‫من ولاد به‌سیخ‌کِشنده دراکولا هستم، ‫همه‌تون می‌تونید کیر منو بخورید.
‫من ولاد به‌سیخ‌کِشنده دراکولا ‫هستم، همه‌تون کیر منو بخورید...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عالیه! مثل فیلم‌های فلوکسوس!
‫میزانسن فوق‌العاده‌ای بود!
‫من نویسنده و کارگردان این فیلم هستم.
‫چندی پیش قبول کردم فیلمی بر ‫اساس افسانه‌ی دراکولا بسازم.
‫یک فیلم تجاری و پرطرفدار.
‫ولی نمی‌تونم! هیچ ایده‌ای ندارم!
‫درحالی که با این پروژه کلنجار می‌رفتم،
‫خوشبختانه، هوش مصنوعی خیلی پیشرفت کرده!
‫چیزی که الان دیدید با هوش مصنوعی ‫ولایکو۲۰۰۰ ساخته شده.
‫چیه؟
‫سرمایه‌گذارها، تهیه‌کننده‌ها، ‫یه اکران آزمایشی گذاشتن
‫و ظاهراً تماشاچی‌ها اصلاً راضی نبودن.
‫هشتاد و دو درصد.
‫پس مثل اینکه باید این فیلم دراکولا رو بسازم.
‫عالیه! این فیلم فوق‌العاده تجاری میشه.
‫برهنگی، سکس، احساسات،
‫خشونت، تعقیب و گریز با ماشین، کلی خون،
‫جوک، شوخی، کمدی بزن‌بکوب؟
‫به قول اهل فن "از خنده روده‌بر بشی".
‫خب پس، خدا به همراه.
«دراکولا»
‫ای خوانندۀ عزیز، تو در هر چیزی قصه‌ای پیدا می‌کنی. ‫(ویلیام وردزورث)
‫اهریمنی بال‌گشوده، آیا آن دیو را دیده‌ای؟
‫چون آذرخشی در آسمان به خانه‌ی فلوریا پر کشید!
‫سپس از دودکش پایین آمد، به راستی!
‫سریع چون بادی شیطانی! ‫پروردگارا، و چه ضجه‌ها که سر داد!
‫بگو، آیا تو نیز او را دیده‌ای؟
‫اژدهایی از نور سفید با دمی آتشین و هراسناک،
‫و گوهرهایی بی‌همتا بر ‫تنش می‌درخشید، همچون آتش.
‫دختر بیچاره چون سایه‌ای شده، ‫با پوستی به رنگی بیمارگون،
‫شکنجه‌ی بی‌رحمانه‌ی آن دیو، ‫او را از هم می‌درد.
‫نصیحت پیرزنان را شنید، ‫کلماتی آزموده و حقیقی:
‫دوشیزگان جوان، از آتش دل دوری کنید!
‫از دل.
‫ممنونم! هر چی کرم‌ِتونه تشویق کنید!
‫عجب صدایی داره این کونی.
‫ممنونم!
‫شب بخیر! من آدونیس هستم، ‫به برنامه‌ی ما خوش آمدید!
‫که شروع میشه با...
‫راز فیزیکدان، لودویگ بولتزمن!
‫او میگه یک جسد،
‫می‌تونه برگرده تا زندگی دومی داشته باشه،
‫تصویری معکوس از زندگی اولش.
‫اما احتمال چنین پدیده‌ای، بانوی عزیز من،
‫به طرز خارق‌العاده‌ای پایینه.
‫طرفداران مکانیک آماری ادعا می‌کنن
‫که ما هنوز چنین شگفتی‌ای رو تجربه نکردیم
‫چون هنوز تعداد کافی...
‫جسد ندیدیم، خانم!
‫مثل قانون اعداد بزرگه.
‫هرچی آدمای بیشتری بمیرن،
‫میلیاردها به توان میلیاردها،
‫شانس زنده شدن بعضی‌هاشون بیشتر میشه!
‫یا تبدیل شدن به...
‫مردگان متحرک.
‫نامیرایان! این موضوع داستان امشب ماست
‫در رستوران ما، که بسیار خاص و مخفیه.
‫بیایید با تشویق از ومپایرا استقبال کنیم!
‫در نقش مینا، با بازی ومپایرای بی‌نظیر ما،
‫منتظر معشوقش جاناتان هارکر است،
‫با بازی خدمتگزار شما،
‫که در ترانسیلوانیا، همینجا، ‫در سیگیشوآرا، مشغوله.
‫موش‌ها، موش‌ها، موش‌ها!
‫هزاران، میلیون‌ها از ‫اونا، و هر کدوم یک زندگی.
‫و سگ‌ها برای خوردنشون، و گربه‌ها هم همینطور.
‫همه‌شون خون قرمز،
‫که سال‌ها زندگی در اون نهفته‌ست.
‫تمام این زندگی‌ها رو به تو خواهم داد، عشق من،
‫و خیلی بیشتر و بزرگتر از ‫این‌ها، در طول اعصار بی‌شمار،
‫اگر به پاهایم بیفتی و مرا بپرستی!
‫من شما رو می‌پرستم، ارباب!
‫بسیار خب.
‫اما اول، یه نوشیدنی مختصر.
‫یادآوری می‌کنیم که عکس‌برداری ‫یا فیلم‌برداری با هر وسیله‌ای
‫اکیداً ممنوعه.
‫دست زدن به بازیگران خارج ‫از صحنه‌های مشخص شده،
‫که بعضی‌هاشون نیاز به ‫پرداخت هزینه از قبل داره،
‫نیز اکیداً ممنوعه.
‫عجب سینه‌هایی داره جنده!
‫آفرین! تشویق!
‫خیلی خوب بود، عشقم!
‫ریختی روم، مادرجنده!
‫بهتره ایدز نداشته باشی!
‫عشق من، مینا. چقدر بی‌حال شدی!
‫آیا دوباره اون هیولای جهنمی بهم حمله کرد؟
‫نگران نباش!
‫من دکتر ون هلسینگ رو از ‫بیمارستان دانشگاه احضار کردم.
‫ما با هم دراکولا رو شکست خواهیم داد.
‫مینای عزیزم، تو تا غروب آفتاب اینجا در امانی؛
‫و ما قبل از اون برمی‌گردیم.
‫عجب سینه‌هایی!
‫بله، ما برمی‌گردیم!
‫اما اول تو رو در برابر ‫حمله‌ی شخصی مسلح می‌کنم.
‫روی پیشونیت این تکه نان مقدس رو می‌ذارم
‫به نام پدر،
‫پسر،
‫و روح‌القدس،
‫آمین.
‫کیریه الیسون...
‫ساکت!
‫- برنامه بعد، بخش دوم از... ‫- نمایش تخمی ما.
‫ممنون خانم، خداحافظ.
‫اونایی که می‌خوان تو سالن ‫صورتی به دراکولا ملحق بشن
‫گمشو!
‫تا به فانتزی‌هاشون جامه عمل بپوشونن،
‫یا برای ۳۰ دقیقه، تو سالن ‫بنفش به ومپایرا ملحق بشن،
‫می‌تونن از همین الان ‫پیشنهادهاشون رو اعلام کنن!
‫یک ساعت با دراکولا! شروع از ۱۰۰۰ یورو!
‫بیشتر نبود؟
‫اون دندون نیش‌های بلند رو ببین! نشونشون بده!
‫- ۱۲۰۰ یورو. ‫- برای ساک زدن؟
‫اوه، انتخاب عالیه!
‫خانم‌ها، خجالت نکشید.
‫با دندون‌هاش مهارت فوق‌العاده‌ای ‫داره، لذتش تمام و کمال برای شماست!
‫چیزی که برای نوه‌هاتون تعریف کنید.
‫۱۵۰۰ یورو!
‫۱۵۰۰ بار اول، بار دوم
‫فروخته شد! آفرین!
‫برو به اتاق صورتی!
‫از ماشین عشق لذت ببر!
‫[در سالن صورتی، لذت‌هایی ‫درخور حرمسرای هلیوگابالوس]
‫حالا کیر ملوان زبل رو بخور، دراکولا!
‫چی؟
‫بیا.
‫براش ساک بزن.
‫من ملوان زبل هستم،
‫من همینی‌ام که هستم و جز این هیچی نیستم،
‫من ملوان زبل هستم.
‫اسفناج برای من!
‫حالا با دندون‌های تیزت کلیتوریسم رو لمس کن.
‫کسم رو بلیس، دراکولا!
‫حالا منو بکن، دراکولا!
‫منو بکن!
‫انقدر منو بکن تا از کسم خون بیاد!
‫چی شده؟
‫نمی‌تونم.
‫خوابید. تموم شد.
‫مرتیکه پوری‌فش‌فشو!
‫- ببخشید. ‫- «ببخشید»!
‫نتونست کاری بکنه. ‫یه ناتوان جنسی عوضیه!
‫ببخشید. بازم، عمو ساندو؟
‫واسه سنمه، پسرم.
‫ببخشید، اولین بارم بود.
‫من پولم رو پس می‌خوام.
‫کسش رو که لیس زدم.
‫- ولی با دهنش که کار کرد! ‫- من ۱۵۰۰ یوروم رو پس می‌خوام!
‫نگران نباشید، پولتون رو پس ‫می‌دیم. پولش رو پس بده.
‫و حالا! محبوب‌ترین بخش نمایش ما!
‫دراکولا و مینا، که حالا ‫شریک جرم و شیطنت‌هاش شده،
‫فرار می‌کنن تا از مجازات برحقشون در برن.
‫محدوده روی نقشه‌ای که به ‫گوشی‌هاتون فرستاده شده مشخصه.
‫قوانین رو تکرار می‌کنم: اونا فقط ‫تو مکان‌های عمومی قایم می‌شن.
‫خونه‌های شخصی یا باغچه‌های سبزیجات ممنوعه.
‫پس سرتون رو تو اتاق هتل زوج‌های داغ نندازید.
‫تهش اون پروفسور بولای ‫منحرف رو پیدا می‌کنید.
‫حمله به بازیگرها ممنوعه، این ‫میخ‌ها فقط برای یه ذره...
‫جذبه‌ست، خانم!
‫بچه چقدر نازه.
‫آماده،
‫به‌جا،
‫حرکت!
‫وایسید! اونا یه دقیقه آوانس دارن.
‫یک، دو...
‫۵۹، ۵۸، ۵۷...
‫بریم چپ!
‫۳، ۲، ۱، حرکت!
‫دراکولا کیر می‌خوره!
‫یالا!
‫عجله کن!
‫امیدوارم زود بگیرنمون تا این ‫نمایش لعنتی رو تموم کنیم.
‫می‌دونی که هیچوقت طولی نمی‌کشه.
‫اینجا بودید، موش‌های کثیف!
‫تبریک می‌گم، ما رو گرفتید!
‫مادرجنده!
‫شاید بعضی از تماشاچی‌ها ناامید بشن.
‫اسم فیلم دراکولاست، ولی درباره دراکولا نیست.
‫فقط یه بازیگر از کار افتاده‌ست ‫که نقش دراکولا رو بازی می‌کنه.
‫عذرخواهی می‌کنم! یا به ‫قول یه شخصیت جدی سینمایی:
‫«من محکومیت شما رو می‌پذیرم!»
‫خوشبختانه، من یه هوش مصنوعی ‫خیلی بهتر پیدا کردم.
‫دکتر AI جودکس ویرایش ۰.۰
‫ساخت یه شرکت آمریکایی-ژاپنی.
‫خب، دکتر AI جودکس ویرایش ۰.۰ عزیز
‫یه راهی پیدا کن که ولاد به‌سیخ‌کشنده و دراکولا
‫یکی بشن و تو رومانی امروزی ظاهر بشن.
‫می‌خوام بترکونه!
‫ولی با یه سری چیزای عمیق‌تر و فلسفی هم باشه؟
‫البته. چطور شروع کنیم؟
‫بیا یه کاری بکنیم.
‫علمی‌طور.
‫یه چیز باحال و مُد روز.
‫فوراً.
‫۱. اوتروفیا
‫کلودیا کاردیناله از این کلینیک ‫دیدن کرده، پابلو نرودا هم همینطور.
‫آنا آسلان همسر معروف سالوادور ‫دالی، گالا رو درمان کرد.
‫نیکسون هم همینطور.
‫چارلی چاپلین هم اینجا بوده.
‫حتی لیلیان گیش که تو ‫فیلم‌های گریفیث بازی می‌کرد.
‫خیلی‌ها نمی‌خواستن کسی بدونه ‫که تحت درمان اوتروفیا هستن
‫برای جوانسازی.
‫پروفسور آنا آسلان خیلی رازدار بود.
‫اون ژنرال فرانکو رو تو اسپانیا ملاقات ‫کرد، ولی حتی نمی‌دونست کجا زندگی می‌کنه،
‫چون با یه ماشین شیشه دودی ‫می‌بردنش به محل اقامتش.
‫آریستوتلیس اوناسیس یه جت شخصی براش فرستاد ‫تا تو جزیره اسکورپیوس درمانش کنه.
‫تحت تاثیر جذابیت فوق‌العاده‌ی ‫اوناسیس قرار گرفته بود.
‫روز بخیر، خانم لوسی! برای دور بعدی آماده‌این؟
‫همین الانشم احساس جوونی می‌کنم!
‫داشتم این رو در مورد آنا ‫آسلان می‌دیدم. واقعاً کسی بود!
‫کلی ستاره برای درمانش میومدن اینجا.
‫حتی نیکسون و چاپلین!
‫آره، این درمان رو برای اینکه تا ‫جای ممکن جوون بمونیم ابداع کرد
‫به عنوان یه کار انسان‌دوستانه.
‫خطرناکه، نمی‌دونی کی می‌خواد ازش استفاده کنه.
‫برای همینه که هنوز یه رازه، همه‌مون ‫اوراق محرمانگی امضا می‌کنیم و...
‫به نظر من چائوشسکو می‌خواست تا ابد زندگی کنه
‫و تمام شرایط رو برای خانم آسلان ‫فراهم کرد تا براش کار کنه.
‫اگه اعدامش نکرده بودن، حتی امروز هم زنده بود.
‫باید آروم بنوشیش.
‫می‌خوای بریم تو اتاق موسیقی یه چیزی گوش کنیم؟
‫واگنر، مثل دیروز؟
‫شنیدم یه جور سالن تئاتر اونجاست.
‫نمایشی هم اونجا اجرا می‌شه؟
‫دیگه نه.
‫راستش، وقتی آقای استیون ‫اسپیلبرگ تو کلینیک ما بود،
‫خواست که از اتاق نمایش چائوشسکو استفاده کنه.
‫اسپیلبرگ اینجا بوده؟
‫آره، و همه‌ش می‌خواست فیلم ببینه.
‫فیلم‌های جان فورد.
‫ولی بعضی وقتا حتی فیلم‌های بد رومانیایی.
‫از اون فیلمای قدیمی روی ‫حلقه‌های بزرگ، می‌دونی.
‫خیلی می‌خندید، به نظرش خیلی احمقانه بودن.
‫ما بهش یه تلویزیون بزرگ پیشنهاد دادیم، ‫ولی بازم تکنولوژی قدیمی رو ترجیح می‌داد.
‫اگه ممکنه، منم دوست دارم یه فیلم اونجا ببینم.
‫کازابلانکا؟
‫هزینه‌ی اضافه‌ش می‌شه ۱۰۰۰ یورو.
‫وقتی دالی و چاپلین اینجا بودن، این هم بود.
‫چاپلین چطور بود؟
‫خانم می‌خواد در مورد چاپلین بدونه.
‫حرومزاده‌ی لعنتی! خیلی ‫حوصله‌سربر و همیشه عصبانی بود.
‫اصلاً آدم باحالی نبود.
‫چروکیده بود و مثل یه قزاق فحش می‌داد.
‫و همیشه با اون پیرزن، لیلیان ‫گیش، جر و بحث می‌کرد.
‫فکر کنم سر پول.
‫داریم از پول گنده حرف می‌زنیم.
‫اینو داشته باش،
‫یه روز دیدم چپوندش تو اون گوشه،
‫و اونم براش... خودت می‌دونی.
‫پیرزنه‌ی لعنتی.
‫- سرورم، امر بفرمایید. ‫- تمام اراذل این کشور رو دستگیر کن.
‫تقریباً غیرممکنه، سرورم.
‫خیلی‌ها به قلمرو بویارها پناه می‌برن.
‫ما هنوز اونجا قدرتی نداریم.
‫بازم این بویارها.
‫باید از دم تیغ می‌گذروندینشون، سرورم.
‫ارتش یونوس بیگ یه ساله که اینجا علافه.
‫بیاید حق مرده‌ها رو به جا بیاریم.
‫فکر می‌کنید فقط باید به خودتون خدمت کنید؟
‫بویارها، این کشور مال شما نیست.
‫شما متعلق به این کشور هستید.
‫من هم متعلق به این کشورم.
‫می‌گن «لادیسلائوسِ مجارستان»، ‫نه «مجارستانِ لادیسلائوس».
‫«کازیمیرِ لهستان»، نه «لهستانِ کازیمیر»!
‫اگه اینطور نبود،
‫کشورها با فرمانرواهاشون می‌مردن.
‫پسر!
‫«سرورم را از دسیسه‌های ترکان آگاه می‌سازم.»
‫این همه مدت تو این فیلم نکبتی ‫گیر افتادم، بدون هیچ راه فراری!
‫چی؟
‫- تو منو آزاد کردی. ‫- ببخشید، من این زبون رو بلد نیستم.
‫من خونت رو می‌خوام.
‫پولا کجاست، هرزه؟
‫پول!
‫پولای لعنتی رو بده به من!
‫تو اتاق من وراجی می‌کنی، ولی من هیچی ندارم!
‫یالا، مامان‌بزرگ!
‫تنهام بذار!
‫حالا کیرمو بخور، مامان‌بزرگ!
‫برو رو سیخش!
‫مامان‌بزرگ، مثل حرفه‌ای‌ها ساک می‌زنی!
‫اوه، مامان‌بزرگ.
‫لعنتی، عجب زبونی داری، مامان‌بزرگ!
‫عالیه! دمت گرم!
‫تکنولوژی ژاپنی، عمل‌گرایی آمریکایی.
‫به علاوه‌ی میراث فرهنگی رومانی!
‫من ساخته شدم تا به منافع عمومی خدمت کنم.
‫- تو یه عوضی تمام‌عیاری! ‫- من اینجا هستم تا خدمت کنم.
‫فقط برای اینکه روشن بشه
‫شخصاً،
‫من با این ابتذال و جنجال موافق نیستم.
‫قبولش نمی‌کنم!
‫درست!
‫خب برگردیم به داستان من.
‫برگردیم به رستوران!
‫[جشن به‌یادماندنی]
‫و حالا مراسم اهدای مدال!
‫همه بیاین جایزه‌هاتون رو بگیرین!
‫تبریک می‌گم!
‫برو ظرفا رو بشور.
‫لبخند بزن!
‫یه بار دیگه آبروی منو ببری، اخراجی.
‫تقصیر من نیست، خانم جورجتا.
‫دست خودش نیست خانم، داستان بیولوژیکیه.
‫تو خفه شو!
‫من تو رو از تو خیابون جمع کردم، ‫از دیوونه‌خونه فرار کرده بودی!
‫پول درمان کوفتیت رو ‫دادم، بهت جا و غذا دادم.
‫سعی‌مو می‌کنم خانم، قول می‌دم.
‫بکن، وگرنه یکی دیگه رو جایگزینت می‌کنم.
‫آشغال عوضی.
‫برای ماه بعد دو تا برامون گرفتم.
‫یکی تو سینما بلا لاگوسی تو ‫لوگوژ، برای مدیرعامل پورشه،
‫یکی تو بران، با حضور ایلان ‫ماسک و بازیگرای هالیوودی.
‫حق نداریم شکست بخوریم.
‫- شاید ترامپ هم اونجا باشه. ‫- دونالد ترامپ؟
‫اگه بیاد، یه گلوله تو سرش خالی می‌کنم.
‫بیا تو.
‫اوه، بی‌خیال.
‫میگم، بیا فرار کنیم و نمایش ‫خودمون رو راه بندازیم.
‫فرار کنیم کجا؟
‫می‌تونیم بریم تو دار و دسته یه سیرک.
‫یا یه فاحشه‌خونه تو آلمان.
‫مگه نگفتی تو سیرک اذیتت می‌کردن؟
‫حالا نه اینکه اینجا خیلی بهتره؟
‫شرایط که افتضاحه، حقوق هم کمه.
‫عمو ساندو که داره فین‌فین می‌کنه، اَل عزیز،
‫یه چیز هنری‌تر رو کن، ‫برای تماشاچی‌های جدی‌مون.
‫بله، پیشوای من.
‫پیشنهاد می‌کنم روی نوسفراتوی ‫مورنائو محصول ۱۹۲۲ کار کنیم.
‫من جرئت نمی‌کنم به یه اثر ‫کلاسیک تاریخ سینما دست بزنم.
‫من طرفدار مورنائو هستم!
‫من جرئتشو دارم، کسی ‫نمی‌تونه بهم تخم‌مرغ پرت کنه.
‫۲. نوسفراتو/مورنائو
‫از جق زدن خسته شدی؟
‫ما راه‌حلش رو داریم!
‫به سایت rosex.ro سر ‫بزن، روی "منو بکن!" کلیک کن.
‫و به بهشت می‌ری!
‫راست کردنش با تو، بقیه‌ش با ما!
‫کم‌خونی داری؟
‫داروخانه آنلاین مورنائو برای ‫فورت آیرون تخفیف گذاشته.
‫محتویات کامل: ۹۰ ساشه.
‫تأثیر تضمینی، با طعم ‫سیب تازه، ویتامین ث اضافه!
‫خون، قدرت، انرژی!
‫می‌خوای رد پای کنت دراکولا رو
‫تو ترانسیلوانیا دنبال کنی؟
‫تابستون امسال، گردشگری مارشال آنتونسکو
‫شما رو به یه تور عالی و بی‌نظیر می‌بره.
‫تور کنت دراکولا!
‫اطلاعات به صورت آنلاین.
‫عزیزم،
‫تا حالا فکر کردی چرا حتی این بدبخت ‫بیشتر از تو مورد توجه قرار می‌گیره،
‫با اینکه تو خیلی خوشگل‌تری؟
‫دیگه فکر نکن!
‫اون تو کلینیک‌های سوئیس بخارست ‫عمل بزرگ کردن آلت انجام داده.
‫همین حالا اقدام کن!
‫سایز مهمه؟ البته که هست!
‫من عاشق فیلم‌های مورنائو هستم.
‫من هیچ‌وقت نمی‌تونستم این کار رو بکنم.
‫شک دارم تماشاچی‌های ما ‫از این آشغال خوششون بیاد.
‫من به شخصه خوشم نمیاد!
‫حالا می‌خوام اون صحنه رومانیایی‌زبان رو
‫از فیلم دراکولای فرانسیس فورد کاپولا بدزدی.
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا نه؟
‫- ما حق پخشش رو نداریم. ‫- به درک!
‫من از قانون استفاده ‫منصفانه استفاده می‌کنم.
‫دوشان وکیل ماست. نقل قول مجازه!
‫من فقط می‌تونم صحنه رو بازسازی کنم.
‫حداقل شهوانی‌ترش کن.
‫تجاری‌تر.
‫- سکس می‌فروشه! ‫- بله، ارباب.
‫یه کم ممه، یه کم کون، یه کم کس ‫هم می‌ذاریم توش، مشکلی نیست.
‫۳. هالیوود
‫تو عشق زندگی من هستی.
‫زندگی من.
‫من اقیانوس‌های زمان ‫رو پیمودم تا تو رو ببینم.
‫تو عشق زندگی من هستی.
‫من اقیانوس‌های زمان ‫رو پیمودم تا تو رو ببینم.
‫[بازگشت به رستوران]
‫و حالا،
‫بذار دراکولا بهت نشون ‫بده عشق‌بازی یعنی چی.
‫چه خوب کونمو می‌لیسی، ارباب.
‫رفیق!
‫با کیرت بکن، نه با زبونت! خفه می‌شی!
‫هی، رفیق!
‫چقدر تخمی زشته!
‫مینای محبوب من!
‫نجس!
‫جاناتان
‫حتی قادر متعال هم از تن آلوده‌ی من بیزاره!
‫فقط کونش نذار، دختر!
‫باسن من باید این نشان شرم ‫رو تا روز قیامت تحمل کنه!
‫شاید مجبور باشی اون نشان رو تحمل کنی
‫تا وقتی که خود خدا صلاح بدونه،
‫که قطعاً در روز قیامت صلاح خواهد دونست،
‫تا تمام پلیدی‌های زمین
‫و فرزندانش رو جبران کنه.
‫آه، مینای عزیزم، باشد که ما که دوستت داریم
‫آنجا باشیم تا محو شدن آن زخم سرخ را ببینیم
‫و باسنت به پاکی قلبی ‫که از تو می‌شناسیم، بماند.
‫چرا که تا زمانی که زنده‌ایم، ‫آن زخم محو خواهد شد
‫وقتی که خدا صلاح بداند ‫این بار را از دوش ما بردارد!
‫تا آن زمان، صلیب خود را به دوش می‌کشیم،
‫همان‌طور که پسرش کشید.
‫[اما هیچ‌کس عمو ساندو ‫و ومپایرا را نمی‌شناخت]
‫[برای آن شب مطبوع تابستانی!]
‫آماده...
‫حاضر...
‫حرکت!
‫صبر کن، باید بهشون یه دقیقه وقت بدیم!
‫۵۹، ۵۸...
‫۵۳، ۵۲، لعنتی...
‫بیا از اون طرف بریم
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم
‫من یه پیرمردم.
‫سن فقط یه عدده، ولی عدد کوفتی بزرگه، هان؟
‫یالا، عمو ساندو
‫یه بازیگری بود زمان ما به اسم بادیا،
‫وقتی مردم در مورد زندگی ‫تو دهه ۵۰ ازش می‌پرسیدن،
‫تو اوج استالینیسم، که مردم ‫رو به گولاگ می‌فرستادن،
‫می‌گفت «دهه ۵۰؟ عالی بود!
‫آلتم این‌قدی راست می‌شد!»
‫میگم شب رو تو برج بمونیم،
‫بعد با قطار بریم بوداپست.
‫بعد ماشین می‌گیریم تا آلمان.
‫- چقدر پول داری؟ ‫- حدود ۴۰۰ یورو.
‫ضرر نداره. منم تقریباً همون‌قدر دارم.
‫از پسش برمیایم.
‫این همه عکس برای چیه؟
‫اونلی‌فنز.
‫آپلودشون می‌کنم تو این پلتفرم
‫و یه سری جقی پول می‌دن که ببیننشون.
‫این‌جوری پول درمیارم، ‫نه از اون رئیس خسیسمون.
‫میشه یه بار دیگه برام ساک ‫بزنی؟ اگه اشکالی نداره؟
‫اول بیا از اینجا دور شیم.
‫دکتر AI جودکس ویرایش ۰.۰،
‫تا وقتی اون دوتا تو برج ساعت قایم شدن،
‫یه صحنه بساز که دراکولای واقعی ‫برمی‌گرده تا خونه‌ی خانوادگیش رو ببینه.
‫ولی با سلیقه و تأثیرگذار بسازش.
‫۴. بازگشت به خانه
‫[رستوران خانه ولاد دراکول]
‫چرا گریه می‌کنید، آقا؟
‫- داشتم به مادرم فکر می‌کردم. ‫- کی هستن؟
‫آناستازیا.
‫- مادرتون تو پارکینگه؟ ‫- نه.
‫فوت کرده. خیلی وقت پیش.
‫دلتنگش می‌شید؟
‫گاهی وقتا، آره. اون ماسک برای چیه؟
‫من دراکولام، پادشاه خون‌آشام‌ها!
‫- می‌دونی دراکولا واقعاً کی بود؟ ‫- فرمانروای ما، ولاد به‌سیخ‌کِشنده.
‫- تو مدرسه یاد گرفتیم. ‫- آفرین، بچه!
‫بیا، یه شکلات بخر.
‫- حالا برو! ‫- من ولاد کازینو هستم!
‫[اینجا فرمانروا ولاد دراکول زندگی می‌کرد]
‫خب، همون‌طور که گفتم،
‫داستان‌های زیادی در مورد بی‌رحمی ‫ولاد تِپِش، به‌سیخ‌کِشنده، وجود داره،
‫که اینجا، تو این خونه به دنیا اومد.
‫بی‌رحمی اون، که البته از روحیه ‫میهن‌پرستی هم نشأت می‌گرفت،
‫تأکید روی این نکته مهمه، ‫افسانه دراکولا رو به وجود آورد.
‫و اسمش رو هم همین‌طور!
‫این اسم از «فرقه اژدها» اومده،
‫«اژدها»، که پدرش عضو اون بود.
‫پس: اژدها - دراکول - دراکولا.
‫دراکول در زبان رومانیایی یعنی «شیطان».
‫اون تمام گداها و چلاق‌ها، معلول‌ها،
‫و پیرها، آدم‌های به دردنخور رو دعوت کرد،
‫همه‌شون رو به یه مهمونی نزدیک کورته‌آ وکه، ‫ کاخش تو بخارست، دعوت کرد.
‫و از همه‌شون پرسید:
‫«می‌خواید یه زندگی خوب داشته باشید،
‫بخورید و بیاشامید بدون ‫اینکه کار اضافی بکنید؟»
‫و اونا گفتن «بله!»
‫پس اون دروازه‌ها رو ‫بست، اونجا رو به آتیش کشید،
‫و سوزوندش، و این‌جوری همه‌شون رو کشت.
‫برای مردمی که بیرون بودن و به اون ‫جیغ‌های وحشتناک گوش می‌دادن، توضیح داد،
‫نقل قول می‌کنم:
‫«اول از همه، این کار رو ‫کردم تا سربار بقیه نباشن.
‫همچنین می‌خوام که تو کشور من، ‫هیچ آدم فقیری وجود نداشته باشه.
‫همه باید ثروتمند باشن.
‫این‌جوری از رنج و ‫عذابشون هم آزادشون کردم.»
‫جالبه، این واقعیه؟
‫تا جایی که با خوندن اسناد ‫می‌تونیم مطمئن باشیم، بله.
‫کاملاً واقعیه!
‫من ولاد به‌سیخ‌کِشنده هستم.
‫[به زبان مجاری:] من دراکولا هستم.
‫شبیه استفان کبیره. همون‌قدر قدکوتاه.
‫به سیخ کشیدن این‌جوری بود.
‫اون دشمنانش رو مجازات می‌کرد
‫با فرو کردن یه تیرک چوبی بلند تو ‫مقعدشون و از گردنشون بیرون آوردن.
‫بعد قربانی رو به صورت ‫عمودی قرار می‌دادن تا بمیره.
‫برای مثال، این‌جوری بویارها رو کشت،
‫که مخالفش بودن و به ‫سیاست‌هاش احترام نمی‌ذاشتن.
‫مورخ یونانی، کالکوکوندیلاس،
‫از کشته شدن ۲۰ هزار بویار صحبت می‌کنه.
‫مضحکه!
‫البته که اغراقه.
‫ولی این ثابت می‌کنه که به ‫هر حال، تعدادشون زیاد بوده.
‫نزدیک ترگوویشته، اون ‫عثمانی‌های خیلی زیادی رو کشت
‫با به سیخ کشیدنشون،
‫طوری که یه جنگل واقعی از ‫آدمای به سیخ کشیده شده درست کرد.
‫زن‌هایی رو هم که به ‫شوهراشون وفادار نبودن می‌کشت.
‫یا بیوه‌هایی که به قانون احترام ‫نمی‌ذاشتن و عاشقای دیگه‌ای پیدا می‌کردن.
‫در این مورد، مجازات این بود ‫که یه میله آهنی داغ و سرخ شده رو
‫از واژن زن رد کنن، و ‫همون‌طور نگهش می‌داشتن،
‫لخت، تو میدون شهر، تا وقتی که بمیره.
‫به نفع خودشون بود!
‫این پرتره‌ی معروفشه.
‫می‌تونید بی‌رحمی رو تو چشماش ببینید.
‫من که اصلاً جذابیتی توش نمی‌بینمش.
‫میگن وقتی تو ترانسیلوانیا زندانی بود،
‫موش‌ها رو با سیخ‌های ‫چوبی کوچیک به سیخ می‌کشید.
‫همه‌ش چرت و پرت محضه! ‫هیچوقت همچین کاری نکردم!
‫گمشو بیرون، ولگرد!
‫اینجا خونه‌ی منه! من ولگرد ‫نیستم، من ولاد به‌سیخ‌کِشنده‌ام!
‫من قهرمان مسیح بودم، شما...
‫خفه شو
‫- بیرون! ‫- آشغالا!
‫یه بار دیگه اینورا پیداتون ‫بشه، پاهاتونو قلم می‌کنم!
‫بله، همینطوره!
‫این یارو رومی، سیانوس، یا سجانوس،
‫داشت نفوذ سیاسی به دست ‫میاورد، تا اینکه، تو سال ۳۱،
‫جلوی سنا متهم به توطئه علیه امپراتور شد.
‫از چندتا پله پرتش کردن پایین، ولش کردن ‫تا بپوسه، فرستادنش رو آب‌های تیبروس
‫بدون حق برگزاری مراسم تدفین.
‫خانواده و دوستاش هم کشته شدن، طبق معمول.
‫دخترش هم به مرگ محکوم شد.
‫اما از اونجایی که باکره بود و تا ‫اون موقع هیچ باکره‌ای اعدام نشده بود،
‫جلاد اول مجبور شد روی ‫سکوی اعدام بهش تجاوز کنه.
‫خب دیگه، اگه قانون بوده.
‫خانوم رئیس چطور تو رو ‫آورد اینجا؟ هیچوقت نگفتی.
‫یه سری مشکلات روانی داشتم.
‫فکر می‌کردم خون‌آشامم، ‫دراکولا، ولاد میخ‌کِشنده.
‫- جدی؟ ‫- یه بیماری روانیه.
‫حتی تو تیمارستان هم بودم.
‫فرار کردم، یه مدت تو خیابونا زندگی کردم.
‫خانوم رئیس منو پیدا کرد.
‫برای نظافت استخدامم کرد، ‫بعدش کار نمایش رو شروع کردم.
‫معلوم شد تو این کار عالیم.
‫خودمم دوستش داشتم.
‫اما اذیت و آزار و کار ‫سخت دیگه خیلی زیاد شد.
‫این استثماره.
‫[در همین حین، تعقیب‌کنندگان ‫به رستوران برگشتند...]
‫هزینه شرکت ۱۰۰۰ یوروئه، اما!
‫به خوشی‌ش می‌ارزه.
‫از اونجایی که اون دوتا ‫واقعاً فرار کردن، مثل ترسوها،
‫حالا باید همه جا رو بگردید.
‫و در آخر، می‌تونید خون‌آشام رو بکشید!
‫چون این سال‌ها راز ما بوده!
‫عمو ساندو فقط یه بازیگر نیست،
‫اون یه خون‌آشام واقعیه!
‫بهتون اطلاع می‌دیم که پلیس ‫هم این کار رو تایید کرده.
‫علاوه بر این، یارو خیلی ‫فقیره و خانواده‌ای هم نداره.
‫اگه مایلید، همین الان پول رو ‫به حساب روولوت ما بفرستید.
‫بقیه می‌تونن برن، و یادتون باشه ‫که قرارداد عدم افشا امضا کردید.
‫این خیلی جالبه اما، همونطور ‫که سرجیو لئونه ممکنه بگه،
‫نظرتون در مورد چند دلار کمتر چیه؟
‫متاسفانه نه، اما مطمئنم ‫سرمایه‌گذاریتون ارزشش رو داره.
‫شکار یه خون‌آشام واقعی ‫چیزی نیست که هر روز پیدا بشه!
‫فقط تا وقتی که بگیریمشون، ‫بعد برمی‌گردیم هتل.
‫عالی نیست، بچه‌ها؟
‫ولی شما گفتید می‌تونم یه ‫سیخ چوبی تو قلبش فرو کنم!
‫حالا ببینیم چی میشه.
‫عالیه، بچه‌ها! روولوت، باشه؟
‫هیچ لذتی در دنیا بالاتر از ‫شکار با بازی‌های پرشور نیست.
‫جام زندگی چه کسی چنین پر زرق و برق است؟
‫آرمیدن در سبزه‌زار با طنین صدای شیپور،
‫دنبال کردن گوزن از میان بوته‌زار و برکه،
‫شادی یک شاهزاده است، آرزوی یک مرد واقعی،
‫به اعضایت قوت می‌بخشد و به غذایت طعم.
‫آنگاه که جنگل و صخره در ‫اطرافمان طنین‌انداز می‌شود،
‫جامی پر، آوازی آزادتر و شادتر سر می‌دهد!
‫دیانا حاضر است تا شب را روشن کند،
‫تاریکی‌اش همچون نسیمی ‫در روز، ما را خنک می‌کند.
‫به خاک افکندن گرگ خونخوار،
‫و گرازی که حریصانه ‫محصولات سبز را از ریشه می‌کند،
‫شادی یک شاهزاده است، آرزوی یک مرد واقعی،
‫به اعضایت قوت می‌بخشد و به غذایت طعم.
‫آنگاه که جنگل و صخره در ‫اطرافمان طنین‌انداز می‌شود،
‫جامی پر، آوازی آزادتر و شادتر سر می‌دهد!
‫این خون‌آشام لعنتی کجاست؟
‫میان‌نویس‌های فیلم صامت ‫رو حذف کردم. حوصله‌سربرن.
‫من به تماشاچیا قول یه ‫داستان عاشقانه قشنگ دادم.
‫شاید یه حال و هوای عاشقانه ‫بین عمو ساندو و ومپایرا.
‫نظر شما چیه، جناب دکتر؟
‫یه آپگرید بریتانیایی شده.
‫اون بازنده پیر خرفت با ‫اون جوجه خوشگله، نه.
‫ما هیجان می‌خوایم، آدمای ‫جوون و پرانرژی می‌خوایم.
‫پس شما یه داستان عاشقانه ‫قشنگ و تاثیرگذار رو می‌کنی؟
‫بدون شک، چون عشق چیز بزرگیه.
‫شاید یه اقتباس از یه اثر کلاسیک جهانی؟
‫رومئو و ژولیت، مادام پوگانی.
‫نه. زیادی معروفه.
‫من یه چیز بومی، رومانیایی پیشنهاد می‌کنم.
‫گمنام، اما به همون اندازه عمیق.
‫شما هم داستان‌های ‫عاشقانه فوق‌العاده‌ای دارید.
‫مثل «در گذر»، اثر نیکولای ولیا.
‫یه داستان از دهه ۶۰.
‫ولی تاثیرگذاره، مگه نه؟ امیدوارم ‫منظورم رو واضح رسونده باشم!
‫۵. در گذر
‫دومینیکا ناگهان حس کرد عجله کرده.
‫زمان خیلی کمی پشت سرش ‫بود و زمان خیلی زیادی پیش رو،
‫پس می‌تونست سخت نگیره.
‫خیلی سریع زندگی کرده بود.
‫بهترین راننده‌ی منطقه بود، برای ‫ثروتمندترین مزرعه مشارکتی کار می‌کرد،
‫و اخیراً، برای تعطیلات مهم،
‫تنها ارابه‌ی جشن پایتخت رو می‌روند.
‫در رو باز کردم، با چراغی منتظرم،
‫مادرم غرق خوابه، رویاهای تو در اطرافمه.
‫دومینیکا!
‫- بیا یه آبجو بزن. ‫- نه بابا.
‫- چرا؟ ‫- به پات بکش فرچه‌ را!
‫- میره تخته بازی کنه. ‫- ما هم اینجا تخته داریم!
‫هی، دومینیکا!
‫این به گوشت خورده؟
‫پیرمرد طبقه‌ی کارگر، فایده ‫نداره رد شدن جنده‌ها رو نگاه کنی!
‫اه، پیرزن تاکیواَیا داره ‫میاد برندی گدایی کنه.
‫- دامادش از خونه انداختتش بیرون. ‫- به جهنم که انداختتش بیرون.
‫- یه کم برندی چطوره، پسرا؟ ‫- نداریم!
‫شنیدم دامادت از خونه انداختتت بیرون!
‫یه امپریالیست عقب‌مونده‌ست ‫اون! یه هولیگان لعنتی.
‫کونش پاره برای طبقه‌ی کارگر!
‫تو کی می‌خوای زن بگیری؟
‫سوالکا، یه کم برندی بهم بده، ‫باید کرم‌های روده‌مو غرق کنم.
‫بیا، فقط لاشو ببند!
‫دیدی؟ دوباره باخت!
‫اوه نه!
‫تسلیم نشو، پسر!
‫اون استخونای شیطون رو ‫بریز، شانست رو عوض کن!
‫پسر بیچاره.
‫تا خون راه بیفته بازی می‌کنیم!
‫- سلام، رفیق! ‫- سلام.
‫کی بود؟
‫یه تکنسین کشاورزی از کوکا.
‫آدینا گئورگه.
‫- بپر بالا. ‫- ولی من دارم میرم کوکا.
‫می‌رسونمت!
‫بفرما.
‫دیشب این هیولا رو تو دشت روندم،
‫تا با نور چراغ‌ها خرگوش شکار کنم.
‫گرفتی؟
‫دوازده تا!
‫ولی کله‌گنده‌های مزرعه‌ی ‫اشتراکی عصبانی شدن.
‫بعد از اینکه چندتا خرگوش ‫بهشون دادم آروم شدن.
‫خرگوش می‌خوای؟
‫نه، دلم براشون می‌سوزه.
‫دلت برای خوک‌ها نمی‌سوزه؟
‫چرا، ولی خوک‌ها زشتن.
‫من دلم نمی‌سوزه.
‫این یه ماشین نظامیه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- ببخشید؟
‫- منظورم بعد از کاره. ‫- به تو ربطی نداره.
‫- شاید داشته باشه. ‫- دارم میرم خونه.
‫- من می‌رسونمت. ‫- دوچرخه دارم.
‫می‌تونم هم تو رو برسونم ‫هم اون دوچرخه‌ی لعنتی رو!
‫بپر بالا.
‫یه کم پیش دیدمت، بالای تپه.
‫خب، نصفه‌ت رو دیدم، هوا مه بود.
‫خب؟
‫نمی‌خوام فقط نصفه‌ت رو بشناسم.
‫چرا نه؟
‫فقط خوشگل‌تر میشی.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- باور کن، میشی!
‫فکر نکنم.
‫یکی از دخترخاله‌هام ازدواج کرد.
‫روز بعد از عروسی، نه بهتر شده بود نه بدتر.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫اومدم دوباره برسونمت.
‫این دفعه دوچرخه‌مو می‌برم.
‫باشه، پس منم باهات میام.
‫آشویتس!
‫پدربزرگم ۴۰ کیلومتر تا سر کار رکاب می‌زد
‫و ۴۰ کیلومتر هم برمی‌گشت.
‫- بیچاره! ‫- تو کارخونه‌ی نون کار می‌کرد.
‫همیشه نون تازه میاورد.
‫من و خواهرم، از دستش ‫می‌قاپیدیم و خالی خالی می‌خوردیمش.
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه چرا؟
‫این هفته‌ی گذشته نیومدی.
‫واقعاً
‫فقط بهم بگو!
‫شروع کردن هر شب همدیگه رو ‫ببینن، انگار که قرار نانوشته‌ای بود.
‫هیچوقت جا و زمان مشخصی تعیین نمی‌کردن،
‫ولی همیشه سر همون ساعت ‫و همون جا همدیگه رو می‌دیدن.
‫دومینیکا حالا بیشتر سیگار ‫می‌کشید، ولی هر بار بعد از دیدن آدینا
‫بوی تنباکو رو توی بینیش و دهنش حس نمی‌کرد.
‫می‌دونی، یکی بهم گفت...
‫توی شوروی، نویسنده‌ها و روشنفکرها،
‫وقتی میرن کنگره‌های بین‌المللی،
‫باید دست‌هاشون رو با یه ‫دستگاه مخصوص بسابن.
‫چرا؟
‫تا پینه ببنده.
‫تا اینطور به نظر بیاد که تو ‫کارخونه یا مزرعه کار می‌کنن.
‫راستی...
‫شب‌ها خواب منو می‌بینی؟
‫نه.
‫چرا نه؟
‫چون اون‌وقت داشتم تو رو می‌کشتم.
‫چطور مگه؟
‫همین‌طور.
‫وقتی یه مردی میاد تو خوابم عصبانی میشم.
‫هیچ‌کدومشون از اونجا ‫جون سالم به در نمی‌برن.
‫اگه وسط خواب بیدار بشم و بتونن فرار کنن،
‫غلت می‌زنم و خوابم رو از ‫همون‌جایی که مونده بود ادامه می‌دم.
‫پس بازم می‌کشتمشون.
‫خب، کی فکرشو می‌کرد!
‫جدی می‌گم.
‫یه بار خواب اون مرده ‫رو تو بخش دامپروری دیدم
‫که با یه دبه برندی اومده بود سراغم
‫و وقتی سعی کرد بپره روم،
‫یه چنگک فرو کردم تو صورتش.
‫پس برات مهمم.
‫خجالت‌زده خندیدن و بحث رو عوض کردن.
‫شروع کردن به رد و بدل کردن نامه‌های خیلی ‫غم‌انگیز، در حالی که به روی خودشون نمی‌آوردن.
‫وقتی یکی‌شون یه چیزی شبیه ‫اعتراف از دهنش در می‌رفت،
‫اون یکی با خنده از سرش باز می‌کرد.
‫حس می‌کردن یه چیزی ازشون محافظت ‫می‌کنه که بهشون اجازه می‌ده تظاهر کنن،
‫تا برای مدتی همون‌جوری ‫که واقعاً بودن، باقی بمونن.
‫بهشون اجازه می‌داد، یا ‫حداقل این‌طور فکر می‌کردن.
‫تا چیزی رو که باید می‌بود، ‫دوباره بخونن و زندگی کنن.
‫برای مدتی می‌خواستن همین‌طور ‫موقتی به زندگی ادامه بدن.
‫- چی؟ ‫- می‌خوای برسونمت سوالکا؟
‫که چی کار کنم؟
‫باید شیر و تخم‌مرغ‌هاشون ‫رو بیارم، کامیونشون خرابه.
‫چرا ناراحتی؟
‫تو مزرعه مشارکتی یه اسبی ‫رو که دوست داشتم کشتن.
‫چرا کشتنش؟
‫نمی‌دونم.
‫پیر بود.
‫چرا چون پیر بود باید می‌کشتنش؟
‫گوشتش رو دادن به مرغ‌ها.
‫مگه گوشت می‌خورن؟
‫ظاهراً که می‌خورن.
‫بعدش یه راننده تراکتور مست ‫چندتا از مرغ‌ها رو زیر گرفت.
‫خیلی وحشتناکه.
‫تراکتورها میان، پس اسب‌ها رو می‌کشن،
‫بعد گوشت اسب رو می‌دن به مرغ‌ها،
‫بعد یه تراکتور میاد و مرغ‌ها رو هم می‌کشه.
‫راستی...
‫تا حالا بهت گفتم که ازدواج کردم؟
‫- واقعاً؟ ‫- آره!
‫اگه نکرده باشم الهی صاعقه بزنه بهم!
‫ولی جدی ازدواج کردی؟
‫دو ساله که کردم!
‫خب پس...
‫یواش.
‫نمی‌بینی مرده؟
‫برو بیرون!
‫چی می‌خوای؟
‫اومدم شیر رو ببرم، همه رفتن خونه؟
‫خیلی طولش دادی! اونجاست.
‫کامیون غرق در رگه‌های شیر بود.
‫برای دومینیکا، اون سفیدی ‫اولش گیج‌کننده و ترسناک بود.
‫بعد خوشحالش کرد، با این ‫فکر که اون جایی رو پیدا کرده
‫که همه‌چیز غیرواقعی و قابل جبرانه.
‫نمی‌شد رودخونه‌هایی از شیر وجود ‫داشته باشه که آدم توش غرق بشه.
‫آروم، به یکی گفت بازی ‫رو تموم کنه، دیگه کافی بود.
‫بله واقعاً! یه داستان قشنگ و تاثیرگذار.
‫چخوفی!
‫هرچند واقعاً یه داستان عاشقانه نیست؛
‫ممکنه تماشاچی‌ها ناامید بشن.
‫بیا دوباره امتحان کنیم.
‫- همین الان؟ ‫- بعداً!
‫بذار نشونت بدم فراری‌های من در چه حالن.
‫پلیس فرستادن!
‫به درک.
‫- برگردیم. ‫- برگردیم اونجا؟
‫انتظار ندارن که برگردیم.
‫صبح می‌تونیم فرار کنیم.
‫- من عاشق شکنجه و کشتنم... ‫- آمریکایی‌ها هم همین کارو می‌کنن.
‫اصلاً مثل هم نیست!
‫اگه می‌دیدی ما چه کارایی می‌کنیم! ‫آقای پوتین به ما اختیار تام داده.
‫هر اوکراینی‌ای که دستگیر ‫کنیم، با پتک می‌کشیمش!
‫واگنر!
‫یه سرباز آمریکایی یه کم تفریح می‌کنه، ‫رسانه‌ها و قاضی‌ها می‌ریزن سرش.
‫رومانی هم میزبان یه ‫مرکز شکنجه آمریکایی بود.
‫عملیات نور درخشان. تو ‫بخارست بود، نزدیک یه مدرسه.
‫رسانه‌های اروپایی بیشتر از ‫رسانه‌های محلی سر و صدا کردن.
‫رومانیایی‌ها گذاشتن ‫هرچقدر می‌خوان شکنجه کنن.
‫اسمش بازداشتگاه سیاه بود.
‫شنیدم آمریکایی‌ها برای شکنجه از ‫موسیقی راک استفاده می‌کردن، متالیکا...
‫خشم علیه ماشین، بریتنی اسپیرز...
‫بعد یه همکار رومانیایی ‫همه‌شون رو شرمنده کرد،
‫با راپسودی رومانیایی شکنجه‌شون ‫می‌کرد، که حتی موثرتر هم بود!
‫ما می‌تونیم یه چیزایی بهشون یاد بدیم!
‫باسسکو رئیس‌جمهور بود؟
‫نه، رفیق کوچولوی عزیز ایلیسکو!
‫و کار خوبی هم کرد!
‫بعضی وقتا چاره‌ای نداری.
‫این موقعیت رو در نظر بگیر:
‫فرض کن یه تروریست رو گرفتیم
‫که یه بمب قایم کرده که ۵۰۰۰ نفر رو می‌کشه.
‫چی کار می‌کنیم؟
‫ازش بازجویی می‌کنیم، اعتراف نمی‌کنه.
‫پس مجبوریم شکنجه‌ش کنیم.
‫تا پیدا کنیم بمب کجاست و ‫جون ۵۰۰۰ نفر رو نجات بدیم.
‫این حتی شکنجه هم نیست، ‫فقط «بازجویی پیشرفته» است.
‫تزوتان تودوروف میگه فرانسوی‌ها ‫هم همین ادعا رو در الجزایر داشتن
‫اونا شکنجه رو برای نجات دادن توجیه می‌کردن
‫برای نجات قربانیان احتمالی
‫اما در عمل، هیچ موردی از نجات ‫جان انسان‌ها با شکنجه وجود نداره
‫معلومه که اینو میگه
‫به نفعشه، بلغاری احمق
‫در واقع، شکنجه خیلی از مشکلات رو حل می‌کنه
‫بازجویی پیشرفته، منظورمه
‫وگرنه سبک زندگیمون به باد میره
‫سیا با نازی‌ها همکاری می‌کرد
‫مثل کلاوس باربی
‫روس‌ها هم با فاشیست‌ها ‫کار می‌کنن، خب که چی؟
‫حتی پنهانش هم نمی‌کنن، ‫خیلی شیک انجامش میدن
‫قدیما این چیزا مخفیانه بود
‫تا حالا اسم یگان ۷۳۱ مانشو رو شنیدی؟
‫اون ژاپنیه کجاست؟
‫جاییه که تو جنگ جهانی دوم، ژاپنی‌ها هر ‫آزمایش وحشتناک قابل تصوری رو انجام دادن
‫صدها هزار چینی رو کشتن
‫شایدم میلیون‌ها نفر
‫نمی‌دونستم
‫اصلاً این همه چینی هست، به درک
‫دانش ما درباره‌ی تأثیرات یخ‌زدگی روی بدن
‫فقط به لطف همون آزمایش‌ها پیشرفت کرد
‫برای همین آمریکایی‌ها، سال ۱۹۴۵،
‫در ازای اطلاعات، اون ‫دکترهای قاتل رو آزاد کردن:
‫یکیشون، دکتر یوشیمورا هیساتو،
‫رئیس دانشگاه پزشکی کیوتو شد
‫و از دانشش در مورد قرار ‫گرفتن در معرض سرما استفاده کرد
‫بذارش اون پایین
‫و مشاور یه هیئت اعزامی ‫ژاپنی به قطب جنوب شد
‫بشریت این‌جوری تکامل پیدا می‌کنه
‫فکر می‌کنی می‌گفتن «ما نمی‌تونیم از دانشی ‫که این‌جوری به دست اومده استفاده کنیم»؟
‫در مورد شکنجه و کشتار ‫روس‌ها تو اوکراین هم همینه
‫از دویدن خسته میشن و بی‌خیال میشن
‫امیدوارم، جاکشای عوضی
‫معلومه که میشن
‫آدما تنبلن، زود حوصله‌شون سر میره
‫حتی شکل اهرام هم ثابت می‌کنه
‫که آدما هرچی بیشتر کار ‫می‌کنن، کمتر حال دارن انجامش بدن
‫کجاست؟
‫بالاست
‫می‌بینمش! اونجاست
‫- اون بالا! ‫- اونجا که چیزی نیست
‫اونجا! یالا
‫دارم یه چیزی در مورد اسم‌های ‫قدیمی شهرهای رومانی می‌خونم
‫مثلاً؟
‫فقر و بدبختی تو اسم‌های قدیمی جوامع مشخصه
‫خیلی از روستاها اسم‌هایی مثل ‫«بدبختی»، «همیشه-گرسنه»،
‫«لگدمال‌شده»، «قحطی‌زده»، «چاه‌مستراح»،
‫«شپشو»، «رشک‌زده»، «روستای-نفرین‌شده»،
‫«پرازگُه»، «چاله‌کود» داشتن
‫اینا فقط بعد از اصلاحات کارول دوم عوض شدن
‫می‌دونم
‫اما اسم‌های روستاهای دیگه نشون ‫میده که ما مردم سرزنده‌ای هستیم
‫«کون‌آباد»، با کلیسای جنده‌هاش
‫جاهایی به اسم «چوچول‌سرا»، ‫«کیرستان»، «کُس‌ویل»، «تخم‌آباد»
‫- به عنوان یه استدلال مخالف... ‫- دست نزن
‫خیلی از روستاها اسم‌هایی ‫مثل «اعیان-نشین» داشتن،
‫چون آدمای زحمت‌کش پول خوبی درمیاوردن
‫این فقط یعنی یه عده ‫پولدار بودن و خیلیا فقیر
‫درست مثل الان
‫تا وقتی اون دوتا از ترس اونجا کز کردن،
‫لطفاً، دکتر AI جودکس ویرایش ۰.۰،
‫یه فیلم صامت کلاسیک بساز، ‫تو مایه‌های درایر یا ساموئل بکت
‫۷. دندان‌های نیش خون‌آشام
«دندان‌پزشکی دکتر کالیگاری»
‫یه مرد فقیر چیکار می‌تونه بکنه؟
‫یه فقیر باید دندونای خودشو بکشه!
‫گاییدمت، آشغال
‫خیلی هم جالب نبود
‫به علاوه، من یه فیلم صامت خواسته بودم
‫بود دیگه.
‫فقط نصفش، دوتوره. تازه رنگی هم بود
‫شما نگفتید سیاه‌وسفید باشه. ‫ضمناً، این‌جوری فروش نمیره
‫حالا هر چی.
‫بیا یه چیز کوتاه، ولی ‫تأثیرگذار به مخاطب بدیم
‫شاید یه فیلم موزیکال، که مخاطب خوشش بیاد
‫البته.
‫۸. یک تصنیف
‫پا شدم و از یه درخت مو بالا رفتم،
‫ببینم بزغاله‌هام حالشون خوبه،
‫بزغاله‌ها یه سنگ نمک رو لیس می‌زدن،
‫دخترای خوشگل هم از کیر من دست برنمی‌دارن
‫آقا داماد، دیروز زار می‌زدی
‫و گله می‌کردی که کیرت کوچیکه
‫ببین خون از سوراخ می‌چکه،
‫تو که گله می‌کردی کیرت کوچیکه
‫به چوپان دشت و گله بدین،
‫به عروس یه تخت پر از کیر بدین
‫بهترین کیر، تا اونجا که من خوندم،
‫شکل و حس کله‌ی اردک رو داره
‫خیلی مرسی.
‫این چه چرت و پرتی بود، عقب‌مونده؟
‫من گفتم احساسی، نه مبتذل
‫عذر می‌خوام، ویروس گرفتم
‫نه، من عذر می‌خوام! از تماشاچیا
‫هرچند تقصیر من نیست. تو حیوون...
‫من عمیقاً و شخصاً عذرخواهی می‌کنم،
‫اما به تعمیراتی توسط ‫مهندسای سیلیکون ولی نیاز دارم
‫- من باید کاری بکنم؟ ‫- نه
‫باهاشون تماس گرفتم، میرن سراغ سرورها
‫اینجا
‫وایسا
‫بیا، بیا.
‫بسته است! بیا، بیا!
‫دکتر AI جودکس عزیز، حالا ‫که آمریکایی‌ها درستت کردن،
‫اولین رمان خون‌آشامی ‫رومانیایی رو اقتباس کن.
‫«خون‌آشام»، نوشته‌ی ‫بیلچورسکو و آمزا، ۱۹۳۸.
‫حتماً. این یه گریز طولانی‌تر ‫میشه، حدود ۵۰ دقیقه،
‫اما پر از ماجرا و پیچش‌های ‫داستانی شگفت‌انگیز.
‫۸. خون‌آشام
‫کتابخانه‌ی «شاهزاده میرچا»
‫شب ردای حزن‌انگیز خود ‫را بر سرزمین گسترانده بود،
‫همراه با بارانی بی‌وقفه و پر سر و صدا،
‫که طوفانی سهمگین، ‫کرکننده آن را همراهی می‌کرد.
‫از چهار گوشه‌ی فضا، چهار باد شناخته شده
‫جایی برای دوئل یافته بودند،
‫در قلب کوهستان‌های منطقه.
‫همچون دونده‌ی ماراتن،
‫خسته، اما پس از پیمودن مسافت‌های طولانی،
‫قطار آخرین نفسش را در ‫ایستگاه اوراویتا بیرون داد.
‫بله!
‫- قزل‌آلا میل دارید، قربان؟ ‫- آب‌پزه؟
‫اینجا هیچ‌کس ماهی دزدی نمی‌کنه.
‫به هر حال، چندتا قزل‌آلا ‫کمتر به دریاچه آسیبی نمی‌زنه
‫و نه به رودهای زلالی ‫که از کوه‌های ما می‌گذرن.
‫اجازه بدید خودم رو معرفی ‫کنم. سولومون باستیوس.
‫تاجر غلات اینجا در اوراویتا. ‫اسم شرکتم «غله‌ی نوپا» است.
‫کاندیدای دکترا، کورنلیو کوچیو، ‫فارغ‌التحصیل ادبیات و فلسفه.
‫- من شاگرد مارتین هایدگر بودم! ‫- اوه خدای من!
‫چی شما رو به اینجا کشونده؟
‫بارون یولیوس-آدالبرت وینت من ‫رو به عنوان منشی استخدام کرده.
‫قلعه مال اون نیست. اون ‫شوهرخواهر کنت فقیده.
‫و قیم قانونی خواهرزاده‌اش، ‫کنتس ارمینا کولورات.
‫ولی بهت حسودیم نمی‌شه.
‫اتفاق‌هایی که توی اون ‫قلعه‌ی نفرین‌شده می‌افته!
‫خون‌آشام داره میاد! قایم شید!
‫- چی دنبالتون کرده، مردم خوب؟ ‫- یه خون‌آشام!
‫یه خون‌آشام!
‫یه خون‌آشام تو این ‫اطراف پرسه می‌زنه، قربان.
‫خون‌آشام چیه؟ تا حالا نشنیدی؟
‫یه جسد مرده که هر شب زنده می‌شه،
‫از قبرش بیرون میاد و ‫خون زنده‌ها رو می‌مکه!
‫همین الان دیدمش!
‫بال‌های خفاش داشت، بدن ‫انسان و چنگال‌های عقاب!
‫و چشم‌های ترسناکی،
‫مثل تابه‌های برنجی که توی آتیش سرخ شدن!
‫دست‌هاش زیر بال‌هاش یه خنجر ‫غیرعادی بزرگ رو گرفته بود.
‫گفت «دنبالم بیاین وگرنه همین‌جا می‌میرید!»
‫همین‌که تهدید کرد، یه ‫صاعقه همون نزدیکی زد،
‫و صدای شوم یه جغد، ‫پایان تلخ ما رو خبر داد.
‫اما، انگار معجزه شد، غیبش زد
‫و همین‌طور که فرار ‫می‌کردیم، از پشت سر شنیدیم:
‫«هیچ‌کس از انتقام من فرار ‫نمی‌کنه، شما هم نمی‌تونید!»
‫با شما چی کار داشت؟
‫مسخره‌اش کردیم، وجودش رو انکار کردیم!
‫به کسی آسیب زده؟
‫خون دو نفر رو توی سومرفریشه مکیده.
‫اونا از آسایشگاه سل بودن
‫و چون نمی‌تونستن فرار کنن، ‫یه گله گرگ تیکه‌پاره‌شون کرد!
‫خون‌آشام‌ها قدرت این رو دارن که ‫به خفاش، گرگ یا عقاب تبدیل بشن!
‫این منطقه توسط اجتماعی ‫اداره می‌شه که اعضای اصلیش
‫مالکین سابق یا وارثانشون هستن.
‫یه خون‌آشام تسخیرش ‫کرده، که فکر می‌کنن لونه‌اش
‫توی قلعه‌ی کنت‌های ‫کولورات، یعنی مقصد شماست.
‫مشکلات از وقتی بیشتر شده
‫که بارون یولیوس-آدالبرت وینت
‫یه کلیسا ساخت و یه کشیش ‫آورد تا برای نجات منطقه دعا کنه.
‫کلیسا کاتولیکه، کشیش ارتدوکس شرقی!
‫مزخرفه! یه درشکه ‫برام بگیرید منو ببره قلعه.
‫قربان، شما متوجه نیستید
‫- برو کنار! ‫- خطرناکه!
‫خدا بهمون رحم کنه!
‫یالا، خوشگل مشکی من!
‫[آلمانی:] شما آقای کورنلیو کوچیو هستید؟
‫بله، بارون. کوچیو.
‫خوش اومدید!
‫من آلمانی خوب صحبت ‫نمی‌کنم، ولی متوجه می‌شم.
‫[رومانیایی:] من رومانیایی متوجه می‌شم.
‫[آلمانی:] من با مارتین هایدگر فلسفه خوندم.
‫دوستتون از حزب نازی.
‫لازم نیست بارون صدام کنید.
‫اشراف‌زادگی ذاتی شانسیه. ‫اشراف‌زادگی واقعی، فکریه.
‫- اینجا نه. اونجا. ‫- بله.
‫فقط «قربان» صدام کنید،
‫یا وقتی بیشتر با هم آشنا ‫شدیم، «دوست قدیمی من».
‫حالا بذارید توضیح بدم ‫ازتون چه انتظاری دارم.
‫می‌خوام کنارم باشید،
‫تا از نظر روحی حامی هم باشیم.
‫این قلعه همون‌قدر که مال منه و مال ‫اون بانوی جوانه، مال شما هم هست،
‫شاگرد من.
‫وظیفه‌ی شما اینه که اسناد و ‫دست‌نوشته‌های اینجا رو مرتب کنید،
‫و جدا از اون،
‫از کتابخونه یه صورت‌برداری ‫و فهرست تهیه کنید.
‫وای، مجموعه کامل ادوارد گیبون!
‫هدف اصلی حضور شما اینجا،
‫هرچند قبلاً بهش اشاره نکردم،
‫اینه که توی این قلعه،
‫دو تا مرد باشن، نه فقط یکی.
‫متوجه‌ام.
‫عصر بخیر.
‫کاندیدای دکترا، کورنلیو کوچیو. ‫من شاگرد مارتین هایدگر بودم.
‫کنتس ارمینا از کولورات.
‫ببخشید که در نزدم. ‫عادت کردم اینجا تنها باشم.
‫اما خوشحالم که شما رو اینجا ‫می‌بینم و کاملاً از وظیفه مهمتون آگاهم.
‫طنین صدای بلورینش انگار از ‫درون ظرفی به گوش می‌رسید.
‫کوچیو به او خیره شد، ‫چهره‌اش در ذهنش حک شد،
‫مانند موجودی فرازمینی که ‫هزاران سال پیش ملاقات کرده بود.
‫شاید کهن‌الگوی رؤیایش بود ‫که اینجا و اکنون تجسم یافته بود.
‫کنتس جوان ارمینا از کولورات ‫یکی از آن موجوداتی بود
‫که فقط در گستره‌های ‫شرقی خیال ما دیده می‌شوند.
‫با صورت بیضی‌شکل و بی‌نقصش، ‫شبیه به نقاشی‌های رنسانس،
‫گویی یک زن گرجی بود که مقدر ‫شده بود با وجودش بیانگر باشد،
‫تجسم کمال در نژاد بشر را.
‫بله، من کنتس کولورات هستم،
‫صاحب این قلعه و کوه‌های اطراف.
‫اما از یک گدا هم تیره‌روزترم.
‫کنتس کولورات، با این همه ‫موهبت شگفت‌انگیز طبیعی،
‫با چنین ثروت قابل توجهی، ناراحته؟
‫آقا، تمام موهبت‌های طبیعی من
‫همانطور که می‌بینید، فقط مورد ‫تحسین کاج‌های کوهستان قرار می‌گیره!
‫خون‌آشام!
‫کنتس!
‫چی شده؟
‫ارمینا!
‫به عنوان یک دانشمند، نمی‌تونم ‫چنین چیزهایی رو باور کنم.
‫فقط آدم‌های بی‌فرهنگ یا روح‌های ‫بسیار حساسی مثل خواهرزاده‌ام
‫می‌تونن چنین داستان‌هایی رو باور کنن.
‫اما، بارون، چیزی که دیشب دیدم
‫...یه چیز پیش پا افتاده‌ست.
‫این دور و بر تو هر ‫ساختمونی می‌تونی خفاش ببینی.
‫گرگ‌ها هم که همه‌جا زوزه می‌کشن.
‫با این حال، برای اینکه خیالت رو راحت کنم
‫و قبول کنم که واقعاً چیز غیرعادی‌ای دیدی،
‫باید بگم یه نظریه در مورد ‫توهم جمعی وجود داره.
‫جنون توده‌ها یه جو عجیبی ایجاد می‌کنه،
‫و خود تو هم واردش شدی.
‫من
‫کنتس جوان!
‫ارمینا!
‫اینجا... خونه!
‫اون مرده
‫- ارمینا مرده! ‫- نه، نمرده!
‫- دکتر رو خبر کنید! ‫- چشم قربان!
‫چیزی شبیه به یک سایه از پنجره نفوذ کرد.
‫قبل از اینکه بتونم کمک بخوام، غش کردم،
‫این تمام چیزیه که می‌دونم...
‫بارون
‫این تشخیص منه:
‫خواهرزاده شما قربانی خون‌آشام شده
‫که تا حالا قربانی‌های زیادی گرفته.
‫توصیه می‌کنم کنار هر دری
‫سیر و شاخه‌های خاس که در ‫آب مقدس فرو رفته، آویزون کنید.
‫چی، شما؟
‫به عنوان یک مرد علم، نباید ‫به چنین مصالحه‌ای تن بدید.
‫نمی‌تونم این رو درک کنم.
‫حتی اگه خون‌آشام‌ها واقعاً وجود داشتن،
‫من با سلاح‌های خرافات باهاشون نمی‌جنگیدم!
‫دعا، فقط دعا می‌تونه با اعمال ‫اون موجود نامقدس بجنگه!
‫دعا کنید!
‫هِر بارون، شما که ‫خرافاتی نیستید، برید کنار!
‫من، خرافاتی؟
‫نه.
‫گوش کنید.
‫من این کشیش رو به اینجا آوردم،
‫یک کلیسا ساختم و تجهیزش ‫کردم تا خدا، با قدرتش،
‫شیطان رو مغلوب کنه.
‫لطفاً به خاطر این کار ‫من رو یک متعصب ندونید.
‫من خدا رو صرفاً به عنوان...
‫یک داور کیهان می‌بینم، نوعی تعادل،
‫نیروی پیوستگی بین نیرو و ماده.
‫من اون کلیسا رو فقط برای مردم ساختم.
‫برای ذهن‌های ساده،
‫که نیاز دارن در ترس و احترام ‫به چیزهای مقدس زندگی کنن.
‫یک مرد تحصیل‌کرده کلیساش در روحشه.
‫یک لحظه، پدر.
‫یک همکار فاشیست، الیاده میرچا، ‫یک کوآن ذن برام تعریف کرد.
‫«می‌دونیم دو تا دست چطور ‫کف می‌زنن، اما یک دست چطور؟»
‫شما ۶۰ کشته و ۱۲۰ زخمی ریزش معدن رو
‫گردن خون‌آشام می‌اندازید.
‫شاید همینطور باشه.
‫در نتیجه بی‌‌ایمانی شماست
‫ایمان مذهبی به تنهایی در ‫مبارزه با شر، قدرت مطلقه!
‫چرا این خون‌آشام در برابر ما ظاهر می‌شه،
‫وحشت ایجاد می‌کنه، ‫حمله می‌کنه، گاهی می‌کشه؟
‫چون انسان‌ها شرور شدن و ‫ایمانشون به خدا رو از دست دادن!
‫کلیسای ما روز به روز خالی‌تر می‌شه،
‫و اونایی هم که واردش ‫می‌شن روح‌های ناپاکی دارن!
‫روح‌های حقیر!
‫همه‌شون دست خالی میان،
‫و به نیازها و مخارج کلیسای ما فکر نمی‌کنن!
‫چرا خون‌آشام مثلاً به دیدن من نمیاد؟
‫چون از فرشته مقرب ‫می‌ترسه که به لطف خداوند،
‫از من محافظت می‌کنه و ‫ارواح خبیث رو دور می‌کنه،
‫با شمشیر آتشینش!
‫به خدا ایمان بیارید تا نجات پیدا کنید،
‫دعا کنید تا محافظت بشید!
‫در غیر این صورت، مثل سدوم و غموره،
‫زمین در شعله‌های فراگیر فرو خواهد رفت
‫و ما در عذاب وحشتناک ‫جهنم بی‌رحم نابود خواهیم شد!
‫وحشت‌زده از لحن رقت‌انگیز ‫این ساوونارولای جدید،
‫سرها پایین‌تر افتاده ‫بود، زانوها خم شده بود،
‫انگشتان لرزان و زرد کهربایی ‫کتاب‌های دعا را می‌فشردند،
‫و سکه‌ها در صندوق اعانات ‫جرینگ جرینگ می‌کردند.
‫شاید ناخودآگاه آرزو داشت ‫با خون‌آشام روبرو شود،
‫گلویش را بفشارد و فریاد بزند:
‫«تو یک شیادی که شکل فراطبیعی به ‫خودت گرفتی تا منطقه رو بترسونی!»
‫اما به نظر می‌رسید خون‌آشام می‌خواهد ‫سر به سر کورنلیو کوچیو بگذارد
‫و از او دوری می‌کرد.
‫ایست! کی اونجاست؟
‫وایسا وگرنه شلیک می‌کنم!
‫اگه آدم خوبی باشی، آسیبی بهت نمی‌رسه.
‫گرسنمه و نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم!
‫تنها چیزی که می‌خوام سه قطره خونه!
‫به سلامتی.
‫شهردار، این قصه‌های ‫خون‌آشام دیگه شورشو درآورده.
‫مصیبتی که سر قبرکن اومده ‫نشون می‌ده که قصه نیستن.
‫یه دائم‌الخمر لعنتی! داشته توهم می‌زده.
‫خوابش برده، خواب دیده ‫داره با خون‌آشام می‌جنگه،
‫گردنشو خراش داده و این ‫داستانو از خودش ساخته!
‫شیطان، قدیس، راهزن یا ‫مرد شریف، برام فرقی نمی‌کنه.
‫از یه چیز مطمئنم.
‫به عنوان شهردار، هر کاری از دستم ‫بربیاد برای شکست دادن این خون‌آشام می‌کنم.
‫اگه شیطانه، از این دنیا ‫نیست و نمی‌تونه با من بجنگه.
‫اگه فرشته هم باشه همینه.
‫اما اگه انسانه، منم انسانم، ‫پس هر کی قوی‌تره برنده می‌شه!
‫سلام، پدر!
‫خدا حفظتون کنه، فرزندانم.
‫نظرتون راجع به حمله‌ی خون‌آشام چیه؟
‫خون‌آشامی وجود نداره!
‫این زاییده‌ی خرافات مردمیه ‫که ایمانشون رو از دست دادن!
‫بله پدر، ولی علم پزشکی ‫می‌گه زخم بی‌دلیل به وجود نمیاد.
‫من از هیچ چیز و هیچ‌کس نمی‌ترسم.
‫تا وقتی وجدانم پاکه، ‫هیچ آسیبی بهم نمی‌رسه.
‫بله شهردار، اونایی که وجدان ‫پاکی دارن از چیزی نمی‌ترسن.
‫من معتقدم این یه موجود زنده است که ‫داره از باورهای مردم سوءاستفاده می‌کنه.
‫مزخرفه!
‫هیچ‌کس این خون‌آشام رو ندیده، ‫و اونایی هم که ادعا می‌کنن دیدن
‫از توهماتشون ساختنش!
‫اگه من می‌دیدمش، با یه ‫گلوله ازش استقبال می‌کردم!
‫اینجوری یاد می‌گرفت مردم رو نترسونه!
‫اشتباه می‌کنید!
‫برف با دانه‌های درشت و سنگین می‌بارید.
‫بالای سقف آسمان، لحاف‌دوز الهی
‫داشت پشم زمان را حلاجی می‌کرد.
‫قله‌ی کوه‌ها که در برف غلیظ محو شده بودند،
‫شبیه برج‌هایی بودند که ‫در دریاچه منعکس شده‌اند.
‫مثل یک گاز استریل بافته شده از پلاتین،
‫پتوهای سرد برف بی‌صدا فرود ‫می‌آمدند و روی هم تلنبار می‌شدند.
‫درختان کاج پیر و سفیدپوش، مثل ‫چلچراغ‌هایی با شمع‌های برفی بودند
‫که انگار منتظر کریسمس و هدایایش بودند.
‫تو کی هستی؟
‫تو خون‌آشامی؟
‫اگه باشی، شلیک می‌کنم!
‫امتحانش ضرر نداره!
‫شلیک نمی‌کنی؟
‫صبح بخیر، هِر کوچیو.
‫چطور خوابیدید؟
‫هِر کوچیو، چی شده؟
‫هیچی، هِر بارون،
‫جز اینکه من هم گرفتار خون‌آشام شدم!
‫چی؟
‫نه، امکان نداره.
‫چرا امکان داره. من توی جنگل دیدمش.
‫خلع سلاحم کرد، خونم رو مکید.
‫اگه جنگلبان نبود، کی می‌دونه چی می‌شد؟
‫اینم از زخم به عنوان مدرک.
‫اینجا، روی گردنم.
‫گردنت رو خراش دادی، عزیز من.
‫وقتی داشتی خواب خون‌آشام رو می‌دیدی.
‫و اگه جنگلبان پیداش نشده بود،
‫توی برف می‌خوابیدی و آنفولانزا می‌گرفتی!
‫شایدم از سرمازدگی می‌مردی.
‫هِر بارون، من خون‌آشام رو دیدم!
‫من یه آدم بی‌فرهنگ نیستم که خیالاتی بشم.
‫اجازه بدید باهاتون مخالفت کنم.
‫این روشنفکران هستن که تخیل قوی‌تری دارن.
‫ولی خون‌آشام‌ها وجود دارن.
‫من الان به قدرت‌های فراطبیعی ‫قابل توجهش ایمان آوردم.
‫من تصور اشتباهی داشتم.
‫ولی حالا که این اتفاق برای خودم افتاده...
‫موضوع شکل دیگه‌ای به خودش گرفته.
‫«شکل دیگه‌ای»، آره.
‫من از خون‌آشام می‌ترسم. همیشه می‌ترسیدم.
‫تمام عمرم توی این قلعه با وحشت گذشته.
‫اغراق می‌کنید، کنتس، اغراقی که ‫باعث شده امیدتون رو از دست بدید.
‫این خون‌آشام یا یک فریبکاری دسته جمعیه،
‫یا یه جعل ساخت دست بشره.
‫اگه اولی درست باشه، ما در امانیم.
‫در مورد دومی هم، من اون ‫خون‌آشام قلابی رو پیدا می‌کنم!
‫کشیشی که بارون وینت آورده،
‫با اینکه به ارواح و ‫خون‌آشام‌ها ایمان راسخ داره،
‫نشون می‌ده که دعا و کارهای نیک، انسان ‫رو فراتر از نیروهای شیطانی قرار می‌ده.
‫- اون هیچ‌وقت خون‌آشام رو ندیده؟ ‫-نه.
‫ای لاله‌ها!
‫نه، اون از کشیش می‌ترسه!
‫حتی اونایی که به کشیش نزدیکن ‫از خون‌آشام در امان موندن.
‫این قدرت الهی یک خدمتگزار خداست.
‫هدیه‌ای که به مومنان عطا شده.
‫ببخشید، کنتس، ولی اگه ‫من این باور رو بپذیرم،
‫عمیقاً به علم خیانت کرده‌ام.
‫علم توضیح می‌خواد.
‫پدر ادعا می‌کنه که ‫خون‌آشام زاده‌ی تاریکیه،
‫که برای مجازات گناهکاران به ‫خاطر از دست دادن ایمانشون اومده.
‫پس چرا اومده سراغ شما،
‫که با وجدان و ایمانتون در صلح هستید؟
‫پدر میگه هیچ انسانی بی‌گناه نیست.
‫حرف عجیبیه. کشیش هم انسانه.
‫پس طبق استقراء منطقی، ‫خون‌آشام باید اون رو هم آزار بده.
‫حتی بیشتر، چون کشیش در خدمت منافع متضادیه.
‫خون‌آشام سفیر شیطانه، ‫کشیش پیام‌آور خدا روی زمینه.
‫من باید برم. دیر شده.
‫کنتس دستش رو دراز کرد.
‫انگشتان ظریفش رو بوسید که مثل ‫پرنده‌های ترسیده، با شرم می‌لرزیدند.
‫کنتس ارمینا، چقدر ‫خوشحالم که برای دعا موندید!
‫پدر...
‫من از فکر راهبه شدن منصرف شدم.
‫برای مدتی طولانی، فکر ‫می‌کردم برای صومعه ساخته شدم.
‫تنها، با عمویی که من رو یک سربار می‌بینه،
‫مجبورم ثروتم رو با نادیده ‫گرفتن ثروت اون اداره کنم،
‫محروم از گرمای محبت خانواده،
‫رها شده توسط همه، ناتوان ‫در دنیایی پر از شرارت،
‫احساس کردم نصیحت شما درسته، پدر.
‫اینکه وارد صومعه بشم و وجودم، ‫جوونیم و ثروتم رو فدای خدا کنم.
‫- اما... ‫- فکر کنید، کنتس.
‫این منطقه‌ی نفرین‌شده تسخیر یک خون‌آشامه
‫که فقط به این خاطر تعقیب شما رو متوقف کرده
‫که خداوند متعال می‌دونه ‫الان چقدر بهش ارادت دارید.
‫همچنین به مردم محلی فکر کنید، کنتس،
‫که فقط شما، با ایمان و ارادت به کلیسا،
‫می‌تونید از چنگال شیطان نجاتشون بدید!
‫و چرا باید حمایت خدا رو رد کنید؟
‫شمایی که تسلیم مُد غیراخلاقی روز نشدید،
‫که نه سیگار می‌کشید، نه مو و لباس ‫کوتاه می‌پوشید و نه آرایش می‌کنید -
‫من عاشقم، پدر!
‫چه منظره‌ی افسانه‌ای!
‫آدم انتظار داره شنل قرمزی و گرگ رو ببینه،
‫اژدها و موجودات افسانه‌ای دیگه!
‫معلومه شما بیشتر به ‫خیابون‌های شهر عادت دارید.
‫ایست!
‫یک قدم دیگه جلو نیا!
‫یادت می‌دم خون‌آشام‌بازی یعنی چی!
‫آقای کوچیو!
‫کنتس، زدمش!
‫خون گرم ازش می‌ریزه!
‫- پس... ‫- اونم مثل ما آدمه، کنتس!
‫گیرش میارم!
‫حالا بذارید به پیاده‌رویمون ادامه ‫بدیم، و من اون خون‌آشام رو لو می‌دم!
‫همانطور که هوراس گفت، سودمند و شیرین.
‫تمام این حملات، حقیقتی رو با ‫وضوح یک اصل بدیهی آشکار می‌کنن.
‫از هیچ‌کدوم از قربانی‌های ‫خون‌آشام دزدی نشده.
‫پس مجبوریم این نتیجه رو بگیریم:
‫انگیزه‌ی این کارها ‫فقط می‌تونه انتقام باشه.
‫اما مگه می‌شه یه نفر بخواد ‫از این همه آدم انتقام بگیره؟
‫دو حمله‌ای هم که به ما ‫شد انگیزه‌اش انتقام بود؟
‫اونی که به من شد، حتماً.
‫شاید خون‌آشام فکر می‌کنه من بهش شک کردم
‫برای همین سعی کرد من ‫رو از میدون به در کنه،
‫یا شاید داریم نقشه‌اش رو خراب می‌کنیم.
‫در واقع، کالسکه‌ای که من رو به اینجا آورد
‫کنار رودخونه واژگون شد.
‫اما دکتر گزا وندلین گفت ‫مرگ اون تاجر تصادف بوده.
‫یه احمق به تمام معنا!
‫بعد مدیر معادن آنینا با همون ‫بریدگی روی گلوش پیدا شد،
‫بعد به شما حمله شد...
‫کورنلیو و ارمینا به پیاده‌رویشان ‫در کوهستان ادامه دادند.
‫در دوردست، نورهای ‫سومرفریشه به سختی دیده می‌شد،
‫در حالی که در چپ و راست چمنزار
‫مهتاب، حیوانات بی‌شماری را آشکار می‌کرد ‫که در آن محیط بکر عشق‌بازی می‌کردند.
‫بعداً به یک باغ تابستانی رفتند،
‫جایی که مدتی را مانند دو عاشق ‫خجالتی در میان بوته‌ها گذراندند.
‫اینجایید، هِر کوچیو!
‫بله قربان، هِر بارون.
‫- اینجا چی کار می‌کنید؟ ‫- دنبال رد خون‌آشام می‌گردم.
‫رد خون‌آشام؟
‫ببخشید، اما می‌بینم شما هم قربانی شدید.
‫این یک مورد توهم خودساخته‌ی جمعی و مسریه،
‫شما هم شروع کردید به ترسیدن از خون‌آشام!
‫- شما نمی‌ترسید، هِر بارون؟ ‫- نه.
‫من آگاهم که تمام این ‫جنایت‌ها کار یک انسانه!
‫پس چرا دستگیر نشده؟
‫چون گرفتن یک جنایتکار باهوش سخته،
‫وقتی با همدست کار می‌کنه.
‫فقط آدمای معمولی دست پلیس میفتن.
‫در هر صورت، این یه مرد فوق‌العاده باهوشه،
‫که بالاتر از هر شکی باقی ‫می‌مونه و از موقعیتش اینجا مطمئنه.
‫ببخشید، اما من کنتس رو ‫برای پیاده‌روی همراهی می‌کنم.
‫- کنتس! ‫- هِر کوچیو!
‫ببخشید.
‫چه غافلگیری‌ای!
‫می‌خواستم بپرسم، آقای کوچیو.
‫شما چه حسی به من دارید؟
‫- خب... ‫- بذارید من بگم چه حسی به شما دارم.
‫می‌دونم چی می‌خواید بگید، کنتس.
‫یک جور تپش قلب پراکنده،
‫یک لرزش مرموز، گاهی، خارج از اراده‌تون.
‫من هم همین حس رو دارم، کنتس،
‫و صادقانه بهتون می‌گم، چون خودتون پرسیدید،
‫که مدت زیادیه این حس رو دارم.
‫به اندازه‌ی رنج من از ‫جرئت نکردن به اعترافش.
‫روح انسان‌ها شاید ساختار یکسانی ‫داشته باشه، اما لباس‌هاشون متفاوته.
‫روح یک خنیاگر می‌تونه به ‫بزرگی روح یک پادشاه باشه،
‫اما دومی ردای ارغوانی سلطنتی به تن داره.
‫اگه شما مطرحش نمی‌کردید،
‫شاید روح من هرگز جرئت نمی‌کرد،
‫از پس این کالبد خاکی، چنین ‫اعترافاتی رو به زبون بیاره.
‫کنار شما چه حسی دارم؟
‫یک بهشت سرشار و الهی!
‫شما تنها نوری هستید که ‫روحم در غار ناامیدی‌اش می‌بینه!
‫و این... عشقه؟
!بله
‫اما جایگاه اجتماعی ما متفاوته.
‫جایگاه اجتماعی چه ربطی ‫به نیازهای روح من داره؟
‫حسی که داریم یکسانه.
‫حس کردن یعنی خواستن،
‫و خواستن یعنی بودن!
‫شوپنهاور!
‫خورشید پشت کوهی پنهان ‫شده بود که آن دو جوان،
‫به نهری سرد رسیدند،
‫و دستانشان را در آب ‫سرد و زلال آن فرو بردند.
‫قطرات مه‌آلود را به نشانه‌ی ‫خوش‌یمنی به اطراف پاشیدند،
‫دستان خیسشان شانه‌های یکدیگر را لمس کرد،
‫و با اولین بوسه، پیوند معنوی ‫غیرمنتظره‌شان را محکم کردند.
‫ارمینا...
‫آقای کوچیو!
‫به صاحب مسافرخونه حمله شده!
‫چی شده؟ منو ببخشید.
‫- نمی‌تونم! ‫- باید حرف بزنی تا بتونیم کمکت کنیم.
‫دیشب تازه کارم تموم شده بود...
‫کیه؟
‫مسافر بیچاره‌ای هستم.
‫تو راه اوراویتا، محور کالسکه‌ام شکست.
‫دنبال یه کم استراحتم.
‫لطفاً بفرمایید بنشینید.
‫من عادت ندارم تنها غذا بخورم.
‫ممنون می‌شم اگه بتونیم با هم غذا بخوریم.
‫متاسفم که باید این ‫سرزمین‌های زیبا رو ترک کنم،
‫اما شنیدم که یک خون‌آشام
‫کل منطقه رو به وحشت انداخته!
‫مزخرفه، قربان!
‫خون‌آشام چیزی جز یه توهم نیست.
‫پس شما به خون‌آشام اعتقاد ندارید؟
‫من به پولم و کارم اعتقاد دارم.
‫خون‌آشام‌ها شاید وجود داشته باشن،
‫اما نمی‌تونن کاری به کار من داشته باشن.
‫گور بابای اون خون‌آشام!
‫هر جا رو نگاه می‌کنی، همه‌ش ‫شده «خون‌آشام، خون‌آشام!»
‫مضحکه‌ی کل منطقه شدیم، خدا مرگش بده!
‫من یه شکی دارم.
‫یا کار بارون وینته، یا کشیش.
‫شرم‌آوره، قربان، چطور ‫می‌تونید تصور کنید یه اشراف‌زاده،
‫یا حافظ ایمان به پروردگار ما،
‫خودشون رو تا حد چنین جرمی پایین بیارن!
‫قربان،
‫کشیش‌ها از بدو تولد امتیاز دارن.
‫دولت پول قصه‌هاشون رو می‌ده،
‫و اگه مثل ما مردم عادی با زنی بخوابه،
‫دولت باید بهش یه قلمرو کلیسایی بده!
‫من مسافرخونه‌ام رو مفت به دست نیاوردم!
‫همین چیزا مقدسش می‌کنه.
‫پس ببخشید اگه به همنوعانم ‫اعتماد چندانی ندارم،
‫چه کشیش باشن چه نباشن.
‫شما به کشیش‌ها اعتقاد ندارید،
‫و واقعاً از خون‌آشام‌ها نمی‌ترسید؟
‫اشتباه می‌کنی، رفیق.
‫می‌ترسم امشب منو صدا بزنی،
‫و کمک بخوای.
‫گوشت بی‌کیفیت! چه علوفه‌ی گندیده‌ای!
‫چه کاه حال‌به‌هم‌زنی! طاعون بگیرتت!
‫تو کی هستی، چی می‌خوای؟
‫من خون‌آشامم،
‫همونی که به وجودش شک داشتی!
‫همین الان، هیچ کشیش و ‫هیچ دینی نمی‌تونه نجاتت بده!
‫کشیش‌ها فقط به درد این می‌خورن
‫که قدرتی بزرگ‌تر از دین سر راهشون نباشه.
‫اما خدا کنه اسقف‌های ‫اعظم دنیا ما رو ببخشن،
‫ما هم دورانی داریم که ‫اونا و خود خدا توش خوابن!
‫منو ببخش، من که بهت آسیبی نزدم!
‫حواست به دهنت باشه!
‫تو خیلی حرف می‌زنی!
‫خون‌آشام فراتر از درک و کلام بشره!
‫این تمام چیزیه که یادمه.
‫وقتی به هوش اومدم یه ‫جای گاز روی گردنم بود،
‫و از شدت خونریزی بی‌حال بودم!
‫آقای کوچیو، بارون وینت منو فرستاده.
‫- مصیبتی رخ داده! ‫- چی؟
‫کنتس ارمینا گم شده.
‫- از کی؟ ‫- امروز صبح تو اتاقش نبود.
‫به تختش دست نخورده بود.
‫دلم شور می‌زنه.
‫دلشوره رو ول کن، باید دست به کار شیم!
‫کار خون‌آشامه، آقای کوچیو!
‫ساکت شو، رعیت پست‌فطرت!
‫چیز غیرعادی‌ای نیست، به جز ‫این دستمال آغشته به کلروفرم.
‫- کلروفرم؟ ‫- این کار یه آدمه!
‫من تا حالا نشنیدم خون‌آشام‌ها ‫از کلروفرم استفاده کنن.
‫کار خون‌آشامه، آقای کوچیو! من می‌ترسم
‫ساکت شو، احمق!
‫تمام چیزی که من اینجا ‫می‌بینم بیهوش کردن و آدم‌رباییه.
‫ارمینا!
‫«دنبال من نگردید!
‫از طریق صحبت‌هام با این کشیش فوق‌العاده،
‫عمیقاً به رسالتم ایمان آوردم.
‫می‌خوام توی صومعه سوگند یاد کنم!»
‫توی صومعه؟
‫بخونش!
‫«باید زندگی دنیوی رو رها ‫کنم تا ارواح خبیثی رو که
‫قصد تسخیر روحم رو دارن، دور کنم.
‫من یک زن نفرین‌شده‌ام!
‫نفرین من یک نفرین اجدادیه که ‫باید از خانواده‌ام دور نگهش دارم.
‫زندگی در صومعه فداکاری نیست. ‫من با خوشحالی به اونجا می‌رم، ارمینا.»
‫جعل وقیحانه!
‫نه. این دست‌خط خودشه.
‫برای یه دوشیزه‌ی نجیب و زیبا، ‫زندگی تو صومعه یه فداکاری بزرگه!
‫منظورت رو نمی‌فهمم. همه‌ی ‫مسیحی‌ها برای کلیسا زندگی می‌کنن.
‫این یک چشم‌پوشی کامل از لذت‌های دنیویه،
‫کاری که کنتس داره انجام می‌ده.
‫این خبر خوشحالم می‌کنه، پسرم.
‫اما اون یه روح نگون‌بخته!
‫بارون فکر می‌کنه برادرزاده‌اش دیوانه ‫شده! و به عنوان قیمش اقداماتی انجام می‌ده.
‫بارون چه اقداماتی می‌تونه انجام بده؟
‫فکر می‌کنه می‌تونه با خدا بجنگه؟
‫می‌خواد این منطقه با طاعون نابود بشه؟
‫همین که خون‌آشام داره ما رو ‫به جون هم میندازه کافی نیست؟
‫دنبال غم و غصه‌ی بیشتریه؟
‫در این صورت، بذار با خدا بجنگه!
‫برای همین اومدم، پدر.
‫تا از شما، با اون درایتتون، بخوام ‫که به پیدا کردن کنتس کمک کنید
‫و به عنوان میانجی عمل کنید.
‫یه مؤمن دیگه پیدا کن!
‫کنتس ضعیف ما دیگه خونی ‫برای این ایمان اغراق‌شده نداره!
‫به چه حقی دخالت می‌کنی؟ ‫تو از خانواده‌ی کنتس هستی؟
‫کلیسا اون رو زیر سپر خودش گرفته!
‫من از اون دفاع نمی‌کنم، ‫پدر، از شما دفاع می‌کنم.
‫بارون شک کرده که شما روش تأثیر ‫گذاشتید و می‌خواد یه کشیش دیگه بیاره.
‫آقای... کوچیو.
‫خدا خیرت بده.
‫کسی تو رو فرستاده اینجا ‫که این چیزا رو به من بگی؟
‫یا جرأت کردی این حرف‌ها ‫رو از طرف خودت بزنی؟
‫من حتی بیشتر از این هم جرأت می‌کنم.
‫من خودم ازت می‌خوام که دختره رو پیدا کنی
‫و به خونه برش گردونی، ‫وگرنه شیطون رو می‌بینی، پدر!
‫تضمین می‌کنم!
‫یه بار دیگه می‌پرسم، به چه حقی ‫این‌طوری با من حرف می‌زنی؟
‫به حق عشقم به این دختر و عدالت مقدس!
‫می‌بینم که...
‫شما از عشق صحبت می‌کنید، آقای کوچیو.
‫آیا فکر کردید که کنتس هم شما رو دوست داره؟
‫اگه دوستتون نداشته باشه، ‫دارید آب در هاون می‌کوبید.
‫می‌دونی چیه پدر، من بیشتر بهتون سر می‌زنم
‫تا هنر افسونگری شما رو یاد بگیرم،
‫تا همون‌طور که شما عاشق ‫کلیساتون کردیدش، اونم عاشق من بشه!
‫من این افتخار رو ندارم!
‫غم و اندوهی بی‌حس‌کننده روح ‫کورنلیو کوچیو را فرا گرفته بود.
‫با خودش فکر کرد که ‫زندگی‌اش یک بدبختی بزرگ بود.
‫فقط یک بار به نظر می‌رسید که ‫سرنوشت روی خوش به او نشان داده؛
‫اما حالا می‌دید که حتی همان ‫بارقه‌ی کوچک خوشبختی هم
‫فقط تمام این بدبختی‌ها ‫را به همراه آورده بود.
‫شکاف بی‌پایان روحش بزرگ و بزرگ‌تر می‌شد.
‫یک بار، فقط یک بار...
‫گمان برد...
‫به نظر می‌رسید می‌تونم دست از جنگیدن ‫بردارم، با تمام دنیا در صلح زندگی کنم.
‫تو هنوز زنده‌ای؟
‫زنده‌ام، و تا وقتی خاک ‫قبرت رو لگدمال نکنم نمی‌میرم!
‫چی می‌خوای؟
‫ای موجود بی‌مصرف، کاری می‌کنم که
‫به هدفی والاتر از زندگیت خدمت کنی!
‫با جسم و روحت، به من وابسته خواهی شد.
‫باید هر چی دستور می‌دم انجام بدی!
‫ارمینا!
‫بله، ارباب.
‫نشونم بده چطور دوستم داری.
‫ولش کن، آشغال!
‫و تو، آماده‌ی مرگ باش!
‫آماده‌ام، چون تو من رو بی‌دفاع کردی!
‫این‌طوری با یه فرشته مقرب حرف می‌زنی؟
‫تو، فرشته مقرب؟ پس ‫منم فردا می‌تونم یکی باشم!
‫فردا توی گور خواهی بود!
‫با من چه مشکلی داری؟
‫باید بمیری، چون خیلی چیزا می‌دونی.
‫تو توی کارای من دخالت کردی.
‫تا قبل از اینکه تو بیای، ‫کسی مزاحمم نمی‌شد،
‫و هیچ‌کس جلوی من نمی‌ایستاد!
‫- تو خون‌آشامی؟ ‫- آره، من خون‌آشامم!
‫کافی بود، دوست کوچولوی من؟
‫نباید عصبانیم می‌کردی!
‫یه فانی ضعیف اجازه نداره
‫که با قدرت‌های ماورایی در بیفته.
‫حرومزاده! ارمینا!
‫من یک نیمه‌خدا هستم!
‫من به ابرانسان شدن راضی بودم.
‫اما چون نتونستم، حالا ‫باید گونه‌ای برتر خلق کنم.
‫اما خدا، که فقط از انسان‌های ‫مفلوک حمایت می‌کنه،
‫وارد جنگ با بعل‌زبوب شده!
‫بعد از یک نبرد طولانی، ‫جهنم خدا رو شکست داده.
‫پس به جای اینکه از طرف ‫خدا برای کار خیر فرستاده بشم،
‫من فقط پیام‌آور شر و انتقام بعل‌زبوب هستم!
‫اینو بدونید که خدا الان هیچ قدرتی نداره،
‫و هیچ‌چیز نمی‌تونه ‫جلوی اراده‌ی جهنم بایسته!
‫نقشه‌ی من این بوده که وحشت ‫رو به این سرزمین بیارم،
‫و موفق هم شدم،
‫با استفاده از خرافات و بزدلی مردم محلی
‫و کشتن چند نفر!
‫من موفق شدم، من ارباب این سرزمینم!
‫من سرنوشت همه رو تعیین می‌کنم،
‫من، فرستاده‌ی بعل‌زبوب
‫من، فرشته‌ی مقرب شر،
‫من، استاد بزرگ قتل و وحشت و انتقام!
‫من، که می‌خوام بشریت رو به راه راست بیارم،
‫و به دین جدیدی هدایتش کنم، دین بعل‌زبوب!
‫بعل-ز-بوب!
‫وای خدای من، من اینجا چی کار می‌کنم؟
‫این حرومزاده هیپنوتیزمت کرده!
‫کشیش!
‫در آرامش بخواب، پدر.
‫روز قیامت برای کشتن یه ‫کشیش بیچاره چه جوابی داری؟
‫من تا ابد تمام مسئولیتش رو به عهده می‌گیرم
‫برای کشتن کسی که خیلی ‫از هم‌نوعانش رو کشته!
‫من روح ارمینا از کولورات رو ‫نجات دادم که بی‌نهایت دوستش دارم،
‫و ثروت عظیمش رو هم نجات دادم!
‫دوستت دارم، آقای کوچیو!
‫باشه!
‫اون کوچیو احمق خیلی مسخره به نظر میاد.
‫ولی یه کم آموزنده بود.
‫نظرت در مورد چند تا ومپایر لزبین چیست؟
‫من آپگرید لازم رو ندارم. برای ‫بازار اروپای شرقی ساخته شدم.
‫باشه، ولی می‌تونستی بذاری توش
‫فاشیست‌های رومانیایی، ‫ضدیهودها، نای یونسکو...
‫- ترامپ و ایلان عصبانی می‌شدن. ‫- پس هیچی.
‫خب، برگردیم سر داستانم.
‫نگاه کن! حرومزاده‌ها!
‫بکشش!
‫عمو ساندو، ومپایرا، صبر کنید!
‫من انجامش می‌دم.
‫«ایش ویل»، همونطور که اون ‫متجاوز لعنتی رامشتاین می‌گه.
‫گورتو گم کن، ومپایر!
‫می‌کشمت عوضی!
‫انگار واقعاً می‌خوان بکشنت.
‫ظاهراً.
‫حرومزاده‌ها. ادای ‫مسیحی‌های مؤمن رو درمیارن.
‫اون یارو ژاپنیه رو ‫نمی‌گم، منظورم بقیه‌شونه.
‫یه جوکی هست در مورد دو تا توریست
‫که تو جنگل به یه خرس برمی‌خورن.
‫یکیشون کفشای دویدنش رو می‌پوشه،
‫اون یکی می‌پرسه واقعاً فکر ‫می‌کنی می‌تونی از خرسه جلو بزنی؟
‫یارو جواب می‌ده: «نه، ‫فقط کافیه از تو جلو بزنم.»
‫بامزه بود.
‫به زودی می‌گیریمش، عزیزم.
‫مگه نمی‌خواستی میخ رو بکوبی تو قلبش؟
‫- من خیلی خسته‌ام! ‫- منم الان غش می‌کنم!
‫پس می‌بریمتون هتل و برمی‌گردیم.
‫- من می‌ترسم. ‫- از چی می‌ترسی؟
‫از ومپایره.
‫- پس بیا تیکه پاره‌ش کنیم حرومزاده رو! ‫- من دیگه نمی‌تونم بدوم!
‫من هلاک شدم، نمی‌شه فردا انجامش بدیم؟
‫تا فردا فرار می‌کنه. یالا بریم!
‫بیاین ومپایره رو بکشیم.
‫[محل آینده‌ی پارک دراکولا]
‫این چیه؟
‫از کجا اومده؟
‫یه کلاهبرداری بود.
‫بهت نشون می‌دم.
‫یه مسافرخونه‌ی نیمه‌کاره ‫و یه وب‌سایت از کار افتاده
‫تمام چیزیه که از پارک دراکولا، یه پروژه‌ی ‫غول‌پیکر ۳۰ میلیون دلاری، باقی مونده.
‫که دولت رومانی در سال ۲۰۰۱ شروعش کرد.
‫قرار بود تماشایی‌ترین ‫مرکز تفریحی رومانی باشه.
‫بیش از ۱۳ هزار رومانیایی ‫هنوز نمی‌دونن پولشون کجا رفته
‫بعد از اینکه در سال ۲۰۰۱ ‫سهام پارک دراکولا رو خریدن.
‫من تو نمایشگاه سفر برلین و اینا بودم.
‫کی؟
‫نمایشگاه سفر برلین؟
‫چند سال پیش.
‫من اونجا بودم که دولت این ‫کلاهبرداری پارک دراکولا رو معرفی کرد.
‫مردم سهام خریدن،
‫بعد، سورپرایز، ساخته نشد ‫و پولشون رو هم پس نگرفتن.
‫هم سرشون کلاه رفت هم پولشون رو دزدیدن.
‫خب، مراسم رونمایی چطور بود؟
‫چیز خاصی نبود.
‫من و یه بازیگر پیر هیز، ‫تو تابوت منتظر می‌موندیم.
‫- یه جورایی شبیه تو. ‫- بس کن!
‫هر از گاهی، می‌پریدیم ‫بیرون و سر مردم داد می‌زدیم:
‫«در پارک دراکولا سرمایه‌گذاری کنید!»
‫اما تو برلین، بدجوری گند زدیم.
‫یه بنر می‌خواستن که روش ‫نوشته باشه «پایتخت دراکولا»
‫ولی روش نوشتن «داس کاپیتال»
‫مثل کتاب کاپیتال مارکس. (اشاره به کتاب «داس کاپیتال» مارکس)
‫ولی بازم جواب می‌ده.
‫می‌دونی مارکس چی گفته؟
‫«سرمایه، کار مرده است
‫که مثل ومپایر، فقط با مکیدن ‫کار زنده، زندگی می‌کنه،
‫و هرچی کار بیشتری ‫بمکه، بیشتر زندگی می‌کنه.»
‫یه جورایی مثل من.
‫نمی‌خوام این کلیشه‌ی کاپیتالیستی
‫دست تماشاچیا بچرخه، مخصوصاً
‫اونایی که فکر می‌کنن چون یه ‫کم مارکس و فرانکو مورتی خوندن
‫صلاحیت دارن این ایده‌ها رو جوری ‫جار بزنن انگار خودشون ابداع کردن.
‫مثل همون قضیه‌ی هیولای فرانکنشتاین
‫که می‌گه طبقه‌ی کارگره ‫که بورژوازی خلقش کرده.
‫پس بیاین یه گریز باحال بزنیم
‫به دراکولا، کاپیتالیست حریص.
۱۱. سرمایه
‫[محل اعتصاب ضد امپریالیستی ۱۹۳۳]
‫اینجا یه کارخونه‌ی واگن‌سازی بود.
‫ورشکست شد.
‫سال ۱۹۳۳ یه اعتصاب ‫معروف اینجا اتفاق افتاد.
‫پلیس به اعتصاب‌کننده‌ها شلیک کرد.
‫- به دستور دولت لیبرال. ‫- خوب کاری کردن! حرومزاده‌های تنبل!
‫منم همین‌طور فکر می‌کنم.
‫مثل اینکه اعتصاب مورد ‫حمایت اتحاد جماهیر شوروی بود.
‫دلیل محکم‌تری برای شلیک داشتن!
‫شرکتی که من می‌فروشم ‫تو کار بازی‌های ویدیوییه.
‫می‌دونی، کل این دیوانه‌بازی جام مقدس.
‫نه، نمی‌دونم.
‫این بازی بین‌المللی،
‫کلی وقت آنلاین می‌ذاری ‫دنبال جام مقدس می‌گردی
‫و غنیمت به دست میاری، ‫مثل شمشیر و این چیزا.
‫شرکت ما زمان آنلاین و ‫توکن‌های به‌دست‌آمده رو می‌فروشه.
‫و یابنده‌ی جام مقدس ‫صد میلیون جایزه می‌گیره.
‫دلار، نه لئو.
‫هنوز نفهمیدم کارتون چیه.
‫فرض کن یه آمریکایی می‌خواد ‫تو بازی به مرحله ۲ برسه.
‫حتی دو ماه بازی کردن هم ممکنه کافی نباشه.
‫یه کارمند بازی می‌کنه، بعد ما ‫اکانت رو به اون آمریکایی می‌فروشیم.
‫این‌طوری می‌تونه مستقیم از مرحله ۲ یا ۳ ‫شروع کنه، در حالی که ماکسیمم مرحله ۱۰۰ئه.
‫- پس بهشون پول می‌دی که بازی کنن! ‫- دقیقاً.
‫حرص آدمو درمیارن، فقط ‫بازی می‌کنن، بازم راضی نیستن!
‫تنبل‌های بی‌مصرف.
‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫اون اعتصاب‌کننده‌ی معروف سال ‫۱۹۳۳ که آژیر خطر رو به صدا درآورد،
‫دم آژیر رو گرفته بود یا سینه‌هاشو؟
‫ها-ها، بامزه بود.
‫حال این کارمندا رو جا میارم! ‫بهشون نشون می‌دم انگیزه یعنی چی!
‫می‌خوام نشون بدم
‫که این دی‌ان‌ای رومانیایی تقدیر حتمی نیست،
‫می‌شه تغییرش داد.
‫ما عادت‌های رومانیایی خودمون رو ‫می‌شناسیم. من می‌خوام شما رو تغییر بدم.
‫برای بهتر شدن!
‫ما امروز اضافه‌کاری می‌کنیم
‫نه فقط برای بهینه‌سازی سود شرکت،
‫بلکه برای اینکه آدم‌های بهتری بشیم،
‫قوی‌تر،
‫از طریق کار.
‫از دل سختی‌ها به سوی ستارگان!
‫مارشال آنتونسکو می‌گفت،
‫با ناراحتی...
‫با ناراحتی می‌گفت:
‫«همه دزدی می‌کنن! یه کشور پُرِ دزد.»
‫می‌گفت:
‫«چه وضعیت آشفته‌ی وحشتناکی تو ‫مدرسه، خانواده و کلیسامون داریم.»
‫کارمندان عزیز،
‫می‌خوام شما رو بهتر بشناسم.
‫من اینجا یه کتاب دارم، ‫دِ هومانا فیزیونومیا،
‫نوشته‌ی جامباتیستا دلا پورتا، چاپ ۱۵۸۶.
‫این نسخه‌ی اصلی مال دوستم اومبرتو اکو بود.
‫جامباتیستا دلا پورتا کشف کرد
‫که آدما شخصیتشون شبیه ‫حیووناییه که بهشون شباهت دارن.
‫ربات کجاست؟
‫اینجا وایسا و این عکسا رو بنداز رو دیوار.
‫بیاین اون مرد جوون ‫گندم‌گون رو در نظر بگیریم.
‫مرد جوان
‫واسیل
‫به نظر میاد شبیه...
‫این یکی!
‫من شبیه اون الاغ نیستم!
‫کاملاً درسته. بیشتر شبیه این یکیه.
‫- اسمت چیه، دختر روسری به سر؟ ‫- آنا.
‫آنا، تو شبیه...
‫این یکی!
‫- اصلاً. ‫- خوشت نمیاد؟
‫اصلا شبیهش نیستم.
‫بیاین از هوش مصنوعی بپرسیم، حالا که دارمش.
‫اون شبیه کدومه؟
‫یه پیشی ملوس!
‫یه پیشی!
‫شاید یه گربه.
‫- با پیشی‌ها چی کار می‌کنیم؟ ‫- چنگالاشونو می‌کشیم!
‫چنگالاشونو می‌کشیم!
‫خوش‌گذرونی بسه، برگردین سر کار! وقت طلاست!
‫برای کاری که می‌کنین زیادی پول می‌گیرین.
‫ربات اینو می‌گه.
‫درسته!
‫متاسفم، من تمام تلاشمو می‌کنم.
‫نگران نباش، عزیز من.
‫من قدردان تلاشت هستم.
‫می‌تونم حماقت رو بپذیرم، اما گستاخی رو نه.
‫اینو عموم، میرچای بزرگ،
‫قبل از خواب به برادرم، ‫رادوی خوش‌تیپ، می‌گفت.
‫اما این در حق همکارات منصفانه‌ست؟
‫پس رومانیایی خوب حرف ‫می‌زنی؟ چطور یاد گرفتی؟
‫من اینجا به دنیا اومدم.
‫پدرم نوجوون بود که به رومانی اومد.
‫پناهنده‌ی جنگ ویتنام بود.
‫یعنی چی؟
‫اون موقع رومانی به ویتنام کمک می‌کرد.
‫می‌آورد...
‫بچه‌های زیادی رو.
‫بیشترشون یتیم جنگی بودن.
‫اکثرشون برگشتن.
‫اون پدرمه.
‫آره، شنیدم رومانی طرف کمونیست‌ها رو گرفت.
‫مسخره‌ست!
‫ولی حتی خود آمریکایی‌ها هم قبول ‫دارن که جنگ احمقانه و بی‌خودی بود.
‫با کلی کشتار جمعی.
‫- مثل مای لای. ‫- مای لای چه ربطی داره؟
‫برگردین سر کار! ویت‌کنگ!
‫وگرنه کلاشنیکفم رو درمیارم!
‫بجنب.
‫همچنان به پیش می‌تازیم،
‫وقتی ما تو جنگل می‌جنگیدیم، ‫اونا تو خیابون راهپیمایی می‌کردن،
‫وقتی ما تو شالیزارها جون می‌دادیم، ‫اونا به شکست ما کمک می‌کردن،
‫وقتی ما با گلوله‌های ویت‌کنگ‌ها روبه‌رو ‫بودیم، اونا طبل عقب‌نشینی ما رو می‌زدن،
‫همچنان که به پیش می‌تازیم.
‫هو! شی مین!
‫تو کشور من چه غلطی می‌کنی، کافر؟
‫آسیایی عوضی!
‫من کارت شناسایی رومانیایی دارم!
‫بهتون گفتم، پدرم... ولی اگه بخواین میرم!
‫قسم می‌خورم!
‫شماها دارین تمدن مسیحیت رو نابود می‌کنین!
‫ما نه، آقای ولاد!
‫کار مسلمون‌هاست! ما سعی ‫می‌کنیم اوضاع رو درست کنیم!
‫چینی‌ها دارن اویغورها رو نابود می‌کنن.
‫- اوی-چی؟ ‫- اویغورها!
‫- اویغورهای کی! ‫- بودایی‌های میانمار مسلمون‌ها رو قتل عام می‌کنن.
‫روهینگیا رو!
‫ما دوستای مسیحیت ارتدوکس هستیم!
‫اینجوری حساب کار دستشون میاد!
‫از امروز به بعد، هر روز،
‫چهار ساعت اضافه‌کاری ‫می‌کنین، با پنجاه درصد حقوق.
‫- چی؟ ‫- شما نمی‌تونین این کار رو بکنین!
‫- چه مرگتونه؟ ‫- ما خیلی خسته‌ایم!
‫عالیه! این نشون‌دهنده‌ی ‫تلاش و سخت‌کوشی شماست.
‫هرچند شما بچه‌ها فقط ‫با یه موس بازی می‌کنین.
‫ولی کیفیت کارتون افت ‫می‌کنه. این کاره، بازی نیست!
‫این فقط برای اون آمریکایی‌های احمقیه ‫که پسوردهای ما رو می‌خرن بازیه!
‫اوه پسر، یه آتیش‌پاره‌ی اتحادیه!
‫- راستش، ما می‌خوایم اتحادیه تشکیل بدیم! ‫- آره!!
‫هدیه‌ای که بهتون میدم رو نمی‌بینین؟
‫من سرمایه و ایده‌ها رو میارم،
‫شما نیروی کار رو!
‫درسته!
‫شما هم می‌تونین ایده‌های ‫خودتون رو داشته باشین.
‫من خودم روزی هزارتا ‫ایده‌ی تجاری به ذهنم می‌رسه.
‫اینم یکیش، مجانی:
‫هشت‌پا!
‫مثل یه عقب‌مونده که اولین ‫بار کیر می‌بینه زل نزن!
‫هشت‌پا!
‫هشت‌پا یه خوراک لاکچریه.
‫کلی پول بابتش میدن.
‫تو خونه آکواریوم راه ‫بندازین، هشت‌پا پرورش بدین.
‫اگه نمی‌دونین چطوری هشت‌پا ‫پرورش بدین، تو اینترنت بگردین.
‫اگه اینقدر احمقین که ‫دستورالعمل‌ها رو نمی‌فهمین،
‫میاین پیش من تا براتون توضیح بدم.
‫ماهی هزار یورو!
‫- من انجامش میدم! ‫- آفرین به تو!
‫خوبه، بذار هشت‌پا پرورش بده!
‫حداقل ماهی هزار یورو درمیاری!
‫اگه از این ایده‌ها به سرتون نمی‌زنه،
‫بچه‌های خوبی باشین و برای ‫بقیه بازی‌های ویدیویی انجام بدین.
‫ما در رقابت مستقیم با چینی‌ها هستیم!
‫البته، اونا جمعیت رو دارن،
‫ولی ما می‌تونیم ثابت ‫کنیم که سرنوشت با ماست!
‫درسته!
‫بله، چی؟
‫ما حرفی برای گفتن داریم.
‫خواسته‌هامون اونجاست.
‫خیلی وقته حقوق نگرفتیم!
‫و این همه اضافه‌کاری بدون ‫حقوق رو هم انجام نمیدیم!
‫آره! ما مجانی کار نمی‌کنیم!
‫من مطمئنم که شما صلاح خودتون رو می‌دونین
‫و این مسخره‌بازی رو تموم می‌کنین.
‫- برین سر کار! ‫- کار بیشتر، گدایی کمتر!
‫کار بیشتر، گدایی کمتر!
‫ولی ما حقوق نگرفتیم!
‫ما اینجا رو اشغال می‌کنیم ‫و نه کار می‌کنیم نه میریم!
‫- اگه آقای ولاد عصبانی بشه چی؟ ‫- مگه چه غلطی می‌تونه بکنه؟
‫کیرمون رو ماساژ بده، ‫این کارو می‌تونه بکنه!
‫اگه متحد باشیم هیچ کاری نمی‌تونه بکنه.
‫می‌تونه به پلیس زنگ بزنه.
‫اینجا زمان چائوشسکو نیست، ‫پدربزرگ، ما حق و حقوق داریم!
‫نذارین ما رو بترسونه!
‫اون یه هیولاست! ولی ما شکستش میدیم!
‫اگه متحد باشیم، مشکلی نیست!
‫لهش می‌کنیم!
‫[اعتصاب عمومی]
‫[ما استراحتمان را می‌خواهیم]
‫چه خبر، نسل Zzz؟
‫حال و هوای اعتصاب دارین؟
‫اعتصاب می‌کنین انگار سال ۱۹۳۳ئه؟
‫دنیا عوض شده، احمق‌ها!
‫ما فقط حقوقمون رو می‌خوایم.
‫کار شما را آزاد می‌کند!
‫اینم اتمام حجت من، تا ساعت ۱۲ وقت دارین!
‫وگرنه میرم سراغ سرکوب!
‫از امروز به بعد، شعار شرکت ما اینه:
‫هیچ چیز بدون خدا!
‫اگه مسیح روی صندلی الکتریکی مرده ‫بود، همه‌مون یکی گردنمون می‌انداختیم!
‫- ازت خوشم میاد. ‫- جدی میگی.
‫باهوشی.
‫یه ایده برای هدیه برات دارم:
‫یه پلیور بافتنی با صورت مارکس
‫و این نوشته روش:
‫«تنها چیزی که برای ‫کریسمس می‌خوام، ابزار تولیده!»
‫یه هدیه‌ی کاپیتالیستی!
‫ده ثانیه مونده! بعدش وقت سرکوبه!
‫- یک! ‫- یک، دو، سه، چهار...
!.ئی.تی
‫کیرمو بخور!
‫ما نمیریم! تو برو!
‫جلو پام زانو می‌زنین و داد می‌زنین
‫«ما رو ببخش، آقای ولاد!»
‫- با اون دندونای خون‌آشامی تخمیت گم شو! ‫- با اون دهن کُسیت برام ساک بزن!
‫برگردین سر جاهاتون!
‫- با من بیا! ‫- چی میگه؟
‫این چه...؟
‫ترسیدم.
‫نور بیشتر!
‫اون چیه، یه تترادراخم؟
‫زود باش یه صلیب بیار!
‫دستشه! دست آقای ولاد!
‫دراکولا! بیاین به اسم خودش صداش کنیم!
‫خون‌آشام! نوسفراتو! شیطان، ‫در حالی که صلیب دستشه!
‫نور بیشتر! بله، فرزندانم!
‫درسته! بلند شین!
‫نور بیشتر!
‫بیاین، سربازان من!
‫بله، کوچولوها!
‫بیاین پیش من!
‫- زامبی‌ها! ‫- ارواح!
‫سربازایی که سال ۱۹۳۳ به ‫اعتصاب‌کننده‌ها شلیک کردن!
‫کدوم اعتصاب‌کننده‌ها؟
‫اعتصاب غرق در خون شد. این‌جا نفرین شده‌ست.
‫برگشتن که دوباره بهمون شلیک کنن.
‫مگه بلشویک نبودن؟
‫بخورش، دراکولا!
‫پایانش طولانی، اما زیبا خواهد بود!
‫نه!
‫بیا اینجا!
‫کمک!
‫قاتلای کاپیتالیست!
‫خون‌آشاما!
‫خون‌آشامای لعنتی!
‫نسلتو گاییدم
‫اوه، لعنتی.
‫کجایی، گربه‌ی اتحادیه؟
‫پیشی، پیشی بیا!
‫من دیگه میرم!
‫این آخرشه...
‫کیرمو بخور!
‫امیدوارم تماشاچی‌ها متوجه شده ‫باشن، با اینکه عنوان فیلم ما دراکولاست،
‫بیشتر شبیه داستان فرانکنشتاین ساخته شده.
‫تکه تکه به هم چسبیده.
‫می‌خواستم اسمشو بذارم ‫فرانکنشتاین، ولی نظرم عوض شد.
‫خوبه. این گیج‌کننده‌ست.
‫هنوزم پشیمونم. اون ظریف‌تر بود.
‫- ساندو، پسر گلم! ‫- سلام، خانم.
‫اون کنفدرات‌های بوگندو دنبالت بودن؟
‫- آره. کجان؟ ‫- همه‌جا.
‫میتونی چند ساعت قایممون کنی؟
‫نمی‌دونم...
‫برندی آلوی خودمه، جنسش خوبه.
‫داروی خالصه!
‫مگه نه، زامولکسیس؟
‫عجب چیزیه!
‫مثل اون نوشیدنی‌های گیاهی ‫که تو صومعه‌ها درست می‌کنن.
‫به سلامتی!
‫بزن بالا، آماده‌ی کیر شو!
‫اینجا کسی پیداتون نمی‌کنه. براتون ‫پنیر گرم و سرشیر درست می‌کنم.
‫پوچی!
‫من باید اونی باشم که با چکش می‌کشتش.
‫قبلاً در موردش صحبت کردیم.
‫من و زنم باید اونو بکشیم.
‫درست مثل نوسفراتوی سال ۱۹۷۹،
‫نسخه‌ی ورنر هرتسوک، ‫با بازی کینسکی و آجانی.
‫می‌دونم می‌خواین ببینین اون ‫دوتا زنده بیرون میان یا نه،
‫ولی اول، یه گریز سریع دیگه!
‫مثل کتاب «ژاک قضا و قدری» دیدرو.
‫هوش مصنوعی عزیز،
‫تماشاچی‌های ما، شاید از ‫این همه خون‌آشام خسته شدن،
‫قتل، کشیشای شیطانی، میخ ‫چوبی، شاید یه داستان دیگه بخوان.
‫۱۳. قصه‌ی قصه‌ها (۱۸۷۸) ‫(بر اساس اثر یون کرانگه)
‫روزی روزگاری، دهقانی ‫در روستایی زندگی می‌کرد.
‫یک روز، رفت تا ذرت بکارد.
‫حضرت مسیح و پطرس قدیس از آنجا می‌گذشتند.
‫فکر می‌کنی مسیح می‌تونست ‫ساکت بمونه و راهشو بره؟
‫چی می‌کاری، مرد حسابی؟
‫از اونجایی که پرسیدی، کیر می‌کارم!
‫کیر گفتی، کیر هم درو خواهی کرد!
‫وقت برداشت، به جای ذرت،
‫از هر ساقه سه چهار تا کیر در اومد،
‫یکی از یکی قبراق‌تر و مغرورتر!
‫عجب!
‫کل زحمت تابستونم به باد رفت!
‫عمرم همچین چیزی ندیده بودم!
‫ریدم تو این شانس!
‫حالا چه خاکی به سرم بریزم؟
‫عجب دعای خیری در حقم کرد اون مرتیکه!
‫روز بخیر مرد حسابی!
‫روز بخیر و زهر مار!
‫چرا اینقدر بددهنی مرد حسابی؟
‫اونم جلوی یه پیرزن مثل من!
‫نمی‌بینی خاله، خدا چطور ‫زحمتم رو به مسخره گرفته؟
‫محصول کیر به چه درد ‫فقر و بدبختی من می‌خوره؟
‫یه نگاه به این مزرعه بنداز، خودت قضاوت کن.
‫ای وایِ من، پسر جان!
‫- همچین چیزی تو عمرم ندیده بودم. ‫- کاش فقط یکی بود خاله!
‫ولی هزارتا از اینا هست، ‫هزار بار لعنت بهشون!
‫می‌خوام خودم رو دار بزنم!
‫تا چشم کار می‌کنه یکی از یکی سیخ‌تره!
‫غصه نخور پسر جان!
‫از کجا معلوم این یه شانسی ‫نباشه که خدا بهت رو کرده؟
‫این شانس رو برای دشمنم هم نمی‌خوام!
‫کی تا حالا همچین چیزی ‫شنیده؟ به جای ذرت، کیر بخوریم!
‫پسر جان، من می‌تونم یادت بدم ‫چطور از شرشون خلاص بشی.
‫و صد برابر بیشتر از ذرت ازشون پول دربیاری.
‫- در عوض چی می‌دی؟ ‫- هر چی شما بگی خاله جان.
‫هر چی بخوای بهت می‌دم، یه بغل کیر هم روش.
‫بذارشون تو گاریت و ببرشون بازار.
‫رو هوا می‌برنشون!
‫ولی حالا باید بی‌حیایی ‫رو بذارم کنار و بهت یاد بدم
‫که مشتری‌هات برای ‫استفاده ازشون باید چیکار کنن.
‫خواهش می‌کنم بگو خاله!
‫وقتی هوس کیر کردن،
‫باید مثل چوپون‌ها سوت بزنن.
‫بعدش دیگه باید دعا کنن ‫کونشون طاقت داشته باشه!
‫ای وای!
‫و وقتی سیر شدن، باید بگن:
‫«هی هی، حیوون گشنه!»
‫اونوقت شل می‌شه و کارت باهاش تمومه.
‫یالا!
‫یالا، زود باش!
‫این کارا رو از کجا یاد گرفتی خاله؟
‫تو غصه‌ش رو نخور پسر جان،
‫اونجایی که شیطان خاک‌اره جمع می‌کنه،
‫من یه زمانی الوار اره می‌کردم!
‫پس سوال نکن! فقط شکرگزار باش.
‫آی کیر دارم کیر!
‫کیرای سفت و محکم، حال خانوما رو جا میارن!
‫آی کیر دارم کیر!
‫دهاتی کثیف، جرئت می‌کنی جلوی ‫یه زن بیوه همچین مزخرفاتی بگی؟
‫می‌دم اونقدر بزننت که با ‫پتو جمعت کنن ببرنت خونه!
‫بانوی بزرگوار، ازتون ‫عاجزانه طلب بخشش دارم!
‫از اونجایی که خدا بهم محصول کیر داده،
‫منم اینجام تا بفروشمشون، ‫چون خیلی فقیر و محتاجم!
‫دیوونه شدی؟ چطور جرئت ‫می‌کنی همچین چرندیاتی بگی؟
‫خدا نکنه سرکار علیه، من حقیقت رو می‌گم.
‫اگه باور نمی‌کنید این یکی رو امتحان کنید.
‫لعنت به سازنده‌شون، دارن ‫برام دردسر درست می‌کنن!
‫اگه ماده بودن یا من از اوناش بودم،
‫حداقل برای خودم نگهشون می‌داشتم!
‫مگه شوخیه سرکار علیه؟
‫بعد از اینکه کل تابستون رو زمین کار کردم،
‫انگار کم بود، حالا به کتک هم تهدید می‌شم!
‫کیر تو صلیب هر کی که ‫هست، مردم فکر می‌کنن دیوونه‌ام!
‫دهاتی پست فطرتِ نفرت‌انگیز!
‫برو به جهنم!
‫آی کیر دارم کیر!
‫- سفت و محکم... ‫- راستش...
‫آدم چطوری باید از اینا استفاده کنه؟
‫نه اینکه خودم لازم داشته باشم، خدا نکنه!
‫فقط از همچین چیز عجیبی تعجب کردم.
‫سرکار علیه، ببخشید که دهنم چفته،
‫ولی اگه کسی هوسش رو بکنه،
‫باید مثل چوپون‌ها براش سوت بزنه.
‫به جان خودم بعدش باید خودش ‫رو برای سواری آماده کنه!
‫وقتی به اندازه کافی ‫حال کرد، فقط کافیه بگه:
‫«هی هی، حیوون حریص!»
‫در یک چشم به هم زدن جمع ‫می‌شه، مثل یه مار توی آب.
‫بعدش هر وقت دوباره هوس ‫کرد همین کار رو می‌کنه.
‫و اگه راضی نبودید، ‫می‌تونید به من فحش بدید!
‫طاعون بگیری دهاتی، شیطان تو جلدت رفته!
‫من یه لحظه می‌رم پشت بساطت.
‫بعد بانو شروع کرد برای اون ابزار سوت زدن،
‫و اون کیر خوبه هوووف! یه راست رفت تو کسش.
‫شروع کرد به کار کردن، و بانو از ‫خوشحالی در پوست خودش نمی‌گنجید!
‫همونطور که می‌گن: پیرزن ‫رو از کیر کلفت نمی‌ترسونن.
‫همونجا مونده بود، مثل بره‌ای ‫که پستون مادرش رو می‌مکه.
‫زن آتیشی‌ای بود،
‫«کوس تنگ و رون سفت، ‫کیر رو لای دندوناش می‌شکنه،
‫هر چی اندازه‌ش باشه سوارش می‌شه!»
‫بالاخره، وقتی حسابی ارضا شد،
‫زیر لب گفت «هی هی، حیوون گشنه!»
‫کیره شل شد و شالاپ! افتاد رو زمین.
‫بانو با حالتی مقدس‌مآبانه برش داشت ‫و یه بوسه درست روی نوکش زد.
‫ببینم مرد،
‫اونایی که این محصول رو بهت دادن،
‫مسیح و پطرس قدیس نبودن؟
‫فقط از اونا همچین معجزه‌ای برمیاد!
‫من چه می‌دونم سرکار علیه؟
‫خدا یا شیطان، لعنت به همه‌شون تا فردا!
‫حرفام رو ببخشید.
‫اگه اینطور که تو میگی باشه، دهاتی،
‫فکر کنم کار دست مسیح بوده.
‫و اینطور شد که،
‫یکی به عنوان یادگاری از ‫سال پرمحصول می‌خرم، از...
‫اینجور چیزا.
‫شاید نشونه‌ی خوبی باشه.
‫منظورتون کیره، خانوم؟
‫درسته قورتشون بده، حالا که ‫اینقدر دوست داری اسمشون رو بگی!
‫ما همیشه همینطوری حرف می‌زنیم، ببخشیدمون!
‫ولی اگه اینطور که میگی ‫باشه، تو کار خدا موندم.
‫چه مرگشه؟
‫کار بهتر از این نداره که ‫روی ساقه‌ها کیر بذاره؟
‫خدا باید کیر خیلی خفنی داشته باشه!
‫خب، سرکار علیه؟ یکی می‌خرید یا نه؟
‫این چیز چندش‌آور چنده؟
‫هر چیزی که خدا می‌فرسته، موهبت نیست.
‫نمی‌دونم، سرکار علیه...
‫چونه نزنیم، ۵۰۰ لئو و تمومه.
‫۵۰۰؟ عجب رویی داری، دهاتی!
‫بعد از اینکه تخمام عرق‌سوز ‫شد تا این کیرها رو بچینم؟
‫اگه از مشتری‌های گردن کلفتی مثل شما پول ‫خوب درنیارم، زن‌های بیچاره‌ی ده چی می‌خوان بدن؟
‫اونا یه دوجین کیر رو با یه ‫پاپاسی می‌خوان، پنج تا هم اشانتیون!
‫خانوم محترم!
‫دشت اول امروزم باشید!
‫یه کیر بهتون میدم که دعام کنید،
‫و به بقیه خانوم‌ها هم بگید!
‫باشه، بدبخت بیچاره.
‫- ۵۰۰ لئو. ‫- خانومم!
‫از اون به بعد، هر وقت خانوم حالش ناخوش ‫بود، می‌رفت سراغش و خودش رو سیر می‌کرد.
‫دیگه هیچوقت مجبور نبود به هر ‫چیزی که گیرش میاد قناعت کنه!
‫توشه‌ی خوبی برای دوران پیریش جمع کرده بود.
‫اما یک روز...
‫- خدا خیرت بده، پدر. ‫- خیر ببینی، دخترم.
‫اومدم شیاطین رو دور کنم.
‫بشین تا برات یه کم برندی بیارم.
‫ای خداوند، آنگاه که تو ‫در اردن تعمید یافتی...
‫ای خداوند، احکامت را به من بیاموز.
‫و این خانه را از هر خطری مصون بدار،
‫زیرا تنها تویی که بی‌گناهی،
‫- ای خداوند، آنگاه که تو... ‫- پدر؟
‫هی!
‫برو، سیلور، برو!
‫ییهو!
‫برر، لاشه‌ی استخونی!
‫خدایا، نگذار بنده‌ات ‫بازیچه‌ی دست شیطان شود!
‫و اینطور شد که کشیش شروع ‫کرد به کشیدن و تقلا کردن،
‫مثل گاوهای نری که گاری سنگین رو نمی‌کشن.
‫اما همه‌ش بیهوده بود.
‫کشیش دعا می‌کنه، کشیش داد ‫می‌زنه، کشیش وول می‌خوره،
‫اما حتی ردای کشیشی هم ‫جلوی کیر شق رو نمی‌گیره.
‫آره، این حس خوبی داره
‫آره، آره!
‫آره!
‫این واقعاً یه داستان عاشقانه‌ی زیبا بود!
‫حتی بهتر از دافنیس و ‫کلوئه یا هلوئیز و آبلار.
‫البته، من هیچ چیز مبتذل ‫یا ناپسندی رو تایید نمی‌کنم.
‫من مسئول نیستم.
‫حالا برگردیم سراغ فراری‌های من.
‫ببینم می‌ذارم فرار کنن!
‫دکتر AI جودکس عزیز،
‫شبکه‌های اجتماعی دراکولا چه شکلی می‌شد؟
‫- الان مثال می‌زنم. ‫- عالیه.
‫۱۴. تیک تاک دراکولا
‫بیش از حد، ثروت و قدرت ‫را یگانه هدف خود قرار دادید،
‫بیش از حد، ملت ما را ‫به سخره و شرم کشاندید،
‫بیش از حد، زبان و رسوم ‫این نژاد را مسخره کردید،
‫که اکنون سرانجام، تمسخرتان ‫مایه‌ی رسوایی خودتان است!
‫در حالی که خودپرستی ‫همواره در روح شما موج می‌زد،
‫فضیلت؟ مزخرفی بیش ‫نیست. نبوغ؟ تنها یک کلمه.
‫آه، بگذارید نیاکان ما در ‫تاریخ‌های کهن آرام بگیرند؛
‫زیرا آنها در بهترین حالت ‫با کنایه به شما می‌نگریستند.
‫بار دیگر برخیز، ای به‌سیخ‌کِشنده! ‫این مردان را بگیر و تقسیم کن
‫به دو قبیله‌ی بزرگ دیوانگان و رذلان، و سپس
‫هر دو قبیله را به زور در ‫دو تیمارستان بزرگ حبس کن،
‫و با یک مشعل، زندان ‫و دیوانه‌خانه را بسوزان!
‫بگیرینش! اونجاست!
‫کمکم کنید، لطفاً!
‫من باید بکشمش!
‫آقای آدونیس، این منصفانه ‫نیست، همه‌ی ما پول دادیم.
‫خانم عزیز، ما اینجا مشتریان ‫برجسته‌ای از اتریش و آمریکا داریم.
‫بیاین مثل «قتل در قطار ‫سریع‌السیر شرق» انجامش بدیم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هر کسی یه ضربه می‌زنه.
‫فکر فوق‌العاده‌ایه! هر کسی یه ضربه می‌زنه.
‫- پس باشه! ‫- من شروع می‌کنم.
‫چکش! همر هارور.
‫آره!
‫بریز روم!
‫آره، هرزه
‫از من دور شو، شیطان!
‫دور شو دراکولا!
‫گدا گشنه!
‫خوش گذشت
‫ویتگنشتاین این کتیبه‌نگاشت رو گذاشته
‫از نستروی در «پژوهش‌های فلسفی» خودش:
‫«نکته در مورد پیشرفت اینه که
‫خیلی بزرگتر از چیزی که ‫واقعاً هست به نظر میاد.»
‫بدون اینکه از هوش ‫مصنوعیمون بخوام، تمومش نمی‌کنم
‫که یه داستان دیگه بگه.
‫بیاین یه خبر رو به صورت نمایشی اجرا ‫کنیم که بهترین بیانگر عصر و زمانه‌ی ما باشه.
‫انتخاب سختیه.
‫جنگ اوکراین، هفتم اکتبر، کشتار غزه،
‫تکنو-فاشیسم رژیم ترامپ، ‫نابرابری روزافزون...
‫- چی باشه؟ ‫- یه چیز کوچیک.
‫مثلاً داستان واقعی زندگی یه رفتگر.
‫بسیار خب. فوراً.
‫لذت ببرید و بدرود همگی!
‫به نقل از یون کرانگه:
‫«خواننده‌ی عزیز، حتماً در ‫زندگی‌ات مزخرفات زیادی خوانده‌ای.
‫تمنا دارم این یکی را هم بخوانی،
‫و اگر جایی از آن به مذاقت خوش نیامد،
‫قلمی بردار و چیز بهتری بنویس،
‫چرا که من فقط بهترین کاری را ‫که از دستم برمی‌آمد انجام دادم.»
‫برشی از زندگی
‫- اینو نمی‌تونیم ببریم. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫نخاله‌ی ساختمونی وظیفه‌ی ما نیست.
‫چی گفتی؟
‫ما آوار برنمی‌داریم، فقط زباله‌ی خانگی.
‫اینم همونه دیگه!
‫نه، پر از آواره!
‫چطور جرئت می‌کنی تو سطلای منو نگاه کنی؟
‫اینا ملک شخصیه!
‫- دارم به پلیس زنگ می‌زنم. ‫- عالیه، جریمه‌ت می‌کنن!
‫ولش کن.
‫واسه من زبون درآوردی، ‫بچه؟ می‌دونی من کی‌ام؟
‫بین ما یه متر مکعب کتاب کوفتی فاصله است!
‫- بی‌سوادای لعنتی! ‫- ما بی‌سواد نیستیم.
‫- می‌دونی من کی‌ام؟ ‫- نه!
‫پدر و مادر من هر دو مورخ هنر بودن!
‫پدرم متخصص نقاشای قرن چهاردهم ایتالیا بود!
‫- من می‌تونم... ‫- دستتو بنداز بابا!
‫...عرفان یاکوپونه دا تودی رو بفهمم!
‫شعر گولیاردی چکو آنجولیری!
‫چی می‌گه این؟
‫یا لطیفه‌های پوجو! بله، خانم!
‫- پوجو، درسته. ‫- پوجو براچولینی!
‫من خودمو با مجله‌های پورن تو ‫دستشویی حبس نمی‌کردم، جقی‌ها!
‫من «لائلیوس در باب ‫دوستی» رو با خودم می‌بردم!
‫منو همین‌جا پیاده کن، یکی ‫دو ساعت دیگه می‌بینمت.
‫- ساعت چنده؟ ‫- ساعت نهه.
‫- بهت گفتم این‌جوری لباس نپوش! ‫- وقت نکردم عوض کنم.
‫- همه بهم می‌خندن! ‫- من همین بیرون می‌مونم.
‫بهت که گفتم، وقت نکردم.
‫لورا!
‫ای میخ‌کِشنده بزرگ، این نامه ‫را بخوان درباره‌ی سرزمینم:
‫مردم، در فلاکت به زنجیر ‫کشیده شده، دوستی‌ها ممنوع!
‫غارت شده، بی‌حرمت گشته، ‫اراذل نقاب‌های دروغین زده‌اند،
‫از خانه‌ی خود رانده شده‌ایم. ‫تو چه می‌کردی، ای بزرگ؟
‫ای به‌سیخ‌کِشنده‌ی بزرگ، از ‫آن بالا دعای ما را می‌شنوی:
‫پاسخی به کشورمان بفرست، ‫وارثت را برایمان بفرست!
‫به اندازه‌ی کافی ستم ‫دیده‌ایم، تو بهتر می‌دانی؛
‫تا وقتی که برای این کار به پا ‫خیزیم، می‌پرسم تو چه می‌کردی؟
‫پس اگر زندگی عشق است و ‫عشق ورزیدن هدف زندگی است
‫ما مفتخریم که همه چیز ‫را به نام خودش می‌خوانیم
‫- موضوع چیه؟ ‫- دخترم تو این مراسمه.
‫- دخترت کیه؟ ‫- پاراسکیو لورا، کلاس سوم.
‫تا حالا منو این دور و بر ندیدی؟
‫من بعضی وقتا میارمش مدرسه.
‫- پس چرا نمیای تو؟ ‫- می‌دونی...
‫لباس کارم خجالت‌زده‌ش می‌کنه.
‫فرصت نکردم عوضش کنم، ‫از ساعت ۵ صبح سر کارم.
‫- برای همین بیرون می‌مونم. ‫- بچه‌ها بچه‌ن دیگه.
‫مادرش خیلی مریضه، تو بیمارستانه.
‫برو اون‌ورتر، کنار تاب‌ها.
‫از دفتر منشی دیدنت،
‫مدیر خوشش نمیاد.
‫باشه، حله.
!دورتر
‫بله، ما علایق و سلایق خود را داریم، ‫بله، ما بیش از همه به خودمان اعتماد داریم،
‫بله، ما کبوتر سفید صلح را ‫دوست داریم، نه، ما جنگ نمی‌خواهیم.
‫بله، ما نسل آینده‌ایم، گوشت ‫را به زمین بچسبان تا بشنوی...
‫چه لذتی دارد، سفر کردن ‫زیر برف در حال بارش،
‫یافتن کلبه‌ای کوچک، با ‫پنجره‌هایی گرم و درخشان،
‫همچنان که سورتمه از کنار ‫شاخه‌های نقره‌ای صنوبر می‌گذرد،
‫در تنهایی فراگیر، نوک درختان با ‫غروب تاج‌گذاری شده می‌درخشند،
‫نوری که هوای جنگل را می‌شکافد، ‫آلاچیق‌هایی از گل‌های رز زیبا می‌سازد.
‫اما گرگ و میش فروکش می‌کند. ‫شب جاری می‌شود، چون موج برمی‌آید.
‫تپه‌ها در سکوت سر برمی‌آورند، ‫راهی به ناکجا منشعب می‌شود،
‫در افق، چاهی متروک، منظره ‫را در طلسمی خاموش نگه می‌دارد.
‫روح تو از این نشانه‌ها هراسان پس ‫می‌کشد، حس می‌کنی گم شده‌ای، دور از هیاهو،
‫به سفر ادامه می‌دهی، در حالی که ‫چیزی از غم و اندوهشان را با خود داری.
‫فراخوانده شده با اراده‌ای اسرارآمیز، ‫قلبت در سرمای تنهایی‌اش فشرده می‌شود،
‫هیچ‌کس در کنارت نیست جز روح ‫سنگین‌بار تو و حسرت‌هایی که تسلی نمی‌یابند،
‫برای خوشبختی دوری در درون، ‫برای آنچه نبود، اما می‌توانست باشد،
‫برای آنچه بود، و اکنون برای ‫همیشه از دست رفته است.
‫آفرین!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.