..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
ممنونم. ممنون
ممنونم. واو. خیلی ممنون
اوه
ممنونم. خیلی خب
خیلی خب، هیس
ممنونم
هیس... راستش واقعاً تحت‌تاثیر قرار گرفتم، ولی هیس
خیلی ممنون
ممنونم. خب، به برنامه خوش اومدین
خیلی خوشحالم که با یه استندآپ کاملاً جدید برگشتم
آخرین برنامه‌م همین کریسمسِ قبل نه، قبلیش روی نتفلیکس پخش شد
و توی اون برنامه، درباره‌ی این حرف زدم که برنامه‌ی قبلیش به خاطر اون همه شکایت
شماره یک شد
و اون احمق‌های نادان دوباره همون کار رو کردن. منظورم اینه که
کی می‌خوان یاد بگیرن؟ واقعاً عجیبه. انگار که
«ممنوعش کنید! ممنوعش کنید! از فلان‌جا حذفش کنید...»
همه جا شماره یک شد. من
اسمم اون کریسمس سه روز تمام ترند بود
البته اون کریسمس من تنها کمدینی نبودم که ترند شد
«رزی جونزِ» کمدین رو می‌شناسین؟
فلج مغزی داره و توی یه مسابقه‌ی تلویزیونی شرکت کرده بود
بعد ترول‌ها توی توییتر شروع کردن که: «اون اصلاً بامزه نیست.»
«فقط چون معلوله دارید می‌گید بامزه‌ست.»
«فقط چون معلوله دارید ازش دفاع می‌کنید.» خلاصه بحث بالا گرفته بود
اما این بزرگترین جنجالِ سالش نبود
این یه داستان واقعیه
اوایل اون سال، رزی جونز یه مستند برای شبکه ۴ ساخت
درباره‌ی وضعیتش، سختی‌هاش و یه سری از اون چرت‌وپرت‌هایی که تو فضای مجازی بهش می‌گن
و توهین‌هایی که بهش می‌شه، خب؟
و اسم مستند رو خیلی تحریک‌آمیز گذاشت:
«من یه عقب‌مونده‌م؟»
آره. عالیه. دمش گرم، نه؟
حالا، کسایی که شاکی شدن فعالین حقوق معلولین بودن
بهش پریدن
گفتن: «حق نداری از اون کلمه استفاده کنی.» اونم گفت: «چی؟ چرا؟»
گفتن: «چون تو معلولیت جسمی داری.»
«اون یه کلمه‌ی تحقیرآمیز برای کساییه که ناتوانی ذهنی دارن.»
«اگه می‌خوای از یه واژه‌ی تحقیرآمیز استفاده کنی، چیزی رو بگو که وضعیت خودت رو توصیف کنه.»
پس اساساً رزی جونز گفت: «من یه عقب‌مونده‌م؟»
و فعالین حقوق معلولین گفتن:
«نه، تو یه چلاقی.»
این دیگه خیلی بی‌رحمانه‌ست، نه؟
منظورم اینه که
بحثِ زمینه‌ی حرفه. اون داشت از این واژه برای قدرت دادن به آدم‌ها استفاده می‌کرد
بهش اون رو گفته بودن. اونم نگفت: «نه، من این نیستم.»
اون یه جورایی باهاش کنار اومد و اون واژه رو مالِ خودش کرد
اما فعالین حقوق معلولین می‌گن: «نه، باید خیلی دقیق باشی.»
«فقط آدم‌هایی که واقعاً عقب‌مانده هستن می‌تونن از واژه‌ی عقب‌مانده استفاده کنن.» خب؟
اما کی می‌خواد بهشون بگه؟ کی... می‌فهمید چی می‌گم؟ کی می‌خواد
آخه نمی‌شه بری توی یه اتاق که مثلاً یه بنده خدایی
رو زمین نشسته و داره با مداد شمعی نقاشی می‌کنه، خب؟
و بهش بگی: «چطوری فلانی؟»
اونم بگه... «بله؟» اوه نه، بیخیال. هیس. نه، نه، نه
راه رفتن لبه‌ی تیغه. ولش کنیم
طرف می‌گه: «بله؟» تو می‌گی: «می‌دونی که اجازه داری بگی عقب‌مانده؟»
«چرا؟»
«فکر کن، احمقِ کودن. فقط فکر کن.»
در هر صورت، من فکر می‌کنم اون باید اجازه داشته باشه از اون واژه در جای درستش استفاده کنه
اگه اون نمی‌تونه استفاده کنه، پس من
من الان ازش استفاده کردم و دوباره تو دردسر افتادم
در واقع من از اون واژه «استفاده» نکردم. این نکته‌ایه که می‌خوام بگم
مردم می‌گن: «اوه، اون فلان حرف رو زد.»
من از اون واژه استفاده نکردم
استفاده کردن یعنی کسی رو با اون واژه صدا کنی
اون می‌شه استفاده کردن
من اون واژه رو توی یه بحث درباره‌ی اون واژه‌ی لعنتی به زبون آوردم
این باید بین بزرگسال‌ها مجاز باشه، مگه نه؟
اگه یه چیز باشه که باید سرش توافق کنیم
جدا از اینکه طرفدار کدوم جناح سیاسی هستین
همه باید توافق کنیم که آزادی بیان هنوز هم چیز خیلی خوبیه
همیشه بوده
و همیشه هم خواهد بود
اما الان یه عده پیدا شدن که می‌گن: «نه، اشتباه کردیم. خوشمون نمیاد.»
«نظرمون عوض شده. دیگه آزادی بیان رو دوست نداریم.»
«کسایی که آزادی بیان می‌خوان، فقط به این خاطر می‌خوان
که بتونن راه بیفتن و حرف‌های افتضاح بزنن.»
که اصلاً درست نیست، و حتی اگه درست هم بود
خوبیِ آزادی بیان اینه که بقیه هم می‌تونن در جوابشون حرف‌های افتضاح بزنن
سیستم خیلی خوبیه، مگه نه؟
و این‌طور هم نیست که تحت قوانین آزادی بیان بتونی هر چی دلت خواست بگی
این یه سوءتفاهمِ کامله
یه عالم تبصره برای آزادی بیان وجود داره که اتفاقاً من با همه‌شون موافقم
نمی‌تونی بقیه رو به خشونت تشویق کنی. قانون خوبیه
نمی‌تونی به بقیه تهمت بزنی. قانون خوبیه
نمی‌تونی بر علیه کسی افترا بنویسی، می‌دونید؟
یه حقیقت جالب درباره‌ی قانون افترا:
نمی‌تونی به مرده‌ها افترا بزنی
پس من می‌تونم اینجا وایستم و بگم:
«گاندی قدیما از پشت می‌داد.»
اگه دلم بخواد
که دلم هم می‌خواد. آره، می‌خواد
اما آزادی بیان مهم‌ترین حقِ انسانیه
که بقیه‌ی حقوق هم از دل اون بیرون میان
بدون آزادی بیان نمی‌شه حقوق بشر داشت
ما فعلاً به طور تئوری توی این کشور
برای یه مدتِ کمی دیگه، آزادی بیان داریم
می‌تونیم از دولت انتقاد کنیم. می‌تونیم از پلیس انتقاد کنیم
باید به کشوری که این اجازه رو بهمون می‌ده، ایول گفت
کشورهای دیگه حسرتِ ما رو می‌خورن
توی بعضی کشورها
اگه از پلیس انتقاد کنی کتک می‌خوری، یا بدتر
اگه از دولت انتقاد کنی ممکنه تا آخر عمر بیفتی زندان
پس اون‌ها کاملاً حق دارن که از ظلم و ستم فرار کنن. شما هم بودین فرار می‌کردین
فرار می‌کنن و میان اینجا. می‌گن: «می‌خوایم بیایم انگلیس.»
ما می‌گیم: «چرا؟» اون‌ها می‌گن: «آزادی بیان.»
ما می‌گیم: «بفرمایید تو. خوش اومدین. حالا می‌خواید چیکار کنید؟»
«بریم تظاهرات.» «چی می‌خواید بگید؟»
«اینکه انگلیس چقدر مزخرفه.»
«دمتون گرم. ممنون. خیلی ممنون.»
این... این حقشونه
ولی من دیگه... من دیگه پیرتر از اونم که حرف دلم رو نزنم
می‌دونید؟ دلم می‌خواد همیشه هر چی دلم می‌خواد بگم و هر کاری می‌خوام بکنم
دلم می‌خواد همیشه کار موردعلاقه‌م رو انجام بدم
حتی دوست ندارم دومین کار موردعلاقه‌م رو انجام بدم
اگه حس کنم می‌تونم کار اولِ موردعلاقه‌م رو بکنم، می‌فهمید؟
کار موردعلاقه‌ی من تنیس بازی کردنه
هر جمعه بازی می‌کنم. جمعه‌ها رو خالی نگه می‌دارم
لحظه‌شماری می‌کنم براش. تنیس بازی می‌کنم و شارژ می‌شم برای کل هفته
پس اگه یه بار جمعه مجبور بشم دومین کار موردعلاقه‌م رو انجام بدم
مثل سه هفته پیش
که باید می‌رفتم خاکسپاریِ بچه‌ی همسایه
پیش خودم می‌گم:
«این واقعاً
کسل‌کننده‌ست.»
اما همه‌مون احترام می‌خوایم، مگه نه؟
همه احترام می‌خوایم
و همه می‌خوایم جایگاهمون رو تو جامعه ببریم بالا
دست خودمون نیست. توی تکاملمون ریشه داره
این از زمانی میاد که غیبت کردن قبایل رو کنترل می‌کرد، خب؟
و هنوز هم دو راه هست که بتونی جایگاهت رو تو جامعه بالا ببری
یک، توی یه کاری ماهر باشی
مثلاً: «اوه، اون شکارچیِ خوبیه. با اون برید. برای قبیله خوبه.»
راهِ دیگه برای بالا بردن جایگاه، بافضیلت بودنه
مثلاً: «اوه، شکارچیِ خوبی نیست ولی... خیلی دانائه.»
یا «مهربونه» یا هر چی. می‌دونید؟
بعد، با ظهور شبکه‌های اجتماعی
مردم ناگهان کشف کردن که می‌تونن فقط «ادای» بافضیلت بودن رو دربیارن
بدون هیچ مدرکی. بدون هیچ دلیلی
فقط با یه عالمه پرچم توی بیوگرافی‌شون، خب؟
و اونا جایگاه خودشون رو
با پایین کشیدنِ بقیه و مچ‌گیری ازشون، بالا می‌برن
«ببین چی گفته. اون به اندازه‌ی من بااخلاق نیست.»
«ببین من چقدر خوبم. ببین اون چقدر بد...»
اصطلاح «نمایشِ فضیلت» از همین‌جا میاد
و متنفرم از وقتی که بچه‌هاشون رو هم وارد این بازی می‌کنن
هر چی می‌خوای باور داشته باش، هر نظری داری داشته باش
به هر کی می‌خوای رأی بده
برو تظاهرات. عالیه
اما وقتی یه بچه‌ی پنج ساله رو می‌بینم که پلاکارد دستشه
اون اصلاً نمی‌دونه روی اون چی نوشته
این کارِ بزرگترهاست، می‌دونید؟ یه بار دیدم یکی این رو توییت کرده بود
یکی توییت کرده بود که:
«بچه‌ی چهار ساله‌م همین الان زل زد تو چشمام
و گفت: "مامان، چرا ریشی سوناک از آدم‌های فقیر متنفره؟"»
آخه دروغگو، عمراً همچین اتفاقی نیفتاده
اما اعصاب‌خردکن‌ترین چیز درباره‌ی «نمایشِ فضیلت»
اینه که آدم‌ها به خاطر داشتنِ اخلاقیاتِ روز، افاده میان
شما به خاطرِ مکان و زمانی که توش هستین، این شکلی هستین
مثلاً، اینکه من الان توی این کشور و توی این سال
خدا‌ناباور باشم، اصلاً شجاعت نمی‌خواد
دویست سال پیش شجاعت می‌خواست
یا دیوانگی بود
و توی یه سری کشورهای دیگه هم یا شجاعته یا دیوانگی. خب؟
اما مردم چیزهایی می‌گن مثل: «اوه، من ضدنژادپرستی‌ام.»
«آفرین بهت. همه‌مون هستیم.»
می‌دونیم که الان باید این‌طوری باشیم، ولی همیشه این‌طور نبوده
اگه توی زمان یا مکان دیگه‌ای به دنیا اومده بودی، شاید این‌طوری نبودی
اون‌ها می‌گن: «نه، من هر وقت به دنیا می‌اومدم ضدنژادپرست می‌بودم.»
مردم چیزهایی می‌گن مثل... مثلاً می‌گن:
«آره بابا، من قطعاً آن فرانک رو مخفی می‌کردم.»
واقعاً؟ جدی می‌گی؟
آن فرانک توی زمان جنگ میاد دمِ درِ خونه‌ت
در رو باز می‌کنی، خب؟ همه جا هم نازی‌ها ریختن، خب؟
اون می‌گه: «می‌تونم اینجا قایم شم؟» تو می‌گی: «اوه، صبر کن ببینم...»
همچین زدی تو پیشونیِ آن فرانک، این‌طوری:
«اووه. یه لحظه وایسا.»
«اگه پیدات کنن چی می‌شه؟»
«اونا من رو می‌کشن، تو رو هم می‌کشن.»
«برو خونه‌ی بغلی.»
«اونا یه زیرشیروانیِ بزرگ و قشنگ دارن با یه ماشین تحریر. عاشقش می‌شی.»
اما من ضدنژادپرست‌ام. معلومه که هستم
ولی حاضرم اعتراف کنم که اگه ۳۰۰ سال پیش به دنیا اومده بودم
و سفیدپوست و پولدار بودم
احتمالاً برده داشتم
چون... نه، آخه
باهاشون مهربون می‌بودم، پس خفه شید
من... آره. دقیقاً
من بهترین برده‌داری می‌شدم که تا حالا دیدین
نه، واقعاً. هواشون رو داشتم
به برده‌هام لباس‌های خوب می‌پوشوندم. آره
آره، همین کار رو می‌کردم. براشون کت‌وشلوارهای کوچولو می‌خریدم. خب؟
می‌گفتم... می‌گفتم: «اون لباس‌های کارِ داغون رو بریزید دور.»
«یه کت‌وشلوارِ شیک بپوشید.»
همه‌ی برده‌های دیگه هم زل می‌زدن. منم می‌گفتم:
و می‌گفتم... می‌گفتم: «بسه دیگه، بیاید بریم بار، پسرا.» خب؟
همه‌ی «سفیدپوست‌ها» می‌گفتن: «نمی‌تونی برده‌هات رو ببری بار.»
منم می‌گفتم: «برین گم شین فاشیست‌ها. اونا...»
«اونا برده‌های منن. هر غلطی دلم بخواد باهاشون می‌کنم.»
می‌رفتیم توی بار. بارمن می‌گفت: «نمی‌تونی اینا رو بیاری تو.»
می‌گفتم: «برو بابا. ما می‌ریم بخش ویژه.»
کت‌وشلوارهای کوچولوشون رو هم پوشیدن
می‌گم: «توی این کتا خیلی خوشتیپ شدین، پسرا.»
«جوراب بپوشید. با کت‌وشلوار جوراب می‌پوشن.»
می‌گم... می‌گم: «پولِ نوشیدنی‌ها با من. پول‌هاتون رو بذارید کنار.»
«البته شما که اصلاً پول ندارید، ولی خب مثلاً.»
و بعدش هم فقط داریم می‌خندیم و با هم شوخی می‌کنیم، صمیمیِ صمیمی
البته اگه یکی‌شون خیلی زیادی صمیمی می‌شد، مجبور می‌شدم تنبیهش کنم
فقط برای اینکه سلسله‌مراتب حفظ بشه
اگه مثلاً بهم می‌گفت «گَمِن» (کله‌سرخ) یا یه چیزی تو این مایه‌ها
که تنها فحش نژادیِ مجازِ الانه
می‌تونی به یه سفیدپوست بگی گمن. به یه دلیلی مشکلی نداره
حتی می‌تونی توهینِ سن‌وسالی هم بکنی. می‌گی: «مرتیکه‌ی گمنِ پیرِ فلان‌فلان‌شده.»
و به یه دلیلی کاملاً قابل‌قبوله
اما من می‌خوام این واژه رو دوباره مالِ خودمون کنم
می‌دونید چطوری سیاه‌پوست‌ها واژه‌ی «نیگا» رو مالِ خودشون کردن؟
منم می‌خوام واژه‌ی «گمن» رو مالِ خودمون کنم
مثلاً توی یه کافه توی محله‌ی اعیونیِ همپستد نشستم
با همه‌ی دوست‌های سفیدپوستم
و دور هم جمعیم و می‌گیم: «چطوری، گمنِ من؟»
خب؟ و
اگه دوستِ سیاه‌پوستمون، روپرت، بیاد
گفتم که توی محله‌ی همپستد بودیم. اگه... اگه
اگه روپرت بیاد تو و بگه: «چطوری گمنِ من؟»، بهش می‌گم: «تو حق نداری از اون واژه‌ی لعنتی استفاده کنی!»
حرف من اینه که اخلاقیات تکامل پیدا می‌کنه
مثل هر چیز دیگه‌ای با زمان جلو می‌ره. فقط به این فکر کنید
توی همین چند نسل
از جایی رسیدیم که برده‌داری قانونی بود
و از نظر خدا هم محترم بود
به جایی که یه آدم نژادپرست پست‌ترینِ پست‌هاست، مگه نه؟
این روزها یه آدم نژادپرست بدترین آدمِ جامعه‌ست
البته، یه بچه‌باز بدترینه
اول بچه‌باز، بعد نژادپرست
یه بچه‌بازِ نژادپرست
بدترین نوعِ
اگه با یه بچه‌بازِ نژادپرست روبرو بشم، بهش می‌گم:
«مرتیکه‌ی متعصب، خب به سیاه‌های کوچولو هم رحم کن!» می‌دونید؟
نکنید
اشکالی نداره. مشکلی نیست
اونا
بخاطر این حرف نمی‌تونن بایکوت یا کنسلم کنن
الان حدود ۱۵ ساله که دارن سعی می‌کنن من رو کنسل کنن
و همیشه هم شکست خوردن
و اغلب، کسایی که سعی می‌کنن من رو کنسل کنن
بقیه‌ی کمدین‌ها بودن، که برای روزنامه‌های باکلاس می‌نویسن و اون اداها رو درمیارن
همیشه می‌گن: «اون داره ضعیف‌ترها رو می‌زنه.»
«کمدی باید به بالادستی‌ها ضربه بزنه. ما فقط به بالادستی‌ها می‌پریم.»
تصورشون از پریدن به بالادستی‌ها اینه که به بوریس جانسون تیکه بندازن
آخه کجای اون پریدن به بالادستی‌هاست؟
می‌دونید؟
اون مرتیکه خودش ناتوانیِ ذهنی داره
انگار
یه گری بوسیِ لعنتیِ خیس‌خورده‌ست
یه موجودِ تخم‌مرغیِ زالِ کثافت
دو تا کلمه رو نمی‌تونه پشتِ هم بگه. حرف زدنش رو شنیدین؟
اینجوریه که
یه احمقِ تمام‌عیاره، نه؟
من... نه، من به کله‌گنده‌ها تیکه می‌ندازم
به آدم‌هایی گیر می‌دم که... چه می‌دونم، مثلاً استیون هاوکینگ، خب؟
بله، بزرگترین مغزی که تا حالا روی زمین بوده
می‌شه باهاش... اون از پسش برمی‌آد
حتی وقتی زنده بود هم براش مهم نبود، چون اون
یه جورایی نیمه‌روبات بود، مگه نه؟ فکر کنم
عملاً یه صندلیِ سخنگو بود، واسه همین هر چی
دلت بخواد می‌تونی بهش بگی، اما
ظاهراً توی جزیره‌ی اپستین هم بوده، پس ریدم بهش
من
اونجا چه غلطی می‌کرد؟ واسه چی می‌خواست... "می‌خوام برم..." "چرا؟"
"واسه چی می‌خوای..." "چرا؟"
همین‌جوری اونجا نشسته، هیچ غلطی هم نمی‌تونه... من بودم می‌گفتم: "چی؟"
بچه‌بازهایی رو می‌شناسم که واسه یه بلیطِ اونجا آدم می‌کشن
بعد این فقط رفته اونجا جا اشغال کرده
احتمالاً از این طرح‌های تنوع و برابری بوده که گفتن: "ما... ما به یکی از این‌ها هم نیاز داریم."
مثلاً... من بودم می‌گفتم: "استیو، تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟"
اونم می‌گفت: "دارم به چیزایِ عجیب‌وغریب فکر می‌کنم."
برو بابا
این... این احتمالاً جرمِ ناشی از تنفره
هست دیگه، نه؟
این روزها "جرمِ ناشی از تنفر" خیلی وردِ زبون‌ها شده
هر اتفاقی که می‌افته، یکی همیشه می‌پرسه: "جرمِ ناشی از تنفر بود؟"
"چرا؟" "چون اینجوری خیلی بدتر می‌شه."
واقعاً؟ چرا؟
اگه امشب داشتم می‌رفتم خونه و یکی همین‌جوری می‌پرید سرم
کتکم می‌زد، خفتم می‌کرد، چاقو می‌زد، اسید می‌پاشید تو صورتم
بعد توی بخش مراقبت‌های ویژه به هوش می‌اومدم
بیپ، بیپ، بیپ
از لای بانداژها چشمام رو باز می‌کردم. یه پلیس اونجاست
می‌گفت: "آقای جر‌ویز؟" می‌گفتم: "بله."
می‌گفت: "فقط می‌خواستیم بهتون بگیم که جرمِ ناشی از تنفر نبوده."
منم می‌گفتم: "آخ، خداروشکر."
خیلی تنفرآمیز به نظر می‌رسه، نه؟ مگه نه؟ مثلاً
ولی نه، جرمِ ناشی از تنفر چیزیه که بر اساس نژاد
معلولیت یا تمایلات جنسی باشه
مثلاً یه یارویی با تفنگ می‌خواد همین‌جوری یه نفر رو بکشه
یه جمعیتی رو می‌بینه. می‌گه: "ده، بیست، سی، چهل..."
بنگ. یه نفر رو می‌کشه
می‌ره دادگاه. قاضی می‌پرسه: "چرا اون آدم رو کشتی؟"
می‌گه: "همین‌جوری، دلیل خاصی نداشت."
قاضی می‌گه: "پس آدمِ متعصب و تنگ‌نظری نیستی؟" می‌گه: "اوه، نه اصلاً."
قاضی می‌گه: "آخی."
"ده سال زندان."
یه نفر دیگه هم تفنگ داره. می‌گه: "من از کوتوله‌ها متنفرم." خب؟
یه کوتوله می‌بینه. نشونه می‌گیره. بنگ
کوتوله رو می‌کشه. خب؟
می‌ره دادگاه. قاضی می‌گه: "چرا اون کوتوله رو کشتی؟"
می‌گه: "چون از این کثافت‌های نیم‌وجبی متنفرم."
خب؟
قاضی می‌گه: "تو یه آدمِ متعصبی. بیست سال زندان."
آخه نباید واسه کشتن یه کوتوله مجازاتِ بیشتری بگیره
تازه اگه حساب کنی، نشونه‌گیریش سخت‌تره، مگه نه؟
طرف
من اگه قاضی بودم، می‌گفتم: "صبر کن ببینم. چی؟ یه کوتوله رو از صد متری زدی؟"
"آره." "ایول بابا. دمت گرم... این واقعاً..."
"پنج سال."
"بفرستینش ارتش. این باید بره ارتش."
یه کم بابت این شوخی عذاب وجدان دارم، چون داشتم درباره‌ی
دوران سختی که کوتوله‌ها در طول تاریخ داشتن می‌خوندم
توی قرون وسطی شکنجه‌شون می‌کردن و می‌کشتنشون
می‌کردنشون توی بشکه‌هایی که توش میخ داشت
و واسه خنده از بالای تپه قل‌شون می‌دادن پایین
بعد توی دوره‌ی ویکتوریا، می‌ذاشتنشون توی سیرک
و مجبورشون می‌کردن کارهایِ خطرناکِ لعنتی بکنن
۸۰ و بعد، همین اواخر، یعنی دهه‌ی
خوب یادمه که توی دانشکده‌ها مسابقاتی مثل "پرتابِ کوتوله" داشتن
که انگار مثل دارت پرتابشون می‌کردن
یا "بولینگ با کوتوله‌"
تا اینکه بالاخره یکی گفت: "ما داریم چه غلطی می‌کنیم؟"
"می‌شه دیگه واسه سرگرمیِ خودمون کوتوله‌ها رو مجبور به این کارها نکنیم؟"
و قضیه تموم شد
و حالا دوباره برگشته. الان توی المپیکِ معلولین هستن
الان دیگه... بله
می‌گن... می‌گن: "بیاین باهاشون مسابقه‌ی دو بذاریم و..."
آره. آره
می‌گن: "بیاین بندازیمشون توی آب ببینیم می‌تونن شنا کنن یا نه."
آره، می‌تونن. می‌تونن. خب
این شوخی هنوز یه کم کار داره. نمی‌دونم
آدم‌ها نمی‌فهمن چقدر زحمت پشتِ یکی از این تورهاست
واسه تور قبلیم، ۶۰ شب اجرایِ آزمایشی داشتم
بعدش حدود ۲۵ تا اجرایِ تمرینی رفتم
بعدش یه تورِ ۸۵ روزه‌ی جهانی توی استادیوم‌ها رفتم و مدام شوخی‌ها رو صیقل می‌دادم
اون وقت یه منتقد، پشتِ میز آشپزخونه‌ش نشسته و می‌گه: "تنبله."
بهم گفت بچه‌گانه و بی‌ادبانه رفتار می‌کنم
کثافتِ عینکی
دیگه به سنی رسیدم که همه‌چیز رو اعصابمه
روزی یه بار این رو می‌گم
می‌گم: "چرا هیچ‌چیز درست‌وحسابی کار نمی‌کنه؟"
می‌دونی؟ هر چی که باشه
کنترلِ تلویزیون. تا الان داشت قشنگ کار می‌کرد
دوباره می‌ری سراغش
"چی... توی این ده ثانیه‌ی لعنتی چه اتفاقی افتاد؟ چرا..."
آنتن‌دهی گوشی توی محله‌ای که زندگی می‌کنم، "همپستد"، افتضاحه
توی عمارت راه می‌رم و می‌گم: "الان صدام رو داری؟"
می‌دونی؟
اگه توی خیابون‌های سنگ‌فرشِ همپستد زنگ بزنی
پنج تا خطِ آنتن داری و خیلی راحت حرف می‌زنی
اما کافیه یه قدم اشتباه برداری
می‌دونید چرا آنتن‌دهی توی همپستد اینقدر داغونه؟
چون همه اونجا باکلاس و پولدارن
و هیچ‌کس نمی‌خواد از اون دکل‌های مخابراتی توی باغچه‌ش باشه
چون ریختشون گُهه و باعث می‌شه سرطان بگیری
ولی من به شورای شهر گفتم:
"بیاین یه آدمِ کور پیدا کنیم که خودش سرطان داره."
دکل رو بذارین توی باغچه‌ش. اصلاً هم بهش نگین
حتی
اما اشیای بی‌جان به کنار، آدم‌ها بیشتر از همه رو مخم هستن
اه. این رو هم روزی یه بار می‌گم
می‌گم: "همیشه یه نفر هست که گند بزنه به همه‌چیز." می‌دونی؟
مثلاً، چند وقت پیش با جِین داشتیم می‌رفتیم سانفرانسیسکو، خب؟
من و جین
هواپیما بلند شد
درجه‌یک (فرست کلاس). چراغِ کمربندها خاموش شد، دینگ. نوشیدنی‌ها رو آوردن. عالی بود
بعد این زنه، دو ردیف عقب‌تر، لپ‌تاپش رو درآورد
شروع کرد به تایپ کردنِ یه چیزِ خیلی مهم
از این النگوهای لعنتی هم دستش بود
این‌ها هی می‌خورد به هم... من
داشت دیوونه‌م می‌کرد. صداش مثل رقص‌های محلیِ پر سروصدا بود
داشت من رو
ولی می‌دونم که کارش غیرقانونی نیست. نمی‌تونم برم بگم: "پلیسِ النگو هستم."
پس مجبورم در سکوت زجر بکشم
و دعا کنم که هواپیما سقوط کنه
اینجوری
من الان اینجوری با مسائل کنار می‌آم
اگه کسی خیلی رو مخم باشه، فقط بهش زل می‌زنم
و تصور می‌کنم که یه روز هر دوتامون مُردیم، و این یه جورایی
داشتم به این فکر می‌کردم که خلبان بگه: "داریم سقوط می‌کنیم."
هواپیما داشت می‌رفت پایین، داریم می‌میریم
بعد به اون نگاه می‌کنم که داره جیغ می‌زنه و منم می‌گم
و هواپیما می‌خوره به کوه و همه‌مون جزغاله می‌شیم
ولی من فقط یک ثانیه بیشتر زنده می‌مونم
فقط واسه اینکه نگاهش کنم و ببینم که کاملاً به گا رفته
هر چی که آدم رو آروم کنه، می‌دونی؟
خلاصه رسیدیم سانفرانسیسکو و رفتیم یه گشت‌وگذارِ کوتاه
رفتیم به یه جایی به اسم "سوسالیتو"، یه شهرِ ساحلیِ خیلی قشنگ
داشتیم می‌گشتیم و جاها رو می‌دیدیم
اما حدود ساعت ۱۱ صبح، به خاطرِ اختلاف ساعت، داشتیم از گشنگی می‌مردیم
فکر کردیم: "اوه، باید ناهار بخوریم."
پس یه رستوران پیدا کردیم که ساعت ۱۱ باز بود
البته خالی بود، که از نظرِ من یعنی یه رستورانِ ایده‌آل. خالیِ خالی. خب؟
کنارِ پنجره نشستیم. داشتیم خلیج رو تماشا می‌کردیم
یه شیرِ دریایی اونجا ول می‌گشت. یه پلیکان نشست
گارسون غذا رو آورد. اوه، واقعاً
بعد یهو در اوجِ اون آرامش و بی‌نقصی
کمک‌گارسون از درِ آشپزخانه اومد بیرون
و وسطِ اون رستورانِ خالی ایستاد و شروع کرد به صاف کردنِ گلوش
نگاهش کردم
به جین نگاه کردم. جین حتی سرش رو بلند نکرد
فقط گفت: "کاری از دستمون برنمی‌آد." همین‌جوری
خلاصه من موندم و خودم، خب؟ و کم‌کم عرق سرد نشست رو پیشونیم
گفتم: "اوکی، الان دوباره اون صدا رو درمی‌آره." و دقیقاً همین‌طور شد، دوباره
چنگالم رو زدم به بشقاب و فقط بهش زل زدم
جین می‌گه: "اون نمی‌دونه چرا داری بهش زل می‌زنی."
می‌گم: "می‌خوام بدونه. که بگه: 'حالتون خوبه؟'"
منم می‌گم: "نه واقعاً. چون تو مدام اون صدا رو درمی‌آری."
جین می‌گه: "تو رو خدا بی‌خیال، اون یه کمک‌گارسونه. سرِ کاره."
"بیا فقط غذامون رو بخوریم و بریم."
خلاصه ناهارمون خراب شد، خب؟
و اجازه نداشتم هیچ کاری بکنم
پس من اینجوری ده دقیقه‌ی آخرِ اون ناهار رو دووم آوردم:
این کاملاً واقعیه. خب؟ دارم غذا می‌خورم
هر بار که اون صدا رو درمی‌آورد... منم زیرِ لب می‌گفتم: "کثافت!"
حقته. حقته
واقعاً دلم می‌خواست این شو خیلی روشن‌فکرانه‌تر از این حرف‌ها باشه
از شوخی گذشته، فکر کنم این صادقانه‌ترین و اعترافی‌ترین شویِ من تا به حال باشه
نه از اون مدل‌های جشنواره‌ی "ادینبرو"، می‌دونی چی می‌گم؟
"اوه، پدر و مادرم مُردن واسه همین اوتیسم گرفتم."
از این چرت‌وپرت‌ها
از این چرت‌وپرت‌ها نداریم، خب؟
پدر و مادرِ من مُردن ولی مطمئنم که اوتیسم ندارم
چون یه بار یکی بهم یه مکعب روبیک داد
و منم مستقیم انداختمش توی سطلِ آشغالِ لعنتی
فکر کنم تستش همینه
نه، اسمش "مرگ‌ومیر" هست ولی یه شویِ مثبته
فکر کنم، و
می‌خوام یه سری از چیزهایی که یاد گرفتم رو بهتون بگم
اینکه توی این سن، "من" بودن چه شکلیه، چون دیگه دارم پیر می‌شم
می‌بینید؟ این اولین ساله که بعد از این حرفم سکوت شد
تا همین پارسال، مردم می‌گفتن: "تو که پیر نیستی." الان می‌گن: "بگو، بشنویم."
اینجوری. در واقع بدترش هم می‌کنن
چیزهایی می‌گن مثل: "آره، ولی خوبیِ پیر شدن اینه که
دیگه برات مهم نیست بقیه درباره‌ت چی فکر می‌کنن."
خب، باید یه ذره برات مهم باشه، چون همین اهمیت دادن به نظرِ بقیه است که
باعث می‌شه با شلوارِ ریده راه نری
"اوه، پدربزرگ رو نگاه کن."
"ببین، اون..."
"براش مهم نیست بقیه درباره‌ش چی فکر می‌کنن."
نه، طرف داره وسطِ عروسی جلق می‌زنه. براش مهم نیست، آره
ولی همون‌طور که گفتم، این یه شویِ مثبته
پیر شدن همه‌ش آیه یأس و ناامیدی نیست. پیری هم خوبی داره هم بدی
واقعاً همین‌طوره. پیری هم خوبی داره هم بدی
مثلاً، بله، الان احتمالِ بیشتری هست که
سکته قلبی کنم، سکته مغزی کنم، سرطان بگیرم
ولی در عوض احتمالش خیلی کمتره که
توی زندان بهم تجاوز بشه
آره. دیدید؟
وقتی جوون بودم، فکر می‌کردم: "لعنتی، من هیچ‌وقت نمی‌تونم برم زندان
نه با این کونِ مامانی." خب؟
ولی الان، کاملاً مطمئنم که کسی کاری به کارم نداره
مثلاً روز اول توی راهرو راه می‌رم
با حوله‌ی کوچیکمم، سوت‌زنان می‌رم
همه‌شون می‌آن پشتِ میله‌ها و می‌گن: "اه." می‌دونی چی می‌گم؟
هر چقدر دلم بخواد توی حمام می‌مونم
حتی کسی نگاهمم نمی‌کنه. نه کفی، نه هیچی
بزرگترین خطر واسه من، این روزها، وقتی توی حمامِ زندان خم می‌شم
این بود که کمرم رگ‌به‌رگ بشه، خب؟
و همین‌جوری پهن بشم کفِ زمین و مجبور بشن کمکم کنن تا برم روی تختم
اونم توسطِ دو تا متجاوزِ گنده و همجنس‌گرا، و اون‌ها هم فقط
لخت می‌ذاشتنم روی تخت و می‌رفتن
منم می‌گفتم: "بچه‌ها، قبل از اینکه برین، شونه‌م بدجور گرفته."
"می‌شه یه دستی برسونین؟" خب؟
اون‌ها هم می‌گن: "نه بابا."
منم می‌گم: "یعنی چی نه؟ شما مثلاً متجاوزِ همجنس‌گرا هستین."
اون‌ها هم می‌گن
"ما که هیولا نیستیم."
همچنین الان با اعتمادبه‌نفسِ بیشتری می‌رم زندان چون یه خرده پول دارم
فکر کنم می‌تونم با پول خودم رو از خطر نجات بدم
مثلاً روز اول می‌گم: "خب، رئیس کیه؟ کله‌گنده کیه؟"
اون‌ها هم می‌گن: "چاپِر هریس، بخشِ D."
پس می‌رم پیشِ چاپِر و می‌گم: "ببین."
می‌گم: "ببین، من یه سال اینجام."
"یه میلیون پوند برات کنار گذاشتم اگه نذاری کسی کتکم بزنه،"
"غذام رو بدزده،"
"یا حتی کسی من رو انگولک کنه."
تا حالا این جمله رو نگفته بودم. هیچ‌وقت
چاپِر هم احتمالاً می‌گفت: "داداش، توی زندان از معاشقه خبری نیست."
توی سنی هستم که
خوشحالم که امثالِ "هارولد شیپمن" دیگه این دور و برها پلک نمی‌زنن
می‌دونی چی می‌گم؟
اون‌هایی که خیلی جوونین و نمی‌دونین هارولد شیپمن کیه، خب
اون فعال‌ترین قاتلِ سریالیِ ماست. خب؟
نفر رو کشت. پیرمردها و پیرزن‌ها رو می‌کشت. نکته‌م همینه ۳۰۰
اون حتماً چشمش دنبالِ من می‌بود: "یه چند سال دیگه بهش وقت می‌دم."
تازه دکتر هم بود، خب؟
ولی دلیلِ اینکه اسمش رو نشنیدین، خب
اینه که هیچ‌وقت توی لیستِ بدترین قاتل‌های سریالی نمیاد
در حالی که واقعاً یکی از بدترین‌ها بود
ولی اون... اون مثل یه قاتلِ سریالی رفتار نمی‌کرد. خب؟
پزشکِ عمومی بود. از اون قدیمی‌ها
یه پیراهن و کراوات داشت، با یه کتِ پشمیِ کوچیک
یه ریشِ کوچیک، عینکِ کوچیک
می‌رفت عیادتِ مریض‌ها توی خونه‌هاشون
می‌رفت پیشِ اِدنا، ۸۵ ساله
«خوبی ادنا؟» «آره.» «یه چایی می‌خوری؟» «بله، لطفاً.»
بعدش هم یه چایی مشتی واسه ادنا درست می‌کرد
و بعدش هم یه دوز مرگبار از مواد مخدر می‌ریخت توش، خب؟
چایی رو می‌داد دست ادنا و زل می‌زد ببینه چطور می‌خورتش
اونم می‌خوابید و تموم می‌کرد، همین و بس
حتی جلق هم نمی‌زد
می‌دونی چی می‌گم؟
بله آقا، واقعاً حیف بود. آره
تو... مرتیکه‌ی کثافت
این
و، امم
اونا فکر می‌کنن این ایده وقتی بچه بود به سرش زد
هارولد شیپمن، هارولد شیپمنِ کوچولو
شاهدِ مرگ مادرش بر اثر سرطان ریه بود و می‌دید که چطور بهش مورفین می‌زنن
یه چیزی تو وجودش جرقه زد. پیش خودش گفت: «من دکتر می‌شم و همین کارو می‌کنم.»
نمی‌دونم منظورش این بوده که از اون حالتی که مورفین
درد مادرش رو آروم می‌کرد خوشش می‌ومد و اینا مثلاً یه جور «قتل از روی ترحم» بودن
انگار که می‌خواسته اون مهربونی رو تکرار کنه. یا شایدم برعکس
به آدمای پیری که بیشتر از حقِ مادرش عمر کرده بودن حسودی می‌کرد
داشت تنبیه‌شون می‌کرد. نمی‌دونم. مهم هم نیست
در واقع چرا، مهمه، چون اگه واقعاً بفهمی
چرا یه نفر یه همچین غلطی می‌کنه
شاید بتونی در آینده نشانه‌هاشو تشخیص بدی و جلوی یه جنایت رو قبل وقوعش بگیری
همیشه وقتی تو آمریکا یه تیراندازی تو مدرسه راه می‌افته به این فکر می‌کنم
که معمولاً کارِ یه الف‌بچه‌ی «امو»ئه که
می‌ره توی یه مهدکودک و حدود ۳۰ تا بچه‌ی قد و نیم‌قد رو می‌کشه
بعدش هم اسلحه رو می‌گیره سمت خودش
و همه‌ی شاهدای عینی همیشه یه چیز رو می‌گن
می‌گن: «اوه، اون آدم گوشه‌گیری بود.» «تهِ کلاس می‌نشست.»
«خجالتی بود.» «بقیه اذیتش می‌کردن.»
بیاین همین الان اون پفیوزها رو جمع‌شون کنیم
منظورمو می‌فهمید؟
انگار مثلاً بری تو مدرسه ببینی کی داره کی رو لته‌وپار می‌کنه، خب؟
بگی: «رفیق، بقیه‌اش با من. دمت گرم.» خب؟
و اون احمقِ فسقلی رو بکشونی ببری کانون اصلاح و تربیت یا زندان یا یه گوری
به اون قلدره هم بگی: «برو یکی دیگه رو پیدا کن.» می‌فهمی چی می‌گم؟ اون داره
اون داره کارش رو عالی انجام می‌ده. ما به قلدرهای بیشتری نیاز داریم
اونا دارن قاتل‌های سریالیِ آینده رو کتک می‌زنن
هر
آدم هر چی سنش بالاتر می‌ره، بیشتر کلید می‌کنه رو بحث جرم و مجازات
من همیشه خیلی به این موضوع علاقه داشتم
تو دانشگاه فلسفه خوندم و بخش بزرگیش مربوط به اخلاقیاته
و، اوم، همیشه مخالف مجازات اعدام بودم
یه لیبرالِ جوون بودم و واقعاً ضد اعدام بودم
الان هم یه لیبرالِ پیرم و هنوز هم ضد اعدامم
ولی الان دیگه حال می‌کنم وقتی یه نفر کشته می‌شه
اون هم درست وقتی که داره یه غلطی می‌کنه که نباید بکنه
مثلاً یه یارو رو تو برزیل می‌بینی. یه فیلم گروگان‌گیری
یه دختر جوون رو گرفته، اسلحه رو گذاشته رو شقیقه‌اش
می‌گه: «جناب سروان، منو زنده دستگیر نمی‌کنی.»
بعدشم تک‌تیرانداز صاف می‌زنه ساقه مغزشو می‌ترکونه
وای، عاشق اینم
نگه دار. بزن عقب. خب؟
یا اون‌جایی که یه گاوباز با شاخ سوراخ‌سوراخ می‌شه و می‌میره
این سوژه مورد علاقه منه. نه؟
مخصوصاً وقتی شاخه می‌ره تو کونش
اون
من بهش می‌گم: «یه حفره توی خوآن»
ممنون. اوم
نه، نکنید
یا این... این ویدیوهایی که از نیویورکِ «بی‌قانون» میاد بیرون
توی اینستاگرام و یوتیوب می‌بینیدشون. یکی با یه آیفون داره فیلم می‌گیره
تو فیلم یکی هست که داره به یه سوپرمارکتِ نقلی دست‌برد می‌زنه
یه هودیِ لعنتی پوشیده و چاقو دستشه و داره کل مشروب‌ها رو بلند می‌کنه
واسه‌ش مهم نیست که دارن ازش فیلم می‌گیرن. خیالش راحته که قسر درمی‌ره
بعد، از پشت پیش‌خوان یه پیرمرد ۷۰ ساله کره‌ای میاد بیرون
که با جارو اون‌قدر می‌زنتش تا سقط شه
بدجوری عاشق اینم
لحظه‌شماری می‌کنم که یه پیرمرد ۷۰ ساله باشم که خودش حقشو می‌گیره
همین‌طوری با یه عصا توی «همپستد» قدم بزنم
اوه، ولی در واقع یه شمشیره
سفیدش هم می‌کنم که حتی آسیب‌پذیرتر به نظر بیام. مگه نه؟
از اون عینک‌دودی‌ها هم می‌زنم
یه باند از این جوون‌های لات رو می‌بینم
می‌رم سمت‌شون و می‌گم: «بب... اوه، ببخشید بچه‌ها.»
«می‌دونید فروشگاه نایکی کجاست؟»
«می‌خوام با این همه پول نقد، چند جفت ایر جردن بخرم.»
و تا میان حمله کنن... «ای توله‌سگ‌های عوضی!»
ولی مجازات اعدام این‌جوری نیست، هست؟
برای دفاع از خود نیست
از روی عصبانیتِ لحظه‌ای نیست. یه عدالتِ سرده. می‌فهمی؟
مهم نیست چیکار کردی. اصلاً فرض کن چند نفر رو کشتی
دادگاهی می‌شی. گناهکارت می‌شناسن
می‌فرستنت توی بخش اعدامی‌ها
گاهی ۱۰، ۱۵ سال اونجا می‌مونی
که به نظر من یه بی‌رحمیِ بیخودیه
بعد جلوی چشم شاهدها، می‌کشنت
اینم که از انجیله. «چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان.»
دولت می‌گه: «تو یه نفرو کشتی، پس ما هم تو رو می‌کشیم.»
ولی اگه به کسی تجاوز کنی و بعد بکشیش
بازم تهش فقط اعدامت می‌کنن
این یه جور خلأ قانونیه، مگه نه؟ انگار که
به نظر من یه جورایی بوی زن‌ستیزی می‌ده
مثل اینه که قاضی بگه: «تجاوزش که مجانی درومد، ولی ما قراره...»
فقط یه بار دلم می‌خواد قاضی بگه: «تو به یه نفر تجاوز کردی و کشتیش...»
«پس تو رو از اینجا می‌برن به یه جایی...»
«که هم از گردن دارت بزنن و هم بهت تجاوز کنن.»
«چی؟ هم‌زمان؟» «بله، بله.»
«کلی هم داوطلب با دیلدو داریم.» خب؟
اون وقت طرف یهو اون‌جوری می‌ره پایین و می‌گه: «آخ! گمشید! گمشید عوضی‌ها!»
"بی‌شرف. بی‌شرف."
"خب، دیگه تموم کرد."
"آره، می‌دونم. می‌دونم."
اوه
شاید جواب بده
ولی هرچی بیشتر عمر کنی، بدقلق‌تر می‌شی
فقط من این‌طوری نیستم. واسه همه‌تون پیش می‌آد
چون هرچی بیشتر زنده بمونی، کثافت‌کاریِ بیشتری می‌بینی
بعد با خودت می‌گی: «اه، لعنتی. بازم این؟ بازم این؟»
و بارِ بیشتری رو دوشت می‌افته
هرچی پیرتر می‌شی، ضعیف‌تر می‌شی و اون بار سنگین‌تر می‌شه
بعد می‌گی: «یا خدا. بازم این؟»
این روزا دیگه نمی‌شه مُرد. می‌فهمین چی می‌گم؟
پیش خودت می‌گی: «آخیش، خداروشکر. دارم می‌میرم.»
وززز! «اه، لعنتی. برگشتم.»
می‌دونین چی می‌گم؟
الان دیگه هر عضوی رو می‌تونن پیوند بزنن. هر چیزی که باشه
تمامِ اعضا رو پیوند می‌زنن
به جز مغزت. چون اصلاً عقلانی نیست. مغزت خودِ تویی
پس در واقع اون می‌شه «پیوندِ بقیهٔ چیزها»
مگه نه؟ ولی من واسه این کار داوطلب می‌شم
واسه من این بدن مهم نیست. فقط وسیله‌ایه که این سر رو این‌ور اون‌ور ببره
اگه بتونم یک میلیون پوند برای علم وصیت کنم، که وقتی مُردم
فرض کنین مُردم، بدنم له و لورده شده و درجا تموم کردم، ولی سرم سالمه
اون رو می‌ذارن تو یخ. منتظر یه اهداکنندهٔ بدن می‌مونن
یه آدمِ بخت‌برگشته‌ای سرش له می‌شه
سرِ منو می‌ذارن رو بدنِ اون و من دوباره برگشتم، مگه نه؟
از نظر آماری، احتمالاً یه دودولِ بزرگ‌تر هم گیرم می‌آد، پس
شانس با منه، بهم اعتماد کنین
تو آینده بیدار می‌شم، جایِ بخیه رو می‌بینم و می‌گم: «اووه، ردیفه.»
با خودم می‌گم: «همیشه یه دودولِ بزرگ می‌خواستی.» «آره، همیشه یه دودولِ بزرگ می‌خواستم.»
می‌گم: «خب، بریم یه حالی به خودمان بدیم، چطوره‌؟»
شروع می‌کنم، ولی هر بار که پایین رو نگاه می‌کنم
می‌گم: «این که دودولِ من نیست.» می‌فهمین چی می‌گم؟
می‌گم: «اه، این که دودولِ من نیست.»
«اه، این دودولِ من نیست.»
دستم هم که مالِ من نیست. پس ادامه بده! می‌دونین چی می‌گم؟
چند وقت پیش داشتم مصاحبه می‌کردم. فکر نکنم خبرنگاره از من خوشش می‌اومد
یه سوالی ازم پرسید که به نظرم بی‌ادبانه بود
واسه همین یه جوابِ الکی بهش دادم. خب؟
گفت: «خب، اممم... واسه مراسمِ ختمت چه برنامه‌ای داری؟»
منم گفتم: «اوه، خب... می‌خوام جنازه‌ام رو بدن شیرهایِ باغ‌وحش لندن بخورن.»
گفت: «جدی؟» گفتم: «آره.»
می‌خوام... اون نگهبانِ باغ‌وحش
بدنِ گنده، چاق، مُرده، لخت و ورم‌کرده‌ام رو با یه فرغون بیاره بیرون
و همین‌طوری تلپی بندازتش وسطِ قفسِ شیرها، همین‌جوری
یه عالمه توریست هم بگن: «این همون یارو تو سریالِ آفیس نیست؟» این‌طوری
بعد دوتا شیرِ گنده بیان بیرون و شروع کنن به خوردنِ من
شیرها هم که همیشه از قسمت‌هایِ نرمِ بدن شروع می‌کنن
تا برسن به قفسهٔ سینه
پس احتمالاً هر کدومشون یه بیضه گیرشون میاد، چون دم‌دست‌ترین جای ممکنه
تا اون موقع بیضه‌هام یه متری از هم فاصله گرفتن، واسه همین راحت گیرشون می‌افتن
همین‌جوری شروع می‌کنن به خوردن و میان به سمت خودم
مثل کارتون «بانو و ولگرد»
واقعاً... رمانتیک
اینو شوخی‌شوخی گفتم، ولی طرف باور کرد
اون‌قدر جدی گرفت که وقتی داشت مقاله رو می‌نوشت
زنگ زد به باغ‌وحش لندن و پرسید که آیا این کار اجازه هست یا نه
اونا هم گفتن: «نه، معلومه که نه.» خب؟
خلاصه وقتی مقاله چاپ شد، تیترش این بود:
«باغ‌وحش لندن با درخواست ریکی برای خوراک شیرها شدن مخالفت کرد.»
انگار که من یه روانیِ عوضی‌ام
حرفم اینه، نباید نگران اتفاقاتِ بعد از مرگت باشی
زندگیت رو بکن. بذار بقیه نگران باشن. تو دیگه مُردی، سهمت رو انجام دادی
یه سری آدم‌ها رو می‌شناسم که واقعاً استرسِ بعد از مرگشون رو دارن
یه سری مذهبی‌ها
اونا به بهشت و جهنم و این‌جور چیزها اعتقاد دارن
حالا هم افتادن به وسواس که «وای، به اندازه کافی خوب بودم؟»
«یعنی بهشت که عالیه، ولی جهنم چی؟ وای خدا، اگه برم جهنم چی؟»
منم می‌گم: «جهنمی در کار نیست. اینا رو ساختن که بچه‌ها رو بترسونن.»
مثلاً محبوب‌ترین فیلم ترسناک کل عمر من هنوزم همون «جن‌گیر» اصلیه. درسته؟
اولین بار که رو نوار ویدیو دیدمش، مخم سوت کشید
همون لحظه دوباره نشستم دیدمش. عاشقش شدم
یه جاش هست که قراره خیلی تاثیرگذار و دردناک باشه
ولی من همون بار اول که دیدمش خنده‌م گرفت
چون تصوری که از شیطان داده بود، خیلی بی‌ادبانه و بچه‌گونه بود
می‌دونید کدوم تیکه رو می‌گم. دختر کوچولو جن‌زده شده
دارن مراسم جن‌گیری انجام می‌دن
دارن روش آب مقدس می‌پاشن. اونم هیس‌هیس می‌کنه
اونا می‌گن: «قدرت مسیح مجبورت می‌کنه.»
«قدرت مسیح مجبورت می‌کنه.»
یه جا شیطان سرِ دختره رو کامل می‌چرخونه و مجبورش می‌کنه بگه:
«مامانت توی جهنم داره کیر می‌ساکه.» درسته؟
بعد اون مرده، وقتی اینو می‌شنوه داغون می‌شه. اصلاً... وا می‌ره
چون پیش خودش فکر می‌کنه: «اوه، این شیطان واقعیه.»
«پس خبر داره، پس حتماً حقیقت داره.»
«مامان بیچاره‌م داره توی جهنم کیر می‌ساکه.»
اگه دانشمندان واقعاً شیطان رو کشف می‌کردن
من اشتباه می‌کردم. شیطان وجود داره. پیداش کردن
روش آزمایش کردن. بقیه دانشمندان هم تاییدش کردن
نوبلِ همه‌چیِ لعنتی رو می‌بُرد
چون بزرگ‌ترین کشف تاریخ بشریت می‌شد
منم به علم نگاه می‌کردم و مخم سوت می‌کشید
ولی با خودم می‌گفتم: «باید تابع علم بود، پس آره، من به شیطان اعتقاد دارم.»
دیگه حتی اسمش اعتقاد نبود، می‌شد دانش. دلم می‌خواست ببینمش
اگه شیطان واقعاً وجود داشت، می‌خواستم با چشم‌های خودم
البته تا وقتی که جام امن باشه. نمی‌دونم چی آدم رو از شرِ شیطان در امان نگه می‌داره
ولی اگه وجود داشت می‌فهمیدیم دیگه، نه؟ مثلاً
مثلاً خون‌آشام‌ها تا ابد زنده می‌مونن
ولی الان می‌دونیم که یه ذره سیر قشنگ دهنشون رو سرویس می‌کنه
خب، یه چیزی کشف می‌کردیم
مثلاً اگه یه شیطونو بندازی تو قفس و یه شاخه جعفری بذاری روش
ضعیف می‌شه یا یه همچین چیزی، نه؟
بعد من با شیطون ملاقات می‌کردم، خب، و می‌رفتم برای ت... اون اونجا بود
من می‌گفتم: «تو شیطونی؟» اونم می‌گفت: «آره.»
بعد سعی می‌کرد اشکم رو دربیاره
و این تمام زورش بود؟
بعد می‌گفت: «ریک.» من می‌گفتم: «چیه؟»
می‌گفت: «مادرت تو جهنم کیر می‌مکه.»
منم می‌گفتم: «پففف. اصلاً برام مهم نیست. من...»
اولاً که اون مرده
دوماً که دگرجنس‌گرا بود
سوماً این‌که این اواخر دیگه اصلاً دندون نداشت، پس
نه
ولی... ولی آخه اینجا جهنمه
به تمام اون اتفاقات وحشتناکی فکر کن که می‌تونست براش بیفته
این‌که با سیخ‌های داغ بهش تجاوز کنن، یا موش‌ها چشماش رو بخورن
مامانم مأموریتِ کیر گیرش اومده. دمش گرم، برو که رفتیم
این باید... این
این باید یکی از بهترین شغل‌های جهنم باشه
مثل اینه که... یه شغل افتضاح روی زمین
من تو کل زندگیم لب به کیر نزدم. هیچ‌وقت هم نمی‌زنم
ولی اگه بمیرم و بیدار شم ببینم: «لعنتی، تو جهنمم.»
و قراره تا ابد شکنجه بشم
اولین کیر رو که می‌دیدم، می‌گفتم: «این با من، من پایه‌م.»
«اصلاً مشکلی نیست. رو من حساب کن.»
این‌ور و اون‌ور رو نگاه می‌کردم و می‌دیدم دارن پوست مردمو زنده زنده می‌کَنن، بعد من
با ولع می‌خوردمش
لعنتی... همون‌جوری... من
به رئیس بزرگ نگاه می‌کردم و می‌گفتم: «دارم عالی انجامش می‌دم. بذار همین‌جا بمونم.»
و بعد
شیطون اونجا با یه تخته‌شاسی و یه کم گیج، با خودش فکر می‌کنه
«تا حالا کسی مستقیم نرفته بود سراغ کیر، ولی خب...»
و می‌گه: «باشه. ادامه بده.» منم می‌گم
چی می‌شه اگه بعدش می‌گفت: «راستش، من تو رو برای بخش اتوکشی در نظر گرفته بودم»؟
من می‌گفتم: «لعنتی. می‌تونستم...»
«اوه، من...»
«اوه، می‌تونستم الان داشتم اتو می‌کشیدم.»
کی تو جهنم داره براش ساک می‌زنن؟ این چیزیه که می‌خوام بدونم
چون ما برای تنبیه اونجاییم و این بیشتر شبیه یه جایزه کوچولوئه
مثلاً من اونجا بودم، خب، و با خودم فکر می‌کردم... یه جورایی احساس زرنگی می‌کردم. نه؟
با خودم می‌گفتم: «این عالیه.» نه این‌که عالی باشه، ولی من
اما شیطون آدم حیله‌گریه
یه روز با خودم می‌گم: «یعنی این کیرِ کیه؟» سرم رو می‌آرم بالا
«اوه، هیتلرِ کثافته.»
«دارم برای...»
«دارم کیرِ هیتلرِ فلان‌فلان‌شده رو می‌مکم.»
چطوریه که انجام دادنِ این کارا تو ملاء عام مشکلی نداره؟
چون اگه امشب دنبال یکی‌تون تا خونه راه می‌افتادم
و از لای دریچه پستِ درتون داد می‌زدم: «داری تو جهنم کیرِ هیتلر رو می‌مکی!»
زنگ می‌زدی به پلیس
ولی شما پول دادید که این چرت‌وپرت‌ها رو از زبون من بشنوید
دهنت سرویس
بذارید بهتون بگم الان چی تو انگلیس خیلی رو بورسه
و همین‌طور تو آمریکا، مخصوصاً کالیفرنیا
بیماری روانی
آره، بدجوری ترکونده. حسابی مد شده
قدیما... وقتی من مدرسه می‌رفتم، یا خنگ بودی یا باهوش
یا نرمال بودی یا روانی، خب؟
الان انگار هزار مدل روانیِ جدید داریم. مگه نه؟
قدیما ننگ بود. ملت می‌گفتن: «من روانی نیستم.»
الان ملت می‌گن: «من روانی‌ام.» می‌دونید؟ دلشون می‌خواد... «من روانی‌ام.»
مثلاً هر کی رو تو رسانه می‌شناسم، بیش‌فعالی (ADHD) داره
می‌گن: «من ADHD دارم.» «منم ADHD دارم.» «آره، منم همین‌طور.»
«تست دادی؟» «آره، پنج بار.»
«بار پنجم قبول شدم.» «آفرین، خسته نباشی.» خب؟
اینجوریه که... می‌گن: «دارم یه آهنگ درباره‌ش می‌سازم.»
«دارم یه شعر می‌گم.» «دارم یه کتاب می‌نویسم.»
«اووه، ماشاالله. آره.»
تازه باهاش پز هم می‌دن. می‌ذارنش تو رزومه‌شون و این‌ور اون‌ور
کلمه «اختلال» توش هست‌ها
از کی تا حالا پزِ داشتنِ اختلال رو می‌دیم؟
بیست سال پیش، محال بود کسی بهت کارت ویزیت بده
که روش نوشته باشه: «ران پایک، زگیل مقعدی.»
می‌دونی، همین‌جوری
واسه خودت نگهش دار. واسه کسی مهم نیست
فکر کنم... فکر کنم پاندمیِ جدید بین جوون‌ها
ترس و اضطراب باشه
چون الان یه نسل کامل داریم که با شبکه‌های اجتماعی بزرگ شدن
لذتِ آنی و فوری
این چیزا آدم رو نمی‌سازه. درست اجتماعی نشدن
نمی‌تونن رو در رو با مردم برخورد کنن
چون عادت کردن پشت یه هویت مجازی و آواتار قایم بشن
و حالا معلم‌ها و والدین هم دارن به بیماریِ روانی‌شون دامن می‌زنن
به‌جای اینکه سعی کنن از اون حال و هوا درشون بیارن
حالا از چیزی می‌ترسن که یه زمانی عاشقش بودن. نگران اینترنت و هوش مصنوعی‌ان
جوون‌ها واقعاً نگران هوش مصنوعی هستن
و من درباره هوش مصنوعی اینو می‌گم
اگه دیدید داره وبال گردن می‌شه، دکمه‌ش رو بزنید و خاموشش کنید، خب؟
درست مثل کاری که با مامان‌بزرگ کردیم
و
یه ترس بزرگ دیگه بین جوون‌ها، تغییرات اقلیمیه
واقعاً نگران گرمایش جهانی هستن
من تحقیق کردم و اگه یخ‌های قطبی کاملاً ذوب بشن
سطح دریاها در کل جهان حدود ۶۰ متر میاد بالا
خب، همه مناطق ساحلی یکم آسیب می‌بینن
ولی ویرانیِ واقعی و تلفاتِ جانیِ اصلی
توی جاهایی مثل چین و هند اتفاق می‌افته
پس ریلکس باشید. چیزی نیست
ردیفه
ولی خب، همه‌مون... همه‌مون یکم مشکل روانی داریم
همه‌مون یه جای این طیف هستیم، مگه نه؟ همه‌مون یکم وسواس فکری یا اضطراب داریم
مثلاً من خودم خودبیمارانگارم، خب؟
هر روز صبح بیدار می‌شم و با خودم می‌گم: «خب، چمه؟»
می‌گم: «این چیه؟ این که دیروز نبود.»
«این اینجا نبود... این دیگه چیه؟»
بعد گوگلش می‌کنم. با خودم می‌گم: «چی ممکنه باشه...» تازه بدترین حالت رو هم تصور می‌کنم
گوگل می‌کنم و پنج شش‌تای اول باهاشون مشکلی ندارم
مثلاً می‌نویسه: «ممکنه از اضطراب باشه.» می‌گم: «آره، ممکنه.»
«کم‌خوابی.» «آره، خوب نخوابیدم.»
«کمبود فیبر.» «بیشتر می‌خورم.» «کمبود ویتامین B.» «یه قرص می‌خورم...»
همین‌جور ادامه می‌دم تا می‌رسه به: «ممکنه سرطان باشه.»
می‌گم: «خودشه، سرطانه. بدبخت شدم.» اینجوری‌ام
یه بار از حموم اومدم بیرون و گفتم: «جین، فکر کنم سرطان روده دارم.»
گفت: «دیشب لبو خورده بودیم.» گفتم: «آهان، آره. دمت گرم.»
اگه اجازه بدید، می‌خوام با چندتا داستان واقعی حرفام رو تموم کنم. خب
و، همون‌طور که گفتم
فکر کنم این صادقانه‌ترین و اعترافی‌ترین اجرای من تا به حال بوده
پس می‌خوام درباره چیزی حرف بزنم که قبلاً نگفتم
و اونم اینه که یه نگاهی به پشت‌صحنه بندازیم
پشت‌صحنه گلدن گلوب
و، خب
ممنون. من، خب
آخرین بار سال ۲۰۲۰ مجری گلدن گلوب بودم
این پنجمین بارم تو یه دوره ده ساله بود
هر چی می‌گذشت بیشتر خوشم می‌ومد. آخریش محبوب‌ترینم بود
چون تو اون ده سال دنیا عوض شد
۲۰۱۰ اولین باری که مجری شدم، حدود سال
خبرنگارهای آمریکا بدجوری ازم متنفر بودن
«این بریتانیاییِ رو اعصاب کیه که داره به مهم‌ترین آدم‌های روی زمین توهین می‌کنه؟»
اما دفعه آخری که مجری بودم، می‌گفتن: «آره، بزن تو دهنشون. قهوه‌ای‌شون کن.»
چون مردم عادی دیگه جونشون به لبشون رسیده بود
از اینکه این مولتی‌میلیونرها براشون منبر برن
مشکلی با پولشون ندارم. این
هنرمندهای لیبرال و از ما بهترون
که به مردم می‌گفتن به کی رأی بدن و چطوری زباله بازیافت کنن
در حالی که همه می‌دونستن خودشون با جت مجانی می‌رن به جزیره پدوفیل‌ها
واسه همین... واقعاً حرفِ دلِ مردم بود
شرط و شروط همیشه یکی بود. می‌پرسیدن: «می‌خوای مجری بشی؟»
می‌گفتم: «آره، می‌شم.»
«ولی همه شوخی‌ها رو خودم می‌نویسم»، که تا اون موقع بی‌سابقه بود
«شوخی‌ها رو خودم می‌نویسم و تمرین هم نمی‌کنم
که نتونید شوخی‌ها رو از قبل بشنوید و سانسور کنید.»
و اونا هم گذاشتن این کار رو بکنم
البته مجبور بودم حدود یه ساعت قبل از اجرا، شوخی‌ها رو به یه وکیل نشون بدم
تا مطمئن بشن قانونی رو زیر پا نگذاشتم
هیچ‌وقت نذاشتم. من قانون رو بلدم
بعضی وقت‌ها وکیله می‌گفت: «مطمئنی می‌خوای اینو بگی؟»
و من می‌گفتم: «قانونیه؟» می‌گفت: «آره، از لحاظ فنی مشکلی نداره.»
می‌گفتم: «پس بریم واسه اجرا.»
تا حالا هیچ شوخی‌ای توسط گلدن گلوب حذف نشده
اینم از انصافشون بگم
خب، به هر حال
ممنون، خب
این بارِ آخر، گفتن:
«اووه، این دفعه باید از یه روز قبل وکیل رو ببینی.»
گفتم: «باشه، حله.»
خلاصه منو بردن به «بورلی هیلز سنتر»
و همه داشتن دکور رو می‌چیدن
عکس‌های ستاره‌های درجه‌یک رو گذاشته بودن روی صندلی‌هاشون
می‌گفتم: «آهان، این برد پیت، اون لئو، اونم باب.» همین‌جوری، خب؟
و این محافظِ غول‌پیکر منو راهنمایی کرد به یه اتاق. در رو باز کرد و پشت سرم بست
نگاه کردم و دیدم ناگهان ده تا وکیل با کت‌وشلوار نشستن. خب
معمولاً یه خانم میان‌سال با ژاکت بافتنی می‌ومد
با خودم گفتم: «چه مرگشون شده؟» فکر کردم
«نکنه چون دفعه آخرمه، دارن چک می‌کنن که یه وقت چیزی نگم که...»
اونجا بودن و من گفتم: «سلام.» اونا هم گفتن: «سلام.»
گفتم: «مونولوگم رو اجرا کنم؟» گفتن: «بفرمایید.»
عجب تماشاچی‌های یخی بودن، نه؟
خلاصه مونولوگ رو شروع کردم
و داشتم می‌خوندمش. حدود هفت هشت دقیقه بود
شوخی‌ها رو می‌گفتم و بعد از هر شوخی، یه نگاهی بهشون می‌انداختم
و اونا داشتن اینجوری یادداشت برمی‌داشتن
چندتا از جوون‌ترهاشون داشتن زیرپوستی می‌خندیدن
خلاصه به آخرش رسیدم و گفتم: «خب، همین بود.»
اونا هم گفتن: «آره، خوبه.»
گفتم: «آخیش، عالی شد.» اونا گفتن: «آره.»
و بعد رئیس وکلا
که حدود ۶۰ سالش بود و موهای سفید داشت
گفت: «آهان راستی، یه چیزی.»
ببینید، من این شوخی رو کردم. نمی‌دونم یادتون هست یا نه
اینجوری بود: «دنیا جیمز کوردن رو به شکل یه "پوسیِ چاق" دید.»
«توی فیلم "گربه‌ها" هم بازی کرده بود ولی کسی اون فیلم رو ندید.»
و ادامه داره
یه جا می‌گم: «ولی "دیم جودی دنچ"
گفت که این نقشی بود که واسه‌ش ساخته شده بود.»
«چون هیچ‌چیزی رو بیشتر از این دوست نداره که خودشو بندازه رو فرش
پای عقبش رو ببره بالا و کوس خودش رو لیس بزنه.»
خلاصه این وکیله گفت
گفت، خب... اینا همه‌ش واقعیه ها
گفت: «وقتی می‌گی جیمز کوردن یه "پوسیِ چاق"ـه
منظورت فقط همون نقش گربه‌شه دیگه، درسته؟»
گفتم: «آره.»
«آره، دقیقاً.» همین‌جوری
و اونم گفت: «اوکی، عالیه.»
با خودم گفتم: «چه راحته.»
می‌دونی؟ خب
دلم می‌خواست بگم: «تو مثلاً وکیلی؟» خب؟
و تموم شد. اونا هم گفتن: «اجرای خوبی داشته باشی» و من رفتم
و همین‌طور که داشتم می‌رفتم بیرون
دیدم یکی از وکیل‌های دیگه خم شد و آیفونش رو به رئیس وکلا نشون داد
و رئیس وکلا گفت: «اووه، آره.»
گفت: «ببخشید ریکی. می‌شه یه لحظه برگردی؟»
خلاصه من اونجام. گفتم: «بله.» گوشی رو گرفت جلوش
کلمه «minge» (کوس) رو سرچ کرده بودن
فکر می‌کردم قسر در رفتم. حالا انگار دارم توبیخ می‌شم
و رئیس وکلا گفت: «اینجا نوشته کلمه "minge"
یه واژه توهین‌آمیز برای اندام تناسلی زنانه است.»
گفتم: «خب، آره، تو انگلیس یه اصطلاح کوچه بازاری واسه "واژنه".»
«شما اینجا ازش استفاده نمی‌کنید.»
اون گفت: «نه، ما استفاده نمی‌کنیم ولی این برنامه تو کل دنیا پخش می‌شه
و طبق بررسی‌های ما، الان که فهمیدیم توهین‌آمیزه
مجبوریم اون کلمه رو موقع پخش زنده بوق بذاریم.»
گفتم: «بوق نذارید. مردم تو خونه نمی‌فهمن چی گفتم.»
«خراب می‌شه...» گفتم: «این کلمه دقیقاً "نکته" شوخیه.»
گفت: «اگه توهین‌آمیزه، مجبوریم.»
گفتم: «خب، چه کلمه‌ای می‌تونم بگم که بوق نذارید؟»
و اون گفت: «خب، می‌تونی بگی "واژن".»
گفتم: «من نمی‌گم "واژن".» خب؟ هیچ‌چیز خنده‌داری نداره... خیلی علمیه
داشتم جودی دنچ رو تو خونه تصور می‌کردم که می‌گه
«چرا این داره درباره واژن واقعی من حرف می‌زنه؟» مگه نه؟
گفتم: «"کوس" اون‌جوری نیست. مثل... انقدر دقیق و پزشکی نیست.»
آخه "واژن" خیلی
«واژنت کجاست؟» «اونجا.» خب؟
«کوست کجاست؟»
«اونجا.» اینجوریه
یکی از وکیل‌های جوون‌تر گفت: «نظرت درباره "صندوقچه" چیه؟»
گفتم: «عمراً بگم "صندوقچه".» «فکر کن داره صندوقچه خودش رو لیس می‌زنه.»
گفتم: «"کوس" عالیه.» گفتم: «مردم نمی‌فهمن که...»
«اگه آمریکایی باشن، نمی‌فهمن که بی‌ادبیه. یه جورایی مثل...»
گفتم، خب
«بچه‌ها تو انگلیس از این کلمه استفاده می‌کنن.»
خب؟ ولی اونا قبول نمی‌کردن
خلاصه من گفتم... گفتم
«نظرتون درباره "فِلنج" چیه؟» (یه اصطلاح دیگه)
خلاصه کلمه "flange" رو سرچ کردن. خب؟
گفت: «این فقط باعث گیج شدن می‌شه
چون تو آمریکا "فلنج" یه قطعه از اتصالات سینک ظرفشوییه.»
گفتم: «ای بابا...»
گفتم: «خواهش می‌کنم بذارید بگم "کوس" و بوقش نکنید.»
واقعاً داشتم واسه "کوس" لابی می‌کردم، خب؟
مثل فیلم "۱۲ مرد خشمگین" شده بود. می‌گفتم: «تا اجازه ندید بگم "کوس"، هیچ‌کس از اینجا بیرون نمی‌ره.»
بعد از ده دقیقه، مخشون رو کار گرفتم
هر چی می‌گفتن، می‌گفتم: «نه، اون جواب نمی‌ده، خواهش می‌کنم.»
گفتم: «من مسئولیتش رو قبول می‌کنم، کسی شکایت نمی‌کنه.» از این حرفا
و در نهایت، رئیس وکلا گفت: «اوکی، می‌تونی بگی "کوس".»
گفتم: «بوقش نمی‌کنید؟» گفت: «نه.»
گفتم: «قول می‌دید؟» گفت: «بله.» و من رفتم. می‌دونستم بوقش می‌کنن
و کصافط‌ها بوقش کردن، خب؟
پس وقتی گفتم "کوس"
اشاره کردم
بیشترین سوالی که درباره گلدن گلوب از من می‌پرسن همیشه اینه که:
«کسی از حرفات انقدر عصبانی شد که بعدش بیاد سراغت...؟»
منم همیشه می‌گم: «نه بابا، اصلاً.»
حتی اگه اتفاق هم افتاده بود نمی‌گفتم چون واقعاً
راستش اهل خاله زنک‌بازی نیستم. خب؟
فقط یه نفر بود که فکر کردم بهش برخورده، خب؟
چیز بدی نبود... نه
دوربین‌ها رفتن رو اون و من که کنترل دوربین‌ها دستم نیست
مثل آهویی بود که نور افتاده تو چشمش. "التون جان" بود، خب؟
ولی شوخیِ بدی نبود. داشتم "مدونا" رو معرفی می‌کردم، باشه؟
بعداً فهمیدم که اون و مدونا با هم دعوا داشتن
و متنفر بود که اسمش تو یه جمله کنار اسم مدونا بیاد
اما من اون موقع نمی‌دونستم. گیج شده بودم
جزئی از متنِ از قبل نوشته شده نبود ولی من سه ساعت اونجا بودم
و هر از گاهی مدیر صحنه می‌گفت:
«می‌خوای فلانی رو معرفی کنی؟» می‌گفتم: «آره.»
می‌ومدم بیرون و یا عادی معرفی می‌کردم یا یه چیزی فی‌البداهه می‌گفتم
و این یه تیکه فی‌البداهه بود چون التون رو ردیف اول دیدم
خب، شوخی این بود. اومدم بیرون و گفتم:
«خب، معرفی‌کننده بعدی ما "ملکه پاپ" هستش.»
«نه تو، التون. بشین سر جات.» خب؟
دوربین رفت روی اون. اونم اینجوری کرد
و من با خودم گفتم: «ای وای. بدش اومد.»
و داشتم فکر می‌کردم: «چرا آخه؟ ای وای. نکنه فکر کرده من ضدِ همجنس‌گرام؟»
«من که ضدِ همجنس‌گرا نیستم.» همه‌ش این فکرا تو سرم بود
بعد با خودم گفتم: «اون حتماً بدتر از اینا رو شنیده.» مگه نه؟
تو دهه ۸۰، وقتی التون جان هنوز لو نداده بود همجنس‌گراست
هنوز علنی نکرده بود. با یه زن ازدواج کرده بود. خب؟
رئیس باشگاه فوتبال "واتفورد" هم بود
اون و زنش می‌رفتن ورزشگاه که بازی واتفورد رو ببینن
و کل تماشاچی‌ها یک‌صدا می‌خوندن:
«وقتی التون اون دور و بره خم نشو، وگرنه ممکنه یه دودول بره تو کـ...ـت.»
که خب در مقایسه، تیکه کوچولوی من خیلی مودبانه به نظر میاد، نه؟
نمی‌دونم تماشاچی‌های فوتبال چطوری یاد می‌گیرن همه با هم شروع کنن
اونم تو یه گامِ موسیقیِ واحد
مگه قبل از بازی بهشون برگه نُت می‌دن؟
می‌گن: «آهنگ "دودول تو کـ...ـت" رو در گام "دو" می‌خونیم.»
جف هم سولو می‌زنه. اینجوریه که... و
کاری که می‌کنن اینه که یه آهنگ قدیمی و معروف رو انتخاب می‌کنن که همه بلدن
و شعرش رو عوض می‌کنن
یه نابغه‌ای شعرش رو عوض می‌کنه، خب؟
تا جایی که می‌شه به یه نفر یا یه چیزی یا یه جایی توهین کنن
آهنگی که اون موقع می‌خوندن رو یادمه
اون آهنگ قدیمیِ لندنی بود:
«بابام گفت دنبال ماشین باری برو»
«و تو راه لفتش نده»
اونو بلدید؟ کلمه «لفت دادن» رو یادتونه؟
توی نسخه خودشون خیلی خلاقانه ازش استفاده می‌کنن، خب؟
این شعرشون بود. مال دهه ۸۰ بود
از نظر سیاسی درست نیست. پوزش می‌خوام
هولیگان‌های فوتبالی‌ان دیگه. چیکار می‌شه کرد؟
پس بیایین... بیایین این اشعار نبوغ‌آمیزشون رو تحلیل کنیم، خب؟
این چیزیه که قدیما می‌خوندن:
وقتی التون این‌ورهاست خم نشو
وگرنه ممکنه یه دودول بره تو کونت
یعنی، ممکنه
نمی‌دونم. لزوماً مال اون نه
ولی خب، ریاضی‌دان‌های بین شما حتماً می‌گن: «یه احتمالِ خیلی کمی...»
مثلاً اگه هزار نفر وقتی التون اون‌جاست خم بشن
یکیشون ممکنه همین‌طوری تصادفی
یکی ممکنه از روی دوچرخه بیفته و بگه: «ببخشید.»
اونا هم می‌گن: «اوه، گندش بزنن.»
و دانشمندان هم می‌گن: «یک مورد.» می‌فهمین چی می‌گم؟ یه احتمالِ
در ضمن، «وقتی التون این‌ورهاست». این خیلی گنگه. می‌تونه این‌طوری هم باشه که:
مثلاً دو تا آقا تو یه اتاق هتل دارن با هم سکس مقعدی می‌کنن
بعد، روز بعدش
می‌فهمن که التون جان تو اتاق بغلی اقامت داشته
می‌گن: «آره، وقتی التون این‌ورا بود یه دودول رفت تو کونم.» می‌دونی؟
این رو ازشون قبول می‌کنم. بگذریم
وقتی التون این‌ورهاست خم نشو، وگرنه ممکنه یه دودول بره تو کونت
رو رو برم که به ما می‌گه «عزیزم»
همه‌مون می‌دونیم که اون یه کونیِ فلان‌فلان‌شده‌ست
ببخشید. خب؟
بعدش این‌طوری می‌شه:
اون لفتش می‌ده و وقت‌کشی می‌کنه
برعکسش کردن. چرا؟
اون لفتش می‌ده و وقت‌کشی می‌کنه
با دودولِ مردم بازی می‌کنه
باز هم نمی‌دونم «بازی کردن» تو این متن چه معنی‌ای می‌ده
می‌تونه هر چیزی باشه، مگه نه؟
«فکر کردم می‌خوای برام ساک بزنی.» «نه.»
لفتش می‌ده و وقت‌کشی می‌کنه، با دودولِ مردم بازی می‌کنه
تو کونِ تک‌تکِ آدمای شهر رفته
من همون‌جا متوقفشون می‌کردم. می‌گفتم: «نه.» این... این حرف از نظر علمی غلطه
اون که تو کونِ همه‌ی اهلِ شهر نرفته، مگه نه؟
می‌تونیم ثابتش کنیم. خب؟ یه شهر کوچیک رو در نظر بگیرین. مثلاً واتفورد
هزار نفر آدم ۱۲۰
اون که تو باسن ۱۲۰ هزار نفر نرفته، رفته؟
یعنی نصفشون زنن، پس ته تهش ۶۰ هزاره. نه؟
فکر نمی‌کنم تو ۶۰ هزار تا رفته باشه. اگرم رفته که خوش به حالش
ولی حرف من این نیست. حرفم اینه که:
اون موقع زنش درباره این چی فکر می‌کرده؟
چون هنوز لو نداده بود که همجنس‌گراست، نه؟ اون... می‌دونید که چی می‌گم؟
و اونم تازه با التون جان ازدواج کرده. اصلاً نمی‌تونست... اون عاشق بوده
خیلی بهش افتخار می‌کنه. التون جان! رئیس باشگاه واتفورد هم هست
با خودش می‌گه: «من با التون جان، ستاره پاپ، ازدواج کردم.»
بعد یهو کل جمعیت اینو می‌خونن:
«وقتی التون دور و برته دولا نشو، وگرنه ممکنه یه چیزی بره تو آستینت!»
حتماً ازش پرسیده: «التون، چرا دارن اینو می‌خونن؟»
اونم می‌گه: «چه می‌دونم لامصب، بازی رو نگاه کن!»
می‌فهمید چی می‌گم؟ حتماً خیلی موقعیت ضایعی بوده
دیگه کم‌کم داریم به آخرش می‌رسیم، ولی همین الان
قبلاً گفتم که تا حالا نشده گلدن گلوب جلوی هیچ‌کدوم از جوک‌هام رو بگیره
این کاملاً واقعیت داره
ولی الان یه جوک یادم اومد که خودم جلوی خودم رو گرفتم و نگفتمش
چون یه جورایی جا زدم، و دلم می‌خواد
فکر کنم زیادی احتیاط کردم. می‌خوام با شما در میونش بذارم
قضیه این بود که فرصت پیدا کردم جیسون موموآ رو معرفی کنم
می‌شناسید جیسون موموآ کیه دیگه؟ آره؟
فکر کردم جوکِ فرامتنیِ باحالش اینه که دورویی و ترسوییم رو نشون بدم
مثلاً اینکه... من با تیکه انداختن به بازیگرا مشکلی ندارم. آخه کی از بازیگر می‌ترسه؟
ولی وقتی پای یه غول‌تشن میاد وسط، دیگه اونقدرها هم شجاع نیستم
می‌خواستم برم رو صحنه و بگم:
«هیچ حرف بدی درباره مجری بعدی ندارم...»
«چون کیری داره به کلفتیِ بازوی یه بچه!»، خب؟
به رفیقم گفتم که می‌خوام اینو بگم، رفیقم گفت:
«فکر نمی‌کنی ملت بگن این حرف نژادپرستانه‌ست؟»
گفتم: «چرا نژادپرستانه‌ست؟»
گفت: «خب چون اون رنگین‌پوسته و...»
گفتم: «اصلاً ربطی به اون نداره.»
«ربطش به اینه که یارو انقدر گنده‌ست...»
«که لابد کیرش هم به کلفتیِ بازوی یه بچه‌ست، مگه نه؟»
خلاصه نگفتمش، در حالی که یه ادامه خیلی باحال هم براش داشتم
کلش رو براتون تعریف می‌کنم. قرار بود این کارو بکنم:
خب، می‌رم بیرون و می‌گم:
درباره مجری بعدی‌مون اصلاً حرف بدی ندارم که بزنم
چون دودولش عین بازوی یه بچه‌ست
برخلاف پیتر دینکلیج
که بازوش عین دودول یه بچه‌ست
خیلی خوبه که دوباره صدای این‌جور خنده‌ها رو می‌شنوم
شماها شاید مثل ما کمدین‌ها زیاد متوجهش نشید
ولی یه ده سالِ واقعاً عجیبی رو پشت سر گذاشتیم
جایی که همه‌ش داشتیم با خودمان کل‌کل می‌کردیم که: «این حرفه موردی نداره؟»
یکی... مردم ممکنه از هر چیزی بهشون بربخوره
ولی ما ایستادگی کردیم و بردیم، پس گور باباشون
ام
تا دفعه‌ی بعد. نرفتن که، فقط دارن زخم‌هاشون رو لیس می‌زنن
با یه چیزِ دیوانه‌وارتر برمی‌گردن
ولی یادتون باشه دفعه‌ی بعد کی دارن این کارا رو می‌کنن
همیشه همین آدمای تحصیل‌کرده و طبقه‌ی متوسطِ
مرفه و... ام... ازخودراضی‌ای هستن که به مردم عادی و طبقه‌ی کارگر می‌گن
چی کار می‌تونن بکنن و چی نه، چی بگن و به چی بخندن
نمی‌فهمن که کمدی واسه مردم عادی چقدر حیاتیه
وقتی بچه بودم و تو رِدینگ با هیچی بزرگ می‌شدم
شوخ‌طبعی برام حکم ناجی رو داشت
عین یه ابرقدرت بود، مگه نه؟
نه یه ابرقدرت واقعی مثل پرواز کردن، ولی منظورم رو می‌فهمید دیگه؟
از هر کسی بپرسی ابرقدرتِ مورد علاقه‌ت چیه
فکر کنم از هر ده نفر، هفت نفر بگن «پرواز کردن»
سه نفر دیگه هم بگن «زورِ زیاد» یا یه همچین چیزی، که خب عالیه
اگه ابرقهرمان باشی و این‌ور اون‌ور پرواز کنی و کلی زور داشته باشی، خیلی هم خوبه
ولی دیر یا زود
یه ابرشرور پیدا می‌شه و می‌گه: «اون مرتیکه‌ی عوضی رو نگاه. الانه که...»
«می‌گیرمش و دخلش رو می‌ارم.» درسته؟
اما ابرقدرتِ من... اصلاً نمی‌فهمن کار منه
اصلاً متوجه نمی‌شن که داره از یه نیروی خارق‌العاده استفاده می‌شه
آدم رو از هر مخمصه‌ای نجات می‌ده
ابرقدرت من این می‌بود که بتونم هر کسی رو در جا
کاری کنم برینه به خودش
فرض کن با چاقو ازت خفت‌گیری می‌کنن. طرف می‌گه: «کیفت رو بده من.»
تو فقط یه... اونام می‌گن: «لعنتی.»
«اوه، ریدم توش.»
بازی تمومه. دیگه بازی تمومه
یه چیز دیگه هم هست که خیلی بهش افتخار می‌کنم
با صداقت تمام می‌تونم بگم، توی تمام این ۶۴ سال عمرم
حتی یه بار هم تو شلوارم نریدم، خب، اوم
نه، تشویق نکنید. نه
نه! خب
آره
«ریک، چرا انقدر لندن رو دوست داری؟»
چون واسه اینکه تو شلوارت نریدی، برات دست می‌زنن
درسته
ولی خب، این دیگه مرحله‌ی بعدیه. مرحله‌ی
فکر کنم تو ده سال آینده بالاخره این اتفاق بیفته
ولی تا الان که سوراخ کونم هیچ‌وقت ناامیدم نکرده
خیلی دست‌کم گرفته شده، این سوراخ کون آدمیزاد
همه می‌گن: «مغز انسان، بزرگ‌ترین کامپیوتریه که بشر شناخته.»
«اوه، کبد انسان می‌تونه خودش رو بازسازی کنه.»
در حالی که سوراخ کونت ۲۴ ساعته داره کار می‌کنه
حتی وقتی خوابی، بیداره و می‌گه: «اجازه‌ی خروج نداری.»
«نمیای بیرون. نمیای بیرون.»
«نه.»
«نه میای بیرون، نه می‌ذارم چیزی بره تو.»
چون اون تو مثل فاضلابه، مگه نه؟
ولی تو یه درِ چاهِ خوشگل و کوچولو داری
تو دنیای واقعی فکرشو بکن. داری تو پیاده‌رو راه می‌ری
اگه اون بترکه... خودت که می‌دونی تو فاضلاب چیه، نه؟
شاش و گه
و آب‌کمر و
ماهی گلی مرده
جنین
تو چین
فقط
فقط دخترهاشون. آروم باشید. فقط
منم دیگه تو اون سن و سالم، چون تو کار نمایشم
ملت می‌گن: «نمی‌خوای پوست صورتت رو بکشی؟»
منم می‌گم: «نه.»
لیفت صورت رو دیدید؟ تهش همونه دیگه. می‌دونید؟
می‌ری پیش دکتر، دکتر می‌گه: «می‌خوای پیر به نظر بیای یا چینی؟»
اینجوریه که
اگه چینی باشی، چینی بودن هیچ ایرادی نداره
اگه چینی نباشی، یکم عجیبه
توهین‌آمیزه. چرا اصلاً اجازه می‌دن این کارو بکنن؟
اجازه نداری صورتت رو سیاه کنی. پس چطور این یکی رو می‌تونی؟
شاید یه سری قوانین و مقررات هست که مطمئن بشن هیچ‌وقت اون‌قدرها نژادپرست نشی
دکتر می‌گه: «خب، چشم‌ها رو ردیف کردیم...»
«...اما هیچ‌وقت با یه کلاه آباژوری از خونه نزن بیرون، چون...»
اوه، چقدر بچگانه‌ست
واقعاً بچگانه‌ست
امیدوارم باهام هم‌عقیده باشید که برنامه‌ی مثبتی بود. درباره‌ی مرگ نبود، درباره‌ی زندگی بود
بعضی‌ها اون‌قدر نگرانِ مردن هستن که زندگی کردن یادشون می‌ره
بعضی‌ها از انجام دادنِ هر کاری می‌ترسن. می‌گن: «نه، اون خطرناکه.»
همه‌ی چیزهای باحال خطرناکن. جاده‌ها خطرناکن
الکل خطرناکه. الکل یه جور سمّه
من باید خوب بدونم، چون خودم می‌فروشمش. برند «داچ بارن»
خب، پس... آره
مثلاً، الکل باعث بیماری‌های مغزی، کبدی و کلیوی می‌شه
بیماری قلبی، بیماری‌های روانی
ولی خب، تو مهمونی‌ها یخت رو باز می‌کنه، پس
به همه‌ی اون بچه‌هایی فکر کنید که به خاطر الکل به دنیا اومدن. آره
که خیلیاشون اگه مادر به خوردن ادامه داده باشه، با نقص عضو به دنیا میان
اما خوبیِ با نقص عضو به دنیا اومدن اینه که
اوم، شما
آره
گوش کنید چی می‌گم
خوبیِ با نقص عضو به دنیا اومدن اینه که
می‌تونی از سن خیلی پایین‌تر الکل خوردن رو شروع کنی
و هیچ‌کس بهت... می‌دونی که؟
یه بچه‌ی معمولی رو ببینی داره الکل می‌خوره، می‌گی: «کره‌خرِ فلان‌فلان‌شده.»
یه بچه‌ی معلول رو ببینی داره می‌خوره، می‌گی: «آره، بزن روشن شی.» می‌دونی؟
می‌فهمید چی می‌گم؟
هشت نه سالته. ۲۷ تا عمل جراحی دردناک داشتی
«اُلی مارس» رو هم که از نزدیک دیدی
خب یه پیک بزن دیگه، مگه نه؟
خب
همون‌طور که می‌بینید دیگه مطالب باکیفیتم تموم شده، اوم
ولی شما واقعاً فوق‌العاده بودید. مرسی و شب همگی خوش
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.