته بود اونجا.
پیش خودم گفتم: «ای بابا، این کاکا سیاه که حتی نمی‌تونه اجرا رو ببینه.»
خلاصه، ماسکش رو برداشتم!
آقا، این شاهین کلاً قاطی کرد. یهو خر تو خر شد.
اون پدرسوخته این‌جوری بال‌بال زد و از روی دستم پرید.
اولش همه داشتن دست می‌زدن: «ایول!»
و اون کاکا سیاه هم با سرعت ۳۸۰ کیلومتر (۲۴۰ مایل) شیرجه زد پایین!
و یه داف رو توی ردیف سوم کشت!
و اون داف هم ترنس بود. وقتی بهش زد، دودولش پرید بیرون!
همه جیغ کشیدن. منم گفتم: «اوه، ریدم.»
نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
به خودم اومدم دیدم پلیس، پلیس‌های عرب اومدن،
و این کاکا سیاه ها منو به زور از صحنه بردن بیرون.
اصلاً نفهمیدم که بازداشت شدم. گفتم: «معنی این کارا چیه؟»
واضحه که اینا می‌دونن همه‌چی یه حادثه بوده.
ولی بعدش دیدم بهم اتهام قتل زدن!
گفتم: «قتل؟»
آخه چه کوفتی؟ یه حادثه بود!
بعد منو بردن دادگاه،
و این کاکا سیاه ها شروع کردن به خوندنِ متنِ همه‌ی شوخی‌های من در مورد ترنس‌ها.
می‌خواستن جوری وانمود کنن که انگار من اون داف رو عمداً کشتم!
گفتم: «من اصلاً نمی‌دونستم این یارو ترنسه،»
«تا وقتی که دودولش پرید بیرون!»
«این یه رسواییِ تمام‌عیاره!»
«من یه آمریکایی‌ام.»
هنوزم فکر نمی‌کردم تو دردسر بیفتم، اما آخرای دادگاه،
این تنها کلمه‌ای بود که تو کل اون دادرسی فهمیدم.
اون کاکا سیاه گفت: «مجرم!» گفتم: «چی؟»
و کل زندگی‌م از جلوی چشمام رد شد. گفتم: «ای کاش پامو اینجا نمی‌ذاشتم.»
لابد دارید فکر می‌کنید من چطوری امشب اینجام.
خب، اون موقع نمی‌دونستم، اما بعداً فهمیدم،
خوش‌شانسیِ من اینجاست که تو خاورمیانه، کشتنِ یه ترنس، فقط یه «تخلفِ جزئیه»!
آخیش! (خیالم راحت شد)
آره، حرف زدن خیلی راحت‌تره...
توی عربستان سعودی.
«جیمی کیمل» بایکوت (کنسل) شد.
بذارید یه چیزی هم بهتون بگم. نه تنها جیمی کیمل رو بایکوت کردن،
بلکه این یارو «برندان کار» که رئیس اداره مخابراته (FCCکمیسیون فدرال ارتباطات) ، این وقاحت رو داشت که بگه کیمل،
اگه می‌خواد دوباره برگرده به تلویزیون... نمی‌دونم خودِ «کار» اینو گفت یا نه،
اما یه نفر این حرف رو زد. گفتن این رفیقمون باید
به بنیاد «چارلی کرک» پول پرداخت کنه
تا بتونه برگرده سر کارش.
حالا بهش فکر کنید. نه، واقعاً فکر کنید.
ایلان ماسک انتخابات رو واسه ترامپ خرید، چون دیوان عالی گفت
که پول خرج کردن خودش نوعی «آزادی بیان» محسوب می‌شه.
خب، پس شما می‌تونید پولتون رو هر جور می‌خواید خرج کنید تا حرفتون رو بزنید،
اما اگه کسی رو مجبور کنن واسه چیزی که بهش باور نداره پول بده،
خب اون موقع دارن مجبورش می‌کنن چیزی رو بگه که واقعاً منظورش نیست.
و شش میلیون... اوه، ببخشید.
ببینید، من کلی پول درآوردم.
اما من هر روزِ خدا از عربستان سعودی پول می‌گیرم،
فقط برای اینکه بتونم اینجا به بقیه بگم «نه». حسِ آزاد بودن خیلی خوبه.
و من می‌دونم که مردم عربستان سعودی
نمی‌تونن همه‌ی چیزهایی که به من اجازه داده شده بود بگم رو بگن.
اما معامله معامله‌ست، و پادشاه گفت که من اجازه دارم این حرف‌ها رو بزنم.
پس من جوری بهش نگاه کردم که انگار توی یه مأموریت دیپلماتیک‌ام.
باید شوخی‌های جنسی و داف‌بازی رو می‌بردم به خاورمیانه.
چون اونا اونجا کلی از این بساط‌ها دارن ولی حتی نمی‌تونن درباره‌اش حرف بزنن.
گفتم: «من انجامش می‌دم.»
اوضاع دیگه مثل قدیم نیست، نه؟
این کاکا سیاه، «پاف» (دیدی)، ۵۰ ماه حبس گرفت.
دوست ندارم درباره این موضوع حرف بزنم، اما می‌خوام انجامش بدم.
قضیه من با «پافی» اینه، و باید اول جبهه‌گیری خودم رو مشخص کنم.
سال‌ها پیش، روی صحنه به من حمله شد...
توی کالیفرنیا، توی سالنِ «هالیوود بول».
البته این مال خیلی وقت پیشه.
اون زمان «چارلی کرک» هنوز زنده و سرِ حال بود.
این یه دلیلِ دیگه‌ست که حرف زدن توی آمریکا سخته، چون می‌دونید،
اگه شغلِ آدم حرف زدن باشه و ببینه چارلی کرک اون‌جوری به قتل می‌رسه،
باورتون بشه یا نه کاکا سیاه، من بدجور کپ کرده بودم.
منظورم اینه که، چارلی کرک اون پسر سفیدِ مثبت و سربه‌زیر بود،
و اونا این پدرسوخته رو کشتن. گفتم: «این سفیدپوست‌ها...»
«تا حالا اونا رو این‌شکلی ندیده بودید.»
«اینا دیگه دارن واسه بردن بازی می‌کنن.»
و بعد یادتونه، روز بعد توی اخبار،
وقتی همه‌ی اطلاعات هنوز ناقص و درپیت بود، اومدن و گفتن:
«ظاهراً پیام‌هایی مربوط به تراجنسیتی‌ها (ترنس‌ها) حک شده بوده»
روی گلوله‌ها حک شده بود.» منم تو خونه با خودم گفتم: «اوه، نه!»
«کارم تمومه، فاتحه‌م خونده‌ست!»
بعد چند هفته بعد گفتن که روی گلوله‌ها چی نوشته شده بوده.
روی یکی از گلوله‌ها نوشته بود:
"بلا چاو، بلا چاو، بلا، بلا، بلا چاو"
روی یه گلوله‌ی دیگه نوشته بود: «اگه داری اینو می‌خونی، پس تو گی هستی!»
منم تو خونه گفتم: «کاکا سیاه، من باید این گلوله‌ها رو از نزدیک ببینم.»
آخه این مرتیکه چطوری تونسته کلِ یه پاراگراف رو روی گلوله بنویسه؟
مگه این گلوله‌ها چقدر بزرگن؟ مگه طرف ساعت‌سازه؟
چطوری می‌تونه این همه خزعبلات رو روی یه گلوله حکاکی کنه؟
نمی‌خوام مرگِ چارلی کرک رو شوخی بگیرم و سبک بشمرم،
اما مطمئن نیستم که معنیش چیه،
و مطمئن نیستم حرفی که اونا درباره معنیش می‌زنن رو باور کنم.
می‌دونید چی رو باور نمی‌کنم؟ چیزی که سفیدپوست‌ها سریع شروع کردن به گفتنش.
گفتن: «چارلی کرک، مارتین لوتر کینگِ نسلِ ماست.»
نه بابا، اصلاً این‌طور نیست.
آره، این دیگه... خیلی اغراق‌آمیزه.
می‌دونم، جفتشون به شکل وحشتناکی به قتل رسیدن.
به گردنِ جفتشون شلیک شد،
اما شباهت‌هاشون دقیقاً همین‌جا تموم می‌شه.
چون چارلی کرک یه پدرسوخته‌ی...
شخصیت اینترنتیه. کلاً کارش اینه.
ذاتاً نمی‌تونه مثل دکتر کینگ عمل کنه.
کاکا سیاه‌های اینترنتی منفی‌بافن چون مجبورن که باشن.
چون هیچ‌کس باهاشون تعامل نمی‌کنه
مگر اینکه چیزایی بگن که مردم رو عصبی کنه.
چارلی کرک همینه.
می‌تونید تصور کنید دکتر کینگ مثل چارلی کرک رفتار می‌کرد؟
«دکمه لایک رو بترکونید و سابسکرایب کنید!»
«برای محتوای بیشتر منو دنبال کنید.»
«من معتقدم همه‌ی سیاهپوست‌ها باید آزاد باشن. اگه می‌تونید نظرمو عوض کنید.»
کنگره رای‌گیری کرد...
که ۱۴ اکتبر بشه روز بزرگداشتِ چارلی کرک،
و همه هم بهش رای مثبت دادن.
نه، نه، نه، من نمی‌خوام هو (Boo) کنم. می‌تونید یادش... هی، نه.
اگه می‌خواید، یادِ اون کاکا سیاه رو زنده نگه دارید.
و هر جوری دلتون می‌خواد ازش یاد کنید.
اما اینو می‌دونم که اکثر اون نماینده‌های کنگره به این خاطر رای دادن
چون از خشونت‌های سیاسی می‌ترسن.
دارم بهتون می‌گم، حرف زدن توی عربستان سعودی راحت‌تره!
همین چند وقت پیش توی آمریکا روی صحنه بودم و کاکا سیاه ها شاکی شدن چون گفتم:
«خب، می‌دونید، شاید "پاف" (دیدی) تبرئه بشه.» و گفتم: «امیدوارم بشه.»
و جمعیت شروع کردن به هو کردن.
اوکی، ببینید، نه اینکه فکر کنم کارِ "پاف" درسته،
اما وقتی توی ال.ای توی «هالیوود بول» بهم حمله شد،
مردم یادشون می‌ره که "پاف" همون کسی بود که با کله رفت توی شکمِ ضاربِ من.
اون جونِ منو نجات داد.
بعد از اون دیگه خیلی سخته آدم از دستِ اون کاکا سیاه عصبانی باشه.
اون شب تیم امنیتی داشتم، اما می‌دونید چی می‌گم؟
اون کاکا سیاه ها... اصلاً آماده نبودن.
لابد کفش‌هاشون لیز بود یا یه همچین چیزی.
دویدن بیرون، همه‌شون لیز خوردن و پخشِ زمین شدن.
اما پافی رفت و ضاربِ منو گرفت و انداختش زمین.
بعد چند سال بعد، وقتی خبرِ اون «روغنِ بچه»‌ها رو شنیدم،
با خودم گفتم: «فهمیدم اون مامورین امنیتی روی چی لیز خورده بودن»
اشاره به کشف ۱۰۰۰ بطری روغن‌بچه در عمارت "دیدی" (رپر معروف) که برای پارتی‌های جنسی اجباری استفاده می‌شد
هزار تا بطری روغن بچه... خیلی زیاده!
یادتون باشه، اون به خاطر داشتنِ هزار تا بطری روغن بچه محاکمه نشد،
چون داشتنِ هزار تا بطری روغن بچه جرم نیست.
چندش‌آوره...
ولی غیرقانونی نیست.
و می‌خوام یه چیز دیگه هم بهتون بگم که تا حالا نگفتم... اما واقعیت داره.
یه شب توی ال.ای... اصلاً نباید بگم... بیخیال، می‌گم.
من خونه‌ی «پافی» (دیدی) بودم.
نه، من چیزی ندیدم... ببینید، هیچ‌کدوم از اون چیزایی که توی دادگاه گفتن رو من ندیدم.
من از توی پذیرایی اون کاکا سیاه رد شدم، خونه تمیز بود، کف زمین هم اصطکاک داشت،
هیچ‌جا لیز نبود، راحت راه رفتم.
یه شبِ کاملاً معمولی بود.
تنها چیزی که...
تنها چیزی که الان که بهش فکر می‌کنم عجیبه،
ولی اون موقع برام هیچ معنی خاصی نداشت...
تا وقتی اون کثافت‌کاری‌ها لو نرفته بود بهش فکر نکرده بودم.
اما الان که فکر می‌کنم خیلی داغون بود؛ ما توی تراس پشتِ خونه‌اش بودیم،
داشتیم می‌نوشیدیم و می‌خندیدیم و حرف می‌زدیم،
بعد یهو پاف شروع کرد نوشیدنی‌ش رو این‌جوری چرخوندن و گفت...
گفت: «خب، دیو.»
گفت: «فازِ تو چیه؟ به چی علاقه داری؟»
خب منو که می‌شناسید، اصلاً تو باغ نبودم، گفتم:
«نمی‌دونم کاکا سیاه، کتاب، بازی‌های ویدیویی، اوم...»
اصلاً نمی‌دونستم اون موقع بهترین فرصتم بود که با «کاسی» سکس کنم!
«کاسی: خواننده و دوست‌دختر سابق "دیدی" که با شکایت خود، رسوایی‌های جنسی بزرگ او را فاش کرد.»
خدا حفظش کنه.
نمی‌خوام مسخره‌اش کنم. بلایی که سرش اومد وحشتناک بود.
اما یادتون باشه... چون مدام اون ویدیویِ کتک خوردنش توی راهروی هتل رو نشون می‌دادن.
ویدیوی وحشتناکی بود.
اما اون بخاطر اون ویدیو محاکمه نشد.
اگه یادتون باشه، قبل از اینکه پایش به دادگاه فدرال باز بشه، پولِ اون ماجرا رو به کاسی داده بود.
شنیدم ۳۵ میلیون دلار بهش داده.
که البته چیزی رو توجیه نمی‌کنه، ولی بی‌خیال کاکا سیاه!
من آدمایی رو می‌شناسم که با پولِ خیلی کمتر از این با «فلوید می‌ودر» جنگیدن.
تازه اون بنده‌خداها مجبور بودن ۳۶ دقیقه مشت بخورن!
اون کاری رو انجام داد که برای بدترین دشمنم هم آرزو نمی‌کنم.
اون مجبور شد بیاد و علنی درباره زندگی جنسی‌ش شهادت بده. پسر، خیلی سخته.
خدا همه‌مون رو از اون روز نجات بده.
هر چیزی که علنی درباره سکس بگی، بد به نظر میاد.
حتی اگه بخوای درباره سکسِ معمولی با زنت حرف بزنی.
قاضی می‌گه: «برام تعریف کن وقتی که...»
«آیا با همسرت رو در رو سکس کردی؟»
«بله جناب قاضی، کردم.» «خب، می‌تونی جزئیات رو...»
«خب بله، زل زدم تو چشمایِ سرد و بی‌حوصله‌اش و بعد...»
«بعد اون شورتِ بزرگش رو زدم کنار و با یه جنگلی روبرو شدم که فریاد می‌زد:»
«"اصلاً برام مهم نیست"، و منم... می‌دونید چی می‌گم؟»
«فقط با قدرت ادامه دادم، می‌فهمید چی می‌گم؟»
کاسی مجبور شد حرفایی خیلی سخت‌تر از اینا بزنه.
اون سؤال‌ها... جوری بود که انگار داشتن ازش می‌پرسیدن:
«آیا "شان کامز" توی دهنِ شما شاشید؟»
من با خودم گفتم: «یا خدا.» اما اون حتی مکث هم نکرد.
«بله جناب قاضی، شاشید. اون شاشید...»
معذرت می‌خوام.
امشب، من یه کاری کردم،
یه چیزی آماده کرده بودم که می‌خواستم امتحانش کنم.
سخت بود، اما واقعاً می‌خواستم...
ووه!
این طولانی‌ترین بخشِ پایانی (Closer) توی کل دورانِ کاری منه.
می‌خوام انجامش بدم، اما پسر، تمرکزِ خیلی زیادی می‌خواد،
پس لطفاً داد نزنید و حواسم رو پرت نکنید، فقط لذت ببرید.
نه، واقعاً سخته، می‌دونید... ببین مرد، تموم کردنِ اجرا...
تموم کردنِ اجرا همه‌چیزه،
و تموم کردنِ اجرا توی واشنگتن دی.سی خیلی مهمه.
پس امشب، من می‌خوام دو تا بخشِ پایانیِ متفاوت رو اجرا کنم.
بخش پایانی مخصوص دی.سی رو اجرا می‌کنم و بعد از اون...
این داف جوری جیغ می‌کشه انگار دزدگیرِ ماشینه، شنیدید؟
کس دیگه‌ای هم شنید؟
یا عیسی مسیح.
خیله‌خب، و بعد از اون، اگه بتونم برسونم،
بخش پایانی مخصوص عربستان سعودی رو اجرا می‌کنم.
خیله‌خب، این بخشِ سختِ ماجراست.
هی، بچه‌های اتاق فرمان، یه لطفی بکنید،
فضا رو یه کم جذاب‌تر کنید، نور رو مثلِ کلوپ‌های کمدی کنید.
- دوستت داریم دیو! - منم دوستتون دارم.
خیله‌خب، بذارید تمرکز کنم. این...
وقتی ببینیدش، می‌فهمید که این سخت‌تر از اون چیزیه که...
انجام دادنش از اون چیزی که فکر می‌کنید سخت‌تره.
یه لحظه وایسید. ادامه بدید، جیغ بکشید. یه نوشیدنی بدید به من.
- عاشقتم دیو! - منم عاشقتم رفیق.
گوش کنید، من این حرف‌ها رو می‌زنم...
به این امید که به یه نفر توی این جمع آرامش بده.
واقعاً به چیزی که می‌خوام بگم قلباً باور دارم.
- دوستتون دارم. - می‌دونم الان اوضاع چطوریه.
می‌فهمم خیلی از مردم چه حسی دارن.
اون بی‌سیمت رو کم کن، قهرمان.
می‌دونم خیلی از شماها الان چه حسی دارید.
صدامو نمی‌شنوی؟
صدام میاد؟
از اون "بیل کازبی"‌ها (نوشیدنی قوی) آوردم.
خیلی برام وقت نمی‌ذاره (زود اثر می‌کنه).
می‌دونم مردم الان چه حسی دارن و امیدوارم این حرف‌ها بهتون آرامش بده.
منم همین حس رو دارم.
بدون شک، هزار درصد و بدون شک،
همه‌ی ما، چه به صورت فردی و چه جمعی،
داریم وسطِ یه جور توطئه زندگی می‌کنیم، مطمئنم.
اون حسی که دارید که یه جای کار می‌لنگه، یا ممکنه حس کنید:
«هی، یعنی حق با منه؟ نکنه دیوونه شدم؟» نه کاکا سیاه.
نه، تو دیوونه نیستی.
این چیزی که داری حسش می‌کنی،
دارم بهت می‌گم، منم حسش می‌کنم.
اما پیشنهاد من اینه:
اگه نمی‌دونی اون توطئه دقیقاً چیه، فقط همینو بگو.
«نمی‌دونم» خودش یه جوابِ قابلِ قبوله.
در واقع، اگه واقعاً نمی‌دونی، این بهترین جوابه.
اما این همه حدس و گمانِ با صدای بلند درباره اینکه توطئه چیه...
ازتون خواهش می‌کنم، لطفاً، خفه‌خون بگیرید!
با این کار همه رو مریض می‌کنید.
می‌تونید بگید «حس می‌کنم»، می‌تونید بگید «فکر می‌کنم» یا «شک دارم»،
یا «به نظرِ من این‌جوری میاد»، اما لطفاً، خواهشاً دیگه نگید «می‌دونم».
چون تو زمان‌هایی مثل الان،
آخرین کسی که بهش اعتماد می‌کنم، اون کاکا سیاهی‌یه که «مطمئنه».
این یعنی دیوانگی.
اما چیزی که من فکر می‌کنم اینه:
یه جایی مسیرِ این کشور به خطا رفت...
در سال ۱۹۱۰.
من... من روی یه آدمِ خاص متمرکز شدم.
این... یه ربطی داره به... بعداً به حرفم فکر کنید، نه الان.
این یه ربطی به «جک جانسون» داره.
ووه!
جک جانسون...
اولین قهرمان سنگین‌وزنِ سیاهپوستِ جهان بود.
و قهرمانی سنگین‌وزن تا به امروز،
معتبرترین عنوان در تمام ورزش‌هاست.
اما در سال ۱۹۰۸...
فقط فایترهای سفیدپوست این امتیاز رو داشتن.
نه به خاطر اینکه فایترهای سیاه به اندازه کافی خوب نبودن،
بلکه چون هیچ فایتر سفیدی به هیچ سیاهپوستی این فرصت رو نمی‌داد
که دستش به اونا بخوره (باهاشون مبارزه کنه).
تا اینکه یه یارویی به اسم «تامی برنز» قهرمان سنگین‌وزن شد.
تامی برنز یه استثنا بود. اون کانادایی بود.
و گفت: «من قهرمان سنگین‌وزن جهان هستم.»
کاناداییه دیگه، می‌دونید اونا چقدر... سوسول و نرم‌خو هستن. اون این‌طوری بود...
اون گفت: «من فقط قهرمان کانادا نیستم، من قهرمانِ مردای سفید نیستم.»
«من قهرمان سنگین‌وزنِ جهانم،»
«و از عنوانم در برابر هر کسی که بیاد جلو دفاع می‌کنم.»
و پسر...
جک جانسون این فرصت رو پیدا کرد که برای قهرمانی جهان مبارزه کنه،
اونم نه از طرف یه آمریکایی (مثل خودش)، بلکه از طرف یه کانادایی.
حالا، آدم فکر می‌کنه آمریکایی‌ها باید طرفدار جک جانسون می‌بودن
چون اون یه آمریکایی بود.
اما نه، این کاکا سیاه پوستش از «وسلی اسنایپس» هم سیاه‌تر بود!
تامی برنز در اون زمان کوتاه‌قدترین کسی بود
که تا حالا قهرمان سنگین‌وزن جهان شده بود.
و جک جانسون وقتی وارد رینگ شد، مثل کوه بالای سرش بود.
و... و... و... می‌دونید، دخلِ تامی برنز رو آورد.
سرویسش کرد.
توی سیدنیِ استرالیا.
و همه‌ی بوکسورهای سفید توی آمریکا می‌گفتن: «دیدید چی می‌گفتیم؟»
«نتیجه مبارزه با این میمون‌های کثیف و متقلب همینه.»
قبل از تامی برنز، قهرمان سنگین‌وزنی بود که بازنشسته شده بود؛
مردی به اسم «جیم جفریس».
و همه می‌گفتن: «جک جانسون قهرمان واقعی نیست.»
می‌گفتن: «جیم جفریس قهرمان واقعیه،»
«و شانس آوردی که اون مبارزه نمی‌کنه،»
«وگرنه دهنِ سیاهت رو صاف می‌کرد، جک جانسون.»
بنابراین جک جانسون...
جک جانسون، جیم جفریس رو به مبارزه طلبید.
اولین بار توی لندن اتفاق افتاد. جفریس توی یه رژه در لندن بود،
و جکِ جانسون با اون هیکل سیاهش از بین جمعیت اومد بیرون.
این کاکا سیاه خیلی شیک لباس پوشیده بود و خیلی شمرده حرف می‌زد.
گفت: «عرض کنم خدمتتون رفیق، واقعاً دلم می‌خواد یه جوری بزنمت که نفهمی از کجا خوردی.»
جیم جفریس فقط نگاهش می‌کرد: «وات دِ فاک؟»
بعدش جفریس توی یه رژه در سیدنیِ استرالیا بود،
و جک جانسون دوباره از بین جمعیت اومد بیرون.
«می‌گم رفیق، واقعاً دلم لک زده که اون چپ و راستِ معروفم رو نثارت کنم.»
جیم جفریس با خودش می‌گفت: «این کاکا سیاه اصلاً چطوری پاسپورت گرفته؟»
دوباره می‌گم، سال ۱۹۱۰ بود.
ویژگی بارز شخصیت جک جانسون، «جسارت» بود.
یه داستانی درباره‌اش هست که مثل افسانه می‌مونه؛ می‌گن
یه شب داشته با سرعت توی یه جاده روستایی رانندگی می‌کرده...
توی مناطق جنوبی (مرز میسون-دیکسون)،
و پلیس زد کنار و جک جانسونِ سیاهپوست رو متوقف کرد.
یادتون باشه، سال ۱۹۱۰ بود.
لابد داشته پرواز می‌کرده، مثلاً با سرعت ۲۰-۲۵ کیلومتر در ساعت!
پلیس متوقفش کرد.
پلیس گفت:
«جریمه‌ی سرعت غیرمجاز واسه یه "کاکاسیاه" توی جاده‌های ما ۲۰۰ دلاره.»
اون زمان ۲۰۰ دلار مثل این بود که یه جریمه ۵۰ هزار دلاری بگیری.
این کاکاسیاه، جک جانسون، حتی مکث هم نکرد.
400دلار داد به پلیس و گفت: «نگهش دار، چون موقع برگشتن هم همین‌قدر گاز می‌دم!»
بعد از ماه‌ها پافشاری...
جیم جفریس بالاخره کوتاه اومد.
و جک جانسون در روز ۴ جولای (روز استقلال) از عنوانش مقابل جفریس دفاع کرد.
اینجاست که اصطلاح «امیدِ بزرگِ سفیدپوست‌ها» به وجود اومد.
اونا جون می‌دادن که یه مرد سفید پیدا کنن که بتونه این کاکاسیاه رو سرِ جاش بشونه.
اما بذارید بهتون بگم، اون روز ۴ جولای، جیم جفریس اصلاً اون آدم نبود.
جک جانسون دهنش رو سرویس کرد.
جک جانسون جوری زدش که بلند نشه.
و جک کاری رو کرد که توی بوکس بهش می‌گن «کش دادنِ مبارزه»،
یعنی می‌تونست همون راندهای اول ناک‌اوتش کنه،
اما نمی‌خواست کشته بشه؛ می‌خواست بازی رو طبیعی جلوه بده.
اما وقتی دیگه حوصله‌اش سر رفت - آخه اون زمان مثل الان نبود که ۱۵ راند باشه،
کاکاسیاه‌ها اون‌قدر می‌جنگیدن تا یکی دیگه نتونه تکون بخوره.
و وقتی جک جانسون حوصله‌اش سر رفت...
با یه هوکِ راستِ وحشیانه کارش رو تموم کرد،
توی فیلم‌های قدیمی می‌بینید که جیم جفریس شروع می‌کنه به افتادن،
اما دقیقاً همون‌جا فیلم قطع می‌شه.
چون نمی‌خواستن هیچ تصویری ثبت بشه...
از اینکه این کاکاسیاه داره «امیدشون» رو ناک‌اوت می‌کنه.
و در روز ۵ جولای، در سراسر ایالات متحده،
شورش شد؛ شورشِ سفیدپوست‌ها، که کلی سیاهپوست رو کشتن
تا مطمئن بشن بقیه کاکاسیاه‌ها جایگاه خودشون رو فراموش نمی‌کنن.
چون جک جانسون اولین سیاهپوستی بود
که رسماً با «خطِ قرمزِ نژادی» درگیر شد و پیروز شد. و حالا نکته‌ی اصلی اینجاست.
اون فقط با جونِ سالم از اون رینگ بیرون نیومد.
جک جانسون یه عادتِ خیلی خاص داشت.
اون با جونِ سالم و یه «دافِ سفید» از رینگ زد بیرون. بیاید درباره‌اش حرف بزنیم.
می‌بینید، جک جانسون عاشقِ سکس با زن‌های سفیدپوست بود.
تقریباً به طور انحصاری فقط با زن‌های سفید می‌پرید.
و پسر، جسارتِ این کاکاسیاه رو ببین که مردهای سفید رو کتک می‌زد
و با زن‌هاشون می‌خوابید!
دنیای بوکسِ سیاهپوست‌ها غرق در شادی بود.
و هر فایترِ بزرگِ سیاهی، جک جانسون رو تحسین می‌کرد.
اونا اومدن پیش جک و گفتن:
«جک، تبریک می‌گیم. حالا می‌تونیم باهات برای قهرمانی مسابقه بدیم؟»
و جک جانسون، دقیقاً مثل پیشینیانِ سفیدپوستش، گفت:
«راستش، من با فایترهای سیاه مبارزه نمی‌کنم.»
«من بیزینسم اینه که مردهای سفید رو بزنم و با زن‌هاشون حال کنم.»
و یکی پس از دیگری...
اونا «امیدهای سفید» رو یکی بعد از دیگری ردیف می‌کردن و جک جانسون همه‌شون رو در هم می‌کوبید.
در واقع...
در واقع، کار به جایی رسید که کنگره وارد عمل شد...
تا متوقفش کنه.
یه نماینده کنگره به اسم «من» از ایلینوی، قانونی به اسم «قانون مَن» (Mann Act) تصویب کرد.
قانون مَن می‌گه که بردنِ یه زن از مرزِ ایالتی...
به قصدِ فساد و فحشا، غیرقانونیه.
توی حرفه‌ی من، آدم باید این‌جور چیزها رو بدونه!
جک جانسون محاکمه شد، تحت پیگرد قرار گرفت و طبق قانون من محکوم شد،
از کشور فرار کرد، سال‌ها متواری بود،
و این اتفاق زندگی‌ش رو نابود کرد.
و در نهایت سال ۱۹۴۶، توی ایالات متحده بر اثر تصادف رانندگی فوت کرد.
اما قبل از مرگش، جمله‌ای گفت که یکی از نقل‌قول‌های محبوب منه،
که هر آمریکایی تا حالا گفته؛ اون گفت:
«من همه‌چیزم رو به خطر انداختم...»
«...به خاطرِ لذت بردنم.»
می‌دونید، داشتنِ آزادی یه بحثه.
نداشتنِ آزادی هم یه بحثِ دیگه است.
اما استفاده از آزادی‌ای که نداری، شجاعتِ فوق‌العاده‌ای می‌خواد،
حالا هرچقدر هم که توی استفاده ازش خودخواه باشی.
و جک جانسون...
از اون معماهایی هست که فقط تو آمریکا پیدا می‌شه
که ما باید حلش کنیم.
چند سال پیش همین‌جا توی واشنگتن بودم.
توی هتل "ام‌جی‌ام" در "نشنال هاربر"...
اجرا نداشتم؛ رفته بودم کنسرت «استیوی واندر».
استیوی نمی‌دونست من اونجام، کنارِ سن ایستاده بودم.
دیر رسیدم و اون داشت اجرا می‌کرد.
شبِ خیلی خاصی بود.
در واقع... شبِ قبل از...
مراسم خاکسپاری «آرتا فرانکلین» بود.
آرتا فرانکلین برای من آدمِ خیلی عزیزی بود.
اولین باری که توی "رادیو سیتی" اجرا داشتم، اون منو به عنوانِ افتتاح‌کننده‌ی کنسرتش استخدام کرد.
رئیسِ بدعُنقی بود، اما هنرمندِ بسیار بسیار بزرگی بود.
استیوی روی سن بود و داشت می‌ترکوند.
بعد وسطِ اجراش...
شروع کرد به خوندنِ ترکیبی از آهنگ‌هایی
که در تمامِ این سال‌ها برای آرتا فرانکلین نوشته بود.
پسر، باید بهتون بگم که خیلی زیاد بودن.
آهنگ‌های هیتِ بزرگی که حتی نمی‌دونستم اون نوشته.
مردم داشتن حال می‌کردن و یادِ آرتا رو زنده می‌کردن.
اما ناگهان، وسطِ همون حال و هوا...
استیوی واندر زد زیرِ گریه.
سرش رو گذاشت روی پیانو و من صدای هق‌هقش رو می‌شنیدم.
منم مست بودم.
واسه یه مرد سخته که صدای گریه‌ی یه مردِ دیگه رو بشنوه.
اصلاً فکر نکردم، با خودم گفتم: «باید برم پیشش.»
رفتم روی سن. خب، اینجا خونه‌ی منه دیگه.
مردم تا منو دیدن شروع کردن به تشویق کردن.
اما استیوی که نمی‌دید، نمی‌دونست منم. اون بنده خدا داشت این‌ور اون‌ور رو نگاه می‌کرد.
نشستم کنارش پشت پیانو و گفتم: «استیو، منم.»
و بعد استیوی لبخند بزرگی زد،
و شروع کردیم به جوک گفتن و آهنگ خوندن.
و بعد از اجرا، پشت صحنه بودیم و اون ازم پرسید...
گفت: «فردا چه کاره‌ای؟»
گفتم: «می‌خوام با تو پرواز کنم بیام دیترویت...»
«تا به خانم فرانکلین ادای احترام کنم.»
و اون گفت: «نه.»
اون زمان...
یه سناتور تازه فوت کرده بود.
«جان مک‌کینِ» فقید و بزرگ فوت کرده بود.
و استیوی گفت: «لازمه یه لطفی در حقم بکنی.»
گفت: «پیکر جان مک‌کین رو برای مراسم توی ساختمان کپیتول گذاشتن.»
گفت: «می‌خوام تو بری و...»
«...به نیابت از ما بهش ادای احترام کنی.»
منم گفتم: «پسر، من ترجیح می‌دم با تو بیام دیترویت (مراسم آرتا فرانکلین).»
بعد استیوی اون نگاهِ مخصوصش رو بهم انداخت؛ این‌طوری...
حتی نمی‌دونست من دقیقاً کجام، داشت اون‌ور رو نگاه می‌کرد.
خلاصه، من رفتم.
روز بعد رفتم به ساختمان کپیتول.
من این کار رو واسه هیچ‌کس جز استیوی واندر انجام نمی‌دم.
اون هر کار منطقی‌ای ازم بخواد انجام می‌دم.
تنها چیزی که ازم خواسته و انجام ندادم، ترک کردن سیگاره.
فعلاً این یکی رو انجام نمی‌دم.
ولی اون کار رو کردم. توی صف ایستادم،
و وقتی رسیدم بالای سرِ تابوتِ سناتور مک‌کین،
فقط گفتم: «راستش، استیوی واندر منو فرستاده.»
«خداحافظ رفیق.» و راه افتادم رفتم.
ولی خب، این چیزی بود که استیوی می‌خواست و منم انجامش دادم.
خیلی‌ها این رو نمی‌دونن،
ولی واشنگتنی‌های هم‌سنِ من خوب یادشونه.
خیلی‌ها نمی‌دونن
که «مارتین لوتر کینگ»،
برخلافِ امثالِ چارلی کرک، خیلی سخت بود که نامش زنده بمونه.
اینکه...
تنها دلیلی که تولد مارتین لوتر کینگ الان یه تعطیلیِ رسمیه،
اینه که خانواده کینگ و استیوی واندر،
خیلی زیاد و طولانی لابی کردن و جنگیدن
تا اون روز تعطیل بشه.
مردم فراموش می‌کنن.
چیزی که بهش می‌گن «تولدت مبارکِ سیاهپوستی»،
همون آهنگِ Happy Birthday استیوی واندر، در واقع یه آهنگِ اعتراضی بود
برای به واقعیت رسوندنِ تعطیلیِ روز کینگ.
تولدت مبارک...
و این آهنگ چقدر هم تأثیرگذار بود.
بالاخره سنا بهش رای داد.
99نفر از ۱۰۰ سناتور موافقت کردن که اون روز تعطیل رسمی بشه
به جز یک نفر...
جان مک‌کین.
همون آدمی که استیوی منو فرستاد تا باهاش خداحافظی کنم.
ببینید استیوی واندر چقدر مرد بزرگیه.
این کشور چقدر می‌تونه درس بگیره...
از مردی مثل اون.
جان مک‌کین، خدا بیامرزش...
به خاطر اون رای‌اش به دردسر افتاد،
و سال‌ها بعد چوبش رو خورد.
سال‌ها بعد، داشت برای ریاست‌جمهوری رقابت می‌کرد
و مجبور شد با اولین سیاهپوستی که نامزدِ اصلیِ یه حزب شده بود بجنگه.
و باراک اوباما دقیقاً در سالگردِ
سخنرانیِ «من رویایی دارمِ» دکتر کینگ، اون نامزدی رو به دست آورد.
و بین تمام رای‌هایی که مک‌کین در دوران طولانیِ سناتوری‌ش داد،
اون رایِ منفی به تعطیلیِ روز کینگ، هیچ‌وقت ولش نکرد،
مخصوصاً توی اون برهه از زمان.
خب، چطوری خواست جبرانش کنه؟ بهتون می‌گم چیکار کرد.
اگه یادتون باشه، جان مک‌کین حامیِ طرحی شد
که جک جانسون رو بعد از مرگش، از اتهامِ «قانون مَن» تبرئه (عفو) کنن.
بله، اون حامیِ عفوِ جک جانسون شد.
قانون مَن دقیقاً همون قانونیه که
همین اواخر «شان پافی کامز» (P. Diddy) به خاطرش محکوم شد.
اسمش رو باید گذاشت: «قانونِ متوقف کردنِ سیاهپوست‌های کله‌خر!»
آره، یه خبرایی هست، ولی من نمی‌دونم. خسته شدید؟
- نه!
باشه، پس ادامه می‌دم. هنوز مونده.
من از تئوری‌های توطئه بدم میاد، ولی بذارید یکی براتون بگم... خب...
و این حتی تئوری هم نیست. این بخشش رو می‌دونم که واقعیته.
می‌دونستید...
وقتی دهه‌ی ۹۰ از واشنگتن رفتم نیویورک،
پلیس نیویورک یه واحدِ ویژه برای «پلیسِ هیپ‌هاپ» داشت؟
اینو می‌دونستید؟
و این واحدِ ویژه، هر کسی رو که
توی فرهنگ هیپ‌هاپ فعالیت داشت تعقیب می‌کردن.
نه فقط رپرها، حتی ساقی‌ها رو،
چون فکر می‌کردن همه‌شون یه جوری به هم وصلن.
حتی کمدین‌های جوونی مثل من. هر کسی که توی اون فضا بود،
آمارِ همه رو داشتن که کی چیکار می‌کنه.
اون موقع‌ها من می‌رفتم نایت‌کلاب،
ولی بعضی وقتا که می‌رفتم،.
نورِ کلاب یه جوری بود
من متوجه نبودم، ولی قدیمی‌هایِ میدون (پیشکسوت‌ها)منو می‌کشیدن کنار و می‌گفتن.:
«توی کلاب حواست رو جمع کن پسر.»
«اینا "نورهای اف‌بی‌آی" هستن.»
معنیش این بود که نورپردازی یه جوریه که دارن از مهمونی فیلم‌برداری (جاسوسی) می‌کنن
و بهم می‌گفتن مراقبِ خودم باشم.
البته من که کار خلافی نمی‌کردم،
فقط داشتم خوش می‌گذروندم.
حالا، می‌دونستید اون واحدِ ویژه پلیس در اصل ابداع شد
تا فقط دو نفر رو تعقیب کنن؟
اون دو نفر، یکی‌شون «کریستوفر والاس» بود،
که با اسم Biggie Smalls معروف بود،
و «شان پافی کامز» (پی دیدی).
حالا سوال اینجاست که چرا؟
چطور ممکنه این آدم حداقل ۳۰ سال تحت نظر پلیس بوده باشه،
اما دقیقاً همین الان، همین حالا فهمیدن که اون باج‌گیری می‌کنه و زن‌ها رو کتک می‌زنه؟
شرط می‌بندم، شرط می‌بندم اگه واقعاً این کارها رو می‌کرده،
پلیس خیلی وقت پیش همه‌ی این‌ها رو دیده بوده.
ولی چرا الان؟
نمی‌دونم.
توی این پرونده چیز عجیبی بود؛ هیچ‌کس به پلیس زنگ نزد،
به جز «کید کادی».
و همه به کید کادی گفتن «آدم‌فروش»
اما اون آدم‌فروش نبود.
آدم‌فروشی وقتیه که دو نفر با هم جرمی انجام می‌دن
و بعد که یکی‌شون گیر می‌افته، اون یکی رو لو می‌ده
تا خودش رو از دردسر خلاص کنه.
ولی «پاف» (دیدی) به کید کادی تعرض کرده بود.
کادی ادعا کرد که پاف ماشین پورشه‌اش رو
با بمب دستی (کوکتل مولوتوف) منفجر کرده و به همین‌جا هم ختم نشده.
اون ادعا کرد که پاف بعدش وارد خونه‌اش شده...
و کادوهای کریسمسش رو باز کرده!
اوه رفیق، من اگه بودم خونم به جوش می‌اومد.
کید کادی گفت: «نمی‌تونم ثابت کنم کادوها رو اون باز کرده یا نه،»
«اما وقتی اومدم خونه اون اونجا بود و کادوها باز شده بودن،»
«و اون مرتیکه فقط گفت: "کریسمس مبارک خوش‌تیپ!"»
خب کید کادی باید چیکار می‌کرد؟
فقط دو تا راه داشت. یا گزینه‌ی الف:
باید یه حرکت گانگستری سرِ اون یارو می‌زد،
جوری که اون نتونه به راحتی ثابتش کنه.
یا اگه اهل این کارها نیستی...
که من اصلاً فکر نمی‌کنم کید کادی اهل این کارها باشه...
آخرین گزینه‌ات می‌شه ب...
باید به پلیس زنگ بزنی.
و دمش گرم، کادی کار درست رو انجام داد.
من از طرف دیگه...
اوه، من کاملاً اهل این کارهام!
اگه این مرتیکه کریسمسِ خانواده‌ی منو خراب کنه،
مطمئن باشید جوری تقاص پس می‌ده که به غلط کردن بیفته.
بعداً یکی می‌آد پیشم و کل ماجرا رو واسم تعریف می‌کنه
بدون اینکه حتی بدونه کارِ من بوده!
«اوه خدای من، دیو!»
«شنیدی چه اتفاقی واسه پافی افتاده؟»
«اوه نه! چی شده؟»
«داشته تنهایی توی دره‌ی توپانگا می‌دویده...»
«یهو یه شاهین از ناکجاآباد اومده و دخلش رو آورده!»
«اوه خدای من، چه وحشتناک!»
من عاشق موسیقی هیپ‌هاپ هستم.
عاشق خیلی از آدم‌هایی هستم که این موسیقی رو می‌سازن.
اونا چیزهایی به من یاد دادن و چیزهایی نشونم دادن
که خودم هیچ‌وقت ندیده بودم، چیزهای خوب.
مثلاً، یه بار توی آتلانتا بودم...
تقریباً تمام شد. دَووم بیار قهرمان.
توی آتلانتا بودم...
و رپری به اسم «تی.آی» (T.I)...
بهم زنگ زد. اون موقع زیاد نمی‌شناختمش،
الان بهتر می‌شناسمش، ولی اون‌قدر
می‌شناختمش که شماره‌ام رو داشته باشه.
بهم زنگ زد و گفت: «دیو، شنیدم توی شهرِ منی.»
گفت: «می‌خوام آتلانتای واقعی رو بهت نشون بدم.»
گفتم: «حتماً پسر، بریم.»
گفت: «دم درِ هتل، بخشِ تحویل خودرو منتظرم باش.»
رفتم پایین.
فکر کردم داره شوخی می‌کنه، ولی وقتی رفتم پایین،
دیدم بیرون ایستاده و توی یه رولزرویس فانتومِ بنفش نشسته.
این ماشین لابد یک و نیم میلیون دلار قیمت داشت.
یه رنگ بنفشِ خیره‌کننده با صندلی‌های چرمی سفیدِ استخوانی.
از اون ماشین‌هایی بود که حتماً باید راننده شخصی داشته باشی تا برات برونه،
ولی به دلیلی، خودِ این مرتیکه داشت می‌روندش!
منم سوالی نپرسیدم.
پریدم تو ماشین و پسر، اون کل آتلانتا رو بهم نشون داد.
گفت: «گروه اوت‌کست از اونجا رپ رو شروع کردن،»
«قدیما توی این پارک بازی می‌کرد.»
بعد سرعت ماشین رو کم کرد، به یه خونه اشاره کرد و گفت:
«و مارتین لوتر کینگ توی اون خونه بزرگ شده.»
«بچه‌هاش رو همین‌جا بزرگ کرد.»
«اونم کلیساییه که اونجا موعظه می‌کرد.»
بعد... پشت چراغ قرمز ایستادیم،
و این بچه‌های سیاهپوستِ کوچیک...
از هر دو طرفِ چهارراه با بطری‌های آب ریختن سمتِ ماشین.
اگه بشناسید، توی آتلانتا به این بچه‌ها می‌گن «واتر بویز» (پسرانِ آب‌فروش).
کل کاسبی‌شون اینه که به آدم‌هایی که توی ترافیک داغ آتلانتا گیر کردن، آب می‌فروشن.
من این رو نمی‌دونستم.
فقط دیدم یه مشت سیاهپوستِ جوون دارن می‌دُوَن سمت ماشین،
واسه همین در رو قفل کردم و گفتم: «بی‌خیال بابا!»
اما تی.آی پنجره رو داد پایین و شروع کرد به نصیحت کردن بچه‌ها.
«آروم‌تر، همین‌جوری نپرید سمتِ ماشینِ مردم.»
«شما نمی‌دونید اونا تو ماشین چی دارن (اسلحه).»
«لبخند بزنید تا کمتر تهدیدآمیز به نظر برسید.»
«و ادبتون یادتون نره. "بله قربان، خیر خانم. لطفاً، ممنون."»
«این چیزاست که زنده‌ نگهتون می‌داره.»
«و همیشه اون قطراتِ شبنم رو روی بطری آب حفظ کنید...»
«...که خنک و خوشمزه به نظر بیاد.»
اون لحظه اون بچه فهمید که داره با یه «اسطوره» حرف می‌زنه.
گفت: «اوه خدای من! دمت گرم تی.آی.»
و دستش رو دراز کرد که پول بگیره.
و تی.آی نگاهش کرد و گفت:
«من راه و چاه رو بهت نشون دادم (همین برات بسه)»، پنجره رو داد بالا و رفت.
اون شب...
اجرام رو تموم کردم...
و وقتی از سن اومدم پایین، تی.آی با یکی از دوستاش پشت صحنه بود.
اون رفیقش رو نمی‌شناختم، ولی حس کردم آدمِ مهمیه،
چون همه از دیدنش اون پشت هیجان‌زده بودن.
ازش پرسیدم: «هی تیپ (تی.آی)، این رفیقت کیه؟»
اونم گفت: «اینو می‌گی؟»
گفت: «این پسر، آینده‌ی هیپ‌هاپه.»
منم گفتم: «پسر، می‌شه یه کم آروم بگیری؟»
بعد از خودِ اون طرف پرسیدم.
گفتم: «هی رفیق، اسمت چیه؟»
اونم نگاه کرد و گفت: «من "نیپسی" هستم.»
و اون کسی نبود جز «نیپسی هاسل».
نمی‌خوام وارد جزئیات بشم، ولی باید بگم اون شب...
اون شب من و تی.آی و نیپسی رفتیم بیرون...
و واقعاً بهمون خوش گذشت.
یه خوش‌گذرونیِ واقعی، نه از اون کثافت‌کاری‌های "دیدی"، بلکه لذتِ خالص.
اون‌قدر خوش گذشت که وقتی از تور برگشتم خونه،
و زنم مثل همیشه پرسید: «دیو، سفر چطور بود؟»
معمولاً می‌گم «خوب بود».
ولی این بار گفتم: «عزیزم، با باحال‌ترین سیاهپوستی که فکرش رو بکنی آشنا شدم.»
گفتم: «این پسره از من جوون‌تره، ولی انگار از من پیرتر و باتجربه‌تره.»
اونم پرسید: «چی؟ منظورت چیه؟»
منم گفتم: «نمی‌دونم زن، اون مثلِ...»
«انگار با یه "فالِ کلوچه‌ای" (منبع خرد) می‌پری.»
«این مرتیکه واسه هر چیزی یه جوابی داشت.»
همه چیز رو درباره نیپسی بهش گفتم.
نکته جالبش اینجاست که سال‌ها بعد،
بیوه‌ی نیپسی رو دیدم و اون منو کشید کنار.
تا حالا ندیده بودمش.
بهم گفت: «فقط می‌خواستم بگم که شوهرم عاشق تو بود.»
گفت: «اون تعریف می‌کرد که تو رو توی آتلانتا دیده و کلی بهتون خوش گذشته.»
گفتم: «پسر، این خیلی عجیبه. واقعاً هم همین‌طور بود.»
خیلی نگذشته بود که با نیپسی آشنا شده بودم که توی لس‌آنجلس اجرا داشتم.
بعد از اجرا، یه پیام از یه یارویی گرفتم که می‌گفت:
«توی یه مهمونی هستم که تو هم حتماً باید بیای.» منم گفتم: «می‌خوام برم بخوابم.»
اونم گفت: «نه پسر، "باید" بیای به این مهمونی.»
با خودم فکر کردم لابد بالاخره این همون مهمونی‌های "کثافت‌کاری" (Freak-off) هست!
مهمونی جایی بود که میلیون‌ها بار رفته بودم.
واسه همین زیاد برای رفتن به اونجا هیجان نداشتم.
ولی وقتی وارد شدم، فضا فرق می‌کرد.
خیلی شلوغ و پرانرژی بود.
و معلوم شد که اون مهمونی اصلاً به افتخارِ «نیپسی» (هاسل) بوده.
نیپسی نامزد جایزه گرمیِ بهترین آلبوم رپ سال شده بود،
و تمام کسانی که اون در زندگی بهشون احترام می‌گذاشت، توی اون مهمونی بودن.
«تی.آی» اونجا بود، «اسنوپ داگ»، «جی-زی» و...
حتی «پافی» (دیدی) هم قبل از اینکه بفهمیم چه کارهایی کرده، اونجا بود.
منم اونجا بودم و خیلی‌های دیگه.
و با اینکه مهمونی خیلی عالی بود و منم داشتم خوش می‌گذروندم،
اما یه دلشوره‌ی عجیبی داشتم،
چون منو یادِ فضای دهه‌ی ۹۰ می‌انداخت.
می‌تونید حرفم رو باور کنید یا نکنید،
من فقط دارم چیزی رو که دیدم و حس کردم براتون تعریف می‌کنم.
اونجا هم «نورپردازیِ اف‌بی‌آی» برقرار بود.
فقط حس می‌کردم که: «پسر، این مهمونی تحت نظره،»
ولی زیاد جدی نگرفتمش.
بعد برگشتم خونه‌م توی اوهایو و داشتم چرت می‌زدم،
که زنم با چشم‌های گریون تکونم داد و بیدارم کرد.
گفت: «دیوید.» گفتم: «چی شده؟ چرا این‌طوری می‌کنی؟»
گفت: «دوستت مُرد.»
منم که دیگه پیر شدم، گفتم:
«زن، باید دقیق‌تر بگی کدومشون؛»
«من کلی رفیق دارم که مریضیِ قلبی و نِقرس دارن!»
اما اون نیپسی بود.
و به خاطر همینه که من طرفدارهای «چارلی کرک» رو درک می‌کنم،
چون می‌دونم چه حسی داره وقتی می‌بینی کسی که بهش احترام می‌ذاری،
توسط یه آدمِ "هیچ‌کس" و بی‌ارزش، با گلوله از پا درمی‌آد.
اوه خدای من.
پذیرفتنش خیلی سخته.
و اگه توی اینترنت اون ویدیوهای وحشتناک رو دیده باشید...
چون یه ویدیوی خیلی خونین از لحظه‌ی قتل نیپسی پخش شد.
بعدش من بخشِ نظرات (کامنت‌ها) رو نگاه کردم،
و اینترنت هم داشت همون کاری رو می‌کرد که همیشه می‌کنه؛
هر کسی داشت یه تئوریِ توطئه می‌بافت،
اما چیزی که بیشتر از همه به چشم می‌خورد، مربوط به یه پزشکِ طب سنتی
توی شهر نیویورک بود. چیزی شنیدید درباره‌ش؟
پزشکی به اسم «دکتر سِبی» (Dr. Sebi).
اواسط دهه‌ی ۹۰، در اوجِ اپیدمیِ ایدز،
این دکترِ سیاهپوست توی نیویورک ادعا کرد
که تونسته دو نفر رو با روش‌های سنتی از بیماریِ ایدز و HIV درمان کنه.
اون زمان، داشتنِ چنین ادعایی توی آمریکا
به خاطر قوانینِ سازمان غذا و دارو (FDA) غیرقانونی بود.
بنابراین دولت فدرال و ایالت نیویورک
دکتر سبی رو کشوندن به دادگاه.
و دکتر سبی توی هر دو تا پرونده پیروز شد (تبرئه شد).
و نیپسی هاسل، بدون اینکه خیلی‌ها بدونن،
داشت یه مستند درباره زندگی و کارهای دکتر سبی می‌ساخت.
اون تهیه کننده‌ی اون مستند بود.
و مردم توی اینترنت باور دارن که قدرت‌های بزرگ نیپسی هاسل رو کشتن
تا نذارن اون اطلاعات به دست من و شما برسه.
من نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم.
اما یه چیزی رو بهتون می‌گم که خوب می‌دونم.
بزرگ‌ترین کمدینی که من تا حالا با چشم‌های خودم دیدم، «چارلی بارنت» بوده.
چارلی بارنت؛ اسطوره‌ی کمدیِ خیابانیِ نیویورک.
اون فقط توی خیابون کمدی اجرا می‌کرد و من اون‌قدر خوش‌شانس بودم که دیدمش.
اون مربی و مرشدِ من بود.
چارلی بارنت توی اجرای خیابونی اون‌قدر خوب بود که از همون کفِ خیابون،
تونست برای خودش توی برنامه‌ی «پخش زنده شنبه شب» (SNL) کار بگیره.
آره، ولی هفته‌ی تمرینات، اونا فهمیدن که اون سواد نداره و نمی‌تونه متن بخونه.
پس اخراجش کردن و «ادی مورفی» رو جایگزینش کردن.
اوه، می‌تونست اتفاق زیبایی بیفته.
ولی خب واسه اجرای SNL باید بلد باشی بخونی.
می‌دونم هفته پیش «بد بانی» رو دیدید (که از رو می‌خواند).
نمی‌خوام بکوبمش، ولی خب اون مرتیکه داشت از رو می‌خوند، می‌فهمید چی می‌گم؟
چارلی بارنت ناامید نشد و به تلاشش ادامه داد.
بعدش توی فیلم‌هایی مثل D.C. Cab بازی کرد که اولین بار اونجا دیدمش.
توی سریال «میامی وایس» هم بازی می‌کرد.
این لعنتی واسه خودش یه ستاره شده بود.
اما چیزی که مدام از مسیر خارجش می‌کرد،
این بود که چارلی اعتیاد شدیدی به مواد داشت.
این مرتیکه شروع کرد به کرک کشیدن تا بتونه هروئین رو ترک کنه!
کارش ساخته بود.
اون کمدی خیابونی رو از شخصی به اسم Swami X یاد گرفته بود،
و اون یارو فقط بهش کمدی یاد نداده بود،
بلکه نشئه کردن رو هم بهش یاد داده بود و چارلی هیچ‌وقت نتونست ترکش کنه.
وقتی چارلی مربی من بود، با اینکه معتاد بود، من هیچ‌وقت نشئه ندیدمش.
اون هیچ‌وقت نمی‌خواست بلایی که استادش سرش آورد رو سرِ من بیاره.
اون مطمئن شد که من بفهمم کوکائین به دردِ من نمی‌خوره،
حتی اگه دخترایی که کوک می‌زنن خوشگل‌تر از اون دخترای عملی و زشتِ علفی باشن
که من باهاشون می‌گشتم!
یه شب، چارلی رو توی یه کلاب کمدی دیدم،
و قیافه‌اش افتضاح بود.
اون همیشه وقتی نشئه بود از من دوری می‌کرد،
اما تا حالا ندیده بودم قیافه‌اش این‌قدر داغون باشه.
پس بهش گفتم: «چارلی، حالت خوبه؟»
و اون هیچی نگفت.
گفتم: «چیزی زدی؟ نشئه‌ای؟»
و اون خندید.
گفت: «نه پسر، نشئه نیستم.»
گفت: «دارم می‌میرم.»
گفتم: «چی؟»
گفت: «دارم می‌میرم.»
«ایدز دارم.»
«و دارم می‌میرم.»
من اون موقع لابد ۱۸ یا ۱۹ سالم بود.
تا اون موقع هیچ‌کس رو ندیده بودم که بدونم ایدز داره.
باید بهتون بگم، بدجوری شوکه شدم.
بعدش شروع کردم به فکر کردن به همه‌ی جوک‌هایی که می‌گفت.
اون سال‌ها بود که داشت به این قضیه اشاره می‌کرد.
مگه همیشه یه جوک نداشت که می‌گفت:
«دیروز تست ایدز دادم، نمره‌ام شد ۶۵!»
یه بار دیگه روی صحنه‌ی سالن «آپولو» بود،
به مردم گفت: «توی هر چیزی، هم خوبی هست هم بدی.»
مردم هم گفتن: «آره!»
گفت: «خب، خوبیِ کرک کشیدن چیه؟»
و خب، همه‌ی محله‌ی هارلم داد زدن: «هیچی!»
اونم گفت: «چی‌چی رو هیچی؟ کرک باعث شد قیمتِ زن‌ها بیاد پایین، تا ۵ دلار!»
اما وقتی گفت ایدز داره، اون‌قدر شوکه شدم
که بهش نگاه کردم تا ببینم داره شوخی می‌کنه یا نه.
و فهمیدم... گفتم: «اون... اون کاملاً جدیه.»
منم گفتم: «دهنِ این زندگی سرویس!»
اون گفت: «منظورت چیه؟»
گفتم: «تو جلوی چشم من قرار نیست بمیری، پسر.»
«تقدیر تو این نیست.»
گفت: «چی داری می‌گی؟»
و من چارلی بارنت رو بردم پیشِ «دکتر سِبی».
این یه واقعیته.
و دکتر سبی به مدت سه ماه چارلی بارنت رو درمان کرد.
داستان عجیبیه. می‌تونم یه فیلم کامل درباره‌ش بسازم.
داستانش طولانیه، پس وقتتون رو نمی‌گیرم.
اما تهِ داستان اینه که... چارلی بر اثر ایدز مُرد.
دی.سی (واشینگتن)، مهم نیست این دولت یا هر کس دیگه‌ای چقدر بهتون فشار بیاره،
هوشیار بمونید و حواستون رو جمع کنید.
من اینجام تا یادتون بندازم که ما یک «جامعه» هستیم،
و با هم سلامت عقلمون رو حفظ می‌کنیم.
ما هوای همدیگه رو داریم و اون‌قدر صبر می‌کنیم تا دوره‌ی این «سیاهپوستِ نارنجی» (ترامپ) تموم بشه.
تنها ترسی که برای خودم دارم
و نیاز دارم شما ازم در برابرش محافظت کنید، «مصادره شدن» (توسط قدرت‌ها) است.
صدای من قدرتمندتر از اون چیزی شده که قصدش رو داشتم،
و نمی‌تونم اجازه بدم اینا بلایی که سرِ «چارلی کرک» آوردن رو سر منم بیارن،
یا حتی بدتر از اون.
اگه یه وقت پام رو لغزوندن، منو خریدن (مصادره کردن)
و مجبورم کردن حرف‌هایی رو بزنم که اونا می‌خوان چی؟
خب، نباید بذاریم چنین اتفاقی بیفته.
پس، محض احتیاط...
ما به یه «کدِ رمز» نیاز داریم.
باید یه چیزی باشه که اگه یه وقت به زبون آوردم،
بفهمید که اینا منو گرفتن و دهنم رو بستن.
و بعد از اون جمله، به هیچ‌کدوم از حرف‌هام گوش ندید.
به کسی نگید این رمز چیه، ولی باید جمله‌ای باشه که...
می‌دونید چی می‌گم، جمله‌ای که من هیچ‌وقت نمی‌گم.
آهان، فهمیدم رمز چیه!
جمله‌ی رمز اینه: «من در کنار اسرائیل ایستاده‌ام.»
خیلی ممنون، و شب خوش!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
من همیشه به این نتیجه رسیده‌ام
که کلمه‌ی «اما»، راهی است...
برای اجازه گرفتن...
تا حرف سنگینی را به کسی بزنی.
پس سعی کرده‌ام آن کسی نباشم...
که در این دام می‌افتد.
اما آنچه درونم حس می‌کنم را... فکر می‌کنم باید بدانی.
و آن عزیز، تو هستی...
که تاریخ زندگی‌ام را ساختی.
چرا که تو اندکی شادی... به میان اشک‌هایم آوردی.
تو کاری کردی...
که هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد.
تو اندکی شادی... به میان اشک‌هایم آوردی.
همیشه حس کرده‌ام «فردا» برای کسانی است...
که بیش از حد می‌ترسند...
تا از دیروز عبور کنند... و زندگی برای امروز را آغاز کنند.
حس می‌کنم لحظات ماندگار...
بسیار کم و دیریاب شده‌اند.
پس باید از خوشبختی‌ای که تو می‌آوری... برایت بگویم.
عزیزم، این تو هستی...
که تاریخ زندگی‌ام را ساختی.
تو اندکی شادی... به میان اشک‌هایم آوردی.
تو اندکی شادی به میان اشک‌هایم آوردی.
تو کاری کردی که هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد.
من پولدارم، عوضی! (دیالوگ معروف چپل)