..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫"۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳"
‫آپارتمانی که من و فون گرفتیم ‫واقعاً قشنگه،
‫مخصوصاً از نظر موقعیت.
‫هشت کیلومتر از ویگو فاصله داره، ‫و توسط دریا محاصره شده.
‫از پذیرایی و اتاق‌خواب می‌تونیم ریا
‫کانگاس، موآنا، جزایر سیِس،
‫و دریا رو ببینیم.
‫بعضی وقت‌ها آرومه، آبیه، ‫و آرامش‌بخش.
‫بعضی وقت‌ها وحشیه، متطلامه،
‫ولی همیشه دریاست.
‫روز اول: ‫۱۶ جولای ۲۰۰۴.
‫آیا ردی از پدر و مادر واقعیم پیدا می‌کنم؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫هی، هنوز تموم نشده!
‫«ثبت احوال»
‫ببین، آلفونسو پینی‌یرو رو پیدا کردم، ‫ولی نه تو تاریخی که تو گفتی.
‫- چک کن ببین همونه. ‫- آره.
‫آره، خودشه.
‫ولی تاریخش اشتباهه.
‫نوشته بچه‌ای نداشته.
‫آره.
‫- من دخترشم. ‫- تو دخترشی؟
‫در غیر این صورت، ‫این کاغذ اصلاً به دردم نمی‌خوره.
‫اظهار کننده، آلفونسو پینی‌یروئه.
‫این مرد کیه؟
‫آلفونسو پینی‌یرو...
‫فکر کنم پدربزرگمه.
‫- پدربزرگت؟ ‫- آره، اسمش همینه.
‫خب اون موقع گفته بوده که پدرت بچه‌ای نداشته.
‫- الان زنده‌ست؟ ‫- بله.
‫- مادربزرگت چی؟ ‫- اونم زنده‌ست.
‫پس میشه یه کاریش کرد.
‫با پدربزرگ و مادربزرگت صحبت کن،
‫ازشون بخواه یه اظهارنامه رسمی ‫تو دفترخونه امضا کنن،
‫بعد دفترخونه به ثبت احوال اطلاع می‌ده
‫و ما تو شناسنامه می‌نویسیم ‫که تو دخترشی.
‫- پدربزرگ و مادربزرگم؟ ‫- آره.
‫نمی‌شه فقط یه ستاره بذارین
‫و اسم منو اینجا بنویسین؟
‫مارینا؟
‫مارینا پینی‌یرو.
‫خوش اومدی. بالاخره!
‫ممنون.
‫سال‌های زیادی گذشته.
‫برگه بورسیه‌ت رو گرفتی؟
‫نه، راستش برگه مشکل داره.
‫باید درستش کنیم، ‫هر کاری بتونم می‌کنم.
‫- میشه منم کمک کنم؟ ‫- نه، لازم نیست.
‫خیلی باحالن، مرسی.
‫تا حالا از اینا نداشتم.
‫اینجا زیاد به کارت میان.
‫حالت بده؟
‫- نه، فعلاً خوبم. ‫- جدی؟
‫من لباس نونو رو نمی‌پوشم.
‫نپوشی، نمی‌تونم ببرمت داخل.
‫نمی‌بینی سایزش XL ـه؟
‫ایکس لارجه، خیلی گشاده.
‫هی هی هی، ‫اوژن داره عصبانی می‌شه.
‫نونو، نونو، بس کن.
‫کاریش نداشته باش.
‫- کافیه. ‫- مایوی منو برداشتن.
‫- بس کن. ‫- اشکالی نداره.
‫- اینطوری نمی‌تونم شنا کنم. ‫- لخت شنا کن.
‫- لخت شنا نمی‌کنم. ‫- بسه دیگه.
‫اون دوتا عموزاده‌هات که باهاشون زندگی می‌کنی هم ‫همین‌قدر اعصاب‌خردکنن؟
‫عموزاده‌هامن، ‫ولی مثل خواهر و برادرمن.
‫لوئیس خیلی خوشحاله که اومدی.
‫یعنی یه پسرعمو که نمی‌شناسیش
‫یه کم عجیبه، نه؟
‫بیا عکس بگیریم...
‫- عین مامانتی! ‫- آره.
‫پدر و مادرت تو ویگو زندگی می‌کنن؟
‫حومه شهر. ‫چند روز دیگه می‌ریم ببینیمشون.
‫اون‌ها جزایر سیِس‌اند.
‫بدو نونو!
‫مسابقه تا ساحل!
‫سرده؟
‫سه، دو، یک...
‫خیلی سرده!
‫دل به دریا بزن نونو!
‫خیلی سرده بچه‌ها!
‫پسرعموت چی فکر می‌کنه؟
‫که جرأت نداری شیرجه بزنی!
‫اگه مادرید زندگی نمی‌کردیم، ‫هر روز قایق‌سواری می‌کرد.
‫مارینا، تو نمیای؟
‫- یالا! ‫- تو هم شیرجه بزن.
‫برای گردش خون خوبه!
‫- شیرجه بزن مارینا! ‫- خبر داشته باش که سرده.
‫- فقط اولش سرده، فقط بپر. ‫- واقعا اینقدر سرده؟
‫- بیا مارینا! ‫- بپر دیگه!
‫دو...
‫سه!
‫- چطوره؟ ‫- مدیترانه که نیست!
‫کارشون تموم شد؟
‫- حواست باشه نسوزن. ‫- نه، نمی‌سوزن.
‫یه کم نمک بزن.
‫اون یکی نمک بیشتری می‌خواد.
‫- میشه کمک کنم؟ ‫- نه عزیزم، لازم نیست.
‫لوئیس خیلی وارده.
‫نه دقیقاً...
‫- ساردین دوست داری؟ ‫- آره.
‫بوش که خوبه.
‫امیدوارم مزه‌ش هم خوب باشه.
‫یه آزمایشه.
‫والدینم اونجا زندگی می‌کردن، درسته؟
‫تو اون ساختمون بلند.
‫فکر کنم تورایا.
‫- داشتی تحقیق می‌کردی؟ ‫- آره.
‫تو دفتر خاطرات مامانم خوندم.
‫اونا تو ساختمون روبه‌رو زندگی می‌کردن...
‫چیکار می‌کنی؟
‫واقعاً مثل یه بچه چهارساله‌ست. ‫نگاش کن.
‫واقعاً...
‫نه، امکان نداره تورایا بوده باشه.
‫والدینت مدت زیادی رو تو ساختمونی، ‫روبه‌روی ساحل سامیل زندگی می‌کردن،
‫دو سه سال تا وقتی مادرت باردار شد.
‫نه، مامانم تو بارسلونا حامله شد.
‫نه، اینجا بود.
‫قرار این بود تو رو اینجا، تو ویگو بزرگ کنن.
‫ولی مادرت می‌خواست برگرده بارسلونا.
‫همون موقع از هم جدا شدن.
‫مگه وقتی فون مریض شد جدا نشدن؟
‫نه، اون مال خیلی قبل‌تر بود.
‫قبل از اون بود.
‫- آماده‌ست؟ ‫-دست نزن! خودتو می‌سوزونیا!!
‫نونو، بس کن.
‫- هنوز آماده نیست. ‫- بفرما.
‫مرسی مامان.
‫پدر و مادرش کنار ساحل سامیل زندگی می‌کردن، نه؟
‫نمی‌دونم، ما فقط یه بار رفتیم.
‫شاید تو فقط یه بار رفتی.
‫من چند بار رفتم.
‫و مطمئنم سامیل بوده.
‫بچه‌ها، لطفاً.
‫آره.
‫آره، آره.
‫خب، من آماده‌ام.
‫عالیه، خیلی عالی شدن.
‫آره، یه کم قاطی‌پاطی‌اند، ‫ولی خیلی خوبن.
‫هیچی، ‫فقط از چیزایی که بهم می‌گن.
‫مسئله مهمی نیست.
‫مامان، من رو یه قایق بادبانی خیلی خفنم!
‫نمی‌دونم معمولیا چه‌شکلی‌اند، ‫ولی این خیلی باحاله!
‫از بیرون خیلی کوچیک‌تر به نظر میاد.
‫حتماً خیلی گرونه.
‫تلفنو بده بهش، باشه.
‫سلام مامان‌بزرگ!
‫عالیه، اینجا با بچه‌ها ‫داریم جنگلا رو تمیز می‌کنیم.
‫آره، معلومه که بهمون غذا میدن!
‫آره، یه پسر خوشتیپ هست،
‫ولی من دوست‌پسر نمی‌خوام.
‫آره مامان‌بزرگ، ‫معلومه که برمی‌گردم!
‫آره، نگران نباش.
‫هنوز نه، ولی...
‫مشکل کاغذبازی، ‫دارم حلش می‌کنم.
‫با لوئیس حرف زدم.
‫نه، مشکلی نیست، داره کمکم می‌کنه.
‫باشه، بعداً حرف می‌زنیم.
‫با پدر و مادرت حرف زدی؟
‫آره، خبر ندارن، ‫باید برنامه‌ریزی کنن.
‫اگه ما رو نخواستن، نمیریم. ‫خودشون ضرر می‌کنن.
‫- اونا گیج شدن. ‫- خواهرت چی؟
‫این همه هماهنگی...
‫اگه بخواد همشونو ببینه، ‫نمی‌تونم جلوشو بگیرم.
‫نونو، حالت خوبه؟
‫رنگت پریده!
‫یه پُک زدم فقط.
‫بذار ببینم.
‫یه سیگاری رو کامل کشیده. ‫باورم نمیشه.
‫- دربارۀ این داستان چی گفتیم؟ ‫- زیاده‌روی.
‫معتاد.
‫برو گمشو زود.
‫- برو دیگه. ‫- صبرم تموم شده.
‫این چیه؟ یه پلیور جدید؟
‫«۲۲ آوریل ۱۹۸۴»
‫ساعت ۷:۳۰ عصره و من با فونم.
‫داره چرت میزنه.
‫عاشق اینم که موقع خواب نگاش کنم.
‫چال لپ‌هاش معلومه.
‫دیروز که رسیدیم ‫آب دریا عقب رفته بود.
‫خرچنگ گرفتیم و برای شام خوردیم.
‫جزایر سیِس خیلی قشنگن.
‫تو چادریم، مثل قدیما!
‫کاملاً تنها، فقط با صدای ‫دریا و پرنده‌ها.
‫پروردگارا، پدر ما. ‫دعاهای ما را بشنو
‫و به تمام گم‌شدگان دریا...
‫آرامش ابدی عطا کن، خداوندا.
‫از رحمت بی‌پایان خدا،
‫نجات‌دهنده ارواح گم‌شده در دریا...
‫ببین کی اومده!
‫سلام!
‫اونا اینجا چیکار می‌کنن؟
‫ببین مامان‌بزرگت چه شیک شده.
‫سلام!
‫نگاه کن مارینا.
‫پدربزرگ مادربزرگ‌مون!
‫اصلاً نمی‌فهمم. ‫واقعاً متوجه نمیشم.
‫نونو، سُکان رو بده من.
‫خانواده اونجا اند، ‫تو برو.
‫چرا اومدن؟ ‫چرا خبر ندادن!
‫سلام!
‫اینجا چیکار می‌کنن؟ ‫قرار نبود بیان...
‫دیدار با پدربزرگ و مادربزرگ ‫تو اون حالت چه حسی داشت؟
‫جالب بود.
‫خوش‌شانسی که اینجا بزرگ نشدی.
‫هی.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫روز دوم: ‫۱۷ جولای ۲۰۰۴.
‫اگه خانواده پدرم منو بزرگ کرده بودن
‫الان چه کسی بودم؟
‫ببخشید. سلام.
‫- سلام. ‫- اینجا زندگی می‌کنین؟
‫بله.
‫از پنجره‌هاتون ‫جزایر سیِس یا کانگاس یا موآنا دیده می‌شه؟
‫از پنجره‌های این سمت، آره.
‫شعر گربه رو برام می‌خونی؟
‫آهنگ نیست عزیزم، شعره.
‫«یه زمانی یه گربه سیاه‌وسفید داشتم ‫که خیلی قشنگ بود
‫با یه دم کلفت ‫و اسمش سرافین بود.»
‫لیموناد خنک می‌خوای ‫یا عجله داری؟
‫باشه، آره، یه لحظه.
‫مرسی.
‫کمکم می‌کنی؟
‫اوضاع چطوره؟ ‫خوب پیش می‌ره؟
‫- هی، کم و بیش! ‫- خوبه.
‫لهجه‌ت آشنا نیست. ‫اهل کجایی؟
‫- اهل گالیسی نیستی؟ ‫- نه، کاتالانم.
‫آها، کاتالانی.
‫پینی‌یرو رو یادتون نمیاد؟
‫نه، چون پینی‌یرو...
‫- مامان، بشین. ‫- بیا بشینیم.
‫مربوط به درخت کاجه، ‫توی گالیسیا...
‫- شاید... ‫- فامیل رایجیه.
‫کجا می‌ری کوچولو؟
‫شاید فون...
‫- اسم پدرت... ‫- خب، آلفونسو.
‫آلفونسو یا فون.
‫نه، چیزی یادم نمیاد.
‫چه سالی اینجا زندگی می‌کردن؟
‫فکر کنم... ‫دقیق نمی‌دونم.
‫قبل از ۱۹۸۶ بود.
‫پدرم، سال ۱۹۸۷ وقتی نوزاد بودم فوت کرد.
‫من ۱۹۸۷ اومدم اینجا برای زندگی.
‫ازدواج دومم بود و...
‫مامان، ترسا اینجا زندگی می‌کرد، ‫همسایه طبقه بالا.
‫- می‌تونیم ازش بپرسیم. ‫- ترسا رو بی‌خیال.
‫چند بار بهت گفتم،
‫ترسا حالش خوب نیست، ‫آلزایمر داره.
‫ترسا مغزش کار نمی‌کنه، ‫چیزی یادش نمیاد.
‫مامانت بهت نگفت؟
‫مادرمم چند سال بعدش ‫فوت کرد، پس...
‫جدی؟ هر دوتاشون مردن؟ ‫تصادف بود یا چی؟
‫مامان...
‫خب...
‫فقط داشتم می‌پرسیدم، چون...
‫به خودش مربوطه.
‫«۲۸ نوامبر ۱۹۸۵»
‫یه مدته تو یه مغازه کمیک کار می‌کنم.
‫خیلی باحاله.
‫ظهر باز می‌کنم تا دو،
‫بعد از شش تا ده شب.
‫خیابون پر از بار و شراب‌فروشیه.
‫همیشه شلوغه.
‫مال دخترعموی فونه، ژولیا.
‫اون عالیه،
‫یه فرشته‌ست.
‫برخلاف خواهرای فون.
‫- اون یکی رو بیشتر دوست داشتم. ‫- دستات چه مشکلی دارن؟
‫نمی‌خوام دیده بشه، ‫دوست دارم بپوشونمش.
‫ولی اولایا...
‫- فقط استرس عروسیه. ‫- ژنتیکی هم هست.
‫چرا یکم ابریشم طبیعی ‫روی آرنجت نمیذاری؟
‫امتحانش می‌کنم.
‫- فکر نکنم. ‫- من که فکر می‌کنم!
‫عروس کیه، تو یا من؟
‫و کی قراره پول لباس رو بده؟ ‫تو یا من؟
‫نظرت چیه آنگلا رو صدا کنم ‫سایزتو بگیره؟
‫خودت می‌فهمی چه حسی داره.
‫اگه خوشت نیومد، نگران نباش، ‫کلی گزینه دیگه هست.
‫مرسی، اولایا.
‫الان میام پیشت.
‫ویرخینیا، دخترامو بذار تو ماشین ‫و بیا اینجا.
‫الان بحث نمیکنم. ‫فقط بیا اینجا.
‫همین حالا.
‫فقط اینکه داداشم دوباره خراب‌کاری کرده، ‫مثل همیشه.
‫گفته بود زودتر میای.
‫الان خواهرم با دخترام ‫رفته که سفارش تحویل بده.
‫په‌په، نمی‌تونی ‫اون پارچه رو این‌طوری برش بزنی!
‫- باید از پشت بریده بشه. ‫- باشه، هرچی تو بگی.
‫واضحه که دیر رسیدم، ‫می‌تونم بعداً بیام.
‫نه، اشکالی نداره،
‫فقط خسته شدم از اینکه ‫تنها برنامه‌ریز این خانواده‌ام.
‫مشتری رو دیدی؟
‫چه بازوهایی داشت!
‫مثل دایره‌زنگی.
‫ازم انتظار دارن معجزه کنم ‫مثل حضرت مریم!
‫می‌تونه بازوهاشو قطع کنه ‫با پاهاش دست بزنه.
‫کونسوئلو، خواهرم ‫اون لباس قرمزه رو کجا گذاشته؟
‫ببین،
‫با این پارچه،
‫مادربزرگت بعد از سربازی ‫برای بابات پیراهن دوخته بود،
‫ولی الان دیگه قدیمیه.
‫فکر کردم اگه تبدیلش کنیم به لباس، قشنگ میشه.
‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫موهات رو ببند.
‫یا خدا...
‫این روزا همه‌چیز از چین میاد ‫و این...
‫دخترا، باید این زیپو دوباره بدوزیم.
‫- بفرما، اولایا. ‫- نه، خودم انجامش می‌دم. مرسی.
‫عالی! درست از آب دراومد.
‫چون هیکلت عین مامانته!
‫مو نمی‌زنه.
‫خب، دستات بالا.
‫تکان نخور، ‫نمی‌خوام سوزن بره تو بدنت.
‫خب؟
‫دوست‌پسر داری؟
‫نه.
‫فهمیدم.
‫چون خودت نمی‌خوای.
‫لباس عروستو خودم می‌دوزم.
‫فکر نکنم ازدواج کنم.
‫چقدر مدرنی!
‫آفرین، آنتیا، موفق شدی!
‫من نمی‌تونم.
‫آفرین.
‫می‌تونی جلوی آینه ‫سه بار پشت هم بگی «بلادی مری»،
‫... اینطوری لازم نیست بنویسیش. ‫- بلادی مری ترسناک نیست.
‫ولی سانتا کمپانیا وحشتناکه.
‫- چرا؟ ‫- چون کلی آدم میان و می‌برنت.
‫مارینا از روح نمی‌ترسه، ‫می‌ترسی مارینا؟
‫نه.
‫مارینا، تو ‫سانتا کمپانیا رو دیدی؟
‫نه.
‫خوش‌شانسی، چون...
‫- چیه مگه؟ ‫- جالب نیست.
‫روح‌هایی‌ان که نمی‌میرند.
‫افراد مرده‌ای که هیچ‌وقت نمی‌میرن.
‫چی شده دخترا؟
‫سابلا، باز شروع کردی.
‫- خودت بهش بگو. ‫- من نمی‌پرسم.
‫ایده تو بود.
‫- تو بگو. ‫- هیچی.
‫یه سؤال.
‫تو مریضی؟ ‫به نظر که نمیاد.
‫مریض؟ چرا؟
‫مامانمون گفته نباید لمست کنیم.
‫نباید بهت دست بزنیم.
‫وقتی نوزاد بودی چه اتفاقی افتاده؟
‫- پیر شدی خاله. ‫- آره.
‫- خواهرم اینو بهت داد؟ ‫- آره.
‫عالی.
‫نابغه. ‫ایده خودم بود.
‫- خوشت اومده؟ ‫- آره، عاشقشم.
‫نمی‌دونستم ایده تو بوده.
‫- کمربندها بسته، دخترا. ‫- خاله، دستشویی دارم.
‫کمربندتو ببند، آنتیا.
‫اگه بخوای یه بطری بهت می‌دم.
‫بریم.
‫باشه، توش جیش می‌کنم.
‫باورم نمی‌شه، خوبه همین الان دادش بهت!
‫یا خدا...
‫آدم‌های ویگو خیلی فضولن، مارینا.
‫پرسیدن طلاقم به کجا رسید.
‫به نظرت بی‌ادبانه نیست؟
‫براشون مهم نیست.
‫مواظب باش، مامانت منو می‌کشه!
‫کیکه کجاست؟
‫خیلی دوست داشتم خودم بزرگت می‌کردم.
‫کیکه برادر خوبی می‌شد.
‫حتماً.
‫راستش شانس آوردی ‫خواهر و برادرام بزرگت نکردن.
‫یکیشون حتی کرایه خونه خودش رو هم نمیتونست بده.
‫اون یکی هم کل روز چاپلوسی مشتری‌ها رو میکرد.
‫سومی فقط وقتی میاد که چیزی بخواد.
‫من تنها فرد نرمال این خانواده‌ام.
‫نظرت چیه؟
‫همیشه بهشون می‌گفتم ‫بهت زنگ بزنن، مارینا.
‫ولی مامانِ ناتنیت ‫نمی‌خواست با ما هیچ ارتباطی داشته باشه.
‫درسته.
‫مادربزرگ چند بار تلاش کرد، ‫ولی هرگز جوابی نگرفت.
‫بابات خیلی سخت می‌گرفت.
‫خوبه، امروز با خواهرای بابام آشنا شدم.
‫خوب پیش رفت.
‫یه کم عجیب‌غریبن.
‫مامان.
‫ممکنه که...
‫این سال‌ها، ‫شاید وقتی کوچیک بودم
‫مامانِ فون با خونه تماس گرفته باشه؟
‫چیزی یادت میاد؟
‫مامان، اونا چیزی نگفتن.
‫نه.
‫به این خاطر نپرسیدم. ‫فقط یه سؤال بود.
‫ببخشید، مهم نیست.
‫نمی‌خوام دعوا کنم.
‫آره.
‫هنوز نه،
‫نه، با لوئیس حرف زدم، ‫با پدربزرگ‌ و مادربزرگم انجامش می‌دیم.
‫نگران نباش، درستش می‌کنم.
‫با گواهی‌ برمی‌گردم خونه.
‫نگران نباش.
‫روز سوم: ‫۱۸ جولای ۲۰۰۴.
‫جوون بودن تو دهه ۸۰ چه روش‌هایی داشت؟
‫چطوری، خواهرزاده کوچولو؟
‫روز قشنگی نیست؟
‫- مطمئن نیستم. ‫- چرا، خیلی قشنگه.
‫بوی این دریا با مدیترانه فرق داره.
‫معلومه که فرق داره.
‫این که حوض نیست.
‫پدر و مادرم اون‌طرف زندگی می‌کردن، درسته؟
‫- کجا؟ ‫- تو سامیل.
‫نه، کی اینو بهت گفته؟
‫لوئیس.
‫یعنی درست نیست؟
‫نه، لوئیس از کجا بدونه، ‫اون موقع فرانسه بوده.
‫اونا تو ساختمون بزرگ ‫کنار اون یکی زندگی می‌کردن.
‫- تورایا؟ ‫- آره، تورایا.
‫منم همین فکرو میکردم.
‫دوره خوبی بود.
‫بعدش پولشون تموم شد، ولی...
‫ولی خوب بود.
‫- می‌دونی چرا آوردمت اینجا؟ ‫- نه.
‫پدربزرگت این کشتی‌سازی رو ساخت.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫مال خودشه؟
‫نه، هیچ‌کدوم‌ از ما نخواستیم باهاش کار کنیم.
‫مضخرف بود.
‫- هنوز باهاش ملاقات نکردی؟ ‫- نه.
‫می‌بینیش.
‫ولی...
‫«پینی‌یرو».
‫بفرما.
‫آخرش فروختش.
‫سلام.
‫می‌تونیم بریم بالا؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم حرفش رو باور کنم یا نه،
‫ولی پدربزرگت بهم گفت:
‫صدف‌ها به بدنه قایق می‌چسبیدن ‫و اینجا تمیزشون می‌کردن.
‫وگرنه اصلاً حرکت نمی‌کردن.
‫- چرا خب؟ ‫- صدف‌ها سرعت قایق‌ها رو کم می‌کردن.
‫باید تمیزشون می‌کردن.
‫نمی‌دونم راست میگفت یا نه، ‫پدربزرگت یه کم اغراق می‌کنه.
‫سلام.
‫باحال نیست؟
‫اون‌طرف رو ببین.
‫بابات اونجا می‌خوابید.
‫اینجا مکان محبوب منه.
‫لعنتی!
‫ببین، ببین! ‫دیدیش؟
‫- آره. ‫- بعضی وقتا میاد.
‫- می‌شناسیش؟ ‫- آره، گربه باهوشیه.
‫گرم نیست؟
‫چرا.
‫کار نمی‌کنه.
‫آره، ادامه بده.
‫بریم بیرون.
‫اینجا پر از خاطره‌ست.
‫یادم میاد بابات ‫با صدای بلند فلامنکو قایق‌سواری می‌کرد.
‫- فلامنکو؟ ‫- آره.
‫- به خاطر من شروع کرد به ملوانی. ‫- واقعا؟
‫آره. با چندتا از دوستاش اومده بود به یه مسابقه قایق‌رانی.
‫دریا همینه.
‫اگه عاشقش باشی، گیرت می‌ندازه.
‫درسته.
‫بابات تا آخرین روزهای زندگیش ‫قایق‌سواری می‌کرد.
‫فکر می‌کرد ایدز الکیه.
‫بگذریم...
‫همه‌جا رو رفت،
‫- از اقیانوس اطلس رد شد. ‫- با همین قایق؟
‫آره. تا پرو، با مامانت.
‫- اینو تو دفتر خاطراتش خوندم. ‫- جدی؟
‫تو دفترچه خاطراتش؟
‫ولی هرگز نرفت بارسلونا که تو رو ببینه! ‫همیشه بهش می‌گفتم که بره.
‫وقت زیادی نداشت.
‫- آها. ‫- من خیلی کوچیک بودم.
‫این قایق پر از قصه‌ست.
‫به‌علاوه اونایی که من ازش خبر ندارم.
‫یادمه یه بار...
‫دکل قایق رو صاعقه زد،
‫ساحل پرتغال بودن و کلی جنس H همراهشون بود.
‫افتضاح به بار اومد، پلیس گرفتشون ‫خیلی بدشانس بودن!
‫ما مجبور شدیم بریم دنبالشون...
‫H?
‫H چیه؟ ‫- خودت می‌دونی دیگه، اسب!
‫هروئین.
‫نمی‌دونستم هروئین هم می‌فروختن!
‫برای چیز بود ...
‫چه کارایی که نمی‌کردن!
‫«۱۷ نوامبر ۱۹۸۳»
‫جمعه بعدازظهر، ‫فون با برادرش دعواش شد
‫و امروز سر کار نرفت.
‫هزار تا ایده تو سرمون داریم.
‫اگه استعفا بده، ‫دیگه چیزی تو ویگو برامون نمی‌مونه.
‫یه مسابقه قایق‌رانی هست، ‫از انگلیس تا بایون.
‫فون می‌خواد با قایقش شرکت کنه.
‫منم می‌خوام برم و لباس و چیزای دیگه‌ای که ‫از لندن خریدم رو بفروشم.
‫درضمن پرو هم میخوایم بریم.
‫کلی برنامه داریم.
‫هرجور خودم بخوام انجامش می‌دم، ‫ولی اون با مدرک می‌ره.
‫همینه. ‫یه راهی براش پیدا می‌کنم.
‫بذار ببینیم قضیه پدر و مادرم به کجا میرسه.
‫دقیقا شکل مامانشه.
‫- کی آبجو می‌خواد؟ ‫- من.
‫منم میخوام.
‫مرسی.
‫تو آبجو می‌خوری، مارینا؟
‫من نمی‌نوشم.
‫اون بچه یتیم کوچیکه خیلی ‫بچه مثبته!
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫فضول‌بازی درمیاری.
‫- دنبال چیزی هستی! ‫- خیلی بامزه‌ست.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫بذار بگرده!
‫مثل همیشه.
‫زود باشین، گشنه‌ایم.
‫- مهم‌ترین چیز همینه. ‫- بینگو!
‫خوب صاحب‌خونه شدی!
‫منظورم اینه...
‫بیشتر اینجاست تا خونه خودش باشه.
‫خیلی دستش پره، اصلا متوجه نیست.
‫- درسته. ‫- باشه.
‫بالاخره یاد گرفتی چطوری رول بپیچی؟
‫آره یا نه؟
‫- یه کمش رو واسه من نگه دار. ‫- خفه شو.
‫- هیچکدوم از اینا نیست، مارینا؟ ‫- نه.
‫کشیدن یه سیگاری ‫ما رو شبیه پدر و مادرمون نمی‌کنه.
‫البته.
‫ببین.
‫اون مو بلنده کیه؟
‫موهای بلند...
‫خود فونه، نه؟
‫- اون یکی چی؟ ‫- مامانمه.
‫لباساشو ببین، چقدر به‌روزه!
‫خیلی با هم وقت می‌گذروندیم.
‫کجا؟ اینجا؟
‫آره، مدت زیادی اینجا می‌موند.
‫چون پسرعموم خیلی خفن بود.
‫از چه لحاظ؟
‫خب، ‫بعضی وقتا پولشون تموم می‌شد...
‫- این جزایر سیِسه. ‫- بابات قبلا می‌رفت به خونه ...
‫... پدربزرگ مادربزرگت، ‫و مامانت رو تک و تنها میذاشت.
‫من می‌آوردمش پیش خودم ‫و همین ما رو بهم نزدیک کرد.
‫- واو. ‫- آره.
‫نمی‌دونستم.
‫و عمو‌م...
‫- چی؟ ‫- بابات یه حرومزاده بود.
‫- بابای من؟ ‫- آره.
‫به مامانت ۵۰۰۰ پزوتا می‌داد ‫که دیگه سمت بابات نره!
‫جدی؟
‫اون پدربزرگت بود.
‫- پدربزرگ؟ ‫- خب، هنوزم هست.
‫آره، ولی موفق نشد.
‫با وجود تمام دعواهاشون ‫خیلی همدیگه رو دوست داشتن.
‫می‌دونی،
‫عشق و مواد، ترکیب خوبی نیست!
‫ولی واقعاً عاشق هم بودن.
‫مامانت به خاطر بارداری روی ابرها سیر میکرد.
‫ببین، می‌خواستم این عکس رو نشونت بدم.
‫روز خیلی خوبی بود.
‫این پدر و مادرته
‫با لوا و میلتون، ‫پدر و مادر اوشیا.
‫- باهم دوست بودن؟ ‫- آره، آره.
‫دوستای صمیمی.
‫همسایه دیواربه‌دیوار بودن.
‫ببین چقدر قشنگ بودن!
‫هردوتاشون باردار، ‫همه روز با هم.
‫قایق‌سواری هم می‌رفتن.
‫این یکی اینجا،
‫- این عموت یاگوئه. ‫- جدی؟
‫بذار ببینم...
‫- یادت میاد؟ ‫- معلومه.
‫من تنها کسی‌ام که هنوز زنده‌ست.
‫باورکردنی نیست.
‫اون موقع یه قتل‌عام بود.
‫همشون پر کشیدن!
‫یکی تصادف، یکی اُوردوز، یکی ایدز.
‫دوستای دیگه هم داریم، ‫ولی مثل اونا نمی‌شه، نه یاگو؟
‫نه، همون نیست.
‫اصلاً همون نیست.
‫وقتی بابات ۱۹۹۲ فوت کرد،
‫دو تا پسرعمو هم از دست دادیم...
‫بابای من ۱۹۸۷ مرد، ‫وقتی نوزاد بودم.
‫نه، مارینا.
‫۱۹۸۷ نمُرد. ‫کی اینو بهت گفته؟
‫خانواد‌م همیشه همینو می‌گفتن.
‫نه مارینا، بابات ۱۹۹۲ فوت کرد.
‫ولی من باید یادم می‌موند.
‫پنج سالم بود. ‫تو پنج سال نمی‌تونست بیاد بارسلونا؟
‫نه، حالش خوب نبود.
‫می‌دونی وقتی حالش بد شد ‫چی براش پیش اومد؟
‫خب، وقتی مریض شد.
‫صدای مامانت رو می‌شنید. ‫می‌گفت:
‫«مارینا رو بیار، ‫تو هاله».
‫بهش می‌گفتم کسی اینجا نیست.
‫اصرار می‌کرد: ‫«مارینا پشت دره».
‫ولی من اونجا نبودم.
‫نه، ولی صدای مامانت رو می‌شنید
‫و فکر می‌کرد هردوتون اینجایین.
‫بهش گفتم کسی نیست.
‫می‌گفت: ‫«در رو باز کن، گوش بده شو».
‫منو همیشه «شو» صدا می‌کرد.
‫"۱۰ مارس ۱۹۸۵"
‫ساعت ۴:۳۰ بعدازظهره
‫و خیلی وقته نخوابیدم.
‫داغونم.
‫بدنم هنوز ‫از سفر بد هفته پیش له‌ولورده.
‫و الان دارم ‫لولِی مانوئل گوش می‌دم.
‫♪ «و چشم‌هات تو وجودم فرو می‌ره ♪ ‫♪ مثل شمشیر.» ♪
‫♪ تو وجودم فرو می‌ره مثل شمشیر. ♪
‫♪ «مثل شمشیر.» ♪
‫"۲۸ نوامبر ۱۹۸۵"
‫"۲۳ فوریه ۱۹۸۶"
‫"۲۴ فوریه ۱۹۸۶"
‫"۳ مارس ۱۹۸۶"
‫"مترجم: محمد دیلماج"
‫روز چهارم: ‫۱۹ جولای ۲۰۰۴.
‫آیا هم‌خون بودن ‫یعنی خانواده بودن؟
‫"تماس از مامان"
‫دیرمون شده.
‫بدو، بریم.
‫پسرعموت کجاست؟
‫عروس یه چیز کهنه پوشیده بود، ‫یه چیز نو،
‫یه چیز قرضی، ‫و چیزی آبی.
‫قدیمی نماد گذشته‌شه،
‫که تو این مورد، ‫یه بادبزن خوشگل ...
‫مامان؟
‫مامان، همه‌مون اینجاییم.
‫- سلام پسرم. ‫- مارینا هم اومده.
‫مامان...
‫بارونی که اون روز اومد رو دیدی؟ ‫چه بدشانسی.
‫آره، آره.
‫ویکتوریا بهم گفت، ‫دعوت عروسی بوده،
‫نمی‌دونم چرا.
‫لباسش کثیف بود، ‫دنباله‌ش پر از گل‌ولای.
‫مامان، نگاه کن.
‫این ماریناست.
‫سلام.
‫چرا این‌همه طول کشید ‫بیای ما رو ببینی؟
‫منظورت چیه مامان؟
‫تازه ۱۸ سالش شده، ‫قبلش نمی‌تونست تنها سفر کنه.
‫به مامانت نرفتی.
‫- مامان‌بزرگ... ‫- مامان‌بزرگ، می‌تونیم بریم استخر؟
‫اول سلام کن.
‫هی، من مریضی‌مو بهت منتقل می‌کنم‌ها!
‫سردرد که مسری نیست مامان.
‫- می‌تونیم بریم؟ ‫- نه.
‫چرا؟
‫چون آب تمیزه، ‫نمی‌خوام کثیفش کنین.
‫نه، برید بیرون. ‫دارین خفه‌م می‌کنین.
‫پس استخر واسه چی داری؟
‫- خب... ‫- شاید بعداً.
‫بیا آنتیا.
‫بدو.
‫حالت خوبه؟ ‫بریم.
‫مامان، وقت قرصته.
‫با این قرصه ول‌کن نیستی.
‫قرص نمی‌خوام.
‫نمی‌دونی چِم شده.
‫چِت شده؟
‫اصلاً حال‌وحوصلۀ ‫این شلوغی‌ها رو ندارم.
‫چه فکر زیبایی مامان!
‫دارم تصمیم می‌گیرم ‫بسوزوننم یا دفنم کنن.
‫- چه عالی! ‫- کلیسا حالا سوزوندن رو هم قبول می‌کنه.
‫محشره!
‫من هیچ قرصی نمی‌خورم.
‫با این قرص‌ها غیرقابل‌تحمله.
‫تو خیلی صبوری، کونسوئلو.
‫من فقط می‌خوام بمیرم.
‫برای رنگ آخر موهام، رفتم آرایشگاه
‫مانیکور و پدیکور هم کردم.
‫پس آماده‌ام.
‫- فقط اینه که… ‫- ولش کن.
‫آنتیا.
‫آنتیا، نه.
‫- مامان‌بزرگ عاشقش می‌شه. ‫- ببین، «گرافیتی»ه.
‫می‌کشدت.
‫اینم از پسرعموت.
‫آنتیا!
‫لعنتی!
‫نه، نخند، دختر بد!
‫این کارو نمی‌تونی بکنی، دختر بد!
‫نه، اصلاً خنده‌دار نیست!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- آنتیا!
‫این‌طوری باهاش حرف نزن.
‫کی رژ لب رو داد به آنتیا؟
‫- اونجا بود. ‫- روی میز بود.
‫خب؟
‫خودم ژامبون رو ببرم؟
‫داریم حرف می‌زنیم.
‫- بقیه دارن کار می‌کنن. ‫- داریم میایم.
‫رفته بود ثبت احوال
‫و ظاهراً نتونسته چیزی که می‌خواسته رو بگیره.
‫مامان‌بزرگ اومده.
‫مرسی، کونسوئلو.
‫این‌جوری راحت‌تر نیست؟
‫نه، این‌جوری سخت‌تره.
‫خیلی سخت‌تره.
‫- کیک کجاست؟ ‫- اونجاست.
‫عالیه!
‫دقیقا عین مامانشه! ‫مو نمی‌زنه!
‫مامان، توچینیلو نداشتن.
‫مجبور شدم یه جعبه شیرینی مخلوط بگیرم.
‫- دارن بدتر میشن. ‫- درست میگی.
‫- کوکا گزارششون رو داده. ‫- تعجبی نداره.
‫خب؟
‫مامان‌بزرگ لباس رو دوست داشت؟
‫نظری نداد.
‫- مامان؟ ‫- چیه؟
‫- ویتامین‌هاتو خوردی؟ ‫- آره.
‫- قرص قندتو چی؟ ‫- بله.
‫آلفونسو، ‫با اون داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم به پسرم و نوه‌هام نشونش می‌دم ‫اگه اجازه بدین!
‫- جواب نمی‌ده. ‫- اجازه داری.
‫یاگو نمیاد.
‫خیلی خوش‌بین بودم ‫که فکر کردم همه جمع می‌شیم.
‫برادرت فکر می‌کنه اینجا هتله.
‫- فقط همین یه بار. ‫- یاگو نمیاد؟
‫به نظر که نمیاد.
‫چه انتظاری داشتی؟ ‫جشن و سروره دیگه!
‫- این چیه؟ ‫- عصای عمو پپیتو.
‫- بچه‌ها، نگاه کنین. ‫- این چیه؟
‫- عصای عمو پپیتو. ‫- جزئیاتشو ببین.
‫خیلی قشنگه… ‫می‌ذارمش سر جاش.
‫همه‌شون یه حلقه مشابه دارن.
‫حواست باشه، داره می‌افته.
‫داره می‌افته.
‫چقدر شلوغ‌بازی درمیارین.
‫شما دوتا آروم باشین. ‫یه مهمونی ساکت و آروم می‌خوام.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هنوز بهش نگفتم.
‫چی رو نگفتی بهم؟
‫ها؟
‫خب…
‫آخر هفته قایق رو لازم دارم، ‫شما باید برین هتل.
‫آها، باشه…
‫تمیزش می‌کنم، هوا می‌دم ‫و یخچال رو پر شامپاین می‌کنم.
‫لوئیس، بسه.
‫- دوباره شروع کرد. ‫- راست و ریسش می‌کنیم.
‫- چرا فرانسوی حرف می‌زنی؟ ‫- ترجمه می‌کنم.
‫می‌گم که مجبوریم تو شهر خودمون بریم هتل، ‫لعنتی!
‫مامان، همه‌چی خیلی گرونه.
‫حتماً تو مادرید خونه‌های بزرگ‌تری هست.
‫همیشه همینو می‌گم.
‫با برادرت شریک بودی؟
‫مدرسه شبانه‌روزی بودم. ‫باحال بود.
‫- اگه مجبور بشه مدرسه‌ش رو عوض کنه… ‫- مشکل چیه؟
‫- امیدوارم نونو قبول بشه. ‫- حالا افتاد تقصیر من؟
‫باید درست درس بخونی ‫وگرنه معتاد می‌شی.
‫آدم خوبی بودن، مهم‌تره.
‫این پارچ رو ندیده بودم. ‫مال مکزیکه؟
‫- از کوئنکاست. ‫- از پرو.
‫اگه بیان…
‫«نونو».
‫«نونو! سیگار کشیدی؟»
‫- «نکشیدی، نه؟» ‫- می‌گم مال تو بوده…
‫«این ششمین باره...
‫- خودشون می‌دونن. ‫- قبلاً هم گیر افتادی.
‫دقیقاً.
‫- لعنتی! ‫- نگاه کن!
‫چیه؟
‫یه عنکبوته.
‫خیلی گنده‌ست. ‫ببین، یکی دیگه هم هست.
‫- می‌سوزونمش. ‫- بذار ببینم.
‫هی! نسوزونش!
‫- یه موجود زنده‌ست. ‫- بدم میاد ازشون!
‫- برام مهم نیست. ‫- خوشت نمیاد؟
‫ببین! ‫پاهاشو تکون می‌ده.
‫- برو کنار. ‫- چندشه.
‫- بهت آسیبی نمی‌زنه. ‫- نکن!
‫- جدی؟ ‫- بس کن!
‫کافیه.
‫- بس کن! ‫- خاموشش کن!
‫خاموشش کن.
‫- خیلی نازه! ‫- می‌کشمت!
‫بیخیال!
‫لعنتی.
‫تمومش کردی؟
‫- سیگاری رو بده من. ‫- نمی‌تونی بکشی.
‫بده بیاد!
‫قیافت حبس داره!
‫یه پک می‌زنی؟
‫من نمی‌کشم.
‫همیشه فکر می‌کردم باباتو اینجا قایم کردن!
‫چی؟
‫نمی‌دونستی؟
‫قایمش کرده بودن؟
‫آره، وقتی مریض بود.
‫هی، بی‌خیال.
‫اینجا نبوده، مسخره‌بازی درنیار.
‫- ولی… ‫- خب، یعنی…
‫تنها چیزی که می‌دونیم اینه که
‫دوستاش نمی‌تونستن بیان ملاقاتش.
‫چرا؟
‫که کل ویگو متوجه نشه، ‫همین.
‫حتی خانواده هم…
‫خانواده که می‌دونستن، نه؟
‫آره، خانواده می‌دونستن ‫ولی ما حتی مراسمش هم نرفتیم.
‫اون موقع اسپانیا نبودیم.
‫فکر نکنم.
‫فرانسه زندگی می‌کردیم ‫و خیلی کوچیک بودیم.
‫فقط برای اینکه بدونی،
‫مامان‌بزرگ با ماسک و دستکش
‫می‌رفت تو اتاقش.
‫فقط میخوام تصوری از شرایط داشته باشی.
‫- حداقل این‌طور فکر می‌کنم. ‫- محاله.
‫واقعی به نظر نمیاد.
‫همه صف ببندین، مثل سربازی!
‫خب.
‫قلقلکی هستی؟
‫آنتیا، دختری با چشمان زیبا!
‫خب، رفتارت خوب بوده یا نه؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫واقعاً؟ هر روز؟
‫آره.
‫- پس، اینم مال تو. ‫- مرسی.
‫بده مامانت نگه داره ‫و یه بوس به پدربزرگ بده.
‫آفرین.
‫سلام.
‫سلام! ‫دختر خوشگله چطوره؟
‫خوبم.
‫- مدرسه چطوره؟ ‫- خیلی عالی.
‫عالیه، ازش راضی ام.
‫به پدربزرگ بوس بده!
‫کارلوتا.
‫دوست‌پسر که نداری، نه؟ ‫خیلی زوده برات.
‫نه.
‫اوژن دوست‌دختر داره.
‫- چی؟ ‫- خب!
‫ولی من ۱۲ سالمه.
‫- مرسی. ‫- یه بوس.
‫خواهش می‌کنم.
‫لذتشو ببر.
‫بزرگ‌ترین شیطون!
‫- چطوری؟ ‫- خوب.
‫موهامو دیدی؟
‫- دارم می‌بینم. ‫- مخصوصا پشتش رو.
‫آره، آره.
‫- حالت روبراهه مرد کوچک! ‫- مرسی.
‫برو دیگه.
‫- پدربزرگ! ‫- شمشیرباز.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- خوب؟ ‫- آره.
‫منم موهامو کوتاه کردم.
‫- بلندتر بود. ‫- معلومه.
‫در حد لازم.
‫برو دیگه.
‫بدو بدو!
‫باید مال من می‌بود.
‫مارینا.
‫چی می‌خوای بخونی؟
‫سینما.
‫سینما؟
‫می‌شه سینما رو خوند؟
‫خب…
‫این مال توئه.
‫که دیگه به بورسیه نیاز نداشته باشی.
‫و مامان‌بزرگ رو هم اذیت نکنیم، ‫خیلی حساسه.
‫آلفونسو، ‫نمی‌تونم قبولش کنم.
‫چرا؟ ‫مشکلش چیه؟
‫من بورسیه می‌خوام، نه این.
‫این جای بورسیه رو می‌گیره.
‫داری ردش می‌کنی؟
‫من واسه این نیومدم.
‫مرسی، آلفونسو.
‫عاقلانه خرجش کن.
‫- ملوان! ‫- پدربزرگ!
‫خب، مرد جوون.
‫بفرما.
‫یه بارم موهاتو شونه کن.
‫اگه سینما بخونم چی؟
‫- زلزله رو حس کردی؟ ‫- کدوم زلزله‌؟
‫زلزله، تو روزنامه نوشته بود،
‫نزدیک پرتغال.
‫نزدیک لیسبون؟
‫آره، یه لرزش بوده.
‫من با این قرصام چیزی حس نمی‌کنم.
‫من که حس می‌کنم.
‫- رامون هم یه کم شراب می‌خواد. ‫- می‌خواستم بهش تعارف کنم.
‫چند تا جعبه سفارش می‌دیم.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- مرسی. ‫- خودت درستش کردی؟
‫می‌تونیم بریم شنا؟
‫آره، می‌تونین ‫ولی دوش بگیرین و پاهاتونو بشورین.
‫نمی‌خوام مثل دیروز برگی تو آب باشه.
‫حواست به خواهرت باشه.
‫آب رو قورت نده.
‫برای مارینا.
‫مورد علاقه باباته.
‫جدی؟
‫درسته مامان؟
‫- بگیر. ‫- نه، مرسی.
‫- مامان. ‫- میل ندارم.
‫- از مال تو می‌خورم. ‫- شیرینی؟
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- عالیه، ویر. ‫- مامان دارچینشو زیاد کرده.
‫مامان دارچینشو زیاد کرده، ویر!
‫تو یه احمقی!!
‫شیرینی‌هایی که من آوردم ‫هنوز تو یخچاله.
‫بلند شو بیارشون خنگ!
‫بابا، به لوئیس درباره مقاله "فارو د ویگو" گفتی؟
‫چی هست؟
‫دارن دربارش می‌نویسن.
‫درباره وقتی که ‫اون قایق رو از غرق شدن نجات دادم
‫ولی پولمو ندادن.
‫عالیه بابا.
‫مارینا، تو دریا، ‫وقتی یه قایق در حال غرق شدنه
‫و یکی نجاتش می‌ده، ‫طبق قانون باید پول بدن.
‫کینه به دل داره.
‫من کارمو درست انجام دادم، ‫چی بگم خب؟
‫درواقع، مارینا می‌تونه ‫از این داستان یه فیلم خوب بسازه.
‫یا یه سریال آبکی.
‫آره.
‫به شرطی که درست تعریفش کنن
‫و داستان‌سرایی نکنن.
‫انگار تو استاد مصاحبه‌ای!
‫اون یه خبرنگار درست‌وحسابیه، ‫زرنگه،
‫دوستمه.
‫خیلی هم شناخته‌شده‌ست.
‫خوبه، من دنبالش می‌کنم.
‫چیزی که می‌خوام روشن کنم اینه که ‫اگه تو آب‌های انگلیس بودیم،
‫نه‌تنها پولمو می‌دادن، ‫بلکه معروف هم می‌شدم.
‫ولی ما تو یه کشور قلابی زندگی می‌کنیم…
‫اگه اسپانیا ناپدید می‌شد، ‫دنیا بهتر می‌چرخید.
‫سیاسی حرف نمی‌زنیم.
‫قراره معروف بشی بابا.
‫خواهیم دید!
‫آره، هی تشویقش کن!
‫اون بیرون چی خبره؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی مامان.
‫کجا داره می‌ره؟
‫مامان‌بزرگ از سر میز بلند شده.
‫مامان‌بزرگ گفت برو دوش بگیر!
‫چی گفتم من؟
‫گفتم قبلِ استخر دوش بگیر.
‫اوژن!
‫بچه‌هات خیلی وحشی‌ان، می‌دونی؟ ‫بی‌ادبن.
‫اوژن، قبلش دوش گرفتی؟
‫نه، ولی کثیف نیستم.
‫مامان، پاشنه‌بلند پوشیدی.
‫مامان‌بزرگ!
‫به من نگو مامان‌بزرگ.
‫وضع استخر رو ببین.
‫من هیچی نمی‌گم، ‫ولی مامان رفته.
‫اینجا آرامش نداره.
‫بعضی وقتا آره.
‫اون نباید شراب بخوره!
‫مثل یک تانگو...
‫الان دیگه نمی‌تونه ما رو ببینه.
‫نگا انبه رو چیکار کرد!
‫- تو بلد نیستی! ‫- پس چجوریه؟
‫واسه سکس نیا این طرفا! ‫کارتو بکن، ولی حاملم نکن.
‫- این، اون یکیه. ‫- چی؟
‫نه نه، این‌طوری بود...
‫یه پیرزن بود.
‫کاراشو درست انجام می‌داد، بهترین بود ‫هیچ‌کس به سینه‌ی پیرزن دست نمی‌زد.
‫کنسوئلو، همون نبود؟
‫نمی‌تونی، نه عقلشو داری نه اراده‌شو ‫مهارت‌هاتو از دست دادی.
‫بس کن، بس کن، چطور جرأت میکنی! ‫به اونجام دست نزن!
‫بس کن، بس کن، نکن! ‫حتی نزدیک لباس زیرم هم نشو.
‫بس کن، بس کن، ‫حتی فکر دست زدن به اونجام هم نکن!
‫هی! صداتونو می‌شنوم!
‫این آهنگو نمی‌خونیم!
‫بس کن، بس کن، ‫فکر دست زدن به اونجام رو هم نکن!
‫جمعش کن بابا!
‫به اونجام دست نزن!
‫بس کن، بس کن، ‫حتی نزدیک لباس زیرم نشو.
‫بس کن، بس کن، چطور جرئت میکنی!
‫تکون نخور.
‫بلند نشو! ‫اگه پلیسا رد بشن...
‫- این چیه؟ ‫- از پدربزرگ دزدیدمش. می‌خوای؟
‫از پدربزرگ؟ ‫نه بابا!
‫یه کم بریز اینجا، ‫می‌خوام بو کنم.
‫- این مال مامان‌بزرگه. ‫- بوش خوبه.
‫دقت کردی پدربزرگ موهاش پر پشت‌تر شده؟
‫چطوری ممکنه موهاش بیشتر شده باشه؟
‫شاید کلاه‌گیسه.
‫اگه کچل می‌شدی، می‌ذاشتی بابا؟
‫فرض کن بابا کچل باشه!
‫- خیلی باحال می‌شد. ‫- کچل با ریش؟
‫- کچل با ریش. ‫- آره.
‫نونو.
‫فکر کنم پدربزرگ مو کاشته
‫و قایمش می‌کنه.
‫چون همه می‌دونیم ‫پدربزرگ چیزای زیادی رو مخفی می‌کنه.
‫مثل مخفی کردن فون، درسته؟
‫منظورت چیه؟
‫خودت گفتی بابا.
‫من هیچ‌وقت نگفتم فون رو قایم کردن.
‫پس الان مخفیش نکردن؟
‫دوستاش نمی‌تونستن ملاقاتش کنن، ‫هیچ‌کس نمی‌دونست کجاست...
‫چرا قایمش کردن؟ ‫کجا؟
‫قایمش نکردن، ‫پیش خانواده بود.
‫تو از کجا می‌دونی؟ ‫تو اون‌جا نبودی، لوئیس.
‫امشب جشن‌ ویگوئه.
‫جشن‌ ویگو؟ ‫وای… من که نیستم.
‫نه، باید بیای.
‫امشب خبری از پارتی نیست.
‫چرا بابا؟
‫- گفتم امشب پارتی نداریم! ‫- آخه چرا؟
‫اصلا حوصله‌ش رو ندارم!
‫«۴ تماس از دست‌رفته»
‫نونو؟
‫هدفونو دربیار.
‫چی؟
‫می‌تونی ماشین باباتو برونی؟
‫آره، چرا میپرسی؟
‫منو برسون خونه مامان‌بزرگ و پدربزرگ ‫بعدش میام جشن.
‫کلیدا چی؟
‫بدزدشون.
‫- من؟ ‫- اگه بخوای خودم برشون میدارم.
‫چی؟
‫کمکم کن.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫کیف کمریمو.
‫- منو تو چه دردسری انداختی؟ ‫- ببین کی اومده!
‫هی، نونو!
‫- چطوری؟ ‫- سلام!
‫- خوش می‌گذره؟ ‫- بله!
‫سلام!
‫سلام.
‫چه خبرا؟
‫- خری؟ ‫- چی؟
‫- چیه؟ نمی‌خوای؟ ‫- چرا.
‫- از کجا آوردی؟ ‫- می‌خوای؟
‫- خودت چی فکر میکنی؟ ‫- تو بگو.
‫و تو،
‫خفه‌خون نگیر.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫- چیزی رو از زمین برنمی‌دارن! ‫- مال خودمه.
‫مال تو نیست، مال منه.
‫یاگو!
‫یه کم دیگه.
‫یاگو!
‫هی!
‫اوضاع چطوره خواهرزاده کوچولو؟
‫فکر می‌کردم دیگه نمی‌بینمت.
‫با مامان‌بزرگ و پدربزرگت چطور پیش رفت؟
‫خب...
‫- نرسیدم. ‫- آره، متوجه شدم.
‫- چرا؟ ‫- با یکی از رفیقام بودم.
‫باحاله، ولی پارتی‌بازه. ‫خوشت میاد.
‫می‌خواستم بهت معرفیش کنم،
‫ویولن می‌سازه.
‫- چه باحال! ‫- منم یکی دارم‌.
‫- ویولن می‌زنی؟ ‫- هیچی بلد نیستم، ولی دارمش.
‫کلیدمو جا گذاشتم، کیف پولمو...
‫خوبه سرمو جا نذاشتم! ‫چون به گردنم وصله.
‫یه کم پول نقد داری؟
‫حتماً.
‫همیشه نجاتم می‌دی.
‫بی‌خیال من.
‫چقدر؟
‫چند یورو.
‫- پیتو، یه نوشیدنی واسه خواهرزادم. ‫- نه، نه.
‫مامان‌بزرگ و بابابزرگ چطورن؟
‫خب...
‫وقتی فون مریض بود ...
‫قایمش کرده بودن؟
‫کی اینو بهت گفته؟
‫نونو و باسیلیو.
‫پدربزرگ‌ مادربزرگت افتضاحن.
‫الان دیگه شناختیشون، نه؟
‫قبلاً عادی بود. ‫همه پشت درهای بسته می‌مردن.
‫پس...
‫بهونه نمیارم براشون، ‫ولی اون موقع‌ها عادی بود.
‫پس...
‫فون هیچ‌وقت نیومد بارسلونا ‫چون قایمش کرده بودن؟
‫اگه نه، ‫نمی‌فهمم چرا هرگز ملاقاتش نکردم.
‫نه عزیزم، گوش کن...
‫پدربزرگ‌ مادربزرگت فکر می‌کنن ‫ما عمداً معتاد هروئین شدیم.
‫این حقیقت نداره‌.
‫وقتی اسب وارد زندگیت میشه، ‫کنترلت می‌کنه.
‫این‌طوری نبود که بابات نخواد ‫بابات نباشه یا نخواد ببینتت،
‫فقط نمی‌تونست.
‫درک میکنی؟
‫برادر منم نمیتونست باشه ‫یا پسر پدر و مادرش...
‫گیر کرده بود.
‫تا آخرین روز عمرش مصرف کرد.
‫- اینو می‌فهمی؟ ‫- بله.
‫گیر کرده بود، تا آخرین روز.
‫می‌فهمی عزیز دلم؟
‫آره.
‫- یه نوشیدنی بزن. ‫- نمی‌خوام.
‫بهش بده.
‫- خب، خب، خب .‌.. ‫- سلام به شما!
‫مگه اینکه یاگو نباشه!
‫کجا بودی؟
‫وای ماریا! ‫اوضاعت چطوره؟
‫خواهرت چطوره؟ ‫خوبی؟
‫من با خواهرزادم اومدم.
‫پیتو، یه دور دیگه.
‫- حساب با ناچته‌ست، اوضاعش خوبه. ‫- منم همین فکرو کردم.
‫مارینا.
‫می‌بینی، نمرده بودیم.
‫فقط قایم‌مون کرده بودن.
‫حتی به فکرت نرسه ‫این دفترچه خاطرات رو بخونی.
‫یه رز برای عشق گریه می‌کنه.
‫«۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳»
‫الان باید کلی درباره قایقرانی بلد باشم ‫ولی تنبلم
‫و وقتی رو قایقم عاشق آفتاب گرفتنم.
‫ولی خب،
‫یه چیزایی دارم یاد می‌گیرم ‫چون فون بهم یادم می‌ده.
‫ملوان خیلی خوبیه.
‫آپارتمانی که من و فون گرفتیم ‫خیلی قشنگه.
‫از اتاق خواب ریا،
‫کانگاس، موآنیا، ‫جزایر سیس و دریا رو می‌بینیم.
‫بعضی وقتا آرومه، آبی، ‫پر از آرامش.
‫بعضی وقتا وحشی و متلاطمه،
‫ولی همیشه دریاست.
‫♪ و چشمان تو، ♪
‫♪ فرو میرن تو من، ♪
‫♪ مثل شمشیر. ♪
‫«۲۴ اکتبر ۱۹۸۳»
‫هیچ برنامه‌ای برای برگشت به بارسلونا ندارم.
‫داشتم فکر میکردم اونجا چیکار میتونستم بکنم:
‫کار بیمارستان، فروش حشیش،
‫خوابیدن با پسرها...
‫واضح بود وقت رفتنم رسیده.
‫با فون همه‌چی خوبه.
‫همه‌چی داره خوب پیش می‌ره،
‫ولی نمی‌تونم جلو خودمو بگیرم ‫که فکر نکنم همه‌چی اولش خوبه، بعدم خسته می‌شم.
‫شاید هم زندگی تو لحظه‌ست، ‫هرچی میشه بشه، نه؟
‫هی!
‫تو فانوس دریایی منتظرتن!
‫مرسی!
‫«۱۵ مه ۱۹۸۴»
‫هوا صاف و آفتابیه و کلاس نجومو شروع کردم.
‫وقتی بیشتر یاد بگیرم می‌تونم چارت تولد بکشم.
‫یکشنبه پیش رفتیم خونه یاگو ‫اسلایدهایی رو دیدیم
‫که از ماه نو، تو یه پارتی گرفته بودیم.
‫خیلی بهمون چسبید، ‫از مراسم ختم اومده بودیم.
‫یکی از پسرعموهای فون ‫کنترلشو از دست داد و مرد.
‫خیلی داغون بود.
‫اولین باری بود که فون رو در حال گریه دیدم.
‫«روی صخره‌ها ساعت ۷»
‫«۵ ژوئن ۱۹۸۴»
‫ماجرای آمریکایی‌های پیر داستان خوبیه.
‫من و فون تو ویگو باهاشون آشنا شدیم.
‫خیلی جور شدیم و دعوتمون کردن ‫به خونه‌شون تو سنت‌کروآ،
‫یه جزیره بین پورتوریکو و جامائیکا.
‫می‌خوایم به‌محض بهتر شدن هوا ‫از ویگو بریم.
‫عبور از کل اقیانوس اطلس،
‫و رسیدن به آفتاب و حال‌وهوای کارائیب، فوق‌العاده‌ست!
‫خیلی دوستش دارم.
‫«۲۱ ژانویه ۱۹۸۵»
‫شاید تقصیر این آفتابه، ‫ولی پرویی‌ها خوشحالن.
‫شاد و سرحال‌اند ‫و خیلی حال می‌دن.
‫روز اول رفتیم ‫چیزی که بهش می‌گن «پِیست» رو گرفتیم.
‫کل شب روش بودیم، ‫خیلی خوب بود.
‫یه روز دیگه یه کم کوک بهمون دادن.
‫انقدر حالت خوب می‌شه ‫که نمی‌خوای تموم شه...
‫می‌خوایم بریم کوسکو ‫ماچو پیچو رو ببینیم
‫و بعد پوکالپا، یه جا تو جنگل
‫که یه جادوگر پارسال به فون آیاهواسکا داده بود.
‫نمی‌دونم چیه! ‫ولی می‌گن فوق‌العاده‌ست.
‫«۱۰ مارس ۱۹۸۵»
‫چند روز گذشته فوق‌العاده بود.
‫گل‌ها آواز سر میدادن
‫و فیل‌ها کت‌وشلوار پوشیده بودن ‫و تو بندر قدم می‌زدن.
‫مردم کار نمی‌کردن
‫و می‌خندیدن،
‫و لباس‌های زرد رنگ می‌پوشیدن،
‫سبز، سفید،
‫و همه وسط خیابون سکس می‌کردن.
‫با دلفین‌های بنفش حرف می‌زدن
‫و بهشون حشیش می‌دادن
‫و درختا با سایه‌شون بهت کمک می‌کردن.
‫ولی امروز،
‫همین حالا،
‫داره بارون میاد.
‫چی می‌شه؟ ‫همه‌چی همینطوری می‌مونه؟
‫♪ و چشمان تو ♪
‫♪ مثل شمشیر ... ♪
‫♪ ... فرو میرن تو من ♪
‫♪ مثل شمشیر فرو میرن تو من. ♪
‫و الان دارم لوله ای مانوئل گوش می‌دم.
‫شما بازداشتید!
‫تکرار می‌کنم، ‫ما گارد ساحلی هستیم،
‫تمام خدمه بازداشتن.
‫♪ با کفش‌های تپ‌دنس می‌کشمتون. ♪
‫♪ با جوراب‌شلواری باله‌ام خفت میکنم! ♪
‫♪ با تاکسیدوم، ♪
‫♪ دارت میزنم. ♪
‫♪ و درحالی‌که دی‌جی می‌خنده، خواهی مرد. ♪
‫♪ منم روی قبرت می‌رقصم. ♪
‫♪ گلوتو با یه رکورد تیز از ... ♪
‫♪ از رولینگ استونز یا شدوز میبُرم. ♪
‫♪ با مجموعه‌ای از نوارها ... ♪
‫♪ از شنگری‌لاس یا رونتز، خفه می‌شی. ♪
‫♪ روی قبرت می‌رقصم. ♪
‫«۲۸ نوامبر ۱۹۸۵»
‫کلی وقت برای نوشتن دارم.
‫از وقتی فون با باباش دعوا کرد
‫و دیگه براش کار نکرد، بی‌پول شدیم.
‫یه مدته تو مغازه کمیک کار می‌کنم.
‫خیلی حال می‌ده.
‫امروز به مامان نامه نوشتم.
‫چند روزی بود چیزی ننوشته بودم
‫و اگه خبر نگیره ازم، نگران می‌شه.
‫درباره تصادف دوست فون ‫چیزی نگفتم.
‫وگرنه خیلی نگران میشد،
‫نمی‌خوام نگرانم باشه.
‫نه اون، نه هیچ‌کس.
‫- تکون بخور. ‫- نه.
‫- تکون بخور! ‫- نه!
‫«۱۷ ژوئن ۱۹۸۶»
‫الان دیگه واقعا ملوان شدم.
‫خیلی قدرتمند شدم.
‫بین کار قایق و رفتن میگل،
‫یه کم وسوسه شدم
‫ولی بعدش، ‫کامل گذاشتم کنار.
‫خوشحالم.
‫مخدر رو دوست دارم ‫ولی نمی‌خوام کنترلم کنه.
‫خیلی راحت اتفاق می‌افته.
‫نمی‌دونم... ‫الان که حالم خوبه.
‫احساس سلامتی می‌کنم، ‫بدنم ریتم طبیعی داره.
‫حتی دارم به داشتن یه بچه فکر می‌کنم.
‫فون فکر می‌کنه دیوونه‌ام ‫ولی راضیش می‌کنم.
‫روز ۵: ‫۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴
‫دریای اینجا رو خیلی دوست دارم.
‫خیلی بی‌ادب بود، ‫چطور تونست پول رو اون‌طوری پرت کنه؟
‫اصلاً بحث پول نبود، ‫نمی‌فهمی؟
‫پس چی؟
‫- می‌خواد همه‌مون یه سند رو امضا کنیم. ‫- پیچیده نیست.
‫مشکل اینه که ما تو این خانواده ‫هیچوقت حرف نمی‌زنیم، مامان.
‫- درسته، حرف نمی‌زنیم. ‫- نه درباره بعضی چیزا.
‫و فکر می‌کنی چرا؟
‫وقتی لازمه که حرف بزنیم ‫تو کجایی؟ کی اینجاست؟
‫- من کجام؟ ‫- آره.
‫- الان که اینجام. ‫- آره، الان...
‫چند تا خواهر و برادر بودیم؟
‫- این فقط تو رو اذیت میکنه، نه؟ ‫- نه، نه.
‫مهم اینه که دختره بیاد.
‫ما درباره پول حرف نمی‌زنیم، ما...
‫ایناهاش!
‫مارینا!
‫خوبی؟
‫حالت خوبه؟
‫- چیزی شده؟ ‫- نه.
‫- زخمی شدی؟ کجا بودی؟ ‫- خوبم.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله.
‫می‌خوای دوش بگیری؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫باشه...
‫اگه همه هستن،
‫شروع می‌کنیم.
‫سند رو می‌خونم.
‫«ما از شما، اداره ثبت احوال ویگو،
‫درخواست داریم که نسب پسرمان را رسماً
‫به رسمیت بشناسید.
‫برای این منظور، ‫تحت سوگند اعلام می‌کنیم
‫«که پسر مرحوم ما...»
‫نام لطفا؟
‫آلفونسو.
‫نام خانوادگی اول؟
‫آلفونسو پینیرو.
‫- نام خانوادگی دوم؟ ‫- دِ لا کروز.
‫فرزندِ...؟
‫آلفونسو پینیرو و روسالیا د لا کروز.
‫- وضعیت تأهل؟ ‫- مجرد.
‫پدرِ بیولوژیکِ خانم...
‫مارینا پینیرو...
‫تورنت.
‫پینیرو تورنت.
‫مارینا پینیرو تورنت.
‫- ملیت؟ ‫- اسپانیایی.
‫- محل فوت؟ ‫- سانتیاگو.
‫سانتیاگو؟
‫خیابان روسالدا...
‫خیابان روسالدا ۱۸B، سانتیاگو.
‫خیابان روسالدا ۱۸B، ‫سانتیاگو د کومپوستلا.
‫زمان و تاریخ فوت؟
‫ساعت ۸ شب، ۹ ژانویه ۱۹۹۲.
‫علت فوت؟
‫هپاتیت C.
‫نه، ایدز بود.
‫والدین من بر اثر ایدز مردن.
‫باشه، اصلاح می‌کنیم.
‫حالا این دخترخانم می‌تونه
‫برای هر بورسیه دانشگاهی که لازم داره اقدام کنه.
‫ممنون.
‫فقط باید چند تا کپی بگیریم.
‫کارت شناسایی‌هاتون رو می‌خوام.
‫کارت مامان و بابا رو دارم.
‫دریای اینجا رو خیلی دوست دارم.
‫معلومه، مثل بابات.
‫آره، مثل بابام.
‫عالیه مارینا! برگرد اینجا.
«به‌یاد کشته‌شدگان خیزش مردمی ایران» دی‌ماه ۱۴۰۴
‫همه‌ش مال خودته.
‫یادت باشه،
‫اون نقطه مرجعتـه.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫نه، نه.
‫من فیلم می‌گیرم، تو قایق‌سواری کن.
‫بده من. ‫به دوربینم دست نزن!
‫- ولم کن! ‫- بدش به من!
‫بذار ازت فیلم بگیرم.
‫نونو.
‫پیاده شو!
‫حالا چی؟ ‫سلام!
‫تکون بخور!
‫چقدر اعصاب‌خوردکنی!
‫پسرعموها.
‫پسرعموهات.
‫دلفینا!
‫دلفینا اونجا ان!
‫- اونجا ان دلفینا! ‫- دلفینا!
‫دلفینا، اونجا!
‫کجا؟
‫فیلم بگیر مارینا.
‫ببین!
‫نگاه کن!
‫اونجا!
‫اونجا.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.