‫خب، همه ساکت.
‫خیلی خب، صدا بره.
‫- دوربین رفت. ‫- پلان یک، برداشت یک.
‫شروع کنین.
‫سر جا.
‫و سر جاست.
‫در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۴، لیندا روزنکرانتز ‫مصاحبه‌ای را با عکاس، پیتر هوژار ضبط کرد
‫که در آن از او خواست تا فعالیت‌های ‫روز گذشته‌اش را با جزئیات تعریف کند.
‫او ایده نگارش کتابی را در ذهن داشت که مجموعه‌ای از گفتگوهای برنامه‌ریزی‌شده‌اش
‫با بسیاری از دوستان هنرمندش را درباره ‫زندگی روزمره آن‌ها گردآوری کند.
‫این کتاب هرگز محقق نشد و ‫نوار صوتی اصلی نیز مفقود شد.
‫اما در سال ۲۰۱۹، رونوشتی تایپ‌شده از ‫مصاحبه سال ۱۹۷۴ در میان اسناد هوژار
‫که در کتابخانه مورگان در نیویورک ‫بایگانی شده بودند، کشف شد.
‫«روز پیتر هوژار»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فکر کنم یه تماس تلفنی بیدارم کرد.
‫عه، زنگ ساعت کار نکرد؟
‫فکر کنم خواب موندم و صدای زنگ رو نشنیدم.
‫ساعتو برای هشت و نیم کوک ‫کرده بودم، چون ساعت ۹
‫ژاکلین دو مورنی از مجله اِل داشت میومد.
‫اون تو هتل چلسی اقامت داشت،
‫و انگلیسی‌ش خیلی خوب نبود.
‫و داشت برای عکس‌های لورن هاتون میومد.
‫خلاصه ساعت ۹ شد و تلفن زنگ خورد
‫ژاکلین بود، و گفت،
‫«اشکالی نداره بیست دقیقه دیگه بیام؟»
‫و من گفتم: «آره، عالیه.» ‫و از تخت پریدم بیرون.
‫آب قهوه رو میذارم و... و ‫تلفن دوباره زنگ میخوره
‫و سوزان سانتاگ بود.
‫گفت: «بیداری؟»
‫بعد صدای رادیو رو شنید و گفت: «آها، آره.»
‫گفت: «می‌خوام امروز ‫بیام نمایشگاهت رو ببینم.»
‫گفت: «مطمئنم که خوبه.»
‫اینکه نمی‌تونست تصور کنه خوب نباشه.
‫و اینکه امروز یا فردا
‫داشت میرفت پاریس و شاید
‫نمی‌رسید به نمایشگاه بیاد.
‫منم بهش گفتم که اون مرده ‫از گالری زنگ زده بود
‫و پرسیده بود که من مکس کوزلوف
‫یا سوزان سانتاگ رو می‌شناسم؟
‫چرا؟
‫راستش، چیزی که بهش گفتم دروغ بود.
‫نسخه دیگه‌ش رو برات میگم.
‫فقط یه تغییر کوچیک بود، ‫ولی یه چیزی رو لو می‌داد.
‫تو... یعنی اسم اون رو نیاورده بود؟
‫نه.
‫نه، فکر کنم دیدم دارم پیشش ‫اسم آدمای معروف رو میارم.
‫مثلاً، اون زنگ زد و گفت، ‫مکس کوزلوف رو می‌شناسم؟
‫و من گفتم: «نه، ولی می‌دونم کیه.»
‫و اون گفت: «می‌دونی چطور ‫میشه باهاش تماس گرفت؟»
‫و من گفتم: «نه.»
‫داره روی یه مجله عکس ‫کار می‌کنه و دنبال کسیه
‫که یه مقدمه یا یه چیزی بنویسه.
‫و من گفتم: «خب، من ‫مکس کوزلوف رو نمی‌شناسم.
‫چرا از سوزان سانتاگ نمیپرسی؟»
‫و اون گفت: «عه، تو می‌شناسیش؟» ‫و من گفتم: «آره.»
‫اینجوری شد. ماجرا این بود.
‫من... نمی‌خواستم اینو به سوزان بگم.
‫و اون (سوزان سانتاگ) گفت: ‫«نه، نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫من فقط چیزایی رو می‌نویسم ‫که مجبورم، یا واسه رفقام.»
‫تو دوستش نیستی؟
‫خب، این برای من نبود. برای اون مجله بود.
‫خیلی بی شیله پیله اینو گفت.
‫و من گفتم،
‫«خب، می‌خواستم بدونی، چون اگه بری
‫امروز گالری و این مرده بیاد سراغت،
‫نخواستم با زنگ زدن مزاحمت بشم.»
‫و اون گفت: «خوشحالم که زنگ نزدی.»
‫بعدش گفت ماچ به کله‌ت.
‫این جمله‌اش سر و ته نداشت.
‫گفت، فکر کنم بعضی وقتا حتی ‫ممکنه منو صدا کرده باشه
‫«عزیزم»، مثلاً یه ماچ به کله‌ت و بعد یه مکث
‫و بعدش عزیزم.
‫خداحافظ.
‫بعد قهوه‌م رو برمی‌دارم ‫و میرم میشینم پشت میزم
‫و هنوز بیست دقیقه هم نشده که در میزنن
‫اون دختره از مجله اِل هست.
‫حالا یه جوری تو این ‫مدت این فانتزی رو داشتم
‫که دختره از مجله اِل منو اغوا کنه.
‫دیده بودیش؟
‫نه، ولی اینکه قراره بیاد تو
‫و مثل فیلمای فرانسوی باشه
‫و بیاد تو و درست
‫وسط اتاق وایسه.
‫هوم.
‫و خیلی بی‌پروا باشه و دستشو ‫ببره سمت دکمه‌های من.
‫این فقط یکی از فانتزی‌هام بود.
‫فکر کردم همون موقع صبح ‫میتونه فوق‌العاده باشه.
‫خیلی فرانسوی.
‫خلاصه میاد تو و قدش کوتاهه.
‫یه شنل بلند پوشیده و خیلی یه جورایی
‫از اون شیک‌های فرانسویه، نه ‫هنری، ولی یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫اوهوم.
‫و میاد تو و میگه: «سلام، من ژاکلین هستم.»
‫و من میگم: «سلام، بیا تو.»
‫و میگه: «اوه، اینجا زندگی می‌کنی؟
‫اوه، اینجا استودیوتم هست؟ خیلی قشنگه.»
‫چون یه جورایی از اینجا خوشش اومده بود.
‫بعضی وقتا مردم میان تو و میگن: ‫«تازه اسباب‌کشی کردی؟»
‫یا «وقتی مرتبش کنی قشنگ میشه.»
‫چیزی برای نوشیدن می‌خوای؟
‫نه، و من میگم: «مرتبه.»
‫بعدش گفتم،
‫«اینا عکسای لورن هاتون هستن.»
‫و میگه: «اوه، فوق‌العاده‌ان.
‫شبیه کارای اودون نیستن.»
‫چون لورن هاتون خوشگله،
‫ولی شبیه پسراست، می‌دونی،
‫با اون شلوار لیوایز و کتونی‌هاش.
‫منم میگم: «چقدر قراره پول بدن؟»
‫و اون گفت: «اوه، نمی‌دونم.»
‫مقاله قراره چهار صفحه باشه
‫و اون نمی‌دونه که قراره
‫از یه عکس استفاده کنن یا چهار عکس.
‫منم گفتم: «خب، نرخ هر صفحه‌تون چقدره؟»
‫و اون نمی‌دونه. دیگه داشتم مشکوک می‌شدم.
‫فکر کردم این می‌تونه یه... ‫یه طرفدار لورن هاتون باشه
‫که این نقشه عالی رو ‫کشیده تا عکس‌ها رو بدزده
‫عکس‌های لورن هاتون رو.
‫مثلاً قرار بود چی باشه، یه سردبیر؟
‫آره.
‫بدم نمیاد عکس‌ها رو به کسی ببازم که...
‫ولی دوست دارم پول بگیرم. چهار صفحه.
‫آره. باید پول خیلی خوبی بشه.
‫می‌تونه پول زیادی باشه.
‫آره خب، باید بدونه چقدره.
‫آره، منم فکر می‌کردم به عنوان یه سردبیر
‫باید بدونه چقدره، مخصوصاً که فرستادنش
‫دنبال عکس‌ها.
‫دارم واقعاً خیلی تلاش می‌کنم
‫که حداقل تا حدی یه بیزینس‌من باشم.
‫به نظرم حق کاملته که بدونی
‫قبل از اینکه عکس‌ها رو بهش بدی.
‫آره.
‫من قبلاً کاملاً برعکس بودم.
‫عکس‌ها رو بهشون می‌دادم
‫و اونا با عکس‌ها می‌رفتن ‫و من هیچی نمی‌گفتم
‫در مورد پول.
‫و امیدوار بودم
‫که یه چک بگیرم یا... ولی ازش پرسیدم
‫و اون نمی‌دونست.
‫و گفت که برمی‌گرده
‫هفتم ژانویه و بهم زنگ می‌زنه.
‫کجا می‌رفت؟
‫برمی‌گشت فرانسه.
‫با هواپیمای سوزان؟
‫نمی‌دونم.
‫آره، همون هواپیما.
‫خلاصه اون عکس‌ها رو ‫برداشت و من گفتم «باشه»
‫اونم همینطور.
‫بعد گفتم: «بذار اسمت رو بنویسم.»
‫و اسم رو اینطوری گرفتم: دی-ای ام بزرگ.
‫و اون گفت: «نه، ام بزرگ نه.»
‫بعد من عکس‌ها رو گذاشتم تو یه پاکت
‫و اون خداحافظی کرد، منم خداحافظی کردم
‫و بعدش رفت.
‫و دیگه هیچ خبری ازش نشد.
‫تقریباً حس می‌کنم کمتر ‫از اون زمانی اونجا بود
‫که طول کشید من این داستان رو تعریف کنم.
‫خلاصه دارم قهوه‌ام رو می‌خورم ‫و تصمیم گرفتم حساب کنم
‫چقدر پول طلب دارم، چون ‫داره حسابش از دستم در میره.
‫پس همه پول‌های قطعی رو ‫که می‌دونم می‌گیرم جمع زدم.
‫۳۰۰ تا برای این کار رستوران، ‫ولی ظاهراً ۴۵۰ تا می‌گیرم.
‫پس تو یه ستون نوشتم قطعیِ قطعی ۳۰۰
‫و تو اون یکی نوشتم ۴۵۰ دلار.
‫امیدوارانه.
‫خیلی هم محتمله.
‫و جمعش شد، قطعیِ قطعی شد ۸۲۵ دلار.
‫و این بدون احتساب اون مطلب ویلج وویسه
‫ولی اون هنوز ممکنه اتفاق بیفته.
‫- منظورم اینه که موعدش هفته بعده. ‫- خب پس اون قطعیه.
‫آره.
‫یعنی یه هفته دیگه از امروز.
‫آره، شماره بعدی.
‫چقدر از نوار تا الان رفته؟
‫اوه، یک سومش.
‫نمی‌دونم با جزئیات بیشتر بگم یا کمتر.
‫همینجوری خوبه.
‫باشه.
‫خب خسته‌کننده‌ست یا؟
‫نه، برای من خسته‌کننده نیست.
‫بعد باب مونی زنگ می‌زنه.
‫کارش نمایه‌سازیه.
‫ولی پیانیسته. هارپسیکورد می‌زنه.
‫واقعاً خیلی خوبه.
‫روزی شیش ساعت تمرین می‌کنه.
‫می‌پرسه لیلی رو می‌شناسم یا نه.
‫کی رو؟
‫لیلی، که قبلاً کلایدین مالک بود.
‫آهان، درسته.
‫پاول اسم لیلی رو براش گذاشت.
‫- پاول این کارو کرد؟ ‫- هوم.
‫نمی‌دونستم کار پاول بوده.
‫فکر می‌کردم کار یه استاد بزرگ بوده.
‫اوه نه، این کار هیچ استاد بزرگی نبود.
‫من برای یه آخر هفته مردان ‫همجنسگرا رفتم اونجا
‫و واقعاً، یه جور مذهب مدرن آی‌بی‌امیه.
‫تبلیغی که تو وویس گذاشته ‫بودن رو دیدی با اون همه بدن
‫که روی هم تلنبار شده بودن؟
‫همه‌ش به این سبک دیزاین ‫ریسرچ انجام شده بود.
‫واقعاً خیلی شیکه با این ‫فرش‌های قهوه‌ای خوشگل
‫نه، فرش‌های سبز و دیوارهای قهوه‌ای
‫و... این صندلی‌های بین بگ عالی
‫و مبلمان دیزاین ریسرچ
‫و میزهای قشنگ، و واقعاً خیلی اعیونیه.
‫یعنی، اصلاً و ابداً فقیرانه نیست.
‫- چیپه. ‫- چی؟
‫چیپ.
‫در سطح خاصی شاید چیپ باشه.
‫ولی پولدارن.
‫از این نظر که پول دارن.
‫کار ما با پوله.
‫ما مدرنیم.
‫خلاصه، می‌خواد بدونه شماره ‫تلفن لیلی رو دارم یا نه.
‫چون لیلی داره می‌ره رم تا پاول رو ببینه.
‫و می‌خواسته بره خونه پاول.
‫باب مونی همسایه پاوله.
‫تو نیویورک؟
‫آره، آپارتمانش تو نیویورک.
‫آلن لوید اون طرف راهرو زندگی می‌کنه
‫روبروی آپارتمان باب مونی.
‫آره، می‌دونستم آلن اونجاست.
‫کلیدهای آپارتمان پاول دست آلن لویده.
‫نمی‌دونم آلن کجا بود.
‫باب مونی فکر می‌کرد ‫آلن خونه عمه‌اش فیبی‌ئه.
‫- این اسم رو قبلاً شنیدم. ‫- فیبی لوید.
‫آره، اون قضیه عجیبش رو بهت گفتم، نگفتم؟
‫که لیندا لوید، اگه دختردار می‌شد،
‫می‌خواست اسمش رو بذاره فیبی لوید.
‫خلاصه.
‫شماره خونه و شماره تلفن ‫آریکاش رو بهش دادم.
‫و چطوری، می‌بینمت، خداحافظ.
‫تو این لحظه، نقشه‌ام این ‫بود که برگردم بخوابم.
‫حدوداً ساعت چنده؟
‫حدود ۱۰:۱۵.
‫می‌خواستم از شر اون دختره خلاص شم.
‫و تا ۱۱:۳۰ برگردم بخوابم.
‫بعد اد بینارد زنگ زد.
‫برگشتی بخوابی؟
‫نه، همین الان می‌خواستم بخوابم.
‫ساعت ۱۰:۱۵ بود که اد بینارد زنگ زد.
‫و می‌گه: «سرِت شلوغه؟»
‫می‌گم: «آره.»
‫و می‌گه: «بعداً بهم زنگ بزن.»
‫و می‌گم: «نه، یه دقیقه وقت دارم.»
‫و می‌گه: «بعداً بهم زنگ بزن.»
‫و می‌گم: «الان بهترین وقته.»
‫و می‌گه: «حرف هم رو نمی‌فهمیم
‫انگار.»
‫و می‌گم: «نه، سرم شلوغه، اد.
‫ولی بعداً خیلی شلوغ‌تر می‌شم.»
‫و می‌گه: «داری تو تاریک‌خونه کار می‌کنی؟»
‫و می‌گم: «آره.»
‫آه، آه، آه،
‫حالا فهمیدم هر وقت زنگ می‌زنم و تو می‌گی
‫نه، واقعاً تحمل حرف ‫زدن با اد بینارد رو ندارم.
‫نمی‌تونم تلفن رو قطع کنم، هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫نمی‌ذاره قطع کنی، استاد این کاره.
‫تازه گوش هم نمی‌ده. کلاً دیوونه‌ست.
‫اگه اینا یه روزی چاپ بشه، امیدوارم چاپ بشه
‫با اسم خودش.
‫منظورت چیه اگه؟ وقتی.
‫منظورم این قسمتشه.
‫واقعاً می‌خوام از اسم‌های ‫واقعی استفاده کنی.
‫و گفت: «خلاصه، خب، سه تا موضوع.»
‫همیشه یه لیست داره؟
‫نه، فکر کنم خلاصه‌اش کرده.
‫«فرد مک‌دارا داره
‫گالری رو نقد می‌کنه و من ‫نمایشگاه تو رو نقد نمی‌کنم.»
‫منظورت اینه که اگه فِرد به ‫جاش این کار رو می‌کرد؟
‫آره.
‫و من گفتم: «آهان.»
‫و گفت: «فکر کنم بیشتر داره ‫خود گالری رو نقد می‌کنه.»
‫و من گفتم: «چه بد، چون اد بینارد قرار بود
‫نمایشگاه رو نقد کنه و اسمی ‫از کریستوفر ماکوس نبره»
‫که به نظرم عالی بود.
‫ولی فکر کنم نمایشگاه خودشه دیگه.
‫بهت گفتم که برای ژانویه یه ‫نمایشگاه دیگه بهم پیشنهاد دادن؟
‫بهم زنگ زد و گفت: «می‌تونی ‫یه نمایشگاه جور کنی؟»
‫- و من گفتم: «نه.» ‫- نه بابا، جدی؟
‫نمی‌خوام هر آشغالی رو رو کنم.
‫خب، تو باید تصمیم بگیری، باید ‫یه نگاهی به دور و برت بندازی.
‫منظورم اینه که، از نظر یه گالری،
‫اگه نمایشگاهی داشته باشم، می‌خوام مثل،
‫مثل اون مجموعه عکس‌ها باشه.
‫که به نظرم خیلی منسجم بود.
‫هر کاری که بکنم، فکر می‌کنم اون بهتر
‫از کارهایی که الان می‌کنم، بود.
‫یه دونه عکس بد هم توش نبود.
‫درسته.
‫کاملاً معتبر.
‫شدیداً.
‫خلاصه عصبانی بودم، ولی گفتم: «خب، باشه.»
‫باحاله.
‫دیگه چی می‌تونستم بگم؟
‫گفت: «دوم اینکه من از وویس استعفا دادم.»
‫چرا؟
‫چون اد یه مقاله درباره ‫لیلو و عکاسیش نوشته بود،
‫ولی اونا نمی‌خواستن اد از ‫اسم خودش استفاده کنه،
‫بلکه با اسم الی اندرسون منتشر بشه
‫به عنوان ویراستار صفحه ‫وسط، چون اون گفته بود
‫داره زیادی فامیلی می‌شه.
‫و اونم گفت: «فامیلی، چاییدی.»
‫واقعاً خوبه.
‫نمی‌دونم چرا، ولی واقعاً ‫فکر نمی‌کردم مهم باشه.
‫یعنی خب چی می‌شه اگه اسمت روش نباشه؟
‫سومین مورد تو لیست روز کریسمس بود.
‫گفت: «چیکار می‌کنی؟» ‫گفتم: «هنوز نمی‌دونم.»
‫و گفت: «خب، ما اینجا یه دورهمی داریم،
‫و فقط مردم عادی هستن.
‫و من گفتم، «اوه.»
‫بدون غاز، بدون اردک.
‫گفت: «خب، بیل الیوت، لیلو.»
‫آره، همون دار و دسته‌ی همیشگی.
‫فکر کنم منظورش آدمای واقعی بود.
‫همینطوریه دیگه.
‫و من گفتم: «خب، من باید برگردم
‫به تاریک‌خونه.»
‫و... و با لباس برمی‌گردم تو رختخواب.
‫تخت رو قبلاً مرتب کرده بودم
‫برای ژاکلین دو مورنی که مرتب باشه.
‫می‌خواستم آدم مرتبی به نظر برسم.
‫واسه همین فقط خزیدم
‫زیر پتو با همون لباسا.
‫تو چقدر راحت خوابت می‌بره.
‫خب، خسته بودم، آره.
‫معلومه.
‫ساعت رو برای ۱۱:۳۰ کوک ‫کردم و همون موقع خوابم برد.
‫چه زندگی‌ای.
‫تا ۱۱:۴۵ تو رختخواب ‫می‌مونم و بعد لباسامو می‌پوشم.
‫فکر کردم درشون نیاورده بودی.
‫اوه.
‫فکر کنم در نیاوردم. همینطوری دروغ گفتم.
‫خب، تو... تو حتماً یه چیزی رو درآوردی.
‫شاید کفشاتو.
‫فکر کنم کفشامو دوباره پام ‫کردم. یه همچین چیزی.
‫به هر حال، میرم یه فنجون ‫قهوه‌ی دیگه درست می‌کنم
‫و دو تا نون تُست با ژله‌ی تمشک.
‫و حالا می‌خوام دقیقاً سر ظهر ‫به آلن گینزبرگ زنگ بزنم.
‫چون مدیتیشن می‌کنه.
‫و بهم گفته بودن بهش زنگ بزنم
‫یا بعد از ساعت ۱۱ شب یا ساعت ۱۲.
‫پس دقیقاً ساعت ۱۲ شد و بهش زنگ زدم.
‫بوق اشغال می‌زد.
‫واسه همین ژاکت قرمزم رو پوشیدم،
‫و رفتم پایین سیگار بخرم.
‫و یه اسکناس ۱۰ دلاری رو خرد ‫می‌کنم، و یه پنی هم بهش می‌دم،
‫چون سیگار می‌شه ۵۶ سنت.
‫خدایا، واقعاً؟
‫برمی‌گردم بالا و به ‫آلن گینزبرگ زنگ می‌زنم،
‫و هنوز اشغاله.
‫بعد حدود ساعت ۱۲:۲۰،
‫بالاخره خط آزاد می‌شه و ‫یه صدای مردونه جواب می‌ده.
‫و من می‌گم: «آلن گینزبرگ اونجاست؟»
‫و اون می‌گه: «شما؟» و من ‫می‌گم: «پیتر هوژار هستم.»
‫و قرار بود از آلن گینزبرگ
‫ برای مجله تایمز عکس بگیرم.»
‫و اون صدای مردونه می‌گه: «پیتر هوژار
‫از مجله تایمزه، آلن.»
‫و آلن میاد پای تلفن و می‌گه: «سلام.»
‫و من می‌گم: «سلام.» و اون می‌گه: «شما؟»
‫و من می‌گم: «پیتر هوژار ‫هستم.» و اون قسمتش رو نمی‌گم
‫که از طرف مجله تایمزم، ‫چون خودش دیگه می‌دونه.
‫و می‌گم: «قرار بود ازتون عکاسی کنم.»
‫و اون می‌گه: «باشه.»
‫و من می‌گم: «امروز چطوره؟»
‫و اون می‌گه: «خوبه. امروز.»
‫و من می‌گم: «کِی؟»
‫و اون می‌گه: «امروز بعد از ظهر.»
‫و من می‌گم: «یه ساعت دیگه چطوره؟»
‫و اون می‌گه: «باشه.
‫یا حتی ۴۵ دقیقه دیگه.
‫من فقط می‌خوام یه چیزی بخورم.»
‫و من یه چیزی در مورد پرتره گفتم.
‫و اون ادامه می‌ده که، ‫این کار خودشونه، پرتره،
‫نگفت از مد افتاده، ولی یه کلمه‌ای به ‫کار برد که باعث شد اینطور به نظر بیاد
‫که انگار واقعاً، این آدما هنوز دارن
‫توی روزنامه پرتره کار می‌کنن.
‫لحنش در کل خیلی ناخوشایند بود.
‫و من گفتم: «خب،» و اون گفت: «خب،
‫بهتره به مجله تایمز زنگ بزنی و ‫بگی نمی‌تونیم این کارو بکنیم.»
‫و من گفتم: «خب، بیا نگرانش نباشیم.
‫بیا فقط کاری که می‌تونیم رو انجام بدیم.
‫و لازم نیست کاری که نمی‌خوای رو انجام بدی.
‫تا وقتی تو توی عکس ‫باشی، ما انجامش می‌دیم.»
‫و اون گفت: «نه. بهتره به ‫مجله تایمز زنگ بزنی.»
‫و فکر کنم خیلی جدی شدم.
‫گفتم: «ببین، خیلی عجیبه.»
‫«نگران چی هستی؟» گفتم: «نگرانش نباش.»
‫«همونطوری که تو می‌خوای انجامش می‌دیم.»
‫«مشکلی نیست.»
‫و اون می‌گه: «فقط می‌خوام ‫موضوع رو روشن کنم.»
‫و من گفتم: «ببین، واقعاً مهم نیست.
‫اونا فقط یه عکس می‌خوان. ‫دستوری در کار نیست.
‫که حتماً باید پرتره بگیری.»
‫پس گفتم: «باشه، یه ساعت دیگه می‌بینمت.»
‫هنوزم تو «لوئر ایست ساید» زندگی می‌کنه؟ ‫(یکی از محله‌های شهر نیویورک)
‫آره، و آدرس رو بهم می‌ده،
‫که می‌شد خیابون دهم بین C و D.
‫و می‌گه، می‌دونی کجاست؟
‫و من می‌گم: «آره، می‌دونم کجاست.
‫منم همین پایین زندگی می‌کنم.» ‫و اون می‌گه: «جدی، کجا؟»
‫و من می‌گم: «خیابون دوم و خیابون دوازدهم»
‫که یهو دیگه خیلی خفن به نظر نمیاد.
‫حس «آپر ایست ساید» رو می‌ده.
‫یارو اون بالا تو یه محله‌ی ‫شیک و پیک زندگی می‌کنه.
‫خلاصه وسایل دوربینم رو جمع و جور می‌کنم،
‫و باید تصمیم بگیرم چه کتی بپوشم
‫برای رفتن به «لوئر ایست ساید».
‫و یه جورایی،
‫فکر کنم اون پالتوی بلندم ‫رو بپوشم، هرچی که هست.
‫و با همون راه میفتم، ولی ‫بعدش تصمیم می‌گیرم،
‫«نه، این اشتباهه.»
‫و دقیقاً نمی‌دونم معیارش چیه،
‫ولی حس کردم اون پالتو مناسب نیست
‫برای پوشیدن تو لوئر ایست ‫ساید برای دیدن آلن گینزبرگ.
‫یه لحظه هم به ذهنم رسید که یه جورایی
‫حس و حال شاعرای بوهمی رو ‫داره، و من خیلی شیک‌تر میشم
‫با کاپشن اسکی قرمزم.
‫اوه، انتخاب خوبیه، آره.
‫فقط فکر می‌کنم بیشتر به ‫لوئر ایست ساید می‌خوره.
‫اوه، قبل از اینکه برم، ‫به گلدون‌ها آب می‌دم.
‫و در این لحظه،
‫دقیقاً مطمئن نیستم چه ساعتی بهم زنگ زد.
‫کی زنگ زد؟
‫آلن گینزبرگ.
‫ولی من با آلن گینزبرگ حرف زدم.
‫پس اون یک ساعتی که داشتم ‫آماده می‌شدم، دقیقاً یادم نمیاد
‫کی بود.
‫ولی به هر حال، قبل از ‫رفتن به گلدون‌ها آب دادم.
‫آب‌پاش داری؟
‫نه.
‫قوری قهوه، که توی وان پرش می‌کنم،
‫چون فشار آب خیلی بیشتره.
‫بعدش پیاده رفتم سمت خونه‌ی آلن گینزبرگ،
‫از خیابون دوم پایین رفتم و ‫مستقیم از خیابون دهم رد شدم،
‫از کنار خونه‌ی فرد و سیمونا ‫توتن و اون آدمای دیگه،
‫اون نویسنده منتقده؟
‫- جان گروئن؟ ‫- آره.
‫ولی خونه‌ی گینزبرگ حدود دو تا بلوک دیگه‌ست
‫پایین‌تر، جایی که واقعاً ‫ظاهر دلگیری پیدا می‌کنه.
‫و این مرده که پورتوریکویی ‫بود، رنگ زرد داشت
‫روی همه دستاش، خیلی غلیظ
‫و روی دماغش مالیده شده بود
‫انگار به خودش اسپری رنگ کروم زده باشه،
‫نارنجی، زرد.
‫و پیراهنش
‫و دستاش همه‌ش... و روی صورتش
‫خیلی کمرنگ‌تر بود، یه کم پخش شده بود.
‫واسه همین مثل یه درخشش روی صورتش بود.
‫ولی بعد دماغش رو پاک ‫کرد و یه رگه از رنگ موند.
‫همینجوری تو خیابون وایساده بود؟
‫اوم، از ساختمون اومد بیرون
‫و یه جوری بهم نگاه کرد ‫که انگار حالش بهم خورده.
‫و با خودم گفتم: «اوه، ‫می‌تونه بفهمه، یه غریبه‌ام.»
‫اون پایین تقریباً حس ‫می‌کردم زیادی شیک و پیک‌ام.
‫اون محله اون تو خیلی منو می‌ترسونه.
‫خیلی ترسناکه، خیلی درب و داغون و دلگیره.
‫آره، مثل برانکسه که خاله‌ام ‫پائولین اونجا زندگی می‌کنه.
‫ترس واقعی ندارم، ولی خیلی معذبم
‫وقتی میرم اونجا.
‫خلاصه، می‌رسم به خونه‌اش ‫و میرم آپارتمان ۴سی
‫و سه بار به در می‌زنم.
‫اون بهت گفته بود؟
‫نه، همینجوری... همینجوری زدم.
‫و اوم، پیتر اورلوفسکی در رو باز ‫می‌کنه در حالی که کلاه تام به سر داره،
‫و موهاش هنوز تا پشت گردنش بلنده.
‫و واقعاً انگار ۴۵ سالشه،
‫شبیه یه پیرمرد لهستانی.
‫و نمی‌دونم قبلاً هم داشت یا نه،
‫ولی از اون خال‌ها می‌دونی
‫که همرنگ پوستن و مو دارن.
‫هوم.
‫از اونایی که پیرها رو صورتشون دارن؟
‫دو تاش رو روی گونه‌اش داره.
‫و اوم، سنگین‌تر شده.
‫نه اینکه واقعاً چاق باشه.
‫انگار که...
‫به نظر میاد داره پیرتر می‌شه.
‫آره، ریشش خیلی سفید شده.
‫و میگه: «آلن پای تلفنه.
‫بشین.»
‫و نمی‌دونم چه انتظاری از ‫آپارتمان آلن گینزبرگ داشتم،
‫ولی واقعاً درب و داغون‌ترین ‫آپارتمان ارزون‌قیمت بود
‫با وسایل ارزون‌قیمت،
‫کفپوش مشمایی، چند تا وسیله‌ی هندی طور،
‫یه تشک روی زمین، پوستر باب دیلن روی دیوار،
‫رولینگ استونز.
‫اوه، چند تا گیتار هم اون اطراف بود.
‫و اوه، و یه دختری هم اونجا بود
‫با لهجه‌ی خیلی نیویورکی، حدوداً ۲۲ ساله.
‫همینجوری اونجا نشسته بود؟
‫اوم، داشتن کارت‌های کریسمس ‫رو آدرس‌نویسی می‌کردن.
‫اوه.
‫و دوباره برگشتن سر ‫آدرس‌نویسی کارت‌های کریسمس.
‫داشت کمکشون می‌کرد ‫کارت‌های اونا رو بنویسن؟
‫هوم.
‫آلن پای تلفن بود.
‫داری چیزی رو فرض می‌کنی ‫که ما ازش خبر نداریم.
‫اینکه باهاشون زندگی می‌کرد ‫یا نه رو نتونستم بفهمم.
‫فکر کنم یه جورایی با هم در ارتباط بودن.
‫این حس رو هم داشتم که آلن در واقع بیشتر
‫خارج از شهر زندگی می‌کنه ‫و پیتر اونجا زندگی می‌کنه
‫با این دختره.
‫این حدس من بود.
‫داره پای تلفن راجع به الزبرگ حرف می‌زنه.
‫اوه، چی می‌گفت؟
‫راستش یه جورایی خیلی برام جالب نبود.
‫می‌تونستم گوش بدم، ولی به خودم زحمت ندادم.
‫بعد تلفنش که تموم شد، گفت،
‫«سلام، چای می‌خوای؟»
‫بعدش گفت: «نه، بیا همین الان بریم»
‫قبل از اینکه فرصتی داشته باشم.
‫و من گفتم: «نه، ببین، یه ‫فنجون چای می‌خوای؟
‫من که می‌خوام»، چون نمی‌خواستم
‫مستقیم بریم سر لوکیشن.
‫خلاصه یه فنجون قهوه ‫خوردیم و هایبیسکوس زنگ زد
‫و اونم گفت: «سلام، هایبیسکوس.»
‫وقتی تلفنش تموم شد، خیلی ‫خونسرد رفتار می‌کرد
‫و خب، مشکوک بود.
‫ریش بلند و اینا داره؟
‫آره، مثل هندی‌هاست، ‫ریشش واقعاً اینجوری بلنده
‫و بالای سرش کچله.
‫از این عینک‌های با فریم سیمی داره.
‫قبلاً از اون عینک دودی‌ها داشت.
‫آره، یه عکس خوب ازش با گرگوری دارم
‫که گرگوری بهم داده.
‫دوست دارم ببینمش.
‫بعد یه چیزی تو این مایه‌ها ازش پرسیدم،
‫«هایبیسکوس چی شد؟» و اونم ازش پرسید.
‫هایبیسکوس رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫«عه، نمایش، کجا، کی،
‫اوضاع عشقی چطوره؟
‫خوبه. کمافی‌السابق؟ خداحافظ.»
‫و خب، بعدش من گفتم،
‫«هنوز با همون دوست‌پسرشه؟»
‫و اون گفت، آره هنوز با همونه.
‫و خب، بعدش گفت،
‫«من تو یه نمایش فرشته‌ها ‫تو سان فرانسیسکو بودم.»
‫و من گفتم: «منم اینجا تو ‫یه نمایش فرشته‌ها بودم.
‫من نقش مادر غاز رو داشتم ‫و شبیه ویوین لی شده بودم»
‫ولی اون اصلاً واکنشی نشون نداد.
‫تقریباً حس می‌کنم اصلاً نشنید چی گفتم.
‫بعدش رفتیم بیرون و به این
‫ساختمون سوخته‌ای رفتیم که ازش دزدی شده بود
‫و اونجا وایساد و به در اشاره کرد.
‫لباس هندی تنشه؟
‫نه، لیوایز.
‫آها، میگه همون لباس‌ها تنشه
‫که موقع دزدی تنش بوده.
‫و من گفتم: «فکر نکنم واقعاً مهم باشه.»
‫و اونم یه چیزی در مورد یه ‫چیزی گفت که یادم نیست.
‫خلاصه رفتیم اونجا و من گفتم: «اینجا شبیه
‫کتاب‌های کمیک ایتالیاییه»، ‫و به اون سمت اشاره کردم.
‫کلمه فومتی یادم نبود، ولی ‫یه جورایی اون شکلی بود.
‫گفتم: «واقعاً می‌خوای تو نیویورک ‫تایمز این شکلی به نظر بیای؟»
‫و اون میگه: «می‌خوام مردم ببینن.»
‫و یه جوری این قضیه رو به همه‌ی این
‫ساختمون‌های سوخته، پنجره‌های تخته‌کوب شده
‫و آدم‌هایی که هنوز اونجا ‫زندگی می‌کنن ربط میده.
‫خیلی متروکه و عجیبه.
‫درست تو محله‌ی خودش.
‫آره.
‫و ساختمون‌ها سوختن، کل طبقه‌ها،
‫انگار دارن این آدم‌ها رو ‫به زور بیرون می‌کنن.
‫و به یه ساختمون اشاره می‌کنه و میگه،
‫«تولی کوپفربرگ اونجا زندگی می‌کنه.»
‫و دقیقاً نمی‌دونستم در جواب چی بگم.
‫با خودم فکر کردم: «فکر کنم باید بهش بگم
‫من از تولی کوپفربرگ عکاسی ‫کردم، ولی واقعاً دلم نمی‌خواد بگم.»
‫ولی می‌گم.
‫می‌گم: «عه، من ازش عکس ‫گرفتم وقتی با گروه د فاگز بود.»
‫بعد به مغازه قصابی اشاره می‌کنه
‫و میگه: «اونجا کتابفروشی چشم صلح بود.
‫می‌تونی ازم توش یه عکس ‫بگیری تا بتونم بفرستمش
‫برای اد سندرز.»
‫منم همین کار رو می‌کنم.
‫و میگه: «می‌تونی همه‌ی این چیزای
‫سوخته رو تو عکس جا بدی؟»
‫و من می‌گم: «حتماً، حتماً.»
‫هنوزم مشکوکه یا یخش باز شده؟
‫نه.
‫و من می‌گم: «آه، خیلی هنری به نظر میاد.»
‫تو ویترین سوخته‌ی قصابی وایساده
‫دست به سینه، و داره ذکر می‌گه.
‫آره. اوم.
‫آره.
‫همین‌طور ادامه می‌داد ‫اوم، اوم، اوم، پوم، توم.
‫بعدش می‌ریم به اون ورودی اون طرف خیابون.
‫و تو حالت لوتوس می‌شینه
‫خیلی شبیه بودا،
‫درست دم در، و شروع می‌کنه به ذکر گفتن.
‫و واقعاً با خودم فکر می‌کنم: ‫«خب، نمی‌تونم مزاحم خدا بشم.»
‫نمی‌تونم بگم: «میشه لطفاً تمومش کنی؟
‫واقعاً می‌خوای یه عکس داشته باشی که نشستی
‫دم در؟»
‫- آره، ولی می‌خواد. ‫- ولی می‌خواد.
‫و خب، بعد این دختره و پیتر رد میشن
‫و اون دست تکون میده و میگه: ‫«بیاین ازتون عکس بگیرم.
‫خیلی وقته با هم عکس نگرفتیم.»
‫واسه همین فکر می‌کنم ‫قراره فقط دوتایی باشن،
‫ولی بعد دختره هم میاد تو ‫عکس، پس سه تایی میشن.
‫یه جوری فکر کردم شاید جالب ‫باشه که یه عکس داشته باشم
‫از یکی از طولانی‌ترین ازدواج‌ها.
‫آه، وقتی داشتم قهوه‌مو ‫می‌خوردم، این برمی‌گرده به قبل،
‫دختره گفت: «شکر نیست.»
‫ولی بعدش یه بسته شکر تکی پیدا کرد،
‫چون گفت: «عسل تو قهوه خیلی بدمزه میشه.»
‫آخ.
‫خوشم میاد. خوبه.
‫و ما عکاسی تو خیابون رو تموم کردیم
‫و واقعاً نمی‌دونم دیگه ‫اونجا باید چیکار کنم.
‫و یه جایی گفتم: «داری با من حرف می‌زنی
‫انگار من نیویورک تایمزم، در حالی که نیستم»
‫چون اون هی یه چیزایی رو وسط می‌کشید
‫در مورد مالکیت و ارتباطات مجله تایمز
‫با منافع نفتی، و برای من اصلاً مهم نبود.
‫یعنی جزئیاتش شبیه یه چیزی بود
‫از یه سریال آبکی که خیلی هم جالب نیست.
‫و اون گفت: «ولی تو برای ‫مجله تایمز کار می‌کنی.»
‫و من گفتم: «نه، این اولین کاریه که گرفتم
‫برای مجله تایمز.»
‫و ناگهان، اوضاع خیلی بهتر شد.
‫و ازش خواستم چندتا عکس پرتره ازش بگیرم
‫تو خونه، فقط برای خودم، و اون گفت: «حتماً.»
‫چی، که همون موقع انجام بدی؟
‫آره.
‫و پیاده برگشتیم سمت خونه‌ش و ‫جلوی یه سبزی‌فروشی وایسادیم
‫نبش خیابان سی.
‫و یه ماشین از پشت زد به یه کامیون.
‫و معلوم شد، داستان این بود که،
‫اون پسری که زده بود به کامیون
‫داشته خلاف جهت می‌رفته.
‫نه گواهینامه داره نه هیچی.
‫احتمالاً ماشین دزدیه، و پلیس بردش زندان.
‫اون سه تا خرمالو می‌خره.
‫و می‌گه: «تا حالا از اینا خوردی؟»
‫و من می‌گم: «آره، از حسی که
‫تو دهنم ایجاد می‌کنه خوشم نمیاد.
‫اون حس گس افتضاح رو داره.»
‫و اون می‌گه،
‫«اوه، من تازه همین دو ماه ‫پیش ازشون خوشم اومد»
‫یه چیزی در مورد ویتامین سی یا همچین چیزی.
‫و من می‌گم: «تا حالا روی درخت دیدیشون؟
‫بعد از اینکه همه برگ‌ها می‌ریزن، ‫اونا روی درخت می‌مونن.»
‫و اون اصلاً به این حرفا گوش نمی‌ده.
‫«بذار برم بالا.»
‫و من می‌گم: «چرا اونجا نمی‌شینی؟»
‫و اون تو حالت لوتوس می‌شینه
‫و شروع می‌کنه به ذکر گفتن.
‫اوه، اون وسواس ذکر گفتن داره.
‫با یه جور نگاه مات و مبهوت.
‫اصلاً من رو نمی‌بینه. فقط تمرکز کرده روی...
‫یه دنیای دیگه.
‫و بعد من می‌گم: «از اون ‫پس‌زمینه خوشم نمیاد.»
‫برای همین جابه‌جاش می‌کنم.
‫فقط برای اینکه جابه‌جا ‫بشه، جلوی یه دیوار دیگه.
‫و بعد می‌گم: «چرا به من توجه نمی‌کنی؟
‫یه نگاهی به من بنداز.»
‫و اون شروع می‌کنه به این کار، ولی ‫بعدش شروع می‌کنه به لیست کردن
‫اینکه مثلاً کی واقعاً کشور رو ‫اداره می‌کنه و ۱۰ شرکت برتر
‫و نفت.
‫و بعد یه تماس حرفمون رو قطع می‌کنه
‫و همه‌ش در مورد ویلیام باروزه.
‫و من فکر می‌کنم...
‫این فرصت منه.
‫منم همین‌جوری اینو وسط ‫انداختم، که یه جوری هم شد.
‫ولی برام سخته که اینطور نباشم.
‫تقریباً انگار که
‫حس کردم بهتره یه اعتباری از خودم نشون بدم.
‫برای همین گفتم: «فردا ‫دارم ازش عکاسی می‌کنم.»
‫و اون گفت: «اوه، چطور مگه؟»
‫تقریباً انگار هر چی من می‌گفتم...
‫«موقع ناهار دیدمش.»
‫«کجا؟» «خونه فلیسیتی میسون.»
‫«کِی؟» «سه هفته پیش.»
‫چی، تایید کرد؟
‫نه.
‫وحشتناک به نظر میاد.
‫و بعد گفت: «اوه، می‌تونی
‫چندتا عکس جالب از بیل بگیری.»
‫و من گفتم: «اوه، واقعاً؟»
‫و اون گفت: «آره، براش ساک بزن.»
‫و من گفتم: «بهتر می‌شد اگه براش
‫یه پسر دبیرستانی می‌آوردم.»
‫و اون گفت: «اوه، می‌تونی این کار رو بکنی.
‫چون باروز عاشق
‫اون پسرای دبیرستانی پولدار کراواتیه.»
‫به نظرم عجیب بود، یهویی این حرف رو زد.
‫چی، اون قضیه ساک زدن؟
‫آره.
‫با اون تصویر ذکر گفتنش فرق داره.
‫یه جورایی از شیطنت کردن لذت می‌برد
‫یا یه همچین چیزی.
‫تقریباً حس می‌کردم یه جورایی ‫داره می‌گه، بی‌خیال بابا.
‫اون گفت: «می‌تونی با بیل بخوابی.»
‫و من گفتم: «فکر نمی‌کنم ‫اونقدرها غیرممکن باشه.
‫اونقدرها هم زشت نیست.» که واقعاً هم نیست.
‫یه چیزی داشت... خیلی صمیمی بود.
‫- خوش‌قیافه بود. ‫- هوم. من از صورتش خوشم میاد.
‫زننده نیست.
‫مم. اون نقطه مقابل آلنه.
‫یعنی، اون خیلی خوب پیر می‌شه.
‫گینزبرگ فقط یه پیرمرد چاق یهودی می‌شه.
‫اون همیشه خیلی زشت بوده.
‫یادم رفت دیگه اونجا چی گفته شد.
‫اوه، گفت شاید فردا یه سری بزنه.
‫چون دیگه وقت بیشتری داشت.
‫چی، خونه تو؟
‫نه، باروز. ساعت ۳:۰۰.
‫بهش گفتی نیاد؟
‫نه.
‫نه، بهش فکر کردم، ولی بعد با خودم گفتم
‫شاید جالب بشه.
‫باروز و گینزبرگ با هم توی یه عکس.
‫من هنوزم می‌تونستم از باروز عکس بگیرم.
‫و بعدش من رفتم.
‫خداحافظی‌تون دوستانه بود؟
‫آره.
‫گفت دوست داره عکسا رو ببینه،
‫بهش بگم کدوم عکس توی ‫مجله تایمز استفاده شده،
‫و در نهایت، واقعاً براش مهم نبود
‫که من از پرتره‌اش استفاده بکنم یا نه.
‫دلشو به دست آوردی.
‫گفت فقط داشته سخت‌گیری می‌کرده،
‫و می‌خواسته از خودش محافظت کنه.
‫و من پیاده تا خونه رفتم.
‫حدوداً ساعت چنده؟
‫نمی‌دونم.
‫هنوز هوا روشنه.
‫شاید ۴:۰۰.
‫بعدش چی؟
‫بعد این «اسکار مایر برانشوایگر» ‫(نوعی از کالباس) رو درمیارم.
‫اوه، من عاشقش بودم.
‫هنوزم ارزونه؟
‫نه.
‫یه تیکه کوچیکش ۸۹ سنته. گرونه.
‫ولی گرسنه‌ام بود و ولخرجی کردم.
‫با اون نون «پپریج فارم» ‫یه ساندویچ درست می‌کنم،
‫اون نون خوشمزه.
‫نون گندمه، اما
‫گندم جوانه‌زده؟
‫گندم جوانه‌زده است!
‫و یه کم «پِپ-آپ» هم دارم، که مونده.
‫اون چیه؟
‫اون نوشیدنی «ادل دیویس» ‫با مخمر و این چیزاست.
‫و به محض اینکه تمومش کردم، ‫که خیلی هم سریع خوردمش،
‫مستقیم می‌رم تو تاریک‌خونه و آماده می‌شم
‫برای ظاهر کردن فیلم.
‫و تلفن زنگ می‌خوره، استیو پیزنیه،
‫که یه آدمیه که دوست داره ‫گردن‌کلفت حرف بزنه.
‫قبلاً تو نیروی تفنگداران دریایی بوده.
‫در واقع خیلی مهربونه.
‫ولی یه جور حالت شخصیت‌های ‫کتابای مصور رو داره.
‫می‌گه: «هی، رفیق، امشب خیلی حشری‌ام.
‫داشتم جق می‌زدم.»
‫و من می‌گم: «خب، اینجا مهمون دارم.»
‫تو تمام روز رو دروغ می‌گی.
‫آره، می‌گم. شگفت‌انگیزه.
‫فکر کنم نصف وقتا خودتم نمی‌فهمی.
‫می‌فهمم. می‌دونم کی دروغ می‌گم.
‫نمی‌دونم چرا می‌گم، اما هر دروغی
‫کاش می‌تونستم بیشتر این کارو بکنم.
‫یعنی، نمی‌خواستی باهاش حرف بزنی، درسته؟
‫می‌خواستی کار کنی.
‫اون می‌خواست من برم خونه‌اش.
‫گفتم: «باشه، خب، بعداً می‌بینمت.»
‫- آره. نیویورکی نیست. ‫- نه.
‫خلاصه بعدش می‌رم تو تاریک‌خونه،
‫و اول دو حلقه فیلم رو ظاهر می‌کنم،
‫چون کلاً هشت تاست.
‫و اینا عکسای گینزبرگه.
‫و اونم توی داروی ثبوته.
‫و لیندا زنگ می‌زنه.
‫و بهم می‌گه همه اینا رو بنویسم.
‫ولی قبل از این هیچی ننوشته بودی؟
‫- نه. ‫- اوه خدای من.
‫گفتم: «نمی‌دونم بتونم ‫همه‌شو یادم بیارم یا نه.»
‫معلوم شد که...
‫چون واقعاً داشتم با خودم فکر ‫می‌کردم: «خب، من که کاری نکردم.»
‫از گینزبرگ عکس گرفتم، و از ‫اون زنه که از مجله اِل اومده بود.
‫اون صبح اومد. همین.
‫جالب نیست؟
‫واقعاً هست.
‫چون به محض اینکه شروع کردم، تمام این
‫آره. انگار همین الانش یه رمان کامله.
‫آره. همه این چیزا یادم اومد.
‫خلاصه همه‌شو می‌نویسم.
‫یه کم ازم وقت می‌گیره.
‫فکر می‌کردم یه دقیقه طول بکشه.
‫حدود ۱۲ دقیقه طول می‌کشه.
‫بعد می‌رم تو تاریک‌خونه و
‫اون هشت حلقه فیلم دیگه رو ظاهر ‫می‌کنم، که گلن اوبراین زنگ می‌زنه.
‫و می‌گه: «ساعت ۸:۳۰ خونه‌ای؟»
‫و من می‌گم: «اوه، نمی‌دونم.»
‫تقریباً مطمئنم هستم چون دارم کار می‌کنم.
‫باید کار کنم.
‫ولی راستش، واقعاً دلم نمی‌خواد،
‫شاید برم بیرون یا یه همچین چیزی.
‫نمی‌خوام الان خودم رو متعهد کنم.»
‫اینا رو بهش گفتی یا فقط بهش فکر کردی؟
‫بهش فکر کردم.
‫نمی‌خوام الان خودم رو متعهد کنم.
‫و می‌دونم که احتمالاً کار خواهم کرد.
‫و اگه بگم: «آره، ۸:۳۰...»
‫خب، قرار بود ۸:۳۰ دوباره بهت زنگ بزنه؟
‫نه، قرار بود بیاد این دور و برا.
‫می‌خواد بدونه بهش می‌دم یا نه
‫نگاتیوهای، ام...
‫داره این گروه
‫راک اند رول رو راه ‫میندازه به اسم «کانلرد».
‫نه میتونه بخونه نه ساز بزنه.
‫هیچکدومشون نمیتونن.
‫نیکی، همون پسره که اون ‫نقاشی‌های مقعدی رو کشیده بود.
‫اوه، اتفاقاً امروز ‫داشتم در موردش میخوندم.
‫آره، شنبه شب یه کاری کرده.
‫درامر این گروهه.
‫با باسنش؟
‫آره، ازشون عکاسی کردم.
‫چون انگار دارن هیاهو راه میندازن.
‫نمیدونم چقدرش جدیه.
‫خب، اصلاً آهنگی ازشون درمیاد؟
‫نه.
‫هیچ آهنگی نساختن.
‫گلن نه میتونه بخونه نه ساز بزنه.
‫و براشون تبلیغ میشه.
‫مثلاً لیزا رابینسون از راک سینز رو گرفتن
‫که یه عکس ازشون بگیره.
‫و فرن لیبوویتز که باهاشون مصاحبه کنه.
‫و همه‌ش کاملاً ساختگیه.
‫اونا بچه‌های جنگ کره هستن ‫و تو کره با هم آشنا شدن.
‫چی، واقعاً هستن؟
‫نه.
‫نه، داستان رو از خودشون درآوردن.
‫جوری در موردش حرف میزنن انگار واقعیه.
‫خلاصه من برای لیزا ازشون عکاسی کردم.
‫و گفتم: «آره، من به نگاتیوها نیازی ندارم.»
‫و نگاتیوها رو آویزون ‫میکنم و وینس زنگ میزنه.
‫نه.
‫نگاتیوها رو آویزون میکنم و یه چُرتی میزنم.
‫معلومه.
‫چون به یه چرت احتیاج ‫داشتم. به نظرت زیاده؟
‫چی، روزی دو تا چرت؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خب، اولی چرت نبود.
‫ادامه‌ی خوابم بود.
‫و یه ساعت دیگه لازم داشتم.
‫و خب، بعد وینس زنگ زد.
‫و خب، میخواست بدونه میتونه بیاد اینجا
‫خونه‌ی من دوش بگیره، چون آب گرم نداشت.
‫و واقعاً امیدوار بود کسی باشه
‫که بشناستش و بتونه زنگ ‫بزنه باهاش دوش بگیره.
‫ولی آرزو میکرد یه دوستی داشت،
‫میدونی، یه کسی رو پیدا میکرد.
‫باید شماره‌ی اون یکی پسره رو بهش میدادی،
‫همونی که جذاب بود.
‫باید همین کارو میکردم.
‫ولی با هم کنار نمیومدن.
‫وینس نمیذاشت اون کار خودش رو بکنه.
‫بعضی وقتا که باهاش بودم، بهم میگه
‫«رفیق».
‫عالیه.
‫♪ عزیزم، محکم بغلم کن ♪
‫♪ امشب محکم بغلم کن ♪
‫♪ عزیزم، محکم بغلم کن ♪
‫♪ همه چی رو به راهه ♪
‫♪ محکم بغلم کن ♪
‫♪ فردا برام مهم نیست ♪
‫♪ ولی امشب محکم بغلم کن ♪
‫تمام شب رقصیدیم
‫♪ بیا و خوش بگذرونیم ♪
‫♪ محکم بغلم کن، محکم بغلم کن ♪
‫♪ فردا برام مهم نیست ♪
‫♪ امشب محکم بغلم کن ♪
‫♪ عزیزم، محکم بغلم کن ♪
‫♪ امشب محکم بغلم کن ♪
‫♪ عزیزم، محکم بغلم کن ♪
‫♪ همه چی رو به راهه ♪
‫♪ محکم بغلم کن، محکم بغلم کن ♪
‫♪ فردا برام مهم نیست ♪
‫♪ امشب محکم بغلم کن ♪
‫♪ فردا برام مهم نیست ♪
‫♪ امشب محکم بغلم کن ♪
‫اوه، یکی از جزئیات مکالمه با گلن اوبراین
‫که یادم رفت این بود که ‫اون یه مقاله نوشته بود
‫برای ووگ ایتالیا در مورد باب ویلسون
‫و اونا از یکی از عکس‌های من استفاده کردن.
‫منم گفتم: «هی گلن، اصلاً ‫پولی بابت اون گرفتی؟»
‫و اون گفت: «نه.»
‫گفتم: «میخوام ازشون یه پولی بگیرم.
‫نسخه‌ای از مجله رو دم دست ‫داری، چون میخوام براشون
‫صورتحساب بفرستم»، چون ‫این مال مثلاً ژوئن-ژوئیه ۷۴ئه.
‫آها. عکس چی؟
‫باب ویلسون.
‫اسمت رو زدن؟
‫آره.
‫خلاصه وینس میگه چند دقیقه دیگه میرسه
‫وقتی وسایلش رو جمع و جور کنه.
‫چی، برای دوش گرفتن؟
‫آره.
‫حوله‌ی خودش رو آورده؟
‫نه.
‫صابون؟
‫خب، شامپو و سشوارش رو آورده.
‫دفعه‌ی پیش که اومد، لیف آورده بود.
‫خلاصه میرم فروشگاه و نودل ماهی تن میخرم،
‫مارک پروگرسو، و ماست ساده.
‫و برمی‌گردم بالا،
‫۲۷ تا شنا می‌رم و بعد
‫تلویزیون رو روشن می‌کنم.
‫سرگرمی شبانه آغاز می‌شه.
‫بعد تصمیم می‌گیرم آشپزی کنم. اما ‫با خودم میگم، «اوه، وینس.»
‫چون قبل از اینکه زنگ ‫بزنه، این برنامه‌م بود.
‫واسه همین فکر می‌کنم شاید ازش ‫بپرسم می‌خواد غذا بخوره یا نه.
‫خلاصه اون می‌رسه و من ‫می‌پرسم. می‌گم، «نمی‌خوام
‫سبزیجات یا چیزی توش بریزم.»
‫اصلاً حوصله‌ی سرخ کردن یه پیاز رو هم ندارم،
‫ولی همینو سریع آماده می‌کنم.»
‫و اون گفت، «اوه، من فکر کردم
‫می‌تونیم از بیرون غذای چینی بگیریم.
‫من حساب می‌کنم.»
‫منم گفتم، «عالیه.»
‫آره، ماهی تن رو بذاریم برای یه روز دیگه.
‫خلاصه اون تو حمومه و می‌گه،
‫«زود می‌رم پایین.»
‫و من فکر می‌کنم احمقانه‌ست ‫که اینجا منتظر بمونم
‫تا وقتی اون خودشو می‌شوره و خشک می‌کنه
‫که بره غذا رو بگیره.
‫واسه همین وقتی اون هنوز ‫تو حمومه، من می‌رم پایین.
‫و بعدش چی کار می‌کنم؟
‫بعدش رفتم رستوران چینی
‫و غذاها رو سفارش دادم.
‫می‌رم رستوران چینیه و یه مَرده اونجاست.
‫هوم.
‫که یه جورایی چاق به نظر می‌رسه.
‫ولی صورت خیلی خوبی داره.
‫یه جورایی تنها و عجیب به نظر میاد.
‫خیلی شبیه یه مرد مجرده.
‫با گرایش به جنس مخالف، ۳۵ ساله.
‫و اون یکی از کارت‌های ماونتین،
‫کارت جید ماونتین، از اون ‫کارت ویزیت‌ها رو برمی‌داره.
‫اوهوم.
‫و یه ماژیک هایلایت درمیاره و ‫شروع می‌کنه به کشیدن روش.
‫یه سری مربع‌مانند می‌کشه.
‫منتظر سفارشه؟
‫آره.
‫آره، که اسپاگتی مرغ بود.
‫اوه، خوش به حالش.
‫و گارسون میاد بیرون و می‌گه، ‫«سفارشتون آماده‌ست.»
‫و اون یه جورایی سرشو تکون ‫می‌ده و بعد به کشیدن ادامه می‌ده.
‫و کلی وقت گذشته و اون هنوز داره می‌کشه
‫این جعبه‌ها رو.
‫اینا رو روی اون کارت کوچولو می‌کشید؟
‫آره، و واقعاً غرق شده بود.
‫و بعد گارسون یه جورایی ‫گیج و مبهوت اونجا وایمیسته.
‫و بعد دوباره می‌ره سمتش و می‌گه،
‫«سفارشتون آماده‌ست.» و اون می‌گه، «اوه.»
‫و قیمتش شد ۳ دلار و ۴۵ سنت.
‫برای اسپاگتی مرغ؟
‫برای غذای اون. و بعدش می‌ره.
‫مال من چند دقیقه بیشتر طول می‌کشه،
‫و می‌شه ۷ دلار و ۳۰ سنت.
‫۷.۳۰، ولی تو فقط ۷ دلار داشتی.
‫۷.۴، ۷.۴۳
‫آره، ولی تو فقط ۷ دلار داشتی.
‫من ۷ دلار داشتم و بقیه‌شو دادم.
‫چه ولخرج.
‫و تازه، باید برای وینس ‫یه کوکاکولا هم می‌گرفتم.
‫واسه همین می‌رم مغازه، یه مغازه‌ی یونانی.
‫- هوم. ‫- کوکاکولا رو می‌گیرم.
‫۳۲ انسه، که می‌شه ۶۵ سنت.
‫و برمی‌گردم بالا.
‫و اون لباس پوشیده و داره ‫موهاشو خشک می‌کنه.
‫اوه، اون مرده، اون چینیه،
‫مرده‌ تو رستوران چینیه، اون هنرمنده.
‫اوهوم.
‫اون یه چیزی از اون مغازه خرید.
‫نمی‌دونم چی خرید، ولی یه چیزی خرید.
‫- تو مغازه یونانیه؟ ‫- تو مغازه یونانیه.
‫و رسید رو خواست،
‫و تو مغازه یونانیه پولی براش نداد.
‫فقط فاکتور فروش رو گرفت،
‫و پشتش نوشت اشمیت.
‫و اوم، و اون، بدون اینکه ‫کلمه‌ای حرف بزنه، رفت.
‫خب، تو هم باید یه بار این کارو امتحان کنی.
‫حقه خوبیه.
‫شرط می‌بندم تو این محله جواب می‌ده
‫اینجا تو یورک‌ویل.
‫خلاصه برمی‌گردم بالا و ‫ظرف‌ها رو باز می‌کنم.
‫و بشقاب‌ها رو درمیارم ‫و می‌شینیم و می‌خوریم.
‫من شیرین و ترش دارم و وینس هم
‫با هم نمی‌خورین؟
‫اوم، یه کم، ولی بیشترش برای ‫اینه که من واقعاً دوست ندارم
‫مو گو گای پن.
‫وینس زیاد ازش نخورد. من ‫همه غذای خودمو خوردم.
‫و برنج کافی نبود.
‫و بعد گفتم، «چرا کوکاکولا ‫رو با خودت نمی‌بری خونه؟
‫چون من هنوز قبلی رو اینجا دارم،
‫از وقتی تو اینجا بودی گازش رفته.»
‫اون با کوکاکولا زنده‌ست.
‫آره، برای همینه که پوستش اینقدر عالیه.
‫اون خوب غذا نمی‌خوره، وینسنت.
‫واقعاً عاشق هله هوله‌ست.
‫یه شب با فرن لیبوویتز
‫و کریگ کارپل بیرون بودیم، داشتیم ‫می‌رفتیم یه رستوران ایتالیایی.
‫و وینسنت اصرار کرد که از ماشین پیاده شه،
‫تا بتونه بره مک‌دونالد.
‫و گفت که اونجا ما رو می‌بینه
‫توی رستوران برای قهوه خوردن.
‫خب، این دیوونگیه.
‫شاید چون با غذای ایتالیایی بزرگ شده.
‫نه، منظورم اینه که وقتی با بقیه هستی.
‫یعنی حتماً باید مک‌دونالد می‌خورد.
‫آره، دُزش برسه.
‫یادم نمیاد راجع به چی حرف زدیم.
‫در مورد آلن گینزبرگ بهش گفتم.
‫آها، اول این لیست رو براش خوندم.
‫گفتم: «فوق‌العاده‌ست.»
‫این حس رو داشتم
‫که هیچ کاری نکردم جز اینکه بیدار شدم،
‫از آلن گینزبرگ عکاسی ‫کردم، فیلم رو ظاهر کردم،
‫و همین و بس.
‫می‌دونی، من اغلب حس می‌کنم که در طول روزم،
‫اتفاق خاصی نمی‌افته، انگار ‫که روزم رو هدر دادم.
‫خب، حالا می‌دونی.
‫یه روز دیگه رو هم هدر دادم.
‫تمام کاری که کردم این بود که ‫دو ساعت با گینزبرگ بودم.
‫این خودش یه روز طول می‌کشه.
‫راستش برای همینه که ‫دارم این کار رو می‌کنم.
‫تا بفهمم مردم روزهاشون رو چطور پر می‌کنن،
‫چون خودم حس می‌کنم کار زیادی انجام نمی‌دم
‫در تمام طول روز.
‫تو باید انجامش بدی.
‫انجامش می‌دم.
‫خلاصه، یکی در می‌زنه،
‫و گلن اوبراین بود که یکی از اون ‫کت‌هایی رو پوشیده بود که جوزف
‫می‌پوشید با یقه خز، بژ، خاکستری.
‫- چی، بارونی؟ ‫- آره، با کمربند.
‫اوهوم. مثل آدمای حومه‌نشین.
‫و میاد تو و درش نمیاره،
‫و میگه: «می‌خوام با بروس ساز بزنم.»
‫و من میگم: «اوه، بی‌خیال. ‫چطوری ساز می‌زنی؟
‫چیکار می‌کنی؟ تو که سازی نمی‌زنی.»
‫و اون میگه: «ما به صفحه‌ها گوش می‌دیم،
‫و می‌گیم می‌خوایم مثل اون انجامش بدیم.»
‫و من میگم: «باید توپاز کوکیژن ‫رو برای گروهت بیاری.»
‫خب، اونم که چیزی نمی‌زنه.
‫اون... اوه، ترومپت می‌زنه، ‫ولی وجود خارجی نداره.
‫ساختگیه.
‫زنیه که پت کاستلو از خودش درآورده،
‫بخشی از گروه تبلیغاتی موسیقی وارتوک.
‫اونا تبلیغات استیوی واندر رو انجام می‌دن.
‫من رو با راد استوارت به تور بردن،
‫و هر از گاهی اسم توپاز ‫کوکیژن رو میندازن وسط.
‫اون توی فستیوال پاپ ‫میامی بود یا هرچی که بود،
‫فستیوال نیوپورت، یا یه حضور کوتاه داشت
‫روی صحنه با مایلز دیویس، و این ‫رو توی روزنامه‌ها چاپ کردن.
‫قرار بود توپاز کوکیژن ‫یه زن قد بلند شش فوتی،
‫دورگه‌ی مو قرمز باشه، و واقعاً اسمش رفت
‫توی همه‌ی روزنامه‌ها.
‫من با آدمایی بودم
‫که قسم می‌خوردن توپاز کوکیژن رو دیدن.
‫صبر کن.
‫تو از کجا می‌دونستی که ساختگیه؟
‫چون وقتی داشتن می‌ساختنش من اونجا بودم.
‫اوه.
‫گلن اوبراین می‌دونست ساختگیه؟
‫نه، من داستان توپاز رو براش ‫تعریف کردم، که ساختگیه،
‫و گفتم که می‌تونه عالی باشه که بگی
‫داری به توپاز کوکیژن فکر می‌کنی،
‫و اون گفت: «آره.»
‫اون در مورد توپاز می‌دونست.
‫اون گفت که: «اگه کسی جرأت کنه بیاد جلو
‫و بگه "من توپاز کوکیژن ‫هستم"، صداش شنیده می‌شه،»
‫که می‌تونه یه آهنگ ضبط ‫کنه، حداقل یه دمو بسازه،
‫چون مردم می‌گفتن: «این کیه؟ با کیه؟»
‫یه جوریه انگار دارن واقعیش می‌کنن.
‫فکر کنم ممکنه شروع کنن ‫به جمع کردن نوازنده.
‫- احتمالش هست. ‫- آره.
‫حس می‌کنم سوزی کواترو همین کار رو کرد.
‫خب، حالا چی می‌شه؟
‫گلن اونجاست، حدود ۱۰ دقیقه می‌مونه،
‫و بعد می‌ره، پس فقط من و وینس می‌مونیم.
‫و من میگم باید برگردم سر کار،
‫و گلن میگه می‌خواد بره خونه.
‫توی این ماجرا به کتاب تو اشاره کردم،
‫و اونا می‌گن: «پاتریک میگه عالی می‌شه
‫اگه یه مبل داشته باشیم.»
‫و من میگم: «واقعاً زندگیم رو عوض می‌کنه.
‫و ما سر شام راجع به این بحث کردیم،
‫در مورد امکان معاشقه و اینکه چقدر سخته
‫می‌دونی، توی آپارتمانش،
‫یه تخت داره و صندلی‌های صاف،
‫پس یا باید برن توی اتاق خواب
‫و تلویزیون تماشا کنن، اینطوری انجامش بدن
‫یا اگه برن روی تخت، اون تخت رو نگه داشته
‫توی اتاق نشیمن،
‫و همه‌ی این مجله‌ها و نامه‌ها ‫رو روش نگه می‌داره.
‫باید همه‌ی اینا رو جابجا کنه.
‫آره. خب، یه کاناپه، یه کاناپه ‫یه چیزی بین این دوتاست.
‫می‌تونی روی کاناپه انجامش بدی.
‫می‌تونی روی کاناپه بخوابی.
‫می‌تونی دراز بکشی و روی کاناپه کتاب بخونی.
‫واقعاً چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫و یه روزی، مال تو می‌شه.
‫خب، پس وینسنت می‌ره، و ‫من برمی‌گردم به تاریک‌خونه.
‫این حدود ساعت ۱۰:۰۰ بود؟
‫احتمالا همون حوالی، بدون ‫اینکه حواسم به ساعت باشه،
‫و به بزرگ کردن عکس‌های رستوران فکر می‌کنم.
‫کاری که برای رستوران انجام ‫دادم، فضای داخلی رستوران.
‫از چاپ کردنش متنفرم.
‫می‌دونی، مثلا ۱۴ تا چاپ مختلفه
‫و کنتاکت‌ها
‫از عکس‌های گینزبرگ، همین الان تو خشک‌کنه.
‫واکنشت چیه؟
‫چیز زیادی اونجا نیست.
‫هیچ کنتاکتی نیست.
‫هوم.
‫خب بعدش عکس‌های رستوران رو درست می‌کنم،
‫و وقتی داشتم نگاهشون ‫می‌کردم، واقعا خسته بودم.
‫فقط می‌خواستم دوباره برم بخوابم.
‫ولی وقتی شروع به کار می‌کنم، ‫یه جورایی سرحال میشم.
‫ناهار خوردی؟
‫ساندویچ کالباس جگر خوردم.
‫هوم. فکر کنم سوءتغذیه داری.
‫به اندازه کافی سبزیجات می‌خوری؟
‫بعضی وقتا، ولی مثلا ‫دیروز، کل غذام همون بود.
‫خب، این کافی نیست. نه برای یه مرد گنده.
‫جدا.
‫فکر کنم نه.
‫برای همینه که خسته‌ای.
‫اونقدرها هم خسته نیستم.
‫فقط یه چیزای خاصی
‫مثلا آلن گینزبرگ خسته‌م کرد.
‫خلاصه من، عکس رستوران رو بزرگ می‌کنم،
‫و بعد از اینکه شش‌تایی درست کردم،
‫می‌فهمم که این کار فوق‌العاده خوبیه.
‫خیلی حرفه‌ای به نظر میاد.
‫و من همه این عکس‌ها رو ‫از یه رستوران گرفتم،
‫پرتره صاحبش رو در ازای ۴۵۰ دلار.
‫واقعا مفت بود، قیمت خوبی بود.
‫فکر کردم، "اوه، واقعا خیلی ‫زیاده"، چون من اونجا بودم
‫دو سه ساعت، و این عکس‌ها رو گرفتم.
‫و دقیقا شبیه خود اونجاست.
‫و فرن زنگ می‌زنه، و من میگم، "سر کارم."
‫و اون میگه، "باشه، برگرد سر کارت.
‫فردا باهات صحبت می‌کنم.
‫و خداحافظی می‌کنه.
‫و من کارهای رستوران رو،
‫ تموم می‌کنم و می‌شورمشون،
‫و می‌فهمم که بهتره شب تا صبح خیسشون نکنم،
‫چون اون کاغذ پلی‌کنتراست ‫لبه‌هاش شروع به ور اومدن می‌کنه،
‫و می‌خوام خیلی شیک و تمیز به نظر برسه.
‫برای اینکه پولم رو بگیرم، پس می‌شورمشون،
‫و گرمایش هم قطع شده بود.
‫گرمایش خاموش شده بود
‫حدود ۷:۳۰ وقتی وینس داشت دوش می‌گرفت.
‫داره خیلی سرد میشه.
‫این هر شب اتفاق میفته؟
‫خیلی عجیبه.
‫شب قبلش، تمام شب روشن بود.
‫خیلی گرم بود.
‫تا ساعت ۷ روشن بود و تا ساعت ۲ خاموش بود.
‫روی یه جور سیستم خودکاره.
‫خیلی عجیبه.
‫ولی می‌دونستم اشکالی نداره چاپ‌ها رو بذارم
‫تو هوا خشک بشن، چون اگه سرد بود،
‫می‌تونستم شب تا صبح بیرون بذارمشون،
‫و اونا آروم‌تر و صاف‌تر خشک می‌شدن.
‫و بعد یادم اومد که باید برم
‫پیش تینا فردا، و باید براش
‫عکس‌های جنت فلنر رو ببرم.
‫اون دوتا می‌خره تا با جلسات ‫عکاسی معاوضه کنه.
‫پس دوتا که یه جورایی با هم ‫جورن رو انتخاب می‌کنم،
‫و فهمیدم چاپی که درست کرده بودم،
‫همونی که تو داری، واقعا خیلی بهتر بود.
‫و قبلا واقعا اینو ندیده بودم.
‫فلیسیتی گفته بود، "من اون ‫چاپ رو امروز می‌خوام.
‫این آدما برای این مهمونی اینجا هستن."
‫"من تمام صبح داشتم یه کاری می‌کردم،
‫واسه همین ساعت ۳ رسیدم ‫خونه"، و من گفتم، "خب،
‫می‌تونم یه ساعته درستش کنم، و اگه بهم ۵۰ دلار
‫بدی براش"،
‫بهتره اونایی که برای تینا ‫هست رو هم درست کنم.
‫و فکر می‌کردم که خوبن.
‫ولی فهمیدم که برای انجام کار خوب،
‫باید وقت داشته باشم
‫تا واقعا بهش نگاه کنم، واقعا ‫ببینم دارم چیکار می‌کنم.
‫بعضی وقتا فقط وایمیستم و بهش زل می‌زنم،
‫و حتی خیلی هم لذت‌بخشه.
‫واقعا زمان می‌بره تا بشناسیش.
‫این تقریبا کلیشه‌ای به نظر میاد.
‫به هر حال، تا اون موقع نفهمیده بودم
‫که اونا واقعا چاپ‌های معمولی‌ای بودن.
‫خوب بودن، ولی معمولی بودن.
‫مثلا، اون یکی اون سفیدی‌ها و ‫سیاهی‌های واقعا عجیبی داشت.
‫پس امضاشون کردم.
‫خودکارم خوب نمی‌نوشت، ‫برای همین "پ" توی پیتر
‫افتضاح به نظر می‌رسید.
‫خب وقتی خودکار
‫و جوهر هندی روی یه چاپ می‌ذاری، ‫خیلی ضعیف به نظر می‌رسید.
‫فکر کردم، "نمی‌تونم "ی-ت-ر" ‫رو خیلی فشرده بنویسم،
‫ولی حداقل می‌تونم تو همون مقیاس نگهش دارم
‫ولی بهش یه حالی بدم چون ‫یه جورایی میشه بخشی
‫از تصویر."
‫و خودکار اصلا درشت نمی‌نوشت.
‫می‌خواست آروم پیش بره.
‫خلاصه، امضاشون کردم، و ‫با خودم گفتم، «خب، باشه.»
‫آهان، قبلش، دو تا لکه‌ی کوچیک بود
‫که پاکشون کردم.
‫عکس رو لکه‌گیری کردم...
‫و رفتم سراغ عکس‌هام
‫تا سعی کنم عکس دختر ‫فرانک لیما رو پیدا کنم،
‫برای تینا، که دوستش داره.
‫یادم نمیومد که چاپش کرده بودم یا نه،
‫ولی می‌دونستم
‫یه دونه شاسی‌شده‌ش هست، پس ‫همون شاسی‌شده رو پیدا کردم.
‫و داشت از روی مقوا کنده می‌شد،
‫چسب شاسی داشت شل می‌شد.
‫پس با خودم گفتم، «سعی می‌کنم با اتو ‫بچسبونمش سر جاش، ببینم می‌چسبه.»
‫پس رفتم و اتو رو آوردم. ‫الان دیگه ساعت ۲:۳۰ بود.
‫و یه ورق کاغذ برداشتم و روش فشار دادم.
‫و کامل چسبوندمش سر جاش روی شاسی.
‫و با خودم گفتم، «لبه‌هاش یکم نامرتبه،
‫ولی می‌تونم بگم، 'آهان، ‫ولی این چاپ اصلیه.'»
‫یعنی، هنوزم قشنگ بود، ولی لبه‌هاش
‫یکم، می‌دونی.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم،
‫من معمولاً دوست دارم همه ‫چیز خیلی تمیز و بی‌نقص باشه.
‫یه جورایی به نظرم خنده‌دار بود ‫که اصلاً همچین فکری به سرم زد.
‫این نسخه اصلیه.
‫و تا حالا همچین فکری نکرده بودی؟
‫نمی‌دونم خوبه یا نه.
‫- بد نیست. ‫- می‌دونم.
‫مثل اینه که گیر بیفتی تو...
‫اوه، تو نمی‌ذاری خودت زیاد درگیرش بشی.
‫از نظر ظاهری، دوست دارم مرتب باشه.
‫یه چیزی در موردش هست که اذیتم می‌کنه.
‫پس اتو رو از برق کشیدم.
‫و متوجه چندتا لکه کوچیک شدم.
‫و یه لکه بود
‫که واقعاً تعجب کردم که چطور من
‫دور تا دور عکس رو گشته بودم.
‫و یه چیزی مثل رد مو بود.
‫من قبلاً تو لکه‌گیری خیلی خوب بودم.
‫الان می‌بینم که نمی‌تونم ‫به همون خوبی ببینم.
‫واقعاً؟
‫از نزدیک، این دوربینیه یا نزدیک‌بینی؟
‫دوربینی.
‫می‌فهمم که مجبورم ‫اینجوری به همه چی نگاه کنم.
‫آره، منم همینطور.
‫و با لکه‌گیری، که قبلاً ‫عاشق انجام دادنش بودم،
‫مثلاً این لکه‌های خیلی ‫کوچیک رو ببینی و با قلم‌مو،
‫بتونی این نقطه‌های رنگ رو روش بذاری،
‫می‌تونستم ساعت‌ها انجامش بدم.
‫خیلی لذت‌بخش بود.
‫تو این کار خیلی خوب بودم.
‫الان مثل یه حس ناخوشایند فیزیکیه.
‫نه اینکه درد داشته باشه، ولی درست نیست.
‫نمی‌تونم ببینمش.
‫تمام لذتش از بین رفته.
‫خب، وقتی عینکت رو بگیری.
‫فقط... باید عینک بگیرم. آره.
‫برای دور هم لازم داری؟
‫نه.
‫فقط برای نزدیک.
‫اولین باری که متوجه شدم
‫که دارم دوربین می‌شم زمانی ‫بود که موریس هوگن‌بوم،
‫که یه عکاس هلندی بود، و با ‫کاترین میلینر زندگی می‌کرد،
‫اومد خونه‌ی من.
‫من رفتم خونه فیبی.
‫و یه عکس از خودش بهم نشون داد.
‫خیلی خوشگله.
‫من این عکس رو درآوردم.
‫گفتم، «اینو نگاه کن.»
‫و اون رو حدود سی سانت از صورتم فاصله داد.
‫یعنی، نه خیلی نزدیک.
‫و من مجبور شدم عقب برم.
‫اذیت‌کننده بود.
‫مجبور شدم بگیرمش تو دستم و دورتر نگهش دارم
‫و بگم، «اوه.»
‫اون موقع بود که فهمیدم، عجیبه.
‫من قبلاً می‌تونستم به چیزها ‫از اون فاصله نزدیک نگاه کنم.
‫مگه فکر نمی‌کردی ما
‫از همه این چیزا معافیم؟
‫هیچوقت بهش فکر نکرده بودم.
‫آره، هیچوقت فکر نمی‌کردم ‫این چیزا اتفاق بیفته.
‫یه جورایی، فکر می‌کردم... یعنی، آره.
‫این حس رو داشتم که هیچکدوم ‫از اون چیزای پیری سراغم نمیاد.
‫آرتروز، التهاب مفاصل، روماتیسم.
‫- عزیزم! ‫- نه، من التهاب مفصل دارم.
‫اون آخرین باری بود که ‫موریس هوگن‌بوم رو دیدم.
‫نمی‌خواست با شما پیرمردها کاری داشته باشه.
‫نه. نه.
‫اون رفت برزیل و داشت عکاسی می‌کرد
‫و عقب‌عقب رفت و از یه صخره افتاد.
‫چند هزار فوت ارتفاع داشت.
‫ببین وقتی عقب‌عقب میری چی میشه.
‫همه چیز به هم ربط داره.
‫خب، داشتی لکه‌گیری می‌کردی.
‫داشتم لکه‌گیری می‌کردم، آره.
‫و بعد یه پاکت و یه مقوا برداشتم.
‫مقوا نداشتم. داشتم.
‫ولی نمی‌خواستم ازش استفاده کنم.
‫پس به جاش از یه عکس شاسی‌شده ‫استفاده کردم، چون مقواهام داره
‫خیلی کم میشه.
‫و گذاشتمش دم در ورودی، که یادم نره.
‫و نگاتیوهایی که خشک کرده بودم
‫توی خشک‌کن برقی دیگه خشک شده بودن.
‫واسه همین اولین نگاه ‫درست و حسابی رو انداختم
‫از توی ویزورم، تا بتونم ‫صورت رو واقعاً ببینم
‫و خوب نبودن.
‫برای مجله تایمز به اندازه کافی خوب بودن؟
‫احتمالاً.
‫ولی اون هیچی از خودش بروز نداد.
‫اینطور نبود که چیزی بروز نده.
‫مسئله این بود که ما با ‫هم ارتباط برقرار نکردیم.
‫ولی خیلی جبهه گرفته بود.
‫آره، یه جورایی به منم برمی‌گرده.
‫نه، اون... اون قطعاً کار رو سخت کرده بود.
‫آره، ولی مثلاً اگه از من خوشش اومده بود.
‫چون مردا اغلب عکس‌های خیلی متفاوتی می‌گیرن
‫از زن‌ها از همدیگه، چون ‫من عکس‌هایی رو دیدم
‫که زن‌ها از مردها گرفتن.
‫بعضی وقتا خیلی دلربا و جذاب از آب در میان.
‫مثلاً بعضی از عکس‌های ‫شایلا از مردا فوق‌العاده‌ان
‫و تأثیرگذار.
‫انگار که وقتی اونجاست، این زن زیبا اون بیرون
‫توی خیابون‌ها و دوربینش رو نشونه می‌گیره
‫سمت یه کارگر ساختمون.
‫دارم از موضوع اصلی خارج میشم.
‫حتی یادم نمیاد موضوع اصلی چی بود.
‫داشتی... داشتی به عکسای ‫گینزبرگ نگاه می‌کردی.
‫آره.
‫و واقعاً چیز زیادی نداشتن.
‫راستش، در نگاه اول ازشون متنفر بودم.
‫نگاه دوم، با خودم گفتم، «خب، ممکنه.
‫یعنی، کسل‌کننده هم نیست.»
‫ولی با خودم فکر کردم
‫با اون افاده‌ای که دارم، ‫عالی میشه اگه داشته باشم
‫گینزبرگ و باروز رو توی ‫یه کتاب، توی کتاب خودم.
‫مثل وقتی که سوزان گفت، فقط ‫برای دوستاش، داشتم فکر می‌کردم،
‫«یعنی سوزان سانتاگ یه مقدمه می‌نویسه
‫برای کتاب من؟
‫یا باید بدم وینس آلتی بنویسه؟
‫یا فرانک می‌تونه یه چیز خنده‌دار بنویسه.»
‫ناشر احتمالاً یه حرفی برای گفتن داره
‫در هر صورت در این مورد.
‫اوه، اون احتمالاً خوشش میاد. اون ‫احتمالاً به فروش کتاب‌ها کمک می‌کنه.
‫یعنی، تو خودت بیشتر ترغیب نمیشی
‫یه کتاب عکاسی رو برداری؟
‫اگه... یعنی، مطمئنم
‫بیشتر از وینس آلتی به فروش کمک می‌کنه.
‫خیلی دوست دارم ازش پول دربیارم.
‫و همینطور اینکه دست به دست بچرخه.
‫می‌دونی، من همیشه یه ‫جورایی تو نخ ستاره‌ها بودم.
‫اینکه یه جور شبه‌ستاره باشم یا یه ستاره.
‫دوست دارم کارم فراتر از این حرفا باشه.
‫که کارم بتونه کاملاً به خودی خود مطرح باشه
‫بدون اینکه حتی یه ستاره توش باشه.
‫خب، می‌تونه.
‫منظورم اینه که، به نظرم این ‫قضیه ستاره‌ها خیلی اضافیه.
‫ولی اونا ستاره‌های معمولی نیستن.
‫مثلاً برای من، اونا ‫ستاره‌های اون برنامه بودن.
‫هوم.
‫این... این یه چیز دیگه‌ست.
‫می‌دونی، این آدما خیلی در دسترسن.
‫مثل جوآن کرافورد.
‫مثل همون قضیه‌ست.
‫مثل... مثل جوآن کرافورد.
‫یعنی، تو به خودت زحمت نمیدی
‫که جوآن کرافورد رو ببینی؟
‫اون از اونایی نیست که خیلی برام جالب باشه.
‫اگه همین دور و بر بود، می‌رفتی ببینیش.
‫نه، دارم بهت میگم، من خیلی ‫نسبت به ستاره‌ها بی‌تفاوتم.
‫یه شب با جوآن کرافورد چطور؟
‫فکر کنم به طرز وحشتناکی حوصله‌سربر باشه.
‫احتمالاً حق با توئه. ولی ‫من هنوزم خیلی کنجکاوم.
‫آره، من ترجیح میدم بتی دیویس رو ببینم.
‫خب، آدمای دیگه‌ای هم هستن که...
‫منظورم اینه که، من همینطوری ‫جوآن کرافورد رو مثال زدم،
‫چون وینس یه کتاب بهم نشون داد
‫و روی جلدش یه صحنه بود
‫از، فکر کنم کینگ کونگ ‫بود توی نیویورک، یه فیلمی
‫که نیویورک رو سیل می‌بره و ‫این موج‌های بزرگ رو می‌بینی
‫که میان توی خیابون و ‫اونجا هرالد اسکوئر بود
‫با کرافورد.
‫کجا بودم؟
‫گذاشتمشون توی پاکت کنار در
‫و به عکسای گینزبرگ نگاه ‫می‌کنم و ازشون خوشم نمیاد.
‫ولی گفتم، «خب،
‫یکی دو تاشون هستن که ‫واقعاً اونقدرها هم بد نیستن.
‫و مطمئنم اگه واقعاً فوق‌العاده چاپش کنم...»
‫چاپ کردن بعضی وقتا می‌تونه...
‫چی؟ چیزایی رو نشون بده؟
‫آره.
‫منظورم اینه که، حتی توی کیفیت چهره.
‫مثلاً توی یه چاپ، طرف ‫کاملاً متفاوت به نظر میاد.
‫مثل اینه که یه چیزی اضافه کنی ‫یا، اه، یه چیزی رو مجبور کنی
‫که اتفاق بیفته، که جالبه.
‫و من، اه، شروع کردم به نوشتن
‫آخرین یادداشت‌هام در این مورد.
‫و بگم، «من میرم بخوابم.»
‫ولی بعدش بلند شدم و
‫رفتم داخل هارپسیکورد و
‫بخشی از باخ رو که بلد بودم، زدم.
‫و چندتا اشتباه می‌کنم، ولی دوباره می‌زنم
‫تا اینکه خوب بزنمش و صداش خوب در بیاد.
‫و چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم ‫و اول ساعت رو کوک می‌کنم
‫و دندونام رو مسواک می‌زنم.
‫تو تمام این مدت از شام به بعد هیچی نخوردی.
‫من تا الان شش بار یه چی خورده بودم.
‫راستش، احساس نفخ می‌کردم.
‫نمی‌دونم چرا،
‫شاید از استرس بود یا ‫اصلاً چرا آدم نفخ می‌کنه؟
‫این نشونه‌ی چیه؟
‫چون من شام زیاد نخوردم
‫ولی حس می‌کردم غذا توی معده‌م مونده
‫برای ساعت‌ها.
‫خب، حتماً غذای مزخرفی بوده.
‫فکر کنم معده‌ت جمع شده. دلیلش همینه.
‫نه، اتفاقاً زده بیرون.
‫نه، من فکر می‌کنم معده‌ت اینقدر کوچیک شده
‫از بس چیزی نمی‌خوری که با یه ذره غذا
‫می‌زنه بیرون.
‫بعد از یک و نصفی ساندویچ جگر
‫معده‌م واقعاً داشت می‌ترکید.
‫فکر کنم واقعاً به سیگار ‫کشیدن و استرس ربط داره.
‫تو کلی انرژی صرف سیگار کشیدن می‌کنی
‫که می‌تونستی جای دیگه ازش استفاده کنی.
‫خوب نیست، می‌دونم.
‫ناراحتم می‌کنه.
‫واقعاً ناراحتم می‌کنه.
‫کاش می‌تونستم ترکش کنم.
‫ولی حالم خوب نیست.
‫تمام روز خمار سیگارم.
‫و بعدش هارپسیکورد، مسواک زدم،
‫کوک کردن ساعت برای ۱۰ ‫صبح و بعد می‌رم می‌خوابم.
‫تقریباً بلافاصله خوابم می‌بره.
‫و بعد چند دقیقه،
‫بیدار می‌شم، چون فاحشه‌ها ‫بیرون تو خیابونن.
‫دارن با هم حرف می‌زنن.
‫اینقدر بلند حرف می‌زنن
‫که با پنجره‌های بسته هم می‌تونم ‫کلمه به کلمه‌ی حرفاشون رو بشنوم.
‫حرفایی که می‌زنن.
‫در مورد چی حرف می‌زنن؟ در مورد کارشون؟
‫آره.
‫فقط حرفای کاری؟
‫آره.
‫یه مدتی بیدار نگهت می‌دارن؟
‫نه.
‫بلند شدم.
‫و از پنجره بیرون رو نگاه کردم.
‫نگاهشون کردم ببینم چه شکلی‌ان.
‫یکیشون داشت تو تاریکی آرایش می‌کرد
‫تو آینه‌ی یه ماشین،
‫آینه بغلش.
‫راستش، ماشین نبود.
‫اون کامیون آبیه بود
‫که از بازداشتگاه معتادای ‫اونور خیابون میاد.
‫یه کامیون آبی با شیشه‌های دودی دارن
‫و یه آینه‌ی کوچیک مستطیلی داره.
‫و بعد برگشتم سر جام و خوابم برد.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.