..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
براساس داستانی واقعی
‫- ممنون که رسوندی. ‫- خواهش.
‫عجله کن.
‫یالا دیگه.
‫چاندان!
‫کجا داری میری؟
‫صبر کن لعنتی!
‫به این زودی جا زدی؟
‫این همه متقاضی رو نمی‌بینی؟
‫- فایده نداره. میرم آزمون راه‌آهن میدم. ‫- اونم همین‌قدر رقابتیه.
‫اصلاً چرا مجبورم کردی واسه این ثبت‌نام کنم؟
‫پس ترجیح میدی کارگر باشی؟
‫ولم کن بابا.
‫نمی‌تونیم همین‌طوری ‫به فرار کردن ادامه بدیم.
‫ببین.
‫- وقتی اون یونیفرم رو بپوشی... ‫- پاشو! گمشو!
‫دیگه دین و طبقه اجتماعیت فرقی نمی‌کنه.
‫اگه یه بار دیگه اینجا ‫ببینمت، لهت می‌کنم. راه بیفت!
‫برو اونجا بشین.
‫وقتی پلیس بشیم، دیگه کسی ‫جرئت نمی‌کنه تحقیرمون کنه.
‫بلیط‌ها رو بگیر، منم یه ‫جا واسه نشستن پیدا می‌کنم.
‫باشه.
‫می‌تونم اینجا بشینم؟
‫یه کم برو اون‌ورتر.
‫همه‌شو تموم نکن!
‫ببخشید.
‫واسه امتحان تنهایی سفر می‌کنی؟
‫چطور مگه؟
هیچ، فقط...
‫منظورم اینه که...
‫- من فقط... ‫- منظورت چیه؟
‫یه دختر نمی‌تونه تنهایی سفر کنه؟
‫دارم اذیتت می‌کنم.
‫خوب منو سر کار گذاشتی!
‫بابام همراهم اومده بود،
‫ولی با حرفای انگیزشی‌اش رو ‫مخم بود. واسه همین فرستادمش بره.
‫بیا. برو اون‌ورتر.
شرمنده.
‫بلیط‌ها رو گرفتم.
‫اونم امتحان داره.
‫محمد شعیب، دوستم.
‫دوست کدومه بابا! از بچگی دارم تحملش می‌کنم.
‫احمق!
‫و شما؟
‫من چاندان هستم.
‫چاندان؟
‫چاندان کومار.
‫من سودا بهارتی هستم.
‫«توجه، مسافرین محترم ‫قطار سریع‌السیر پراواسی،»
‫«قطار به جای سکوی ۱، از ‫سکوی ۲ حرکت خواهد کرد.»
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫مامان، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫بریم! یالا!
‫«از مسافرین محترم خواهشمندیم ‫سریعاً به سکوی شماره ۲ مراجعه کنند.»
‫بریم.
‫- از کدوم طرف بریم؟ ‫- از این طرف.
‫مواظب باش.
‫رسیدن به محل آزمون خودش یه جنگه.
‫داریم میریم امتحان بدیم یا میریم جنگ؟
«بازگشت به خانه»
‫«به مرکز گزینش پلیس خوش آمدید.»
‫«برای ثبت‌نام، عدد ۱ را فشار دهید.»
‫«برای اطلاع از مراکز ‫آزمون، عدد ۲ را فشار دهید.»
‫«برای صحبت با افسر ‫گزینش، عدد ۳ را فشار دهید.»
‫«به‌زودی با افسر مربوطه صحبت خواهید کرد.»
‫«لطفاً منتظر بمانید. متشکریم.»
‫«به مرکز گزینش پلیس خوش آمدید...»
‫«الو.»
‫«الو؟»
‫- الو. ‫- «بله؟»
‫جناب، نتایج آزمون استخدامی ‫پلیس کی اعلام میشه؟
‫یه سال گذشته. اصلاً استخدامی در کار هست؟
‫«افسر ارشد رفته ناهار.»
‫الو؟
‫الو، آقا؟ آقا!
‫یه هدیه از طرف آسمون!
‫مامان، خسته شدم از بس اینو بهت گفتم.
‫به پاهات پماد بزن.
‫همه‌جاش ترک خوردن.
‫اصرار داره پابرهنه کار کنه.
‫ظاهراً ادعا می‌کنه این‌طوری خاکی می‌مونه!
‫پاهای مادربزرگت از اینم بیشتر ترک داشت.
‫مردم می‌گفتن اگه مثل یه سرباز...
‫وارد مزرعه می‌شد،
‫کل مزرعه رو درو می‌کرد!
‫پاشنه‌هاش مثل داس بودن.
‫پسرم، این پاها تنها چیزیه که به ارث بردم.
سلام علیکم
و علیکم السلام
‫- چطوری؟ ‫- خدا رو شکر، خوبم.
‫ساک‌ها رو ببر توی اتاقم.
‫چشم قربان.
‫همه چی ردیفه؟
‫قربان، می‌خواستم بدونم...
‫اگه می‌تونید یه آماری بگیرید
‫درباره نتایج آزمون پلیس...
‫استخدامی در سطح ایالتی انجام میشه.
‫من اونجا پارتی ندارم.
‫امسال ۲،۵ میلیون نفر شرکت کردن.
‫و فقط ۳۵۰۰ تا جای خالی هست.
‫یعنی واسه هر صندلی، ۷۱۴ نفر دارن می‌جنگن.
‫به حرف بابات گوش کن و برو دبی.
‫تا حالا به فکر مهاجرت به دبی افتادی؟
‫آره، یه بار وسوسه شدم.
‫ولی بعد با خودم گفتم، به جای فرار کردن...
‫ترجیح می‌دم سیستم رو از درون تغییر بدم.
‫اجداد ما اینجا زندگی کردن. ‫آرامگاه‌شون هم همین‌جاست.
‫دعای خیرشون همیشه پشت سرمونه.
‫وقتی صدای اذان توی محله‌امون می‌پیچه...
‫حضور اجدادمون رو حس می‌کنم.
‫اون چاشنی گوجه‌فرنگی‌ای ‫که مامان درست می‌کنه...
‫هیچ‌چیزی تو دنیا به خوش‌مزگی اون نیست.
‫خاکمون، آسمونمون...
‫خیابونامون، دوستامون، زبونمون.
‫همه‌ی اینا واسه من یعنی «خونه».
‫چطور می‌تونم همه‌ رو ول کنم و برم؟
‫یا خدا! تمومش کن دیگه.
‫باید بری دکتر.
‫فقط یه رگ‌به‌رگ شدنه.
‫من که فلج نشدم.
‫ماه دیگه برمی‌گردم سرِ زمین.
‫- با این وضع؟ چطوری می‌خوای... ‫- منو ول کن، به فکر خودت باش!
‫تو این سن و سال، بیکار تو خونه نشستی...
‫اولِ صبحی چرا بهش سرکوفت ‫می‌زنی؟ از امروز می‌ره سر کار.
‫خشک‌شویی رو کله‌ی سحر بیدار ‫کردم که این پیرهن رو برات بگیرم!
‫می‌تونستم دیشب بیارمش که ‫تو این همه راه رو نیای.
‫حالا برو خونه بگیر بخواب!
‫یه جوری رفتار نکن انگار یه ‫شغل نون و آب‌دار پیدا کردی!
‫حق با توئه.
‫حداقلش مثل تو انگلِ خونواده نیستم.
‫احمق!
‫قبل از اینکه پیرهنم رو پس بدی، بشورش.
‫حالا می‌بینیم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اجاره‌اش کردی؟
‫خریدمش. که هدفم همیشه جلو چشمم باشه.
‫- خیلی ضایعی! ‫ - تو یکی دیگه حرف نزن!
‫شعیب!
‫باید برم دستشویی.
‫عصاهام رو برام بیار.
‫شعیب!
‫یه فروشنده‌ی خوب...
‫نه فقط باید به تارگت برسه، بلکه ‫باید جلوی ضرر شرکت رو هم بگیره.
‫حالا، منظورم از فروش تهاجمی...
‫این نیست که سرزده بپرید تو آشپزخونه‌ی مردم.
‫بله قربان.
‫- کرواتت کو؟ - فراموش کردم ببندم.
‫با این وضع، شرکت هم تو رو فراموش می‌کنه.
‫به خودت بیا.
‫- تازه‌واردی؟ ‫- بله قربان.
‫اسمت چیه؟
‫شعیب علی.
‫من ویکاس تریپاتی هستم.
‫موفق باشی، شعیب.
‫ممنونم قربان.
‫- تو... محمد شعیبی؟ ‫- بله قربان.
‫بطری منو پر نکن. خودم انجامش می‌دم.
‫همون‌طور که می‌گن...
‫آدم باید متکی‌به‌خود باشه، مگه نه؟
‫درسته قربان.
‫راستی،
‫فردا به مدارک شناساییت نیاز داریم.
‫برای پرونده‌ی منابع انسانی.
‫قبلاً تحویلشون دادم.
‫مال خودت رو نه. مال والدینت رو.
‫اجباریه.
‫شناسنامه دارن دیگه، نه؟
‫بله قربان.
‫فردا میارمشون.
‫بفرما.
‫از همه‌ی خونواده‌ها مدارک می‌خوان؟
‫می‌دونی چرا فقط به ما گیر می‌دن، مگه نه؟
‫عموش کلی تلاش کرد براش ‫تو دبی کارِ مکانیکی پیدا کنه،
‫اونوقت این ردش می‌کنه.
‫ترجیح میده همین‌جا بمونه،
‫و هر روز تحقیر بشه.
‫خوابگاه یا اتاقِ اجاره‌ای گرون درمیاد.
‫دانشگاه اون‌قدرها هم دور نیست.
‫می‌تونم با اتوبوس برم.
‫- بابام اومد. فعلاً. ‫- سودا، کی همدیگه رو ببینیم؟
‫باز بابات بهت گیر داد؟
‫یا رئیست؟
‫پس هر دوتاشون بودن.
‫وقتی پلیس شدی، باتومت رو بده ‫به بابات تا به جای عصا استفاده کنه.
‫این‌طوری بیشتر راه می‌ره و کمتر نق می‌زنه.
‫همه‌چیز رو به وضوح می‌بینم.
‫یه خونه‌ی بتنی می‌سازم.
‫با لباس فرمم توی تراس لم می‌دم.
‫همه بهم احترام نظامی می‌ذارن.
‫منم می‌زنم رو پام و سبیلم رو تاب می‌دم!
‫اصلاً سبیل درمیاری؟
‫خفه شو!
‫بهتر از تو!
‫هر چی تو بگی.
‫فردا موتور کرایه می‌کنی؟
‫واسه چی؟
‫نباید دیر به مسابقه ‫برسم. جایزه‌اش ۵۰۰۰ روپیه‌ست.
‫یه بریانی مهمونمون نمی‌کنی؟
‫کوفت هم بهت نمی‌دم!
‫گرفتمش!
‫- اوتش کن! ‫- زود باش.
‫برو، شعیب!
‫- تندتر بدو! ‫- باریکلا!
‫- بدو! ‫- یالا دیگه!
‫اوته!
‫- چه چرندی! ‫- اوته بابا!
‫- اوت نیست! ‫- چوبم توی خط بود!
‫- مزخرفه... ‫- اوتی. بزن به چاک.
‫دارم با داور حرف می‌زنم.
‫برو با آدمای خودت بازی کن. ‫دیگه هم اینجا نیا.
‫- چی گفتی؟ ‫- به کی زل زدی؟
‫گمشو!
‫لات بازی در میاری؟
‫- تکون بخور! ‫- احمق!
‫- بهش دست نزن عوضی! ‫- چطور جرئت کردی بزنیش!
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫- اگه یه بار دیگه ببینمت، زنده‌زنده چالت می‌کنم! ‫- ولش کن.
‫حواستو جمع کن، آشغال!
‫قربان؟
‫نتایج آزمون پلیس چی شد؟
‫مال کدوم سال؟
‫مال پارسال.
‫استخدامی‌ها فعلاً متوقفه.
‫دارن بررسی می‌کنن.
‫بشین.
‫بفرما بشین.
‫یه کم آب براش بیارید.
‫ناامید نشو.
‫واسه آزمون‌های دیگه هم ثبت‌نام کن.
‫یه سال گذشته.
‫به خاطر این، ‫بقیه‌ی آزمون‌ها رو از دست دادم.
‫کار دولتیه دیگه.
‫باید صبور باشی.
‫اسمت چیه پسرم؟
‫چاندان.
‫چاندان کومار.
‫فامیلیت چیه؟
‫چاندان کومار، فقط همین.
‫از سهمیه‌ای‌ها هستی؟
‫پس دیگه نگرانیت واسه چیه؟
‫دولت که همه‌چی بهتون می‌ده.
‫نه، من داوطلب آزادم.
‫خب، طبقه‌ات چیه؟
‫کایاستا، قربان.
‫- از کدوم طایفه؟ ‫- بهارادواج.
‫قربان.
‫خوبه.
‫این موش‌های سهمیه‌ای ‫همه‌ی کارها رو می‌قاپن.
‫همه‌چی رو حاضر و آماده می‌گیرن!
‫اونوقت فقط خرده‌ریزه‌هاش ‫واسه ما می‌مونه.
‫مگه نه؟
‫کاملاً درسته، قربان.
‫کسی به ما لطف نمی‌کنه! ‫این حق ماست.
‫اون افسره احمق بود، ‫ولی تو هم دست‌کمی از اون نداری.
‫چرا همیشه به عنوان ‫داوطلب آزاد شرکت می‌کنی؟
‫خجالت نکش از اینکه تیکِ ‫گزینه‌ی طبقه‌ی خودت رو بزنی.
‫- هیچ‌کس نمی‌تونه... ‫- چون می‌ترسم!
‫که حتی اگه پلیس هم بشم، ‫مجبورم کنن زمین رو جارو بزنم.
‫من توی اون مسابقه ‫هفت تا ویکت گرفتم!
‫اونوقت کی همه‌ی توجه‌ها رو جلب کرد؟ ‫اون پسرِ شوکلا.
‫من باعث برد تیم شدم.
‫ولی به خاطر طبقه‌ام ‫نذاشتن دستم به جام بخوره.
‫خودت که می‌دونستی ‫بهترین بازیکن زمینی، نه؟
‫مهم نیست به چی برسیم،
‫ما همیشه در حد یه تیک ‫توی یه فرم پایین میایم،
‫و این حقیقتِ لعنتیه.
‫وقتی اسمم رو می‌گم، ‫مردم بهم به چشم حقارت نگاه می‌کنن.
‫اگه مخفیش کنم، ‫خودم از خودم بدم میاد.
‫کاش فامیلیِ ‫یه طبقه‌ی بالاتر رو داشتم!
‫اونوقت شاید اون روز برای ‫گفتن اسمم بهت تردید می‌کردم.
‫من فقط برای فرار از این خفت ‫توی آزمون پلیس شرکت کردم.
‫ولی این چی رو عوض می‌کرد، چاندان؟
‫این جماعت از یونیفرم نمی‌ترسن.
‫پلیس بودن واسه اونا ‫چیز مهمی نیست.
‫اونا پشت میز می‌نشینن، ‫با کارد و چنگال،
‫و ما رو مجبور می‌کنن روی زمین بشینیم.
‫واسه همین تصمیم گرفتم صندلیِ ‫خودم رو همه‌جا با خودم ببرم.
‫درسم رو تموم می‌کنم.
‫شاید بعداً حتی دکترا هم بخونم.
‫این‌طوریه که می‌تونیم ‫پشت اون میز جایی داشته باشیم.
‫یک ماه وقت داری شهریه رو بدی.
‫دو تا درس اختیاریه.
‫بقیه اجباری هستن.
‫باید تیکِ یکی از طبقه‌ها رو بزنی.
عمومی
‫- مریضی و میکروب رو دور کن... ‫- مریضی و میکروب رو دور کن...
‫- خوب کف مالی کن و بشور بره! ‫- خوب کف مالی کن و بشور بره!
‫مریضی و میکروب رو دور کن...
‫- خوب کف مالی کن... ‫- و بشور بره!
‫برو.
‫حساب‌کتاب کردم.
‫با هزینه‌ی سیمان و آجر،
‫هنوز خیلی کم داریم.
‫یه سال دیگه هم ‫زیر سقفی که چکه می‌کنه.
‫مامان!
‫اگه بگم عصبانی میشی.
‫ولی...
‫نمی‌تونی با چاندان حرف بزنی؟
‫اگه بره سر کار، ‫تا یه سال دیگه پولمون جور میشه.
‫نه عزیزم.
‫برادرت می‌خواد درس بخونه.
‫بذار بخونه.
‫ما نتونستیم این فرصت رو به تو بدیم.
‫ببینید، عدد ۲۵۰ رو نشون می‌ده، ‫یعنی این آب قابل خوردن نیست.
‫اما نگران نباشید، ‫ما بهترین تکنولوژی رو داریم:
‫فیلتر آر-او «پوروس» با یو-وی، ‫یعنی همون تکنولوژی اشعه فرابنفش،
‫و یو-اف، که فیلتراسیون فرابنفشه.
‫- و... ‫- همه‌ش درست،
‫ولی به نظر خیلی گرون میاد.
‫می‌تونید قسطی پرداخت کنید.
‫چرا باید این کار رو بکنیم؟
‫ما به این نیازی نداریم.
‫- آقا... ‫- خانم.
‫بله؟
‫خانم، اگه اجازه بدید...
‫می‌دونید که آب آلوده چطور ‫باعث حصبه،
‫اسهال و بیماری‌های مختلف میشه.
‫به هزینه‌های دکتر و دوا فکر کنید.
‫ما آب رو می‌جوشونیم.
‫عالیه. ‫کار درست رو می‌کنید.
‫اما جوشوندن آب روزی ‫۱۵ تا ۲۰ روپیه خرج داره.
‫مگه نه؟ ‫قیمت گاز هم که مدام بالا می‌ره.
‫در درازمدت،
‫فیلتر ما باعث صرفه‌جویی میشه،
‫و سلامتی‌تون رو هم حفظ می‌کنه.
‫ازش درباره تخفیف بپرس.
‫- تخفیف هم میدین؟ ‫- البته!
‫تجاس، تو برو. منم میام.
‫شعیب.
‫ببخشید آقا، من...
‫پام رو از گلیمم درازتر کردم.
‫خب، یه کم زیاده‌روی کردی.
‫ولی واقعاً تحسین‌برانگیز بود.
‫منم متوجه اون داروها شدم.
‫غریزه فروشندگی فوق‌العاده‌ای داری!
‫به این می‌گن مهارت‌های کارآفرینی.
‫ممنونم آقا.
‫باید بیای توی تیم فروش ما.
‫من حتی لیسانس هم ندارم آقا.
‫انگلیسی‌ام هم زیاد خوب نیست.
‫انگلیسی که همه‌چیز نیست.
‫آقا؟
‫تعریف شما برام خیلی ارزشمنده.
‫راستش، منتظر جواب امتحانم هستم.
‫- امتحان؟ ‫- بله آقا.
‫کدوم امتحان؟
‫آزمون پلیس ایالتی. ‫برای پست پاسبانی.
‫فکر کردم تا اون موقع ‫این کار رو انجام بدم.
‫عالیه. ‫می‌دونستم بااستعدادی.
‫ممنونم آقا.
‫- دانشگاهش گرونه؟ ‫- دانشگاه دولتیه.
‫خب، روز اول کاریته. ‫قرار نیست هر روز برسونمت.
‫بپر بالا، حضرت والا!
‫هشت ساعت دانشگاه می‌تونه ‫هشت ساعت کار با حقوق باشه.
‫واقعاً خوب درباره‌اش فکر کردی؟
‫مطالبات تجاری برابر است با ۲۵۰ هزار.
‫دوره پرداخت بستانکاران برابر است با
‫بدهی تجاری ضربدر ۳۶۵ ‫تقسیم بر خرید بستانکاران.
‫نسبت گردش دارایی‌های ثابت ‫برابر است با هزینه...
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫نسخه‌های دست‌دوم هم دارم. ‫ارزون‌ترن.
‫نه، ممنون.
‫کتاب‌های درسی سال اولمه.
‫دیگه لازمشون ندارم. ‫گفتم شاید به کارت بیاد.
‫یه نامه عاشقانه هم لای کتاب‌ها گذاشتم.
‫دارم باهات شوخی می‌کنم.
‫آدام اسمیت اولین تدوین‌کننده ‫نظریه سرمایه‌داری بود.
‫گرایش ذاتی تکامل سرمایه‌داری، ‫افزایش...
‫تو هم سال دومی؟
‫نه، سال اول.
‫میرم یه چیزی برای خوردن بگیرم.
‫نه، فقط می‌خوایم درس بخونیم.
‫دکتر باباصاحب آمبدکار
‫باشه، تو درس بخون. ‫من یه خوراکی می‌گیرم.
‫وقتی شرکتی حقوق پرداخت می‌کنه، ‫این یه هزینه‌ست.
‫خب، ثبت حسابداریش چی میشه؟
‫- بستانکار. ‫- نه، بدهکاره!
‫آره، بدهکار، بدهکار! ‫منظورم همین بود.
‫وقتی حقوق پرداخت میشه، ‫یعنی خروج نقدینگی.
‫و خروج نقدینگی یعنی...
‫من هنوز توی دوره آزمایشی‌ام؟
‫اول این ثبت رو انجام بده.
‫پس از بدهکاری به بستانکاری رسیدم!
‫عیدت مبارک!
‫عید مبارک.
‫فقط باید پول رو جور کنیم.
‫این سوسک کثیف رو نگاه کن!
‫قیافه موذی و آب‌زیرکاهش رو می‌بینی؟
‫دزدِ بریانیِ معروف محله‌مون!
‫اگه دیدیش، محکم بزن تو سرش!
‫تمومش کن شعیب!
‫- بیا عزیزم. ‫- خیلی بدجنسه!
‫نگران نباش، تیکه‌های خوبش رو ‫برات نگه می‌دارم. بیا.
‫آره، بهش غذا بده! ‫غذا دادن به حیوونای ولگرد ثواب داره.
‫بیا پسرم.
‫بیا بابا.
‫اون چیه؟
‫اون تیکه‌هایی که مامانت ‫برام گذاشته بود رو بده به من.
‫عیده، نذار فحش بدم. ‫فقط بخور.
‫- باز هم بخور. ‫- سیرم.
‫- کار چطور پیش می‌ره؟ ‫- خیلی خوب.
‫چون عیده، منم فحش نمی‌دم!
‫نتایج اومد!
‫مسخره‌بازی درنیار.
‫جدی می‌گم، نگاه کن!
‫برام پیام اومد.
‫- بزن روی لینک. ‫- باز نمیشه.
‫- بریم پیش منگال؟ ‫- آره!
‫قبول شدی؟
‫- تا نبینیم معلوم نمیشه! ‫- زود برمی‌گردیم.
‫اول مال منو چک کن.
‫مگه نمی‌خواستی بری دانشگاه؟
‫خفه شو احمق!
‫امتحان رو قبول شدی!
‫ایول، قبول شدی!
‫چاندان، موفق شدی!
‫قبول شدی!
‫- قبول شدم! باورم نمیشه! ‫- آره، شدی!
‫- قبول شدم! ‫- چاندان!
‫بیا مال تو رو چک کنیم.
‫شعیب.
‫خان.
‫چطور ممکنه؟
‫دوباره چک کن.
‫چک کردم.
‫شعیب...
‫- بذارم زمین! چی شده؟ ‫- الان می‌افته!
‫امتحان رو قبول شدم!
‫خب، بعدش؟ ‫کار رو گرفتی؟
‫فقط امتحان بدنی مونده. ‫اون که مثل آب خوردنه!
‫دانشگاه چی میشه؟
‫کی اهمیت می‌ده؟
‫برادرت قراره پلیس بشه!
‫از فردا تمرین رو شروع می‌کنم.
‫احترام نظامی، قربان!
‫بالاخره...
‫می‌تونیم یه خونه درست‌وحسابی بسازیم!
‫آره.
‫شعیب چی؟
‫چاندان قبول شد.
‫آزمون استخدامی پاسبان
‫من تو دفترم، چاندان. ‫بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫گوش کن.
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫واسه سال دیگه اقدام کن. ‫حتماً قبول میشی.
‫سنم از حد مجاز گذشته.
‫در این صورت...
‫واسه پست بازرس جزء اقدام کن؟
‫مدرک لیسانس می‌خواد.
‫راه‌آهن چی؟ ‫هیئت راه‌آهن...
‫من ازت توصیه خواستم؟
‫سرم شلوغه. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫عجله کن مرد!
‫اگه زودتر با ما مشورت کرده بودی، ‫می‌تونستیم کمک کنیم.
‫اما الان...
‫کی می‌تونم دوباره کار میدانی رو شروع کنم؟
‫لطفاً درک کنید.
‫زانوت کاملاً آسیب دیده.
‫دیگه بدون عصا نمی‌تونی راه بری.
‫یا خدا! تمام عمرش؟
‫دکتر، هیچ راه درمانی نداره؟
‫باید عمل بشه.
‫جراحی تعویض مفصل زانو.
‫ولی هزینه‌اش زیاده.
‫چقدر؟
‫حداقل ۲۰۰ هزار روپیه.
‫ولی می‌تونید وام درمانی بگیرید. ‫قسطی پرداخت کنید.
‫- چقدره... ‫- ممنون دکتر.
‫در موردش فکر می‌کنیم.
‫بابا، صبر کن.
‫- بذار ازش بپرسم. ‫- سال‌ها باید قسط‌های سنگین بدیم.
‫می‌تونی این‌قدر پول دربیاری؟
‫بیا بریم.
‫بیا تو، شعیب.
‫- بگو. ‫- آقا...
‫اون کار فروشی که گفتید...
‫می‌خوام مشغول بشم.
‫پس استخدام پلیس چی شد...
‫غریزه فروش یه چیزه.
‫فروشنده بودن یه چیز دیگه.
‫تازه لیسانس هم نداره.
‫لیسانس نداره،
‫ولی رگ خواب مشتری دستشه، ‫و اینه که مهمه!
‫با زبون‌بازی شاید بشه یکی دو تا معامله کرد،
‫ولی نمیشه به تارگت‌های فروش رسید.
‫شعیب، همه ما قدر کارت رو می‌دونیم.
‫از جمله خود من.
‫اما شرکت بر اساس پروتکل‌ها اداره میشه.
‫مگه نه؟
‫چی شده؟
‫گفتی واجبه.
‫چیکار می‌تونستم بکنم؟
‫به زور جواب تلفن رو میدی.
‫وقتی هم جواب میدی، هیچی نمیگی.
‫فقط یه مدت بذار به حال خودم باشم.
‫شعیب.
‫به حرفم گوش کن.
‫تا کی می‌خوای زانوی غم بغل بگیری؟
‫حداقل یکی‌مون قبول شد.
‫من حواسم به همه‌چیز هست.
‫آره دیگه. فقط صدقه دادن تو رو کم داشتم.
‫هر چی می‌گم بهت برمی‌خوره.
‫آره، بهم برمی‌خوره.
‫تقصیر منه که من موفق شدم و تو نه؟
‫چرا از دست من عصبانی هستی؟
‫چی فکر کردی؟ فکر کردی از من سرتری؟
‫من راضیت کردم که امتحان بدی.
‫داشتی ناامید می‌شدی. یادت رفته؟
‫پس فکر می‌کنی من به درد این کار نمی‌خورم؟
‫اصلاً این‌طور نیست.
‫همه چی برات مهیا بود.
‫پدر و مادرت توی ساختمون‌ها جون می‌کَنن،
‫پاشنه‌ی پاشون خون میاد. واسه چی؟
‫واسه اینکه سوگلی‌شون دنبال آرزوهاش بره!
‫ولی اون به جای اینکه ‫چهار قرون پول بیاره خونه،
‫رفته دانشگاه که مخ یه دختر رو بزنه!
‫تو اصلاً چی هستی؟
‫یه پادو که خواب افسر شدن می‌بینه؟
‫تو حتی لیاقت ظرف شستن هم نداری!
‫پس تو واسه ارزش من تصمیم می‌گیری؟
‫- تو حتی از اسم خودتم می‌ترسی! ‫- تو هم که خیلی شجاعی، نه؟
‫غرورت نذاشت بری دبی.
‫پدرت داره چوب غرور کاذب تو رو می‌خوره!
‫جرئت شنیدن حقیقت رو داری؟
‫اگه پدرت زمین‌گیر شده، ‫تو همون پای شکسته‌شی!
‫تو...
‫من یه پدر دیگه نمی‌خوام.
‫دیگه ریختت رو نبینم.
‫داوطلبان عزیز، توجه کنید.
‫آب در غرفه‌ی شماره ۳۵ موجود است.
‫افرادی که شماره‌های ۱۰۰ تا ۱۵۰ را دارند،
‫برای سنجش قد و وزن به ‫غرفه‌ی شماره ۷ مراجعه کنند.
‫نفر بعد.
‫آروم باش.
‫سی و شش.
‫سینه‌ات رو سپر کن.
‫رکوردهات عالیه.
‫قربان، حکم انتصاب چی؟
‫میاد اداره پلیس. خودشون باهات تماس می‌گیرن.
‫یا خدا!
‫شعیب!
‫- چی شده؟ ‫- پاش لیز خورد.
‫بلند شو.
‫بیا.
‫کافیه.
‫سرش رو نگه دار.
‫میرم براش کمپرس گرم بیارم.
‫فردا بریم بیمارستان.
‫لازم نیست. ‫فقط یهو بلند شدم.
‫نگران نباش.
‫- مامان، کمپرس چی شد؟ ‫- شعیب.
‫دبی نرو.
‫دنبال دلت برو پسرم.
‫وقتی این‌طوری ناراحت می‌بینمت...
‫دلم کباب میشه.
‫من که بهتون هشدار داده بودم قربان.
‫به این آدما نمیشه اعتماد کرد.
‫جواب نمی‌ده.
‫تمام این مدت داشتی ضمانت یه دزد رو می‌کردی!
‫حالا فهمیدی چرا ما به ‫تحصیل‌کرده‌ها نیاز داریم؟
‫بیا به پلیس زنگ بزنیم.
‫بذار توی زندان آدمش کنن. این‌طوری یاد می‌گیرن.
‫شعیب؟
‫شعیب!
‫بیا اینجا!
‫حرفی برای گفتن نداری؟
‫این‌طوری حرف نمی‌زنه.
‫پلیس که بیاد، همه چی رو اعتراف می‌کنه.
‫- دستگاه‌ها رو فروختم قربان. ‫- چی؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫قربان.
‫چهار تا دستگاه فروختم و ‫چهار تا سفارش قطعی گرفتم.
‫چی؟
‫تصفیه‌کننده‌ها رو بدون اجازه برداشتم.
‫ولی اگه اجازه می‌گرفتم، ‫همه‌تون مخالفت می‌کردید.
‫این واقعاً وقیحانه است!
‫چطور یه نفر می‌تونه...
‫- صبر کن. ‫- قربان.
‫توی یک روز هشت تا سفارش گرفتی؟
‫- درسته؟ ‫- بله قربان.
‫بله قربان.
‫یکی از بالاترین فروش‌های ‫روزانه‌مون! بچه‌ها.
‫روشت قطعاً اشتباه بود.
‫ولی یه فروشنده باید ‫همین‌قدر جنم داشته باشه.
‫توی عشق، جنگ و فروش، هر کاری مجازه!
‫- باریکلا! ‫- ممنون قربان.
‫در حین آموزش، وظایف دفتریت ‫رو هم فراموش نکن. باشه؟
‫- میشه باز هم بکشید؟ ‫- حتماً.
‫- باز هم می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫واقعاً دارن از غذا لذت می‌برن.
‫بله قربان.
‫براتون یه بشقاب بکشم؟
‫- اگه زحمتی نیست. ‫- چه زحمتی، حتماً!
‫مامان از دوشنبه کارش رو ‫توی مدرسه شروع می‌کنه.
‫ماهی ۷۰۰۰ تا می‌گیره.
‫بابا ۱۰ هزار تا می‌گیره، منم ۱۲ هزار تا.
‫۱۷ هزار تا هم رو من حساب کنید.
‫چطوری؟
‫توی یه کارخونه پارچه‌بافی در ‫سورات کار پیدا کردم. ۱۹ هزار تا می‌دن.
‫می‌تونم هر ماه ۱۷ هزار روپیه بفرستم.
‫کارخونه‌های نساجی ماشین‌آلات سنگینی دارن.
‫- از پسشون برمیای؟ ‫- چرا که نه؟
‫من هنوز جوونم.
‫واسه خودت بگو، پیرِ پاتال!
‫می‌خوای همین الان بلندت کنم؟
‫اوه، برو بابا!
‫الو، سودا؟
‫باز دانشگاه رو پیچوندی؟
‫من...
‫- این اواخر حالم زیاد خوب نبود. ‫- چی شده؟
‫چیزِ مهمی نیست.
‫پس بیا ببینمت.
‫بیا عروسی خواهرم. ‫بهونه هم نیار. باشه؟
‫فعلاً.
‫پیوندِ هِمانت و مِگا
‫به‌زودی حکمِ استخدامم میاد.
‫پس واسه همینه که ‫دانشگاه نمیای؟
‫دیگه فایده‌ای توش نمی‌بینم...
‫پس اصلاً چرا ثبت‌نام کردی؟
‫فقط به‌خاطرِ من اومدی دانشگاه؟
‫نه، سودا.
‫این‌طوری نیست.
‫گوش کن.
‫اون موقع، ‫دانشگاه رفتن منطقی بود.
‫اما الان،
‫واسه کمک به خونواده‌ام ‫به این شغلِ پاسبانی نیاز دارم.
‫می‌دونی که، ‫این هیچی رو عوض نمی‌کنه.
‫دیدِت رو وسیع‌تر کن!
‫با مدرک، ‫می‌تونی رئیسِ پلیس بشی.
‫پدرت هم دانشگاه نرفته بود.
‫- هنوزم یه مأمورِ خطه. ‫- دقیقاً. اون فقط یه مأمورِ خطه.
‫تا موقع بازنشستگی هم همین می‌مونه.
‫بدون ترفیع یا عزتِ نفس.
‫فقط به‌خاطرِ نداشتنِ مدرک.
‫بهت گفتم که ‫می‌تونیم با هم درس بخونیم.
‫آره سودا، می‌دونم.
‫من اولین نفر تو خونواده‌ام هستم ‫که رفته دانشگاه.
‫همه‌ش هم به‌خاطرِ توئه. ‫اما خودت رو بذار جای من!
‫تو تو یه خونه‌ی سازمانیِ ‫دوخوابه‌ی خوب زندگی می‌کنی.
‫وقتی از اون پشت‌بومِ قشنگت ‫با من تماسِ تصویری می‌گیری...
‫من دارم به سوراخِ سقفِ خونه‌ام زل می‌زنم.
‫می‌دونم آسون نیست.
‫اما کسایی که قبل از ما بودن ‫واسه حق‌مون جنگیدن.
‫این‌طوری شد که به اینجا رسیدیم.
‫- ما باید این مبارزه رو ادامه بدیم... ‫- این مبارزه‌ی منه.
‫فقط اون چیزی نیست که ‫تو می‌خوای باشه.
‫این شغل هم برام پول میاره هم احترام.
‫شاید حق با تو باشه، اما...
‫همیشه این موضوع که درس رو ول کردی ‫اذیتم می‌کنه.
‫واقعاً دوستت دارم، چاندان.
‫اما نمی‌تونم ارزش‌هام رو فدا کنم.
‫پس تو ارزش‌هات رو نگه دار...
‫و منم شغلم رو نگه می‌دارم.
‫همه رفتن واسه آموزشی.
‫- کی برمی‌گردن؟ ‫- خبری ندارم.
‫همین‌جا منتظر می‌مونم.
‫حتی اگه تا فردا طول بکشه.
‫- شعیب، اینجا رو امضا کن. ‫- حتماً.
‫بفرمایید میل کنید.
‫دارم سعی می‌کنم قند نخورم، اما...
‫یه کپی از حکمِ استخدامت بگیر.
‫باشه.
‫به‌زودی وام رو می‌گیری.
‫بعدش با بیمارستان تماس می‌گیریم.
‫به‌زودی تو زمینِ مسابقه می‌دوی!
‫گوش کن.
‫به کسی نگو من بهت گفتم،
‫وگرنه اخراجم می‌کنن.
‫یه ابلاغیه‌ی رسمی به دست‌مون رسیده.
‫توش گفته شده که امسال...
‫استخدام تا مدتِ نامعلومی ‫متوقف شده.
‫تا مدتِ نامعلوم؟
‫یعنی چی؟
‫ممکنه شش ماه طول بکشه،
‫یا حتی یک سال.
‫چی شده؟
‫ببینید آقای میشرا.
‫ما هیچ مشکلی با این خانم نداریم.
‫اما به هیچ وجه اجازه نمیدیم ‫بچه‌هامون...
‫غذایی رو بخورن که دستِ اون بهش خورده!
‫دخترِ من بچه‌های شما رو ‫می‌بره دستشویی.
‫وقتی مریض میشن، ‫اون بهشون دارو میده.
‫اون موقع نجس نیستیم؟
‫- چطور تونستید غذا رو دور بریزید؟ ‫- معلومه که می‌تونیم!
‫نمی‌تونن بچسبن به همون کاری که ‫واسش ساخته شدن؟
‫اینکه غذای دست‌پختِ اون رو بخوریم...
‫بهتره مراقبِ حرف زدنت باشی، ‫وگرنه زنگ می‌زنیم پلیس!
‫صبر کنید.
‫اون طبق قانونِ اساسی ‫حق داره این شغل رو داشته باشه.
‫طبق قانونِ حمایت از اقلیت‌ها ‫ممکنه بازداشت بشید.
‫- اما... ‫- آقای میشرا! واسه ما درسِ اخلاق نده!
‫اگه این زن به آشپزی اینجا ادامه بده، ‫بچه‌هامون دیگه نمیان اینجا.
‫- دقیقاً! ‫- واسه چی بفرستیمشون اینجا؟
‫آره، نمیان!
‫یا جای اونه یا جای ما.
‫بندازینش بیرون.
‫بچه‌هاتون رو این‌طوری تربیت می‌کنید؟
‫چه الگویی واسشون شدید!
‫بچه‌های ما غذای دست‌پختِ اون رو نمی‌خورن.
‫اون غذا خورد؟
‫نه چیزی خورده،
‫نه کلمه‌ای حرف زده.
‫اگه پلیس بودم، هیچ‌کس جرئت ‫نمی‌کرد به مامان توهین کنه.
‫نامه استخدام به‌زودی می‌رسه.
‫اون‌وقت همه چی درست میشه.
‫واقعاً درست میشه، وایشالی؟
‫هر بار سعی می‌کنم خودمو ‫بکشم بالا، دنیا منو می‌کشه پایین!
‫دقیقاً چی رو می‌کشی بالا؟
‫مامان و بابا هر روز جون می‌کَنن...
‫اون‌وقت من اینجا گیر افتادم و ‫دارم کهنه بچه‌ها رو می‌شورم.
‫وایشالی، می‌دونم چقدر برامون زحمت کشیدی...
‫نمی‌خواستم! خسته شدم!
‫منم می‌خواستم برم دانشگاه، اما...
‫تو این خانواده،
‫چاندان، تو تنها کسی هستی که حق انتخاب داری.
‫بابا، نرو سورات.
‫چرا؟
‫من می‌رم.
‫ولی نامه استخدامی‌ت چی...
‫گور بابای نامه و اون کار!
‫چرا این حرف رو می‌زنی؟
‫این همه صبر کردی، یه ذره دیگه هم روش.
‫کار دولتیه.
‫نصف عمرم رو فقط منتظر همین بودم!
‫دیگه بسه. بذار حالا ‫من وظیفه‌ام رو انجام بدم.
‫خیر ببینی.
‫خدا خیرت بده.
‫فعلاً می‌تونی جای شبیر باشی.
‫تا ببینیم شیفتت کی قطعی میشه.
‫یعنی چی؟
‫نوبتی اینجا می‌مونیم.
‫وقتی شیفت شب می‌ره، شیفت روز میاد جاش.
‫زود باش دیگه پسر!
‫هی، رفیق!
‫بیدار شو!
‫کی آب رو تموم کرد؟
‫یه سطل پر دیگه هست.
‫وقتی پارچه می‌ره بالا،
‫نباید چروک بشه.
‫بکشش. نذار تا بخوره. آفرین.
‫همین‌طوری. خوبه.
‫هی، نمی‌فهمی؟ آب داره هدر می‌ره.
‫آب رو ببند، وگرنه سرد میشه!
‫حواست رو جمع کن.
‫- اجازه هست بیام تو، قربان؟ ‫- بله.
‫- آقای میشرا، می‌تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟ ‫- بگو.
‫برای پدرم وام درمانی گرفتم و...
‫به یه کپی از نامه استخدامم نیاز دارم.
‫آهان، خوب شد یادم انداختی.
‫یه گواهی عدم سوءپیشینه از پلیس بگیر.
‫برای پرونده‌مون.
‫بدون اون نمی‌تونم نامه رو صادر کنم.
‫ولی قربان، من فکر کردم...
‫- سابقه کیفری داری؟ ‫- نه قربان.
‫پس مشکل چیه؟
‫راستی، رئیس امشب تو باغش مهمونی داده.
‫برای تماشای فینال کریکت.
‫همه دعوتن.
‫تو هم بیا.
‫حتماً. ممنونم قربان.
‫بگو ببینم.
‫روزی ۹ ساعت کار کردن چطوره؟
‫آره دیگه، دستم بنداز!
‫راستی، نخواه قهرمان‌بازی دربیاری!
‫چرا کل حقوقت رو برای ما می‌فرستی؟
‫هر طور شده...
‫خونه‌مون باید امسال آماده بشه.
‫صبر کن. بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫بابا! یه چیزی بگو.
‫پسرم.
‫رو اولین آجرهای خونه اسم هر دوی شماست.
‫نگاه کن.
‫چاندان ‫وایشالی
‫بفرما، پی‌ریزی تموم شد!
‫تا برگردی، ستون‌ها هم رفته بالا.
‫پسرم.
‫یه کم حلوا درست کردم.
‫مامان!
‫داری ترفیع می‌گیری، دست خالی نرو.
‫بین همه پخش کن.
‫حتماً خوششون میاد.
‫اون جعبه رو اونجا جا نذاری!
‫رقابت هند و پاکستان بی‌دلیل
‫بزرگترین رقابت کریکت مدرن نامیده نشده.
‫- نظرت چیه؟ ‫- کاملاً موافقم.
‫۵۰۳۴۲ نفر تو استادیوم ‫دارن بازی رو تماشا می‌کنن.
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫- قربان. ‫- شعیب؟ دیر کردی!
‫دیگه نزدیکای نیمه‌ست.
‫اتوبوس سخت گیر میومد.
‫باشه. بشین.
‫بفرما بشین.
‫این چیه؟
‫قربان، مادرم برای دسر حلوا فرستاده.
‫عالیه.
‫بذارش اونجا. وقتی هند برد می‌خوریمش.
‫چشم قربان.
‫بیا، اینجا بشین.
‫- چطوری؟ ‫- خیلی خوبم قربان.
‫نظرت چیه؟
‫عمراً پاکستان بتونه ۳۴۵ تا بزنه. ‫ما برنده‌ایم!
‫- لوله‌شون می‌کنیم! ‫- سوراج! سوراج! سوراج!
‫فرستادش بیرون ورزشگاه!
‫و هند اینینگ خودش رو با ‫مجموع ۳۵۰ امتیاز تموم می‌کنه.
‫نیمه دوم شروع میشه و نوبت بت‌زنی پاکستانه.
‫چهار تا توپ مونده. ‫پاکستان فقط هفت امتیاز لازم داره.
‫این بازی واقعاً نفس‌گیر شده.
‫هند یا پاکستان؟ ‫اصلاً نمیشه پیش‌بینی کرد کی می‌بره.
‫ریحان توپ رو فرستاد رو هوا.
‫احمد مشتاق تو موقعیت خوبیه که بگیرتش...
‫بگیرش!
‫و از دستش داد!
‫احمد مشتاق! چه اشتباه بزرگی!
‫مشتاق لعنتی! ‫باید بره تو تیم اونا!
‫گرفتنش خیلی راحت بود!
‫بت‌زن‌های پاکستانی ‫همین الان دو امتیاز گرفتن.
‫پاکستان حالا سه تا توپ داره
‫تا پنج امتیاز بگیره.
‫مشتاق آماده پرتاب میشه.
‫توپ رو پرتاب می‌کنه و...
‫و تموم شد!
‫آخرین ویکت پاکستان هم افتاد، هند برد!
‫احمد مشتاق، ریحان مالکِ ‫پاکستانی رو اوت کرد.
‫پاکستان کلاً اوت شد.
‫عجب پرتاب‌کننده معرکه‌ای!
‫عالیه! احمد مشتاق ستاره درخشان هنده!
‫زنده باد هند!
‫بیاید دیگه.
‫بیاید غذا بخوریم. بیا شعیب.
‫- اول شما بفرمایید قربان. ‫- مسخره‌بازی درنیار!
‫- بفرما. ‫- ممنون قربان.
‫شعیب.
‫خجالت نکش. ‫تو هم جزو تیمی.
‫- بفرما از خودت پذیرایی کن. ‫- چشم قربان.
‫یه کم کباب بخور. ‫دستور پختش اصلِ لاهوره!
‫خب، من گیاهخوارِ مطلقم.
‫در مورد اینکه چقدر دستور پختش اصیله...
‫فقط شعیب می‌تونه نظر بده!
‫مطمئنم اون تو غذاهای لاهوری استاده!
‫آره، بچش و به ما بگو!
‫قربان، وقتی مصطفی اون کچ رو از دست داد، ‫نزدیک بود بپره تو تلویزیون!
‫واسه همینه که کل شب ‫داری با همون یه لیوان ور می‌ری؟
‫قصد داری تا صبح همونو مزه‌امزه کنی؟
‫شعیب چش شده؟ چرا زانوی غم بغل گرفته؟
‫معلوم نیست؟ خب تیمش باخته دیگه!
‫اگه می‌تونست، مطمئنم می‌پرید وسط استادیوم
‫و هشت تا ویکت براشون می‌گرفت.
‫درست مثل اون تصفیه‌کننده‌هایی ‫که از دفتر کش رفت!
‫آقای میشرا، این چه وضعیه؟ ‫این چه اراجیفیه؟
‫شعیب، داریم شوخی می‌کنیم. بخور دیگه.
‫قربان. با اجازه، قربان.
‫آره بخور! مگه چقدر می‌خوای عزاداری کنی؟
‫مگه مامان شعیب حلوا نفرستاده بود؟
‫بله قربان. بفرمایید میل کنید.
‫مطمئنم این حلوا هم اصلِ لاهوره!
‫آره؟ فکر کردم خونگیه.
‫واسه شعیب، جفتش یکیه.
‫قربان!
‫دیگه بسمه.
‫- شعیب، آروم باش. ‫- نه قربان.
‫- داریم شوخی می‌کنیم. ‫- نه. من استعفا می‌دم.
‫شعیب!
‫چش شد؟
‫صبر کن شعیب. از کارت استعفا نده!
‫- صبر کن! ‫- واسه چی صبر کنم قربان؟
‫که بیشتر تحقیر بشم؟
‫همه‌شون مستن. حالشون دست خودشون نیست.
‫- شوخی‌اشون از حد گذشت... ‫- ولی اینجا منم که مضحکه شدم!
‫چی شده شعیب؟
‫هیچی. غذاش خیلی تنده.
‫انگار اینجا حسابی جا افتادی.
‫چند نفرتون اینجایید؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ولم کن!
‫خب، حالا چی؟
‫دبی؟
‫شرکت‌های اونجا پاسپورتت ‫رو دو سال نگه می‌دارن.
‫نمی‌تونم پدرم رو تو این وضعیت ول کنم.
‫مامانم تنهایی از پسش برنمی‌آد.
‫پس بیا پیش من اینجا.
‫واسه عمل بابات پول جمع کن.
‫می‌تونی مدام به خونه هم سر بزنی.
‫بیا یه دست کریکت بازی کنیم.
‫حال و حوصله ندارم.
‫دیگه قیافه نگیر. بیا دیگه!
‫مثل اون توپ بی‌روح شدی.
‫بدش به من.
‫اگه این توپ رو برداری،
‫و محکم تو دستت بگیری...
‫هدفش رو پیدا می‌کنه.
‫و اگه درست نشونه بگیری و پرتابش کنی،
‫می‌تونه حتی بزرگترین بت‌زن رو هم اوت کنه!
‫توپ فقط رو هوا جون می‌گیره.
‫روی زمین، فقط یه جسم بی‌جونه.
‫نباید هیچ چروکی داشته باشه.
‫نگاه کن چاندان! ‫خونه نوی ما.
‫بابا داره به سیمان‌ها آب می‌ده. بابا!
‫اینو ببین!
‫پله‌هایی که می‌ره پشت‌بوم.
‫بیا بریم تو.
‫مامان و خاله شهناز دارن گچ رو آماده می‌کنن.
‫اینجا اتاق خوابه.
‫شهناز، یکم آب بریز.
‫بیا.
‫تولدت مبارک، پدرسوخته!
‫اینجا رو نگاه کن.
‫عالیه!
‫- به ما هم کیک بده. ‫- خوبه.
‫همه‌امون پول گذاشتیم.
‫اگه به چاندان بود، می‌ذاشتش واسه صبحانه!
‫چاندان؟
‫بیا اینجا.
‫تولدت مبارک.
‫ببخشید، برات کادو نگرفتم.
‫سودا، تو خودش کادوی اونی!
‫خیلی حالم بده، چاندان.
‫باهات منصف نبودم.
‫راستش...
‫تمام عمرم، شکست خوردن پدرم رو دیدم.
‫خیلی اصرار داشتم موفقیتت رو ببینم.
‫نفهمیدم که سختی‌های ما چقدر با هم فرق دارن.
‫گوش کن.
‫هیچ‌وقت برای ارزش‌هات عذرخواهی نکن.
‫دوست داشتن همدیگه ‫نباید به این معنی باشه که...
‫خودمون رو گم کنیم.
‫دروغ نمی‌گم.
‫حرفی که اون روز زدی...
‫واقعاً ناراحتم کرد.
‫ولی الان می‌فهمم.
‫برای اینکه جایی پشت اون میز داشته باشم...
‫باید از رو زمین بلند شم و ‫صندلی خودم رو پیدا کنم.
‫پس زود برگرد.
‫درست کنارت میشینم.
‫رسیدی زنگ بزن.
‫قبلش نه؟
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫- انتقال چقدر طول می‌کشه؟ ‫- یک ساعت.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫سلام، آقای شریواستاو.
‫بله شعیب، بگو.
‫پول رو انتقال دادم.
‫شصت هزار تا نقد، بقیه‌اش رو هم قسطی می‌دم.
‫اگه ۷۵ هزار تا می‌دادی، ‫قسط‌هاش سبک‌تر می‌شد.
‫باشه.
‫- کی میای؟ ‫- فردا می‌رسم.
‫شعیب!
‫- من همین‌جام، باشه؟ ‫- همین‌جا منتظر بمون.
‫من همین‌جا می‌مونم.
‫همه چی خوب پیش رفت؟
‫آره، همه چی ردیفه.
‫سه روز دیگه مرخص میشه.
‫خیلی هم عالی.
‫سرپرست چیزی نگفت؟
‫نه، ردیفش کردم.
‫ظاهراً یه مریضی داره همه‌جا پخش میشه.
‫- اونجا اوضاع خوبه؟ ‫- آره.
‫توی بیمارستان غوغاست.
‫پرستارها مدام می‌گن صورت‌تون رو بپوشونید.
‫چرا همون‌جا نمی‌مونی؟
‫چطوری؟ باید قسط وام رو بدم.
‫تا دوشنبه برمی‌گردم.
‫بین خودتون تقسیمش کنید.
‫اون که چیزی نمی‌خوره.
‫من هستم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- خداحافظ مامان.
‫بابا.
‫شنیدی که دکترها چی گفتن، ‫دو ماه نباید بری سر زمین.
‫دنبال‌تون می‌گشتم، ‫اونوقت شما رو پشت‌بوم خوش می‌گذرونید!
‫چقدر طولش دادی!
‫ماشین گیرم نیومد، ‫مجبور شدم از ترمینال پیاده بیام.
‫به خاطر حکومت نظامیه، ‫واسه ریشه‌کن کردن کرونا.
‫درسته.
‫اون چیه؟
‫حلوا پوری؟ به چه مناسبتی؟
‫چاندان یواشکی از بوفه‌ی رئیس کش رفته.
‫تو آدم‌بشو نیستی!
‫- صبر کن! ‫- ای بابا!
‫گانشیام، بکش عقب!
‫جرئت داری به ترشی من دست بزن!
‫آروم باش، بهش دست نمی‌زنیم.
‫دور شو!
‫- دور شید... ‫- به ما هم بده!
‫- باشه، یکم بردار. ‫- منم برمی‌دارم.
‫هی میتیلش! دستگاه‌ها رو خاموش کن!
‫همه چی رو متوقف کنید!
‫همگی خوب گوش کنید.
‫دولت ۲۱ روز قرنطینه اعلام کرده.
‫- کارخونه هم تعطیل میشه؟ ‫- آره.
‫قرنطینه از نیمه‌شب شروع میشه.
‫یه کیلو به من بده.
‫واسه همه هست! صبور باشید!
‫شعیب!
‫کدوم گوری بودی؟
‫تو کجا بودی؟ جواب زنگ‌هام رو نمی‌دادی!
‫منم بهت زنگ زدم!
‫توی اینترنت دیدم که فروشگاه‌ها باز می‌مونن.
‫این شلوغی رو ببین! جنس‌ها تموم میشه.
‫- من می‌رم چند تا مغازه‌ی دیگه رو چک کنم. ‫- باشه.
‫خونه می‌بینمت.
‫گوشیت هم روشن بذار!
‫آقا!
‫مگه نمی‌دونی قرنطینه‌ست؟ ‫برگرد. اجازه نداری.
‫هیچ‌کس حق نداره بیاد بیرون.
‫کارت شناسایی؟
‫با دکتر صحبت کردم.
‫یکم درد بعد از عمل طبیعیه.
‫پول مسکن‌ها ۵۰۰ روپیه میشه.
‫گفتم از پس هزینه‌ش برنمیایم...
‫فقط بخرشون بابا. ‫نگران پول نباش.
‫- منظورت چیه؟ ‫- کار از ماه دیگه شروع میشه.
‫قسط‌ها رو عقب انداختن. ‫پول دارم. داروها رو بخر.
‫بیا جلو.
‫اینجا کاری نیست. ‫پیمانکار ما رو دک کرد.
‫چرا نگرانش می‌کنی؟ ‫همه چی روبراهه، چاندان.
‫قرنطینه که تموم بشه، ‫دوباره کار خونه رو شروع می‌کنیم.
‫تا اون موقع، از خونه بیرون نرو.
‫- بابا، صدامو می‌اشنوی؟ ‫- آره. تو خونه می‌مونم.
‫- شعیب اونجاست؟ ‫- بهش می‌گم.
‫جناب!
‫سرپرست کجاست؟
‫قرنطینه دیگه داره تموم میشه. ‫کار کی شروع میشه؟
‫گوش کن. الان اصلاً نمیشه چیزی گفت.
‫داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
‫برای اینکه با ۲۰ درصد نیرو کار کنیم،
‫به مجوز نیاز داریم، ‫که هنوز صادر نشده.
‫بفرمایید.
‫همه‌گیری کووید میلیون‌ها ‫کارگر مهاجر را مجبور کرده
‫که شهرها را ترک کنند ‫و به روستاهاشان برگردند.
‫از یک طرف، گرسنگی و بیکاری
‫و از طرف دیگر، ترس از ویروس.
‫این کارگرها چاره‌ای ندارند ‫جز اینکه وسایل اندکشان را جمع کنند
‫و هزاران کیلومتر زیر آفتاب سوزان ‫پیاده بروند.
‫مقامات دست به کار شدند
‫تا هجوم ناگهانی مردم به خیابون‌ها را ‫کنترل کنند.
‫با افزایش موارد ابتلا به کووید
‫از مردم خواسته میشود ‫رفت‌وآمدهای خودشان را محدود کنند
‫و دستورالعمل‌های ایمنی را رعایت کنند
‫!توجه ‫لطفا در اماکن عمومی ماسک بزنید
‫و از خانه خارج نشوید
‫فاصله اجتماعی دو متری را ‫در اماکن عمومی رعایت کنید.
‫لطفا ماسک بزنید
‫و بیرون نیایید
‫چرا بسته‌ست؟
‫نگهبان!
‫در رو باز کن!
‫بقیه کجا هستن؟
‫همه رفتن.
‫دستور دولته. ‫تمام کارخونه‌ها بسته می‌مونن.
‫چی؟
‫کارخونه‌ها رو تعطیل کردن.
‫تو چرا هنوز اینجایی؟
‫اگه برم، یکی دیگه رو جایگزینم می‌کنن.
‫خوب فکرهاتو بکن.
‫وسط قرنطینه، می‌خوای ‫کل این راه رو پیاده بری؟
‫می‌خوای جاش اینجا بپوسم؟
‫این دومین قرنطینه توی شش هفته‌ست.
‫شعیب، تا کی می‌تونیم ‫این‌جوری سر کنیم؟
‫اگه شماها برید، ‫برای پول اجاره به مشکل می‌خوریم.
‫خب تو هم با ما بیا. ‫چی پایبندت کرده؟
‫باید برای خونواده هم پول بفرستیم.
‫یه ماه گذشته، ‫و سرپرست هنوز متواریه.
‫بدون کار، چطوری شکممون رو سیر کنیم؟
‫قبل از اینکه کرونا بکشتمون، ‫از گرسنگی می‌میریم.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫۱۲۰۰ کیلومتر پیاده‌روی راحته؟
‫گیرداری و دوستاش یه هفته پیش رفتن.
‫- هنوز نرسیدن خونه. اونا... ‫- دقیقاً!
‫ما پیاده نمی‌ریم.
‫امروز یه قطار مخصوص حرکت می‌کنه. ‫با اون می‌ریم.
‫با بلیط یا بی بلیط.
‫ایست!
‫- کجا دارید فرار می‌کنید؟ ایست! ‫- جناب.
‫کجا دارید می‌رید؟
‫مگه نمی‌دونید قرنطینه‌ست؟
‫چرا اومدید بیرون؟
‫- جناب... ‫- مجوز ترددتون رو نشون بدید.
‫- زود باش! ‫- بله جناب.
‫- سریع! ‫- بله جناب.
‫یالا بریم.
‫- بفرمایید. ‫- این که کارت شناساییه!
‫مجوزت کو؟
‫بگیریدش!
‫- بدون مجوز سفر می‌کنی؟ ‫- جناب!
‫دولت چند بار در مورد ‫این قرنطینه هشدار داده!
‫بهتون گفته شده بود بیرون نیاید!
‫ولی شما احمق‌ها هنوز نمی‌فهمید!
‫- چرا نمی‌فهمید؟ ‫- جناب!
‫تو با اونی؟
‫اسمت چیه؟
‫حسن علی، جناب.
‫- حسن علی، شعیب علی! احمق‌های لعنتی! ‫- جناب!
‫- جناب، خواهش می‌کنم... ‫- جناب!
‫چرا اسم اشتباه دادی؟
‫ندادم.
‫من باباتم.
‫حسن علی.
شعیب...
‫عصاهام رو برام بیار!
‫الاغ! جوری می‌زنمت،
‫که واقعاً به عصا احتیاج پیدا کنی!
‫چرا ضربه‌ها رو با دستت گرفتی؟
‫باید با باسن می‌خوردی زمین. ‫ضربه‌گیرهای طبیعی‌ان.
‫آره، تو که خوب می‌دونی.
‫دیگه نمی‌تونم برنج و نمک بخورم.
‫حتی خواب بریانی رو می‌بینم!
‫این یکی رو هم نمی‌تونم.
‫همون راننده کامیونی که ‫گانشیام بهمون گفت؟
‫بیا فردا بهش زنگ بزنیم و راه بیفتیم.
‫چرا ساک منو نیاوردی؟
‫همه وسایلمون رو ریختم توی یکی.
‫- کجا بودی؟ ‫- همین دور و برا.
‫- این چیه؟ ‫- هیچی.
‫نشونم بده!
‫- بیخیال دیگه! ‫- برو اون‌ور!
‫لنگی باباته. ‫می‌خوای ببینی؟
‫بریم.
‫برید عقب، وگرنه مجبور میشیم ‫از زور استفاده کنیم!
‫- می‌خوایم برگردیم خونه... ‫- این یه هشداره.
‫- رد شیم؟ ‫- بیا بریم.
‫می‌خوایم بریم خونه! آره، می‌خوایم!
‫ما دشمنتون نیستیم! ‫ما هم برادرتونیم.
‫شعیب!
‫شعیب، گوش کن!
‫اگه کسی پرسید، ‫بگو اسمت آودش کوماره.
‫باشه؟
‫بریم.
‫صبر کن!
‫جا نیست. ‫کامیون پُره.
‫کجا می‌رید؟
‫- جا نداریم. ‫- بذار بیان بالا.
‫از راننده بپرس.
‫- باشه، تا یه هفته دیگه بهت خبر می‌دم. ‫- آقا! آقا!
‫- فعلاً خداحافظ. ‫- می‌گن پُره.
‫هفته دیگه بیاید.
‫نمی‌تونیم برگردیم. ‫هر جا باشه میشینیم.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- بشین.
‫نگه دار!
‫- نگه دار! ‫- داره سرفه می‌کنه!
‫- چه خبره؟ ‫- خدا می‌دونه.
‫زنش داره سرفه می‌کنه.
‫حداقل یه کم جلوتر پیاده‌امون کن. ‫نصفه شبه!
‫برو.
‫بریم!
‫تا فردا غروب ‫می‌رسیم خونه.
‫به مامانت بگو ‫بهترین بریانی‌اش رو برامون درست کنه.
‫می‌خوام با کله برم توش.
‫قصد داری برگردی؟
‫تصمیم گرفتم برگردم دانشگاه.
‫درسم رو تموم می‌کنم.
‫آفرین بهت.
‫تو چی؟
‫وام رو که پس دادم، ‫میرم دبی.
‫فکر کن اگه لیسانس داشتیم، ‫دنیا رو تکون می‌دادیم!
‫حتی می‌تونستیم توی ‫آزمون استخدامی شرکت کنیم.
‫سه سوته از سرباز ‫می‌شدیم رئیس پلیس.
‫چی شده؟
‫چاندان.
‫خوبی؟
‫سردمه.
‫صبر کن.
‫آقا!
‫برادرم سرش گیج می‌ره. میشه ‫بشینیم داخل؟ جا هست.
‫- اگه کسی اعتراض نداره، بیا بالا. ‫- باشه.
‫بیا لطفاً.
‫برو اون‌ورتر.
‫یه کم جا بدید لطفاً.
‫حالت خوبه؟
‫درش بیار.
‫- چِشه؟ ‫- هیچی.
‫چرا سرفه می‌کنه؟
‫تمام شب رو سقف بودیم. ‫احتمالاً سرما خورده.
‫دروغ می‌گه!
‫به خدا، ‫فقط یه سرماخوردگی ساده‌ست.
‫نه! نگه دار. ‫این ویروس گرفته!
‫معلومه که نه! ‫این چه حرفیه؟
‫- نگه دار! ‫- کرونا نیست.
‫بگو پیاده شن.
‫آقا!
‫چطور دلت می‌آد ما رو ‫وسط بیابون ول کنی؟
‫چیکار کنم؟ ‫نمی‌تونم جون بقیه رو به خطر بندازم!
‫کرونا نداره. ‫باور کنید!
‫شاید حق با تو باشه، ‫ولی دست من نیست.
‫ما بهت پول دادیم. ‫باید ما رو برسونی خونه!
‫بیا پولت رو بگیر. بگیر.
‫این به چه دردم می‌خوره؟ ‫منو که جایی نمی‌رسونه.
‫بیشتر از این کاری از دستم برنمی‌آد.
‫اگه تو باهاشون حرف بزنی، ‫گوش می‌دن!
‫روستامون ۴۰۰ کیلومتر فاصله داره. ‫چطوری بریم؟
‫چرا پلیورت رو ‫درمی‌آری؟
‫گرمه.
‫بیا.
‫راحت باش.
‫نمی‌تونم.
‫یه کم آب بخور.
‫بخور.
‫بیا دیگه.
‫شعیب.
‫- آب... ‫- بیا.
‫بریم.
‫یه چیزی پیدا می‌کنیم.
‫شما شهری‌ها اینجا چیکار می‌کنین؟
‫خیلی وقته داریم پیاده میایم. ‫میشه یه کم آب بدین؟
‫که ویروس رو بیارین تو روستای ما؟
‫گورتون رو از اینجا گم کنین!
‫خواهش می‌کنم، فقط یه کم آب بدین ‫بعدش می‌ریم.
‫- خبری از آب نیست. حالیت نیست؟ ‫- بزنین‌شون!
‫- گورتون رو گم کنین! ‫- بزنین به چاک!
‫داریم می‌ریم.
‫- هی خانم! ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫این کار رو نکن! ‫برگرد تو!
‫مامان...
‫پابرهنه راه نرو مامان.
‫- چی می‌گی؟ ‫- مامان، یه کم پماد بزن.
‫- مامان... ‫- چاندان!
‫صبر کن.
‫وایستا، خواهش می‌کنم!
‫دمپایی‌هات رو بپوش...
‫مامان، یه کم پماد بزن.
‫هفت ساعته داریم زیر آفتاب راه می‌ریم.
‫عرق کرده؟
‫اصلاً.
‫تب بالا، بدون عرق...
‫انگار گرمازده شده.
‫هر چه زودتر برسونش بیمارستان.
‫دارم سعی می‌کنم، ‫ولی این دور و بر هیچی نیست.
‫تا اون موقع چیکار می‌تونم بکنم؟
‫آقا؟ یه چیزی بگین!
‫شعیب، لطفاً درک کن. ‫باید برسونیش بیمارستان.
‫اگه تب به مغزش بزنه، ‫ممکنه بمیره.
‫مدام بهش آب بده ‫و یه جوری برسونش بیمارستان.
‫- متوجه شدی؟ ‫- بله.
‫و به هیچ قیمتی نذار خوابش ببره.
‫باشه آقا.
‫- حواست باشه بیدار بمونه. باشه؟ ‫- باشه.
‫بله شعیب؟
‫مامان!
‫مامان...
‫بیا ادامه بدیم.
‫بیا دیگه، چاندان.
‫چاندان! چاندان!
‫در رو باز کن مامان.
‫- وایشالی! ‫- چاندان!
‫- بلند شو! چاندان! ‫- وایشالی...
‫به خودت بیا! ‫از خونه خیلی دوریم.
‫چاندان، بیدار شو!
‫بشین.
‫صبر کن.
‫باید آب بخوری.
‫شعیب.
‫من دیگه دووم نمیارم.
‫دیگه نمی‌تونم راه برم.
‫من رو همین‌جا بذار.
‫تو برو.
‫فقط به راهت ادامه بده.
‫هی! اگه یه بار دیگه از این اراجیف بگی، ‫می‌زنم تو صورتت!
‫تو می‌تونی! ‫یالا، بشین.
‫بیا، یه کم آب بخور.
‫یالا.
‫بیا این رو دربیاریم.
‫خب.
‫چیزی نمونده. ‫باید برسیم به بزرگراه.
‫یالا چاندان. ‫بشین.
‫بلند شو، یالا.
‫کیفت رو من می‌گیرم. ‫یالا.
‫بلند شو چاندان.
‫بلند شو!
‫آره، کم نیار. ‫سر پا بمون.
‫یالا.
‫قوی باش.
‫بپر بالا!
‫باریکلا پسر! بزن بریم.
‫سفت بچسب. ‫چیزی نمونده.
‫چاندان؟
‫پاهات رو بیار بالا.
‫چاندان؟ چاندان!
‫چاندان.
‫هی، چاندان! چاندان...
‫بلند شو.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چاندان!
‫به من گوش کن!
‫نباید بخوابی! چاندان!
‫چی؟
‫فکر خوابیدن هم به سرت نزنه، ‫وگرنه سیاه و کبودت می‌کنم!
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫بیا، یه کم آب بخور. ‫دهنت رو باز کن!
‫بیا.
‫آفرین! خوبه.
‫بلند شو.
‫بلند شو پسر.
‫چاندان.
‫چاندان؟ چاندان.
‫گوش کن چاندان!
‫رسیدیم خونه. ‫حق با تو بود.
‫نگاه کن! رسیدیم به پاتوقمون کنار رودخونه!
‫ببین! رسیدیم به روستامون!
‫مامانت دم در منتظره.
‫آره. مامان! ‫بیدار شو، یالا!
‫بیا بریم تو!
‫بی‌خیال چاندان. حداقل ‫به حرف مامانت گوش بده!
‫چاندان، ببین مامانم چی داره می‌پزه!
‫بریانی مورد علاقه‌ات!
‫آره. مامانم داره مخصوص ‫خودت بریانی درست می‌کنه!
‫ببین، همه دارن کمک می‌کنن.
‫وایشالی و مامان دارن ادویه می‌سابن.
‫تازه، روی سنگ.
‫پیاز داغِ داغ! یه ذره هم زعفرون!
‫بوی هل رو می‌فهمی؟
‫میز چیده شده. همه منتظرن.
‫پاشو دیگه احمق!
‫چاندان.
‫ای بابا!
‫ببین کی اینجاست! سودا.
‫سودا اومده.
‫سودا اینجاست!
‫آره، نگاه کن!
‫خوش‌شانسِ لعنتی!
‫ببین، چاندان!
‫چشماتو باز کن.
‫ببین، همه‌امون داریم جشن می‌گیریم.
‫ببین، مامانت، بابات!
‫همه اینجان!
‫چاندان!
‫الان وقت خواب نیست!
‫بیا کریکت بازی کنیم! توپ رو بنداز واسم.
‫توپ رو بگیر، چاندان!
‫پاشو داداش!
‫خواهش می‌کنم بلند شو.
‫تو رو خدا پاشو. هر چی بگی گوش می‌دم.
‫چاندان، بلند شو!
‫خیلی کارا مونده که بکنیم. ‫بدون تو چطوری ادامه بدم؟
‫بلند شو.
‫چاندان!
‫چاندان، بلند شو! پاشو دیگه احمق!
‫بلند شو!
‫بیدار شو!
‫بیدار شو داداش، التماست می‌کنم.
‫بیا بریم تو، مامان.
‫- بیا بریم. ‫- نه!
‫قبل از کالبدشکافی، از ‫جسد تست کرونا می‌گیرن.
‫گزارش‌ها رو توی مرز ایالتی نشون بدید.
‫اگه مشکلی پیش اومد، بهمون زنگ بزنید، باشه؟
‫لطفاً تمام مدارکش رو آماده نگه دارید.
‫- باشه. ‫- توی بیمارستان بهشون نیاز داریم.
فرم ثبت‌نام دانشگاه طبقه‌ی محروم
‫خاله...
‫بابا، بیا اینجا.
‫آقا؟
‫میشه یه لحظه بیاید اینجا؟
‫همون‌جا نگهش دار. بیا یه عکس بگیریم.
‫تکون نخور.
‫- بله؟ ‫- شما چاندان کومار هستید؟
‫بله.
‫چند ماهه داریم سعی می‌کنیم ‫باهات تماس بگیریم، اما موفق نشدیم.
‫یه نامه از طرف هیئت ‫استخدام پلیس براتون اومده.
‫لطفاً اینجا رو امضا کنید.
‫روز خوش.
‫حکم انتصاب به عنوان پاسبان پلیس
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.