..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::. 2 00:00:36,040 --> 00:00:39,076 خیلی ها میگن هشت پا مثل یه موجود فضائی ـه.
ولی عجیب اینه که وقتی بهشون نزدیک بشی،،
متوجه میشی که از خیلی جهات، به هم شباهت داریم.
قدم به یه دنیای کاملا متفاوت میذاری.
یه احساس خارق العاده.
و حس می کنی در لبه ی یه اتفاق شگفت انگیز قرار داری.
ولی متوجه میشی خط قرمزی وجود داره که نمی تونی ازش رد بشی.
الان خیلی وقته گذشته روزی که همه چی شروع شد،.
«معلم اختاپوس من»
رسانه اینترنتی مای موویز mymoviz13.pw جامعترین سایت فیلم و سریال
این محل در نوک آفریقا به اسم "دماغه ی طوفان ها" مشهورـه.
خاطرات بچگیم رو سراسر سواحل صخره ای
جزر و مد و جنگل کلپ، فرا گرفته.
یه کلبه ی چوبی کوچیک داشتیم،
که عملا پایین تر از سطح دریا قرار داشت.
پس وقتی طوفان های شدید رخ میداد،
موج های اقیانوس در رو می شکست و خونه رو پر از آب می کرد.
پس واسه یه بچه خیلی هیجان انگیز بود،
که عملا وسط نیروی اون اقیانوس عظیم زندگی کنه.
بیشتر بچگیم تو استخرهای سنگی گذشت،
و تو آب های کم عمق جنگل کلپ شنا می کردم.
اون کار رو خیلی دوست داشتم.
حالا که بزرگ شدم، ازش فاصله گرفتم.
اولش مشکلی نبود.
تا اینکه 20 سال قبل به کالاهاری مرکزی رفتم.
داشتم با برادرم فیلم" رقص بزرگ" رو می ساختم.
همون موقع با کسایی آشنا شدم،
که احتمالا چند نفر از بهترین ردیاب های دنیا بودن.
تماشای اونا
که به دل نشانه های لطیف و شگفت انگیز طبیعت میزدن،
چیزهایی که چشم هام نمی تونست ببینه،
و بعد دنبال کردنشون که بعضی وقتا چندین ساعت میشد،
و پیدا کردن حیوانات مخفی در طبیعت،
دیدنشون شگفت انگیز بود.
یعنی، اونا درون دنیای طبیعی بودن.
و می تونستم حس کنم من خارج از اون دنیا بودم.
این اشتیاق رو داشتم که درون اون دنیا باشم.
دو سال جهنمی رو پشت سر گذاشتم.
مدت زیادی بود داشتم به سختی کار میکردم،
تا تونستم از خودم کار کشیده بودم.
چندین ماه خواب درست نداشتم.
خانوادم زجر می کشید.
و به خاطر اون همه فشار، مریض شده بودم.
ذهنم نمی تونست همه ی این جریانات رو هضم کنه.
و دیگه نمی خواستم دوربین یا حتی ابزار ویرایش رو به چشم ببینم.
حتی نمی تونستم باهاش روبرو بشم.
الان هدف بزرگ زندگیت
چند تکه شده.
یه بچه داری که داره بزرگ میشه.
تام.
تو اون وضعیت، نمی تونستم پدر خوبی واسه پسرم باشم.
باید یه تغییر بنیادی می کردم.
از بچگیم الهام گرفتم،
و از استادان ردیابی که باهاشون تو کالاهاری کار می کردم،
الهام گرفتم.
و تنها راهی که برای انجام اون کار بلد بودم این بود که
تو اقیانوس باشم.
اولش، وارد آب شدن کار خیلی سختیه.
اونجا یکی از وحشی ترین و ترسناک ترین جاهای رو زمین برای شنا کردنه.
دمای آب به 8 تا 9 درجه ی سلسیوس کاهش پیدا می کنه.
سرما نفست رو بند میاره.
و تو فقط باید آروم باشی.
اونوقت یه فرصت شگفت انگیز زمانی به مدت،
ده یا پونزده دقیقه گیرت میاد.
یهو
همه چی حس خوبی پیدا می کنه.
سرما باعث میشه مغزت بهبود پیدا کنه چون هر بار که وارد اون آب سرد میشی،،
سیلی از مواد شیمیایی میاد سمتت.
کل بدنت زنده میشه.
وقتی که بدنت به اون شرایط وفق پیدا می کنه .همه چی آسونتر میشه،
و در نهایت
بعد از حدود یه سال
کم کم از سرما خوشت میاد.
چیز جالبی که درمورد این محیط وجود داره،
اینه که تو داخل یه جنگل سه بعدی هستی،
و می تونی از بالا بپری و هر جا دوست داشتی بری.
عملا، پرواز می کنی.
ممکنه اصلا رو یه سیاره ی دیگه باشی.
به صورت طبیعی، تو آب آرومتر میشی.
کم کم می تونی نفست رو واسه مدت بیشتری نگه داری.
داشتن کپسول اکسیژن تو جنگل متراکم کتانک،
مطلوب من نیست.
دوست دارم بیشتر شبیه یه حیوان دوزیست باشم.
به لحاظ غریزی، می دونستم نباید یه لباس خیس بپوشم.
اگه واقعا می خوای به همچین محیطی
نزدیک بشی،
خیلی مفیده که هیچ محدوده ای تو اون محیط واسه خودت تعیین نکنی.
و یهو متوجه شدم دوباره واسه گرفتن فیلم و عکس انرژی دارم
و بعد دوباره دوربینم رو بدست گرفتم،
و کاری که دوست داشتم و بلد بودم رو شروع کردم.
جانوران به شدت نامتعارف و بیگانه هستن.
انگار حتی از دیوانه وارترین فیلم های علمی تخیلی مون هم فراتره.
روزی که همه چی شروع شد رو یادمه.
یه جای خیلی خیلی خاص پیدا کردم،
که یه تکه ی بزرگ جنگل کلپ ازش محافظت می کرد،
چون خود جنگل باعث متراکم تر شدن ناحیه میشه.
و کل جنگل اطراف اینجا،
کاملا تیره ست و نمی تونی هیچی ببینی.
و تو این محیط کوچیک 200 متری می تونی شنا،..
و مشاهده کنی.
یه جای بی نظیره.
یادمه یه انگاره ی عجیب سمت چپم بود،
و میرفت پایین
دیدن اون چیز، خیلی عجیب بود.
— ماي موويیز —
حتی ماهی ها هم به نظر سردرگم میومدن.
و بعد، یهو
اون موقع، نمی دونستم،
شاهد یه چیز خارق العاده بودم.
به پایان داستان رسیده بودم.
با خودت میگی: این حیوون داره چیکار می کنه؟
فکر کنم اون یه کم ازم ترسیده بود،
اون یه جلبک به شدت لیز رو
که به زحمت می تونی تو دستت نگه داری، بلند کرد،
و مثل یه شنل شگفت انگیز دور خودش پیچید،
و از یه سوراخ کوچیک به من زل زد.
و بعد، بووم، می دونی، رفته بود.
توضیحش خیلی سخته،
ولی بعضی وقتا یه حسی بهت دست میده،
و می دونی،
این موجود یه چیزی داره که خیلی غیر معمولی ـه.
اینجا میشه یه چیزی یاد گرفت.
یه چیز خاصی درمورد اون هست.
بعد این ایده ی عجیب به ذهنم اومد.
اگه هر روز میرفتم چی؟
اگه حتی یه روز هم... غیبت نمی کردم چی؟
اولش، معلوم بود تحت تاثیر حضور من قرار گرفته،
پس با خودم گفتم: دوربین رو همینجا میذارم،
و اون دوربین کارهای اونو برام ضبط می کنه.
اون این وسیله ی براق جدید رو تو جنگل می بینه.
با یه سپر میاد سمتش،
شاید یه وقت بهش حمله بشه پس اون سپر رو به خودش گرفت،.
این یه چیز متفاوته .این جالبه.
لمس کردنش، حس کردنش، مزه کردنش.
اگه حس بازی کردن بهش دست میداد .نمی تونستی دوربین رو طولانی مدت اونجا بذاری،
دوربین رو مینداخت.
مجبور شدم هر روز برم تا درمورد محیطش بهتر بدونم.
اوایل، انگار همه ی کارات تکراری بود.
ولی بعد از یه مدت، می تونستی همه جور جنگل متفاوت ببینی.
می تونستی جنگل های قدیمی و دست نخورده رو ببینی.
جنگلی رو می دیدی که جلبک های متفاوت زیادی تو بسترش رشد کرده بودن.
جنگل مه آلود رو می دیدی.
من شروع به نقشه برداری از محیط اطراف آشیانه ش کردم،
برام عجیب بود که غارهای کوچیک رو تو نزدیکیش می دیدم،
که پر از کوسه های راه راه بود.
و اونا جدی ترین شکارچیش هستن.
پوستشون راه راهه به همین خاطر بهشون میگن کوسه ی راه راه..
اونا از طریق دید شکار نمی کنن.
ولی حس بویایی خارق العاده ای دارن.
و به شدت تهاجمی هستن.
می تونن دماغشون رو داخل یه ترک کوچیک بکنن.
پس اونا شکارچیان کوچیک و مرگبار اختاپوس هستن.
با خودم گفتم: چقدر طول می کشه تا این حیوونات کاری بکنن؟
بعد از چندین بار دیدنش،
لحظه ای پیش اومد که
که ترس به شدت بر اون غلبه کرد.
اون یه حرکت بزرگ دید،
یه کم ترسید و بعد نگاه کرد، اوه، اون آقاهه ست!
اومد بیرون و خیلی کنجکاو بود.
خیلی علاقمند، خیلی کنجکاو ولی حرکت احمقانه ای نمی کرد،.
همه ی پاهای دیگه ش متصل به آشیانه بود،
و مکنده ها سر جاش بود.
و بعد اتفاق افتاد.
من یه کم دستم رو دراز کردم.
وقتی اون حیوان ارتباط برقرار می کنه، یه اتفاقی میفته.
ولی در یه مقطع، بالاخره باید نفس بکشی.
پس باید خیلی آروم
اون مکنده ها رو از خودت جدا کنی،
بدون اینکه اذیتش کنی،
تا بتونی بری بالا و نفس بکشی.
با اختلاف، موقعی از همیشه قویتره،
که از آشیانه میاد بیرون،
چون اون موقع می دونی یه اعتماد کامل بین شماست.
دیگه بازوهاش رو عقب نمی کشه که من مجبور شم عقب بکشم.
انگار میگه: من کاملا به این آدم اعتماد دارم،
و از آشیانه میام بیرون،
و میرم کارم رو بکنم.
کم کم شروع به دیدن چیزهای خارق العاده کردم.
می تونن سیخ سیخی باشن می تونن نرم باشن..
رو سرشون شاخ در بیارن.
می تونن رنگ، بافت، الگو و پوستشون رو تطبیق بدن.
واقعا زیباست.
بیشتر اوقات، با سرعت میره، یا می خزه یا شنا می کنه.
ولی گهگاهی،
دو پا میاد بیرون.
راه میره.
و با گام های بلند راه میره،
با دو پا راه میره.
بدنش رو تو حالت عجیبی قرار میده که یه جورایی شبیه سنگ میشه.
و بعد دو تا از بازوهاش رو به آرومی حرکت میده،
پس اون سنگ، به آرومی حرکت می کنه.
و بعد تبدیل به
یه بانوی خارق العاده و لرزان و غوطه ور در لباس میشه.
شاید سعی داره ادای
کلپ یا جلبک هایی که حرکت می کنن رو در بیاره
و همزمان، به آرومی دور میشه.
و اینجوری کار می کنه.
این خلاقیت بی نظیر برای فریب.
یه اختاپوس در واقع یه حلزونه که صدفش رو تو تکامل از دست داده.
یه حیوون خیلی شکننده و مایع و نرم،
که به هوش سرشارش اتکا می کنه.
پدر و مادری نداره که بهش آموزش بده. تنهاست.
چون همه جور شکارچی داره که اونو شکار می کنن.
پس طی میلیون ها سال، اون می بایست
بی نظیرترین شیوه ها رو برای فریب اونا ابداع می کرد.
و باید خیلی زود یاد بگیره، چون،
کمی بیشتر از یه سال برای زندگی وقت داره.
وقتی تنهایی غواصی می کنی باید همه ی وسایل همراهت درست باشه،.
و باید واسه همه جور اتفاق آماده باشم.
نمی تونم الکی بچرخم باید غریزی باشه..
ولی اون موقع ها، اشتباه زیاد می کردم،
یه روز، داشت تعقیبم می کرد.
و این خیلی شگفت انگیزه که یه اختاپوس تعقیبت کنه.
می دونی، می کشی عقب، رو به عقب حرکت می کنی،
و این جانور شگفت انگیز میاد سمتت.
و تو وجودش خیلی ازت نمی ترسه.
کنجکاوه، بهت اعتماد داره،
و این یه حس شگفت انگیزیه.
بعد، بووم!
یکی از لنزهام از دستم افتاد،
افتادن لنز بلافاصله باعث ترس اون حیوون شد.
بعد با عجله برگشت خیلی ترسیده بود،.
دوست داری خودتو بزنی... چون، می دونی
می تونست به یک اعتماد و تعامل دو طرفه ختم بشه،
ولی تو خرابش کردی.
حالا، آیا برای همیشه خرابش کردی؟
اون حیوون دوباره بهت اعتماد می کنه؟
اون تجربه... زیادی اونو ترسونده؟
بعد خیلی سریع بهش نزدیک شدم.
اون موقع بود که از آشیانه اومد بیرون و خیلی ترسیده بود
و به اون آشیانه برنگشت.
فکر کردم دیگه همه چی تمومه.
اون رفته بود.
من تجارب خارق العاده ای با استادان ردیاب سن داشتم.
با خودم گفتم: یعنی کسی هست که بتونه چیزی رو زیر آب ردیابی کنه؟
این حیوون میلیون ها سال وقت صرف کرده که پیدا کردنش غیر ممکن باشه.
باید یاد می گرفتم رد پای اختاپوس چه شکلیه.
اولش خیلی نا امید کننده بود تشخیصش خیلی سخت بود،.
چه تفاوتی بین رد پای اختاپوس،
و رد تیغ ماهی،
و رد ماهی ها
و رد کرم ها وجود داره؟
وعلایم شکار.
پوشش تخم.
باید همه چی رو یاد می گرفتم.
بعد باید مثل یه اختاپوس
فکر کنی.
مثل اینه که یه کاراگاه باشی.
آروم آروم سرنخ هات رو کنار هم میذاری.
و بعد کم کم
به موفقیت دست پیدا کردم.
".خیلی خب، این حیواناتی که اون می کشه"
پس به شکارها نگاه می کنم. به علایم کوچیک نگاه می کنم، کاوش های تو ماسه ها،
تغییرات کوچیک تو الگوهای جلبک ها که اون حرکت کرده.
و بعد می دونستم، باشه، این حیوون الان خیلی نزدیکه.
نزدیک. تو محدوده ی یکی دو متریه.
و بعد رو اون محل کوچیک تمرکز می کردم.
و بعد، بنگ!
اونجاست.
سرانجام بعد از اینکه یه هفته، هر روز دنبالش گشتم،
پیداش کردم.
انگار
مثل یه دوست انسانیت دست تکون میداد و می گفت: سلام، از دیدنت هیجان زده ام.
و می تونستم لحظه لحظه حسش کنم،
باشه، بهت اعتماد دارم. بهت اعتماد دارم، انسان.
حالا می تونی وارد دنیای اختاپوسیم بشی.
میاد سمت من.
و غریزه ی طبیعیم میگه
به آرومی برم عقب.
بعد می خواستم ثابت وایسم پس به یه سنگ تکیه کردم،.
اون همینجور میومد سمتم
و کاملا اومد رو دستام.
زمان زیادی زیر آب بودم،
پس به آرومی به حرکت کردن به سطح آب .با این فکر که از رو دستم حرکت می کنه و میره،
ولی نرفت. اون درست تا سطح آب رو دستم موند.
و اونجا من به چشمان این موجود شگفت انگیز زل زده بودم.
اول تصورش سخت بود
که چیزی از این ارتباط گیرش میومد.
چرا یه حیوون وحشی چنین کاری می کنه،
چیزی از ملاقات
این انسان عجیب نصیبش بشه؟
اینجاشه که خیلی جالب میشه.
فکر می کنم برای جانوری با اون هوش، خیلی جالب بود.
یه جورایی، اون می فهمه که این رابطه خطرناک نیست،
پس برو و با این انسان تعامل کن.
و شاید یه جور لذت عجیب اختاپوسی هم این وسط نصیبت شد.
وقتی چنین ارتباطی با یه حیوون داری،
و اون تجارب رو می گذرونی واقعا شگفت انگیزه،.
هیچ احساسی تو دنیا بهتر از این نیست.
به نظر محدوده ی بین من و اون از بین رفته بود.
فقط شکوه خالص اون بود.
در اون موقع فقط می تونستم به اون فکر کنم.
تو خشکی و تو دریا.
یعنی، برام یه جور وسواس شده بود.
دوست داری هر روز ببینیش و بفهمی چیکار می کنه.
واسه برگشتن تو آب بیقراری می کنی.
تو ذهنش چی می گذره؟ به چی فکر می کنه؟
خواب می بینه؟ اگه اره، خواب چیو می بینه؟
اون جوری کنجکاویم رو برانگیخته بود که قبلا تجربه اش نکرده بودم.
خیلی کمک می کنه که برگردی خونه،
و تا می تونی مقالات علمی بخونی.
اون یه اختاپوس معمولیه.
اسم علمیش اختاپوس والگاریس ـه.
دوسوم ادراکش،
در واقع بیرون از مغزشه تو پاهاشه،.
کل وجودش در حال فکر کردن، حس کردن و کاوش کردنه.
اون 2 هزار مکنده داره و جداگانه ازشون استفاده می کنه.
چطور اینکار رو می کنه؟
فرض کن 2 هزار انگشت داشته باشی.
هوشش رو میشه با سگ یا گربه،
یا حتی یکی از نخستین های پست مقایسه کرد.
یه نرم تن نباید اینقدر باهوش باشه.
خیلی وقتا میرم تو مقاله های علمی جستجو می کنم،
و دنبال چیرای عجیبی که دیدم می گردم.
ولی دست خالی برمی گردی. هیچی نیست.
وارد جایی میشی که روش مطالعه انجام نشده،
و تقریبا، هر هفته، چیزایی پیدا می کنی که برای علم تازگی داره،
طبق ادبیات، اختاپوس ها باید از گونه ی حیوانات شب باشن.
حالا، آیا اون شب ها فعال تره؟
تو تاریکی یه کم ترسناک بود.
صداهای وال های کوهان دار،
که ازداخل آب شنیده میشد، شگفت انگیز بود.
با نهایت احتیاط حرکت می کنی.
نتونستم پیداش کنم اون تو آشیانه ش بود..
یه جورایی بی خیال شدم و داشتم به ساحل برمی گشتم.
یه چیزی مسیرم رو خیلی کم به سمت چپ منحرف کرد.
و اونجا بود
درست تو آب های خیلی کم عمق.
نمی تونستم ببینم چیکار می کنه.
خیلی سریع حمله می کنه.
از بازوهاش مثل یه سلاح عجیب استفاده می کنه.
تو کسری از ثانیه پیچ و تابش میده.
و دیدم سه ماهی رو اینجوری گرفت.
هیچوقت تو روز ندیده بودم ماهی بگیره.
شب ها تو جنگل خیلی خطرناکتره،
پس این جانور بسیار باهوش، به آب های کم عمق برمی گرده،
چون برای کوسه ها رفتن به اونجا خیلی سخته،
و از همه ی غذاهای شگفت انگیزی که اونجا گیرش میاد، استفاده می کنه.
اولین غریزه اینه که کوسه ها رو با ترسوندن دور کنه.
ولی بعد متوجه میشی،
داری تو روال موجود تو جنگل مداخله می کنی.
اون از آشیانه بیرون اومده بود و نزدیک مرز جنگل حرکت می کرد،.
من متوجه
کوسه شدم.
بدنش کمی به جلو خم شده بود و داشت رد بو رو دنبال می کرد.
اوضاع اصلا خوب نیست.
— ماي موويیز —
با خودم گفتم: خدا رو شکر اون جاش امنه. اون زیر سنگه.
این موجودات داشتن درست به سمت اون حفره میومدن.
بعدش، کوسه یکی از بازوهاش رو گرفت،
و چرخش مرگبار خودش رو انجام داد.
و به وضوح می تونستم
بازوی قطع شده اش رو تو دهن کوسه ببینم.
یه احساس بدی بهت دست میده.
و خدا رو شکر که تونست خودشو به ته اون حفره برسونه.
داشت خیلی بد حرکت می کرد به آرومی و خیلی ضعیف،.
خونریزی داشت که میشد بوش رو تو آب تشخیص داد.
تا آشیانه فاصله ی زیادی مونده.
دوباره اون کوسه ها سر و کله شون پیدا میشه؟
با خودم گفتم کمکش کنم به آشیانه برگرده.
ولی خوشبختانه، نیازی به این کار نبود.
نمی دونستم
چه اتفاقی براش میفته یا اینکار باعث میشه ضعیف و آسیب پذیر بشه،
یا اینکه اون شب کوسه ها کارش رو تموم می کنن.
همش با خودم فکر می کردم
این تقصیر من بود؟
چون من اونجا بودم اومده بود بیرون؟
حس خیلی بدی داشتم.
انگار اتفاقی که واسه اون افتاده بود یه جورایی به شکل عجیبی واسه من افتاده.
بعد یه حسی داشتم که به لحاظ روانشناسی، انگار
دچار یه جور از هم گسیختگی شدم.
به مرگ و آسیب پذیری خودت فکر می کنی،
نگران خانودات و بچه ات میشی.
من آدمی نبودم که زیادی نسبت به حیوونات احساساتی باشم.
متوجه شدم دارم تغییر می کنم.
اون داشت بهم یاد میداد نسبت به دیگران همدردی داشته باشم.
خصوصا موجودات وحشی.
اوایل روز بعد که وارد آب شدم، می ترسیدم.
خیالم راحت شد که اون زنده ست و داشت نفس می کشید.
اونقدر ضعیف بود که نمی تونست مثل یه اختاپوس سالم، به خودش رنگ بگیره.
فقط سیاه و سفید بود.
حالا نگران بودم "چطور می خواد غذا پیدا کنه؟"،
وقتی تو زندگی حیوانات
مداخله می کنی، از یه خط قرمز رد میشی.
ولی حسی که واسه اون داشتم
کاملا بر من غلبه کرده بود.
فکر نکنم فایده ای داشت.
اون پشت آشیانه بود می دونی، زیاد حرکت نمی کرد،.
هر روز بهش سر میزدم تا ببینم حالش خوبه یا نه،
با خودم می گفتم: امروز روز آخره؟ دیگه قرار نیست اونو ببینم؟
یه هفته بعد یا بیشتر، خیالم راحت شد،
و دیدم که خیلی زود حالش خوب شده.
و بعد شگفت انگیزترین چیز دیدن،
بازوهای کوچیک و بی نقص بود
که شروع به رشد کرده بودن.
و یه حس اعتماد بنفس عجیبی بهم داد،
که اون می تونه از پس چنین مشکل سختی بر بیاد.
و حس کردم، من هم تو زندگیم از پس مشکلات بر اومدم.
به روش عجیبی زندگی هامون انعکاس دهنده ی همدیگه بود،.
ارتباطم با مردم و آدما داشت تغییر می کرد،
تو این مرحله، پسرم، خیلی علاقمند به موجودات زیر آب بود.
و هر روز، براش داستان تعریف می کردم.
پسرم اونو دیده. باهاش آشنا شده.
چند بار اونو همراه خودم بردم.
بازوها خیلی به درد بخور هستن،
حتی وقتی نصفه رشد کرده.
و کم کم، همینطور که بازوش رشد می کنه، اعتماد بنفسش هم برمی گرده.
سرانجام، حدود 100 روز بعد، اون بازو کامل رشد می کنه.
حس جالبیه که فکر کنی این حیوون قادر به انجام چنین کاریه،
و می تونه در برابر چنین حمله ای ایستادگی کنه و کاملا بهبود پیدا کنه.
بعد از مدتی، اون فعالیت های معمولش رو از سر گرفت،
و من هم یه توسعه ی جدید رو
برای دیدن عمیق تر دنیاش، شروع کردم.
روز خوب، آروم و روشنی بود.
از یه گوشه میاد و جلوی یه خرچنگ رو می گیره.
وقتی خرچنگ باشی، مشکل اینه که،
حالا یه جانور مایع تو رو شکار می کنه.
می تونه خودشو تو یه سوراخ خیلی کوچیک جا بده.
و به نظر خرچنگ حضور اونو حس کرده،
و میره زیر یه شقایق بزرگ و سمی پنهان میشه.
و بعد اختاپوس منتظر و پنهان میشه.
بعد خرچنگ با خودش فکر می کنه "، باشه، همه چی روبراهه"،
و اشتباه می کنه و از زیر اون شقایق میاد بیرون.
اون خورنده ی بدیه.
همه جا رو گاز می گیره بوش میاد بیرون..
بعد اطراف رو نگاه می کنی و موجودات ستاره ای رو می بینی،،
که به طرز عجیبی سریع هستن به سمتش کشیده میشن،.
یه گروه از اونا اطرافش رو می گیرن،
و اون نمی دونه چیکار کنه یا چطور باهاشون کنار بیاد.
من با خودم گفتم: آره، این یه مشکل جدیه.
اون همیشه با این موجودات ستاره ای که غذاش رو می دزدن، مشکل داره.
خیلی طول نکشید که،
اون با خودش گفت: خیلی خب، اون ستاره ها دارن غذامو می دزدن.
و یه روش جالب داره که با مکنده هاش اونا رو بلند می کنه
و به آرومی اونا رو از آشیانه میندازه بیرون.
حالا فقط خودش رئیسه.
اون همون روش شکار خرچنگ رو برای یه خرچنگ دیگه هم به کار برد.
یهو می بینی
خرچنگ از صخره پرت میشه بیرون.
با خودم میگم: حتما این یکی رو می گیره.
چندین و چند بار، از دستش فرار می کنن.
ولی چند هفته بعد،
می بینمش از گوشه وارد میشه،
از من حصار درست می کنه
تا بتونه بین من و خرچنگ قرار بگیره.
از من به عنوان بخشی از استراتژی شکارش استفاده می کنه.
و به جای اون حمله ی ناگهانی
تورش رو از بالا میندازه رو سرش.
بعد دیگه خرچنگ جایی نداره بره.
این یه حیوونیه که استراتژی می ریزه،
و خیلی سریع می فهمه بهترین راه برای شکار یه طعمه ی زیرک چیه.
بخش بزرگی از هوشش بواسطه ی
تعداد زیاد طعمه هایی بوجود اومده که باید شکار کنه.
همه جور حیوون.
شکار نرم تنان کار خیلی راحتیه،
ولی اونا صدف های خیلی سختی دارن.
حالا، چطور باید اونا رو بکشه و بخوره؟
در قلب هر کدوم از بازوهاش،
یه مته هست که می تونه صدف های سخت رو بشکافه،
و بعد مثل مار، داخلشون زهر بندازه،
و منتظر واکنش نرم تن بشه.
ولی بعضی از این نرم تنان وقتی خیالشون راحت میشه،
که اون مته دقیقا تو نوک صدف،
روی عضلات پیچیده باشه.
اون فقط باید طبق هندسه کار کنه،
تا بفهمه دقیقا کجای اون صدف رو باید مته کنه،
تا بتونه به غذاش برسه.
این آخر هوش بی مهرگان ـه.
قابلیتش برای یادگیری و به ذهن سپاری.
و متوجه شدم اون داره خیلی چیزا بهم یاد میده.
بی صبرانه منتظری تا صبح ها از خواب بیدار شی، چون خیلی کارها باید بکنی،
تا هر علامت کوچیکی رو درک کنی،
تک تک رفتارها رو،
رفتار تک تک گونه ها و کارهاشون تعاملشون با همدیگه،.
مردم می پرسن: چرا هر روز میری یه جا؟
ولی اون موقع ست که متوجه تفاوت ظریف میشی.
و اون موقع ست که حیات وحش رو می شناسی.
پس وقتی هزاران ریسمانی که از اختاپوس،
به سمت همه ی حیوونات دیگه میره شکارچی و شکار،،
و بعد این جنگل شگفت انگیز،
همه ی اونا رو تغذیه می کنه.
و حالا می دونم حلزون دریایی چه ارتباطی با تیغ ماهی داره،
و اختاپوس چطور با حلزون دریایی ارتباط داره.
و وقتی این خطوط رو رسم می کنم،
همه ی داستان های دیگه دور انداخته میشن.
تقریبا مثل جنگل ذهن می مونه.
واقعا می تونستم حسش کنم اون موجود بزرگ رو..
هزاران بار از من باهوش تر و آگاه تر بود.
مثل یه مغز بزرگ زیر آبی ـه که طی میلیون ها سال، داره کار می کنه.
و همه چی رو تو تعادل نگه میداره.
تو اون مقطع، همه چیز به نظر
تو جنگل، یه جورایی بی نقص میومدن.
و البته، می دونی
فراموش می کنی
که اون شکارچیان اصلا حضور دارن.
فقط
یهو متوجه میشه یه کوسه ی بزرگ داره بهش نزدیک نیشه.
اون بی حرکت موند و سعی کرد مخفی بشه.
بعد کوسه رو می بینی که تو پیرامون شنا می کنه و دنبال بوش میره.
با خودم گفتم: وای نه، اون کابوس
دوباره داره اتفاق میفته.
درون برگ ها قایم میشه،
و کلی برگ کتانک دور خودش می پیچه،
و بیرون رو نگاه می کنه.
الان کتانک بو گرفته،
پس کوسه کتانک رو گاز می گیره و فشار میده.
از پشت فرار می کنه.
از یه صخره میره بالا، از آب میره بیرون .،
نمی تونستم چیزی که می بینم رو باور کنم.
ولی البته مشکل این بود که باید برمی گشت تو آب.
از اون طرف، کوسه دوباره بوش رو حس می کنه.
پس تعقیب دیوانه وار ادامه داره.
بعد من دیدمش،
با یه حرکت خیلی سریع،
چیزی حدود صد صدف و سنگ رو با خودش برداشت
و بعد بازوهاش رو دور،
قسمت آسیب پذیر سرش جمع کرد.
و تو اون لحظه،
متوجه شدم چیز عجیبی دیدم،
خیلی وقت پیش.
لحظه ی بعد، کوسه اونو می گیره.
ولی من باید نفس می کشیدم.
با تمام سرعت به سطح آب رفتم.
دوباره سریع برگشتم پایین.
یه چیز خیلی عجیب دیدم.
یه جورایی تونسته بود خودشو به کم خطرترین جای ممکن برسونه،
و اونجا پشت کوسه بود.
کوسه سعی می کنه با شنا کردن اونو از پشت خودش بندازه.
چند ثانیه طول می کشه تا بفهمه،
"جریان چیه؟"
ولی بلافاصله متوجه میشی،
اختاپوس الان دست بالا رو داره.
همینجور که کوسه به کتانک متراکم نزدیک میشه
اون از پشتش جدا میشه
صدف های باقی مونده رو رها می کنه،
و فرار می کنه.
و کوسه، کاملا فریب می خوره.
کوسه میاد و رد میشه،
ولی اون جاش کاملا امنه.
و میره پی کارش.
چطور تونست به اون سرعت فکر کنه و تصمیمات مرگ و زندگی رو بگیره،
خیلی، آره، خارق العاده ست.
— ماي موويیز —
من تقریبا تو 80 درصد زندگیش حضور داشتم.
هر لحظه ش خیلی با ارزشه چون خیلی کوتاهه.
یه روز خیلی شگفت انگیز بود.
یه گروه بزرگ از ماهی های رویایی.
تقریبا تو آب های کم عمق.
یو، اون
اینجوری میره سطح آب.
اولش فکر کردم
".می خواد ماهی ها رو شکار کنه"
بعد گفتم: صبر کن.
وقتی شکار می کنه، استراتژی داره و اون،
متمرکزه.
این رفتارش، به نظرم رفتار یه شکارچی نیست.
خیلی طول کشید تا بتونم ازش سر در بیارم.
ولی همش با خودم فکر میکردم،
".داره با ماهی ها بازی می کنه"
معمولا تو حیوانات اجتماعی شاهد بازی هستیم.
اینجا یه حیوان به شدت منزوی داره با ماهی ها بازی می کنه.
این باعث میشه اون حیوون به یه سطح کاملا متفاوت بره.
بعد به کل علاقه اش رو به ماهی ها از دست داد،
با عجله برگشت
و منو در آغوش گرفت.
و اون آخرین تماس فیزیکی بود که با هم داشتیم.
اگه به گذشته فکر کنم،
یادمه یه روز سخت بود یه روز پر تلاطم،.
همه جا پر از رسوب بود.
رفتم پایین و، واو،
یه اختاپوس بزرگ دیگه کنارش بود.
خیلی خیلی نادره که دو اختاپوس رو نزدیک هم ببینی.
"خدای من، جریان چیه؟"
و بعد وقتی دیدم که اون دو حیوون خیلی راحت هستن،
متوجه شدم ".باشه، جفت گیری" شروع شده،
تو این مرحله، کاملا با مراحل زندگی اختاپوس آشنا بودم.
پس با وجود اینکه خیلی هیجان زده بودم جفت گیری شروع شده،
تو اعماق وجودم
یه حس ترس داشتم.
از آشیانه اومد بیرون.
دیگه نه خبری از غذا خوردن بود و نه شکار کردن،.
بخش بزرگی از بدنش به تخم ها اختصاص داده شده بود.
پس وزن از دست داده بود بخش قابل توجهی از توانش رو از دست داده بود..
تخم ها تو پشتش کار گذاشته شدن تو تاریکی،.
دیدنشون غیر ممکنه.
هر روز میرفتم بهش سر میزدم.
با لوله هاش بهشون اکسژن می رسوند و ازشون مراقبت می کرد.
داشت به آرومی می مرد،
و تاریخ مرگش رو دقیقا با از تخم در اومدن بچه هاش هماهنگ کرده بود.
یعنی، فهمیدنش واسه من خیلی سخت بود.
یه بی مهره ، اساسا یه نرم تن،
جون خودش رو
فدای بچه هاش می کنه.
همه ی بچه هاش از تخم بیرون اومدن.
خیلی ریز بودن و وارد جریان آب شدن.
صدها هزار بچه.
بعد دیدم از آشیانه اومد بیرون و به زحمت زنده بود.
و ماهی ها، داشتن ازش تغذیه می کردن.
خیلی از مرده خوارها برای تغذیه از اون اومده بودن.
خیلی غم انگیز بود.
بخشی از وجودم می خواست اونو تو بغل بگیره و ماهی ها رو فراری بده.
ولی اینکار رو نکردم.
روز بعد
یه کوسه ی بزرگ اومد
و اونو با خودش برد می دونی، درون جنگل تاریک،.
اغلب میرم به آشیانه ی اصلی اون.
و اون بالا غوطه ور میشم و اونو حس می کنم.
البته که دلم براش تنگ میشه.
آم
ولی
یه جورایی، خیالم راحت شد.
چون فشار هر روز رفتن تو آب و دنبال کردنش،
و فیلم گرفتن ازش، اینکار
یه جورایی خیلی سخت بود.
یعنی، من یه جورایی، خواب این حیوون رو
می دیدم.
من، می دونی، من
تو ذهنم مثل یه اختاپوس فکر می کردم.
و یه جورایی خیلی خسته کننده بود.
آم
ولی زیر همه ی اونا،
حس غرور بی نظیر برای این حیوون داشتم،
که تونسته بود شرایط سختی رو پشت سر بذاره.
یعنی، یه زندگی غیر قابل تصور.
یکی از هیجان انگیزترین اتفاقات زندگیم، بردن پسرم،
برای پیاده روی در امتداد ساحل،
و نشون دادن شگفتی های طبیعت به اون،
و همچنین جزئیات،
و پیچیدگی های اون بود.
من خیلی از طبیعت وحشی یاد گرفته بودم و حالا می تونستم به دیگران آموزش بدم،.
خیلی انرژی برای یاد دادن به دیگران داشتم.
اون الان مثل یه زیست شناس دریایی کوچولوئه خیلی چیزا می دونه..
و یه شناگر خیلی قدرتمنده.
همینطور که بزرگترمیشه، به نظر میاد بیشتر و بیشتر می خواد،.
دیدن اون پیشرفت،
یه حس قوی نسبت به خودش
یه اعتماد بنفس شگفت انگیز،
ولی مهمترین چیز،
نجابته.
و گمونم این چیزیه،
که هزاران ساعت بودن در طبیعت می تونه به یه بچه آموزش بده.
چند ماه بعد از مرگ اختاپوس،
پسرم یه اختاپوس خیلی کوچیک پیدا کرد.
خیلی به ندرت میشه حیوون به این کوچیکی رو پیدا کرد.
نزدیک به نیم میلیون بچه به دنیا میان فقط عداد انگشت شماری زنده می مونن..
پس اونا باید مسیر سختی رو سپری کنن.
ولی این استراتژی اوناست سریع زندگی کن و در جوانی بمیر،.
ما یه جورایی تصور کردیم که اون یکی از بچه های اختاپوسه.
یه جورایی هم اندازه اش و هم سنش جور در میومد،.
خیلی لذتبخش بود انگار، اون اینجا بود..
اون باعث شد بفهمم،
محیط های وحشی چقدر با ارزش هستن.
وارد آب میشی
و به شدت رهایی بخشه.
همه ی
نگرانی ها و مشکلات و سختی های زندگیت، از بین میرن.
کم کم شروع می کنی به اهمیت دادن به همه ی این حیوانات،
حتی کوچیکترینشون.
می فهمی که همه بسیار مهم هستن.
حس می کنی که زندگی این حیوانات وحشی چقدر آسیب پذیره،
و می فهمی در واقع زندگی همه ی ماها روی این سیاره چقدر آسیب پذیره.
رابطه ام با جنگل دریایی و موجوداتش
هر هفته و هر ماه و هر سال عمیق و عمیق تر میشه.
با این حیات وحش در ارتباطی و باهات حرف میزنه،.
زبانش رو با چشم می تونی ببینی.
من عاشق اون اختاپوس شدم،
همچنین عاشق خوی وحشی که اون نشون داد،
و... اینکه چطور منو تغییر داد.
اون بهم یاد داد حس کنم
تو بخشی از این مکانی، نه یه تماشاچی.
این تفاوت خیلی بزرگیه.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.