..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫وقتی جنگ در ۷ اکتبر شروع شد،
‫داشتم دور دنیا سفر می‌کردم
‫تا آخرین فیلمم رو نمایش بدم،
‫فیلمی که درباره جنگیه که خودم ‫شخصاً تجربه‌اش کردم،
‫اون زمان که توی ایران نوجوان بودم.
‫با گذشت زمان،
‫تصاویر قربانیان غیرنظامی فلسطینی
‫برام غیرقابل‌تحمل شد.
‫تصمیم گرفتم برم قاهره
‫تا از مرز رفح عبور کنم.
‫اما نتونستم،
‫چون تمام راه‌های غزه بسته بود
‫و اجازه ورود بهم داده نشد.
‫به جاش، شروع کردم به فیلم‌برداری ‫از پناهنده‌های فلسطینی
‫که تازه از غزه رسیده بودن.
‫از طریق یکی از اونا، با «فاطم» آشنا شدم.
‫دیدنش مثل آینه‌ای بود جلوی روم
‫و باعث شد بفهمم چقدر زندگی هر دومون
‫تحت تأثیر دیوارها و جنگ‌هاست.
‫ما سعی می‌کنیم تکه‌هایی از صدا و تصویر رو
‫از میان امواج اقیانوس جدایی بفرستیم.
‫هر کدوم از مکالمات ما می‌تونه آخریش باشه،
‫چون بمب‌های اسرائیل همه جای غزه می‌افتن،
‫همیشه.
‫برای همین هر بار که وصل می‌شیم ‫و می‌تونم صورتش رو ببینم،
‫شبیه یه معجزه‌ست.
‫- سلام. ‫- سلام! اون دخترته؟
‫نه.
‫- دوستمه. ‫- اوه! صبر کن.
‫بذار دوربین رو بچرخونم.
‫اهلاً! اسمت چیه؟
‫- سلام! ‫- سلام! سلام عزیزم.
‫حالت چطوره؟
‫من سحرم، الوان!
‫من سپیده‌ام.
‫- سپیده، درسته؟ ‫- بله.
‫می‌بینمش!
‫اشکالی نداره.
‫- می‌دونی که من فاطمه هستم. ‫- بله، البته، بله.
‫احمد درباره‌ات بهم گفته بود، و...
‫من فیلم‌ساز مستقل هستم.
‫هم مستند و هم داستانی.
‫انواع مختلف فیلم، و من... من اهل...
‫و من ایرانیم، ولی فرانسه زندگی می‌کنم.
‫دم قاهره تا...
‫احمد و خانواده‌اش رو ببینم، می‌دونی،
‫و بقیه فلسطینی‌هایی که اینجا به قاهره ‫تازه رسیدن.
‫می‌خواستم بیام رفح،
‫اما هیچ راهی برای دنم نیست.
‫یعنی، ما اینجا گیر افتادیم.
‫خب، انگلیسی من خیلی عالی نیست.
‫خوبه، مشکلی نیست.
‫الان کجا هستی؟ موقعیتت کجاست؟
‫- من شمال غزه هستم. ‫- شمال غزه.
‫تنها زندگی می‌کنی یا با خانواده‌ات؟
‫آره، من و خانواده‌ام، ده نفریم.
‫توی یه اتاق زندگی می‌کنیم.
‫و توی همون یه اتاق هم می‌خوابیم.
‫خونه‌اتون تخریب شده؟
‫، نه، ولی خب...
‫تا حدی تخریب شده، نه کاملاً.
‫باشه. ولی مجبور شدید ترکش کنید.
‫- امن نیست. ‫- بله، بله.
‫مجبور شدیم خونه‌مون رو ترک کنیم، ‫چون امن نیست.
‫- همون‌طور که می‌دونی. ‫- اما جایی که الان هستی.
‫الان امن‌تره؟
‫- چی؟ ‫- جایی که الان زندگی می‌کنی.
‫امن‌تره؟
‫تا حدودی امنه.
‫می‌دونی، هیچ‌جا توی غزه امن نیست.
‫، بله.
‫و من الان اینجام،
‫توی خونه دوستم تا...
‫تا اینترنت خوبی داشته باشم، بله،
‫چون توی منطقه ما،
‫اصلاً اینترنت وصل نیست.
‫ما زود بیدار می‌شیم.
‫بعد منتظر می‌مونیم تا آب برسه بهمون.
‫اینجا اصلاً آب نیست، هیچ‌وقت...
‫توی خونه‌هامون، نه برق هست و نه...
‫چی می‌خورید؟ غذا؟
‫آه، چی می‌خوریم؟ خب...
‫توی... یک ماه پیش، یک ماه پیش،
‫ما بیشتر چیزایی رو می‌خوردیم
‫که حیوونا می‌خوردن.
‫چون آرد نداریم،
‫یا نون، یا سبزیجات، یا میوه،
‫یا شکلات.
‫می‌دونم که شکلات یه چیز اضافیه.
‫اما به هر حال مهمه!
‫آره، داشتم می‌گفتم، حملات، ‫بمباران‌های اسرائیل.
‫آیا همیشگیه،
‫یا لحظاتی هست که آروم باشه؟
‫، دیروز، دیروز توی بیت‌لاهیا،
‫اونا مدام بمباران می‌کردن، و بمباران...
‫...یه انفجار عظیم بود،
‫و انفجار درست جلوی چشمام اتفاق افتاد.
‫من اون منطقه رو می‌بینم...
‫و زمین...
‫چطوری بگم؟
‫می‌لرزید، آره، جلوی چشمام می‌لرزید.
‫هوا...
‫انفجار خیلی بزرگی بود.
‫چه حسی داره که آدم ‫یه فلسطینی باشه
‫تو غزه امروز؟
‫- احساس غرور می‌کنم. ‫- غرور؟
‫خیلی احساس غرور می‌کنم، ‫چون حس می‌کنم خیلی خاصم.
‫ما قوی و شجاعیم
‫و آدم‌های خیلی مهمی تو دنیا هستیم.
‫ما از بچگی عادت کردیم ‫که این‌طوری باشیم.
‫هر کاری باهامون بکنن، ‫هر چقدر سعی کنن نابودمون کنن،
‫یا حتی اگه ما رو بکشن، ما...
‫می‌خندیم و به زندگی‌مون ادامه می‌دیم،
‫چه بخوان، چه نخوان.
‫اونا نمی‌تونن ما رو شکست بدن.
نمی‌تونن شکست بدن.
‫به این باور داری؟
‫آره! البته که دارم!
‫چون قوی‌ترین...
‫قوی‌ترین چیز؟ ‫قوی‌ترین چیز چیه؟
‫این‌که چیزی برای از دست دادن نداریم!
‫ما چیزی برای از دست دادن نداریم.
‫واسه همین، هر روز،
‫با خودم حرف می‌زنم و به خودم می‌گم...
‫«فاطم، زندگی همینه. زندگی کن!»
‫تا حالا از غزه ‫بیرون رفتی؟
‫اوه، این آرزومه. این رویای منه!
‫من از غزه‌ام بیرون نرفتم،
‫ولی می‌تونم رویاش رو داشته باشم...
‫رویای بیرون رفتن رو.
‫یکی از شهرهایی که دلم می‌خواد ‫ببینم، تهرانه.
‫آه!
‫چی؟
‫من خودم نمی‌تونم برگردم ایران.
‫اوه، چرا؟
‫دلایل سیاسی.
‫چون اگه برم اونجا، ‫بازداشتم می‌کنن.
‫ولی کاش تو بتونی بری ‫تهران، امیدوارم به‌زودی.
‫باعث می‌شه... (هوم)
‫ممم.
‫آه. بله.
‫من ایمان دارم، ایمانی که بهم اطمینان می‌ده
‫که همه‌چیز دست خداست.
‫فکر می‌کنی این ‫رنج‌ها هدفی داره؟
‫این رنج‌ها برای...
‫آره، خدا...
‫لیش، لیش. چرا؟ چرا؟
‫خدا تو قرآن به ما می‌گه
‫هر اتفاقی که روی این زمین، ‫روی این خاک می‌افته،
هدف و دلیلی داره.
‫هیچ‌چیزی... هیچ‌چیزی ‫بی‌دلیل نیست.
‫من... کاش ‫می‌تونستم باهات موافق باشم.
‫نمی‌دونم، من... من باهات موافق نیستم.
‫من... من یه...
‫من تو این زمینه تجربه دارم.
‫- چند سالته؟ ‫- ۲۴ سالمه.
‫بیست و چهار سال. خیلی جوونی.
‫هم‌سن دخترمی. ‫یه دختر دارم هم‌سن تو.
‫- اون ۲۴ سالشه. ‫- شما مثل مادرمی.
‫- من عکاسم. ‫- آره، عکس‌هات رو دیدم.
‫یه عکس بهت نشون می‌دم، ‫همین یه ساعت پیش گرفتم.
‫- فقط یه لحظه. ‫- باشه.
‫یه کم روشنه.
‫- فقط یه لحظه... ‫- آره.
‫، از یک ماه پیش، ‫از یک ماه پیش،
‫یا سه هفته پیش،
‫دم تو خیابون‌ها
‫و تو خیابون‌ها قدم می‌زدم
‫و تو منطقه‌ای که نابود کرده بودن،
‫و من...
‫خیلی شوکه و متعجب بودم
به خاطر اتفاقی که افتاده بود.
‫و بعد فهمیدم
‫که اون صداهایی که... که می‌شنیدم
‫تو این شش ماه گذشته...
‫همینه.
‫همین ویرانه‌هاست.
‫و همین ساختمونیه
‫که بمباران شد
‫توسط اشغالگرهای اسرائیلی.
‫اون موقع بود که فهمیدم اون صداها چی بود.
‫یه ضبط‌شده هم دارم
‫از لحظه بمباران.
‫می‌تونم باهات... ‫می‌تونم باهات به اشتراک بذارم.
روحت را در دستت بگیر و راه برو
‫صبر کن.
‫اوه.
‫سلام!
‫چطوری؟
‫خیلی خوشحالم که می‌بینمت!
‫بگو، بهم بگو...
‫اتصالم...
‫- وصله؟ صدام میاد؟ ‫- خب...
‫من طبقه ششم هستم و...
‫...اینجا محله‌ام هست.
‫- می‌تونی ببینی؟ ‫- آره، البته.
‫ویرانیِ خیلی ‫وحشتناکیه.
‫آره، ویرانی رو می‌بینم،
‫آره، ساختمون‌ها رو می‌بینم.
‫آره.
‫این محله‌ منه.
‫محله‌ «التفاح»ـه.
‫آهان، بله، ‫التفاح، درسته، بله، بله.
‫آره، شمال و شرق غزه.
‫چی؟
‫همون محله‌ احمد؟ ‫التفاح؟
‫اوه، آره، آره، احمد هم اونجاست.
‫گفتی که ‫دیروز...
خونه‌ همسایه‌اتون رو بمباران کردن؟
‫آره، آره. و دو نفر...
‫دو نفر کشته شدن.
‫اوه!
‫- خیلی بده. ‫- دیگه عادی شده.
‫نمی‌دونم؛ ‫می‌دونی، این عادی بودن،
‫حسِ عادی بودنِ شرایط.
‫حس عجیبی دارم، ‫الان برگشتم پاریس،
‫و وقتی باهات حرف می‌زنم،
‫چیزی که برای تو عادیه، اصلاً عادی نیست،
‫طبیعی نیست، غیرطبیعیه، وحشتناکه،
‫و... و حس عجیبی دارم
‫وقتی این‌ها رو با لبخند ‫برام تعریف می‌کنی.
‫درکت می‌کنم، چون مردم...
‫وقتی توی شرایطی مثل من زندگی کنی،
‫امیدوارم هیچ‌وقت جای من نباشی، اما...
‫وقتی همه این‌ها رو تجربه کنی... ما،
‫ما دیگه به این وضعیت عادت کردیم،
‫ولی در واقع دیگه بهش عادت نمی‌کنیم.
‫چون آدم به کشتار عادت نمی‌کنه،
‫یا به بمباران، یا به این همه رنج.
‫ما به «ادامه دادن» عادت کردیم.
‫- می‌تونی درکم کنی؟ ‫- بله.
‫عادت کردیم، ولی عادت نکردیم.
‫می‌تونی... می‌تونی بفهمی چی می‌گم؟
‫خب، فکر کنم می‌فهمم...
‫که بهش عادت نکردین،
‫اما سعی می‌کنید به زندگی ادامه بدید،
‫حتی وسط جنگ.
‫آره، آره، دقیقاً... دقیقاً منظورم همینه.
‫توصیفِ چیزی که داریم از سر می‌گذرونیم.
‫ما یه زندگی خیلی ساده داریم،
‫و اونا می‌خوان این زندگی ساده رو ‫ازمون بگیرن. چرا؟
‫من ۲۴ سالمه و هنوز هیچی از زندگی نفهمیدم...
‫و هیچ‌کدوم از چیزایی که می‌خوام رو ندارم.
‫چون وقتی به چیزی که می‌خوای نزدیک می‌شی،
‫یه دیوار جلوته.
‫جلوی پات دیوار می‌کشن.
‫پس می‌رسی و نمی‌رسی.
‫می‌رسی، اما چیزی که آرزوش رو داشتی ‫به دست نمیاری.
‫به خاطر مرزها و این...
‫این اشغالگری.
‫اشکالی نداره، ادامه بده.
‫منتظرت هستم.
‫...
‫الان تو هم قراره با من زجر بکشی...
‫به خاطر وضعیت اینترنت، ولی اشکالی نداره.
‫مشکلی نیست.
‫داشتم درباره‌ این حرف می‌زدم که...
‫چطور یه زندگی خیلی ساده داریم،
‫و اونا می‌خوان این زندگی ساده رو بگیرن...
‫تماس قطع شد
‫، اینجا آنتن خیلی بده،
‫و باید برگردم خونه،
‫چون... چون خیلی دیر وقت شده.
‫اگه وقت داشتی، فردا با هم حرف می‌زنیم،
‫و خیلی خوشحالم که دوباره دیدمت.
‫کمی بالاتر در شمال، بمباران شدیدی
‫در شهر غزه رخ داده است.
‫شاهدان لحظه‌ اصابت یک حمله‌ هوایی را
‫در یک منطقه‌ مسکونی ثبت کرده‌اند.
‫وزارت بهداشت می‌گوید دست‌کم ۴۸ نفر
‫طی شبانه‌روز گذشته در ‫سراسر غزه کشته شده‌اند.
‫با این حساب، آمار کل کشته‌شدگان
‫به بیش از ۳۴ هزار نفر رسیده است،
‫که شامل بیش از ۱۴۵۰۰ کودک می‌شود.
‫- چطوری؟ ‫- خیلی خوبم، تو چطوری؟
‫منم خوبم، خوبم، ‫خوشحالم که برگشتی.
‫- اهلاً رفیق. ‫- اهلاً عزیزم.
‫ساعت چنده الان؟ ‫، ۳:۳۰؟
‫سه و... بله.
‫سه و نیم، باشه.
‫ساعت‌هامون یکیه.
‫یک ساعت اختلاف داریم.
‫خونه‌ دوستم هستم
‫تا آنتن خوب باشه و بتونم باهات حرف بزنم.
‫خوبه. چطوری ‫شارژ می‌کنی...
‫منظورم گوشی و کامپیوترته؟
‫مشکلی نداری؟ چون گفتی ‫برق ندارید.
‫آره، همین الان دارم شارژش می‌کنم.
‫باشه.
‫می‌تونی ببینی‌شون؟ ‫دارم چکشون می‌کنم.
‫دو ماه، فقط دو ماه،
‫نمی‌تونستیم از خونه بریم بیرون
‫یا مسافت‌های طولانی رو بریم
‫چون اونجا...
‫از قبل...
‫- تک‌تیرانداز. ‫- تک‌تیرانداز.
‫همه جا تک‌تیرانداز بود.
‫فقط توی خونه می‌نشستیم ‫و بیرون نمی‌رفتیم.
‫چون اگه منو ببینن، اگه ما رو ببینن،
‫می‌کشنمون.
‫و تو نمی‌ترسی؟
‫از چی بترسم؟
‫خب، خودت که می‌دونی.
‫جنگ، کشت‌وکشتار.
‫من... من از هیچی نمی‌ترسم.
‫امکانش هست دوربینو ببری بیرون
‫و یه کم اون بیرون رو بهم نشون بدی، ‫که الان چه شکلیه؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫ام...
‫اینجا، خونه پسرعمومه.
‫یه ماه پیش بمبارانش کردن،
‫و یه خانواده‌ کامل رو کشتن،
‫همه خانواده رو.
‫منظره رو می‌بینی؟
‫خونه به خونه‌ست.
‫توی جنگ کسی رو از دست دادی؟
‫- از خانواده‌ات؟ ‫- آره، ۱۱... ۱۳ نفر رو از دست دادم.
‫سیزده نفر رو از دست دادی؟
‫آره. عزیزترین کسم بود،
‫و مادربزرگم و عموم،
‫من... من، اه... خیلی...
‫عزیزترینم بود.
‫البته.
‫خیلی متأسفم.
‫نه، اشکالی نداره، طوری نیست.
‫نه، اصلاً هم اوکی نیست.
‫اوه!
‫- دیگه کی رو از دست دادی؟ ‫- ما همیشه از دست می‌دیم.
‫می‌تونی اسم‌هاشون رو بهم بگی؟
‫اسم عموم سعدیه،
‫و دخترش سجود، و پسرش زید،
‫و همسرش باسیمه،
‫و مادربزرگم، اسم اونم فاطمه‌ست،
‫نوه‌هاشون
‫اسمشون ، باسیمه و باسما،
‫و محمد و سعدی.
‫و حسن، حسن فقط یک سالش بود... فقط.
‫من معتقدم که...
‫اگه اشغال تموم بشه،
‫روی تمام درگیری‌های دنیا تأثیر می‌ذاره.
‫نه فقط توی فلسطین. مطمئنم...
‫که اگه جنگ توی فلسطین تموم بشه،
‫جنگ همه جا تموم می‌شه.
‫مطمئن نیستم همه جنگ‌ها تموم بشن،
‫اما دلم می‌خواد حرفت رو باور کنم.
‫دلم می‌خواد باورت کنم.
‫سعی کن.
‫سعی می‌کنم، سعی می‌کنم.
‫گاهی دعا می‌کنی؟
‫آره.
‫- واقعاً؟ ‫- من مسلمانم.
‫و برای چی دعا می‌کنی؟
‫برای صلح دعا می‌کنم،
‫و اینکه این جنگ تموم بشه، و اه،...
‫و اینکه اشغال تموم بشه.
‫من یه جورایی بدبینم، می‌دونی؟
‫آهان، اوهوم.
‫من... من به این چیزا اعتقاد ندارم، اما، اه،
‫جالبه.
‫منظورم اینه که فکر کنم این‌طوری ‫کار برات راحت‌تر می‌شه،
‫که به چیزی باور داشته باشی و بهش تکیه کنی.
‫آره!
‫من از خدا می‌پرسیدم
‫که چرا این جنگ رو سر راهت قرار داده.
‫اگه جای تو بودم، ازش می‌پرسیدم.
‫درکت می‌کنم و این حرفات رو می‌فهمم.
‫صبر کن. باید در رو برای گربه‌ام باز کنم.
‫- یه لحظه. ‫- باشه!
‫من گربه‌ها رو دوست دارم!
‫خانم نارنج! بیا تو!
‫بیا اینم از این!
‫اوپس!
‫بهم گفتی که شاید بتونی
‫یکی از شعرهات رو برام بخونی، درسته؟
‫آه، آره، آره.
‫یکی دم دست داری؟
‫فقط یه دقیقه.
‫آماده‌ست.
‫«مردی که چشمانش را پوشیده بود.»
‫راهی ندارم
‫برای شناختن دو چشم مرموز
‫و برای باور کردن
‫داستانِ شفاف و یگانه‌ای ندارم
‫که غریبه‌ای بتواند باورش کند
‫و مالِ خود کند
‫ویژگی‌های جسمانیِ بی‌نقصی ندارم
‫تا برخلافِ جاذبه پرواز کنم
‫و باور کنم
‫شاید مردنم را آغاز کنم
‫همین حالا
‫پیش از آنکه مردی که روبرویم ایستاده
‫تفنگِ تک‌تیراندازش را آماده کند
‫تا او تمامش کند، تا من تمام شوم
‫سکوت
‫تو ماهی هستی؟
‫وقتی دریا از من پرسید، پاسخی ندادم
‫و نمی‌دانستم
‫این کلاغ‌ها از کجا آمدند
‫که بر تنم فرود آمدند
‫به هر حال، آیا منطقی بود ‫حتی اگر می‌گفتم بله
‫که این کلاغ‌ها ماهی‌ای را ببلعند؟
‫عبور کردم، بدون آنکه عبور کرده باشم
‫مرگم از من عبور کرد
‫گلوله تک‌تیراندازی از من گذشت
‫و من فرشته شدم
‫در چشمان یک شهر
‫عظیم، بزرگ‌تر از رویاهایم
‫بزرگ‌تر از این شهر
‫من شاعری قدیس شدم
‫در چشمان یک جنگل
‫یک گوشه‌نشین
‫که سروی را به پیشکش می‌برد
‫جهنمی نارنجی در چشمان یک تفنگ
‫و من جهانی دیگر بودم
‫و در نهایت، دنیایی جدا شدم
‫در چشمان خدا
‫اما در آخر، من یک ماهی‌ام
‫این همان چیزی است که تک‌تیرانداز دید
‫و این همان چیزی بود که دنبالش بودم
‫در چهره مردی ‫که چشمان مرا به چشم داشت
‫و آن را نیافتم
‫وقتی که آبشش‌هایم را تکان می‌دادم
‫و اعتراف می‌کنم که دروغ گفتم
‫وقتی گفتم که مرگ زشت است
‫مرگ لذیذ است
‫اما هیچ‌کداممان هرگز طعمش را نچشیده‌ایم
‫حماس الان حدود چهار روزه که ‫توافق‌نامه رو در اختیار داره،
‫و از دیروز...
‫انتظار می‌رفت دیروز پاسخی بدن، ‫بعدش امشب،
‫و حالا به نظر می‌رسه هنوز ممکنه
‫چند روزی زمان ببره.
‫به نظر می‌رسه یحیی سنوار، ‫رهبر حماس،
‫سوالاتی درباره بخش‌هایی از توافق داره، ‫شفاف‌سازی می‌خواد،
‫و حتی ممکنه با اصلاحاتی برگرده.
‫در حال حاضر چیزی مشخص نیست.
‫چیزی که می‌دونیم اینه که
‫دو نقطه تقاضای کاملاً متضاد وجود داره،
‫حماس می‌گه فقط در صورتی مذاکره می‌کنه
‫که توقف کامل درگیری‌ها صورت بگیره،
‫یعنی پایان جنگ،
‫و روی این موضوع مذاکره نمی‌کنه،
‫و نخست‌وزیر اسرائیل می‌گه:
‫«جنگ تموم نمی‌شه،
‫و ما تحت هر شرایطی وارد رفح می‌شیم.»
‫پس در ظاهر، این‌ها دو طرف متضاد هستن
‫که آشتی دادنشون واقعاً غیرممکنه. چیزی که...
‫- سلام. ‫- سلام عزیزم.
‫خیلی خوب به نظر میای! عالی هستی.
‫چطوری؟
‫خوبم. با تو که هستم خوبم.
‫می‌دونی، کانادا ۶ ساعت...
‫نه، ۷ ساعت از شما عقب‌تره، برای همین...
‫فرانسه هستی یا کانادا؟
‫آره، آره، کانادام.
‫دیروز فیلمم رو نمایش دادم،
‫و امروز، یعنی امشب، دوباره نشونش می‌دم.
‫و واقعاً خوب بود، خیلی خوب بود.
‫موقع معرفی فیلم،
‫درباره... حرف زدم،
‫درباره هنرمندهای ایرانی
‫و مردمی که در ایران مبارزه می‌کنن،
‫اون کسی که به اعدام محکوم شده.
‫همین‌طور درباره فلسطین حرف زدم،
‫و تماشاچی‌ها خیلی تحت تاثیر قرار گرفتن.
‫شاید کمکی بهتون نکنه ولی...
‫این خیلی خوبه،
‫که داری درباره ما حرف می‌زنی.
‫اولین باره که چشمات رو می‌بینم،
‫چون عینک نداری.
‫چشمات قهوه‌ایه، درسته؟
‫- ، سبزه.
‫سبز! واسه همینه... اوکی، اوکی.
‫آه! اون کیه؟
‫یکی رو اونجا می‌بینم.
‫- اون کیه؟ سلام. ‫- برادرمه.
‫سلام. درود بر شما.
‫- خیلی خجالتیه. ‫- اسمش چیه؟
‫- مهند. ‫- مهند؟ خب.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم، ممنون.
‫اون ۲۰ سالشه.
‫هواپیماها رفتن؟
‫الان صدای هواپیماها رو نمی‌شنوم.
‫صداشون خیلی دوره، ‫ولی هنوز اینجان.
‫نمی‌تونن... نمی‌تونن برن.
‫۲۴ ساعته، هفت روز هفته اینجان.
‫درباره آتش‌بس، واقعاً...
‫وضعیت ناامیدکننده‌ای بود،
‫چون من هم واقعاً بهش باور داشتم.
‫همه خیلی هیجان‌زده بودن درباره...
‫ما هم همین‌طور!
‫رفتیم روی پشت‌بوم،
‫و داشتیم جشن می‌گرفتیم.
‫تمام شهر داشت جشن می‌گرفت.
‫می‌گفتن یاااا و خیلی خوشحال بودن.
‫بله. و همچنین این موضوع که، می‌دونی،
‫توی رفح، از هواپیماها اعلامیه ریختن.
‫که به مردم رفح بگن اونجا رو ترک کنن
‫و برن به خان یونس.
‫واقعاً این کار رو می‌کنن؟
‫بهشون می‌گن «مناشیر»، یعنی همون اعلامیه.
‫به ما می‌گن از خونه‌هامون بریم بیرون.
‫و بعد بمبارانش می‌کنن!
‫این خیلی...
‫این کار خیلی... احمقانه‌ست.
‫این ساختمون... این، این...
‫این، از اون... می‌تونی ببینیش؟
‫بله.
‫این.
‫توی... پیِ ساختمونه،
‫واسه همین، این می‌ریزه.
‫هیچ‌کس اینجا زندگی نمی‌کنه، یا اینجا، ‫یا اینجا، یا اونجا.
‫یا اونجا. هیچ‌کس نیست.
‫به جز ما فقط دو تا خونواده هستن.
‫اون...
‫- چیه؟ ‫- اون خانمه.
‫- دارم حرف می‌زنم! ‫- فقط می‌خوام ببینمش.
‫چی؟
‫چی شده؟
‫چی می‌خواد؟
‫این اولین باره که ‫زنی مثل شما رو می‌بینه،
‫یه زن خارجی.
‫اشکالی نداره.
‫من دوستم.
‫بهش بگو من دوستم.
‫اینترنتِ من...
‫اینترنتِ من خیلی ضعیفه.
‫مشکل اینترنت،
‫ما هم توی ایران همین مشکل رو داریم.
من نمی‌تونم با مادرم حرف بزنم.
‫چون اصلاً وصل نمی‌شه.
‫رژیم هم همین کار رو می‌کنه.
‫اونا توی ایران اینترنت رو قطع می‌کنن.
‫واسه همین، ایرانی‌های خارج و ‫داخل، مثل من و مادرم،
‫نمی‌تونیم با هم حرف بزنیم.
‫- فقط می‌تونیم پیام بدیم. ‫- اوه!
‫آره، دقیقاً همون‌طوریه.
‫نمی‌تونی صداش رو بشنوی؟
‫اگه وی‌پی‌ان نداشته باشی، ‫خیلی سخته.
‫کار نمی‌کنه، و مادرم هم نداره.
نشنیدم، قطع شد.
‫می‌گم، آرزوم اینه که...
‫خارج از غزه درس بخونم، ‫عکاسی و نورپردازی.
‫چون حس می‌کنم دستم به ‫بقیه دنیا نمی‌رسه،
‫دنیای خارج از غزه.
‫و مطمئنم که اون بیرون یه خبری هست.
‫دنیای بیرون از غزه، ‫چون ما توی یه جعبه‌ایم...
‫ما فقط جعبه رو می‌بینیم!
‫اما نمی‌تونیم بفهمیم ‫اون بیرون چه خبره،
‫یا توی شهرهای دیگه، خارج از غزه.
‫بله... آه، چی بگم؟
‫این وضعیت باید تموم بشه و بعدش،
‫شاید بتونیم تو رو از غزه بیاریم بیرون.
‫گوش کن، مراقب خودت باش
‫و هر وقت تونستی عکسا رو برام بفرست،
‫بعدش فردا با هم حرف می‌زنیم ‫یا هر وقت که تونستی.
‫- ممنون؛ حتماً. ‫- لطفاً قوی بمون!
‫باشه!
‫ارتش داره وارد رفح می‌شه...
‫و اونا اینجا
‫دارن از رفح رد می‌شن.
‫نمی‌دونم چطوری
‫قراره به زندگی‌مون ادامه بدیم.
‫خیلی سخته، این اتفاقاتی که داره می‌افته.
‫خیلی سخته.
‫نمی‌دونم این تموم می‌شه یا نه.
‫یا کی...
‫همه اینا تموم می‌شه، اما...
‫حس می‌کنم خیلی خسته‌ام.
‫چون تمام... تمام این اتفاقا،
‫من خیلی...
‫خالی‌ام، و خیلی...
‫تراژیک، و...
‫غیرواقعی، اطرافم، یا...
‫نمی‌دونم کلمه مناسبش چیه، اما...
‫امیدوار بودم آتش‌بس
‫توی همین چند ساعت آینده اجرا بشه.
‫اما شکست خورد.
‫دیروز شکست خورد.
به ما گفتن که شکست خورده.
‫اما امیدوارم اسرائیل
‫به ما یا حماس جواب بده
‫و با آتش‌بس موافقت کنه.
‫همه چی روبه‌راهه؟ نمی‌دونم.
‫همه چی روبه‌راه نیست.
‫دوستم که...
‫دوستم که می‌رم خونه‌اش
‫تا از اینترنتش استفاده کنم...
‫خونه همسایه‌اش امروز صبح بمباران شد،
‫ساعت ۵ صبح، و ...
‫خودش و پسر و دخترش، کشته شدن.
‫فکر کنم جنگ دوباره شروع شده.
‫عملیاتی در رفح که
‫وزیر دفاع اسرائیل تهدید کرده ‫که آن را ادامه می‌دهد
‫اگر توافق آتش‌بس تضمین نکند
‫که گروگان‌ها برمی‌گردند.
‫بعد از یک لحظه امیدواری در روز دوشنبه، ‫توافق از هم پاشید.
‫مذاکراتی در کار خواهد بود...
یک هیئت اسرائیلی در قاهره مصر حضور دارد.
‫به گفته حماس، این آخرین ‫فرصت برای آزادی گروگان‌هاست.
‫پلیس به دانشگاه سوربن فراخوانده شد.
‫چند صد معترض یکی از ‫تالارها رل اشغال کرده بودند...
‫سلام! خوشحالم که تونستی وصل بشی.
‫سلام... صبح بخیر.
‫این پدرمه.
‫بله! از دیدنتون خوشحالم!
‫داره ازت می‌پرسه این جنگ کی تموم می‌شه.
‫چی؟ ازم پرسید این کی تموم می‌شه؟
‫اینکه این جنگ کی تموم می‌شه.
‫همه‌مون داریم همین رو می‌پرسیم.
ما با یه مشت آدم دیوونه طرفیم!
‫اونا دیوونه هستن.
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم تموم بشه اگه...
‫آمریکایی‌ها بالاخره تصمیم بگیرن که...
‫از اسرائیل حمایت نکنن.
‫فکر کنم، نمی‌دونم.
‫این برادرمه.
‫سلام!
‫چطوری؟
‫خوبم، ممنون.
‫چند سالشه؟
‫اون، ۱۵ سالشه.
‫وقتش رو چطوری می‌گذرونه؟
‫اون...
‫آب میاره... برای ما آب میاره
‫و هیزم میاره
‫تا آتیش درست کنیم و غذا بپزیم
‫و روزهامون رو بگذرونیم.
‫خب. برادر بزرگترت چی؟
‫- دومی؟ - اونم همین کارها رو می‌کنه
‫- اونا هم همین کار رو می‌کنن؟ - آره، همون کارها.
‫خب. من یه تصاویری دیدم
‫که اونا بمب‌های فسفری هم پرتاب می‌کنن.
‫توی کل غزه فسفر هست.
‫تا حالا تجربه
‫بمب فسفری رو داشتی؟
‫تو؟
‫من دیدم... دیدم ‫فسفر رو دیدم وقتی که...
‫وقتی بچه بودم... کوچیکتر از الان،
‫وقتی جبالیا رو بمباران کردن.
‫وقتی اونا ...
انداختنش روی جبالیا
‫و من این رو جلوی چشمام دیدم.
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم از ذهنم پاکش کنم.
‫ترک غزه... نمی‌خوای از غزه بری؟
‫نه، نمی‌خوام. من...
‫می‌خوام دور دنیا سفر کنم. اما...
‫در نهایت، برگردم به غزه.
‫بله...
‫- حرفام رو می‌فهمی؟ - بله.
‫بله، می‌فهمم. دارم به حرفات فکر می‌کنم.
‫می‌فهمم، بله.
‫یه زمانی...
‫چهل سال پیش، خیلی وقت پیشه،
‫تصمیم گرفتم کشورم رو ترک کنم، می‌دونی؟
‫۱۸ سالم بود که این تصمیم رو گرفتم.
‫از تحصیل محروم شده بودم، ‫هیچ کاری نمی‌تونستم بکنم.
‫و تصمیم گرفتم برم، اما...
‫الان که به گذشته فکر می‌کنم، یادمه،
‫با خودم فکر می‌کردم،
شش ماه دیگه، یا یه سال دیگه برمی‌گردم.
‫اما هیچ‌وقت واقعاً این اتفاق نیفتاد.
‫منظورم اینه که وقتی ‫می‌ری، زندگیت عوض می‌شه.
‫- دیگه هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شه. ‫- بله، چون آدم پیدا می‌کنه...
‫نشنیدم. "احساس خواهم کرد..."
‫چی گفتی؟
‫دوباره بگو...
‫... یادم رفت چی گفتم!
‫الان توی سرت خیلی آشوبه؟
‫بله... بله.
‫- نگرانی؟ ‫- احساس می‌کنم...
‫سرم پر از...
‫فکرها و پر از کلمات و پچ‌پچ‌هاست.
داشتم خواب پدربزرگم رو می‌دیدم...
‫عموم که فوت کرده...
‫خواب می‌دیدم که...
‫اونا توی مدرسه منتظر بودن، توی مدرسه من.
‫دست مادربزرگم رو گرفته ‫بودم وقتی راه می‌رفت...
دستم رو گرفته بود.
‫و راه می‌رفتیم.
‫زندگیش، توی آخرین روزهای قبل از مرگش...
‫اون...
‫همیشه صدام می‌کرد و بهم می‌گفت
‫"نه. نه، فاطمه. لطفاً فقط پیشم بمون.‫"
‫بعد از دو هفته...
‫...کشتنش.
‫نتونستم اونجا ببینمش قبل از اینکه دفنش کنن.
‫آخی.
‫متاسفم.
‫- ببخشید. ‫- نه، من متاسفم.
‫متاسفم. سوال‌های سختی ازت می‌پرسم.
‫- ببخشید. ببخشید عزیزم. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫من خیلی... خیلی زیاد
به خونه‌ای که ویران شده ‫رفتم.
‫- خب. ‫- بمباران شده...
‫من... من عکس خونه رو ‫برات می‌فرستم.
‫- باشه. ‫- هیچی نمی‌تونیم پیدا کنیم.
‫جز... جز چیزایی که پرت شدن.
‫ما...
‫...زن‌عموم رو
‫سرش رو توی یه خیابون دیگه پیدا کردیم.
‫فقط سرش رو پیدا کردیم.
‫نه.
‫آره، از بدنش جدا شده بود.
‫توی اون یکی خیابون پیداش کردن.
‫خلاصه... خیلی سخته.
‫حتی نمی‌دونم ‫خاکش کردن یا نه.
‫واسه همین نشد باهاشون خداحافظی کنیم.
‫رفتن...
‫بدون هیچ خداحافظی‌ای رفتن.
‫همین‌طوری.
‫مادربزرگت... اون
‫برات لالایی می‌خوند؟
‫می‌دونی لالایی چیه؟
‫- لالایی چیه؟ ‫- لالایی همون لالاییه...
‫- مثل اون. ‫- نه، نمی‌دونم.
‫نه؟
‫می‌دونی، همون شعرهایی که ‫واسه بچه‌ها می‌خونن.
‫اون همیشه این‌طوری پشتم رو دست می‌کشید.
‫خب.
‫که بخوابم.
‫باشه.
‫آره.
‫تا چند ساعت دیگه ‫راهی سفرم،
‫پرواز دارم به پاریس.
‫بعدش هم فردا ظهر، ‫می‌رم مراکش.
‫- به مغرب. ‫- اوه، عالیه!
‫این زندگی... من این زندگی رو می‌خوام!
‫به همه‌جا پرواز می‌کنی.
‫اسرائیل اجازه نخواهد داد حماس ‫برای حکومت به غزه بازگردد.
‫ما به آن‌ها اجازه نخواهیم داد
‫تا توانمندی‌های نظامی خود را بازسازی کنند
‫و به پروژه نابودی ما ادامه دهند.
‫اسرائیل هیچ پیشنهادی را
‫که تهدیدی برای امنیت و آینده ‫اسرائیل باشد، نخواهد پذیرفت.
‫به همین دلیل،
‫به هیئت اعزامی‌مان که به قاهره رفت،
‫دستور دادم تا همچنان بر ‫خواسته‌های ما پافشاری کنند
‫تا امنیتمان تضمین شود.
‫به‌طور موازی، به جنگ خود ‫علیه حماس ادامه خواهیم داد.
‫ورود ما به رفح ‫گام بسیار مهمی است.
‫ارتش ما در راه است
‫تا باقی‌مانده توانمندی‌های آن‌ها را ‫نابود کند.
‫و از مقامات مرزی هر دو طرف
‫خواسته شده تا منطقه را ترک کنند.
‫و آژانس‌های امدادرسانی هشدار می‌دهند
‫که توقف ورود کمک‌ها باعث توقفِ
‫این پاسخ‌های بشردوستانه حیاتی
‫در سراسر نوار غزه خواهد شد.
‫اسرائیل همچنین رفح را ‫هدف حملات هوایی قرار داده،
‫از دیشب تا امروز صبح،
‫که دست‌کم ۲۳ کشته بر جای گذاشته است.
‫و فکر می‌کنم دانستن این نکته مهم است
‫که رفح روزها و هفته‌هاست
‫هدف حملات هوایی قرار گرفته،
‫صدها نفر کشته شده‌اند
‫و اکنون به بسیاری از ساکنان ‫گفته شده که تخلیه کنند.
‫اوه، سلام... چطوری؟
‫خوبم، تو چطوری؟
‫خوبه. منم خوبم، خوبم.
‫- خوشحالم که دوباره می‌بینمت. ‫- منم همین‌طور.
‫چند روزی می‌شد!
‫آره.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫یه لحظه صبر کن، ‫صدا رو زیاد کنم.
‫امیدوارم این دفعه کار کنه...
‫- باشه. ‫- آره!
‫همیشه یادم می‌ره قبلش این کار رو بکنم...
‫آه، روسری سفید!
‫- آره. ‫- چقدر چهره‌ات رو عوض کرده!
‫آره، طوسیه.
‫خب اوضاع چطوره؟ ‫یکم برام بگو...
‫اوضاع خیلی ریخته به هم، نه؟
‫آره، اوضاع خیلی به‌هم‌ریخته‌ست.
ارتش اسرائیل توی محله‌ایه
‫که بغل گوش ماست.
‫خلاصه، دارن بازی‌شون رو می‌کنن.
‫بازی می‌کنند و ساختمان‌ها را خراب می‌کنند
‫و هر چیزی را که...
‫متوجه... متوجه می‌شی چی می‌گم؟
‫نه، مدام... مدام قطع و وصل می‌شه.
‫مطمئن نیستم چی گفتی.
‫گفتم اگه الان این کارایی که ‫می‌کنیم رو نکنیم،
‫پس کی انجامشون بدیم؟
‫کی قراره از این جنگ عکاسی کنیم...
‫...عکس بگیریم یا...
‫...این همه رنج رو مستند کنیم؟
‫و کی این کار رو می‌کنه؟
‫می‌خوای بیای بیرون؟
بیرون رفتن...
‫فکر کنم غزه من تو این شرایط ‫به من نیاز داره.
‫سخته
‫و تصمیم خیلی دشواریه.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫فقط دارم نگات می‌کنم.
‫امروز فقط رفتم بیمارستان ‫اندونزی عکس گرفتم.
‫خب.
‫اونجا... سوخته بود... ‫حسابی سوخته بود.
‫طبقه دوم و سوم ‫کاملاً سوخته بود.
‫خلاصه این‌طوری بود که انگار...
‫خب، آدم حس می‌کنه تو یه فیلمه.
‫گربه‌امداره می‌آد، ‫بذار در رو باز کنم.
‫الان برمی‌گردم. باشه؟
‫فقط یه لحظه.
‫ببین...
‫ای جان، چه نازه!
‫- خیلی نازه! ‫- آره.
‫اون شب...
‫ششم اکتبر...
‫تو یه کافه بودم.
‫یه اسکناس شِکِل برداشتم ‫و بهش نگاه کردم.
‫بعد، یه زنی رو دیدم...
‫...که عکسش رو روی پول چاپ کرده بودن.
‫فقط... داشتم از خودم می‌پرسیدم...
‫این پول، پولِ اسرائیلیه.
‫چرا حتی پولِ ما رو هم دارن می‌دزدن؟
‫اوهوم.
‫و...
‫سنت‌هامون... سنت‌هامون
‫و ملتمون و همه‌چیزمون رو.
‫چون اونا... فکر کنم ‫می‌خوان همه‌چیز رو بدزدن.
از چیزهای کوچیک ‫گرفته تا چیزهای بزرگ.
مثلِ پول و
‫خوراکی... و غذاها و شیرینی‌ها ‫و همه‌چیز.
‫فلافل‌ها رو می‌دزدن،
‫و اونا... به دنیا می‌گن
‫که حمص و فلافل ‫جزو سنت‌های اوناست.
‫در حالی که اینا سنت‌های ماست.
‫این یه...
‫این یه غذای فلسطینیه!
‫داری قهوه می‌خوری؟
‫آره، قهوه عربی.
‫از مارکت گرفتیم و ‫خودمون درستش کردیم.
‫این تنها چیزیه که می‌تونی
‫بنوشی و تصور کنی که زندگی هنوز معنا داره.
‫وقتی... وقتی درباره قهوه حرف می‌زنیم،
‫معلومه که یاد محمود درویش می‌افتم!
‫آره، آره، یه رابطه‌ای هست
‫بین قهوه و محمود.
‫آره، همین‌طوره.
‫«با رعایتِ
‫هنجارهای پذیرفته‌شده بین‌المللی
‫و اصول حقوق بشر
‫و حاکمیت قانون.»
‫پایان نقل‌قول.
‫دادگاه یادآور می‌شود
‫که در مجموعِ نظرات خود، چنین در نظر گرفته
‫که حقوق مشروع مردم فلسطین،
‫که در پیمان اسلو به رسمیت شناخته شده،
‫شامل حق تعیین سرنوشت است.
‫دادگاه ملاحظه می‌کند
‫که در تفسیر پیمان اسلو،
‫لازم است ماده ۴۷
‫کنوانسیون چهارم ژنو در نظر گرفته شود،
‫که مقرر می‌دارد جمعیت تحت حمایت
‫نباید محروم شوند
‫از مزایای این کنوانسیون،
‫و نقل می‌کنم،
‫«به موجب هرگونه توافق منعقد شده
‫بین مقامات سرزمین‌های اشغالی
‫و قدرت اشغالگر،»
‫پایان نقل‌قول،
‫با تعهداتش تحت قوانین بین‌المللی.
‫به‌ویژه،
‫تحلیل دادگاه از این منظر بررسی می‌کند
‫مسئله اشغال طولانی‌مدت
‫و همچنین سیاست شهرک‌سازی،
‫الحاق سرزمین‌های فلسطینی،
‫اشغال شده از سال ۱۹۶۷،
‫و تصویب قوانین مرتبط
‫و اقداماتی که ادعا می‌شود تبعیض‌آمیز هستند.
‫جلوگیری از تبدیل تبادل آتش مرزی
‫به یک جنگ گسترده‌اتر
‫که رنج و عذاب بیشتری به همراه خواهد داشت.
‫یه لحظه صبر کن
‫در رو ببندم.
‫در رو بستم
‫چون باد خیلی شدیده.
‫ببخشید، یه کم صدا می‌ده.
‫خب.
‫بگو چطور بود، برام تعریف کن، ...
‫هفتم اکتبر، داشتی چیکار می‌کردی؟
‫و همه‌چیز چطور شروع شد؟
‫درست یادت هست؟
‫آره، یادمه.
‫خب، ساعت ۷ صبح بود
‫تازه از خواب عمیقم بیدار شده بودم.
‫بعدش پنجره رو باز کردم
‫و تعداد خیلی زیادی خط‌های ‫سفید توی آسمون دیدم.
‫اولش
‫اصلاً نمی‌فهمیدم ‫چه اتفاقی داره می‌افته.
‫فقط با خودم گفتم این یه چیزیه که...
‫مثلِ...
‫مثل همه‌جا.
‫اما این دفعه فرق داشت.
‫آهان، خب.
‫یعنی نمی‌دونستی کی جنگ رو شروع کرده.
‫آره، آره، نمی‌دونستیم کی ‫جنگ رو شروع کرده بود.
‫حالا که به گذشته نگاه می‌کنی
‫الان هشت، نه ماه گذشته
‫چه حسی نسبت به اون لحظه داری؟
‫چون حس متناقضیه، نه؟
‫خیلی راحت‌تر می‌شد
‫اگه می‌تونستم به عربی بگم.
‫باشه، سعی می‌کنم به انگلیسی توصیفش کنم.
‫نمی‌تونم، دقیقاً...
‫چطوری یا چه حسی به ۷ اکتبر دارم،
‫یا وقتی که...
‫اوه. می‌دونی.
‫این صدا رو می‌شنوی؟
‫صدای آپاچیه.
‫صدای چی؟
‫صدای یه آپاچی.
‫آپاچی. آهان، هلیکوپتر؟
‫- خب. ‫- آره.
‫خب.
‫خب، وقتی که...
‫ازش برای چی استفاده می‌کنن؟
‫باهاش ما رو می‌کشن!
‫نه، منظورم اینه که شلیک می‌کنن از...
‫با آپاچی‌ها شلیک می‌کنن؟
‫- آره. ‫- اوه.
‫وقتی... وقتی برمی‌گردم و
‫به اتفاقات ۷ اکتبر فکر می‌کنم،
‫ما به دنیا نشون دادیم که...
‫که... که حتی اگه سلاح ‫یا بمب نداشته باشیم...
‫یا تجهیزات نظامی کافی
‫می‌تونیم برای سرزمینمون بجنگیم
‫و می‌تونیم، همچنان مقاومت کنیم.
‫فقط نمی‌خوام دربارش حرف بزنم،
‫چون وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫انگار فقط یه لحظه‌ست و بعدش افسرده می‌شم.
در مورد وضعیت غذا
‫از دیشب. برای اولین بار
‫کلمه «قحطی» رو نوشتی.
‫اینجا ممکنه با بمباران بمیری.
‫یا، یا از ترس.
‫یا از گرسنگی.
‫تو خیلی...
‫گزینه‌های خیلی زیادی برای مردن داری اینجا
‫توی جنوب غزه.
‫برای همین فکر می‌کنم این قحطی...
‫برامون خیلی سخته، خیلی دشواره.
‫هیچی برای خوردن نداریم.
‫وقتی برادرت از مامانت می‌پرسه
‫«الان یا امروز چی می‌خوریم؟»
‫و اون بهش می‌گه: «هیچی گیرمون نمی‌آد،
‫چون چیزی برای خوردن نیست.»
‫ما حتی توی خوابمون هم ‫فکر اینجاش رو نمی‌کردیم.
‫اما این داره اتفاق می‌افته.
‫این داره اتفاق می‌افته
‫داریم از گرسنگی می‌میریم.
‫تازه با یه دختربچه نشسته بودم
‫که فقط هشت سالش بود.
‫و ازش پرسیدم: «از زندگی چی می‌خوای؟»
‫و اون بهم گفت: «می‌خوام بمیرم.»
‫مردم دارن می‌میرن، این رو مطمئنیم.
‫و داریم درباره جون آدم‌ها حرف می‌زنیم.
‫امروز کمی زودتر، چندین هزار نفر
‫جلوی دفتر یونیسف در تل‌آویو جمع شدند
‫تا سازمان ملل را برای آزادی ‫کودکان گروگان تحت فشار بگذارند.
‫۳۵ کودک گروگان وجود دارند
‫از جمله نوزادی که در اسارت به دنیا آمده.
‫اونا بچه‌های ما هستن،
‫متعلق به خانواده‌های ما، از خون ما.
‫حتی اگه فامیل نباشیم،
‫همه‌مون یه خانواده ‫بزرگیم و باید با هم بجنگیم.
‫طبق گفته واشنگتن، توافقی خیلی نزدیک
‫برای آزادی چندین نفر از گروگان‌ها وجود دارد.
‫آقای رئیس‌جمهور، توافق ‫بر سر گروگان‌ها نزدیکه؟
‫فکر می‌کنم همین‌طوره، اما هنوز ‫آماده نیستم دربارش حرف بزنم.
‫- باورت می‌شه؟ ‫- آره.
‫حس می‌کنم انگار...
‫از همه‌چیز جدا شدم.
‫آره.
‫یه لحظه صبر کن، بذار فقط، اه،
‫پنجره رو هم ببندم.
‫یه ثانیه.
‫- چی؟ ‫- یه ثانیه، یه ثانیه.
‫ما اومدیم به ایتالیا...
‫من الان ایتالیام. توی فلورانس.
‫یکی از رویاهام...
‫یکی از رویاهام اینه که برم رم.
‫آهان.
‫- خب. ‫- سفر به واتیکان.
‫اگه بیای...
‫من اونجا دوستایی دارم. می‌تونم بفرستمت ‫پیش دوستام تو رم.
‫آره، می‌خواستم از یه موزه دیدن کنم.
‫آره. حجابت چه مشکلی داره؟
‫همش داری باهاش ور می‌ری.
‫چی شده؟
‫خیلی نامرتبه.
‫نه، خوبه.
‫می‌خوای دوباره سرت کنی؟
‫- می‌خوای دوباره سرت کنی؟ ‫- چی؟
‫می‌خوای دوباره بپوشیش؟
‫نه، نه، خوبه.
‫اشکالی نداره.
‫من تا حالا هیچ‌وقت ‫موهاتو ندیدم، می‌دونی؟
‫آره، چون داری ضبط می‌کنی.
‫آره، می‌دونم.
‫واسه همین، خب... نمی‌تونم
‫بذارم ببینی، ولی خب،
وقتی تنها باشیم، می‌تونم.
‫- آره. ‫- می‌ذارم ببینی،
‫می‌ذارم ببینی.
‫از کی شروع کردی به حجاب گذاشتن؟
‫تو چه سنی؟
‫سیزده سالگی.
‫سیزده سالگی؟ خب.
‫آره.
‫چون خودت می‌خواستی یا چون جامعه
یه جورایی تحمیل می‌کنه؟
‫نه، به خاطر دینمونه
‫و چون من...
‫قدبلند بودم و بزرگتر ‫از سنم به نظر می‌رسیدم.
‫آهان.
‫آره.
‫واسه همین مامانم بهم گفت اینجوری بهتره.
‫این به نفعته.
‫و برای اینکه همیشه در امان باشی.
‫خلاصه... آره.
‫ولی دخترایی هستن
‫که تو فلسطین حجاب نداشته باشن؟
‫یا...
‫- من که ندیدم... ‫- آره، خیلی زیادن.
‫خب.
‫خیلی از دخترا هستن که حجاب ندارن.
‫باشه.
‫چون اکثر کسایی که تو عکسا می‌بینم
‫یا فیلما، همشون باحجابن، ‫واسه همین برام سوال بود.
‫خب، این... متفاوته...
‫از هر آدم به آدم دیگه
‫و از هر خانواده به خانواده دیگه فرق می‌کنه.
‫درسته.
‫به خاطر غذا وزن کم کردی؟
‫آره، معلومه.
‫البته.
‫الان من...
‫می‌بینی که... ذهنم خیلی آشفته‌ست
‫و اصلا تمرکز ندارم
‫چون غذای سالم ندارم
‫یا حتی غذای خوب،
‫واسه همین حس می‌کنم حتی نمی‌تونم...
‫روی پاهام وایستم.
‫می‌دونی؟
‫و حتی نمی‌تونم حرف بزنم.
‫هر روز به مامانم می‌گم
من مرغ می‌خوام.
‫کاش فقط یه تیکه مرغ داشتیم
‫چون نه ماهه که نخوردیم.
‫فکر کنم اولین بار دو ‫ماه پیش همدیگه رو دیدیم،
‫و اون موقع هفت ماه از جنگ گذشته بود.
‫و فکر کنم بهم گفتی یه بار مرغ خوردی.
‫من... داشتم تماشا می‌کردم...
‫الان، این بزرگترین رویای منه!
‫اینکه یه مرغ و یه شکلات داشته باشم.
‫آره، به دوستم تو جنوب گفتم...
فقط برام یه شکلات بفرست یه دونه شکلات.
‫دلم واسه همه‌چی ‫تنگ شده، واسه زندگیم.
واسه غذاهایی که ‫مامانم می‌پخت تنگ شده.
‫شکلات و نسکافه و قهوه.
‫همه‌چی.
‫صدای پهپادها رو می‌شنوم ‫که دارن پرواز می‌کنن.
‫- پهپادها؟ ‫- آره، هواپیماها، همون هواپیماها.
‫- پهپاد، آره. ‫- در؟
‫- نه، پهپاد... پهپاد. ‫- مگه چیه؟
‫نه، هیچی! فقط... صداشو می‌شنوم.
‫چرا یهو شروع کردن به حمله به الشجاعیه؟
‫چرا؟
‫چی؟
‫چرا یهو الشجاعیه؟
‫نمی‌دونیم.
‫هیچ دلیلی... دلیلی واسه کاراشون وجود نداره.
‫آره، هر کاری می‌کنن تا شهرمون رو نابود کنن.
‫و، خب،
‫تا خاطرات باقی‌مونده رو از ذهنمون پاک کنن.
‫الشجاعیه درست روبروی منه.
‫از اونجا تا اونجا.
‫امم، سوختگی‌ها رو می‌بینی؟
‫جاهایی... جاهایی که سوخته؟
‫من... من... نمی‌دونم تو...
‫دود، آره، دود رو می‌بینم.
‫آره، دود سیاه اینجاست.
‫اوهوم.
‫آره.
‫اون... اونجا ارتشه.
‫طبق گفته سازمان ملل،
‫بیمارستان‌ها و مراکز درمانی
‫بیش از ۶۰۰ بار مورد حمله قرار گرفتند.
‫به بیش از ۲۰۰ مدرسه حمله شده.
‫صدها عبادتگاه تخریب شدند.
‫و به ۱۶۹ مرکز سازمان ملل حمله شده.
‫این موضوع در گزارش برجسته نشده.
‫اما آنها استدلال می‌کنند که ‫نیازی به اجرای قانون نیست،
‫چون اسرائیل دارذ تحقیق می‌کند.
‫امروز بعدازظهر در آرامش درگذشت
‫در سن ۹۳ سالگی.
‫دنیای بیسبال داره ادای احترام می‌کنه
‫به یکی از بزرگترین‌های تاریخ خودش.
‫ویلی مِیز در ۹۳ سالگی درگذشت.
‫۲۴ بار حضور در تیم ستارگان،
‫مشهورترین صحنه دوران حرفه‌ایش
‫به سادگی به اسم توپ گیر معروف شد...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫واو، چه تیپی زدی!
‫می‌خوام یه چیزی بپوشم.
‫کجایی؟ چی شده؟
‫منتظرم... منتظرم تو آماده بشی.
‫خب...
‫متأسفم که توی دوره قبلی...
‫توی چند روز اخیر...
‫مشکلی نیست، عیبی نداره.
‫متأسفم، خب...
‫اما...
‫الان کجایی؟ توی پناهگاهتی؟
‫آه. تو...
‫کجایی؟ توی پناهگاه؟
‫الان کجایی؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫می‌تونی صدام رو بشنوی؟
‫- توی پناهگاهمم. ‫- خب.
‫خبرا خیلی بده. اوضاع چطوره؟
‫اوضاع... اوضاع چطوره؟
‫دارن جبالیا رو بمباران می‌کنن، درسته؟
‫آنتن خیلی ضعیفه...
‫گفتم دارن نزدیک خونه‌اتون رو می‌زنن، نه؟
‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫منو نمی‌بینی؟
‫این اتاق ماست.
‫الان کی اونجا پیشته؟
‫همه؟ کل خانواده‌ات؟
‫فاطمه‌ست!
‫- حالش خوبه؟ ‫- خوبه.
‫نگران بودیم... واقعاً نگرانت بودیم!
‫خوابیده.
‫- اینا وسایل منه. ‫- باشه.
‫اینا تمام دار و ندارمه...
‫- این... ‫- خیلی ریخت‌وپاشه.
‫- خیلی نامرتبه. ‫- عیبی نداره.
‫اما بقیه... بقیه کجان؟
‫خانواده‌ات؟ اونا کجان؟
‫آره.
‫تنهایی؟
‫- سلام. ‫- آه، خیلی بهتر شد!
‫نه، چندان هم بهتر نشد.
‫هوم.
‫ مثل بچه‌ها
‫ خوابِ تاب‌بازی می‌بینم
‫ مثل بچه‌ها
‫ خوابِ تاب‌بازی می‌بینم
‫ آواز خوندنم رو شنیدن
‫ و گفتن حتماً آوازِ باده
‫ آواز خوندنم رو شنیدن
‫ و گفتن حتماً آوازِ باده
‫ ای نسیمِ خوش
‫ دلم ناخوشه
‫ ای نسیمِ خوش
‫ دلم ناخوشه
‫ و دل و چشمام
‫ خیلی چیزا دیدن و در عین حال هیچی
‫ و دل و چشمام
‫ خیلی چیزا دیدن و در عین حال هیچی
‫ ای نسیمِ خوش
‫ دلم ناخوشه
‫ اگه هنوز جایی توی دل مونده
‫ اگه جایی باقی مونده
‫ یکم جا نگه دار
‫- سلام. ‫- سلام.
‫الان کجایی؟
‫اوه، می‌دونم. می‌دونم. خونه دوستت!
‫دیوارِ پشتِ سرت.
‫نزدیکِ غروبه، نه؟
‫- آره. ‫- .
‫- اون... ‫- ساعتِ طلاییه.
‫- چی؟ ‫- من به این می‌گم ساعتِ طلایی.
‫آره، واقعاً ساعتِ طلاییه.
‫آره.
‫اگه می‌تونستی بری بیرون، ‫برای عکاسی عالی بود.
‫آره.
‫نورِ خیلی قشنگی داره، آره.
‫نور روی صورتت خیلی قشنگه
‫وقتی زیر آفتابی.
‫- بله. ‫- یه کم برو عقب‌تر.
‫آره، دقیقاً.
‫آره.
‫یه جورایی شبیه نقاشی شده.
‫انگار رو صورتت نقاشی کشیدن.
‫آره، آره، درسته.
‫در مورد اون آهنگی که ‫برام فرستادی بگو.
‫خیلی قشنگه.
‫آره، تو... گوشش دادی؟
‫آره، معلومه. همون موقع.
‫خیلی خوب بود. خوشم اومد.
‫آره، دو سال کار کردم.
‫گیتار داشتم، ولی فروختمش.
‫- فروختیش؟ ‫- فروختمش.
‫- چی کار کردی؟ ‫- برای لپ‌تاپم.
که یه لپ‌تاپ بخرم.
‫ولی هنوز می‌خونی...
‫هنوز می‌خونی؟ ادامه می‌دی؟
‫برات یه موضوع جدیه؟
‫اوه، نه.
‫نه.
‫برای خودم و دوستام می‌خونم،
‫و برای آدم‌های نزدیکم.
‫ولی در حد یه سرگرمیه؟
‫- بله. ‫- خب.
‫پس موضوع جدی چیه؟
‫عکاسی و...
‫بیشتر عکاسی،
‫چون... این دنیای منه.
‫خودم رو توی این کار پیدا می‌کنم.
‫قبل از جنگ، فقط ‫عکس‌های قشنگ می‌گرفتم
‫از آدم‌های زیبا، ‫از جاهای زیبا.
‫ولی الان می‌تونی این عکس رو ببینی.
‫این... فقط سیاهی توشه،
‫غم و ویرانی.
‫اما سعی می‌کنم توی این دنیا ‫کمی زندگی پیدا کنم،
‫توی این مرگ.
‫تمام شب بمباران کردن.
‫دیشب، تمام شب رو بمباران کردن.
‫و ما رو...
‫چطوری؟ موشک ‫از تانک‌ها، توپ‌باران؟
‫- چه نوع...؟ ‫- نه، موشکه.
‫آره، و اف-۱۶
‫اف-۱۶؟ منظورت هواپیماست؟ بمب می‌اندازن؟
‫آره، آره، آره.
‫هنوز اونجا بیمارستانی هست که کار کنه؟
‫چون شنیدم که الاقصی هم داره تعطیل می‌شه.
‫فقط یه بیمارستان مونده.
‫آره.
‫المعمدانی.
این تنها بیمارستان اینجاست.
‫اوه.
‫وحشتناکه، نه؟
‫هست. واقعاً...
‫بله.
‫این برادرزاده دوستمه.
‫سحر! این سحره!
‫آره، می‌شناسمش.
‫روز اول دیدمش.
‫اهلاً سحر... حبیبتی...
‫دوستت دارم.
‫چطوری؟
‫آره، منم همین‌طور... دوستت دارم.
‫چهار سالشه، درسته؟ چهار سالش تمامه؟
‫- بله. ‫- آره، یادمه.
‫اولین باری که حرف زدیم اونجا بود.
‫این حسامه!
‫می‌خوام برای دخترم ‫بگیرمش!
‫ای جان... ‫- عاشقشونم.
‫اوه، آره، معلومه.
‫امروز داشتی غذا پخش می‌کردی، درسته؟
‫اوه، آره، آره.
‫انجامش دادی؟
برنج درست کردیم.
‫و پخشش کردیم
‫بین مردم توی مدرسه‌ها و...
‫امروز به چند نفر ‫غذا دادی؟
‫- آه، بله، هزار نفر. ‫- واو...
‫خیلی زیاده!
‫خودت چیزی خوردی؟
‫غذا؟ نه، نه.
‫نه؟
‫نه، ولی ما...
‫دوستم برام یکم نودل درست کرد،
‫از اینها، ما بهش می‌گیم ایندومی.
‫- و این اولین باره. ‫- خب.
‫می‌ذارم... می‌ذارم بری ‫و الان غذات رو بخوری،
‫چون خودت هم باید غذا بخوری!
‫تدارکات غذایی و پزشکی ‫برای ۱۰،۰۰۰ کودک.
‫تمام مجوزها رو داشتیم.
‫داشتیم می‌رفتیم به شهر غزه
‫از دیرالبلح و بعد از اینجا.
در واقع یگ مسیر ‫رفت و برگشت ۴۰ کیلومتریه.
‫۱۳ ساعت طول کشید،
‫و ۸ ساعتش رو ‫پشت ایست‌های بازرسی بودیم
‫سر کاغذبازی‌ها بحث می‌کردیم
‫کامیون بود یا ون؟
‫کلی حرف و حدیث پشتش بود.
‫واقعیت اینه که بعدش ‫نذاشتن این کامیون وارد بشه.
‫در نتیجه اون ۱۰ هزار کودک ‫کمکی دریافت نکردن.
‫حالا یونیسف دوباره تلاش می‌کنه،
‫اما به این سادگی نیست که ‫فرداش برگردی.
‫چون فعالیت توی همچین جای خطرناکی،
‫با در نظر گرفتن اینکه اسرائیل ‫به عنوان نیروی اشغالگر
‫مسئولیت قانونی داره که ‫کمک‌رسانی رو تسهیل کنه،
‫باید همراه کاروان‌هامون خودروی زرهی ‫داشته باشیم، مگه نه؟
‫یونیسف کارهای بهداشتی هم ‫انجام میده،
‫تامین آب، و کارهای...
‫- سلام سپیده. ‫- سلام.
‫سلام، سلام عزیزم.
‫کجایی؟
‫تو خونه‌ام.
‫خونه خودت؟
‫نه.
‫بله؟
‫کی برگشتی؟ امروز صبح؟
‫برگشتی خونه؟
‫دیروز.
‫امروز...
‫آره، دیروز.
‫همون موقع.
‫خب.
‫متاسفم عزیزم، آخ.
‫بله.
‫هنوز دارن بمباران می‌کنن؟
‫یا نه، تموم شده؟
‫آره، بمباران شدیدی داره میشه.
‫دوستم مونا، می‌شناسیش که...
‫آره، آره، می‌شناسم.
‫ارتش تو منطقه اون‌هاست.
‫آره.
‫نه می‌تونه بره بیرون و نه...
‫کاری کنه، یا حتی خونه‌اش رو تخلیه کنه.
‫به ما گفتن به سمت غرب تخلیه کنید.
‫ما هم تخلیه کردیم.
‫- کی بهتون گفت؟ ‫- و اونا ما رو بمباران کردن.
‫- چی؟ ‫- چطوری بهتون گفتن تخلیه کنید؟
‫با اعلامیه؟
‫آره، و با تماس تلفنی.
‫فقط می‌دیدم همه دارن تخلیه می‌کنن
‫و می‌دویدن و پیاده می‌رفتن.
‫واسه همین ما هم تخلیه کردیم و رفتیم غرب.
‫به سمت الصنعه.
‫پریروز از محله التفاح تخلیه کردیم.
‫اوهوم.
‫دیروز ساعت ۴ صبح از الصنعه ‫تخلیه کردیم.
‫- ولی بمباران ادامه داره؟ ‫- بله.
‫- بله.
‫- می‌تونی صداش رو بشنوی. ‫- آره، شنیدم.
‫می‌گن دارن توی قاهره مذاکره می‌کنن،
‫ولی هنوز دارن بمباران می‌کنن.
‫واقعاً منطقش رو نمی‌فهمم.
‫خیلی ناامیدکننده است. وحشتناکه.
‫من...
‫- بله. ‫- آخ.
‫باورم نمیشه که از این ‫جون سالم به در بردم.
‫تانک‌ها پشت سرمون بودن.
‫یعنی با تانک دنبالتون بودن؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫نه.
‫اونا... متوقف شده بودن.
‫سرِ خیابون.
‫و ما به پیاده‌روی ادامه دادیم.
‫همه چیز رو اونجا گذاشتیم.
‫لباس‌هامون، غذامون، ماشین، همه چیز رو.
‫آخ.
‫هیچی برای خوردن نداریم.
‫ای وای، عزیزم.
بله
‫دوربینت رو همراهت نگه می‌داری
‫وقتی جابه‌جا می‌شی؟
‫بله.
‫اوه.
‫لب ساحلی؟
‫نه، لب ساحل نیستم.
‫تو یه خونه‌ام، ولی نزدیک دریاست.
‫آهان، آهان.
‫خوبه.
‫امروز صبح رفتیم لب دریا، ولی...
‫- کاش تو هم می‌تونستی... ‫- عالیه.
‫آره، قشنگه، قشنگه.
‫یه جورایی...
‫چطور بگم؟
‫حس عجیبیه، چون به تو فکر می‌کنم،
‫و می‌دونم تو چه سختی‌ای هستی.
‫و بعد... اینجا زندگی جریان داره.
‫و این عجیبه.
‫آره، درکت می‌کنم.
‫می‌تونم این چیزها رو تصور کنم.
‫منظورم اینه که... مسئله اینه که من...
‫آره. می‌دونم کاری از دستم برنمی‌آد.
‫بدترین قسمتش همینه که...
‫وقتی بهت پیام می‌دم، به نظرم مسخره میاد.
‫می‌دونم از اینجا نمی‌تونم ‫هیچ کاری برات بکنم.
‫تو کنارمی و همین کافیه.
هستم...
‫- هستم. ‫- آره.
‫اون‌ها احساس می‌کردن نیروهای ‫اسرائیلی دارن سعی می‌کنن...
‫که مثلاً کل نوار غزه رو خالی کنن
‫و غزه، یعنی شهر غزه، ببخشید
‫و شهر غزه یه منطقه خطرناکه.
‫و بقیه فلسطینی‌ها موندن رو انتخاب کردن
‫چون بذار یادت بندازم
‫که اون فلسطینی‌ها از روز ‫اول تصمیم گرفتن بمونن
‫از همون هفته اول جنگ.
‫و گرسنگی شدیدی رو تحمل کردن
‫گلوله‌باران شدید توپخانه، حمله زمینی،
‫و همین‌طور حملات هوایی اسرائیل.
‫پس اون فلسطینی‌ها تصمیم ‫گرفتن تو شهر غزه بمونن و...
‫خب، بهم بگو، اوضاع چطوره؟
‫بقیه چطورن؟
‫آره، خسته‌ایم، ولی خب می‌گذره.
‫آره؟
‫بله، بله...
‫روز سومه.
‫نه، فکر نمی‌کنم.
‫- خوبم. ‫- دوباره صدای هواپیماها رو می‌شنوم.
‫آب چی؟
‫چون شنیدم آب آلوده شده، تمیز نیست. نه؟
‫آره، دیگه تمیز نیست.
‫خب، چیکار می‌کنید؟
‫آب خوردن از کجا گیر میارید؟
‫- آب رو می‌خرید؟ ‫- خریدیمش.
‫پول خریدن آب رو از کجا میارید؟
‫این چیه؟
‫می‌دونی، الان قیمت یه نخ سیگار...
‫تقریباً ۵۰ دلاره.
‫نه!
‫- پنجاه دلار؟ ‫- واقعاً.
‫- نه! ‫- ۵۰ دلار.
‫- چی شد؟ ‫- حمله جدید.
‫- بمبارانه. ‫- وای خدای من...
‫این واقعاً ترسناک بود!
‫خیلی نزدیکه!
‫- صداش خیلی بلند بود. ‫- آره.
‫خیلی نزدیکه.
‫- می‌تونی ببینیش؟ ‫- آره، آره، دیدمش.
‫نگاه کن.
‫اوه.
‫نمی‌دونم کجاست.
‫آه.
‫تخریب خیلی زیاده.
‫بمباران سنگینیه.
‫یه عکس می‌گیرم. یه لحظه صبر کن.
‫دارم می‌لرزم.
‫ساختمون داشت می‌لرزید یا چون...
‫- آره. ‫- اوه.
‫خب، حالا می‌تونی...
‫همیشه به فکرتم
‫چون این بمباران‌ها و حملات...
‫خیلی بی‌هدف و احمقانه‌ست.
‫فکر کنم قراره...
‫ولی اشکالی نداره.
‫تو همچین موقعیت‌هایی چیکار می‌کنی؟
‫ترجیح می‌دی بالا بمونی یا بری طبقه پایین؟
‫چطوری...
‫- میرم پایین. ‫- میری پایین؟
‫نمی‌تونیم بالا بمونیم.
‫چون تو این لحظه‌ها، یه حسی...
‫اگه صدام رو می‌شنوی،
‫صدای هواپیماها رو هم می‌شنوی.
‫دارن تو آسمون پرواز می‌کنن و...
‫آسمون پر از هواپیماست و...
‫همین چند لحظه پیش، یه ساختمون رو زدن
‫یا فکر کنم یه خونه رو.
‫...
‫و هر ثانیه‌ای که تو خیابون راه می‌ری،
روحت رو کف دستت می‌گیری و راه می‌ری.
‫سلام سپیده، می‌خوام درباره محاسن برات بگم.
‫اون دوستم بود، دوست عزیزم.
‫۳۱ سالش بود.
‫تو تل‌الزعتر کشته شد
‫توسط نیروهای اسرائیلی، ‫و این خیلی غمگینم می‌کنه.
‫بقیه خانواده‌اش زخمی شدن.
‫برای همین به الشاطی پناه بردن
‫از جبالیا.
‫محاسن...
‫هنرمند خیلی بااستعدادی بود.
‫می‌خواست دنیا خودش و هنرش رو بشناسه.
‫به این خواسته رسید...
‫اما متأسفانه بعد از مرگش.
همین.
‫سربازها به ساکنان اطراف ‫دستور دادند آنجا را ترک کنند
‫قبل از اینکه ساختمان را تخریب کنند.
‫و درگیری‌های مسلحانه‌ای رخ داده
‫بین نیروهای اسرائیلی و گروه‌های فلسطینی
‫در شهر البیره در کرانه باختری اشغالی.
‫سربازها همچنین به الخلیل، ‫جنین، نابلس و بیت‌لحم حمله کردند
‫و همین‌طور به چندین روستا.
‫ارتش اسرائیل می‌گوید یک سرباز کشته شده
‫و یکی دیگر زخمی شده...
‫اوه، خیلی تاریکه.
‫- بذار ببینم. ‫- آره.
‫نمی‌تونم صورتت رو ببینم.
‫چطوری؟ خوبی؟
‫- خیلی دلم برات تنگ شده بود! ‫- آره، منم همین‌طور.
‫منم واقعاً.
‫هی زنگ می‌زدم ولی وصل نمی‌شد.
‫خیلی تاریکه، هیچ نوری نیست.
‫آره. صبر کن، صبر کن.
‫بذار ببینم می‌تونم نور گوشی رو ‫بیشتر کنم یا نه.
‫نمی‌دونم چیکار کردی، ‫ولی الان خوب شد.
‫یه صفحه وب باز کردم.
‫باشه.
‫خیلی خب، باشه.
‫یه چیز دیگه بگو...
‫مردم درباره سنوار چی فکر می‌کنن؟
‫یحیی سنوار داره به عنوان ‫رئیس حماس انتخاب می‌شه.
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫به دوستام گفتم ‫ما لایق چنین رهبری بودیم!
‫چون به نظرم شبیه یه شوخی می‌مونه.
‫خیلیا اینجا از این ‫موضوع خوششون نمیاد.
‫از این انتخاب خوششون نیومد.
‫واسه همین، سنوار رو قبول ندارن.
‫انتخاب کسی که اصلاً ندیدیمش...
‫از...
‫از هفتم اکتبر به این‌طرف.
‫- پس خیلی چیز عجیبیه. ‫- یعنی محبوب نیست؟
‫محبوب نیست؟
‫آره، آره.
‫چون سنوار الان واقعاً تو خطِ
‫دولت و رژیم ایرانه.
‫چون اونا صلح نمی‌خوان. ‫جنگ می‌خوان.
‫اونا هم مثل نتانیاهو هستن.
‫جفتشون یه چیز رو می‌خوان.
‫به روش‌های مختلف، ولی می‌دونی؟
‫آره، ولی فکر کنم می‌خوان ‫نشون بدن که ما قوی هستیم،
‫رهبری داریم که می‌تونه ازتون دفاع کنه.
‫وقتی بچه بودم،
‫ما مخالف شاه بودیم، می‌دونی؟
‫یعنی خانواده‌ام بودن.
‫و بعد انقلاب شد.
‫فکر می‌کردیم اتفاق خوبی می‌افته.
‫ولی بدتر شد،
‫و ۴۵ ساله که همین‌طوری ‫ادامه داره، می‌دونی؟
‫- وای، خدای من. ‫- آره.
‫و مدام تکرار می‌شه.
‫هر بار که فکر می‌کنی قراره ‫اتفاق بهتری بیفته،
‫بدتر می‌شه.
‫واسه همین مردم ایران هم ‫همین رو می‌گن.
‫اونا مدام امیدشون رو از دست می‌دن، یعنی...
‫فکر می‌کنن مبارزه دیگه هیچ...
‫مبارزه کردن دیگه فایده‌ای ‫نداره، منظورم اینه که...
‫الان دیگه نسل سوم،
‫نسل چهارم مردمی هستن که...
‫خانواده‌شون رو از دست ‫می‌دن، کسایی که کشته می‌شن.
‫مشکل همینه.
‫یه دیالوگی تو یه فیلم هست.
‫اسمش رستگاری در شاوشنکه.
‫- دیدیش؟ ‫- نه.
‫آه، باید ببینیش. حتماً...
‫آره، یه دیالوگی توش هست...
‫که درباره امیده.
‫اون زندانی گفت...
‫یه زندانی گفت امید چیز خیلی خطرناکیه.
‫همین‌طوره، ولی برای ‫زندگی کردن لازمه.
‫دیروز یه مدرسه رو بمباران کردن.
‫اونجا پناهگاه بود.
‫به عنوان پناهگاه استفاده می‌شد.
‫- می‌دونی؟ ‫- آره.
‫مردم داشتن نماز می‌خوندن
‫که بمبارانشون کردن.
‫ولی تو این لحظه‌ها
‫فقط دلم می‌خواد برم و همه‌چیز رو ثبت کنم
‫و همه‌چیز رو منتشر کنم تا...
‫ولی خب، البته می‌ترسیم
‫که دوباره اونجا رو هدف بگیرن.
‫-می‌دونی؟ ‫- آره، می‌فهمم.
‫و این سوال رو از خودم می‌پرسم،
‫ولی خب باید مستندش هم بکنی، می‌دونی؟
‫همیشه تو این شرایط جنگی آدم...
‫سخته که انتخاب کنی از چی ‫فیلم بگیری و از چی نه.
‫می‌دونی؟
‫آره.
‫- بهش فکر می‌کنی؟ ‫- و همه‌چیز رو منتشر کنی.
‫فکر کنم وقتی...
‫تو این‌جور جاها هستم...
‫انگار یه صدایی تو سرم می‌پیچه
‫که بهم می‌گه فاطمه ثبت کن.
‫و حتی تصمیم بگیر.
‫می‌تونی نگهش داری، یا پاکش کنی.
‫مشخصه که نمی‌شه همه‌چیز رو منتشر کرد.
‫ولی فکر کنم عکس‌هایی رو منتشر می‌کنم
‫که بتونه روی مردم اثر بذاره.
‫و بذاره مردم با حقیقت روبرو بشن.
‫حقیقتِ جنگ، می‌دونی؟
‫آره.
‫- من... ‫- هنوز هستی؟
‫و در استان‌های غربی
‫ایلام و خوزستان.
‫تهران می‌گوید دو نیروی نظامی کشته شده‌اند،
‫اما خسارات محدود بوده است.
‫مقامات اسرائیلی می‌گویند ‫حمله آن‌ها در پاسخ به
‫به حملات موشکی ایران ‫در اوایل این ماه بوده است.
‫ارتش اسرائیل ‫مأموریت خود را به انجام رسانده است.
‫اگر رژیم ایران ‫مرتکب این اشتباه شود که
‫دور جدیدی از تنش‌ها را آغاز کند،
‫ما موظف به پاسخگویی خواهیم بود.
‫پیام ما روشن است.
‫تمام کسانی که دولت اسرائیل را تهدید می‌کنند
‫و به دنبال کشاندن منطقه ‫به درگیری‌های گسترده‌تر...
‫...راکت‌هایی به سمت اسرائیل
‫در آنچه که آن را ‫مرحله اول انتقام‌جویی می‌نامد،
‫در پی ترور فؤاد شکر،
‫فرمانده ارشد نظامی حزب‌الله،
‫در ماه گذشته در بیروت صورت می‌گیرد.
‫پیش از این، اسرائیل حملاتی را انجام داد که آن را
‫حملات پیشگیرانه علیه حزب‌الله توصیف کرد
‫در جنوب لبنان.
‫ارتش می‌گوید که به هزاران
‫سکوی پرتاب راکت که اسرائیل را ‫هدف گرفته بودند، حمله کرده است.
‫از دیدنت خوشحالم!
‫منم همین‌طور.
‫خب، اوضاع چطوره؟
‫بگو ببینم.
خوبه.
‫همین ۱۵ دقیقه پیش...
‫آره.
‫...نزدیک ما رو بمباران کردن.
‫اوه، نه.
‫شوخی می‌کنی!
‫گفتی خوبه، ‫فکر کردم خبرای خوبی داری!
‫وای خدای من!
‫اوه.
‫داشتم به یکی از
‫اولین مکالمه‌هایی که با ‫هم داشتیم گوش می‌دادم.
‫یه چیزی گفتی.
‫گفتی وقتی توی خیابون راه میری،
روحت رو می‌گیری کف دستت ‫و راه می‌ری.
‫آره، آره.
‫داشتم به همون فکر می‌کردم.
‫وقتی از خونه می‌زنم بیرون،
‫و توی خیابون راه می‌رم و...
‫و می‌رم عکس می‌گیرم،
‫یه چیزی توی همین مایه‌ها...
‫خیلی وقت گذشته.
‫وضعیت غذا چطوره؟
‫نه غذایی، نه سبزیجاتی، نه میوه‌ای.
‫- فقط کنسرو. ‫- ، آره، فقط کنسرو.
‫خب.
‫چون اون روز که برام عکس فرستادی، ‫با چیپس و شکلات...
‫- همون جعبه. ‫- اوه.
‫یکی دارم!
‫- می‌خوام ببینی. ‫- آره، حتماً.
‫این رو دارم!
ده ماهه که اصلاً چیپس نخوردم!
‫هیچ چیپس واقعی‌ای.
‫واسه همین، امروز می‌خورمش.
‫این رو می‌خورم.
‫این اولین بارمه.
‫نوش جونت، لذتش رو ببر.
‫این واقعاً عالیه.
‫کلید در رو می‌خوام.
‫برای چی؟
‫- کدوم؟ ‫- می‌خوایم اونجا بازی کنیم.
‫این کیه؟
‫فقط یه لحظه.
‫فقط چیزی که گفتی رو تکرار کن.
‫گفتم...
‫خسته‌ای، نه؟
‫اوه.
‫گفتم هنوزم ترجیح می‌دی ‫توی خونه‌ات بمونی
‫تا اینکه اونجا رو ترک کنی؟
‫آره، چون جایی رو نداریم که بریم.
‫هیچ‌جا رو نداریم، هنوز هیچ‌جا رو نداریم.
‫ما فقط خونه‌مون رو داریم و...
‫اینجا رو، و خونه‌مون می‌تونه...
‫خونه‌مون می‌تونه ما رو در پناه خودش بگیره،
‫و بغلمون کنه.
‫اما خونه‌های دیگه نمی‌تونن.
‫من دارم از این استیصال ‫رنج می‌برم، برای همین...
‫واسه همینه که یه کم طول می‌کشه ‫تا چیزی رو بفهمم.
‫می‌دونی؟
‫گفتی از چی رنج می‌بری؟
‫- از استیصال. ‫- افسردگی؟
‫- استیصال. ‫- استیصال.
‫- حواسم پرته. ‫- حواست پرته؟
‫- خب. ‫- آره.
‫این تازگی‌هاست؟ ‫از وقتی جنگ شروع شده؟
‫- چی؟ ‫- از کی شروع شد؟
‫منظورم همین حواس‌پرتیه...
یک ماه بعدش.
‫الان یک ماهه.
‫توی ماه گذشته بیشتر شده.
‫و وقتی توی روزمرگی‌هام هستم،
‫حس می‌کنم عقلم رو از دست دادم.
‫و فقط همه‌چیز رو تماشا می‌کنم.
‫هیچ واکنشی ندارم.
‫هیچ...
‫هیچ کاری از دستم برنمی‌آد.
‫فقط حس می‌کنم...
‫دلم می‌خواد فقط همه‌چیز رو تماشا کنم ‫و ساکت بمونم.
‫خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫صداتو نمی‌شنوم.
‫به کسی در این مورد چیزی گفتی؟
‫درباره افسردگی‌ات؟
‫کسی رو ندارم که باهاش در این باره حرف بزنم
‫چون هیچ متخصصی تو این زمینه نیست
‫یا کسی که بتونه این مشکلو حل کنه.
‫و فکر می‌کنم این مشکل تموم‌شدنی نیست،
‫اونم وسط جنگ.
‫وقتی جنگ تموم بشه، اینم شاید تموم بشه.
‫حس می‌کنم دیگه مثل قبل اینجا نیستی.
‫وقتی حرف می‌زنیم حسش می‌کنم.
‫یه جورایی حس می‌کنم دارم از دستت می‌دم.
‫نمی‌دونم چطور بگم.
‫گاهی حس می‌کنم کمتر حضور داری.
‫چی خوشحالت می‌کنه؟
‫سعی کن بهش فکر کنی چی خوشحالت می‌کنه؟
‫چی می‌تونه خوشحالت کنه؟
‫- چی خوشحالم می‌کنه؟ ‫- آره.
‫می‌خوام از این شهر بزنم بیرون!
‫آهان، خب.
‫می‌خوام از تمام این قضایا خلاص شم.
‫خیلی احساس خستگی می‌کنم
‫به خاطر این شهر و این همه ویرونی
‫که مدام دور و برمه.
‫فقط می‌خوام تو یه جای معمولی باشم.
‫تو طبیعت، یه جای آروم...
‫و یه کم هوای تازه نفس بکشم.
‫و آرامش داشته باشم.
‫و حس کنم یه آدم معمولی‌ام.
‫فکر می‌کنم تو زندانم.
‫تو یه زندان واقعی.
‫هیچ کاری از دستم برنمی‌آد.
‫چرا می‌گی حس نمی‌کنی یه آدم معمولی هستی؟
‫به خاطر همه‌چیز.
‫تو یه آدم معمولی هستی.
‫شرایط معمولی نیست.
‫نه غذای معمولی می‌خورم، ‫نه کارای معمولی می‌کنم،
‫نه تو خیابونای معمولی راه می‌رم،
‫هیچ‌کدوم از کارهام مثل آدمای معمولی نیست.
‫موقع کووید، همون کرونا،
‫اون حسِ گیر افتادن
‫یه کم شبیه الان بود یا نه؟
‫نه، معلومه که نه!
‫موقع کرونا...
‫یادمه آدم شادی بودم.
‫تو اتاقم بودم و اینترنت داشتم،
‫لپ‌تاپم پیشم بود.
‫یادمه شروع کردم به یادگیری کد مورس.
‫- می‌دونی؟ ‫- اوه...
‫من یادگیری مورس رو تو زندان شروع کردم،
‫وقتی حبس بودم.
‫بله.
‫مجبور بودیم با... می‌دونی؟
‫با سلول بغلی ارتباط بگیریم.
‫واسه همین اون کارو می‌کردیم و...
‫هنوزم تو اتاقت می‌مونی؟
‫- نه، نه... ‫- چرا؟
‫چون ما دیگه...
‫ما دیگه اینجا نیستیم.
‫خونه فامیل‌هامون هستیم.
‫این کلید اتاقمه.
‫چه خوب! درشو می‌بندی؟
‫درو می‌بندی؟ قفلش می‌کنی؟
‫آره.
‫خب، اون فضای شخصیته.
‫- منظورم اینه که مهمه. ‫- آره، حتماً!
‫دوست ندارم کسی وارد اتاقم بشه و...
‫- و به چیزی دست بزنه. ‫- البته، درک می‌کنم.
‫بدون من نمی‌شه واردش شد.
‫اون کتاب رو می‌شناسی؟
‫یه کتاب هست به اسم «اتاقی از آن خود».
‫کتاب خیلی معروفیه از ویرجینیا وولف.
‫آهان، اسم ویرجینیا وولف رو شنیدم.
‫بله.
‫اون یه کتاب نوشت که خیلی کتاب مهمیه
‫درباره مفهوم داشتن یه فضای شخصی
‫و اتاق خودت و می‌دونی...
‫- کلاً... ‫- سعی می‌کنم بخونمش.
‫ما همیشه به خودمون می‌گفتیم
‫«فتره و بتعدی».
‫یعنی این دوران می‌گذره.
‫منم همین‌طور فکر می‌کنم، اینم می‌گذره.
‫یه آرزو کن تا برای امروز خداحافظی کنیم.
‫آرزو؟
‫دلم می‌خواد برم به یه...
‫آرزو دارم برم به شهرِ...
‫شهرِ بازی...
‫شهربازی.
‫اوه.
‫می‌خوای بری؟ کدوم یکی؟
‫منظورت اونیه که تو پاریسه؟ نزدیک پاریس یا کجا؟
‫- هر کدوم. ‫- هر کدوم.
‫- هر جایی. ‫- باشه، باشه.
‫جنگ که تموم شد، باید با هم بریم.
‫کاش بشه، کاش اون روز بیاد.
‫امیدوارم زود بتونی این کارو بکنی.
‫اشکالی نداره سپیده، طوری نیست.
‫همین که هستی کافیه.
‫طوری نیست.
‫همین که هستی، صدام رو می‌شنوی...
‫و احساساتمون رو با هم ‫در میون می‌ذاریم کافیه.
‫خیلی خوشحالم که اینجام.
‫خیلی خوشحالم که کنارمی.
‫امیدوارم همه این‌ها تموم بشه و...
‫تو یه جای دیگه از این دنیا ببینمت.
‫یا توی غزه.
‫امیدوارم بیای غزه.
‫و ببرمت به خونه‌ام
‫و با هم بریم توی خیابون‌ها،
‫و توی تمام خیابون‌های غزه قدم بزنیم.
‫من غمگین نیستم، اما اتفاقاتی که می‌افته
‫آدم رو غمگین می‌کنه.
‫نه اینکه فقط غمگینت کنه،
‫بلکه از این همه انتظار خسته‌ات می‌کنه.
‫ما خیلی وقته منتظریم
‫و امیدوار، و متأسفانه شاهد کشتار.
‫من روی پشت‌بوم خونه‌مونم، ‫طبقه ششم.
‫هواپیما بالای سرمه
‫و از صدای زیادش سردرد گرفتم.
‫ما مدام این صدا رو می‌شنویم.
‫واقعاً تمام مدت، ‫این صدا تو گوشمونه.
‫خیلی سخته!
‫اما با اینکه امید خیلی کمی دارم
‫که بتونم اون‌جوری که می‌خوام زندگی کنم،
‫ولی فکر می‌کنم باید ادامه بدم
‫و باید همه‌چیز رو ثبت کنم
‫تا بخشی از این تاریخ باشم،
‫تا خودم باشم،
‫و به... به بچه‌هام بگم
‫که چی کشیدم و چطور زنده موندم.
‫- من خوبم، تو چطوری؟ ‫- باورم نمی‌شه. واای!
‫بذار ببینمت.
‫می‌دونم... الان یک سال شده.
‫می‌خواستم بهت بگم...
‫آره، آره، آره.
‫خب نشستی دیگه، نه؟
‫بله.
‫نه، فیلم واسه یه جشنواره بزرگ انتخاب شده.
‫آره، جشنواره کن.
‫نمی‌دونم کن رو می‌شناسی یا نه.
‫جشنواره فیلم کن رو می‌شناسی؟
‫- چی؟ ‫- کن.
‫کن یه جشنواره خیلی بزرگه.
‫آه، آره، آره. می‌شناسم!
‫می‌شناسمش.
‫واسه کن انتخاب شده.
‫- اوه! ‫- آره.
‫- خیلی عالیه! ‫- آره.
‫- می‌خوای بیای؟ ‫- البته که می‌خوام!
‫خب، چون من...
‫و اگه بتونم بیام، من و معتز،
‫خیلی عالی می‌شه.
‫- واقعاً فوق‌العاده‌ست! ‫- آره، همین‌طوره. واقعاً هست.
‫خب، حالا که فیلم قراره ‫عمومی بشه، یکم نگرانم.
‫منظورم اینه که داشتم فکر ‫می‌کردم همون‌جا می‌مونی،
‫یا از اون‌جا به جای دیگه‌ای می‌ری؟
‫یعنی نمی‌دونم، خودت چه حسی داری؟
فکر نکنم بتونم از غزه خارج بشم
‫چون
‫حتی اگه همه‌چیز و همه‌جا نابود بشه،
‫باز هم نمی‌تونم از اینجا برم،
‫چون خانواده‌ام، خاطراتم،
‫وسایلم، دوستام و همه‌چیزم اینجاست.
‫ما فقط غزه رو داریم.
‫ما هیچ سرزمینی نداریم، ‫هیچ‌جا رو جز غزه نداریم.
‫پس، اینجا سرزمین ماست،
‫اینجا جاییه که توش زندگی ‫می‌کنیم و به دنیا اومدیم.
‫ما می‌تونیم غزه رو دوباره بسازیم،
‫و خونه‌ها و محله‌هامون رو از نو بنا کنیم.
‫نمی‌دونم کی،
‫اما باور دارم که همه‌چیز تموم می‌شه.
‫خوشحالم که دوباره باهات حرف زدم.
‫- منم همین‌طور. ‫- آره.
‫خیلی دلم برات تنگ شده!
‫واسه جشنواره بیا.
‫امیدوارم.
‫- واقعاً امیدوارم. ‫- آره، آره.
‫حتماً، من فقط...
‫خب، تو برام...
‫پاسپورتت رو فرستادی؟ ‫همین الان برام فرستادیش؟
‫بله، فرستادم.
‫به‌زودی با هم حرف می‌زنیم؟
‫می‌بینمت...
‫خداحافظ.
‫در ساعت یک شب شانزده آوریل ۲۰۲۵، ‫فاطم و شش تن از اعضای خانواده‌اش، ‫با حمله اسرائیل به خانه‌شان در خواب کشته شدند.
‫در بیست مه ۲۰۲۵، ‫دفتر حقوق بشر سازمان ملل در منطقه فلسطین اشغالی ‫کشتار ۲۱۱ خبرنگار شامل ۲۸ خبرنگار زن در غزه از ۷ اکتبر۲۰۲۳ را تایید کرد.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.