..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
ممنونم
ممنونم. خیلی ممنون
دمتون گرم
خب، من که عالیم. امم
همه چی عالیه
میدونید، اولش یه کم شک داشتم
وقتی گفت که می‌خواد دوباره همه چیز رو عالی کنه
ولی واو، اصلاً فکر نمی‌کردم این‌قدر قرار باشه عالی بشه
یعنی هر روز آدم با خودش میگه مگه از این عالی‌تر هم میشه؟
همین‌طور قراره عالی‌تر بشه
با این حُقه‌بازِ جامعه‌ستیز
شاهِ دلقک و رفقاش
اون میلیاردرِ اوتیستیکِ تکنو-فاشیست
و یه جوری، بالاخره
تونست یه نازیِ یهودیِ واقعی پیدا کنه
واسه معاونتِ ستاد
یارو واقعاً استعداد‌یابِ خوبیه
و طرفداراش
یعنی یه ارتش از آدم‌فروش
و پادو و کلاهبردار و همدست
نِردایِ عقده‌ایِ نفرت‌پراکن
ناسیونالیستای سفیدپوست و اسکلایِ کریپتو
فاشیستایِ مسیحیِ دیوونه
آره، میدونید، بعدش هم حدود
میلیون نفر هستن که تصمیم گرفتن ۵۰
فقط از پسره خوشم میاد
و راستشو بخواید، من از اینا بیشتر از بقیه متنفرم
اگه بخوام باهاتون صادق باشم
از اون جمهوری‌خواه‌های تک-موضوعی هم خوشم نمیاد
چون با خودم میگم
وقتی رفتی تو لجن، دیگه تا تهش رفتی، مگه نه؟
و همکارهایی دارم، آدمایِ تو حرفه‌یِ خودم
که جمهوری‌خواه‌هایِ تک-موضوعی بودن
و دردشون هم دو تا چیز بود
یعنی اونا "آنتی-ووک" بودن، میدونید
مخالفِ هر قانون یا حرفی
که به آدمایِ آسیب‌پذیر کمک کنه یه پله بیان بالا
و خدا میدونه که چقدر منطقیه
ولی در عین حال خیلی هم نگرانِ
آزادی بیانشون بودن
نمی‌خواستن به آزادی بیانشون
تعرض بشه، که البته هیچ‌وقت هم نشد
یعنی یه چیزایی می‌گفتن
و جامعه بهشون واکنش نشون می‌داد
و اینا صداشون در می‌اومد که "نباید اجازه بدید اینا حرف بزنن."
ولی در نهایت، تمامِ چیزی که می‌خواستن
این بود که بتونن بدونِ ترس از مجازات، بگن "عقب‌مانده"
واسه همین بود که رای دادن
ولی در کنارش، خب، فروپاشیِ
دولت فدرال و بی‌ثباتیِ
اقتصاد جهانی و ده‌ها هزار نفر
که دارن به جاهایی دیپورت میشن
که شاید اصلاً مالِ اونجا نباشن هم میاد
سرکوبِ واقعیِ بیان
و حقوقِ ال‌جی‌بی‌تی‌ها و زن‌ها
و بالا اومدنِ دیکتاتوری
و بعضی وقتا دلم می‌خواد ازشون بپرسم
"ارزششو داشت، مرتیکه‌یِ عقب‌مانده؟"
و لابد بعضیاشون هم میگن
"آره داشت، چون حالا توی پادکست‌مون
می‌تونیم با شجاعت واقعیت رو بکوبیم سرِ حقیقت."
حالا که حقیقت دیگه نمیتونه از خودش دفاع کنه
حالا باید با مزخرف‌ترین کِندی سر و کله بزنیم
یعنی واقعاً میشه گفت
همه‌ی کِندی‌ها یه مشکلی داشتن
ولی این یکی دیگه قطعاً مزخرف‌ترین کِندیه
و حالا قراره سوالایی بشنویم
که خیلی وقته نشنیدیم، مثلاً
"اوه لعنتی رفیق، فلج اطفال گرفتی؟"
خیلی ضایع‌ست پسر
خب، میدونی که تسلا داره ریه‌یِ مصنوعی می‌سازه؟
یه کم زمخته
ولی ضدگلوله‌ست
و قلابِ یدک‌کش هم داره
که بتونی با ما بیای بیرون
چون ما تو ماشین ماسک نمی‌زنیم رفیق
سوالای دیگه‌ای که لابد می‌شنویم
مثلاً چیزی مثلِ "هِی، پاریس چطور بود؟"
نمیدونم، فکر کنم قبل اینکه بشه جزوِ روسیه بهتر بود
صف‌هایِ نون باگت‌ش خیلی طولانیه
و ببینید، من واقعاً نمی‌دونم چیکار باید کرد
راه حلی ندارم
ولی خب، این‌قدر اتفاقایِ مختلف داره می‌افته
که آدم اصلاً نمیدونه علیه کدومشون اعتراض کنه
فکر کنم فقط میشه یه تابلو درست کرد
که روش نوشته: "خواهش می‌کنم فقط تمومش کنید. این دیوونه‌بازیه."
و شاید کلمه‌ی "تمومش کنید" و "دیوونه‌بازی" رو پررنگ کنی
و بعد دورش هم یه کم نقاشی بکشی
یه جورایی مالِ خودت کنِش. جواب میده
نمیدونم چیکار کنم
از بقیه پرسیدم، میدونید، "باید چیکار کنیم؟"
و یکی از دوستام گفت: "خب، فقط باید
یه آدمِ حسابی باشی
با بقیه با احترام رفتار کنی
و زندگیت رو با هدف و معنا پیش ببری."
بعد من با خودم میگم "نه بابا، لعنتی، اه..."
چی به زندگی من معنا میده؟
خب، فکر کنم کارهایِ روزمره. کارهایِ الکی
مثلاً اگه روزی چند تا کارِ بیرونِ درست‌حسابی داشته باشم
از نظرِ هدف و معنا خیالم راحته
یه سری‌ها دارن "تارگت" رو تحریم می‌کنن
تسلا رو تحریم می‌کنن، آمازون رو تحریم می‌کنن
آره، موفق باشید با اون یکی
سعی کن اگه آمازون رو تحریم کردی، یه خریدِ ساده انجام بدی
اون بیرون، توی دنیایِ واقعیِ خشتی و گِلی
ممکنه هفته‌ها طول بکشه
شاید مجبور شی تا خودِ چین بری
واسه یه سرخ‌کنِ بدونِ روغن
من اون بیرون، تو اون دنیا بودم
و تصمیم گرفتم برم و، میدونید، یه جاروبرقی بخرم
با هدف و معنا
یکی خریدم و آوردمش خونه
و دقیقاً روی بدنش
حک کردم: "این جاروبرقی فاشیست‌ها رو می‌کُشه."
آره، منم دارم سهمم رو ادا می‌کنم
فکر کنم بعضی‌هاتون نگرفتید اشاره‌م به چی بود
و همچنین یه سری‌تون هم احتمالاً
هنوز تو شوکِ این هستید که
من واقعاً کلمه‌ی "عقب‌مانده" رو به زبون آوردم
من مخاطبام رو می‌شناسم
احتمالاً فردا دو تا ایمیل می‌گیرم
می‌دونم فکر می‌کنی استفاده از اون کلمه توی طنز مشکلی نداره
ولی باز هم کلمه‌یِ آزاردهنده‌ایه
آره، می‌فهمم. درک می‌کنم
مترقی‌ها واقعاً باید یه فکری به حالِ
این اخلاقِ حال‌گیرشون بکنن
می‌دونم اینا مسائلِ مهمی‌ان
ولی حالیتون هست که ما اون‌قدر رو اعصابِ
یه آمریکاییِ معمولی پیاده‌روی کردیم که طرف رفت سمتِ فاشیسم؟
حالیتون هست؟
هیچ‌کس نمی‌تونه سریع‌تر از یه لیبرال گند بزنه به یه مهمونیِ باربیکیو
"خب، چیزی از رو کباب‌پز می‌خوای؟"
"پس نسل‌کشی چی میشه؟"
"خب این مهمونی اصلاً واسه کمک
به قربانیایِ نسل‌کشیه!"
"باشه، برگرِ گیاهی داری؟"
"نه، نداریم."
"همبرگر می‌خوای؟" "من نمی‌تونم جنایت بخورم."
"باشه، پس برو سرِ میزِ سالاد
یه کم حمص بخور."
نمیدونم. سخته که
جالبه
در موردِ، میدونید
چپ‌گرا یا مترقی بودن یا هر چی
میدونید، همه‌مون آدمایِ خوبی هستیم
ولی گیرِ این چیزا می‌افتیم. هیچ اتحادِ واقعی‌ای نیست
هیچ‌وقت تویِ آمریکا یه جناحِ چپِ واقعی نبوده
که متحد عمل کنه
فقط گیر می‌دید به این موضوعاتِ کوچیکی
که کلِ زندگی‌تون رو پاش می‌ذارید
و این باعث میشه احساسِ بهتری داشته باشید، که خب بیهوده هم نیست
میدونید، یه جورایی فعالیته. نمی‌گم نیست
ولی من-- ببینید، من می‌دونم معمایِ لیبرالی چیه
چون، خب، اخیراً
شروع کردم به استفاده از این شیرِ سویاها. باشه؟
و یه جورایی قدیمی و "رترو" شده، شیرِ سویا
ولی خب، من الان گیاه‌خوار شدم
و، میدونید، واسه پروتئین بهش نیاز دارم
واسه همین رفتم سراغِ یه شیر سویایِ قدیمی
از این "ایدن‌سوی"هایِ پاکتی
و خیلی هم ذوق داشتم که، میدونید، اونو گرفتم
با خودم می‌گفتم "منابعش سالمه." واقعاً دارم
از شیر سویایِ "ایدن‌سوی" لذت می‌برم
و توی برنامه در موردش حرف می‌زنم
و فرداش، خب معلومه، یه ایمیل می‌گیرم
که توش نوشته: "شاید بد نباشه در مورد ایدن‌سوی تجدید نظر کنی."
و یه لینک هم هست که ممکنه به هر جایی ختم بشه
یه لینک تویِ-- میدونید از یه ایمیلی که نمی‌شناسی
یا ممکنه ورشکستت کنه یا هویتت رو از دست بدی
یا ممکنه بیفتی توی یه چاهی
که تا آخر عمر دیوونت کنه
ولی من با خودم گفتم "لعنتی، بازش کردم دیگه"، پس
پس بازش کردم و یه مقاله بود
و کلاً می‌گفت که، میدونید، "ایدن‌سوی"
میدونید، یه شرکتِ قدیمیه
منابعش خوبه ولی یه جورایی مذهبی‌ان
مخالفِ سقط جنین‌ان
حالا من موندم و اون موقعیت
که همون معمایِ لیبرالیه که
مثلاً، اوه، لعنتی
میدونید، آخه من واقعاً از این کوفتی خوشم میاد، میدونید؟
و بعد با خودت کل‌کل می‌کنی که
"خب مگه واقعاً فرقی هم می‌کنه
اگه من ازش استفاده نکنم؟" میدونید؟
و این قصه چند ساعت ادامه داشت
ولی، امم
ولی هنوز دارم ازش استفاده می‌کنم
اما دیگه ازش لذت نمی‌برم
و فکر کنم این واقعاً یه پیروزیِ بزرگ واسه جنبشِ مترقی باشه
و ببینید، من می‌دونم که ما، میدونید
آدمایِ حساس و عصبانی و یه کم خودحق‌پندار هستیم
ما ایراد داریم. راستش ما داغونیم
و
ولی ما به سمتِ چپ سقوط کردیم، میدونید؟
پس حداقل آدم‌عوضی‌هایِ کینه‌ای نیستیم
اینجا یه اتاقِ پر از معتادایِ همدلیه
میدونید؟ مثلاً: "می‌تونم کمک کنم؟"
"کاری از دستم برمیاد که کمک کنم؟"
"نه، ما خوبیم." "ولی من می‌خوام کمک کنم."
"فقط بذار کمک کنم."
من مشکلاتِ دیگه‌ای هم دارم. همه‌مون داریم
و، میدونید، من مسائلِ
ذهنی دارم، مشکلاتی که باید بهشون برسم
و واقعاً نمی‌دونم به چی برسم
چون رفقا، مغزِ من مدام داره می‌چرخه
و مردم میگن: "خب باید به ذهنت استراحت بدی."
و من با خودم می‌گم: "اصلاً نمی‌فهمم چی گفتی
حتی نمی‌دونم معنیش چیه."
اگه مغزم فقط واسه سه ثانیه استراحت کنه
یه بخشِ دیگه از مغزم میگه
"می‌خوای پوشه‌یِ نگرانی‌ها رو باز کنم؟"
"یه لیستِ بزرگ اینجا دارم. بیا انجامش بدیم"
"دوست داری تمامِ روز به چی فکر کنی؟"
من دچارِ افکارِ مزاحمِ فاجعه‌بار هستم
مشکلم اینه
ولی مطمئن نیستم که این واقعاً یه مشکل باشه
مطمئن نیستم که غیرمنطقی باشه
ولی من، مثلاً
میشه این‌جوری استدلال کرد که اگه فکر کنی
قراره بدترین اتفاق بیفته
هر چیزی کمتر از اون یه پیروزی محسوب میشه
ولی خب که چی؟
میدونید؟ من خسته‌م
ازش خسته‌م. دیگه نمی‌تونم کنترلش کنم
مثلاً این یه مثالِ خوبه
مثلاً همین الان اگه بهم ۳۰ ثانیه وقت بدید
با خودم فکر می‌کنم، اوه نکنه بندِ پرده رو
پایین گذاشتم تا گربه‌م چارلی خودش رو دار بزنه؟
همین الان دارم بهش فکر می‌کنم
دقیقاً الان داره اتفاق می‌افته
و می‌تونم ساعت‌ها روی همین قفل بشم
اگه دوست‌دخترم جوابِ پیامم رو نده
مثلاً تا ۱۵ دقیقه بعد از اینکه پیام دادم
می‌گم: "خب، اون حتماً توی ماشین مُرده"
"حالا با سگش چیکار کنم؟"
خیلی خب، پس
فکر کنم این یه جور مکانیسمِ بقاست
چون وقتی دنیا واقعاً به همین ترسناکیِ که هست هست
توی تمامِ سطوح، فکر کنم مغزم میگه "خب
اگه از تخیلمون استفاده کنیم، می‌تونیم زندگیت رو
حسابی ترسناک و نکبت‌بار کنیم. چطوره این کار رو بکنیم؟"
این‌جوری باهاش مقابله می‌کنیم. فکرِ خوبیه
افتادم توی این عادتی که وقتی سوارِ هواپیما میشم
سوارِ هواپیما میشم، و نسبتاً از پرواز می‌ترسم
ولی مجبورم زیاد انجامش بدم اما حالا یه جورایی
ترسناک‌تر هم شده چون الان همه‌یِ کنترلرها رو اخراج کردن
پس حالا وقتی سوارِ هواپیما میشی
فقط یه نفر رو اونجا تصور می‌کنی که میگه
"من تنهایی نمی‌تونم این کار رو بکنم"
"این دیوونه‌بازیه. پس بقیه کجان؟"
"برام یه قهوه بیار
نمی‌تونم چشم از صفحه بردارم
خیلی شلوغ پلوغه، بدجوری شلوغه."
ولی به یه دلیلی این عادت افتاده به سرم
که وقتی سوار هواپیما می‌شم، همین‌طوری به آدمای دور و برم نگاه می‌کنم
که دورم نشستن
و بعد تو ذهنم تصور می‌کنم که هواپیما داره از آسمون سقوط می‌کنه
همین‌طوری دور خودش می‌چرخه و میاد پایین. می‌دونی دیگه، مردم دارن گریه می‌کنن
بالا میارن. بعضیا دارن دعا می‌خونن
ماسک‌های اکسیژن آویزونن
آب آبیِ توالت هم همه جا پخش و پلا می‌شه
وقتی این مرحله رو رد می‌کنم، با خودم می‌گم:
"خب، دیگه حاضرم پرواز کنیم." می‌دونی، انگار
ولی واقعاً دارم خودم رو برای چی آماده می‌کنم؟
آخه اگه واقعاً بدترین اتفاق بیفته
و هواپیما در حال سقوط باشه چی؟
مثلاً اون‌موقع می‌گم: "یه جورایی می‌دونستم این‌طوری می‌شه
و می‌دونستم تو همونی هستی که می‌زنه زیر گریه
می‌دونستم همون گریه‌کنِ داستانی می‌شی."
و نمی‌دونم این طبیعیه یا نه
واقعاً نمی‌دونم
مشکلِ من با این مدلی بودنِ مغزم
اینه که... خب، نمی‌دونم
تمام خلاقیتم از همین‌جا میاد یا نه
نمی‌دونم کارم فقط استخراجِ طلا
از یه رودخونه‌ی پر از وحشته یا چی
نمی‌دونم ماهیت خلاقیتم همینه؟
چون دیگه از همه‌اش خسته شدم
و تصمیم گرفتم برم پیش روان‌پزشک
و رفتم برای درمانِ کامل
تو زوم انجامش ندادم
می‌خواستم روی کاناپه باشم و یه یارو روی صندلی نشسته باشه
تا بتونم یک ساعت تمام قضاوتش کنم
و در مورد دارو هم یه کمی وسواسی‌ام
یه چیزی در مورد خوردنِ، می‌دونی
داروهای ضدافسردگی هست که اذیتم می‌کنه
حالا، می‌دونم واسه مردم جواب می‌ده
و همیشه بهم می‌گن می‌دونی
"داروهای ضدافسردگی رو نکوب." منم نمی‌کوبم
فقط دارم در مورد خودم حرف می‌زنم. آخه... یه جورایی عجیبه
بذارید یه مثال بزنم که بفهمید چه حسی به
این جور داروها دارم
من یه گربه دارم به اسم چارلی و چارلی مشکل داره
وقتی می‌رم بیرون، چارلی گند می‌زنه
به کل خونه؛ فکر کنم لج می‌کنه باهام
و بقیه‌ی گربه‌ها رو هم می‌زنه
فقط گند زدنِ معمولی نیست. منظورم اینه که اون
وقتی من می‌رم، کل خونه رو اسهالی می‌کنه
خلاصه وقتی برمی‌گردم خونه، قشنگ یه صحنه‌ی افتضاحیه
و بقیه‌ی گربه‌ها هم همش واسه هم فیف و فاف می‌کنن
یه کابوسه واقعاً
آخرش زنگ زدم به دامپزشک و گفتم:
"ببین، اون کل خونه رو به گند می‌کشه
وقتی من نیستم بقیه‌ی گربه‌ها رو لت‌وپار می‌کنه."
اونم گفت: "خب، اضطراب جدایی داره
و این باعث کولیتِ ناشی از اضطراب شده."
منم گفتم: "خب، حالا چیکار کنم؟"
اونم گفت: "خب، معمولاً واسه گربه‌هایی که این‌طورین
پروزاک تجویز می‌کنیم." منم گفتم: "نمی‌دونم
نمی‌دونم با این قضیه زیاد راحت هستم یا نه."
اونم گفت: "چی داری می‌گی؟
کل خونه رو کثیف کرده
و بقیه رو هم می‌زنه."
منم گفتم: "آره، ولی می‌خوام خودش باشه، شخصیت واقعیش
می‌دونی، مثلاً نمی‌خوام
شخصیتش رو سرکوب کنم."
پس ناگفته پیداست که چقدر منتظرم
فردا برسم خونه
ولی رفتم پیش روان‌پزشک
و بهش گفتم چه خبره
اونم گفت: "خب، تو افسرده نیستی."
گفتم: "اینو که خودم می‌دونم."
گفت: "تو اضطرابِ وسواسی داری."
و چیز عجیبی که در مورد اضطراب و افسردگی هست
اینه که فکر می‌کردم تو زندگیم افسرده‌م
اما بعد فهمیدم که اگه
خیلی مضطرب باشی، تهش به یه جایی می‌رسی
اضطراب خسته‌ت می‌کنه و مغزت
می‌گه: "بیا فقط غمگین باشیم."
انگار اون نقطه‌ی امنِ تهِ مسیرِ اضطرابه
ولی اون یارو می‌گه من اضطراب وسواسی دارم
بهش گفتم نمی‌خوام داروی ضدافسردگی بخورم
گفت: "خب، یه داروی دیگه هست
ولی معمولاً واسه مردم جواب نمی‌ده."
منم گفتم: "این دقیقاً همونیه که من می‌خوام
خودِ جنسه
انگار همون دارویی‌یه که لازم دارم."
و جهت اطلاع بگم که اونم جواب نمی‌ده
حالا ببینید، می‌دونم تو چه دنیایی داریم زندگی می‌کنیم
و می‌دونم واسه ماهایی که منطقی و معقولیم
چقدر سخت و ترسناکه
و یه بخشی از وجودم... و این یه جورایی
کشفی بود که چند هفته پیش بهش رسیدم
به خودم گفتم: "مارک، چرا فقط سعی نمی‌کنی
سرگرم‌کننده باشی؟ مردم به سرگرمی نیاز دارن."
و این واسم تازگی داشت
فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت برای سرگرم‌کننده بودن وارد این کار شده باشم
فکر نمی‌کنم نقشه‌م این بود
فکر کنم چیزهایی داشتم که می‌خواستم بگم
و اگه اینجا می‌گفتمشون و مردم می‌خندیدن
می‌فهمیدم که خب، تنها نیستم
و قضیه هم خوب پیش می‌ره
ولی بعد به خودم گفتم: "خب، می‌دونی
تو خیلی وقته داری این کار رو می‌کنی
چرا سعی نمی‌کنی، می‌دونی، سرگرم‌کننده باشی؟
مردم تو این دوره زمونه به سرگرمی نیاز دارن."
خیلی خب. حالا ببینید، شما منو می‌شناسید
من از این آدمایی نیستم که استادیوم پر کنم
همیشه پیشنهادهاشون رو رد می‌کنم
فکر کنم فقط در صورتی بتونم یه استادیوم رو پر کنم که
یه جای مرکزی تو کشور باشه
و خودم طرفدارام رو با اتوبوس بیارم
مثلاً اتوبوس‌هایِ "نمایشِ مارون" که از پارکینگ‌های
فروشگاه‌های "هول فودز" تو این شهرها حرکت می‌کنن
من مالِ برنامه‌های کازینو نیستم چون اصلاً کازینو نمی‌رم
به نظرم اونا، می‌دونی، چندش‌آور و رو اعصابن
کاری هست که بتونم انجام بدم، بهم پیشنهاد هم می‌شه
ولی فکر نمی‌کنم هیچ‌کدوم از طرفدارای من
از رویِ عمد برن وگاس
فکر کنم اگه طرفدار من باشی و تو وگاس باشی
احتمالاً داری اونجا قدم می‌زنی و یه چیزی می‌گی مثلِ
"آخه کدوم خری به جنی گفت عروسیش رو اینجا بگیره؟"
می‌دونی؟
و فکر کنم حتی اگه بزرگترین طرفدارم باشی
و پوستر منو تو کازینوی وگاس ببینی
"مارک مارون، امشب در سالن نمایش"
حتی اگه بزرگترین طرفدارم هم باشی
می‌گی: "اوه، دیگه خیلی زیاده‌رویه‌ست
می‌دونی، دوسش دارم، ولی فکر کنم
اون قراره بیاد به همین کلابِ نزدیک خودمون
می‌دونی، فعلاً تازه داریم با حال و هوایِ
وگاس راه میایم، می‌فهمی؟"
و درکتون می‌کنم. می‌فهمم
ولی در مورد اون قضیه‌ی سرگرمی، واقعاً معتقدم
که ما به سرگرمی نیاز داریم
و فکر کنم می‌تونه، می‌دونی
شاد و مفرح باشه
پس حالا سعی می‌کنم همون کار رو بکنم
آره
خب، ما این آتیش‌سوزی‌های بزرگ رو تو لس‌آنجلس داشتیم
خیلی بزرگ بودن. دوران ترسناکی بود
آتیش‌سوزی‌های عظیم، خیلی گنده
دو تا خیلی بزرگ و کلی آتیش‌سوزیِ کوچیک که هی راه می‌افتادن
دورانِ وحشتناک و داغونی بود
و همه این اپلیکیشن رو داشتن، فکر کنم اسمش Watch Duty بود
یه اپلیکیشنی بود که می‌تونستی توش ببینی
آتیش‌ها همون لحظه کجا دارن راه می‌افتن
واسه همین همه‌ی مردم منطقه‌ی لس‌آنجلس داشتن رفرش می‌کردن
هر سه دقیقه یه بار اپ رو چک می‌کردن
و فقط همین آتیش‌های کوچیک رو می‌دیدی
هیچ‌کدومشون هم قابل کنترل نبودن
خیلی وحشتناک بود
منم که اصلاً از اپلیکیشن سر در نمی‌آوردم
کلی رنگ داشت
طیف‌های مختلفی از رنگ‌ها
یه قرمز بود که یعنی آتیشه
یه قرمز که یعنی نزدیکه آتیش بگیره، یه قرمز هم یعنی
داره به آتیش گرفتن فکر می‌کنه
و بعد رنگ‌های دیگه‌ای هم بود
یکی یعنی، می‌دونی، باید بری
اون یکی یعنی به رفتن فکر کن
و بقیه‌اش هم یعنی آماده باش که بری
خلاصه هیچی از اپ سر در نمی‌آوردم
تخلیه‌ی اجباری اعلام کرده بودن
خیلی خیط بود. بگذریم
وسط این آتیش‌سوزی، دو تا، سه تا آتیش
چندین آتیش، قرار بود که
مثلاً، صبح بود
و قرار بود آشپزخونه‌م رو رنگ کنن
سقف چکه کرده بود
واسه همین یه یارو قرار بود ساعت ۷:۳۰
صبح بیاد سقف آشپزخونه رو رنگ کنه
منم به اپلیکیشنم نگاه کردم
و تقریباً مطمئن بودم که بدبخت شدم
با خودم گفتم: "لعنتی."
بعد یارو ساعت ۷:۳۰ با رنگ‌هاش پیداش شد
می‌گه: "می‌تونم رنگ کنم؟"
منم گفتم: "پس آتیش‌سوزی چی؟"
یارو گفت: "نه بابا، خیلی دوره."
گفتم: "مطمئنی داداش؟"
گفت: "آره، دورن."
منم گفتم: "خیلی خب پس رنگ کن دیگه، لعنتی."
بعد رفتیم دمِ وانتش
که وسایلِ بیشتری از وانت برداریم
و همین‌طور که تو خیابون ایستاده بودیم
یه توده‌ی دود سیاه شروع کرد به
پوشوندنِ کل محله
هر دومون داشتیم بهش نگاه می‌کردیم
و حالا اون نقاشِ بااعتمادبه‌نفس
گفت: "اوه، بهتره بری."
بعد هم وسایلش رو جمع کرد و رفت
منم گفتم: "ای وای، پس قضیه جدی شد."
کل وجودم رو وحشت گرفت. رفتم تو خونه
حالا من سه تا گربه دارم و یه دونه باکس
این یه فیلم خاک‌برسری نیست
زندگیِ منه. سه تا گربه، یه دونه باکس
حالا، آدمایی که گربه‌ها رو نمی‌شناسن
می‌گن: "نمی‌شه همه‌شون رو بذاری تو یه باکس؟"
منم می‌گم: "مگه عقلت رو از دست دادی؟"
شانس بیارم اگه بتونم یه گربه رو بکنم تو باکس
کلاً یه دونه باکس دارم چون هر بار فقط
یه گربه رو می‌برم پیش دکتر
و وقتی می‌خوام یه گربه رو ببرم دکتر
باید از شب قبل خودم رو از لحاظ روانی آماده کنم
و شاید مجبور شم باکس رو یه جایی تو خونه باز بذارم
چون فقط یه بار فرصت دارم اون احمق رو بکنم توش
و اگه اون گربه رو نندازم تو جعبه
هیچ‌وقت نمی‌فهمیم چرا
داره تو کل خونه گند می‌زنه
خلاصه تو خونه بودم و خونم پر از آدرنالین بود
و می‌گن که، می‌دونی، می‌تونی یه ماشین رو از زمین بلند کنی
اگه آدرنالین داشته باشی
منم قشنگ تمرکز کرده بودم
و تو یه ثانیه چارلی رو تپوندم تو باکس
گفتم: "برو گمشو اون تو."
و در رو بستم
ولی هنوز سمی و باسترِ کودن مونده بودن
و با خودم گفتم: "با این احمق‌ها چیکار کنم؟"
بعد یادم افتاد تو ایوان
یه سبد حصیریِ رخت‌چرک دارم که
قرار بود ببرم بدم به خیریه
گفتم: "سمی می‌ره تو اون."
خلاصه آوردمش تو خونه
سمی رو تپوندم تو ساک، یه سوراخ بالای سرش درست کردم
و با سیم بستمش
حالا باستر اونجا نشسته و می‌گه: "چه خبره؟"
منم گفتم: "رفیق، نوبتِ جعبه‌ی آمازونه."
باستر رو تپوندم تو جعبه‌ی آمازون
و طوری چسب‌کاریش کردم که انگار می‌خوام پستش کنم یه جا
و فقط با یه خودکار چند تا سوراخ بالای جعبه زدم
خودم هم تعجب کرده بودم
گفتم: "ایول، تموم شد. نگاه کن."
بعد با خودم گفتم: خب، حالا چی؟
بعد یادم افتاد که آره
باید یه "ساکِ فرار" داشته باشی
همه از این ساکِ فرار حرف می‌زنن
ساکی که باید آماده دمِ دستت باشه واسه وقتی که اوضاع بی‌ریخت می‌شه
من اصلاً درست نمی‌دونستم ساکِ فرار چیه
تو گوگل سرچش کردم و اونایی که تو گوگل بود
قطعاً واسه دورانِ بعد از پایانِ دنیا بود
مثلاً رادیوی هندلی لازم داری
چراغ نفتی لازم داری. غذای خشک لازم داری
با خودم گفتم: "بابا من فقط دارم از تپه رد می‌شم برم هالیوود!"
خلاصه تو ساکِ فرارم فقط دو تا شورت گذاشتم
یه هودی و هر چی پول نقد تو خونه داشتم
نمی‌دونم چرا پول نقدها رو برداشتم
فکر کنم یه جایی تو مغزم می‌گفتم
"شاید ایست بازرسی گذاشته باشن
و مجبور شم سبیلِ یاروها رو چرب کنم."
از این فیلما زیاد دیدم
خلاصه داشتم همه این آشغال‌واشغال‌ها رو می‌چپوندم تو ماشین
گربه‌ها تو باکس‌هاشون
ساک فرار رو هم گذاشتم تو ماشین
بعد به خونه‌ام نگاه کردم
برای چیزی که فکر می‌کردم شاید آخرین بار باشه
چون قرار بود بسوزه و خاکستر بشه
یه بخشی از وجودم می‌گفت: «آخیش، بالاخره.»
چون کلی وسیله تو اون خونه هست
که ۴۰ ساله نتونستم دور بریزمشون
مثلاً، می‌تونستم همه‌چی رو از صفر شروع کنم
یعنی، هنوز کتاب‌های دوران دانشگاهم رو دارم
که فکر می‌کنم یه روزی می‌خونمشون
انگار یه بخشی از من فکر می‌کنه، مثلاً، قراره
یه زمانی بشینم و کل مجموعه آثار
الکساندر پوپ رو بخونم
اون طنزپرداز خیلی مهمی تو زمان خودش بوده
و من باید این چیزها رو بدونم
خلاصه با خونه‌ام خداحافظی کردم. نشستم تو ماشین
هیچ نقشه‌ای نداشتم
فقط می‌خواستم از دود دور بشم
و تو عرض پنج دقیقه، تمام گربه‌ها شکمشون رو خالی کردن
و مثانه‌شون رو توی باکس‌های مربوطه‌شون خالی کردن
حالا ماشینم بوی یه پناهگاهِ داغون و کثیف رو می‌داد
و تنها فکری که تو سرم بود این بود که: «لعنتی، باید
این ماشین رو بندازم دور»
چون هر کثافتی که داره از باکسِ "باستر" نشت می‌کنه
عمراً دیگه از اون صندلی پاک بشه
خلاصه واقعاً نمی‌دونستم دارم کجا می‌رم
و با خودم گفتم، خب شاید بهتر باشه بری
برای اون دو تا گربه دیگه باکس درست‌وحسابی بخری
می‌دونید، می‌خواستم برم "پت‌کو"
و، خب، این چیزها رو بخرم
فکر می‌کردم پت‌کو ساعت ۹ باز می‌کنه
ولی ساعت ۱۰ باز می‌کرد
حالا من تو پارکینگ پت‌کو بودم
توی یه تویوتا که بوی گند می‌داد
با سه تا گربه که ناله می‌کردن
لحظه عجیبی بود
چون فهمیدم این همون کسیه که هستم
در پایان دنیا
آخرش به اینجا ختم می‌شم
خلاصه رفتم تو و دو تا باکس خریدم
که باید سرهمشون می‌کردم
خاک گربه، ظرف خاک و غذای گربه هم خریدم
همه این آشغال‌هایی که ۱۵ دقیقه اون‌طرف‌تر داشتم
ولی به عقلم نرسیده بود که یه ساک فرار برای گربه‌ها جمع کنم
فکر کنم آدم خودخواهی‌ام
حالا دارم رانندگی می‌کنم و هنوز واقعاً نقشه‌ای ندارم
مردم می‌گن: «خب مگه خونه دوستی کسی نداری
که بتونی بری اونجا بمونی؟»
و من می‌گم: «آخه چرا باید همچین کاری کنم؟»
چرا باید به هر دلیلی خونه یه دوست بمونم؟
من اگه برای تعطیلات دعوتم کنن هم خونه کسی نمی‌مونم
آخه وقتی پول هتل داری
چرا باید خونه دوستت بمونی؟
چرا باید خودت رو تو اون وضعیت قرار بدی؟
که شب بیدار بمونی و با خودت فکر کنی، مثلاً
می‌تونم از این حوله استفاده کنم؟
آخه چرا باید این کار رو بکنی؟
بعد صبح بیدار می‌شی و می‌بینی همه‌شون پایینن
«ما صبحونه درست کردیم. پنکیک می‌خوری؟»
منم می‌گم: «نه، پنکیک نمی‌خوام
من هتل می‌خوام. این اطراف هتل هست؟
نمی‌خوام بی‌ادبی کنم ولی فقط به فضای شخصی احتیاج دارم
در ضمن تو اون حوله طبقه بالا جق زدم
که تو هتل انجام دادنش اوکیه.»
خلاصه یه "همپتون این" تو هالیوود پیدا کردم و زدم بغل
کلی آدم دیگه هم اونجا بودن
که داشتن تخلیه می‌کردن. جو یه جورایی متشنج بود
رفتم سمت پذیرش و گفتم
«اتاق دارید؟»
زنه گفت: «آره، اتاق داریم.»
گفتم: «حیوون خونگی هم قبول می‌کنید؟»
گفت: «یه دونه قبول می‌کنیم.»
گفتم: «اوکی، اوکی.»
چون، خب، می‌دونستم فقط یه حیوون دارم
که شبیه حیوون خونگیه. فقط یه دونه باکس داشتم، دیگه؟
پس خواستم جلوی این زنه فیلم بازی کنم، می‌دونید؟
که واقعاً مسخره بود چون اصلاً براش مهم نبود
می‌دونید، مردم همیشه می‌گن کارکنان بخش خدمات
دیگه به کارشون اهمیت نمی‌دن
و من می‌گم: «آره، ولی این یه رویِ خوب هم داره
دیگه به کارشون اهمیت نمی‌دن.»
ولی باز هم فیلم بازی کردم. باکس رو برداشتم
و گفتم: «این حیوون خونگیِ منه.»
خلاصه "چارلی" رو بردم بالا تو اتاق
بعد اون چرخ‌دستی رو آوردم و سبد رخت‌چرک رو گذاشتم روش
همون باکسی که ساک فرار رو توش گذاشته بودم
و یه جوری بودم که انگار: «این‌ها وسایل منه.»
فهمیدید؟
بعد یهو "سامی" از تو سبد زد بیرون
منم گفتم: «نمی‌دونم این چیه
خیلی عجیبه
برسم تو اتاق یه فکری براش می‌کنم
نمی‌دونم. واقعاً عجیبه.»
خلاصه همه گربه‌ها رو بردم بالا تو اتاق
حالا، دیگه باکس‌ها رو سرهم کردم
همه‌شون رو کردم تو باکس‌های واقعی
و همین‌طور رو تخت نشسته بودم. ساعت ۱۰:۳۰ صبحه
رو تخت نشستم با سه تا گربه
و باکس‌ها و پول نقد
انگار قرار بود یه معامله کثیفِ گربه انجام بشه
مثلاً، اون ارمنی‌ها با گربه‌هاشون
کجان؟
بیاید معامله رو جوش بدیم
بعد فهمیدم که باید
خب، بیارمشون بیرون
چون باید غذا بخورن و برن دستشویی
و وقتی گربه داری، خیلی عجیبه که
بخوای تو یه محیط غریبه ولشون کنی
چون یه جورایی استرس‌آوره
می‌دونستم محیط بسته‌ست
ولی نمی‌دونی چی پیش میاد
می‌ترسیدم "باستر" خودشو بچپونه زیر تخت
و دیگه نتونم بیارمش بیرون
ولی مجبور بودم انجامش بدم
خلاصه ولش کردم بیرون و سامی هم اومد بیرون
و یه جوری بود که انگار: «نمی‌دونم چه خبره.»
چارلی اومد بیرون و پنج دقیقه‌ای
بالا و پایین پرید
انگار می‌گفت: «یعنی الان اینجا زندگی می‌کنیم؟
من می‌تونم اینجا زندگی کنم.»
و باستر هم خودشو تپوند زیر تخت، پس
خلاصه حالا گربه‌ها بیرون بودن و من حس می‌کردم
انگار، می‌دونید، از پا افتادم. یه کم عصبی بودم
ترسیده بودم
می‌دونید، همه‌جا آتیش‌سوزی بود
با اینکه تو هتل بودم ولی حالم یه جوری بود
پس با خودم گفتم به دوست‌دخترم زنگ بزنم
که فکر نکنم واقعاً از من خوشش بیاد
نمی‌دونم چرا با زن‌هایی می‌گردم که واقعاً از من خوششون نمیاد
لابد فکر می‌کنم حقم همینه. ولی خب، دختر بدی نیست
تخس و کله‌خره، می‌دونید، بچه شیکاگوئه
بهش زنگ زدم و گفتم: «هی عزیزم، ببین، من اوکی‌ام
می‌دونی، یه کم ترسیدم
ولی خب، تو اتاق هتلم.»
اونم گفت: «خب، خوبه. کاری که باید می‌کردی رو کردی.»
منم گفتم: «آره، آره، فقط زنگ زدم
که بگم حالم خوبه.» اونم گفت: «اوکی، خوبه.»
منم گفتم: «آره، فکر کنم به چند نفر دیگه هم
زنگ بزنم.»
خلاصه به هر کسی که تو لس‌آنجلس می‌شناختم زنگ زدم تا ببینم حالشون چطوره
و خب، یه جورایی آروم شدم
و داشتم حس خوبی پیدا می‌کردم
و شب داشت از راه می‌رسید
و بالاخره داشتم نسبتاً احساس آرامش می‌کردم
داشتم از پنجره که طبقه چهارم بود بیرون رو نگاه می‌کردم
رو به تپه‌های هالیوود بود
و دقیقاً همون موقع که حس راحتی بهم دست داد
کل دامنه تپه یهو منفجر شد و آتیش گرفت
و من بلافاصله به خودم گرفتمش
و گفتم: «آخه چرا این کثافت‌کاری باید واسه من اتفاق بیفته؟»
و
ولی به عنوان صاحبِ گربه، لحظه سرنوشت‌سازی بود
می‌دونید، از این نظر که «حالا چیکار کنم؟»
چون واقعاً با خودم فکر کردم، نمی‌دونم
اصلاً جونش رو دارم که دوباره این گربه‌ها رو
بکنم تو این قفس‌ها یا نه
پس اگه قراره این‌طوری بمیریم
با هم می‌میریم و همه‌چی اوکیه
ولی یه سایت خبری رو تو گوشیم باز کردم
و داشتم می‌دیدم که دارن همون آتیشی رو خاموش می‌کنن که من داشتم
از فاصله یه مایلی، از لب پنجره می‌دیدم
و خیلی سریع خاموشش کردن
بالاخره اون‌قدر آروم شدم که بتونم یه کم بخوابم
و صبح بیدار شدم و گفتم
«خب، حالا چیکار کنم؟»
نمی‌دونم واضح گفتم یا نه که
این اصلاً یه تخلیه اجباری نبود
من فقط هول شده بودم. من
خونه‌ام اصلاً تو هیچ خطری نبود
فقط بلد نبودم چطوری اپلیکیشن رو بخونم، پس
همون‌جا وایساده بودم و گفتم: «فکر کنم بهتره فقط بریم
برگردیم خونه، بچه‌ها.»
خلاصه با ماشین برگشتیم خونه
و داشتم گربه‌ها رو از ماشین پیاده می‌کردم
که همسایه‌هام رو دیدم. داشتن می‌رفتن سر کار
و من گفتم: «دیشب رو چطور گذروندید؟»
اونا گفتن: «داری درباره چی حرف می‌زنی؟»
منم گفتم: «خب، من دیشب خونه رو تخلیه کردم.»
اونا گفتن: «واسه چی این کار رو کردی؟»
گفتم: «نقاش... نمی‌دونم. نمی‌دونم
نمی‌دونم چرا
فکر کنم تا چند ماه آینده
مدام این رو از خودم بپرسم.»
و بعدش واقعاً مجبور شدم از خودم بپرسم: «خب
از این قضیه چی گیرت اومد؟ چی یاد گرفتی؟»
و خب، یاد گرفتم که می‌تونم، می‌دونید
هر گربه‌ای رو خیلی سریع بکنم تو هر باکسی
و یاد گرفتم که... خب، دو تا هم
باکس جدید گیرم اومد
و اون سبد رخت‌چرکِ داغون رو تو هتل جا گذاشتم
پس این یکی کار رو هم از تو لیستِ کارهام خط زدم
خوشحال بودم که برگشتم خونه، می‌دونید، چون اصلاً
تازه خونه‌ام رو برای موش‌ها درزگیری کرده بودم
این کاریه که می‌تونید انجام بدید
آره، می‌دونم شما تو نیویورک موش دارید
اوکی، شما هیچ‌وقت... عجیبه
موش‌های لس‌آنجلس رو هیچ‌وقت نمی‌فهمی اونجان
و وقتی یکی‌شون رو می‌بینی، می‌گی: «یا خدا.»
می‌دونید، یه هیجانی داره ولی با ترس، اما
من تو یه خونه قدیمی زندگی می‌کنم و یه فضای تنگِ زیرشیروانی زیرشه
در واقع یه جور زیرزمینه. چیز زیادی اونجا نیست
یه مبل، کارتن‌های کتاب، چندتا ابزار
ولی قبلاً چند باری اونجا موش دیده بودم
و معمولاً با تله‌های کشنده می‌گیرمشون
و می‌دونم احتمالاً چند نفری اینجا هستن
که دارن فکر می‌کنن، خب
می‌دونی، تله‌های انسانی هم وجود داره
و من قرار نیست یه موش رو با ماشین به جایی ببرم
قرار نیست با یه موش تو یه ماشین باشم
و با خودم فکر کنم چقدر باید برم
تا دیگه راه خونه‌ام رو بلد نباشه
و این احتمال ضعیف هم وجود داره
که وسطای راه بهش وابسته بشم
و باهاش مذاکره کنم که مثلاً می‌تونی تو خونه بمونی
به شرطی که رفیق‌وفیقات رو نیاری
اون‌طوری با هم کنار می‌آیم
اما دلیلی که دارم درباره این موش‌ها حرف می‌زنم
اینه که من تو ونکوور بودم
واسه چند ماه، و می‌دونید، برگشتم
و سه ماه بود که نرفته بودم تو اون زیرزمین
رفتم اونجا و دیدم اونجا بیشتر از کل عمرم
فضله موش ریخته
حالا، کلی فضله موش رو تصور کنید
حالا بیشترین مقداری که تو عمرتون دیدید رو تصور کنید
وحشتناک بود
و من با خودم گفتم: «چه خبره اینجا؟»
خلاصه رفتم بالا و گوگل کردم: «یه موش چقدر می‌تونه برینه؟»
خیلیه. خیلی بیشتر از چیزیه که فکر می‌کنید
ولی حتی برای موشی که مشکل گوارشی هم داشته باشه
این مقدار خیلی زیاد به نظر می‌رسید
پس فرض کردم ۱۰۰ تا موش اون پایین هستن
خلاصه همه اون ریدمانِ موش‌ها رو با جارو صنعتیم جمع کردم
و البته، روز بعدش یه ایمیل گرفتم
از یکی از شنونده‌ها که گفته بود
«امیدوارم واسه اون کار ماسک زده باشی
کلی هانتاویروس اون بیرون هست.»
حالا من باید بگم: «ای لعنت بهت.»
حالا باید هفته‌ها راه برم و هی سرفه کنم و بگم
«ای تف به این زندگی.»
هانتاویروس نگرفتم ولی حدود ده تا تله گذاشتم
تو زیرزمین، همه جای اون پایین
و یه هفته بعد رفتم پایین. هیچ موشی تو تله نیفتاده بود
کثافت‌کاری بیشتر شده بود، ولی هیچ موشی تو تله نبود
منم گفتم: «آخه چه اتفاقی داره می‌افته؟»
بعد یه هفته دیگه صبر کردم. باز هم کثافت‌کاری بیشتر
ولی خبری از موش تو تله نبود
حالا دیگه داشتم یه کم دیوونه می‌شدم
خلاصه فکر کردم باید به یه نفر که کارش موش‌گیریه زنگ بزنم
واسه همین تو گوگل زدم "یارو موشیه"
یه یارویی تو محله‌مون هست که کارش موشه
از این شرکت‌مرکتی‌ها نیست. واسه خودش مغازه دفعِ موش داره
و وقتی بهش زنگ می‌زنی
خودِ اون یارو موشیه گوشی رو برمی‌داره
بهش گفتم قضیه چیه
اونم گفت: "می‌تونیم یه تیم بفرستیم اونجا."
"خودم یه تیم برمی‌دارم می‌آرم."
"تمام سوراخ‌سمبه‌های خونه رو واسه موش‌ها پلمب می‌کنیم."
"یه سال هم گارانتیش می‌کنیم."
منم گفتم: "ایول، عالیه."
خلاصه می‌آد و می‌ره زیرِ خونه تو فضایِ تاسیسات رو نگاه می‌کنه
چند تا سوراخ پیدا می‌کنه
و می‌گه: "آره، باید این سوراخ‌ها رو بپوشونیم."
بعد بهم می‌گه: "می‌دونی..."
"موش می‌تونه از یه سوراخ به اندازه قطرِ مداد رد بشه."
منم گفتم: "نه بابا، عمراً."
گفتم: "بگو به اندازه یه سکه..."
"تا باورم بشه."
خلاصه چهار ساعت با یه تیم آدم وقت می‌ذاره
تا خونه رو درزگیری کنه
کارشون که تموم شد، باهاش رفتم تو زیرزمین
و بهش گفتم، یعنی پرسیدم
"ببین، یه سوال ازت دارم..."
"اینا لای دیوارها هم زندگی می‌تونن بکنن؟"
"چون فکر کنم صداشونو از تو دیوارها می‌شنوم."
اونم گفت: "اونجا زندگی نمی‌کنن..."
"ولی اون تو پلاس‌ان."
گفتم: "منظورت چیه؟"
گفت: "خب، از لای دیوارها رفت و آمد می‌کنن."
"یه مدتی رو تو دیوارها می‌گذرونن..."
"ولی اونجا زندگی نمی‌کنن."
"فقط دارن از یه جا می‌رن یه جای دیگه."
منم گفتم: "خب، من که همه جا تله گذاشته بودم..."
"و اینا هنوزم..."
و یهو یه حقیقت وحشتناکی رو فهمیدم
یه لحظه‌ای بود که... فکر کنم از خجالت بود
گفتم: "صبر کن ببینم، اینا فقط می‌آن اینجا که برینن؟"
یارو گفت: "آره، فکر کنم همین‌طوره."
بعد من گفتم: "آخه چرا خونه من؟"
"چرا خونه من شده استراحتگاهِ بینِ‌راهیِ موش‌هایِ..."
"کلِ این محله؟"
گفت: "نمی‌دونم..."
"ولی اینجا فضله‌های خیلی قدیمیِ موش پیدا کردم."
خونه من ساختِ سال ۱۹۰۷ـه
واسه همین پرسیدم: "چقدر قدیمی؟"
گفت: "خب، دستگاهِ کربن‌سنج نداریم ولی خیلی قدیمیه."
بعد با خودم فکر کردم، پسر
حتماً تو دنیایِ موش‌ها چو افتاده
مثلاً اگه یه موشی تا شعاعِ دو سه مایلیِ
خونه من باشه و با بقیه موش‌ها بپلکه
و یکی‌شون دستشوییش بگیره، اون یکی بهش می‌گه:
"تا حالا خونه مارون رفتی؟ حتماً باید یه سر بری اونجا."
"اون پایین یه کاناپه داره."
"من نصفِ مجموعه آثارِ..."
"الکساندر پوپ رو اونجا خوندم."
"خونواده‌ام نسل‌اندرنسل می‌رن اونجا."
من خوشحال نیستم
شما هستید؟ یعنی
اصلاً نمی‌دونم می‌تونم خوشحالی رو تشخیص بدم یا نه
اصلاً نمی‌دونم اون حس چطوریه
نمی‌دونم تفاوتِ بینِ
"خوشحالم" و "اوه، عجب قهوه خوبیه" رو می‌فهمم یا نه
نمی‌دونم
نمی‌دونم می‌تونم خوشحالی رو تشخیص بدم یا نه
و چند وقت پیش یه اتفاقی افتاد که قشنگ اینو نشون داد
همین چند وقت پیش داشتم آبِ ظرفِ گربه‌هامو عوض می‌کردم
نمی‌خوام پز بدم‌ها
ولی داشتم آبِ گربه‌هامو عوض می‌کردم
که یکی از ایرپادهام
از گوشم افتاد صاف تو آب
منم همون واکنشی رو نشون دادم که هر کسی نشون می‌داد
که این بود: "اوه، لعنتی، گندش بزنن..."
"امروز نه."
هر روزی، ولی امروز نه
ولی از تو آب درش آوردم
با خودم گفتم
"لعنت بهش، ریدم توش."
گذاشتمش تو گوشم و دیدم کار می‌کنه
و فکر نکنم تا حالا
همچین خوشحالی‌ای رو تجربه کرده باشم
با خودم گفتم: "وای خدای من، همه چی داره درست می‌شه."
"شاید فاشیسم پیروز نشه."
"شاید زمین خنک بشه."
"امروز روزِ بزرگیه."
"می‌تونم صدایِ پینک فلوید رو تو هر دو تا گوشِ پیرم بشنوم."
گوش‌هام پیر شدن
کلِ این بدنه داره پیر می‌شه
سالگی. خیلی عجیبه ۶۱
می‌دونم
فکر نمی‌کردم به ۶۱ سالگی برسم
و از اینکه رسیدم هم چندان ذوق‌زده نیستم
کلی فرصت داشتم که غزلِ خداحافظی رو بخونم
هیچ‌کدومشون عمدی نبودن ولی خب جور نشدن
خلاصه حالا اینجا روبرویِ شما ایستادم
و هرچی پیرتر می‌شم
وسواسِ عجیبی رو طرزِ ایستادنم پیدا کردم
مثلاً حس می‌کنم که باید صاف بایستم
یه چیزی حدودِ اینجا، درسته؟
چون آدم‌هایی رو می‌بینم که فقط چند سال از من
بزرگترن، و فقط یه تغییرِ زاویه کوچیک پیدا کردن
می‌دونی، از این حالت تبدیل شدن به "دیگه تمومه"
و اون تازه شروعِ
سقوطِ تدریجی به همون گودالیه که از قبل پولشو دادی
بابام الان تو همین مایه‌هاست
و من انگار دارم بهش می‌گم: "دیگه برو تو گودال دیگه، مرد."
"دیگه برو تو."
"بیا دیگه، بسه دیگه."
"دیگه حرف‌هاتم حتی معنی نمی‌ده."
"بیا تمومش کنیم."
اصلاً نمی‌دونم دلم می‌خواد دفن بشم یا نه
به نظرم یه جورایی چندش‌آوره و نمی‌دونم اصلاً به دردِ کی می‌خوره
قطعاً به دردِ اون کسی که دفنش می‌کنی نمی‌خوره
فکر کنم دفن کردن عمدتاً واسه اینه که نسل‌های بعدی
بتونن از دور از کنار یه قبرستون رد بشن و یه بزرگتر بگه:
"پدربزرگت اون بالا دفن شده."
و یه بچه بگه: "می‌تونیم بریم اونجا؟"
و اون بزرگتر بگه: "نه، امروز نه."
سوزوندن هم یه گزینه‌ست چون اون‌وقت مردم می‌تونن بپرسن:
"خب، با خاکسترهایِ مارون چیکار کردن؟"
و تصور می‌کنم جوابش این باشه:
"فکر کنم کم‌کم با غذایِ خیسِ گربه قاطیش کردن..."
"تو یه بازه چند ماهه."
"طیِ چند ماه."
و بعد یکی می‌گه:
"آره، این قشنگ به مارون می‌خوره."
بعد در موردِ "تدفین سبز" خوندم. این جالبه
یه جورایی سازگار با محیط زیسته و روشنفکرانه است
این‌جوریه که یه بخشِ مشخصی
از جنگل رو در نظر می‌گیرن که سنگ قبر نداره
و فکر کنم فقط می‌ذارنت تو یه کیسه تجزیه‌پذیر
و همون‌جا زیرِ یه درخت چالت می‌کنن
ولی مغزِ من می‌گه، خب اون زمین که قرار نیست
تا ابد واسه این کار بمونه
بالاخره یه زمانی توش ساخت‌وساز می‌کنن
که یعنی یه زمانی در آینده
یه بچه‌ای ممکنه داشته باشه پشتِ خونه‌شون زمین رو می‌کنه
و یهو بگه: "یه کله پیدا کردم!"
یه بچه دیگه هم پایِ یه درختِ دیگه بگه:
"اینجا هم یکی هست!"
ولی فکر کنم همینو انتخاب کنم
آخه مگه آدم چند بار فرصت پیدا می‌کنه
که واقعاً زندگیِ یه بچه رو تغییر بده؟
روزی که یه کله پیدا کنی، روزِ بزرگیه
احتمالاً بزرگترین روزِ زندگیته
این داغون‌ترین اتفاقیه
که تو کلِ زندگیت ممکنه برات بیفته
مهم نیست چقدر پیر بشی
اگه یکی بپرسه "داغون‌ترین چیزی که..."
"تا حالا برات اتفاق افتاده چیه؟"
"داداش، هشت سالم بود که چند تا کله پیدا کردیم."
"واو! باهاشون چیکار کردین؟"
"گذاشتیم‌شون تو کیسه بردیم‌شون مدرسه."
"مگه با کله کارِ دیگه‌ای هم می‌شه کرد؟"
گفتم که بابام هنوز زنده‌ست
سالشه و تازه مشاعرشو از دست داده ۸۶
اوم، من دوست دارم این‌طوری بگم
تا اینکه بگم زوال عقل داره، چون اون غم‌انگیزه
می‌دونی، "تازه مشاعرشو از دست داده"
مثلِ اینکه بگی "قراره چی بشه؟"
می‌دونی؟
چون قضیه قبل از اینکه غم‌انگیز بشه، عجیب می‌شه
و واقعاً هم همین‌طوره. عجیب می‌شه
ولی درگیرکننده‌ست. جالبه
اگه بتونی اون آدمی که قبلاً بودن رو رها کنی
و فقط با چیزی که الان هستن کنار بیای
خیلی چیزها می‌شه ازش یاد گرفت
چون بالاخره اون فیلتر از بین می‌ره
محدودیتِ زمانی واسه چیزهایی که باید
یا نباید به بچه‌شون بگن، دیگه تموم شده
پس اگه مسائلِ حل‌نشده یا سوالی داری
فقط کافیه دست کنی تو اون گردونه‌یِ شانسِ خاطرات
و ببینی می‌تونی اون تیکه گمشده رو
که تو رو به یه آدمِ کامل تبدیل می‌کنه، پیدا کنی یا نه
چون ما پدر و مادرهامون رو نمی‌شناسیم
واقعاً نمی‌شناسیم‌شون
و گاهی اوقات خودمون رو هم نمی‌شناسیم
منظورم اینه که همه ما مشکلاتی داریم که واقعاً نمی‌دونیم
لزوماً از کجا می‌آن
مثلاً من تو روابطم اصلاً خوب نیستم
و طیِ این سال‌ها فهمیدم
که دلیلِ خیلی خاصی داره
من معمولاً خیلی به رابطه جنسی اهمیت می‌دم یا
اونو تو اولویت می‌ذارم
تو مغزِ من هیچ‌چیزی بهتر
یا مهم‌تر از سکس کردن نیست
حالا، آره، خب، نمی‌گم که مهم نیست
ولی هرچی پیرتر می‌شی مردم می‌گن:
"خب پس تکلیفِ مصاحبت و..."
"اعتماد و صمیمیت چی می‌شه؟"
منم می‌گم: "اِ، نمی‌دونم."
به نظرم اگه تمرکز داشته باشی
می‌تونی از لابلایِ صمیمیت هم سکس کنی
ولی هرچی پیرتر می‌شم، می‌فهمم این راهِ خوبی واسه زندگی نیست
بگذریم، داشتم با بابام ناهار می‌خوردم
رفته بودم آلبوکرکی دیدنش
و رفتیم به این رستورانِ چینی
نشسته بودیم اونجا
و پیش‌خدمت سوپ رو گذاشت رو میز
و داشت می‌رفت
که بابام گفت: "تو هیچ‌وقت از این چشم‌بادومی‌ها خوشت می‌اومد؟"
آره، قرار نیست اون حرف رو اصلاحش کنیم، باشه؟
حتی ارزش نداره در موردش بحث کنیم
دیگه از اون زمان گذشته. بحث اصلاً این نیست
ولی به یه دلیلی یه فرصتی اینجا دیدم
و گفتم: "آره، قبلاً با زن‌هایِ آسیایی رابطه داشتم."
و بعد به یه دلیلی به بابام نگاه کردم و گفتم:
"چیزی بهتر یا مهم‌تر از سکس کردن هم وجود داره؟"
و بابام، همون‌طور که داشت سوپ می‌خورد، گفت: "نوچ."
و اونجاست که اون لحظه برات پیش می‌آد
که با خودت می‌گی "آها، پس از اینجا به ارث بردم."
"فهمیدم، اینو از بابام به ارث بردم."
ولی فکر کنم تبعاتِ این موضوع
یعنی ادامه دادن به این مدلی که هستم
و ناتوانی در ایجادِ یه رابطه واقعی
تبعاتِ این طرزِ فکر اینه که آخرش
تنها می‌مونی. می‌دونی؟
آخرش من می‌مونم و دودولم
تو خونه می‌شینیم و می‌گیم: "نه، دمت گرم، از پسش براومدیم."
"ایول. کلی چیزها رو با هم پشتِ سر گذاشتیم."
"دمت گرم."
ولی فکر کنم اگه به وضعیتِ بابام دچار بشم
بیشتر این‌جوری می‌شه که: "تو دودولِ من نیستی."
"دودولِ من کجاست؟ این دودولِ کیه؟"
"کی دودولِ منو برداشته؟"
ولی اون در واقع تو اون وضعیت نیست
یه زنی داره که سال‌ها پیش اونو گروگان گرفته
و اون زن داره ازش مراقبت می‌کنه
این زن رو داره که حدوداً
سال از خودش کوچیکتره ۱۵
و یه زنِ لاتین‌تبارِ مسیحیه که دوباره غسلِ تعمید داده شده
و یه جورایی طرفدارِ ترامپه. آره، ولی خب کی اهمیت می‌ده؟
اون داره ازش مراقبت می‌کنه
من که نمی‌خوام این کارو بکنم
من به عیسی اعتقاد ندارم ولی هر روز
واسه وجودِ رُزی از عیسی تشکر می‌کنم
من و برادرم واقعاً هیچ
نقشه خاصی واسه مراقبت‌هایِ بعدی نداریم و شاید اصلاً لازم‌مون نشه
چون مکزیکی‌ها معمولاً تختِ بیمارستان رو
صاف می‌آرن تو پذیرایی و بعد می‌تونن
مراسمِ کریسمس رو دورِ یه یهودیِ در حالِ مرگ بگیرن
فکر کنم یه جور تقارنِ شاعرانه تو این کار هست، ولی
ولی ما واقعاً هیچ نقشه‌ای واسه مراقبت‌هایِ بعدی نداریم
می‌دونم که من و برادرم باید یه فکری بکنیم
چون بالاخره باید این آدم‌ها رو
یه جایی بذاریم، مگه نه؟
یه جور آسایشگاهی واسه آدم‌هایِ هم‌فکر
جایی که بتونن کلِ روز رو با هم بپلکن و هی خودشونو
به همدیگه معرفی کنن و هر بار که
دوباره تو اون روز با همون آدم روبرو می‌شن، کلی ذوق کنن
اینم خودش یه چیزیه
منظورم اینه که، مگه زندگیت چقدر قراره حال بده؟
یه کم از سابقه بابام براتون بگم
حدود ۲۰ سال پیش یه شریک کاری داشت
که ۲۰۰ هزار دلار کلاهشو برداشت
خیلی وقت پیش بود
ولی الان، بابام تنها کاری که می‌کنه اینه که درباره کشتن اون یارو حرف می‌زنه
ما هم کلی خوشحالیم که بالاخره یه چیزی یادش مونده
و یه ثباتی تو حافظه‌ش هست، حتی اگه فانتزیِ یه قتلِ انتقام‌جویانه باشه
اگه این همون چیزیه که به واقعیت وصل نگهش داشته
ما قبولش می‌کنیم. باشه؟
این یه نعمته. واقعاً نعمته
داستان یه کم پیچیده‌تر می‌شه
همین چند وقت پیش برادرم بهم زنگ زد
اون فلوریداست، من لوس‌آنجلسم
بابام هم آلبوکرکیه. برادرم زنگ زد
حسابی قاطی بود. گفت
من گفتم: «چی شده؟»
گفت: «والا رُزی همین الان زنگ زد
بابا داره سرش داد و بیداد می‌کنه.»
منم گفتم: «خب، آروم باش
واسه چی داره سرش داد می‌زنه؟»
برادرم گفت: «آخه واسه تفنگش فشنگ می‌خواد.»
گفتم: «خب اون که فشنگ‌ها رو برداشته
پس قاعدتاً مشکلی نیست.» گفت: «نه، اصلاً هم اوکی نیست
اصلاً امن نیست
وقتی رفتی اونجا باید سعی کنی
اون تفنگ رو از خونه بندازی بیرون.»
منم گفتم: «خب یه لحظه صبر کن. بیا منطقی حرف بزنیم
احتمالاً فشنگ‌ها رو واسه کشتن اون یارو می‌خواد، درسته؟»
برادرم گفت: «چه فرقی می‌کنه؟»
گفتم: «اون یارو آدمِ جالبی نیست.»
فقط گوش کن چی می‌گم
فرض کن واسه بابا فشنگ بگیریم
اونم بره یارو رو بکشه
بندازنش زندان. این‌طوری کلی از بارِ مسئولیت ما کم می‌شه
می‌گم بیا دندون اسب پیش‌کشی رو نشماریم
می‌تونیم هزینه‌های نگهداری‌ش رو بندازیم گردن دولت
و اگه زمان‌بندی‌مون درست باشه
خودش هم اصلاً متوجه تفاوتش نمی‌شه
داداش، این یه بازیِ دوسر برده
اگه یکم متفاوت به قضیه نگاه کنی
حالا، هر چقدر هم که این حرف خنده‌دار باشه
که به نظر من واقعاً هست
بابام واقعاً می‌خواد اون یارو رو بکشه
پس این یعنی من مجبور بودم
با پدرم در این مورد گپ بزنم
این‌ها همون چیزهایی هستن که آدم مجبوره
با والدینی که زوال عقل دارن درباره‌شون حرف بزنه
حرف‌هایی که هیچ‌وقت فکرش رو نمی‌کردی بزنی
مجبور شدم با بابام بشینم. بابام به زور راه می‌ره
مجبور شدم بشینم و مرد و مردونه باهاش حرف بزنم
درباره این وضعیت
بهش گفتم: «خب بابا، چه خبر؟
می‌خوای اون یارو رو بکشی؟»
بابام گفت: «آره، می‌خوام اون کثافت رو بکشم.»
گفتم: «نه با اون تفنگ.»
گفتم: «خب، همین‌طوری می‌خوای پاشی رانندگی کنی
بری اونجا و بکشیش؟»
گفت: «آره، می‌خوام تا اونجا رانندگی کنم
و اون عوضی رو بکشم.»
گفتم: «بابا اصلاً دیگه می‌تونی رانندگی کنی؟»
بابام شاکی شد و گفت: «معلومه که می‌تونم.»
و بعدش گفت: «نه، نمی‌دونم اصلاً کجا دارم می‌رم.»
پس فکر کنم اون یارو فعلاً جاش امنه
خب، حالا می‌خواید درباره چی حرف بزنیم؟
هیتلر
هیتلر یه پفیوزِ تمام‌عیار بود
و من بی‌دلیل این‌طوری نمی‌گم
منظورم اینه که، قدیما همه با این حرف موافق بودیم
ولی الان انگار قضیه اون‌قدرها روشن نیست، ولی هیتلر یه پفیوزِ تمام‌عیار بود
و ببینید، خب من یه یهودیم
تمام عمر به ما یاد دادن
که از هیتلر دوری کنیم، می‌دونید؟
اگه داشتید تو خیابون راه می‌رفتید
و دیدید هیتلر اونجاست، سعی کنید مسیرتون رو کج کنید
اگه راه فراری نداشتید
باهاش چشم تو چشم نشید و سریع از بغلش رد شید
اما دلیل اینکه اسم هیتلر رو آوردم
اینه که همه‌مون می‌دونیم هیتلر و نازی‌ها
تجسمِ شرِ مطلق روی زمین بودن
منظورم اینه که الانم نازی داریم
ولی دیگه اون‌قدر خوش‌تیپ نیستن
یه مشت آدمِ درب و داغونن تو گروه‌های شبه‌نظامی
که لباس‌های ورزشی و پلنگی می‌پوشن و دوربین دید در شب می‌زنن
و خودشون انتخاب می‌کنن چه کلاهی سرشون بذارن
که تو دهه ۳۰ میلادی اصلاً سابقه نداشت
نازی‌های اصلی خیلی شیک بودن
می‌دونید، هوگو باس
اون هوگو باس کلی از یونیفرم‌ها رو طراحی کرده بود
واسه نازی‌های رده‌بالا
خیلی عجیبه، چون هنوزم یه برند معروفه
هیچ‌کس هم درباره‌ش حرف نمی‌زنه. ملت فقط هوگو باس می‌خرن
اصلاً هم براشون مهم نیست
حتی نمی‌دونن که اون واسه نازی‌ها
یونیفرم طراحی می‌کرده
فقط می‌گن: «کت‌وشلوارِ هوگو باسِ منو ببین.»
اون‌وقت من اینجا نشستم دارم سرِ شیرِ سویا حرص می‌خورم
خب
ولی نکته‌ درباره نازی‌ها و دلیلی که
اسمشون رو آوردم اینه که، ببینید، می‌دونیم اونا بدذاتن
ولی انگار یه چیزی شبیه اسطوره‌ست و، می‌دونید
یه چیز تاریخیه و خیلی از ماها
ارتباط شخصی‌ای نداریم
با اینکه نازی‌ها واقعاً چه شکلی بودن
یه جور فاصله وجود داره
یه جور بی‌حسی نسبت بهش هست
و من فقط می‌خوام اینو بررسی کنم
چون اخیراً با خودم فکر کردم که
خب، بذار یه سری به هیتلر بزنم
نشستم یه مینی‌سریال شش ساعته دیدم
شش ساعتِ مجزا
درباره دادگاه‌های نورنبرگ و هیتلر
فکر می‌کنی اکثرِ اون چیزها رو می‌دونی
و شاید هم بدونی، ولی چیزی که منو شوکه کرد
این بود که یه جور بی‌حسی توش هست
داشتم هر قسمت رو می‌دیدم و با خودم می‌گفتم
«آره، خب، حتماً
حمله به اروپا. آره، هولوکاست
آره، اینو می‌دونستم.»
ولی یه جورایی نسبت بهش منفعلم
انگار زیاد روم تأثیر نمی‌ذاره
و بعد، بعد از پنج ساعت و نیم یه اتفاقی می‌افته
نمی‌خوام داستان رو واسه کسی لو بدم
ولی آخرش می‌میره
اما بعد از پنج ساعت و نیم، یه چیزی معلوم می‌شه
حالا نمی‌دونم اینو می‌دونستید یا نه
ولی هیتلر قبل از اینکه خودشو بکشه
سگش رو کشت
و بعد از پنج ساعت و نیم تماشای اون برنامه
این همون لحظه‌ای بود که بلند گفتم
«عجب آدمِ کثافتی.»
کدوم هیولایی سگش رو می‌کشه؟
منظورم اینه که اون بقیه چیزها رو می‌دونستم
ولی لعنتی... هیتلر واقعاً یه پفیوزه
پرونده هیتلر دیگه بسته شد
فکر کنم اگه هیتلر امروز زنده بود
احتمالاً تو پادکستِ تئو وان ظاهر می‌شد
تئو هم این‌طوری می‌گفت که:
«خب، پس شماها کلی "شیشه" می‌زدید، نه؟
منظورم اینه که همه نازی‌ها پاتیلِ
شیشه بودن، مگه نه هیتلر؟
اون کوفتی آدمو دیوونه می‌کنه رفیق
منم یه بار شیشه زدم
سه روز بیدار بودم و بعدش یه پرنده زنده رو خوردم
جدی می‌گم هیتلر. یه پرنده زنده، داداش
هی هیتلر، تو اصلاً از یهودی‌ها هم متنفر نبودی
فقط اثرات شیشه بود که تو رو دیوونه کرد، رفیق
هی هیتلر...»
«نمی‌خوای همین الان تو برنامه من
از همه یهودی‌ها معذرت‌خواهی کنی؟
نه؟ درکت می‌کنم.»
دوست دارم فکر کنم این جوک‌ها به درد بخورن
واقعاً نمی‌دونم
دوست دارم فکر کنم جوک‌هام تأثیرگذارن
ولی نمی‌دونم اصلاً چقدر خریدار دارن
فکر کنم در بهترین حالت، بذار ببینیم
این کلِ مسیرِ اثرگذاری منه:
شاید، مثلاً یک یا دو هفته دیگه
ممکنه چند نفرتون داشته باشید قهوه درست می‌کنید یا یه چیزی
و زیر لب با خودتون بگید:
«اون حرفی که اون یارو زد باحال بود.»
فکر کنم تهِ تهش همین باشه
شاید اگه بخوایم یه کم فراتر بریم
چند ماه دیگه دارید با چند نفر حرف می‌زنید
و اونا یه موضوعی رو وسط می‌کشن
که من درباره‌ش حرف زدم، و بعد شما می‌گید: «وای خدای من
من همین... دیدم یه کمدین داشت درباره همین حرف می‌زد
اون کمدینه، مارک مارون رو می‌شناسی؟»
و شاید دو نفر از اون چهار نفر بگن: «آره
فکر کنم بشناسمش.»
و بعد شما جوکِ منو خیلی بد تعریف می‌کنید
و هیچ‌کس هم نمی‌خنده
و اون موقع یه لحظه معذب‌کننده پیش می‌آد
و با خودتون می‌گید: «اصلاً خنده‌دار بود؟»
خلاصه که این‌طوریه
ولی دوست دارم فکر کنم آدمِ مهمی‌ام، اما خب
می‌دونید، من کاملاً هم متوهم نیستم
می‌دونم هیچ جوکی قرار نیست بگم
که بترکونه و ویروسی بشه و باعث بشه
همه این نازی‌های جوون و جدید با خودشون بگن:
«اوه پسر، فکر کنم من فقط از بابام شاکی‌ام.»
«شایدم همجنس‌گرا باشم. خیلی عجیبه
جوکِ اون یهودیه واقعاً مغزمو تکون داد
ولی خب کار یهودی‌ها همینه دیگه.»
از تعریف کردنِ این جوک یاد گرفتم که مردهای همجنس‌گرا
به یه دلیل خیلی خاص ازش خوششون نمی‌آد
دوست ندارن با این موضوع ربط داده بشن
خوششون نمی‌آد از این ایده که این "اینسل‌ها"
و این نازی‌های جوون به خاطر این، این‌طوری هستن
چون همجنس‌گرای نهفته یا سرکوب‌شده‌ان
از این ربط دادن خوششون نمی‌آد
منم حرفشون رو می‌شنوم و درک می‌کنم، ولی ۱۰۰ درصد پای حرفم می‌ایستم
چون اونا خیلی همجنس‌گرا می‌زنن
تا حالا فیلم‌های یه مشت نازیِ جوون رو دیدید؟
انگار تنها چیزی که کم دارن، مثلاً آهنگ رقص
و یه جور تمِ خاصه، که حدس می‌زنم تمش همون
نازی‌ها باشه، می‌دونید دیگه
یه پیرمرد همجنس‌گرا بعد از اجرا اومد پیشم
و این‌طوری گفت، گفت: «ما اینا رو نمی‌خوایم.»
منم با خودم گفتم، اِ... ولی یه جورایی می‌خوایدشون
منظورم اینه که خیلی جذابن
تا حالا بعضی از اون نازی‌های جوون و جذاب رو دیدید؟
بی‌خیال، کیه که نخواد یه نازی رو سرِ راه بیاره؟
بی‌خیال عجوزه، تو هنوزم بلدی دل ببری
به خاطر آمریکا این کارو بکن
با آلتت اونا رو آزاد کن
خب، قسمت بعدیِ حرف‌هام
واسه شما سخت خواهد بود
به عنوان تماشاچی
ولی فقط می‌خوام بدونید که من اوکیم
از پسش برمی‌آم
معتقدم می‌تونم چیزی رو که می‌خوام درباره‌ش حرف بزنم
به اون سطحی که لازمه برسونم
باهاش کنار اومدم. حالم خوبه
پس نگران من نباشید
هر برداشتی که ازش دارید پای خودتونه
ولی قبل از شروع فقط بدونید که من حالم خوبه
خب، تروما (آسیب روانی)
ببینید، من معتقدم همه تروما دارن
همه یه جورایی تو طیفِ اختلال استرسِ پس از سانحه هستن
و من طرفدار پر و پا قرصِ تروما-درمانی‌ام
که چیز نسبتاً جدیدیه. این‌طوریه که
ایده‌ش اینه که تروماهات رو میاری
به زمان حال و باهاشون مواجه می‌شی
یا از طریق "ای‌ام‌دی‌آر" یا حرف زدن
و هدف اینه که یه جورایی خنثی‌ش کنی
و با همون کسی که الان هستی یکی‌ش کنی
تا دیگه سرکوب نشه و مدام حالت رو بد نکنه
به نظرم فوق‌العاده‌ست
و فکر کنم یکی از مزیت‌هاش اینه
که بعد از اینکه تروماهات رو پردازش کردی
می‌تونی تصمیم بگیری کدوم یکی‌شون
بیشترین تأثیر رو روی زندگیت داشته
خب، این مقدمه‌چینی بود
خیلی خب، وقتی بچه بودم بابام تو نیروی هوایی بود
دو سال تو انکوریجِ آلاسکا مستقر بود
فکر کنم شش یا هفت سالم بود
برادرم هم شاید چهار یا پنج سالش بود
و تو اون مدت ما یه پرستار داشتیم
که پرستارِ مرد بود، یه آقا
و اون از من و برادرم می‌خواست که براش ساک بزنیم
مطمئنم که این کارو نکردم، باشه؟
ولی هرچی سنم بالاتر می‌ره می‌گم:
«مگه می‌شه نکرده باشم؟» خب
ما اینو به بابام گفتیم
و تنها چیزی که یادمه بابام گفت
حتماً بحثِ بزرگ‌تری بوده
ولی تنها چیزی که یادمه گفت این بود:
«آره، باباش گروهبانه.»
حالا نمی‌دونم این کجاش به درد بخوره
و نمی‌دونم واقعاً معنیش چی بود
می‌دونم هضمش سنگینه
یکی دو سال بعد، اسباب‌کشی کرده بودیم
و اون موقع من دیگه دبستان می‌رفتم
و حدس می‌زنم مامان‌های اکثرتون بلد باشن چطوری
پاکت ناهار رو تا کنن. کار سختی نیست
خط می‌ندازی، تاش می‌کنی، خط می‌ندازی، تاش می‌کنی
یه بار دیگه هم خط می‌ندازی
یه دستگیره کوچیک براش درست می‌کنی که بچه‌ت بگیره دستش
و پاکت ناهارش رو ببره مدرسه
ولی مامان من اصلاً از پس این کار برنمی‌اومد
همین‌طوری مچاله‌ش می‌کرد تبدیل می‌شد به یه ستون آشغال
و ساندویچ‌های کره بادوم‌زمینی و مربای من رو
می‌پیچید لای فویل آلومینیومی که باعث می‌شد
به یه گندِ چسبناک و داغون تبدیل بشن
بقیه بچه‌ها با اون کیسه‌ساندویچ‌های مارک‌دارشون
و پاکت‌های ناهارِ تمیز و تاشده‌شون بودن
منم با کیسه زباله‌م بودم
تازه مامانم فکر می‌کرد من بچه‌ی چاقی‌ام
واسه همین نصفِ قرص لاغری می‌ذاشت توی پاکت ناهارم
آره، این داستان سال‌ها ادامه داشت
و بذارید باهاتون صادق باشم
خیلی بدتر از ساک زدن واسه پرستار بچه‌ست
مامانم من رو فرستاد پیش‌آهنگی
به نظرتون من شبیه اون مردِ بالغی هستم که
گزینه مناسبی برای پیش‌آهنگی بوده باشه؟
اون بچه‌ای که تو ذهنتون تصور می‌کنید؟
اصلاً نمی‌دونم چرا این کار رو کرد
فکر نکنم براش مهم بود
فکر کنم فقط وقتِ بیشتری می‌خواست که قلاب‌بافی کنه
و سیگار بکشه و شراب بنوشه
خب، توی پیش‌آهنگی یه سری مسئولیت‌های والدینی هم هست
که باید انجام بشه
مامانت باید اون آرم‌ها رو بدوزه
روی لباس فرم کوچیکت و برات یه کلاه بگیره
یه راه و روشی هم داره، توی دفترچه راهنماش نوشته
مامان من که دفترچه رو نخوند
هر جا که به نظرش
باحال می‌اومد می‌دوختشون
فکر کنم یکیش روی شلوارم بود
مثلاً یه آرم پشت شونه‌م بود
یه کلاهِ کوفتی هم برام نگرفت
گروه ما به خاطر من توی بازرسی رد شد
خیلی بدتر از ساک زدن واسه پرستار بچه
ببینید، نمی‌خوام موضوع رو بی‌اهمیت جلوه بدم
یا ترما و سوءاستفاده‌ی کسی رو کوچیک بشمرم
و می‌دونید، مشخصاً اتفاق وحشتناکیه
و کی می‌دونه؟ شاید تا یکی دو سال دیگه
بفهمم که همون ساک زدن واسه پرستار بچه
دقیقاً همون دلیلیه که من الان این شکلی‌ام
و اون موقع، لابد بیخیال استندآپ میشم
و احتمالاً میرم توی "تِد" سخنرانی می‌کنم
آره، درباره ساک زدن واسه پرستارها و موضوعات مشابه، می‌دونید دیگه
ولی الان قضیه این نیست
و گاهی از خودم می‌پرسم، می‌دونید
چه بلایی سر اون پرستار اومد؟
اون یارو چی شد؟
یعنی الان یه جایی اون بالاها تو آلاسکاست
و توی یه باشگاه کمدیِ درجه دو رفته روی استیج
و داره روایت خودش رو از ماجرا میگه؟
یه جایی وایساده و میگه:
«خب، بابام که گروهبان بود
وقتی جوون‌تر بودم مجبورم می‌کرد پرستار بچه بشم
آخه کدوم مردی پرستار بچه میشه؟
واسه همین منم مجبورشون می‌کردم برام ساک بزنن
اوه، چی شد؟ نکنه خیلی متهور شدید که به این نمی‌خندید؟
ای بچه‌ننه کده‌های لعنتی؟
قراره به خاطر استندآپِ ساک زدن واسه پرستار
کنسل بشم، ای لیبرال‌های ترسو؟
برید گمشید بابا.»
بابام، همون جناب گروهبان
بهم یاد داد چطوری با دودولش اسمم رو روی برف بنویسم
کجایید ملت؟ خیلی سیاه بود؟
واسه شما لیبرال‌های سوسول خیلی سیاه بود؟
بابام
اون جناب گروهبان همیشه یه چیزایی می‌گفت مثل
«اجازه فرود دارم؟»، قبل اینکه کارش رو پشت من تموم کنه
این دیگه تهِ خطه؟ تهش اینجاست؟
واسه شما ترسوهای کوچولو خیلی سیاهه؟
می‌خواید کنسلم کنید، ای لیبرال‌های احمقِ لعنتی؟
تمام تلاشم رو می‌کنم که یه نمایش
تک‌نفره‌ی کامل در نقشِ اون یارو اجرا نکنم
و ببینید، من
نمی‌دونم این از کجا اومد
یا چرا تصورش کردم
نمی‌دونم چرا
ولی شخصیت جالبیه، نه؟
چالش‌برانگیزه
مثلاً، اولِ اون داستان
فکر نمی‌کردید با اون یارو همدلی کنید، نه؟
بیخیال، بذارید یه کم فضا رو عوض کنم
داشتم یه اجرا می‌رفتم
همین قبل از ضبطِ این برنامه
توی یه کلاب در وگاس اجرا داشتم، نه توی کازینو
و می‌دونید، داشتم روی همین بخش‌ها کار می‌کردم
بعضی وقتا زنِ بابام، رزی
صدها مایل رانندگی می‌کنه و اون رو میاره
تا اجرای من رو ببینه، چون خیلی بهش حال میده
اونم اومده بود من رو ببینه و خب
منم داشتم روی اون تیکه کار می‌کردم
بعد از اجرا نشسته بودم
توی اتاق انتظار باهاش، می‌دونید
فقط من بودم و بابایِ دِمِنس‌گرفته‌م
بهش گفتم، گفتم: «اون رو یادت میاد؟
اون قضیه پرستار بچه رو یادت هست؟»
گفت: «یادمه.»
گفتم: «خب، ما برام ساک زدیم؟»
بابام گفت: «نه، شماها همچین کاری نکردید.»
گفتم: «خب، خیالم راحت شد.»
بعد حدود سه دقیقه همین‌طوری اونجا نشسته بودیم
و شنیدم که بابام زیر لب زمزمه کرد:
«باباش گروهبان بود.»
هنوزم نمی‌دونم منظورش چی بود
راستش رو بخواید، تیکه‌یِ مفیدی از این پازل نبود
اگر بخوام باهاتون صادق باشم
می‌دونم اون تیکه خیلی سنگین بود
و حتی مطمئن نیستم لازم بود یا نه
ولی خب، آدم باید خودش رو به چالش بکشه دیگه
ولی می‌تونم فضا رو تلطیف کنم
بیاید یه کم ذائقه‌مون رو عوض کنیم
گربه‌م، چارلی، یه جورایی بیشعوره
البته همه گربه‌ها بیشعورن
یه جورایی واسه همین هم میرن گربه میارن
می‌دونید، اونایی که سگ دوست دارن، فقط
می‌دونید، فقط مهرطلب و آویزونن
و عشقِ گربه‌ها دنبال چالش‌ان
می‌خوان با حیوونی زندگی کنن
که واقعاً نمی‌دونن اصلاً ازشون خوشش میاد یا نه
تا وقتی که اون حیوون زنده است
و فکر کنم همه گربه‌ها اولش بیشعورن
ولی خب، ازشون خوشت میاد
اولش یه جورایی میگی: «این بیشعورِ فلان‌فلان‌شده.»
و بعد از حدود شش ماه
میگی: «آخی، این بیشعور رو ببین.»
می‌دونید، خب
یه لحظه‌ی عمیق داشتم
یه لحظه‌ی سرنوشت‌ساز با چارلی
و می‌خوام باهاتون در میون بذارمش
من دوست دارم با اون توپِ مچاله‌یِ کاغذی با چارلی بازی کنم
یه توپ کوچیک مچاله‌ست و من پرتش می‌کنم
و اون میره باهاش بازی می‌کنه. گاهی هم برام میارتش
گربه باهوشیه. من لذت می‌برم
دوست دارم بازی کردن چارلی با اون توپ رو ببینم
ولی فرقی نمی‌کنه کجای خونه با اون توپ بازی کنم
طبقه بالا یا طبقه پایین
توی عرضِ چهار دقیقه
سر از زیرِ اجاق‌گاز درمیاره
من صحنه رو نمی‌بینم ولی همه توپ‌های مچاله
آخرش میرن زیر اجاق‌گاز
همین اواخر، با دسته جارو روی زانوهام بودم
و داشتم سعی می‌کردم توپ رو دربیارم
چراغ‌قوه آیفونم رو روشن کرده بودم
داشتم سعی می‌کردم توپ مچاله رو
از زیر اجاق‌گاز دربیارم که دیدم چارلی
همون‌جا نشسته و فهمیدم، اوه لعنتی
اون دوست داره بازی کردنِ من با توپ رو تماشا کنه
کل این ماجرا از اول یه نقشه بوده
خب، باید یه افکت صوتی
روی گوشیم برای این تیکه‌ی آخر تنظیم کنم
مسئول‌های صدا همیشه میگن: «می‌دونی
ما می‌تونیم از روی دستگاه پخش کنیم.» منم میگم: «نه، نه، نه
من و گوشیم با هم یه رابطه‌ای داریم.»
راستش رو بخواید، فکر کنم گوشیم شریکِ عاطفیِ اصلیمه. نه؟
جدی میگم، مگه نه؟
چون اگه توی گوشیت اسکرول کنی
هر چی لازم داری بهت میده. می‌دونی؟
می‌خندی. چیز یاد می‌گیری
گاهی گریه می‌کنی. گاهی واقعاً تاثیرگذاره
می‌دونی، احساس می‌کنی درک شدی و دیده شدی
همون چیزهایی که باید از شریک انسانیت بگیری
که همون لحظه روبروت نشسته
و اونم سرش تو گوشیشه
مثلاً ازش می‌پرسی:
«داری به چی می‌خندی؟»
و اونم میگه: «الان برات می‌فرستمش.»
من دوست دارم ورزش کنم چون یه بخشی از وجودم
هنوز می‌خواد زنده بمونه
و یه مدتی بود میرفتم کوهنوردی
کوهنوردی خیلی سختی بود و من مثلاً
هفته‌ای دو سه بار انجامش می‌دادم
و یه مسیرِ کاملاً سربالایی بود
حدود ۵۰ دقیقه شیبِ تند داشت
و بعد می‌رسیدی به قله
و اونجا می‌تونستی بدوی یا پیاده بیای پایین
همین چند وقت پیش انجامش دادم و رسیدم به بالا
و یهو بیهوش شدم
تنها بودم و از حال رفتم
یه جورایی ترسناک بود
ولی می‌خوام به عنوان یه تجربه نزدیک به مرگ بهش نگاه کنم
و براتون توضیح میدم چرا
معمولاً وقتی می‌رسم اون بالا
دو تا حرکت کششی انجام میدم
مثلاً این یکی رو انجام میدم که فکر کنم اسمش هست
«اسکات پیرزن آسیایی»
فکر کنم واقعاً اسمش همینه
همین‌طوری الکی بحث نژادی راه نمی‌ندازم
ولی فکر کنم اگه برید محله چینی‌ها و برید توی پارک
حداقل چهار پنج تا زن آسیایی ۸۷ تا ۱۰۴ ساله رو می‌بینید
که این‌طوری نشستن
و اون لحظه با خودتون میگید:
«پشمانم، حرفِ مارک کاملاً بجا بود.»
بعد از این حرکت کششی معمولاً
مستقیم میرم سراغ یه کششِ تمام‌بدن مثل این
و سال‌هاست که وسطِ اون حرکت کششی
به خودم میگم: «عجیبه که
هنوز بیهوش نشدم.»
ولی خب من یه معتادِ در حالِ بهبودم
پس هر جا بشه دنبالِ اون حال می‌گردی
می‌دونی، تو زندگی دنبال اون لبه‌های باریک می‌گردی تا به خودت فشار بیاری
ولی این یه بارِ مخصوص رو واقعاً بیهوش شدم
و یه کم پیش‌زمینه بگم
خب، خیلی‌هاتون می‌دونید که چند سال پیش
شریک زندگیم، "لین"، خیلی غم‌انگیز و ناگهانی فوت کرد
و نکته جالب یا غم‌انگیز
ولی بیشتر جالب در مورد سوگواری
اینه که وقتی اولش درگیرش هستی
تمام وجودت رو تسخیر می‌کنه
ذهن، قلب و روحت رو می‌گیره
و نمی‌تونی جلوش رو بگیری
و نمی‌دونی اصلاً هیچ‌وقت از بین میره یا نه
و واقعاً هولناکه
از بین نمیره ولی در نهایت
یه جورایی باهات یکی میشه و باهاش زندگی می‌کنی
فکر کنم همه با یه غمی زندگی می‌کنن
و نکته جالب درباره سوگواری
اینه که مثلاً ممکنه با یه بو تحریک بشه
یا یه غذا، یا مثلاً یه آهنگ
حتی اگه ربطی به اون کسی که از دست دادی نداشته باشه
به دلایلی، بعضی چیزها اون غم رو دوباره بیدار می‌کنن
و معمولاً وقتی برای من اتفاق می‌افته، میذارم بیاد بالا
چون خب، چرا حسش نکنم؟
آدم رو دوباره به اون شخص وصل می‌کنه
و می‌دونی، بخشی از وجودته
خب، پس وقتی داشتم رانندگی می‌کردم برم کوه
همون روزی که بیهوش شدم، توی ماشین بودم
و داشتم با خودم فکر می‌کردم، می‌دونید
که چرا تیلور سوئیفت این‌قدر طرفدار داره؟
بعد یه بخش از مغزم گفت:
«خب، چرا فقط--چرا یه چند تا از آهنگ‌هاش رو گوش نمیدی؟»
منم گفتم: «عمراً این کار رو نمی‌کنم.»
می‌دونید؟ ولی بعد فهمیدم که
من آدم روشن‌فکری هستم، می‌دونید
پس آلبوم "میدنایتس" رو دانلود کردم، که آره
اون موقع تازه اومده بود
و بعد داشتم کوهنوردی می‌کردم، می‌دونید، فقط داشتم می‌رفتم بالا
و داشتم به تیلور سوئیفت گوش می‌دادم
و با خودم فکر می‌کردم، خب، بد نیست
منظورم اینه که می‌فهمم، موسیقی پاپ خوبیه
درک می‌کنم چرا محبوبه
میدونی، سلیقه من نیست ولی می‌فهمم فازش چیه
و احتمالاً دیگه هیچ‌وقت به این آلبوم گوش نمی‌دم
ولی خوشحالم که الان می‌دونم چرا تیلور سوئیفت این‌قدر طرفدار داره
بعد، تقریباً وسطای کوه که بودم
این آهنگ شروع شد. خب، هیس، هیس، هیس
هیس
هیچ کلمه‌ای نمیاد
جلوی چشمم، تو اون ویرونه‌های بعدش
همین الانشم غم‌انگیزه
شوریِ اشک سرازیر می‌شه
از چشمام و می‌ره توی گوشام
بچه‌ها، داره گریه می‌کنه
یه لحظه صبر کن، صبر کن. این تیکه رو گوش کن
به هر چیزی که دست می‌زنم
از غصه مریض می‌شه
این دیگه چه کوفتیه؟
- چون دیگه همه‌چی تموم شده، همه‌چی تمومه
همه‌چی غرق شده تو دریا
هیس، اینجا—اوه، الان سه تا خداحافظی میاد
خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ
وای، خدای من
خلاصه الان دیگه دارم گریه می‌کنم. قشنگ صدام دراومده از گریه
همین‌طور که دارم از تپه می‌رم بالا، هق‌هق می‌زنم زیر گریه
ولی همین‌جوری گذاشتمش روی تکرار
چون دلم می‌خواست این حس و حال رو تا تهش برم
همین‌طور داشتم کوهنوردی می‌کردم و با خودم می‌گفتم
«ای خدا، این خیلی وحشتناکه.»
بعد خم شدم. گفتم: «اوه، نه.»
بعد دوباره صاف شدم و گفتم: «اوه، لعنت.»
و یهو
نقش زمین شدم
کلاً بیهوش شدم
و نمی‌دونم تا حالا بیهوش شدید یا نه
ولی وقتی می‌شید، انگار هیچی نیست
هیچیِ هیچی
اگه بیدار نشید هم اصلاً نمی‌فهمید چی شده
انگار تموم شده. هیچی توش نیست
ولی من بیدار شدم
سرم—صورتم چسبیده بود به زمین
یه سنگریزه کوچیک چسبیده بود به صورتم
داشتم خونریزی می‌کردم. اونم داشت می‌خوند:
خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ
می‌دونی دیگه
خلاصه فهمیدم چی شده
خودمو جمع و جور کردم، خاکامو تکوندم
یه ذره آب خوردم
دقیقاً نمی‌دونم چرا غش کردم، ولی حالم خوب بود
و یهو به یه درک خیلی عمیقی رسیدم
به این حس
اون لحظه با خودم فکر کردم
که مثلاً، دیگه از مردن نمی‌ترسم
چون تهش هیچی نیست. من فقط
می‌دونی، فکر نکنم
دیگه از مردن نمی‌ترسم، تا وقتی که سریع اتفاق بیفته
و وقت داشته باشم اون آهنگ رو پلی کنم
خیلی ممنون
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.