..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
تصاویر مربوط به نمادها و کوتورهای دوره کاریِ الکساندر مک کووین میباشد
Sminky-Pinky
Minks
حسش نیست امشب رو موهام کار کنی
ممکنه ی جمله ای اونجا بگم
دوتا هم ممکنه پشت صحنه بیاد
منظورت اینه که JIV-II
خیلی خوب
مستندی بر اساس واقعیت از زندگیِ الکساندر مک کویین
فیلم های مک کویین
فیلم اول جکِ قاتل، در تعغیبِ قربانیانِ خود
من اصلا برام مهم نیست، مردم دربارم چی فکر میکنن
من اصلا واسم مهم نیست خودمم، چه فکری درباره خودم دارم
خب، من دیوانه وار بسمت تاریکِ ذهنم میتازم، و این وحشت هارو از روحم بیرون میکشم
بیشترادما میگن "من الکساندر مک کویین رو کشف کردم"
اما شما استعداد رو نمیتونید کشف کنید، استعداد همونجا وجود داره
شما راه رو براش باز میکنید، اونُ در مسیر هُلش میدین یا همراهش هستین
هیچ کسی الکساندر مک کویین رو کشف نکرد الکساندر مک کویین توسط خودش کشف شد
Lee Alexander Macqoeen لی الکساندر مک کویین
من تو مدرسه خوب نبودم
همیشه درحال کشیدن لباس بودم، سر هر درسی
تو علوم، زیست شناسی و
اما کار با هنر واسم لذت بیشتری داشت
وقتی از مدرسه اومد بیرون مطمئن نبود میخاد چیکار کنه
باید بگم کاری نداشت بکنه، دنبال ی شغل بود
چون شوهرم روی کار کردن بچه ها خیلی سختگیر بود
ما عصر برنامه های تلویزیون رو نگاه میکردیم
واونا میگفتن پیدا کردنِ ی کاراموزِ خوب، کارِ سختیه
برای کار در Savile Row "خیابان مشهور لندن"
خب من گفتم چرا نمیری ی تلاشی بکنی؟
فقط برو خودتو نشون بده، نهایت میگن یا آره یا نه
و در آخر همون کارو کرد
Anderson & Sheppard وقتی سابقه کارت بر میگرده به سال1906
دوست داری، روشِ متفاوتی نسبت به بقیه داشته باشی
ما سبک مخصوصِ خودمون رو داریم
این همون چیزیه که ما سعی داریم به کاراموزهامون یاد بدیم
من پیش ی استادِ خیاطی آموزش دیدم، خیاطی از شهر کرکت در ایرلند
اون بهترین خیاطی بود، که ما اونجا داشتیم
تو شروع میکنی با زدن یقه ها، گذاشتن جیب ها
ولی انتظار داری بتونی ی کتِ مناسب رو
بعدِ ی سال کارکردن تموم کنی
و به محضِ پوشیدن
اون باید مثلِ ی دستکش تنِت بشه، و تو میدونی که، این مخصوصِ تو دوخته شده
من میدونستم که نمیتونم اونجا دووم بیارم، برای تمام عمر
ی مغازه کوچیک و به هم ریخته، نشسته روی نیمکت، و زدن یقه ها
ولی من با اشتیاقم نشون دادم که چقد تو این کار خوبم
من تو دوختن کت خوب بودم، شلوارهارو سریع یاد گرفتم
من میخاستم همه چیز رو یاد بگیرم "به من بده همه را"
این اوائل دهه نود بود
اونمقع ی فروشگاهِ خیاطی دوختِ سفارشی، تو خیابان مانت داشتم
و ی روز بود که اون اومد اونجا
ظاهر خیلی تراشیده ای داشت
اما فقط بمن گفت که میتونه برش کاری کتِ فراک انجام بده
خیلی بهتر از ی خیاطِ پنجاه ساله که میتونی داشته باشی
خب، من خیلی کنجکاو شدم و بهش گفتم
اوکی... بهم نشون بده چیکارا میتونی بکنی
من تو ساخت لباس هیچوقت به راه سنتی نرفتم
داشتم خودم تجربه میکردم
اینکه چطور ساختارها و حجم هارو بوجود بیارم
من تازه شروع کرده بودم به کار با متریال، هرنوع متریالی
وقتی همه اونهارو کنار هم قرار میدی، میتونی ی جورایی شروع کنی
این از سه بُعد میاد
اون میخواست یاد بگیره
چرا من اینجوری انجامش میدم یا اونجوری؟
وقتی لی فقط هفده سالش بود، گفت واست چندتا دامن میدوزم
و باید اینو بگم، که اونا مثلِ دستکش مناسب بودن
کاملن اندازه بدنم بودن
من نمیتونستم پاهامو تکون بدم، به اسونی
ولی من اونارو میپوشیدم ،تا تعریف هارو از این دامن ها بشنوم
میپوشیدمش واسه شگفت انگیز بودنش
من امیدوارم اون بتونه بهترین راه، تو زندگیِ خودشو پیدا میکرد
پسر شیرینی بود از انتهای شرق
دنبال پول دراوردن بود
ما نیازمند تکنیک بودیم
ماشین کارها الگوکارها
ما به نیرو نیاز داشتیم به همراهِ دستانی پرتجربه
در ساخت لباس
هیچوقت رفتاری نشون نداد که دیگه دیرشد
همیشه میدونست داره چیکار میکنه و همیشه کارو تحویل میداد
همیشه درحال گوش دادن به Sinéad O'Connor بود که خیلیم عجیب بود
هیچکس اونموقع از سیند اوکونر خوشش نمیومد
اما، به ی دلیلی خیلی از اون خوشش میومد
همیشه اونو بیاد میارم در حالی که گوشی تو گوشش بود، در حال گوش کردن به سیند اوکونر
یک... دو.... سه.... آتش
درحال بلند شدن
redd or dead کمپانیِ خیلی نوپایی بود
وقتی که بهش گفتم کالکشن space Baby
بر اساس سالگرد فرود روی ماه بود
اون گفت چیییییی؟
نمیدونست که میشه این رو بعنوان ی موضوع در نظر گرفت
درحالی که هیچ رابطه ای با لباس نداره
درواقع، الهام گرفت از اون در طراحیِ لباسهاش
در حالیکه هنوز، اون رو بصورت کامل درک نکرده بود
این ی ایده است از ی مقاله بصریه
یا از مراجعِ تاریخیه، یا از مراجعِ مربوط به جنسیت
صدای مارو دارین...زمین....عقاب در حال نشستنه
اون از من سوالاتی داشت
بعدش باید چیکار کنم؟ چجوری خودمو به جلو هُل بدم؟
و همون موقع
تمام طراحان در ایتالیا، درحال گسترش لاین ها بودن
اون رفت ایتالیا بدون اینکه زبانی بدونه
بدون جایی برای ماندن، بدون پول و بدون چیزی برای ارائه
باخودم فکر کردم اون بعد از ی هفته بر میگرده، دست از پا درازتر
بعداز ی هفته یا ده روز
ی تلفن داشتم از ایتالیا، لی بود
اون کار پیدا کرده بود، بعنوان دستیار در Romeo Gigli
باید بگم تو شُک بودم که چقد اونو دست کم گرفتم
بهش گفتم: اوکی... دنبال ی ادمِ جدید میگردم
گفتم شکلش رو توی ذهنم دام
اما خیاط هام...اونا نمیتونن همون شکل درش بیارن
شاید تو بتونی بهم کمک کنی
و ماشروع کردیم به دوختنِ اون کت
و در اولین پرو مناسب بود
من گفتم این درست نیست، این چیزی نیست که من دنبالشم
پس لی و خیاط دوباره انجامش دادن
ما پروی دوم رو انجام دادیم و من دوباره آستر رو باز کردم
داخل کت رو نگاه کردم و اووون اشتباه بود
تو سومین پرو گفتم: نه، این اشتباهه
و من آسترهارو وا کردم و توی کت رو نگاه کردم
لی با مداد مشکی نوشته بود
"لعنت به تو رومئو"
همون موقع بود، که من شروع کردم دنبال اشکال جدیدی گشتن
دنبال اشکال، دنبال اشکال
و اون هم داشت میگشت، خیلی سخت و عمیق
اون در واقع دنبال این بود که، همه چیز رو عمیق درک کنه
اون تو استودیوی من زندگی میکرد
چون میخواست بیشتر یاد بگیره، بیشتر و بیشتر
تو نمیتونی استعداد رو یاد بدی
اما میتونی کاری کنی اون بهتر بشه، چیکارکنه، یا چجوری میتونه حرفه ای تر عمل کنی
و برای من تمام فکرم این بود، باهاشون کاری کنم
مجبور بشن مثل ی تیم، باهم کار کنن
همونجور، که توی دنیای فشن انجام میشه
من میدیدم عمدی در کار نبود، من باید میگفتم
خیلی خوب نبود
ابدا جذابیتی نداشت
متنفرم ازگفتنش، ولی اینجوری بود
پسری با دسته ای لباس...تو دفتر من ایستاده بود
خب من بهش گفتم: با کی کار داری؟
و اون گفت که اومدم تو رو ببینم
ولی من اون شغلی رو نداشتم، که اون دنبالش بود
کل این ماجرا من رو مجذوبِ خودش کرد
و واقعن این برای من مث ی معما بود
شما میتونید ی امتحانی بکنید
خودم رو میبینم که دارم میگم
خیلی خب تو باید به دوره من بیایی
اما من نتونستم بهش پولی پیشنهاد بدم، و اون خیلی ناراحت شد
و کاملا مشخص بود که اون، اه در بساط نداشت
عمه رِنِه ی پس اندازی توی بانک داشت
مینشست اونجا و هیچکاری نمیکرد، اما خیلی به لی کمک میکرد
اون ی شغلی داشت توی rag trade
میدونست که لی استعداده داره
اون برگشت و گفت
عمه ام قراره هزینه هارو پرداخت کنه
و من خواهم آمد
Saint Martins جایی بود که میرفت
اما اون چیزی که، داخلش دوست داشتم، آزادیش در تجربه کردن بود
و انگار محاصره شده بود،با افکار و اطرافیانش
ما خوب تونستیم باهم کنار بیاییم، چون هردومون همون روحیه شوخ رو داشتیم
اون همیشه در حال خندیدن بود، خب اون فقط شاد و جسور بود
اون تو کوریدور پایین کتوالک میزاشت،بدون هدف
هروقت میتونست بدون هدف کارکنه، بدوون هدف انجامش میداد
اون زمان من اونجا تدریس میکردم
و در اون زمان هیچ ترسی نداشت، که به دیگران بگه من بهتر از تو انجامش میدم
حتی به اساتید
بعنوان ی هنراموز، مث کابوس بود، چون خیلی چیزها میدونست
من مطمینم اون ناراحت میشد، از قطع کردن حرف دیگران
ولی ی بار هم حرفِ منو قطع نکرد
اما اون ازش استفاده کرد، او استفاده کرد همانطور که من قصد داشتم ازش استفاده کند
و اون اومد با ی کتاب یا دفتر نقاشی
و نه حتی تحصیلات دانشگاهی
همه اینا واسش تازگی داشت
و همین بود، اون چیزهارو به روش خودش تفسیر میکرد
اون دارای ناخالصی بود، درست مثل هرکدوم از ما
چه کسی پشت زمینه های متداول تری داشت
من عاشق اون بودم
اون میدونست کجا دنبال هرچیزی بگرده، لندن وطنش بود
من سوراخای دکمه م رو کجا میگیرم
اون درحال حرکت بود، تو میخای بری به مارتین سوهو؟
شما اگه دنبال پارچه هستین بهتره برین به خیابان بریکت، پیش Shepherd's Bush
اون علاقه داشت منو ببره به بارِ گی ها و همینطور بارِ لزبین ها
و درست، منو اونجا بزاره و بره
این چیزیه که میخای، این چیزیه که میخای
من میرم، نه، من میخام برم خونه، میتونم فقط برم خونه و به کارام برسم؟
کلاس ها همیشه با نشون دادنِ نمرات تمام میشدن
کالج دیگه ای نیست، همیشه دعوت میشد
برای نمایش در هفته مد بریتانیا
همیشه وقتی آخرین کالکشن رو تموم میکرد، منو صدا میزد
و ازم میخاست که بیام به کارهاش نگاه کنم، و در موردشون باهاش حرف بزنم
اون همه اِلِمان هارو داشت
اون تمام تاریخِ شرق رو میدونست
اون ی سمت تاریک داشت، جکِ قاتل در تعقیبِ قربانیان خود
واقعن پشتش داستان خارق العاده ای داشت، واون در حال تحقیق بود
اون کتاب هایی رو میخوند، مثل کتاب عطر
تمام اونایی که درمورد قتل زنان بود
و اون ی سمت خیلی تاریک داشت درون خودش
خب اون سعی میکرد این احساسات رو، بتصویر بکشه
و سپس زیبایی زو، از درون اونها بوجود میاورد
لباس ها از کنار من گذشتند و به راهی رفتن که هرگز ندیده ام
من میخوامشون، اونها مدرن بودن، اونها کلاسیک گونه بودند
اون میخواست ی کت سیاه درست کنه و اینکارو با موی انسان انجام داد
و داخلش هم به رنگ خون درست کرد، مثلِ بدن انسان
اون مث گوشت بود و رگ
ومن فقط بفکر فرو رفتم
این زیباترین چیزیه، که من تا بحال دیدم
این در مورد ساختارشکنی و سنت بود، دوتا از بهترین ترکیبات
و زیبایی، و خشونت
و تمام اون چیزایی که قراره، دهه نود رو نمایندگی کنه
چقد سخته کشف کردنِ نبوغ؟
اصلن سخت نیست، چون اونها دارنش و من میتونم تشخیصش بدم
اگر شما از علاقه مندان، به لباس های قرن بیستم هستید
ی بازیگر بزرگِ اون عصر Isabella Blow
من تو مجله وگ امریکا بودم، وانا وینتور منو کشف کرد
و من براش کار میکردم، و بعدش اومدم به بریتیش ووگ
مک کوویین شوالیه اش بود و میخاست اونو به بالا ببره
اون مصمم بود
من میدونستم، زنگ زدم به مادرش و گفتم، شما یک نابغه رو تولید کردید
میدونی, اون شبیه بود به سنت لوران، در سال2000
و مادرش بهش گفت
ی زنی هست که دیوونمون کرده، بس که زنگ زده
اون چندتا از لباساتو میخاد
من روزی بین شش تا هشت بار زنگ میزدم
نهایتا من ی صدای خیلی ارومیش رو شنیدم، که گفت سلام
گفتم میتونم باهات ی قرار ملاقات بزارم، من ایزابلا بلوو هستم
تا امروز نمیدونم که میدونست من کیم
نه، من فقط پول میخواستم، بشدت دنبال پول بودم
منم علاقه ای به اون نداشتم، من فقط دنبال لباساش بودم
هیچ پولیم بهش ندادم
من گفتم اینجا 350 تا عشق هست، میتونی بگیریشون، یا بری
و
اون عاشقشون شد
مال او زمانی نبود که من رفته بودم به مجوعه the Bluebird Garage
اون انجامش داد... اون من
خب، من باخودم فکر کردم،چه چیزی رو ول کردم؟
و اون از کنارم گذشت و گفت: من همه اینارو، مدیون تو هستم
که بنظرم خیلی خیلی شیرین اومد
چون این خیلی از واقعیت دور بود
اون خیلی کار کرد...روی هر سانتیمتر از مسیرش
هر طراح مدی دوست داره تَوَهُم رو بوجود بیاره
خلق آشفتگی در کارها، که توان جذب مردم رو داشته باشه
لباس ها واقعن زیبا هستند برای کار کردن
اما خارج از اون هم واقعیاتی هست
بعضی از مردم علاقه ای به شنیدنش ندارن
خیلی دوست داشتنیه، و خیلی چیزها توی دنیا همیشه خوبه
و منم همونطوری که هست میگمش
تو دهه نود، تو از لباس برای بیرون رفتن استفاده میکردی
تو اون میخوای فقط مخصوص اون شب خاص
تو باهاش به کلاب شبانه میخای بری، این ادم یا اون دیجی
خُب، تو چیکار میکنی؟
فک کنید لی فکرِ همه بوده، منظورم اینه یکی از نقاط قوت لی همینه
از اون همه زیبایی شناسی بهره برد در Borewy
این خطاکاری از صورتتون مشخصه
و اون فکر کرد با خودش، معنی این چی میتونه باشه
لی همچنین از اون در زبان فیتیش استفاده کرد
در ستِ پلاستیکی، لاتکس و چرم
و اون رو توی طراحی هاش آورد
ما شروع کردیم به بیرون رفتن با هم، همیشه تو این فکر بودم
اما خیلیم به کار اومدم، چون میتونستم خیاطی کنم
این یعنی اینکه، هرکسی میتونست خیاطی کنه
اصلا اهمیتی نداشت کی بودن، خیاطِ خوبی بود یا نه
ایا حاظر بودن بیان و بشینن تو استودیو
برای نزدیک به 16 ساعت در روز
و ایا بودن در کنار شما، میتونه سرگرم کننده باشه
لی رفتار بدی داشت، پسر شیطانیه مدرسه
اون همیشه درحال شوخی کردن بود، مثل تو بارها
و اون کسی بود که هم خوشم میومد ازش و هم عاشقش بودم
اولین بار وقتی لی رو دیدم که، در میدان هوکستون زندگی می کردم
و ی روز این مرد، که خیلیم خودمونی بود
و میدونستم که طبقه واحد پایین رو اجاره کرده، گفت
بیا تو ی فنجون چای بخوریم، بیا تو برای ی فنجان چای
و پرسید که کارم چیه
من گفتم اوه، میدونی، من اصلاح و ارایش موی اقایان انجام میدم
و اون پیشنهاد داد که من، به زودی ی نمایش دارم
دوست داری که کار ارایش و موی مردان رو انجام بدی
و من خوشم اومد
نمیخای اول چندتا از کارهامو ببینی؟
من اصلن کارِ شو تا حالا انجام ندادم... میدونی
و اون شبیه... نه نه نه نه، من بهت میگم، من بهت میگم
ی روزی بهم گفت: من تصمیم گرفتم کالکشن خودمو داشته باشم
و من یادمه داشتم فکر میکردم، اون چطور تو این دنیا، میخاد بیزینس خودشو راه بندازه
و ی کالکشن داشته باشه؟
اون هیچی نداره، نه پول، نه سبکِ مشخصی، نه استودیویی
نه کسی که به کمکش میاد، نه کسی حمایتش میکنه
و به هر حال اون تصمیمِ خودشو گرفته بود، این کاری بود که میرفت تا انجام بده
من با حقوق بیکاریم کار میکردم
و من تمام پارچه هامو خریدم
من تمام پارچه هامو با پول صدقه خریدم
و میرفتم پیش والدینم واسه لوبیای پخته
و قوطی سوپ و این چیزا
این پوچِ منه
اون بمن گفت: من واقعا ی لوگو نیاز دارم
من از دوست پسرم خواستم اونو درست کنه
این ایده من بودکه اونارو تو حرف"c" قرار بدن
بعدش، بقیه اش رو دِیو طراحی کرد
اون بینظیر بود تو جلب نظر دیگران، تا باهاش کار کنن
و ما هیچوقت بهشون پولی پرداخت نکردیم
در اصل ما بهش"لی"، پول میدادیم تا واسه خودش کارکنه
این چقد میتونه جالب باشه؟
فقط برای اینکه جزئی ازش باشی، قسمتی از اون نگرش...بله
اون حالت رو داشت، حتی از همون ابتدااون کشش بود
خیلی سنت شکنانه است Warhol
بله
به روش خودت برقص، برای موفقیت...زودباش
ایزابلا اون رو مشتاقانه الکساندر صدا میکرد
اون فکر میکرد اهنگ اسمش بهتره واسه ی طراح
اون صدا بزرگتر و رمانتیک تر بنظر میرسید
ایزی مورد انتقاد قرار میگرفت بخاطر خوش اخلاق کردنش
خب که چی؟ خوبه برای ایزی
اون فقط تلاشش این بود اونو به موفقیت برسونه، و اینکارو کرد
الکساندر مک کوویین ی برند شد حالا
چرا اونو اینقدر دوس داری لی؟
چون اون مث منه، اصلن اهمیتی نمیده مردم چی میگن
در پایان روز ما
هرکسی جدا ماهیت خودش رو خواهد داشت
و خودمون هستیم با دیدگاههای شخصی، که داریم
وقتی شما بوسیله ای عاشق میشین
شما اونو مث خوتون رشد میدین و پرورش داده میشه, مث ی باغ
همه همین کارو میکنن، باغ خودشون رو پرورش میدن
عناصرِ"باغِ من، لباس ها هستن
اون تونست معروفش کنه، او قهرمان شد
خب، من فک میکنم اونچه که اول به عنوان رابطه کاری داشت
تبدیل ب ی دوستیِ خلاق شد
اون شخص، همیشه جذاب بود
میخواستم مورد بعدی رو ببینم، و همینطور موارد بعدش
و همینطور دوس داشتم همه رو هُل بدم به جلو
هیچوقت بحثِ پول نبوده
هیچوقت ندیدم پول باعث پیشرفت، یا پسرفتش شده باشه
فقط خنده هاش رو بیاد میارم، خلاقیت هیجان انگیزِ اواسط دهه نود
وسط یک ماجراجویی بودیم که موشک رو به سمت ماه میفرسته
مطمئنم در مورد خیلی چیزا عطش داری
روزهای اول روزهای شادی هستن
زمانشون کوتاه بود، ولی خیلی زیبا بودن، و خیلی خوش
ایزی هیچ بچه ای نداشت
و تمام عشقِ خالصانه اش، برانگیخته شد
فقط دنبال این بودم که ببینمش، بس که منو میخندوند
ایزی و مک کویین همیشه، شوخی های بی شرمانه ای داشتن
مک کویین دوس داشت ی پیوندی بین ایزی و لوکرزیا بورجیا بوجود بیاره
همسرِ بیلینگگیتز فیش
ایزی همیشه شوخی های مبتذلی داشت
همیشه تو حرفاشون اسم کیر و کس شنیده میشد
همیشه، گهگاهی...اووووه
من واقعن به اون نوع شوخطبعی عادت نداشتم
هرچقد مک کویین بی ادب بود، ایزی خیلی بدتر بود
اونا عاشق اینجور بازیهاشون بودن، و حتی خیلی بدتر
الکساندر عاشق پرنده ها بود
بخاطر همین من این کلاه رو که فیلیپ طراحی کرده، پوشیدم
فردا قراره بریم شکار با شاهین، چون الکساندر عاشقشه
بابتش هیجان زده است
فردا قراره بریم و شاهین هارو به پرواز در بیاریم
ما چندباری رفتیم هانس، و موندیم
اخرش مجبور میشدی شیرجه بزنی سمت جعبه لباس های ایزی
همه میپوشیدیم
لباسهای بینظیری برای شام و اینجور چیزها
دنیایی که اون توش زندگی میکرد خیلی دور و جدا بود
از دنیایی که هرکدوم از ما داریم
یک چیز غیر واقعی توش بود
هروقتی به اون خونه میرفتیم، احساس میکردی خونه خودتی
و من فکر میکنم برای لی هم، اونجا مث خونه بود
لی ی خواهر بزرگتری داشت، که به شکل ظالمانه ای دوست داشتنی بود
با ایزی تاجایی که میشد متفاوت بود
و ادامه داد اونو
خیلی متفاوت تر از اون چیزی که عاشقشم
من وقعا از معمولی بودن خوشم نمیاد،من فکر نمیکنم این
راستش، شما هیچ پیشرفتی نداری
شما وقتی محافظه کارانه بازی کنی، هیچوقت حرکت رو به جلویی نداری
راستش رو مخِ خیلیا هستی
اولین نمایشش، باورنکردنی بود
مردم غافلگیر شدن
بعد از اون چندتا نقد بد داشت
اما همه چیز با قبل از این شو داشت، مقایسه میشد
من نمیخام نمایشی داشته باشم که کسی ترکش کنه
احساسی مث ناهار روز تعطیل هفته
من میخام وقتی اونجارو ترک میکنی، پُر باشی از احساسِ تنفر یا هیجان
بشرطی که احساسی باشین
اگر تو بری بدون هیچ احساسی، پس من کارم خوب نبوده
خُب..همینه چیزی که هست
چیزی که درمورد الکساندر هست، من فکر میکنم لباساش خیلی احساسی بودن
این کت..انگار بر اساس آوارگیه
خب اون بر اساس کسیه که پولی در بساط نداره
ایستاده تو خیابون و جایی واسه خوابیدن نداره
وقتی به تنتون میکنید، احساسی که دارین فوق العاده است
خب شما همه این هیجان رو دارید، بعلاوه عشق
این کشیده شدن ها، و عاشقانه ها و سکس
ایده کالکشن هیچوقت شکل نمیگرفت
تماما نمایش مردمی بود
و ایجاد ترفند بازاریابی برای طراح، الکساندر مک کویین
اونجا بودن برای کار غیرممکنه بازتولید
خیلی عصبانی بودن، از پاکت های پلاستیک و نوارها
اونها نمایش دهنده لباس بودن
لی شروع کرد به انجام کارای بیهوده
اینقدر برش لباسا بود که تو میتونستی موهای شرمگاهِ مدل هارو ببینی
کار زیادی نیست که تو بتونی با موی شرمگاه انجام بدی
این فقط ی کارِ تخصصیه بعنوان توانایی های خیاط
شما در اینجا تناسب بدن رو شکوندید
با پایین آوردن شلوار و کشیدن نیم تنه
هیچ ارتباطی به تنبلی یا جداکردن نداره
این ی آپشنِ اضافه است، اگه ی ادمِ تنبلی دارید
به اون مانکن گفت
برو و موهای شرمگاهت رو بزن، توصورت آنا وینتور
اخلاق شیطانیش فقط واسه باحال بودنش بود
تو میتونستی بهش 500 یورو بدی
و اون میتونست 30 تیکه لباس تولید کنه
چندتا فیلم خیلی تمیز دید و گفت، میخام مث اون کار کنم
میخام مدلارو بزارم توش و بپیچمش
و بعد برشش زد واسش ی زیپ گذاشت
و ناگهان به مسیرِ اشتباهی افتاد
ی تایر میگرفت و اونو میکشید رو لباس
چیزایی مث اون فقط مال نبوغه
بهای نوار 4 پوند
زیپ نامرئی1 پوند
رنگ با اسیری کننده رنگ ماشین 2 پوند
احتمالن با زیر 10 پوند، اون لباسا درست میشدن
اما، اون ی نوع کیمیاگری بود، که لی داشت انجام میداد
ناگهان بهشون درخواستی داده میشه
Avedon اون لباسو میخاد واسه شارون استون
خب حالا اون توی امریکا بود
ما به کسی نیاز با لباسی واسه داخل هواپیمای کونکورد "مافوق صوت"
اون روز هنوز داره منو اذیت میکنه، که نتونستم برم توی کونکورد
این من بودم
تقریبن اونجاییه که فکر میکنم
واقعن شروع دیوانگی بود
نمایش درخشان بود، اما من فردا که بیدار شدم فکر کردم
تو فکرِ تهیه شیشه شیرم بودم
ما رفتیم به مک دونالدز
دوتا چیزبرگر گرفتیم، دوتا سیب زمنیی سرخ شده، دوتا نوشابه
و اونقد خسته بودم، که سینی از دستم افتاد
بعدش ما ی انتخاب داشتیم، غذا خوردن از روی زمین
و فکر میکردم به اینکه، چه دنیای عجیبیه
این چیزیه که فقط به شما نشون میدن، هفته نهاییِ مُد لندن
ولی ما پنج وعده غذا نمیخوریم
اون شو همینه، مردم باید بدونن همچین چیزیایی رو
شما دارین ی شو خیره کننده لعنتی رو اجرا میکنی، اما زندگی خودتم باید داشته باشی
نمایش لباس، میدونی... BBC One
در اون زمان تو 22 سالته، و 12 میلیون نفر دارن تورو میبینن
و تو توی هیچکدوم از اون شات ها نیستی
و شمایید که دیکته میکنید شرایط رو، که قراره چطوری اجرا بشه
برای اینکه من شو رو اجرا میکنم
با پولی که از مزایای بیمه بیکاریم گرفتم
اونقد پول نداشتم که بیام جلوی دوربین
چون ممکن بود توقیف بشم، بخاطر امضایی حین کار کردن
عصبانیت کرد؟ نه
باید انجام میشد، ایده ای بود
من واقعا روی "انتهای شرق" کار کردم
مرزِ باریک بین خلافکاری، وکسی که با سوزن تزریق میکنه
و مردم این مسائل رو متوجه نیستن
خب..این یکی جدیده، این مثل ی نفس عمیق توی هوای تازه بود
Savile Row, Cockney geezer, دینگ دانگ، همه اونا
اون میدونست که چقد فریبنده اش کنه
کمی اذیت میشم، وقتی اون رو میخونم
اون خیلی با ی پسر بد بودن، فاصله داشت
درواقع اون بچه ای بود، که عاشق شاد ی بود
و بسیار سخاوتمند
چهره ای زیبا...هووو
درست اون رو بیاد میارم وقتی، که به خونه اش رفته بودم
فکر میکنم ی چرتی جلوی مادرش از دهنم در رفت
چرخید سمتم، بهم خیره شد وگفت
لعنتی... فحش نده،اونم جلویِ مادرِ لعنتیم
ما هرگز اون چیزی نبودیم که مردم بهش میگن فقیر
شوهرم ی راننده تاکسی بود تو لندن
حتی با وجود شش بچه
همشون اون چیزایی که باید داشته باشن داشتن
نمیدونم...اینجوری بنظرمیرسید
مثل همین صداقت و سادگی که الان هست
میدونی وقتی بلند میشی، اگه منظورم رو بگیری
کسی که قصد فریبت رو داره، قبل از انجام کاری بهت میگه
شوخی کردم
از پدر بزرگم، حس شوخ طبعیش رو داشت
که بعضی وقتا شّر میشد
بنظرم سعی میکرد، از اون بکگراند، خارج بشه
و وارد دنیا بشه
من تصمیم گرفتم که از پدرم جدا بشم
من به تمام خواهر و برادرام و عمه ام گفتم
ولی پدرم ی راننده تاکس بود
اون شب اومد خونه وگفت
خدایا..من دیشب از ی گرفتاری خونین تو سوهو فرار کردم
من مجبور بودم باهاش کنار بیام
پدرم بعضی وقتا میگفت: دیگه کم آوردم،ولی شوخی میکرد
و اگه اونو درست نمیشناختی،احنمالا جور دیگه ای برداشت میکردی
پدر لی میگفت لباسهاتو ببر Brick Lane
هیچوقت درست متوجه نشدن کاری که لی انجام میده چیه
پدرم ازم انتظار داشت ی چیزی مثل مکانیک بشم
اما...هیچوقت به اون مسیر نرفتم
این چیزی بود که ما بهش میگفتیم
اون عاشقانهِ تاریک از زمان ویکتوریا
فکر میکنم واقعن اون روز،بهش ی وُسعتِ دید جدید داد
از داستان هایی که میخواست بگه
همینجوره مادر
اووه..مامان بیا اینجا، نه من خیلی زشتم
اون خیلی قدرتمند و پر انرژی بود
و خیلی چیزا که نگفت
اما ..خدای من..متوجه میشی که ی ارتباط قوی اونجاست
با احساس انگار میتونست هرکاری کنه
من همیشه تشویقشون میکردم به خوندن
و کلی کتاب داشتیم
چون خودم عاشق تاریخ و چیزایی مثل اون بودم
اون یکی مربوط به طایفه ایه در Highland
اون دنبال شجره نامه اجداد مک کوویین میگشت
میخواست ثابت کنه
مک کویین ها از مک کویین های جزیره های اسکای اومدن
در دنیایش را باز کرد
او در استراتفورد به دنیا آمد ، اما می دونست، ی زندگی دیگه خواهد داشت
که از اسکاتلند اومده
اون تشویقش کرد به نوعی فانتیزی
و هیجاناتِ اونجور داستانها
و لی باهاش رفت
شما دونوع اسکاتلند داری، یکی اونیه که باهاش معاشرت میکنن، یکی هم مالِ خودت
اسکاتلند رمانتیک، برش های ابریشم تارتان Vivienne Westwood
اجدادم میخوره به Jacobites توی اسکاتلند
جنگ بین اسکاتلند و انگلستان
جایی که انگلیسی ها به زنان زیادی تجاوز کردند و دهکده هارو کامل نابود کردن
مث ی نسل کُشی بود، خُب، بود
و مردم متوجه این نمیشن
منظورم اینه.. بوسنی رو ببینید، چقد ادم اونجا کشته میشه
اونجا میلیون ها ادم داره کشته میشه
این چیزی بجز ی نسل کشیه؟
مردم باید متوجه بشن که این در دنیای امروز هم، هنوز وجود داره
در مورد اون ی چیزی فرق میکرد
انرژی هنری که داخل اون بود، بیشتر از ی طراح مُد بود
من زنگ زدم به مادرش گفتم، میخوام واسه پسرتون کار کنم
ادرس رو بهم داد و یک صبحی رفتم اونجا
و از اون زمان هر روز درحال کار بودیم
در Highland Rape collection
درحال اماده سازی تیکه ها
در اون زمان ها
وقتی هنوز کارشو شروع نکرده بود، کالکشن درحال اجرا بود
و اون طراحی میکرد، یکی پس از دیگری
یکی پس از دیگری یکی پس از دیگری، یکی پس از دیگری
و عصر اونجا ی کالکشن وجود داشت
بسیار سریع، بسیار روان
همچنین اون در شب خیلی خلاق بود
ادرنالینش تو شب بیشتر میشد
و ما معمولن موسیقی میزاشتیم
اون پیانو گوش میداد و خیلی واسش مهم بود
اهنگساز Michael Nyman جزئی از تیم بود
از نگاه کردنش واقعن لذت میبردم
چون مث ی پیرزن مینشست
سوزن و انگشت دونه تو شستش
میتونی احساسش کنی
اینکار براش نوعی درمانگری بود
اون وارد جای جدیدی شد
من همیشه بهش میگفتم، که چشماش به سیاهی رفته
چون ناگهان توجهش جلب کاری میشد که میکرد
و اون تقریبا نمیشنید اطرافیانش چی میگن
اون میتونست طرح اولیه ی کت رو بزنه، بدون دست
فقط با ی تیکه گچ، بدون استفاده از اندازه گیری
اون فقط میتونست با چشماش، اندازه های بدن رو در بیاره
و سپس اون رو روی پارچه ببره
با قلبش، لی ی عاشقانه بود
و اون حالتی عاشقانه داشت، بخاطر رابطه فیزیکی که برقرار میکرد
با آنچه که در حالِ خلق کردنش بود
که برمیگشت به همون ذهنیت، برای کار در مسیرِ خودش
خانواده همیشه به شو دعوت میشد
برام خیلی مهم بود که خانوادم اونجا باشن
اون واقعن میخواست باعث افتخار باشم
عمه رنه مامان، مطنئن باشید همه مدلا ساندویچ گرفته باشن
مادر احتمالن با رول سوسیس هاش اینکارو کرده بود
همه اونجا بودیم، مثل ی تیم جوونِ خیلی باحال، مدل های انگلیسی
خیلی هیجان زده بودم بخاطر دیدن اون مرد، بااین شهرتش
همه اونجا هیجان زده بودن، آدما، عکاسا
و باخودم فکر میکردم، خدای من، همه اونا اومدن فقط واسه دیدنِ لی
امیدوارم، که ناامید نشن
چون، تواین فکر بودم
این فقط لی هست، از استنفورد
تاریکی
رفتن به عمق و حفره های ذهنیِ ی ادم
تا برسی به جاهای بلندی، مثِ تجاوزات در Highland
قراره تعدادی دختر بفرستم روی سن، که انگار همین الان بهشون تجاوز شده
و بعد همه ما اونجا بودیم، انگار از حصارهای حیاط پشتی رد شدیم
میگفتم که به این میگن مدل مو و گریم؟
نگاه کردن بهشون کارراحتی نیست
شبیه به این بودن که درست از صحنه جنایت اومدن
به این فکر میکنم که اون، واقعن از زنها خوشش نمیومد
اون مدلارو دوس نداشت، از هیچی خوشش نمیومد
تمام تلاشش این بود که ماهارو شکنجه کنه
اما وسعتِ دیدش
وقتی کاملن اروم شدی
و روحت
اون روشی که به کار میبرد تا اینجوری ببینی بینظیره
من مطمئن نیستم درست میفهمیدم اینارو، اونموقع 15 سال بیشتر نداشتم
اینکه دقیقن اونجا چه خبره، یا سازوکارها چیه
تا روز بعد که روزنامه هارو خوندم، هنوز کاملن در جریان نبودم
و میدونید که واکنش ها خیلی تند بود
از نحوه و پیام نمایش
منظورم اینه که خیلی شدید بود
اون تیتر یک تمام خبرها شد و این، همون چیزی بود که میخواست
و مطمئنا بدستش آورد
Judith Church, MP for Dagenham,
فکر میکردن هیچ توجیحی برای، همچین نمایشی وجود نداره
تیترها زیاد بود برای شویِ تجاوزاتِ هایلند
شوک رو به مردم وارد کرد، اینکارها جنبه تبلیغاتی داره
اون موفق شده بود، و این ی جورایی ناراحت کننده است
چون فک میکنم زنان میخوان تو فشن باشن
ولی نمیخوان جوری که دیده میشن
یجورایی، مث قربانی بنطر برسن
من زن ستیز نیستم، این ایده به عموم همینو میگفت
مردا اونو از زنا میگیرن، زنا اونو نمیدن به مردا
تجاوز یعنی این
خواهر بزرگم بدجوری کتک میخورد از شوهرش
وقتی شما هشت سالته و خواهر بزرگترتو میبینی، که خفه شده بوسیله شوهرش
و اون مرده...خدای من
میدونی..تمام کاری که میخای بکنی اینه که زنان، قدرتمندتر بنظربیان
شاید شما زیاد با صداقت راحت نباشید، اون به شما هدیه اش میکنه
شاید بنظرتون خوشایند نباشه، یاشوکه کننده و تهاجمی باشه
یا زن ستیزانه، ولی برای اون کاملا واقعیت داشت
همه این کارها در باره لی با شما حرف میزنند
تقریبن دارن اعتراف میکنن
اینا مربوط میشه به اتفاقاتی که تو دورانِ کودکیش افتاده
ما تو اپارتمان خودمون بودیم،اون درست وسطای عصر اتفاق افتاد
و اون گفت: اوووه..به هرحال، به من تجاوز شد
وقتی که من بچه بودم، توسط شوهر خواهرم
اون فقط اومد بیرون و شروع کرد به گریه کردن
و ما شروع کردیم به حرف زدن
و بعدش خیلی زود اون، شروع کرد به گفتن همه چیز
اون گفت به هرحال، دیگه نمیخام درباره اش حرف بزنم
چیزهایی که اون دید، منظورم خشونت هایی که با مادرم میشد
شکنجه هایی که از پدرم دید، یا شکنجه هایی که مادرم میشد بوسیله پدرم
اون دوتارو به هم نزدیک کرد، اونا بینِ مادرم و لی مشترک بودن
هردو توسط ی شخص تحت تاثیر بودن
و اونا از این طریق باهم ارتباط داشتن میدونی
و لی به اون گفت: که چقد شبیه به مادرم هست
و اون کسی بود، که میخواست ازش محافظت کنه
اما مادرم میخواست بخوبی ازش محافظت کنه
من بار خیلی سنگینی حس میکردم رو شونه هام
اممم
اما همیشه با لی خیلی احساس راحتی میکردم
و
در سالهای اولیه لی شاهدِ خشونت خانگی بوده
که در اون زمان حتمن روی ذهنش تاثیراتی داشته
و چیزهایی که مجبور بوده رهاشون کنه
فکر میکنم این راهی بوده، برای رهایی از اون دیوهای درون
راهی برای محافظت از خودش و زنان، با بوجود آوردنِ این، زنان قدرتمند
که بنظر میرسه زره پوشیدن
این زره برای قلبشم بود ...میدونی....خب
رابطه بین من و لی
به شوخی میگم که چهارفصل داشت
به این دلیل میگم چون مثل نمایش هاست که ی همچین رویه ای داره
از نظر جوری که زندگی و کارمون بود، رویِ رابطمون تاثیرگذاری داشت
و, الان که به عقب نگاه میکنم
میتونم دلایلش رو ببینم
که چجوری جواب میداد رابطمون
باتمام اون چیزها، اون زندگیش درجریان بود
تمام اتفاقات در گذشته اش؟
هیچ نوع رابطه ای نیست، که بتونه بااون اتفاقات مقابله بکنه
وقتی میرید به Sant Martins در اولین سالی که اونجا کار میکنی
و اون ایده ای که تو ذهنت، داری و قصد داری به نمایشش بزاری
اما ما همه وقتی نداشتیم
ضعیف میشیم تو اون راه، باوجود این همه شو
بنابراین ما به اون شو رفتیم و این بود که
همه اش گل گلی بود اونجا، شیفون بود که لی میرفت
خب اون اشغاله، اون زباله است...اوه خدای من
اون بدترین شوی ممکن بود، جهنم خونین
Givenchy این ی چرت و پرته
اون مث پیرزنهاست
من هیچوقت، هرگز نمخام جایی مث اونجا باشم
واقعا دوران هیجان انگیزی بود، واسه صنعت پوشاک
چون درحال تغییر و تکامل بود
ادمایی مث Bernard Arnault درحال خرید برندهای کوچک خانوادگی بودن
و سپس هماهنگ کردن اونها با شرکت های بزرگ
و اولین شخص کسی نبود بجز John Galliano
و بعد از دوسال جان رو منتقل کرد به Dior
و سپس به یدونه جدیدش نیاز داشت، جوان، تازه و با طعمی داغ
برای جیونچی
و خب..اون گفت برای چی تورو میخواد؟
شنیدم که گفته من برای اون مثل ی اسبم
نمیدونم این چیه و چطور بنظر میرسه اما
اما میخوام اسبی باشم که روش شرط میبنده
من با لی زندگی میکردم وقتی جیونچی خواستش
فکر میکرد واسه طراحی کیف دستی میخوادش
من مث این شدم وهووو...وهو
خیلی باحاله...میدونی
چیز بعدی که میدونم
اون وارد شد و رفت سرِ اصل مطلب
از ش خواسته بودن که مدیر هنری جیونچی بشه
و شبیه این شده بودم: داری باهام شوخی میکنی؟
اون سرکار بهم زنگ زد و بهم گفت: بهم ی شغل پیشنهاد دادن
اگه حاضر باشی میتونی باهام بیای پاریس
من خیلی دوس داشتم و گفتم: البته
ی جورایی خیلی هیجان انگیز بود و البته ترسناک
چون هنوز رابطمون تو ماه عسل خودش بود
چرا رفتی به جیونچی؟ تو که قبلن واسه خودت اسم رسمی به پا کرده بودی؟
برنده طراحِ سالِ بریتانیا اونم دوبار
برای یک فصل پول خیلی خوبی داره
اما قراره با پولِ جیونچی چیکار کنم؟
من اونو مستقیم میارم تو مک کویین، برای اینکه بتونم ادمای بیشتری رو بیارم
تا شرکت بزرگ خودمو سرپا کنم
ادمای با استعداد زیادی رو باخودش به جیونچی اورد
چی تیمی
من به تیمی نیاز دارم که بتونه باهام کار کنه
خب من به تو فکر میکردم
خب دربارش فکر کن و بهم جواب بده
البته چیزی برای فک کردن وجود نداشت، کار رو قبول کردم
ی هواپیما گرفتیم از فرودگاه شهر
تو اون هواپیما ما خیلی عجیب بنظر میومدیم، چون پرواز تجاری بود
و اونجا بودیم با شلوارجین های پر از تیکه
باروش خودمون
کجا اینو میفهمی؟ در ژاپن
واقعن؟ بله
اوه اوه
اونجا واقعن هیجان زیادی دارید، تصور کنید اونم تو این سن
وقتی به شما اون مقدار مسئولیت داده میشه
و بعلاوه اونقدر پول
مجسمه رو
اونجاست Sebastién Pons
سلام سباستین
عرق زیربغل بی خیال
خدایا چه تیکه های، خیس شدن
فک میکنم تو استودیوی مک کویین، کمی شبیه به بوفانت شده بودم
چون اونجا من شخصیت باحاله بودم
اونا در حال خندیدن و شوخی بودن با لهجه ام
ی بوفان اسپانیایی تو جمعِ بریتانیایی
Simon Costin
خدای من، امروز چقد خوب بنظر میرسی
خودمو کسی میدیدم که هرچیزی رو سرجایی که باید باشه میزارم
اون هماهنگی همیشه ی چیزی واسه انعکاس داشت
نشون دادن نوعی داستانهای گفته نشده
کتی اونجا بود، البته، کتیِ انگلیسی
کتی مهمترین قسمت از مک کووین بود
دوربین ها اماده، لطفا
اون شبیه ترین، به منه
اون تخیلِ منو فعال میکنه
من کمک میکنم تو تحقیقاتِ کالکشن
من چیزهای مورد توجه اش رو واسش میارم
که فکر میکنم خیلی تو فشن چیز مهمیه
اساسا من اونجام، برای اینکه ی دستِ راست قوی باشم
Shaun Leane اونموقع خیلی مشغول ساخت و تجارت جواهرات بود
تو چی فکر میکنی..ها؟
رقص دوس دارین؟
برای منی که کار اوت کوتور میکردم خیلی خوب بود
بمن اجازه یک افراطی گریِ دیگه میده
حالا من به جاهای جدید میرم، من با جواهراتِ بدن کار میکنم
و واقعن داره جلو میره اونم به روش سنگ تراشی
Sarah Burton.
سارا وارد میشود
اون دنبال ما بود
انگار که دنبال چندتا ستون بود
که شاید باعثِ امنیتش میشه
ما این طبقه زیبارو داشتیم
من عاشق اون منطقه بودم, میدونی Place des Vosges منظورم اینه سلام؟
خدای من خیلی ترسناکه
حالا که دربارش فکر میکنم، چیز کوچیکی بود
وقتی میومدم تا روی اون سِت کار کنم
میخاستم رو مبل باشم
Ooh, ooh!
سباستین
اوه...زبونت
و همیشه اخرش به خوابیدن تو اتاق لی تموم میشد
چون لی همیشه در اخر سقوط کرده بود رو مبل
Lee!
تو بالشت هارو عوض کردی؟ اره..درسته لعنتی
ی راننده داشتیم، خب ما همه جا میرفتیم
اوه ی دقیقه صبر کن، خیلی پایه بود
بهتر شد
سلام کن به مردم توی انگلستان
چقد باحال
بزار ی کلکی بزنیم
سلام..ببین چقد سرعت داریم..ااووو
وقتی رسیدیم به جیونچی
همه ی شکل بودن
همه بهش تعظیم کردن
و اونو صدا کردن: موسیو مک کوویین
که شبیه به این بود،وقتی باهاتون تماس میگیرن، موسیو مک کوویین اینجاست؟
خدا..اوه...اووه
وقتی که وارد شدیم فک میکنم شوکه شدن
جوری که لباس پوشیده بودیم، جوری که کار میکردیم
جک هایی که میگفتیم
مشخصا همه چی باشکوه بود، بااون لوسترها
خب، این خیلی فرق داشت با محیط کاریه ما در لندن
که ی اتاق بسیار کوچیک بود، همه چیز، به هم ریخته و پرتُ پلا بود
اینجا ما دفترکار خودمونُ داریم
من تلفن رو بر میداشتم و هرچیزی، لازم داشتم میگفتم
البته که میخواستمش، میخواستمش، میخواستمش
خب گفتم که میخامش
ما فقط ی مشت بچه بودیم که داشتیم جیونچی رو، راه میبردیم
اونا متعجب نبودن از انتخاب شما؟
فکر میکنم مثل بقیه مردم، اونا هم از این انتخاب تو کما بودن
ناگهان... ما اونجا بودیم
نشسته در Hubert de Givenchy's house,
از پنجره بیرون رو نگاه میکنی، و چیزی که میبینی، نشانِ Balenciaga
و چیزی که میدونی، سن لورن هم همونجاست
و میدونی که جان گالیانو هم همونجاست
تو خیابونِ Montaigne درست چند متر اونطرف تر
و ما اونجا بودیم، به همراه الکساندر مک کوویین
شهری با زبانی جدید
خیلی احساس خاصی داشتم
سعی میکرد جای پاشو اونجا محکم کنه
بدیهی بود که باید دنبال ی چهره جدید از خودش باشه
چون این قراره اولین کالکشن اون باشه
یادمه به لی گفتم
همه چشمشون به ماست، و ما هنوز هیچی نداریم
و اون همیشه جواب میداد
نگران نباش سباستین، خیلی خوب از پسش بر میایم
اینچا پاریسه با خانم های پاریسی، اینجا جیونچیه، نه مک کوویین
اینجا جاییه که کت شلوارها خیلی ظریف دوخته میشن و از بهترین پارچه ها استفاده میشه
منظورم اینه، اون داشت میرفت به سمت لیبلِ خودش
چهل سال دیگه برای به دست اوردن همچین شهرتی
من یادم میاد یکبار، ی کارِ خیلی تمیزی دیدیم
لی از Catherine DeLondres که مسئول آتلیه بود پرسید
این کارِ خارق العاده رو کی انجام داده
اون اجازه ورود نداره
منظورت چیه اون اجازه ورود نداره، یعنی چی
خواهشا اجازه بده بهش
یادمه از اون روز به بعد لی، دنبال اون شخص بود تا ببینتش
کی مستقیم با لباس کار کرده
و بنظرم اونا دوسش داشتن
این لباس مالِ Bet Lynch
و همچنین با ی پلاستیک به بالاش، تونستیم درمانش کنیم
برای بارونی ها، ی نمای کلی از اونو میگیری
هیچکدوم فرانسه بلد نبودیم
و آتلیه فرانسوی، نمیتونست انگلیسی حرف بزنه
لی سعی میکرد منظورش رو با کشیدنِ دست، روی هوا منتقل کنه
اره اره...خوبه
اوه...خوبه فکر میکنم فقط ی شلواره
اونا خیلی دقیقن...مثل... روشی که اونها نخ رو میبرن...مثل
من فقط قیچی رو بر میدارم و جِرِش میدم
جوری که اونا میرن
و راهی که من میرم..اوکی هست... اینا فقط لباسه
هرگز فراموش نمیکنم، چیزی رو که چهره اش میخواست بگه
ولی در نهایت متوجه شد، که دقیقن اون، واسه چی اونجاست
در حیرت بود
میدونی، یک نوع احترام زیادِ دوطرفه بین اونا شکل گرفت
اوت کوتور: ی چیزی هست مربوط به جایی که، ازش میایم Savile Row
خیاط ها خیلی برام محترمن
ارزش کار اونا به همون اندازه هست، که مالِ ما هست
لی ی روز گفت: کجا میتونیم بریم غذا بخوریم؟
کارگرا کجا میرن واسه غذا؟
و کاترین گفت: ی غذاخوری هست
تو زیرزمین برای کارگرها
و لی اینجوری شد: خُب، بزن بریم
وقتی رسیدیم اونجا، مردم در حال بیرون اومدن بودن
ببین: الکساندر داره با ما غذا میخوره
باورشون نمیشد
این خانه های مُد،با کارهایی که میکنن، طراحارو تبدیل میکنن به ی کینگ
و اونا درحالِ تراش لی بودن، مث ی کینگ
اما، لی کینگ بودن رو دوست نداشت
اون دوست داشت رفتارش مث ادمای عادی باشه
اوکی
این فکر خوبیه
اونا خارج از کالکشن رشد میکردن، همونجور که کالکشن توسعه میافت
اون کوک هارو میکشید و همینجور که داستانهای خارج از اون رو، میکشید
اونجا همیشه موود بُرد بود، و کلی چیز با سوزن به دیوار زده بود
همه اونجا لبریز لبریز بودن، ی تمرینِ گروهیِ بزرگ
اما لی، در مرکز این ساختارِ عنکبوتی بود
همه چیز رو به هم وصل میکرد
اینجوری، هر چیزی که تو ذهنش بود رو، تقطیر میکرد
ی چیز پر دار یادم میاد، درست ی هفته قبل از نمایش
باچیزهایی که به درستی پایین نمیومد، و باید درست میشد
واقعا دیوانه کننده بود
فشار خیلی زیادی بود
توی 25 روز، ی کالکشن 55 تیکه ای رو در بیاری
این کار ساده ای نیست
موضوع اولین نمایش کوتور: پرِ طلایی بود
Jason و the Argonauts.
اونا میخواستن خارق العاده باشه
اولین احساسی که از توضیحات الکس داشتم
اونها جنگجو بودن
درامیخته با خدایان
من گفتم که: شاخ بزاریم؟اون گفت اره، ی شاخِ بزرگ
من گفتم :چقدر بزرگ؟ اون گفت: چنگیز خان رو میشناسی؟
اون سایز کوچیکشه
بزرگه رو بمن بده
این ماله نوزدهم ژانویه 1997
و همونجور که تو تجارت بهش میگن: ماشاهد اتفاق افتادن، یک، دوران در فشن بودیم
در سن 27 سالگی
طراحِ انگلیسی سال، الکساندر مک کوویین
این درباره اولین نمایش اوت کوتور اونه
هر مدلی کارکترِ مخصوص به خودشو داشت
یک هویت، یک امضاء
هر دختری داشت بصورت مجزا، شوی خودشو اجرا میکرد
اون الهام، از کجا میومد؟ اون به من گفت: از لوگو
از لوگو، جی بزرگ و کوچک که شبیه به ی نقاشیه یونانیه
و لیبلِ جیونچی هم سفید و طلاییه
با مجموعه های الکساندر مک کویین، شما همیشه چندتا تیکه که دنبالشی رو پیدا میکنی
خدایا...اون خیلی ریسکش بالاست
من فک کنم کل مطبوعات روش زووم کردن
که کمتر بیشتر، دیوانه وار بود، یا کمتر، بیشتر غیرقابل تحمل؟
طراحان فرانسوی با شکایت، میگفتن
اوه..اونها دارن جیونچی رو تسخیر میکنن، درحالی که حتی فرانسوی نیستن
نگاه کن داره تو جیونچی چیکار میکنه؟
بنظرم اونها بودن که میگفتن
من هنوز دنبال اونیم که میخوام بشم
صرفنظر از اینکه منو تو چه موقعیتی گذاشتین
من همونیم که هستم
من خوشم اومد، اونا صداقت خودشون رو حفظ کردن و همونجوری موندن
اونها انگلستان رو به پاریس اوردند با روش منحصر بفردِشون
همه چیزی برای گفتن داشتن، منتقدین فشن
اون دهن گشادی داره، اون افکارِ بزرگی داره
اوه، اون بریتانیاییه، چه فکری کردن؟
و بعدش من فهمیدم که اصولا، دنیا بر علیه اونه
و شما در حال اولین اجراتون هستید
اون ی نمایش موفق نیست ن، نه...درستِ این شکلی
بسیار خب
اونا در آرزویِ دیدنِ لحظات شکست و نابودیش بودن
اونا پنجه بُکس و چاقو داشتن
اونا همه چیز رو میندازن گردنت
این خوبه، چون من هم ی مبارزم
خودمون رو بیاد میارم بعدِ اون نظرات
میدونی...لی مثلِ
اوه...جهنمی بود...اره
واقعن شب وحشتناکی بود، و بعداز اون بسیار شب سختی داشتیم
یک مشت، استدلال
من فک میکنم اون با خونه مد، کارهای زیادی انجام داد
چون جیونچی، مطبوعات زیادی داشت
چون خیلی سخت بود، تناسبِ مک کویینی که اینجاست، با مک کوویینِ لندن
جیونچی درحال گرفتن ی ادم دیگه بود
همونجور که الکساندر میگفت: مث گرفتن ی دایناسور، از بیرونِ دریاست
و فکر میکنم تو، ی فصلی انجامش داد
خب فکر میکنم تو ی سال 20 بار انجامش داد
جیونچی همه چیز رو تغییر داد
لحظات خوب به پایانش رسید
من ی حساب دار داشتم که فرانسه حرف میزد
اونا میرفتن پاریس واسه امضای قرارداد
و من گفتم: مطمئن بشید ایزی سهمِ خودشو میگیره
و بعدش، ی جوری ازمک کوویین پرسیدم
و اون گفت: بین من ایزی مسئله پول وجود نداره
وقتی پول واریز میشد، الکساندر اونو قسمت میکرد
اون خیلی سرسخت بود
رابطشون تغییر کرده بود، اون خیلی از این قطع رابطه آسیب دید
اون تونسته بود ی سروصدایی ایجاد کنه، اون ی سالن داشت تو جیونچی
اون موفق شده تو ممکن ترین جایی که میشد، تو پاریس
من یادمه که درست رفتم به تپه های هیل، بعد از رفتن به جیونچی
شما نمیتونید تصور کنید، چه تنشی بین اون دوتا بود توی اون اتاق
اون طراحا فکر میکنن که تو، منو بوجود آوردی
هیچوقت دراین مورد نبوده، نه نبوده
من میدونم اون...اون...اما اونا انجامش دادن
شما همیشه اونو در مطبوعات میدیدین وقتی به اون میرسه..اووه ایزابلا بلوووو
مسئول Philip Treacy و الکساندر مک کوویین
نه اونا میگن....اونا فقط میگن
ولی هیچوقت درباره تو یا من نبوده
آیا منم بخشی از اون بودم؟
این تورو اذیت نمیکنه، جوری که اون تسمه روروش گذاشتن؟
همونجور که توسط ایزابلا بلو کشف شد، این تورو عصبانی میکنه؟
نه به هیچ عنوان، چون ایزی خیلی تو این راه کمکم کرد
اما نه به اون شکل که که بنظر میاد
اون انجامش داد، چون عاشق لباسام بود
نه بخاطر اینکه عاشق من بود
دقیییییقن، نکته اش همینه
چون جرات بودن کنارش رو ندارم
شوخی میکنم
یادم میاد که اینجا نشسته بودم، و داشتم به خودم فکر میکردم
لطفا ایزی رو اخراج کنید، چون اون هیچ کمکی به تو نکرده
اما بنظر میرسه که دوران خیلی سختی رو بهش دادی
ایزی ی شاه ساز هست "کینگ میکر"
این مردیه که اون قهرمانش کرد و سپس ازش رنجید
و میخواست مردِ خودش باشه
خب هیچ جایگاهی برای ایزبلا بلو در جیونچی وجود نداشت
مجازات
و یادم میاد مک کوویین رو بمن کرد وگفت
من الان ی سرمایه دارم، تدمار
و منظورش محبت آمیز نبود
ما ی سیاست داشتیم، قلبت رو به نمایش نزار، نقطه ظعف هات رو نشون نده
سرت رو بالا بگیر، غرورت رو حفظ کن و به مبارزه ادامه بده
چیزی برای گرفتن بوجود میاد
ستاره اش اوج میگرفت، اما نه خیلی زیاد
و میدونی، کمی ازش جدا شد
سپس ایزابلا ی کار گرفت تو Sunday Times
و مک کویین گفت: تو دوباره جون گرفتی، ایزی
و من،گفتم... خیلی ممنون...رفیق
من خودمو اون شکلی که توی مجلات دیدم، تو چشمِ مردم، مثل ی غزال بودم
و ی غزال، همیشه خورده خواهد شد
و من زندگی ادمارو اینجوری میبینم، هرکدوم از ما به راحتی کنار گذاشته میشیم
زمان بسیار شکننده طراحان، در مطبوعات
اونجا هستی...تو دیگه وجود نداری
اونجا ی جنگله
من رفتم به استدیو لندن
و اون داشت درباره اوت کوتور تو فشن حرف میزد
اول سعی کردم اونارو راضی کنم، ولی بهش گند زدم
من میخواستم کارای خودمو بکنم
مورد بعدی، خیلی مک کویینی خواهد بود
لعنت بهت، لعنت بهت، لعنت به همتون، بهتون نشون میدم
ما از اون دسته خارج شدیم، سالن های مقدس جیونچی رو ترک کردیم
وارد دسته خشم شد، بازار نحیفِ محله
مردمِ در حال جارو کردن، میوه و سبزیجات در حال پوسیدن
خوبه که نشونشون بدی، نقشه خشمِ لندن
یکمی بترسونشون، تا از روی شونه هاشون به اطراف ی نگاهی بندازن
اینجا هیچکاری با کوتور نمیتونی بکنی
حالا تو استودیوی خودتو داری
ما در ی فصل دیگه ای بودیم،تویِ ی دنیای دیگه، با ی مک کوویینِ دیگه
همه عوامل بادوربین برن دم دروازه ورود
شو های لندن همیشه
برای تماشگران مشتاق خیلی عالی بودن
نمایش ها در پاریس همیشه خیلی رسمی و محافظه کارانه است
مردم تو لندن فریاد میکشن، توی لاین ها
دیوانه کننده بود، مردم واقعن میجنگیدن واسه دیدن کتوالک
لی فقط درحال دویدن بود بین مدلا
و فریاد و هوار کشیدن سرِ همه
سیمون میخایم شو رو شروع کنیم
و فقط در حالِ حرکت بود، همیشه درحال لباس پوشیدن، همیشه پُر استرس
راستش استرس و لباس پوشیدن، همیشه باهمن
همه ما اماده ایستاده ایم بری رفتن
اوکی
راسل کجاست؟ اون اینجا نیست؟ داره اماده میشه؟
اره
ی دونه از مدلا دیر کرده
اون گفت لعنت بهش، و شو رو شروع کرد
میبینی داره میره برو دنبالش، درسته جودیث...فقط دنبالش برو
اون خیلی بهم روحیه میداد
من فقط سعی میکردم ازش استفاده کنم برای بیرون رفتن
واقعن اولین بارم بود
اون کالکشن تراوشاتی بود از همه چیز
از انرژی که اونجا بود، و تاثیری که روی مردم داشت
حالتی از عصبی بودن، خشم و ترس
که دراون نمایش به هم بافته شدن
مغزمون منفجر شده بود
چون اونا اصلن شبیه به مدل نبودن
اونا شبیه به حیوانات بودن با اون موهای بلند
و این آرایش حیوانی
اون شبیه به
شدید بود
بعضی از کارآموزا اجازه ورود پیدا نکردن
هجوم آوردن به سمت سکوها و ظرف های اتش رو انداختن
و سپس، آتش شروع شد
چون توده ای از ماشینای تصادفی اونجا بود
و من یادم نمیاد بنزین اون ماشینارو خالی کرده بودیم
و ماشینه، واقعن داشت میسوخت
ی ماشین اونجا داشت توی کتوالک میسوخت
و همه داشتن فکر میکردن، که این قسمتی از شو بوده
جرات نیمکنی بری اونجا با کپسول آتشنشانی
فقط حواستون به فرستادن مدلا باشه، ادامه بدین به فرستادنشون رو سن
اگه جمعش نمیکردن، تمام چادر
و منتقدین فشن و مدل ها همه، تبدیل میشدیم به تاریخ
اون فقط برگشت به شگفت انگیزیِ همیشگیش، لیِ دیوانه و درخشان
آیا از لندن رفتی و پاریس ساکن شدی؟
هر دوجا هستم، من شش ماه اینجام و شش ماه بقیه جاها
سگم لندنه، چقد دلم داسش تنگ شده، دلم برا سگم تنگ شده
سفر بین دوشهر، بین جیونچی و مک کوویین
و مطمئنن مشکلاتِ مخصوص بخودشو داره
اما او انجامش میداد
اون داشت مدیریت میکرد، تا شو ها شگفت انگیز اجرا بشن
در اون زمان، فشارِ خیلی زیادی بود
چون اون زمان داشت رو لاین هایِ خودشم کار میکرد
آماده برای پوشیدن و کوتور
میشد ببینید که لی زیرِ چه فشاری هست
دیوور کمپانیِ مورد علاقهLVMH بود
لی احساس میکرد، که واقعن با جان گالیانو در رقابته
سپس ی جورایی متوجه شد
بودجه ای که جان داشت، تقریبن چهار برابرِ اونه
برای ساختنِ اوت کوتور خودش
خانه ای که ما عاشقش بودیم، خانه مدِ مک کوویین بود
جیونچی مثل برادر ناتنی بود
ما میدونستیم که الان زمانِ ماست، و این زمان، زود خواهد گذشت
وقتی برگشتیم به پاریس، لباس های لی خیلی جدی تر شده بودن
و من تو پاریس داشتم فکر میکردم
اون داره قسمتِ ملایم تر مسائل رو درک میکرد
ما اونو گرفتیمش و به لندن آوردیم
برای شماره 13، یادمه خیلی خوشحال بود
لی توی ذهنش به روشنی میدونست میخاد چیکار کنه
هممون وقتی جلسه ترک کردیم تو فکر بودیم
اوووه خدای من، به این فصل خیلی دلبسته
اون هم رنگاشو میدونه چیه، هم ترکیبشون رو
اون خودشو مث ی قطعه از اون میدید
اولین کاری که من با لی انجام دادم...یادمه که خیلی از ایده روبات ها خوشش اومده بود
لی این موضوع رو دنبال کرد
اوووه من این ربات هارو میخام، این ی مدله
و ما این شکلی شده بودم..نه..روبات، دوباره روبات
ما فقط امیدوار بودیم که این ایده یادش بره
اما سپس، شبِ قبل اجرای شو اون ربات رو آورد و روشنش کرد
و ما لباسی نداشتیم برای روبات
من برگشتم به استودیو
و گفتم..ما احتیاج داریم ب به آخرین لباسمون
رفتیم زیر میز و همه جواهرات رو اوردیم
و اینجوری شد که، اونجا ی لباس داشتیم
بهش گفتن که این غیرممکنه
و اون گفت نه، تو میتونی انجامش بدی
این لطفی بود که لی در حقِ بقیه میکرد، مجبورشون میکرد غیرممکن هارو انجام بدن
ما چندتا تکنیسین داشتیم برای کنترل ربات و لی
اووه اره بیا کارای بیشتری باشون بکنیم
اون داشت روباتهارو کارگردانی میکرد مث بازیگرا
و در نهایت، اجرا رو با ی رقص باورنکردنی تمام میکنی
چرخشش
Shalom Harlow رو اونجا داری، درحال چرخیدن بینِ دوتا روبات
و چیزی که بنظر میاد اینه که، روبات ها انگار خودشون دارن اینکارو میکنن
فک کنم اولین بار بود که توی شوی خودم، حضور داشتم
ودر نهایت اون مرد با ماشیناش اونجا بود، من هنوز تو شوکم، وااااقعن؟
برای اولین بار تو، شوی خودم اشک ریختم...اوه
اره
لی توی رویاهاش زندگی میکرد
هیچوقت کارو ول نمیکرد، هرچقدر هم که سخت بود
چون شما ی بار بیشتر شانس زندگی کردن نداری
اولین بار که با لی آشنا شدم، راستش اونموقع خیلی مشهور بود
یادمه ی غریبه اومد سمتمون
توی سوپرمارکت بودیم و ازش امضا گرفت
و یادمه که بهم گفت: خدای من...این خیلی ترسناکه
و اونموقع متوجه شدم، که اتفاقی در حال افتادنه
اون مرزهای فشن رو جابجا کرد، و الان در حالِ مشهور شدن بود
تمام اون مسئله سلبریتی بودن، و دنبال شدن توسط مردم
حس میکردید که اون میگه
این اصلن چیز مهمی نیست، شهرت خیلی مزخرفه
کارای مهمی هست برای انجام دادن
بعضی وقتا آرزم بود ای کاش، ی زندگیِ معمولی داشت
تا بتونه تبدیل، ب ی ادم عادی بشه
توی اون دوره خیلی جوون بود، که بخواد اون همه، فشارو تحمل کنه
من لی رو از وقتی میشناسم که هیچی نداشت، بجز ی کُپه از لباس
خب من دیدم که چقد سریع میلیونر شد
و هرچی بیشتر پولدار میشد، کمتر خوشحال بنظر میرسید
با پول همیشه مواد مخدر هم، هست
ناراحت کننده است
کِی شروع شد، به خراب شدن ؟
وقتی شروع شد به خراب شدن که، فشارها از اون چه که بود، بیشتر شد
و مشخصه که شروع کرد به مقابله باهاش
از راه هایی که نباید، متاسفانه
با کوکایین، اون حمله ها
آنچنان خشمی، اون نوع از پارانویا
اون هنوز لباسای خوبی درست میکرد
ولی شخصیتش تغییر کرده بود
تمام کارِ سختی که من میکنم در سال، ده تا کالکشن
و این کار سختیه
من نرفتم به جیونچی، اونا اومدن دنبالم
خیلی ناراحت شدم وقتی مردم اون حرفارو میزدن
داشتم اخراج میشدم، برای چیزی که واقعیت نداشت
لعنت به شماها، من کاری رو میکنم که دوست دارم
قطعن تغییراتی انجام شد
و قطعن به رابطمون هم منتقل شد
اون دو تا سمت داشت
میتونست با روحیه خیلی باحالش بیاد
مثل خنده های بلند و
میتونه
ی شیطان از در وارد بشه
بوضوح میدیدی که اون شخص مشکلاتی داره
تاریکی هایی پدیدار شده
در این خلاقیت شگفت انگیز وهنرمند نابغه
تی ی تتو داشت با مک کوویین روی بازوش
پوشونده بودمش و وقتی فهمید
شبیه ی پایان بود برای همه چیز
لی خیلی رومانتیک بود
من فکر میکنم که اون همیشه با ایده هاش، مشغولِ عشق بازی بود
مطمئن نیستم که اصلا تونست بدستش بیاره
مهمترین چیز تو زندگی، علاقه اش به کار بود
و همچنین، عدم اعتمادش به بقیه
فکر میکرد
اگه دوست پسرش اینجا نیست، به این دلیله که با کسِ دیگه ایه
و این خیلی باعث رنجشش میشد
مردم همیشه فراموش میکنن که فشن برای آشنا شدن با آدماست، مراوده با اشخاص
در مورد جنسیتِ، نشون دادن خودت به دیگران
متاسفم، اگه فکر میکنید من ی احمقم
یا اینکه: تپلم و دوست دارم کوچیکتر بنظر برسم
منظورم اینه، بیایم یکم واقع گرا باشیم
وقتی اون ظاهرش رو تغییر داد
اون گفت: من تغییر کردم، این کار اشتباه بود
من ارتباطم رو، با خودم از دست دادم
چطوری بود؟ ده سالگیه لی، لی مک کوویین کوچک
نشسته گوشه استودیوی من در حال دوختن
این حالت های شگفت انگیز لباس مالِ Comme des Gargons بودن
تبدیل شدن به چیزی که نمیخواست بشه
این پسر با این روحیه، الکساندر مک کوویین
ساعت 6 صبح
نکن..اون کارو واسش نکن اوه ..سیمون
اوه خدای من
فقط چند ساعت وقت واسش مونده
این دیگه بهم حال نمیده
این نتیجه نهاییه، به هر حال بیشتر از این باحال نیست
دیگه از دوربین خوشم نمیاد
حالا خاموشش کن
من اصلا نتونستم کارِ بهتری انجام بدم، به نسبتِ اون زمان، که با لی بودم
بعضی وقتا با اون تو تاریکی بودیم و بعضی وقتا واقعن میدرخشیدیم
و ما انتخابش کرده بودیم، انتخابِ ما اونجا بود
ما انتخاب کردیم که بعضی وقتا خوب نیستیم
من ی بار از جیونچی سقوط کردم
بخاطر فشاربالا و حجم کار زیاد
ما باید بهاش رو پرداخت میکردیم، با سلامتیمون
من در کمپانی رشد کردم، البته
من پسر جوانی بودم که از اونجا شروع کردم
وقتی رشد کردم متوجه شدم
احساس میکردم که در موقعیت "claustrophobic" قرار دارم موقعیت مکانی پرفشار و استرس زا
سباستین... اوه سباستین
تو.. ای جنده زشت
اوه
این مث ی سرسپردگی عمیق بود به خانه مک کوویین
مراقبت از سگ هاش
ساعت های بی پایان کاری
و اخر هفته های سراسر کار
یا معاشرت با لی
ما حتی تعطیلات هم با هم بودیم
من حتی امضاش هم میتونم جعل کنم، میدونی
احساسی داشتم مث اینکه تو تله افتادم
حتی اگه عاشق کاری بودم که میکردم
خسته بودم...حتی از حرف زدن باهاش
و این یکی پایان خوبی نداشت
روزی که بهش گفتم دارم میرم، بهم گفت
خب..بهتره خوب دربارش فکر کرده باشی، چون راه برگشتی نخواهد بود
و من اونجا رو ترک کردم، خیلی ناراحت بودم، میدونی
زندگیم...میدونی...اونجا بود
هیچکس
هیچ نیروی انسانی، هیچکس نمیاد
بعد از تمام اون کارایی که کردم
متاسفانه، لی این رو به دل گرفت
بدون اینکه دربارش فکر کنه
کس دیگه ای چجوری به این فکر میکنه
یا به چی نیاز داره
اون قضیه رو خیلی شخصی کرد
وقتی کسی میرفت احساس خیانت میکرد
افراد خیلی زیاد هستن توی فشن که از اضطراب رنج میبرن
رنج میکشن از حمله های عصبی وافسردگی
این صنعت تو رو پُر میکنه
این خیلی اثرات منفی داره
سلول بود، کانسپتِ اصلیِ نمایشِ Voss
تو شروع میکنی به از دست دادن خودت، و این شروعِ تاریکیه
و اون جاییه که نمیتونی ازش خارج بشی
و، البته، لی... لی اونجا بود
اون خوشحال نبود، حتی با ی ایده خیلی بزرگ
بعدش شما ی جعبه اون وسط باید بزاری
بعنوان نقطه اوج تیاتر به نمایش
وقتی اومد ونشست تاتوضیح بده که چی بود
اون تو چشمام نگاه نمیکرد و گفت
اره این درباره مرگ هست، و زیبایی و تولدِ دوباره
قراره خیلی قشنگ بشه
واقعن انتظار بازآفرینی رو نداشتم
عکسِ کابوس، اثرِ معروفِ Joel-Peter Witkin's
این ی تصویر خیلی وحشتناکه
و تو فکر بودم...خدای من قراره اینو انجام بدم؟
و بعدش مث اینکه...خب بیایید انجامش بدیم
اما میخوام بدونی که
چهره جدی، اینو برای چی انجام میدم
و اونجوری نگام کرد انگار عصبانیه
و بعد نگاهی به اطراف کرد و رفت
من فکر میکردم همه هستیم، بودیم؟ و اون خاموش بود
ی ست واقعی داشت از استنلی کوبریک2001
رویارویی با حس گریز دیوانه وار
اونجا ی اینه بود با دو راه، وقتی مردم میومدن
وقتی منتقدین اومدن، باید منتظر شروع شو میشدن
اونا ظاهر آزرده ای داشتن، وقتی تو آینه به خودشون نگاه میکردن
موزیک شروع شد: با-داااام....با-داااام....با-دااام
بااین ضربان: سریعتر و سریعتر و سریعتر شد
ما نمیدونستیم منتظر چی باشیم، و یا قراره چه اتفاقی بیفته
هیچکدوم از تماشاگران هم ابدا نمیدونست
فشن مث ی حباب بزرگ میمونه و من احساس میکنم بعضی وقتا، فوتش میکنم
وقتی شو شروع میشه..بوووم، شما میتونید درونش رو ببینید
اما مدل ها، اصلا نمیتونن تماشاگران رو ببینن
جسارت ها اونجا خیلی بیشتر شد
بانداژ هایی که تو سر مدلا گذاشت
خب، کمی بهش احساس ناراحتی، مریضی وحالات روانی داد
ی وقتی بود که تازه عمل جراحی کرده بودم
و اومد به ملاقاتم
و اون منو دید که همه جام بانداژ شده بود
همه بدن من کبود بود، و اون قیافه اش مث همیشه: لعنتی نابکار
اون مسائل رو مث اسفنج جذب میکرد
زیبایی رو در زشتی میدید
مث اون بانداژهایی که من داشتم
زندگی بدون نقص نیست، ما ی مدل بینظیر با اندازه درست نیستیم
ولی زیبایی اونجاست، در چشم های بینندگان
این یکی برای عکس نهایی بود
از یک زن لارج با شبپره، همه جا این مثلِ ی جوک میمونه
اما من فک میکنم حس طنزی که درونش بود، همچنان ادامه داشت
اینا پرنده های چاق و شب پره ها هستن
دارم میگم این ی کابوس نیست برای فشن؟؟
هر فصل به کالکشن کیا نگاه میکنم؟
به کالکشن کی احساس حسادت دارم؟
کالکشن کیا بنظرم صدالبته شگفت انگیزه؟
در این صنعت "تام" به معنای واقعی کلمه ی خدا بود
میشه گفت حتی لی ی شورشی بود
اون در نهایت ی ادمِ متفاوت بود
اون احتمالا تو تعارف کرده, میدونی...قابل لمسه
باتوجه به این واقعیت که تام فورد متوجه او شد و اونو خواست
و همچنین باهوش بودنِ اون
اون واقعا نیاز مالی داشت
چیز فوق العاده درباره لی اینه: که اون شاعره
از این خوشش نمیاد، ولی این واقعیته
اتحاد شعر و تجارت، میدونید..اون ادم، کاربردی هست
اون درک میکنه که شما هرچقدر بخواهید میتونید ردِ پا بجا بزارید
اما شما به ی چیز زیبا، برای عرضه به فروشگاه هم نیاز دارید
گروه گوچی خیلی باهوش بودن، اونا دیدن که پتانسیل کجاست
و اونا به مک کوویین پیشنهادی رو دادن که نتونه رد کنه
کجا بود... مابه شما خواهیم گفت:شما بودید
و پنجاه درصد مالکیت هم به شما میدیم
اونا ی ملاقات مخفیانه داشتن
خب هیچکذوم پیشی آرنو بر نگشتن "کلوکسیونرِ فرانسوی"
و ادمای LVMH
اونا هیچ خبری نداشتن که میاد، تا اینکه بهشون ضربه زد
من خیلی سخت با تام حرف میزدم
که ی گروه تک نفره بود
خب اونا تورو تنها میزارن که ببینی چی میخوای از طراحی ؟
صد در صد
دنبالِ ی سرمایه گذاریِ بزرگ بودم
و بعدش گوچی تماس گرفت...
و ادامه تاریخ
Au revoir, Givenchy. به فرانسه: خداحافظ جیونچی
گرفتم منظورتورو
چیکار میکنی؟
من به دریا حس وابستگی دارم، نمیدونم شاید ی ماهی ام
و وقتی که هوا بارونی یا برفیه
وقتی که کنار دریایی و میتونی صدای امواج رو بشنوی
اون خیلی مالیخولیایی بود، والبته خیلی رمانتیک
بعضی وقتا شما ب ی استراحتی نیاز دارید
تا از همه چی دور باشید
و فکر نکنید به تجارت و فشن
وقتی برای فارغ شدن
من باید در محاصره طبیعت باشم
این خونه از خون خودم، قدیمی تره
اوندرخت نارون قدیمیه و نزدیک چهارصد سال عمرشه
و شب روشنش میکنیم
و چیزی مثل این الهام بخش خوبیه
همه دوستام میان اینجا و میدونی
آتیش روشن میکنیم و فیلم میبینیم به موسیقی گوش میکنیم
این خیلی خوب و آرامبخشه
اون خیلی با مادرم وقت میگزرونه، توی کلبه
من سپاسگذارم، بخاطر اون زمانهایی که باهم داشتیم
ما بیشتر همدیگه رو میدیدیم و بعضی کارهارو باهم میکردیم
خانوادم منو سرپا نگه داشتن
مد میتونه ی تجارت خیلی سطحی باشه
وقتی من کارمو تو لندن شروع کردم، هیچی مثل الان نبود
به اندازه توانایی هات، میتونی به کوتور، در انگلستان نزدیک بشی
همه ادمایی که اینجا کاراموزند همه ی جور تمرین میبینن
و اون چیزهای اولیه فشن رو به اونا میدیم
لی میدونست، از وقتی که من ی پسر کوچولو بودم
من عاشق کشیدن بودم و همیشه خیلی کارم هنری بود
خیلی وقت گذشته بود و من توی ی زباله دونی کار میکردم
و لی تو موقعیتی بود که لباس مردونه برش میزد
اونموقع بود که منو پذیرفت
لی واقعن خوشحال بود از اینکه من اونجام
در اولین سطح خلاقیت
اما دومی رو فقط داشتیم
بعضی وقتا اون گذشته اش رو ب یاد میاورد
و دوران بچه گیش رو
بیایید ی نگاهی بندازیم
اون دوره زمانی وقتی بود که زیاد حال خوشی نداشتیم و بیشتر عصبی بودیم
ی جورایی سخت بود و تو سرمون پر بود از درگیری
با انجام کاری که دوست نداشتم بکنم، رفتن به جیونچی
اما فکر میکنم به مرحله ای رسیده بودم که
من فقط قبولش میکنم چون کارمه و من برای اینکار متولد شدم
اوه
من تورو مث این دوست دارم
هرجا که میرفت سعی میکرد اون حالت خوبو کنترل کنه
بیشتر مواقع دور و برش خیلی شلوغه
مسیری که قرارش دادم بیشتر شبیه کویین لی بود
با واکنش هایی که اون زبورهای کرگر به سیگنال های ملکه میدادن
و چیزی که مردم حس میکردن، میدونی
اون حالات کودکانه رو داشت
مسخره بازی تو محیط استودیو
همه چیز حالت رقابتی داشت، که برای همچین جایی خیلی خوبه
همهشه چیزی برای خلق کردن بوجود میومد اونجا
همه هیجان زده میشدن
من سرکار خیلی بلند صحبت میکردم، میدونی...
بنظرم هرکاری که میکنم، خیلی شخصیه
حتی قرار دادن کیت ماوس داخل ی هولوگرام، اون کار خیالی هم شخصیه
این از اون لحظه هاست که فکر میکنم،آسمان و زمین یکی شدن
اگه میخوای منو بفهمی، فقط کارهامو ببین
معنای فشن برای شما چیست؟
زندگیم
باعث افتخار ایزی بود
داشتن دوردستها با او، بیرحمانه ترین رویاها
اون واقعیتی که ایزی به دنبالش رفت، برای خیلی ازمردم ضایعه بزرگیست
از جمله الکساندر
ضایعه بزرگ
من تو مراسم ایزی دیدمش، تا حالا کسی رو اونقدر داغون ندیده بودم
اصلن نشناختمش
درست پشت سرم نشسته بود، و من برگشتم و به اون آدم نگاه کردم
توی اونHighland kilt"لباس سنتی" و اون کلاه خیلی ناراحت بنظر میرسید
ی لحظه فکر کردم, اوه خدای من... اون الکسانر مک کوویینه
و ظاهرش خیلی آزاردهنده بود
حسش میکردم
این حس رو بهش داشتم
تو فقط میفهمیش، تو فقط میبینی که درد داره
اون داشت زجر میکشید
من میتونستم عشق رو ببینم
هرگز عشق رو انکار نکنید
این ی رابطه عاشقانه بود بین اون دونفر
بنظر میومد مشکلات دارن از راه میرسن
بین خواهر و مادر
پای اون در میان بود، و لی واقعن عاشق ایزی بود
اون ارتباطی که بین ایزی و مک کوویین وجود داشت
هر دوشون غم سنگینی داشتن
اسکندر مورد سوءاستفاده بوده
با احساس اون شخص، دیگه معصومیت وجود نداره
ایزی هم این مورد براش پیش اومده بود، وقتی که پنج سالش بود
وقتی که با برادرش بازیِ مرده هارو میکرده
ایزی قصدی نداشت، ولی همیشه نسبت به اون احساس مسئولیت میکرد
و اون سنگینی همراهش بود
ی سمتِ داغون داشت با مشکلات خرابکارانه
که هرگز قادر به حل کردنشون نبود، و منفجر میشدن
اونها بیشتر و بیشتر جدی میشدن
من دارو مصرف نمیکنم، ولی ارامبخش چرا
منظورم اینه گاهی قرص میخورم، تا کمی اروم بشم
اون مسیری که توش قراره خودتو داغون کنی، کاملن مشخصه
شاید ایزی به این فکر کرده بود، که لازم نیست برای همیشه ادامه داد
نمیتونست خودشو بعنوان ی پیرزن ببینه
دنیای فشن فقط درباره جوان بودنه
کشف کردنِ ادما ی چیز خیلی بزرگه، مث مادر بودنه
و شیر میرفت که خشک بشه
ایزی داشت مرگشو برنامه ریزی میکرد
خب اون میخواست با مک کوویین خداحافظی کنه
و ی آخر هفته رو برنامه گذاشت
اون قرار بود کلی دردسر داشته باشه با ی منوی عشقولانه
و وقتی برگشت، الکساندر کاملا خسته بود
و فقط تو اتاقش مونده بود
هرچیزی که اون میخواست، خب به تنهایی نمیتونست براش فراهم کنه
اما همدیگه رو دیدن، بله... ی خداحافظی بینِ اونا بود
بغلِ سفت و بوسه
توی دنیای دیگه میبینمت، نمی دو نم
مسئله اینه وقتی که بیمارید، خودتون نمیدونید
شما خیلی تنهایید
در نهایت ایزی سرطان تخمدان داشت
خب، اون تو مرحله آخر بود، و به شیمی درمانی هم علاقه ای نداشت
اخرین چیزی که ایزی بمن گفت
دتمار یادت میاد؟ زمانی که پرتویی بودم از درخشش آفتاب
ومن گفتم: تو همیشه پرتویی از درخششِ افتابی
مک کوویین سرگرم اجرای خودش بود La Dame Bleue
خودشو وقفش کرده
برای بهترین و بزرگترین دوشستش، ی مربی Isabella Blow
شما میتونستید اونو تو لباس ها ببینید
شما عطر اونو اطرافش حس میکردید
و میتونید همراهاش رو در بکگراند ببینید
الکساندر و فیلیپ باهم دیوانه شدند
چیزی که به هم وصلشون میکرد ایزی بود
ایزابلا اختراع انحصاریه الکساندر و خودم بود
از هیچ کجا
با همچون ایمانی، دیگه هرگز تجربه اش نخواهی کرد
اعتقادش به تو، تو رو تبدیل میکنه به چیزی که هستی
بمب...شما نشستید و اون سِت رو میبینید، بااون موزیک
تو اونجایی و اون تورو نگه داشته
چون مدام، توی لباسایی بود که تو کتوالک بودن
و کلاه ها البته.. اونا طراحی فیلیپ بودن
در واقع بعضی وقتا فیگوراش افسانه ای بود
انگار اجرای ایزی بود، درون شو
خیلی احساساتی
نمیتونستم جلوی اشکهامو بگیرم
دوبار فقط تعظیم کرد
و، ااااممم
اندوه، اندوهه، باید ازش رد شد
و تو اونا رو میبینی که،هستن و متوجه میشی که چقد جوونن
و اونا ی دوستٍ بینظیر از دست دادن
و اینکه چقدر دوستش داشتن
فک میکنم روی لی تاثیر زیادی داشت
درگذشت ایزی
اون کاملن توی سیاهی بود
ما بعدازظهر درحال تماشای تلویزیون بودیم
و خبرها با مک کوویین شروع شد
با اون شاخ ها و اون نمایش بزرگ
و پدرم که اونجا نشسته بود ی چیزی گفت مث این: سباستین بیا اینجا
فک کنم این اون دوست دیونه شماست تو تلویزیون
و وقتی پدرم نشونم داد کالکشن رو گفت:
اینم دیگه داره کامل، دیوونه میشه
و من به اون همه شاخ گاوی داشتم فکر میکنم
اون واقعن بازتابی از فشن روز بود؟
ی توده از آشغال
سه سال دور بودن
من فکر میکنم به اینکه اون همه اش تو فکر بود
و وقتی بهش زنگ زدم.. الو؟...لی؟
سلاام؟
سباستینم, لی؟
تما این مدت کجا بودی لعنتی؟ تو، حرومزاده لعنتی؟
ما دوباره شروع کردیم، همونجور برادرانه، مث گذشته ها
خب، با کشتی رفتم به ایبزا
به ویلاش
وقتی اون درو وا کرد، شوکه شدم
چون او کسی که درو باز کرد
اون کسِ دیگه ای بود، پوست و استخون شده بود
خیلی شکننده بود و رنگ پریده
وقتی بغلش کردم، متوجه شدم
ی چیزی تغییر کرده توش
ساختار بدنش فقط استخون بود
بسختی گوشت یا عضله ای وجو داشت
لی با این ایده اومد که دعوتی برای شو بده
اون دچار دگرگیسی شده بود
چهره اش میخواست شبیه به جمجه بشه
همه چیز زندگیش تبدیل شده بود به این احساسات عذاب آور
لی HIV مثبت شده بود
حتی اگه اینجور نباشه، این خودش ی حکم مرگه
من فکر میکنم که این همیشه پشت ذهنش بود
شما احساس بدی داشتید، وقتی لی پایین بود
افسردگی واقعی که اونجا بود و بخوبی کارشو میکرد
بنظرم مشکلات همراه لی بودن
بعد از شو و و پایانِ کار، هرچیزی که خلق کردی
میبینی که اونجا هیچی نیست
و بعد، شوی بعدی شروع میشه
دوباره
اره، اون شو بود بعداز شو، نمیدونم چطور از پسش بر میومد
او نوع از حجم بالای فشار
بخاطر گوچی و...امممم...
میدونی...
من مرد ِاونجام الان، همینطور مرد مک کویین
خب درباره 14 کالکشن درساله، دوباره
مث همونموقع ها، کارِ سخت در جیونچی
اون ایده در حرکت بودن و دور شدن رو دوست داشت
و همه چیز رو پشت سرت رها کنی
اما همونجور که اسمش روی اون در بود، شهرتش بود
و تمام اون چیزی که ساخته بود، ترک کردنش راحت نیست
اگر سنم بره بالا و هنوز این چیزا اطرافم باشه، و من بایست ترک کنم کمپانی رو
فقط اونجارو میسوزونم که دیگه کسی نتونه کار کنه
واقعا؟ پس هیچوقت اونو رو دوش کس دیگه نمیزارین
سنت های مک کویین، یا برند مک کوویین
اگه بطور فعال درگیر نباشی؟
اااممم...
فکر نکنم...منظورم اینه...اینجوریا نیست
این...چون اون داره مفاهیم و ایده های من رو نمایش میده
و نمایش های من خیلی خصوصی هستن
چطوری...چطوری اونجوری میشه
بهش گفتم: لی، چرا برای ی سال کنار نمیکشی؟
و فقط گفت: تو درک نمیکنی
اون گفت: مسئولیت 50نفر با منه
اونا باید وام های مسکن خودشون رو پرداخت کنن، من نمیتونم همینجوری بکشم کنار
من همیشه به این فکر میکردم
اونجا واسش خیلی ناراحت کننده بود
و اون عصبانی بود...میدونی
چون اون خود موفقیت بود، این همه زرق و برق
که در واقع، دراعماق وجودش خیلی تنها بود
میتونست باشه، میتونست خیلی تنها باشه
به این فکر میکنم
میدونی...تو این فکر بودم زندگی بزرگتر از فشنه
و نمیخام گیر کنم توی ی حباب، این کاریه که واس بکنم
این خوبه چون شما همه رو از دفتر میبینی
اونا میرن خونه، و میتونن خاموش بشن
اما من هنوز الکساندر مک کوویین هستم، بعد از بستنِ در
میدونی چی دارم میگم؟ من دارم باخودم میرم خونه، خب
میدونی...اگه ی روز بد داشتی
من فقط به خودم جواب میدم
منظورم اینه...با ما، رفتارش مثل
بسیار خب...خوبه
اما در اعماقش، ما میدونستیم که خوب نبود
صد درصد نبود
ی صداهایی میشنید
بمن میگفت، که اونا دنبالشن
ی چیزی میگفت
پارانویا شمارو داغون میکنه
یادمه داشتم ی طرح میزدم
که اساسا دوربین زیاد هست اطرافش
فکر میکردیم: که اون دوربین ها میتونن روبات باشن
همیشه مشکل داشت، که دوربینُ مستقیم بگیرن تو صورتت
این نظارت باعثِ ناراحتیه مخاطب میشه
ایده پشتِ Plato's Atlantis
جایی که مردم از زمین میان و به دریا برمیگردن
اون عاشق شنا بود، غواصی
اون عاشق تنها بودن بود، اینجا توی ی دنیای متفاوت
فقط دور از همه چیز
مث برگشتن به رحم مادر، شناور بودن
و میدونی..آرامشی مث اون، شما باید ازش رد بشید
Plato's Atlantis اون استودیو انگار توی ذهنش بود
با تمام اون چاپ های دیجیتالش
و همه اون تجربیاتش، برش الگو
و روبات هایی که دوباره اونجا بودن
به من گفت: من آخرین طراحیِ کالکشنم رو انجام دادم
و بمن گفت: دیگه کارم با این تمام شد
میخام برم خودمو بُکُشم
منظورت چیه، میخوای بری خودتو بکشی؟
اون گفت..اره
دیگه واسم کافیه...کارم باهاش تمام
فقط باید براش ی پایان بزارم
و این اخرین شوی منه، در نهایت
گفت: رو یادت میاد؟ VOss
ی همچین چیزی هم اونجا داشتیم
ولی این فقط یPerspex box به اندازه تنِ ادما
خب، وقتی شو تمام شد
این جعبه قراره از زمین بیاد بالا
با من به داخل
و من فقط
و من قراره بخودم شلیک کنم
و
و...من
من نمیدونستم باید چیکارکنم، چه عکس العملی نشون بدم
میدونی چیه منظورم، چون
لحن قانع کننده ای داشت صداش
انگار این همیشه تو ذهنش بود که
کلِ سیستم فشن بر علیه اونه
ومن گفتم نه...نه، هیچ کسی علیه تو نیست
اما وقتی تو اینجوری فکر میکنی
ممکنه به خیلیا آسیب بزنی
چون مردم به دیدن شوی تو میان، تا زیبایی رو ببینن
نبوغِ تو رو، آفرینشِ تورو
برای دیدن تو، کارت
اون مثل کارگردان های سینما بود
ما مجبور بودیم مث بیگانگان باشیم، و اون بما میگفت
گفت: گوش کن، چهره ات باید اینجوری باشه
قوی میدونی، تو باید پرقدرت باشی
<i\>بااین شو، ی جورایی به طرفمون بمب پرتاب میشه
اوکی همین بود، تمام... همه چیز تمام شد
ما دوباره متولد شدیم، ما ی چیز خلق کردیم
فصل جدید، سیاره جدید
من واقعا ترسیده بودم
داشتم سعی میکردم توی عکس گرفتن نیفتم زمین
میخواستم که به من افتخار کنه
و میخواستم که بهش افتخار کنم
اون ی ارتش داشت از مدل ها
بی نهایت طراحی چاپ
شاید فلس ماهی بود، یا پوست مار
و سپس بادست کار میشه و مونتاژ میشه
توی ی الگوی تکرار
و تبدیل میشه ب ی چیز دیگه، و غیر قابل شناسایی
این شروع عصر دیجیتال بود، که داشت راهِ خودشو به فشن باز میکرد
داشت به انتها میرسید، و اون خوشحال نبود
چرا؟ بهترین کالکشنش اونجا بود
اون میدونست که ب ی چیز انقلابی نیاز داره
و من متاسفانه فکر میکردم همون Plato's Atlantis
من نرفتم به اون شو، حال مادرم زیاد خوب نیست
اون درحال دیالیز بود اونموقع
لی واقعن نمیخواست با حقیقت روبرو بشه، در واقع ما مادرو از دست دادیم
بخاطر اینکه اون ایزی رو از دست داد
اون نبود...اامممم
رفتارت با مامان خوب نیست
سپس مادربزرگم جوسی درگذشت
واقعن حالت بدی داشت
لی داغون بود
ما تو اتاق نشیمن پدرم بودیم
و اون اصلن بخودش توجهی نداشت، لی
منظورم اینه همه میدونستیم به مامان داره بد میگزره
بنظرم همه نگران لی بودیم، چون کاملن معلومه، لی و مامان
لی مواظبت از مامان رو بمن سپرد
آخرین کاری که به من داد
درحال طراحی سنگ قبر بود
اون خوشش اومده بود از این ایده، که سنگ قبر به وسیله بال ها احاطه شده باشه
یجورایی در اغوش کشیدن مادربزرگ جوسی
اصولا...من دست گذاشتم
که رو به پایین بودن، بالای سنگ قبر
ولی دستای اون رو به پایین بود، اونارو پایین نگه داشته بود
اون میخواست ببردشون بالا، بنابراین اونهارو چرخوند بسمت بالا
زنگ زدم به لی
و
و حرف زدیم درباره
مراسم مادر و
و اون اخرین مکالمه بود
شب
من تو تختخواب بودم، در حال مطالعه، و سپس
احساس کردم چیزی سرم رو لمس کرد
خیلی نرم و ملایم
سرم رو لمس کردم و بخودم گفتم
کی اینجاست؟ تو کی هستی؟
میدونستم کسی داره میگزره و میگه خداحافظ
من نیمساعت بعد از 9صبح ی تماس داشتم
از طرف خواهرم
و بعدش اون تلفن زنگ خورد
همه چی عوض شد
همه چیز
واقعن نمیتونستم باور کنم، چیزی رو که داشتم میشنیدم
تو اون لحظه همه چیز خیلی سوررئال بود
توی ذهنم فقط تصور لی بود با تنهاییش
و جوری که باهاش کنار میومد
همه اینا درحال گذر از ذهنم بودن، میدونی، کاملا...
ااممم
این زیباترین راه نیست که بری، میدونی
خودکشی، به تنهایی، حلق آویز شدن
این ...ااامممم
من اصلا نیمخواستم به این فکر کنم، که چی از ذهنش میگذشت
اونجوری که اون میخواست تنها باشه،انجامش بده
دنیای فشن در شوک بود
آخرین خبر...مک کویین مرد
دردانه فشن بریتانیا درحالی پیدا شد، که مرده بود
اون ازش استفاده کرد که بگه: خیلی بهش فکر میکنه
ی روزی
ی روزی من میام خونه توی کیسه بدن
و وقتی اون روز
ودر خبرها دوباره، اون روز
اون توی اون خونه است،توی کیسه بدن
بچه هارو برده بودم تو صدمین سالگرد Hamleys
و پدرمادرم اومدم دنبالم و گفتن
دارم
نمیتونم انجامش بدم، واقعن احمقانه است، فقط گریه میکردم
اون گفت که لی مرد
و این مث ی شوک بود
و من برای یمدت خیلی طولانی عصبانی بودم
چون فقط فکر میکنی....چطوری
چطوری اون اتفاق افتاد؟..میدونی؟...اون
بهش فکر کردم
شاید بعد از اینکه مادرم رفت
اون هیچ احساسی اونجا نداشت، که میتونست کمی خوشحالش کنه
و فکری که درست تو اون لحظه بسراغت میاد
اون کاملا تُهی شده بود
خیلی دلم واسش تنگ شده, خیلی زیاد
دلم تنگش شده...میدونی...دلتنگشم
اون میتونست اتفاقات خیلی زیادی رو تو زندگیش داشته باشه
و اون چیزهارو واقعن تو زندگیِ شخصیش نداشت
و هرچی آرزو داشتم، آرزوم واسه اون، بیشترش بود
اره
من خیلی خوشحالم که داشتمش
که باهاش آشنا شدم و
شریک شدم باهاش
قسمتی از زندگیم رو با داستان اون و همه چیز
اما دلم واسش تنگ شده
ای کاش
مسائل جور دیگه ای تمام میشد
اون واقعن میخواست همه چیز رو زیبا کنه
و با لباس اونو میتراشید
من فکر میکنم اون واقعن پیکرتراشی میکرد
او نجاست جایی که روح وروان ازش میاد
لباساش این حس مونث بودن رو به من میداد
اما دراون زمان، میدونی لعنتی، با من در نیفت، من خیلی دریده ام
بهترین چیزی که از اون بخاطر دارم، کارکردنش بود
سحرآمیز بود
برای من اون مث جادو بود
فقط ی آماده سازیه دیوانه وارش
و بار بعدی قراره فقط نبوغ باشه
هیچ کس نمیتونه احساس رو بوجود بیاره، ی شو مث مک کویین، اون تونست
فشن برای لی فقط ی راه بود، که بتونه با دنیا ارتباط برقرار کنه
و میخواست خودش خارج از تصویر باشه
برای اونایی که بیشتر روی این هنر متمرکز هستن، اون ی خالق بود
خشن تهاجمی، دارای طنز بالاو بسیار مترود
نه تنها وسعتِ دید منحصر بفردی داشت، بلکه فردِ منحصر بفردی هم بود
و توان شخصیتیه بسیار فوق العاده ای داشت
شما ادمای زیادی مثل اونو نمیبینید
اونا اونا زیاد خودشونو نشون نمیدن
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.