..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هر جا نویسۀ ‹ۆ› به کار رفته، نمایندۀ صدای /o/ یا /oː/ است. ‫نرم‌افزار پخش‌کنندۀ پیشنهادی: پات‌پلیر (Duam Pot Player) ‫قلم پیشنهادی و اندازۀ مناسب آن: آخرین نسخۀ وزیر (Vazir)، حدّ اکثر ۲۱ واحد
‫برندۀ شیر طلاییِ بهترین فیلم از هفتاد و هفتمین جشنواره‌فیلمِ ونیز
‫ارائه‌ای از سِرچْلایت پیکچِرز
‫تولیدِ هایوِیمَن، هییِر/سِی، کۆر کۆردییوم
‫در ۳۱ ژانویۀ ۲۰۱۱، شرکت «سنگ‌گچ ا.م» به علّت کاهش تقاضای خرید تخته‌گچی ‫در بازار، کارخانه‌اش را در ایالت نِوادا، شهرک اِمپایِر، پس از ۸۸ سال تعطیل کرد.‌ ‌
‫در ۳۱ ژانویۀ ۲۰۱۱، شرکت «سنگ‌گچ ا.م» به علّت کاهش تقاضای خرید تخته‌گچی ‫در بازار، کارخانه‌اش را در ایالت نِوادا، شهرک اِمپایِر، پس از ۸۸ سال تعطیل کرد.‌ ‫۶ ماه بعد کد پستیِ شهرک امپایر، ۸۹۴۰۵، از دایرۀ استفاده خارج شد.
‫- خب، این هم از بدهکاری‌م بهت. ‫- باشه. ممنون.
‫مراقب خودت باشی.
‫سرزمین کوچگردها
‫این کودکِ کی‌ست که آرمیده؟ / در دامنِ مریم، او خوابیده.
‫کو را سلام‌گویند ملائک / وز دور شبانان دوخته‌دیده. ‫(از سروده‌های سالِ نویی، نوشتۀ ویلییام چاتِرتِن دیکْس، در سال ۱۸۶۵ م)
‫[«دِزِرت رۆز»، پارکینگ خودروهای کاروان‌دار]
‫- اسمت بین جاگرفته‌ها نیست. ‫- توی لیستِ نیروهای فصلیِ آمازۆنم. ‫[گواهینامۀ رانندگی. ‌ ‌ نام: فرانسیس مک‌دۆرمِند]
‫آهان.
‫ردیف میم‌کاف‌دال رو ببین.
‫- ایناهاش. ‫- آره.
‫اوم‌م‌م...
‫[آمازۆن]
‫- سلام. ‫- سلام. خوشحالم باز می‌بینمت.
‫صبحتون به‌خیر همگی. حال‌واحوالتون چطوره؟
‫عالی!
‫خیله خب. یه توصیۀ ایمنی بگین بشنوم.
‫- حفظ تعادل با دو دست. ‫- چرا مهمّه که با دو دست تعادلمون رو حفظ کنیم؟
‫- تا از پلّه‌ها نیفتیم. ‫- تا از پلّه‌ها نیفتیم!
‫کسی توصیه‌ای کاری بلده؟
‫یارو آدم عجیبیه، نه؟ آدم عجیبیه.
‫چه چسب کوتاهیه.
‫خب حالا...
‫یه کم پلاستیک.
‫- این کارله. ‫- سلام.
‫- این اَنجِلاست. ‫- سلام.
‫- این داگ. ‌ ‌ - سلام. ‫- رایِن. ‌ ‌ - سلام فِرن.
‫- تِریسا. ‌ ‌ - سلام. ‫- کِری. ‌ ‌ - خوشوقتم.
‫- و من هم دوستت: ‫- لیندا مِی. من هم فِرنم.
‫این دوست منه. فِرن.
‫- سلام همگی. ‫- سلام. ‌ ‌ - سلام. ‌ ‌ - سلام، چطوری؟
‫یکی از شعرهای دیگۀ گروه اِسمیت‌ها روی بدنم اینه: ‫[مۆریسی (=خوانندۀ گروه اسمیت‌ها ‫(The Smiths) در دهۀ ۸۰ م)]
‫«خنده و رقص که می‌کنی، و بالأخره خوب زندگی، ‫یاد صدام می‌افتی و می‌گی چه خاطرات قشنگی.» ‫(از ترانۀ «تیوپِ شنا» ‫(Rubber Ring)، ساختۀ گروه اسمیت‌ها)
‫و شعر دیگه‌ای که برام عزیزتره، اینه:
‫«‹خونه› کلمه‌ایه خشک و خالی؟ یا ﭼ... ‫یا چیزی که با خودت هر جا می‌بری؟» خب... ‫(از ترانۀ «خونه یه علامت‌سؤاله»، ساختۀ مۆریسی)
‫خوبه. خوشمون اومد.
‫- این یکی به دلم نشست. ‫- آره. ‌ ‌ - من هم خوشم اومد.
‫شعرهاش کلّاً خیلی بااحساسه.
‫- تازه از این‌ها هم... ‫- آره.
‫آها.
‫- جور شد؟ ‫- نه.
‫یارو صاحب قبلیِ ماشین، فقط یه تشک ‫این پشت انداخته بود، ولی من خوشم نمی‌اومد.
‫می‌خواستم بالاتر یه تخت بسازم، ‫تا زیرش رو صندوق کنم.
‫از این صندوق‌های کشویی جور کردم. ‫یکی جلو گذاشتم که بتونم از توی ماشین وسایلم رو بردارم؛
‫یکی دیگه هم برا بیرون.
‫- چه بافکر. ‫- خودم هم همچین نظری داشتم.
‫این جعبۀ قدیمی رو می‌بینی؟
‫مال شوهرمه. باهاش می‌رفت ماهی‌گیری. ‫این چِفتکه رو بهش وصل کردم.
‫حالا دیگه وقتی بازش می‌کنم، تکیه‌گاه از زیر نگهش می‌داره، ‫و این‌جوری فضای پیشخون بیشتر می‌شه.
‫بعدش چیزمیزهای نازنینم رو داخلش می‌ذارم.
‫مثلاً ظرف و ظروف‌هام که هدیۀ بابامه. ‫این‌ها رو بابام از حرّاجی‌های خونگی خریده بود، لیندا می.
‫از دبیرستان هم که فارغ شدم، ‫سرویس کاملش رو بهم هدیه داد.
‫- اِه‌ه‌ه. چقدر قشنگن. ‫- چی از این بهتر، نه؟
‫آره. اسم طرحش برگِ پاییزه.
‫چند تا بیشتر ازش همراهم نیست؛ ولی، همینه دیگه.
‫اسم ونِت رو چی گذاشتی؟
‫‹پیش‌رَوَن‌ده›.
‫- بَه... چه اسم قرص و محکمی. ‫- عین خود ماشین.
‫های! های!
‫های! چی کار می‌کنی؟!
‫خرس‌های نگاه‌داشته‌شده در محافظت‌گاه خرس‌های قطبی، ‫حیواناتی دردسرسازند و تا وقتی آرام‌تر نشوند، در آن‌جا زندانی خواهند ماند.
‫این مسئله البته ممکن است از ۲ تا ۳۰ روز به طول بینجامد.
‫♪ «کریسمسی سپید» (A White Christmas)، ‫نوشتۀ ایروینگ برلین، خواندۀ بینگ کِرازبی ♪
‫♪ دارم توی خیالم...
‫♪ کریسمسی سپید می‌بینم.
‫آره دخترا، خانم‌معلّمه.
‫فرن؟
‫- سلام. بِرَندی. ‫- سلام فرن.
‫- سلام بچّه‌ها. ‫- سلام. ‌ ‌ - سلام. ‌ ‌ - خانم‌معلّمه.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫چه خوب. خوشحالم می‌بینمت. چند وختی نبودی.
‫- چطور گذشته؟ ‫- خوب.
‫- خوبه. سر و وضعت خوبه. ‫- ممنون.
‫- موهات... ‫- آره. کوتاهش کردم.
‫- خوب شده. بهت می‌آد. ‫- ممنون.
‫- دوباره آمازۆن مشغولی؟ ‫- آره.
‫- راضی‌ای؟ ‫- آم... آره. پولش عالیه.
‫- هنوز توی اون ونه چیز می‌کنی؟ ‫- آره. پارکینگِ ‹دزرت‌رۆز› پارک کرده‌م.
‫اِه. ما هَمی امروز از کنارش رد شدیم.
‫- مگه نه، دخترا؟ ‫- مامانت چطوره؟
‫بهتر از این نمی‌شه. خیلی دلش برات تنگ شده.
‫- لطفاً بهش بگو من هم دلتنگشم. ‫- می‌گم. حتماً. ولی جدّی فرن، اگه...
‫اگه جا لازم داری، می‌تونی بیای پیش ما بمونی. نگرانتیم.
‫ممنون. نمی‌خواد نگرانم باشین. ‫لازم بشه، می‌گم. قول می‌دم.
‫- باشه. خدافظ. ‫- فعلاً، آبْری. ‌ ‌ - خدافظ.
‫سلام!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هنوز توی مدرسه‌تون از همه باهوش‌تری؟
‫- آره. بگی‌نگی. ‫- خب‌خب!
‫- چیزی از اون موقع‌ها که بهت خصوصی ‫درس می‌دادم، یادته؟ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - آم...
‫آره:
‫«فردا پشت فردا پشت فردا... و همۀ دیروزهامان نور افکنده‌اند ‫بر راه احمقان تا مرگ مغبّرشان. بخموش، بخموش ای شمع نیمه‌جان.» ‫(پاره‌ای از پردۀ پنجمِ سوگنامۀ «مکبث»، نوشتۀ ویلییام شِکسپییِر)
‫خیلی خوب بود.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫آم... مامانم می‌گه تو بی‌خانمانی. راسته؟
‫نه. من... بی‌خانمان نیستم. فوقش بی‌منزلم.
‫- دو تا چیز متفاوتن. نه؟ ‫- درسته.
‫- نگرانم نباش. مشکلی ندارم. ‫- باشه.
‫می‌گم بابانۆئل! شرکت بِلوِدِر-خودرو بهمنی از پیشنهادهای عالی ‫برای خرید ماشین صفرکیلومتر یا دست‌دوّم، و کامیون داره.
‫♪ «دوازده‌روزِ کریسمس» (The Twelve Days of Christmas)، ‫نوشتۀ فِرِدِریک آستین، نواختۀ گروه بادی‌برنجی‌نوازانِ فیلادلفییا ♪
‫قبل از این که بیام توی [ونم،] ‹مهمون‌چپونه› زندگی کنم، ‫همه جا دربه‌در دنبال کار می‌گشتم و درخواست‌نامه پر می‌کردم.
‫سال ۲۰۰۸ بود و اوضاعمون کلّاً سخت. ‫(اشاره به بحران مالی در آن سال‌ها)
‫و... وارد برهۀ خیلی خیلی بدی از زندگی‌م شدم...
‫و به خودکشی فکر کردم. تصمیم گرفتم...
‫می‌خواستم... برم یه شیشه مشروب بخرم، ‫شیر اجاق رو باز بذارم...
‫و می‌خواستم اون‌قدر از اون مشروبه بخورم تا پس بیفتم.
‫و اگه هم بیدار می‌شدم...
‫می‌خواستم یه نخ سیگار روشن کنم و همه‌مون رو بفرستم هوا.
‫ولی چشمم به دو تا توله‌سگ ساده‌دل و نازنینم افتاد؛ به... ‫به بزرگ‌تره [نژادِ] کوکِراسپانییِل و کوچیک‌تره ریزه‌پودِل.
‫و... اصلاً دلم نمی‌اومد باهاشون همچین کاری کنم.
‫بعد گفتم... خب...
‫با خودم هم نمی‌تونم همچین کاری کنم.
‫خلاصه... نزدیک‌های ۶۲سالگی‌م بود، و...
‫رفتم سایت تأمین‌اجتماعی ببینم مستمِرّی‌م چقدره.
‫نوشته بود ماهی ۵۵۰ دلار.
‫فرن، من کلّ عمرم رو کار کرده‌م. ‫از ۱۲سالگی دستم به کار بوده.
‫دو تا دختر بزرگ کرده‌م. ‫باورم نمی‌شد این‌قدره.
‫خلاصه داشتم توی اینترنت می‌چرخیدم ‫که به سایتِ چیپ‌آر-وی‌لیوینگِ باب وِلز برخوردم.
‫دیدم می‌شه توی کاروان‌کِش زندگی کنم، و سفر برم، ‫و بقیۀ عمرم رو هم به کار کردن نگذرونم.
‫‹و.س.و› گردهمایی‌ای آموزشی برای کوچگردهای نوپاست.
‫باب ولز عینهو بابانۆئله.
‫شبیهشه، نه؟ همه می‌گن.
‫- ‹و.س.و› حروف اوّل چیه؟ ‫- ‹وعده‌گاه سواره‌ولگردها›.
‫مکانش وسط بیابونه، توی ایالت آریزۆنا، ‫شهرک کۆرتْزسایْت. میون اراضی دولتی.
‫- خوب می‌شه اگه بیای. راهش رو روی نقشه نشونت می‌دم. ‫- نه. فکر نکنم بیام.
‫اِه‌ه‌ه، کاشکی بیای. به هر حال من راهش رو نشونت می‌دم.
‫پس ‹و.س.و› چنین چیزیه.
‫شبکه‌ایه برای حمایت از افرادی که همین حالا به کمک نیاز دارن.
‫سال بعد می‌بینمت، فرن.
‫- کریسمست مبارک. ‫- آره. کریسمس تو هم مبارک، داگ.
‫کارل سکته زد.
‫- مُرده؟! ‫- نه. نه، نه.
‫دخترش اومد و بردش خونه‌شون، شرق کشور.
‫- اِه. ‫- آره.
‫- ولی سگه رو نبردن؟ ‫- ﻧﻤ-نمی‌شد ببرنش. می‌خوای پیش تو باشه؟
‫- آم... ‫- خیلی سگِ خوبیه.
‫- نه. ‫- خیلی آشتیه.
‫- نه. ‫- باشه. خب...
‫پنجشنبه روزیه که می‌ری، درسته؟
‫- آره. ‫- خیله خب. آم...
‫- همین دیروز کارم با آمازۆن تموم شد. ‫- آهان.
‫آمازۆن تا سه‌شنبه پول پارکینگ رو می‌ده،
‫بعدش دیگه کرایه‌مون ماهی ۳۷۵ دلاره.
‫خب... اگه از برق و زباله‌دون استفاده نکنم، ‫تخفیفی بهم نمی‌دین؟ آخه ونم کارم رو راه می‌ندازه.
‫نه، نمی‌شه؛ ولی از اون‌جایی که ماشینت ونه، ‫راحت می‌تونی جابه‌جا شی و بری جایی گرم‌تر سمت جنوب.
‫- درست می‌گی، ولی می‌خواستم قبلش این‌ورها کار پیدا کنم. ‫- آم... دست خدا به همراهت.
‫- هوم‌م‌م. اوهوم. ‫- سخته پیدا شه.
‫- خدافظ، پَتی. ‫- خداحافظ، فرن. سال بعد منتظرتیم.
‫ممنونیم. روزتان خوش.
‫شوهرم توی شرکت معدن «سنگ‌گچ ا.م»، داخل شهرک امپایر کار می‌کرد. ‫من هم چند سالی اون‌جا توی بخش منابع انسانی کار می‌کردم.
‫این آخرین کارِ تمام‌وقتم بود. کارهای پاره‌وقت زیادی هم کرده‌م.
‫صندوق‌داریِ فروشگاه امپایر. ‫۵ سال توی مدرسه، معلّم کمکی بودم.
‫امپایر همون‌جایی نیست که کارخونۀ معدنش تعطیل شد و ‫بعد همۀ کارگرهای ساکن شهرک مجبور شدن جابه‌جا شن؟
‫آره. یه سالی می‌شه.
‫عجب. خب، کی می‌خوایین باز مشغول کار شین؟
‫الان؟!
‫الآن زمونۀ سختیه.
‫شاید بد نباشه به اسم‌نویسی برای ‫بازنشستگیِ زودتر از موعد فکر کنین.
‫بعید می‌دونم با مستمرّی‌م بتونم سر کنم، و... آم...
‫به کار احتیاج دارم. خوشم می‌آد از کار.
‫نمی‌دونم دقیقاً ممکنه مناسب چه کاری باشین.
‫- سلام علیک. ‫- سلام.
‫من رِیچِلم، مدیر فروشگاهِ روبه‌رویی.
‫- سلام. من هم فرنم. ‫- سلام فرن.
‫- آم... از یکی پرسیدم، گفتِش می‌شه شب این‌جا پارک کنم. ‫- نه، راحت باش. قدمت روی چشمه.
‫- ولی بهتره بدونی، دمای هوا پایین‌تر می‌آد. ‫شب‌ها این‌جا خیلی سرد می‌شه. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌- آره.
‫- خیلی‌ سرد می‌شه. ‫- مشخّصه. ‌ ‌ ‌ ‌ - آره.
‫نمی‌خوام از حدّ و حدودم فراتر برم، ‫ولی پایین‌ترِ جادّه یه کلیسا هست، کنار فروشگاه زنجیره‌ای سِوِن‌اِلِوِن.
‫کلیسای تعمیدیونه، و خوابگاه عمومی هم دارن.
‫- طوری‌م نمی‌شه. ‫- باشه. باشه.
‫- اگه چیزی لازم داشتی ما هستیم. ‫- ممنون.
‫♫ قطعۀ «فرادریا» (Oltremare)، ساختۀ لودۆویکۆ اِینائودی ♫
‫لیندا؟ لیندا؟
‫سلام.
‫هیس.
‫خیلی خوشحالم که اومدی.
‫اون آقائه باب ولزه.
‫- این‌جا بشین. باشه دستت. ‫- ممنون.
‫و... و مسئلۀ عجیب اینه که ما...
‫ما نه تنها استبداد اسکناس و بازار رو می‌پذیریم، ‫بلکه به آغوش می‌کشیمش.
‫آم... با دست‌های خودمون یوغِ این استبداد رو ‫به گردنمون می‌ندازیم و تا آخر عمر بهش پایبند می‌مونیم.
‫من این‌جا شباهتی با اسب‌های بارکش می‌بینم؛
‫اسب‌های بارکشی که حاضرن تا سرحدّ مرگ کار کنن، ‫و بعد هم توی مراتع رها بشن؛
‫و این عاقبتیه که در انتظار خیلی از ماهاست.
‫اگه جامعه فرضاً ما رو به حاشیه می‌روند و توی مراتع ول می‌کرد، اون‌وقت ما، ‫اسب‌های بارکش، باید دور هم جمع می‌شدیم و دست همدیگه رو می‌گرفتیم.
‫هدف از این گردهمایی هم کلّاً همینه.
‫از نگاه من این کشتی خیلی وقته که سوراخه، ‫و زمونۀ اقتصادی‌ای که درش هستیم رو به تغییره.
‫بنا بر این، هدف من اینه که قایق‌های نجات رو به آب بندازم ‫و هر چند نفری که می‌تونم، سوار این قایق‌ها کنم.
‫- آره، آره، آره. یه عالمه هست. ‫- آره. دقیقاً.
‫- حال کنین. ‫- بریم بجۆییم، ها؟
‫- این چیه؟ ‌ ‌ - گیاهی. ‫- غذای... گیاهیه.
‫- نه، من چیزم... گوشت‌خوارم. ‫- باشه.
‫- بسه؟ ‫- ممنون.
‫- باشه. ولی ممنون. خوب شده. ‫- شماها گوشت‌خوارین؟
‫- من گوشت‌خوارم. این هم همین‌طور. ‫- باشه.
‫ماکارونی‌وپنیر، لطفاً.
‫بس بود، بگو.
‫بسه؟ بیشتر؟
‫این‌جا رو! فلفل‌قرمز دوس داره!
‫- گشنیز؟ ‫- نه!
‫- نه! نه. نه.
‫من سابقۀ رزم توی وییِتنام دارم... و آم... ‫به اختلالِ استرسِ پساضایعه‌ای دچارم.
‫اصلاً تحمّل صداهای بلند رو ندارم.
‫آم... شلوغی. آم... آتیش‌بازی.
‫یه وانتِ پیکاپ دارم و پشتش کاروان.
‫می‌تونم این‌جا توی طبیعت زندگی کنم... ‫و... در آرامش باشم.
‫من آم... بالأخره بابابزرگ و ‫مامان و بابام رو راضی کرده بودم که دسته‌جمعی...
‫سوار کاروان‌کش شیم و کشور رو بگردیم،
‫ولی بعد مامان و بابام خبردار شدن که سرطان دارن.
‫با سه هفته فاصله از هم فوت کردن.
‫یه روز نشستم کلیپ‌های باب ولز ‫دربارۀ ون‌خوابی رو تماشا کردم.
‫بعد واسه خودم یه ون خریدم. ‫اسمش رو گذاشتم «رنگ»، چون می‌برتم جاهای نرفته و قشنگ.
‫و... دو سال و نیم پیش، سیر و سفر التیام‌بخشم رو شروع کردم.
‫آم... من ۲۰ سالی برا ماشین‌های پول‌سازی آمریکا کار کرده‌م، ‫و با دوستم، بیل، توی یه شرکت بودیم...
‫و... بیل کبدش نارسایی داشت.
‫یه هفته قبل از موعد بازنشستگی‌ش، ‫از شرکتمون به بیل که توی تسکین‌گاه بود زنگ زدن...
‫و بهش گفتن: «خب، بریم سراغ بحث بازنشستگی‌ت...»
‫و بیل ۱۰ روز بعدش مرد،
‫و با خودش آرزوی به آب انداختنِ اون قایقِ... ‫قایق بادبانی‌ای که خریده بود رو به گور برد...
‫و عمرش به هیچّی کفاف نداد.
‫قبل از مردنش هم بهم گفت: ‫«هر کاری می‌کنی، وقتت رو تلف نکن مِرل. تلفش نکن.»
‫برا همین من هر چه زودتر بازنشسته شدم.
‫نمی‌خواستم بمیرم و قایقم رو به آب ننداخته باشم.
‫خب... آره دیگه.
‫و جدّاً انداخته‌م. قایق من این‌جا وسط بیابونه.
‫خدا می‌دونه با چه سختی‌هایی درگیری؛ یعنی...
‫غم رفتن شوهرت، ‫و غم جدایی از خونه‌زندگی و دوستان و اطرافیانت.
‫این‌جور ﻏ-غم‌ها... اصلاً آسون نیستن.
‫و آم... کاشکی جواب سرراستی برات داشتم، ولی...
‫فکر می‌کنم برای رسیدن به جوابت ‫به جای درستی اومدی. به نظرم...
‫به نظرم ارتباط با طبیعت و...
‫ارتباط با گروه و جمعیتی ریشه‌دار، ‫ورق رو برات برمی‌گردونه. امیدوارم برگردونه.
‫♫ قطعۀ «پروانه‌های طلایی» (Golden Butterflies) ‫از آلبوم «پیاده‌رویِ هفت‌روزه: روز یکم»، ساختۀ لودۆویکۆ اِینائودی ♫
‫- سلااام، فرن! ‫- سلام، لیندا.
‫- بیا این‌جا کنارمون بشین. ‫- نه، ممنون. می‌رم یه قدمی بزنم.
‫- باشه. ‫- زودی برمی‌گردم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح به‌خیر.
‫یکی از سؤال‌هایی که هِی ازم می‌پرسن اینه که: «باب، من خونه‌زندگی‌م ‫توی شهره. دلم می‌خواد این‌جا توی طبیعت باشم، ولی نمی‌تونم.
‫چی کار کنم که کسی نیاد پشت شیشه‌م از اون تق‌تق‌های معروف بزنه؟» ‫واسه همین من «۱۰ فرمانِ پارکِ مخفیانه» رو براتون تهیه کرده‌م.
‫این‌قده ساکت نباشین.
‫خب حالا چند بار بزن توش. ‫باس... باس سوراخش رو بزرگ‌تر کنی؛ که فتیلۀ پنچرگیری رد شه.
‫ایناها! خودشه. عالیه.
‫- وای، بچّه‌ها! ‫- بعدش باس...
‫من عاشق این سبک زندگی‌ام. ‫همراه با آزادی و زیباییه‌، و همبستگی با زمین؛
‫ولی این سکّه دو رو داره:
‫باید یاد بگیرین کونتون رو جمع و جور کنین.
‫بیشترِ ماها با این سبک زندگی، از سطل ۲۰لیتری استفاده می‌کنیم.
‫بیشترِ ماها توی ون‌هامونیم، یا توی وسیله‌ای بزرگ‌تر.
‫ماشین من تویۆتا پِرییوسه،
‫پس سر و کارم با ۱۰لیتریه.
‫اگه زانودرد دارین، می‌تونین از ۳۰لیتری استفاده کنین.
‫- سلام، فرن. ‫- سلام بچّه‌ها.
‫- این‌ها هم از طرف منه. ‫- ممنون. خیلی خوبن اینا.
‫همیشه چند تا وسیلۀ خوب می‌آره.
‫بهتره این یکی رو برداری.
‫اون یکی بازی در می‌آره.
‫- اِه، اینا مال تواَن؟ ‫- آآآره.
‫توی هر ونی یه چاه ویل هست؛ مخصوصاً ون من. ‫یادمه یه زمانی روی هم هفت تا از این دربازکن‌ها داشتم.
‫من وسایلم رو گم نمی‌کنم.
‫با دستگیرۀ آشپزی تاختش می‌زنم. خودم می‌دوزمشون.
‫- باشه. قبول. بَه. چجوری دوختی؟ قلّاب‌دوزی؟ ‫- نه. یه جور دیگه‌ست.
‫- چه خوبه. ‫- بَه. چقدر خوبه.
‫- آآآ! مال خودمه! ‫- باشه.
‫- فعلاً. ‫- ممنون.
‫آها.
‫[[شرکت بیمۀ] «پراگرِسیو»] ‫[پیاده‌راه منتهی به «نمایشگاه خودروهای کاروان‌دار»]
‫یعنی کارش خیلی بدجور به نظر نمی‌آد.
‫اوه! اوه! داره می‌افته.
‫رزومه قبول می‌کنین؟
‫- آم... ما چیز... ‫- می‌ذارم پیشت. ضرر نداره.
‫- همون برو... نه. همون برو توی... ‫- توی سایتتون؟
‫- آره. ‫- آهان. باشه.
‫دو جفت می‌فروشم ۱۰۰ دلار. ‫به همین راحتی.
‫وای!
‫- احساسش کردی؟ ‫- با آدم‌ها همچین می‌کنه.
‫- ترسوند منو. ‫- فراری‌شون می‌ده.
‫- شماها می‌دونین چقدر پول این‌جا پارک شده؟! ‫- انگاری دایناسورن.
‫نه. مواظب باش. مواظب باش. ‫حواستون به پلّه‌ها باشه.
‫- خوش آمدید. ‫- بَه! ‌ ‌ - وَه!
‫- مث دیسکۆ می‌مونه. ‫- وای خدا.
‫اوه، نورپردازی‌ش قشنگه.
‫- لباس‌شویی و خشک‌کن! ‫- وای خدا!
‫- برو بابا! شانس ما رو! ‫- وااای!
‫- خب خانوم‌ها، کجا بریم؟ ‫- هاوایی.
‫نه. یعنی آره. ولی وسط راهمون به دریا می‌خوریم.
‫سواحل شرقی هم نریم. اون‌طرف‌ها هیچ جاپارکی ‫اندازۀ همچین غولی پیدا نمی‌شه.
‫- این اتوبوس جادوییه. می‌شه رفت هاوایی. ‫- ﺑﯿ-بیییب. بیییب. ‌ ‌ - باشه. هاوایی.
‫♪ باز سوار ون‌هامونیم. ‫(مطابق ترانۀ «باز مسافر و راهی‌ایم» ‫(On the Road Again)، ساختۀ ویلی نِلسِن)
‫♪ می‌ریم جاهایی که اصلاً نبودیم. ‫(مطابق ترانۀ «باز مسافر و راهی‌ایم» ‫(On the Road Again)، ساختۀ ویلی نِلسِن)
‫[☮ (=نماد صلح)] [کۆکۆ] [ممنون برای...] [همه‌تون رو میونۀ راه می‌بینم] ‫[آزاد بزی] [جِری کونش نمی‌شد بلند بشه، برا همین من جاش امضا کردم]
‫♪ جاهایی که شاید نشه بربگردیم. ‫[☮ (=نماد صلح)] [کۆکۆ] [ممنون برای...] [همه‌تون رو میونۀ راه می‌بینم] ‫[آزاد بزی] [جِری کونش نمی‌شد بلند بشه، برا همین من جاش امضا کردم]
‫♪ بی‌صبر و قراریم که باز سوار ون‌هامون شیم.
‫♪ باز آواره و ولگردیم.
‫♪ مث دسته‌ای از کولی‌ها راه می‌افتیم و کۆرتزسایت می‌ریم.
‫♪ و دوباره باب رو می‌بینیم.
‫خیله خب. توی آریزۆنا، شهرِ کۆرتزسایت، مخصوصاً توی باشگاه قایق‌دارها، ‫رقص دسته‌جمعی و شونه‌به‌شونه از اون سنّت‌های سابقه‌داره.
‫این آهنگ به همین مناسبته.
‫♪ راه کشیدم رفتم کۆرتزسایت، چند روزیه پهنه بساطم.
‫♪ اون جنس‌هایی که من می‌آرم، هر جایی پیدا نمی‌شن.
‫♪ خودم می‌دونم بی‌پک و پولم، عادت کرده گوشم.
‫♪ حتماً فردا دوباره مردم می‌آن، که باز اینو به‌م بگن.
‫♪ چوب حرّاج می‌زنم دیگه، کارم به قرض و قوله کشیده.
‫♪ اگه زود پول جور نکنم، عمراً پام برسه خونه.
‫♪ ولی این شعر و گیتارم هست.
‫انگاری دلت می‌شنگه بری برقصی.
‫- نه. ‌ ‌ - خب. ‫♪ اگه بخوای می‌تونم اون مردی باشم که ازم توقّع داشتی،
‫مطمئنّی؟ ‫♪ اگه بخوای می‌تونم اون مردی باشم که ازم توقّع داشتی،
‫باشه. ‫♪ اگه بخوای می‌تونم اون مردی باشم که ازم توقّع داشتی،
‫- بریم. ‌ ‌ - بریم. ‫♪ اگه بخوای می‌تونم اون مردی باشم که ازم توقّع داشتی،
‫♪ و می‌تونیم دوباره از خونۀ اوّل شروع کنیم.
‫هیچ‌کدومِ این‌ها رقّاصِ حرفه‌ای نیستن. ‫♪ همدیگه رو محکم بغل می‌کنیم و قصّه رو از سر می‌گیریم.
‫- موقع رقص یه کم تکیه می‌کنم. ‌ ‌ - مشکلی نیست. ‫♪ همدیگه رو محکم بغل می‌کنیم و باز به هم دل می‌بازیم.
‫♪ شده به این فکر کنی که دوباره پیشم بربگردی؟
‫♪ دوست‌ها هم شاید شدن مث قدیم‌ها با هم صمیمی.
‫♪ اگه شد و دلت خواست روزی پیشم بربگردی،
‫♪ قسم می‌خورم آزارت ندم و نذارم از دستم بری.
‫- خداحافظ، فرن. ‫- خداحافظ، فرن.
‫♪ «تِکیلا» (Tequila)، نوشتۀ دنی فِلۆرِس، ‫بازنواختۀ گروه «چَمپ‌ها» (The Champs) ♪
‫خوبه.
‫...برای امنیتتون حین سفر در جادّه یا در مکان‌های دورافتاده.
‫پس اگه سؤالی در خصوص نحوۀ کارکرد، عیب‌یابی و نگه‌داریِ ‫خودروهای کاروانی دارید، همین امروز بهمون سر بزنید؛
‫وسیله‌تون رو هم بیارید، تا بهتون کمک کنیم ‫از این طبیعت خدادادی لذّت ببرید.
‫(تابلو دربرگیرندۀ آگهی‌های تبلیغاتی، ‫استخدام، گم/ پیدا شدن حیوانات و... است)
‫[«لاندرۆمَت-مال» (=مکانی دوکاربردی که ‫همزمان رخت‌شوی‌خانه و فروشگاه است)]
‫♪ گه‌گاهی هم باس چند قطره بارون بباره. ‫(«بهشت برین» ‫(Rose Garden)، نوشتۀ جۆ ساوْت، بازخواندۀ لین اَندِرسِن)
‫♪ اگه دستی رسید، تو هم برسون / کس میازار و آزاد بمون...
‫اِهه. ‫♪ اگه دستی رسید، تو هم برسون / کس میازار و آزاد بمون...
‫♪ و کینه ندوز. ‌
‫♪ و کینه ندوز. ‫[«سِرپِنتایْنِ کۆرنوالی»، کیلویی ۲ دلار]
‫♪ می‌بخشی؟ نشنیدم! ‫[«کِرایْسۆکۆلای سیلیکاتی»، کیلویی ۳ دلار]
‫♪ من هیچ‌وقت بهت قول بهشت برین ندادم!
‫♪ می‌شد بهت قول چیزهایی مثل انگشتر الماس بدم.
‫ران، می‌شه یه لحظه بیای این‌جا؟ ‫(موسیقی زمینه: «فرشته‌های خراب و خراباتی» ‫(Honky-Tonk Angels) از کیتی وِلز)
‫این بنده‌خدا چیزهای تر-تمیزی داره. ‫(موسیقی زمینه: «فرشته‌های خراب و خراباتی» ‫(Honky-Tonk Angels) از کیتی وِلز)
‫- معرّفی می‌کنم: نودل و راکسی. ران. ‫- چطورمطوری، ران؟ ‌ ‌ - سلام.
‫- می‌خوایم یه کم پول‌بنزین در بیاریم. ‫- سلام راکسی. خوشوقتم. ‌ ‌ - خوشوقتم.
‫آره. به نظرم این‌ها خیلی قشنگن. ‫کارش رو ببین.
‫- زلم‌زیمبوی خوبیه. ‫- هه‌هه‌هه‌هه. ‌ ‌ - هه‌هه‌هه.
‫- اینش معلومه. ‫- نگاه. نگاه. نگاه. نگاه کن ران.
‫سلام، خانوم.
‫- احیاناً یه نخ سیگارِ اضافی توی بساطتون نیست؟ ‫- آره. چرا نباشه.
‫آتیش می‌خوای؟
‫ممنون می‌شم.
‫به کارِت می‌آد؟
‫- چرا نیاد. ممنون. ‫- اوهوم.
‫- اسمتون چیه؟ ‫- فرن.
‫- فرن، من دِرِکم. ‫- سلام، دِرِک.
‫- خوشحال شدم دیدمتون. ‫- من هم همین‌طور.
‫- گذرمون به هم می‌خوره. ‫- اوهوم.
‫چیه؟!
‫- چیه؟! ‫- منم، فرن. فرنم، سوَنکی. فرنم.
‫- سلام. چطوری؟ ‫- پرچم رو ندیدی؟!
‫- آ-آره. ﺷ-شرمنده‌م. ‫- یعنی این که نمی‌خوام کسی مزاحمم شه.
‫- می‌دونم. می‌-می‌خوام یه سر تا شهر ببری‌م. ‫- وا-واسه چی؟
‫- پنچر کرده‌م. ‫- خب برو عوضش کن.
‫- زاپاس ندارم. ‫- زاپاس نداری؟!
‫وسط کوره‌دهاتی، اون‌وقت زاپاس نداری؟!
‫[«آپاراتیِ جۆ». تعمیرات و فروش]
‫این اطراف ممکنه بمیری. ‫هیشکی دور و برت نیست. خودتی و خودت.
‫- این اطراف ممکنه بمیری. متوجّهی یا نه؟ ‫باید قضیه رو جدّی بگیری. ‌ ‌ - می‌دونم.
‫باید راهی داشته باشی که کمک بگیری. ‫باید خودت بتونی لاستیکت رو عوض کنی.
‫- مچّکرم ازت. ممنون سوَنکی. ‫- طوری نیست.
‫می‌ﺗ-می‌تونی بعداً پولش رو بدی. ‫می‌خوام یه سفر برم. دارم آماده می‌شم راه بیفتم.
‫- خیلی کار رو سرم ریخته. ‫به همه‌شون سرِ وقت نمی‌رسم. ‌ ‌ - باشه.
‫- می‌تونی کمکم کنی به کارهام برسم. ‌ ‌ - آره، آره. ‫- خیلی ازت ممنون می‌شم. ‌ ‌ - حلّه.
‫پیشنهاد من اینه: نمی‌خواد امدادخودرو خبر کنی. باشه؟ ‫باید از این دستگاه‌های مکان‌یاب یا ردیابیِ ماهواره‌ای استفاده کنی.
‫- باس سنباده رو بذاریم خیس بخوره. ‫مارک «وِت‌اَن‌دِرای»ه. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - آهان.
‫- ‫باس خیس باشه. ‫- آماده‌ای؟
‫آهااااااا.
‫حالا یه روکش لازمه که بره رو سپر، ‫چون رنگ سفید روی سپر هم می‌پاشه.
‫- روی این‌جا پلاستیک بکش. ‌ ‌ - بذار اینو بگم: ‫این خیلی پیچیده‌تر از اون چیزیه که فکر می‌کردم.
‫- آره، کار خیلی خیلی پیچیده‌ایه. ‫- آهان.
‫عمری رو پای لکّه‌گیریِ پوسیدگی‌های این ون گذاشته‌م.
‫- خب، ﯾ-یعنی می‌خوای دست‌تنهام بذاری؟ ‫- نه، نه، دست‌تنهات نمی‌ذارم.
‫وقتی کارمون با این تموم شد، ‫هر چی رنگ که موند می‌دم به خودت.
‫نمی‌خوام دیگه بقیه‌ش رو با خودم کول کنم، ‫باشه همه‌ش واسه خودت. آخه چیزه... ونت یه کم... رنگ و رو افتاده‌ست.
‫نه، نیست.
‫- این‌جور نیست! فقط یه شستن می‌خواد. ‫- نه! رنگ رو بِستون.
‫هاخ... رنگ و رو افتاده.
‫آه. آخ. آخ.
‫- فرن! منم سوَنکی. ‫- چیه؟ حالم خوش نیست.
‫- این همه خرت و پرت رو از کجا اورده‌م؟ ‫- خب، کم‌کم تلنبار می‌شه. ‌ ‌ - از کجا آخه؟
‫همین چند روز پیش توی گروه فیسبوکیِ «گپ‌وگفت کۆرتزسایتی‌ها» ‫به ملّت گفتم که دارم خرت و پرت‌هام رو رد می‌کنم و بیان ببرن.
‫واسه همین امیدوارم بیان.
‫- عاشق این صندلی‌ام. ‫- واسه خودت.
‫- شوخی می‌کنی؟! ‫- مال خودته.
‫- اوه. چه خوب. ‫- این صندلیه خیلی بهت می‌آد.
‫هه‌هه‌هه.
‫به این می‌گن سنگ یشمِ سرخ‌سفیدآبی.
‫- این یکی چیه؟ ‫- این چوب‌نخلِ سنگ‌گشته‌ست...
‫و این هم قسمتی دیگه از... همون سنگه.
‫- آهان. ‫- و آم... آخ.
‫آم...
‫- مواظب دستت باش. ‫- این هم یکی دیگه از اون سنگ یشم‌های سرخ‌سفیدآبی... و...
‫- چی شده؟ اِه، وای. ‫- حالم... حالم زیاد تعریف نداره.
‫- بیا. بشین. ‫- اوق.
‫می‌تونی؟
‫چی شده؟ چی می‌خوای برات بیارم؟
‫سرم بدجور درد می‌کنه و حالت تهوّع دارم.
‫- آب خوبه بخوری؟ ‫- ها، آره.
‫وای خدا.
‫مواظب دستت باش.
‫خانم مک‌کوئِری من رو یاد یه کسی انداخت.
‫- روبه‌راهی؟ ‫- اوهوم.
‫گمونم... گمونم روبه‌راهم.
‫طوری‌ت نیست؟!
‫آم... بیمارستان بهم گفتن...
‫یعنی... چند وقت پیش رفتم یه غدّۀ سرطانی رو ‫از توی ریه‌هام برداشتم؛ سرطان کارسینۆمای کوچک‌سلّول بود.
‫بعد... دکتر بهم گفت سرطان تا مغزم رسیده...
‫و هفت‌هشت ماه بیشتر دیگه زنده نیستم.
‫متأسّفم.
‫اون سفری که می‌خواستم رو می‌رم. ‫دوباره می‌رم آلاسکا، چون خاطره‌های خوبی از اون‌جا دارم.
‫و آم... اون کاری که باس بکنم رو می‌کنم.
‫یه کتابی دارم به اسم «خروجیِ نهایی»، نوشتۀ دکتر کِوۆرکییِن. ‫به یارو... بعضی‌ها بهش می‌گن «دکتر اجل».
‫کتابش کلّاً دربارۀ روش‌های مختلفیه که ‫آدم اگه لازم شد می‌تونه خودش رو خلاص کنه.
‫و آم... عینهو این کتاب‌آشپزی‌هاست.
‫اگه عقلم قد نداد چی کار کنم، این کتابه به کارم می‌آد. ولی... ‫حاﺿ-حاضر نیستم بیشتر از این دیگه توی بیمارستان بستری بمونم.
‫لازم نکرده.
‫امسال ۷۵ سالم می‌شه... ‫و... به نظرم زندگی خیلی پرباری داشته‌م.
‫چیزهای قشنگی دیده‌م؛ از اون موقع‌ها که ‫این‌ور اون‌ور کایاک‌سواری می‌کردم.
‫و... یعنی... مثلاً-مثلاً توی طبیعت گوزنی آمریکایی دیدم؛ ‫خانواده‌ای از گوزن آمریکایی وسط یه رودخونه توی ایالت آیْداهۆ، و آم...
‫یا مثلاً دسته‌ای از پلیکان‌های سفید و بزرگ که اومدن دقیقاً ‫دو-متریِ کایاکم نشستن؛ وسط دریاچه‌ای توی ایالت کالِرادۆ. یا مثلاً...
‫آم... نزدیک‌های یه آلونک، یه پرتگاه بودِش، ‫و روی کمر این پرتگاهه چشمم به خروارخروار آشیونۀ پرستو افتاد...
‫و پرستوها ﻫ-همه وَر بال‌بال می‌زدن.
‫بعد توی رودخونه عکسشون می‌افتاد. یعنی جوری بود انگار من هم ‫داشتم باهاشون پرواز می‌کردم. هم زیرم بودن، هم بالام، هم دورتادورم.
‫و جوجه‌ها سر از تخمشون در می‌اوردن، و پوست‌تخمشون از ‫توی آشیونه‌ها می‌افتاد روی آب و همین‌جور شناور می‌موند؛
‫از این تخم‌های سفید و کوچولو. ‫جوری بود یعنی... خیلی حال می‌داد.
‫ته دلم گفتم دیگه کاری نیست بکنم. زندگی‌م به ثمر نشسته بود. ‫هیچ ایرادی برام نداشت اگه ﻫﻤ-همون‌جا، توی همون لحظه می‌مردم.
‫چه می‌دونم. شاید وقتی مُردم، دوست‌هام دور آتیش ‫جمع شدن و هر کی به یادم سنگی توی آتیش انداخت.
‫نمی‌دونم. می‌خوام کار قشنگی باشه.
‫♫ قطعۀ «مؤخّره» (Epilogue)، ساختۀ اولاوِر آرنالْتْس ♫
‫خب...
‫بعد بیارش بالا و ببندش.
‫- این چطوره؟ ‫- وای، این‌جا رو نگاه!
‫این رو مادربزرگم درست کرد و بهم داد. ‫یعنی... مبارکه. خوب مراقبش باش.
‫- ممنون. ‫- خدافظ.
‫♪ خیال می‌کردم عشق اومده که بمونه. ‌
‫♪ خیال می‌کردم عشق اومده که بمونه. ‫(عکسی از پدر و مادر واقعی و داستانی مک‌دۆرمند‌)
‫♪ می‌شه بگی از کجا افتادم به بی‌راهه؟ ‫(عکسی از پدر و مادر واقعی و داستانی مک‌دۆرمند‌)
‫♪ من رو بی‌جواب نذار، عشقم. ‫(عکسی از خواهر داستانی‌اش، همچنین دوست صمیمی‌اش در واقعیت)
‫♪ اگه بدون من خوشحال‌تری،
‫♪ می‌سوزم با این وضع و می‌سازم.
‫♪ ولی اگه هنوز دوستم داری، ‫(عکسی از شوهر داستانی‌اش، همچنین (؟)‌اش در واقعیت‌)
‫♪ لطفاً گوش کن به راز و نیازم.
‫♪ خودت می‌دونی که من باهات روراست بوده‌م.
‫♪ یعنی هیچ راهی نیست که ما از نو باشیم با هم؟
‫♪ غمگین و اندوهگین حالا به تو رو می‌کنم...
‫♪ «من رو بی‌جواب نذار، عشقم» (Please Answer Me, My Love)، ‫نوشتۀ کارل سیگمَن و دیگران، خواندۀ نَت کینگ کۆل ♪
‫می‌شه یه چیزی بهت بگم، سوَنکی؟
‫چی؟
‫چند وقتیه خیلی به شوهرم، بۆ، فکر می‌کنم.
‫اون اواخر که اوضاعش خیلی خراب شده بود، ‫توی بیمارستان بهش سِرۆم مۆرفین وصل کردن.
‫یه شب اون‌جا توی بیمارستان کنارش نشسته بودم...
‫و...
‫دلم می‌خواست انگشتم رو یه کمی بیشتر ‫روی دکمۀ تزریق مۆرفینش نگه دارم...
‫تا می‌شد خلاصش کنم.
‫شاید باس بیشتر به خودم فشار می‌اوردم،
‫تا که بۆ می‌تونست زودتر از این‌ها و ‫بدون اون همه درد از دنیا بره.
‫خب شاید اگه دست خودش بود، همچین چیزی نمی‌خواست. ‫شاید داشته زور می‌زده تا جایی که می‌شه پیشت بمونه.
‫مطمئنّم خوب ازش مراقبت کردی، فرن.
‫همین‌طوره.
‫خدافظ، فرن.
‫خیله خب. هه‌هه.
‫♪ می‌گم‌آ، می‌گم‌آ، کی پایۀ مشروبه؟
‫♪ کی پایه‌ست به یاد رفقا پیک بکوبه؟
‫♪ منظورم اون رفقایی نیست که همیشه می‌بینین، نه!
‫♪ این دفعه رو یاد اون‌هایی می‌خوریم که جاشون خالیه.
‫♪ مطمئنّم می‌دونین دارم کی‌ها رو می‌گم:
‫♪ اون رفقایی که نشد بمونن، اون رفقایی که توی دل‌هامونن.
‫♪ میون نیناش‌ناااشم، ناااله‌م رو بشنو.
‫♪ توی خَمرم مگه خون نیست پیدا؟
‫♪ کمکی برسون بخندم به دردم.
‫♪ کمک کن خنده بشوره این اشک‌ها.
‫(پال واینِر، معروف به «Sweet Pie» ‫(همسنگ لفظی دوستدارانه چون ‹شکرپاره›))
‫♫ قطعۀ «نمخاک» (Petricor) از آلبوم «عناصر»، اثر لودۆویکۆ اینائودی ♫
‫فرن!
‫[پارک ملّی «بَدلَندز»، ۱.۵ کیلومتر]
‫- سلام. چطوری؟ ‫- سلام. خیلی ممنونم.
‫- خواهش می‌کنم. این قهوۀ خالیه‌آ. ‫- آها، طوری نیست.
‫سلام؟ قهوه می‌خورین؟
‫- قبلاً دیدمت. ‫- آره. سلام. اسمت دِیو بود، نه؟
‫حدس بزن.
‫- فرن؟ ‫- درسته.
‫- دربازکنت پیش منه. ‫- آره. آره، آره، همین‌طوره.
‫- الان این‌جا کار می‌کنی؟ ‫- آره. سال اوّلمه.
‫- خب. قهوه می‌خوای؟ ‫- آم... آره، باشه.
‫- آها. ‫- باش.
‫همین‌قدر بسه.
‫قهوۀ خالیه، یعنی... ‫اگه چیزی می‌خوای، باید خودت توش بریزی.
‫- خب، فعلاً. ‌ ‌ - باشه. روزت خوش. ‫- اُردوبانت منم.
‫باید همیشه حواست جمع باشه دستکش بپوشی. ‫باید مواظب سلامتی‌ت باشی.
‫از سرتاسر دنیا آدم می‌آد این‌جا.
‫یه کم توش فوت کن.
‫و این‌جوری...
‫- دیوار هم می‌خواد؟ یا فقط این چیزهای فلزی؟ ‫- دیوار هم دیگه. آره. ‌ ‌ - آهان. باشه.
‫- آخه کجای دنیا همچین منظره‌ای پیدا می‌شه؟ ‫- دقیقاً همین‌جای دنیا! ‌ ‌ - آره.
‫- پارک ملّی بَدلَندز. ‫- بدلندز.
‫ما هم مثلاً جَلَب‌های بدلندزیم!
‫- اوق! ببین! ببین! ‫- اوه! اوه! اوه!
‫وای!
‫نندازی روم! نه!
‫- عجب آدم‌هایی‌ان! ‫- اِه، این‌جا رو! یه بستۀ کاملِ چیپس دور انداخته‌ن.
‫- می‌بخشید. ‫- بله. سلام.
‫- شماها اردوبانین؟ ‫- بله. اسم من فرنه، این هم لیندا می.
‫- حالتون چطوره؟ ‌ ‌ - خوبیم. ‌ ‌ - من ویکتۆرم. ‫- سلام. اگه می‌شد باهات دست می‌دادم، ولی الان نمی‌شه.
‫- پشیمون می‌شی دست بدی. ‌ ‌ - خب، آم... ‫این‌جا برق نیست. می‌خواستیم تولّد دخترمون رو جشن بگیریم.
‫- وصل شد؟ ‫- وصله.
‫حلّه.
‫می‌خوای این یکی بادکنکه رو هم به دستت گره بزنم؟
‫وای! باد داره شدید می‌شه.
‫خیله خب. اِهه.
‫می‌خوای دور کدوم دستت باشه؟ این یکی؟
‫- چه دست‌های قشنگی. ‫- ممنون.
‫این هم از این.
‫به آبگرم بدلندز خوش اومدین.
‫می‌شه لطفاً از بین حضّار کسی داوطلب بشه؟
‫- من! ‫- باشه.
‫- خیلی حسّ خوبی داره، نه؟ ‫- اوهوم‌م‌م. ‌ ‌ - گفتین اسمتون چیه، خانوم؟
‫- لیندا. ‫- لیندا...
‫[مرکز راهنمایی بازدیدکنندگان مراتع ملّی] ‫[سازمان جنگل‌داری، زیرمجموعۀ وزارت کشاورزی ایالات متّحده]
‫- سلام. کمکی از دستم بر می‌آد؟ ‫- بله. ما واسه برنامۀ گردشی اومدیم.
‫- یه ربع دیگه شروع می‌شه. ‫- همین‌جا منتظر بمونیم؟
‫اگه بخواین، آره. ما این‌جا نقشه‌ای عالی از مناطقِ اطراف داریم. ‫جدول زمانی بعضی از فعّالیت‌های تابستونی‌مون هم هست.
‫سلام.
‫اگه بخواین می‌تونین یه نسخه بردارین.
‫- بگیرین. ‫- باشه.
‫این کار خیلی هیجان داره‌آ!
‫سنگ‌ها رو به همدیگه بسابین.
‫بعد که کم‌کم عین شِن شدن، ‫خودتون می‌فهمین داستان چیه.
‫واسه همینه که این‌جا دیرینه‌شناس‌ها ‫خیلی راحت سنگواره پیدا می‌کنن.
‫- چرا توی سنگ‌ها سوراخ‌سوراخه؟ ‫- آفرین. ﺳ-سؤال خیلی خوبیه.
‫زمانی توی این سنگ‌ها هوا وجود داشته.
‫عین حفره‌هایی ریز، یا حباب‌های کوچیکِ هوا.
‫این‌ها توی سنگ گیر افتاده‌ن.
‫واسه همین سنگ‌ها این‌قدر شکننده‌ن.
‫هی!
‫چیز جالبی پیدا نکردی؟
‫فقط سنگ!
‫سلااام، فرن.
‫می‌گم گِرِگ، پرش کن.
‫- به سلامتیِ... کشتی‌زمینی. ‫- کشتی‌زمینی. ‌ ‌ - کشتی‌زمینی.
‫- به سلامتی کشتی‌زمینی، لیندا می. ‫- به سلامتی کشتی‌زمینی. ‌ ‌ - ممنون.
‫- موفّق باشی. ‫- ممنون.
‫آه، ایول.
‫- صدای... صدای آدم رو نازک می‌کنه! ‫- آه، ایول.
‫بهتر شدم.
‫این زَ... این زمینِ منه. توی آریزۆناست.
‫می‌خوام توش ‹کشتی‌زمینی› بسازم؛ ‫یه جور خونۀ کاملاً به‌خودوابسته‌ست.
‫مصالحش تایر و قوطی و بطری شیشه‌ست.
‫یعنی هیچ ضایعاتی نداره. ‫این خونه هیچ‌جوره به زمین آسیب نمی‌زنه.
‫- خودبسنده‌ست. ‫- خودبسنده.
‫انگار اثری هنریه که روح و جون داره، ‫و با دست‌های خودت ساختی‌ش.
‫چیزیه که می‌تونم برا نوه‌هام به یادگار بذارم.
‫این خونه نسل‌به‌نسل می‌مونه. ‫از همه‌مون بیشتر عمر می‌کنه.
‫چیز خوبیه.
‫تموم. دیگه ردیفه.
‫- سنّ آدم که بالا می‌ره، باشخصیت می‌شه. ‫- آره.
‫قراره چند وقت نبینمت. ولی... ولی...
‫بیای بهم سر بزنی‌آ!
‫بیا و هر چقدر دلت خواست پیشم بمون؛ ‫هر موقعی که خواستی.
‫- باشه؟ ‫- ممنون.
‫ممنونم، لیندا می.
‫آه، منم که ممنونم. وجودت نعمتی بوده برام.
‫- خب. خیله خب. ‫- خب. خب دیگه.
‫سلام، فرن.
‫سلام.
‫رفته بودم پمپ‌بنزین، چیز...
‫به نظرم بهتره شب‌ها به هوای چند نخ سیگار ‫توی پارک نرونی. واسه همین رفتم این‌ها رو برات خریدم.
‫- چی گرفتی؟ ‫- چوبِ شیرین‌بیان.
‫- شیرین‌بیان رو نمی‌شه دود کرد، دِیو. ‫- می‌دونم. ولی می‌تونی بجۆیی‌شون.
‫هوست... هوست رو می‌خوابونه.
‫- قرار نیست سیگار رو ترک کنم، دِیو. ‫- می‌دونم. ولی... امتحانش ضرری نداره.
‫به هضم غذا هم کمک می‌کنه.
‫باشه. ممنون.
‫- چی شده این‌جا؟ ‫- مورچه. ونم پر مورچه‌ست.
‫- یه جوری می‌گی مورچه، انگار خبریه. ‫- زندگی برام نذاشته‌ن. توی غذامن، دِیو.
‫خودم می‌تونم. ممنون.
‫این‌ها رو کجا بذارم؟
‫شرمنده‌م، فرن.
‫شرمنده‌م. نمی‌دونستم زیرش...
‫برو اون‌ور!
‫داد و هوار نمی‌خواد. باشه؟
‫- اون‌ور وایسا. ‫- رفتم.
‫خب.
‫نه. الان بسته‌ایم.
‫آخیش...
‫تو یکی از اون آدم‌های خوش‌شانسی که اهل آمریکاست.
‫- اهل... کشور آمریکا. ‫- بله. ‌ ‌ - بله، همین‌جوره.
‫- و آزادی هر جایی سفر کنی. ‫- درسته خانوم. می‌دونم.
‫شماها رو بعضاً با اسم ‹کوچگرد› می‌شناسن، ‫یا ‹افرادی که خونه‌ای ندارن›.
‫می‌بینم که... حلقه‌ای توی دستته.
‫یعنی متأهّلی؟
‫متأهّل هستم، ولی شوهرم فوت کرده.
‫خب، یعنی...
‫عمراً درش بیارم.
‫این حلقه دایره‌شکله و هیچ انتهایی نداره...
‫و این یعنی عشق تو هیچ انتهایی نداره.
‫تازه حتّا اگه تلاش هم کنی، شاید نتونی درش بیاری.
‫- فکر نکنم بشه. ‫- نمی‌شه.
‫[سوپ غلیظ‌شدۀ «کمبِلز»] ‫[نودل طعم مرغ. اندازۀ خانواده]
‫- تشکیلات تر-تمیزی داری. همه درجه‌یک. ‫- هوم‌م.
‫ایشون بیماریِ دیوِرتیکولیت دارن؛ ‫که التهابی در ناحیۀ بیضه‌هاست.
‫آهان.
‫- به همین دلیل جرّاحمون پیش‌دستی کرد و جرّاحی‌ای ‫به روش لاپارۆسکۆپی انجام داد. ‌ ‌ - جرّاحی‌ش کردین؟!
‫- این‌جا رو! نودل‌لیوانی. ‫- آره. خب، موقع مریضی خوبه.
‫بیسکوییت جنگلی، همراهِ...
‫مخصوص خودت!
‫هه‌هه‌هه.
‫- عاشق این کنسروهام. ‫- می‌دونم. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - ممنون، فرن.
‫خب، برنامۀ بعدی‌ت چیه؟
‫می‌رم نِبراسکا، برا کارِ برداشتِ چغندر.
‫- آم... اون که تا اکتبر شروع نمی‌شه. ‫- تو چی؟
‫می‌رم وال‌دِراگ مشغول می‌شم. پارسال هم رفتم. ‫می‌تونم پرس و جو کنم که هنوز جای خالی دارن یا نه.
‫- برا من؟ ‫- آره.
‫جاپارکشون هم عالیه.
‫کنسروِ ماهی‌دودیه نوشِ جونت. ‫زود خوب شو. خدافظ.
‫[«وال‌دراگ». در داکوتای جنوبی]
‫- چطوری؟ ‫- خوب، خوب، خوب.
‫یک...
‫- سلام، مایکل. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - سلام، چطوری؟ ‫- خوبم. می‌شه این گوجه‌پیازها رو بردارم؟
‫- آره، راحت باش. ‫- ممنووون.
‫یه جوریه.
‫- یه ورِش روی شونۀ راستت. ‫- باشه.
‫تو رو خدا نذار صورتش بیاد نزدیکم.
‫وای.
‫- وای خدا. ‫- خیلی نازه، نه؟!
‫هه‌هه‌هه!
‫یه نمور شوخی دارم، ولی راستش ندارم.
‫وای نه، جدّی‌جدّی داره خیلی به دستم فشار می‌آره.
‫منم!
‫هاهاها!
‫آره!
‫- نقاپیدش! ‫- هیس.
‫اِوای، ببین چقد چندشه.
‫اوغ. نه، بیا بیرون، تِری. بیا بیرون.
‫- بیا بیرون! ‌ ‌ - طوری نیست، فرن. فرن، طوری نیست. ‫- وای، نه! نه! نه! ‌ ‌ - چیزی نیست. این‌جا رو! نگاه!
‫نه! چیه این؟ چی داره به خوردش می‌ده؟ اوغ.
‫- احتمالاً مرغه یا همچین چیزی. ‌ ‌ - نه. خرگوشه. آخِی. ‫- نگاش کن. نگاش کن.
‫- دست‌هاش رو ببین. ‫- آره، آره، می‌خواد بخورتت. وعدۀ بعدی تویی.
‫برو جلو وایسا. نمی‌خوام من رو بخوره. ‫الانه که از وسط شیشه بیاد.
‫«هر کس مسئول زبالۀ خود.» ‫(تابلونوشته‌ای‌ست در پارک‌های ملّی)
‫[دایناسور ۲۴متری وال‌دراگ]
‫فکر کنم واقعاً به همین بزرگی بوده‌ن.
‫قبل از هر چیز باید ازتون بخوام ‫هر چراغ پرنوری که دارید رو خاموش کنید.
‫اِه، ایناهاش.
‫- دقیقاً مستقیم بالا سرتون... ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - آهان. ‫- ...اونی که می‌بینین ستارۀ نشسته‌کرکسه.
‫- ولی ۲۴ سال نوری باهامون فاصله داره. ‫- وَه! ‌ ‌ - وَه!
‫این یعنی...
‫نوری که دارین می‌بینین، ‫سال ۱۹۸۷ از ستارۀ نشسته‌کرکس ساطع شده.
‫- بعد همین الان رسیده این‌جا؟ ‫- آره، دقیقاً!
‫خب، تلسکوپ رو روی سیّارۀ مشتری تنظیم کرده‌م.
‫توی منظومۀ شمسی‌مون، مشتری از همۀ سیّاره‌ها بزرگ‌تره.
‫ستاره‌ها توی فضا منفجر می‌شن و ‫از خودشون پلاسما و اتم به اطراف پرتاب می‌کنن.
‫بعضی وقت‌ها این‌ها روی زمین فرود می‌آن. ‫خاک رو تغذیه می‌کنن.
‫به جزئی از شماها تبدیل می‌شن.
‫خب حالا، دست راستتون رو بیارین جلو... ‫و به ستاره‌های توی دستتون نگاه کنین.
‫چون... دستتون از... اتم‌های ستاره‌هایی تشکیل شده که...
‫هزاران هزار سال پیش منفجر شده‌ن و روی زمین فرود اومده‌ن. ‫حالا این اتم‌ها توی دست‌های شمان.
‫[بسته است]
‫♪ «غلتان‌خارهای غلتنده» (Tumbling Tumbleweeds) ‫از گروه «پسران نسل پیشگامان» (The Sons of the Pioneers) ♪
‫- سلام. ‌ ‌ - سلام. شرمنده. تعطیلیم. ‫- آم... با دِیو کار دارم.
‫من پسرشم. جِیمز.
‫- توی آشپزخونه‌ست. پشتِ پیشخون، از اون‌ور. ‫- این‌ور؟ ‌ ‌ - آره.
‫...توی شهر نَشویل یه صفحه ضبط کردیم.
‫وایسا. خودم هستم.
‫- قبلاً از این‌ورها رد شده‌م. ‌ ‌ - واقعاً؟ ‫- چند باری می‌شه. آره. ‌ ‌ - اِه.
‫این‌جا اصاً... توی کتم نمی‌ره کسی دلش بخواد این‌جا بمونه.
‫به اون بدی‌ای که می‌گی هم نیست.
‫- می‌دونی آدم چطور خوب می‌فهمه چجور جاییه؟ ‫- چطور؟!
‫- از جلسه‌هایِ الکلی‌هایِ گمنام. ‫- جدّی؟ ‌ ‌ ‌ ‌ - برا من که این‌جوره.
‫قبلاًها که عضو گروه موسیقی بودم و زیاد سفر می‌کردم، ‫هر جا می‌شد جلسه‌های الگم می‌رفتم.
‫روش خیلی خوبی برا آشنا شدن با مردم و محلّ زندگی‌شون بود.
‫همبرگرش چطوره؟
‫- خب، بد نیست. ‫- اِه؟ بابات آشپز خوبیه.
‫- درست کردنِ همبرگر همچین کار سختی نیست. ‫- چه بی‌رحم! هه. ‌ ‌ - هه‌هه.
‫- این همسرشه؛ اِمیلی. ‌ ‌ - چه خوشگله. خیلی خوب مونده. ‫[رمز سیم‌کارت: ۵۶۵۶]
‫- اوه! ‫- پابه‌ماهه.
‫چند وقت دیگه بابابزرگ می‌شی. کِی زایمانشه؟
‫نمی‌دونم. جِیمز گفت دو هفتۀ دیگه. ‫الان توی مسیرِ خونه‌ست.
‫- گفت باهاش برم. ‫- برو خب.
‫بچّگی‌ش...
‫بچّگی‌ش آم...
‫از این که موقع جوونی‌ش پیشش نبوده‌م، دل خوشی نداره.
‫وقتی بزرگ‌تر شد خواستم دور و برش باشم، ولی...
‫اون توی دنیای خودش بود، من هم دنیای خودم.
‫گمونم این وسط یادم رفت چجوری پدری کنم.
‫خلاصه، کارم تعریفی نداشت.
‫زیاد خودت رو اذیت نکن، دِیو. ‫راه بیفت برو. الان پدربزرگ باش.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫شاید یه وقت بهتون سر زدم.
‫چه خوب.
‫شب به‌خیر.
‫[سرقت موادّ غذایی، اخراج فوری را به دنبال دارد]
‫[اگه بیایی بهمون سر بزنی، از این‌ها خیلی بیشتر پیدا می‌شه!]
‫♫ قطعۀ «مِهِ زیردست» (Low Mist) از آلبومِ ‫«پیاده‌روی هفت‌روزه: روز سوّم»، ساختۀ لودۆویکۆ اینائودی ♫
‫(ماکتی از مجسّمه‌های معروف کوه راشمۆر. این جاذبۀ گردشگری، ‫مقصدِ اغلبِ بازدیدکنندگان و گذرندگان از مجموعۀ وال‌دراگ است)
‫♪ چندین و چند سال از وقتی که افتادم پیِ اون طلائه گذشته.
‫♪ خرده‌ریزه پیدا می‌کردم، همه‌شون می‌ارزیدن به مسیری که طی کردم.
‫♪ «دور می‌شم کم‌کم» (Drifting Away)، ساخته و خواندۀ کَت کِلیفۆرد ♪ ‫(کِلیفۆرد از شخصیت‌های ثابت آثار کِلۆئی ژائۆ است)
‫[سینما «میدوِست» (در ایالت نبراسکا، شهر اِسکاتْسبِلاف)] ‫[«انتقام‌جویان». ‌جمعه / شنبه ۱۹:۳۰، یکشنبه ۱۳:۳۰]
‫[پنج‌شنبه، ۲۰ سپتامبر [۲۰۱۲]] ‫[پیام ویدیویی از طرف سوَنکی]
‫خودتو رسوندی، سوَنکی.
‫ممنون، داش.
‫بعد این‌جا روی دستم ‹ج› خالکوبی می‌کنم؛ حرف اوّل جۆرجییا.
‫این‌جا رو هم یه سگِ بولداگِ گنده، به خاطر تیمِ جۆرجییا بولداگز.
‫وای، خدا!
‫- شب‌ها ممنوعه پارک. نمی‌شه این‌جا بخوابی. ‫- الان می‌رم. الان می‌رم.
‫خیله خب. آم... الان در کل...
‫هزینۀ قطعات و دستمزد می‌شه: ۲۳۰۰ دلار. به اضافۀ مالیات.
‫همین الان نگاه انداختم ارزش ونت چقدره. ‫با این همه کیلومتری که رفتی، حدّ اکثر ۵٬۰۰۰ دلار می‌ارزه.
‫بهتون توصیه می‌کنم که... آم...
‫- این پول رو بردارین و خرج خرید ماشین دیگه‌ای مثل... ‫- می‌دونم، ولی همچین کاری ممکن نیست.
‫نمی‌تونم همچین کاری کنم. آخه چون... خب. آم...
‫من آم... وقت و پول زیادی رو ‫صرف درست کردن سرتاپای ماشینم کرده‌م، و...
‫آم... خیلی از آدم‌ها ارزش این چیزها رو درک نمی‌کنن، ‫و این‌ها هم چیزی نیست که بشه بعد...
‫توش زندگی می‌کنم.
‫خونه‌مه.
‫ﭼ-چرا همون به حسابم نمی‌زنی، دالی؟
‫بهت برمی‌ﮔ... بهت... ‫دالی، گوش کن. بهت برمی‌گردونم.
‫چند وقت دیگه باز آمازۆن مشغول می‌شم. ‫دستم بازتر می‌شه.
‫تا چک حقوقم رو دادن، دیگه بعدش...
‫اِه، من لج‌بازی در می‌آرم؟ ‫خب، تو هم داری سلیطه‌بازی در می‌آری!
‫- سلام. ‫- سلام، فرن.
‫- زنگ خونه درسته‌آ. ‫- اِه خب، نشنیدم. واسه همین.
‫سلام!
‫- تو با پنیر می‌خوای؟ ‫- حلّه.
‫- از اون کیک چارتخم‌مرغه‌های معروفم رو اورده‌م. ‫- آهان. ‌ ‌ - دالی راضی‌م کرد بیارم. کجا بذارم؟
‫- حلّه. ‌ ‌ - این‌جا؟ ‫- همون‌جا بذارش، فرن. ‌ ‌ - باشه.
‫- خب. ‌ ‌ - اوه، چه خوب شده. ‫- مونده هنوز. ‌ ‌ - اون یکی مال من.
‫- باشه، این یکی مال توئه. اسمت خورد روش. ‫- دو-پنیره، لطفاً.
‫- پنیر می‌خوای؟ ‫- دو ورق پنیر می‌خوام.
‫این خواهرمه: فرن.
‫- فرن... ‫- سلام فرن. من جیمم.
‫- ببخشید. دستم لیموییه. ‌ ‌ - خوشوقتم. این همسرمه: پَم. ‫- سلام، پَم. ‌ ‌ - سلام. ‌ ‌ - خیس بود دستم.
‫- جیم خیلی وقته همکارِ جۆرجه. ‌ ‌ - آره، راستش قبل از این که ‫بیام توی کار املاک، اوّلین خونه‌مون رو جۆرج به ما فروخت.
‫- داستان آشنایی‌شون رو تعریف کرده؟ ‫- نه.
‫من به هم معرّفی‌شون کردم... ‫به جۆرج معرّفی‌ت کردم، ولی جۆرج رو از قبل می‌شناختم.
‫خلاصه بردمش سر قرار و گفتم: «ببین آم...
‫جۆرج از دوست‌های خیلی خوبمه. ‫نمی‌خوام خراب‌کاری کنی.
‫اگه دنبال رابطۀ جدّی‌ای باهاش نیستی، بازی‌ش نده!»
‫- آخرش هم خراب نکردم! ‫- بعد گفتی: «منظورت چیه؟»
‫خب، حالا چند ساله با همین؟
‫- بیشتر از ۳۰ سال. ‫- خوب از آب در اومده. ‌ ‌ - آره، همین‌طوره.
‫- بعدش خودم تونستم از پس کار بر بیام؛ ‫بعد از اون معارفه. ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ - قابلی نداشت.
‫الان اوضاع به نظر خوب می‌آد. ‫قیمت‌ها رو به افزایشه. ۲۰۱۲ عالی گذشت.
‫- آره. ‌ ‌ - یعنی... کاشکی ۲۰۰۸ پول تو دست و بالمون بود ‫ملک و خونه بخریم، تا می‌شد الان آب کنیم.
‫انگار بازار املاک همیشه دست آخر سوده.
‫ﻧﻤ-نمی‌خوام باهات مخالفت کنم، ‫ولی باید بگم موافق نیستم.
‫برام عجیبه که شماها مردم رو تشویق می‌کنین ‫همۀ پس‌اندازشون رو بذارن وسط،
‫حتّا بدهکار بشن، تا آخرش خونه‌ای رو بخرن ‫که پولشون بهش نمی‌رسه.
‫فرن، این... نگاهِ نسبتاً تک‌بعدی‌ایه به کار ما.
‫- مطمئنّی تک‌بعدیه، جۆرج؟! ‌ ‌ - آخه ما همه‌مون توی اون موقعیتی ‫نیستیم ﮐ-که... بی‌خیال همه چیز شیم و بزنیم به جادّه.
‫اِه، از نظر تو من همچین کاری کرده‌م، جۆرج؟! ‫بی‌خیال همه چیز شده‌م که بزنم به جادّه؟!
‫- همچین کاری کرده‌م؟! ‫- باشه. معذرت می‌خوام.
‫راستش، به نظر من آم...
‫کاری که کوچگردها دارن می‌کنن، ‫خیلی با اون کاری که ‹پیشگامان› کردن فرقی نداره. ‫(نخستین نسل مهاجرانی که به غرب آمریکا کوچیدند)
‫به نظرم فرن دنباله‌روی سنّتی آمریکاییه. ‫از نظر من که عالیه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بیا.
‫باشه، خب. ممنون.
‫- می‌دونی که بهت برمی‌گردونم. نه؟ ‫- اوهوم.
‫- برمی‌گردونم. ‫- اوهوم.
‫- چرا نمی‌آی پیش ما بمونی؟ ‌ ‌ - نمی‌تونم این‌جا زندگی کنم. ‫نمی‌تونم شب و روز توی این اتاق باشم. نمی‌تونم روی این تخت بخوابم.
‫- ممنون، ولی نمی‌تونم. ‌ ‌ - درسته، ما به جذّابیِ اون‌هایی که ‫توی جادّه باهاشون آشنا می‌شی نیستیم!‌ ‌ ‌ ‌- منظور من این نبود.
‫نه، مسئله دقیقاً همینه. همیشه اون چیزهای ‫توی جادّه‌ست که واسه‌ت جذّاب‌تره.
‫در اوّلین فرصتی که می‌شد از خونه زدی بیرون.
‫چند ماهی بۆ رو بیشتر نمی‌شناختی، ولی رفتی باهاش ‫ازدواج کردی. بعدش هم باهاش بار کردی رفتی وسط ناکجاآباد.
‫و حتّا بعدِ این که بۆ فوت کرد، ‫باز توی امپایر موندی.
‫- اصلاً سر در نمی‌اوردم. یعنی... ‫ﻣ-می‌تونستی نمونی. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - آره.
‫دیدی؟! برا همینه که نمی‌تونم بیام این‌جا.
‫هیچ‌وقت نشد این رو بهت بگم. شاید بهتر بود می‌گفتم.
‫می‌دونی... جوون‌تر که بودی، به چشم بقیه ‫غیرعادّی می‌اومدی، شاید حتّا عجیب‌غریب. ولی کلّاً...
‫کلّاً واسه این بود که تو نسبت به ‫بقیۀ آدم‌ها شجاع‌تر و روراست‌تر بودی.
‫و وقتی هم... من توی لاک خودم می‌رفتم، تو از دلم خبر داشتی.
‫و گاهی حتّا قبل از خودم، تو از دلم باخبر بودی.
‫به چنین چیزی توی زندگی‌م نیاز داشتم. ‫ضمناً تو خواهرمی.
‫از خدام بود که این سال‌ها دور و برم می‌موندی.
‫با رفتنت، زخم بزرگی به جا گذاشتی.
‫حق داری.
‫هی.
‫سلام. ساندویچ می‌خوری؟ گشنه‌ت نیست؟
‫- فکر کنم یه بار قبلاً دیدمت. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - آره، اسمم فرنه. ‫کۆرتزسایت که بودم توی سنگ‌فروشیِ «تی‌راک» کار می‌کردم.
‫- فرن؟ ‫- اوهوم.
‫- تو بودی که گذاشتی نودل سنگ‌هاش رو بفروشه، نه؟ ‫- آره.
‫آبجو میل داری؟
‫آم... آره، باشه. با ساندویچ تاخت می‌زنم.
‫- باشه. بفرما. ‫- ممنون.
‫- هوا سرده‌آ. بیا پای آتیش بشین. ‫- زانوم یه کم اذیت می‌کنه. می‌شه کمک کنی؟
‫حتماً.
‫- حالا. خب، تموم. ‫- تموم. ‌ ‌ - ممنون.
‫- کۆرتزسایت که بودیم، یه فندک بهم دادی. ‫- اوهوم.
‫- هنوز دستته؟ ‫- هه!
‫نه. خدا بیامرزتش. ولی این یکی خدمتت هست.
‫می‌خوام مال تو باشه.
‫ممنون. خیلی قشنگه.
‫- چیه این؟ چه نوع سنگیه؟ ‫- اﯾ-این استخونِ دایناسوره.
‫- جدّی؟! ‌ ‌ - به نظر من که آره. ‫منتها یه چی می‌گن من هم می‌گم. هه‌هه.
‫مامان‌بابات کجااَن؟
‫- خونه‌مونن. توی ویسکانسین. ‫- نگران حالت نمی‌شن؟
‫تنهایی دلت نمی‌گیره؟
‫- دوست‌دختری چیزی نداری؟ ‫- خب...
‫- راستش رو بخوای، یکی هست. ‫- آهان.
‫خونه‌شون شمال کشوره؛ توی مزرعه‌ای کوچیک.
‫از زندگی‌ش اون‌جا راضیه.
‫براش...
‫- براش نامه می‌نویسم. ‫- آهان، آفرین داری. خیلی خوبه. نامه چیز خوبیه.
‫ولی اصاً... نمی‌تونم دربارۀ چیزی بنویسم که بگم براش مهمّه.
‫تا حالا براش شعر نوشتی؟
‫نه تا جایی که یادمه.
‫شعری هم از حفظ نیستم. ‫تو چیزی حفظی؟
‫- یه شعر هست که موقع سوگند زناشویی‌م خوندم. ‫وقتی که همسنّ و سال خودت بودم. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ - بَه، ایولّا.
‫- می‌شه بشنوم چه شعریه؟ ‫- باشه. بذار ببینم یادم می‌آد. آم...
‫«نه رواست که با روزی میان تابستان سنجم تو را، ‫که تو بس دلنشین‌تری و بس دمسازتر.
‫بر جوانه‌های بهاررویان می‌خروشند تندبادها ‫و بار و بنه باید بندد تابستان هر چه زودتر.
‫گاه چراغ آسمان می‌سوزد بی‌اندازه سوزان ‫و شده بارها فام زرّینش رود تار و در هم.
‫هر زیبی نیز ز هر زیبایی می‌کند زمانی هجران، ‫خواه به دست بخت یا دَوَران دنیا به هر دم.
‫لیکن تابستان جاودان تو نه رختی بر خواهد بست ‫و نه تو آن زیبی که صاحبی از کف خواهی داد.
‫اجل...
‫نیز...
‫اجل نیز نتواند غَرّه گردد که گام‌هایت در برش است، ‫زیرا تو بالانی لای خطوط لایزال و زمان‌ْ‌آزاد.
‫لاجرم تا آدمی را هست دمی و به چشمان سویی، ‫می‌زی‌اند این کلمات و می‌دمند به کالبدت زندگی.»
‫(غزل‌وارۀ شمارۀ ۱۸، سرودۀ ویلییام شکسپییر)
‫♫ قطعۀ «مؤخّره» (Epilogue)، ساختۀ اولاور آرنالتس [۲] ♫
‫فرن!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام. اومدی. ‫- آره.
‫خوبه.
‫- سلام. ‫- به‌به.
‫- آره. جای قشنگیه. ‫- به‌به.
‫خب. بیا.
‫- بیا تو. بذار... می‌برم. ‫- باشه.
‫این... این اِمیلیه؛ عروسم.
‫- من فرنم. ‌ ‌ - خیلی خوشوقتم. ‫- سلام. ‌ ‌ - خوش اومدی.
‫- سلام همگی. ‫- سلام. رسیدی.
‫- سلام. ‫- این فرنه.
‫- سلام. من مایکم. ‌ ‌ - سلام. ‫- خوشوقتم. ‌ ‌ - خوشوقتم.
‫- خوش اومدی. خوش اومدی. ‫- ممنون.
‫- با جیمز که آشنایی.
‫- سلام، جیمز. چطوری؟ ‫- سلام. خوشحالم از دیدنت.
‫- اسباب زحمتتون شدم. این کیه؟ پسره؟ ‌ ‌ - این دِیمییِنه. ‫- سلام! ‌ ‌ - پسره. سلام کن دِیمییِن!
‫- سلام، دِیمییِن. سلام! ‌ ‌ - راه چطور بود؟ ‫- عالی بود. ‌ ‌ - خوبه.
‫- آخرهاش یه کم گرخیدم. ‌ ‌ - آره. ‫- جادّۀ ترسناکیه.
‫- با ون که می‌اومدی؟ ‌ ‌ - آره. ‫- تعریف ونت رو شنیدیم. ‌ ‌ - آره. آره.
‫- مشتاقم ببینمش. یعنی نه همین الان. ‌ ‌ - با... با هم آشناتون می‌کنم. ‫- باشه. ‌ ‌ - در آینده. ممنون. آره. ‌ ‌ - باشه.
‫- از کجا می‌آی؟ ‌ ‌ - سلام! ‌ ‌ - اون پیتره. ‫- سلام. ‌ ‌ - سلام.
‫- چیزی می‌خوای بیارم؟ ‌ ‌ - آم... آره، ‫یه لیوان آب. ممنون می‌شم. ‌ ‌ - آب. باشه. حتماً.
‫اوه!
‫- مسافرت می‌کردی این چند وقت؟ ‌ ‌ - آم... آره. یه مدّت کار کردم، ‫و-ولی از اون وقتی که دیدمت همه‌ش توی جادّه بوده‌م. آره.
‫ای وای! ای وای!
‫برو پیش مامانی.
‫- پنچر کردی. ‫- شیرت رو خوردی؟ خوردی؟ چی؟!
‫- یکی از چرخ‌های ونت کم‌باده، دِیو. ‫- آها. باشه. متوجّه نشده بودم.
‫چون موندگار شدی.
‫آره.
‫خوبه.
‫آره، اصلاً انتظارش رو نداشتم. اصلاً فکر نمی‌کردم ‫روزی بیاد که باز توی چهاردیواری بخوابم، ولی...
‫این‌جا جای خیلی خوبیه، دِیو.
‫- آم... می‌تونی بمونی. ‫- چه خوب، ممنون. لباس‌هام هم باس بشورم.
‫منظورم طولانی‌تر بود، فرن.
‫خونۀ جدا برا مهمون هم دارن.
‫دارم جدّی می‌گم.
‫- بعد اون‌وقت خونواده‌ت چی می‌گن؟! ‫- باهاشون صحبت کرده‌م.
‫ازت خوشم می‌آد، فرن. ‫آخه آدم خوش‌قلبی هستی.
‫تو...
‫با آدم‌ها کنار می‌آی و اکثراً باهاشون سر می‌کنی. هه‌هه.
‫و من...
‫از این که کنارت باشم خوشم می‌آد.
‫سیِه؟ سی شده؟ دوس ندالی اون‌جولی باشی، ‫می‌خوای این‌جولی باشی، ها؟ باشه.
‫باشه.
‫بَعژی وَختا دلت پَل می‌ژنه که بپَلی تو دَلیا!
‫بیا بگیرش. فکر کنم یه کم خسته‌شه.
‫- باس یه سر برم آشپزخونه. ‫- باشه. باشه.
‫ﻫﻤ-همین‌جا. پیشت...
‫نری برنگردی‌آ، دِیو.
‫باشه؟
‫(زمزمۀ سرودۀ «این کودکِ کی‌ست...»)
‫وای.
‫...مگه نه؟
‫- فیشْت! فیشْت! ‫- یالّا. برو.
‫بیه ایجا. بیه ایجا.
‫هَه‌هَه.
‫ایناها اومدن. نگاهشون کن.
‫چند تان مگه؟
‫نمی‌دونم دقیقاً چندتان.
‫این یکی خوشگله. پرهاش رو نگاه.
‫اون کوچولوئه ورقلمبیده چی شد؟ ‫نمی‌خوام یواشکی دورم بچرخه.
‫- اوه. ‌ ‌ - آره. ‫- اوم‌م‌م. ‌ ‌ - اوم‌م‌م.
‫ممنون.
‫- یه کمی توشِکمی می‌خواد با... ‫- با ذرّت؟ ‌ ‌ - یه کمی هم ذرّت.
‫چی می‌گن بهش؟
‫- ممنون، فرن. خوبه. ‫- باشه.
‫- آبش هم بریزم؟ ‫- آره.
‫بوقلمونش خیلی آبداره.
‫حرف نداره. ممنون اِمی. ممنون جیمز.
‫می‌خواستم چند کلوم نوشانوش بگم. ‫آم... برای خوشامدگویی به فرن...
‫- آره. ‌ ‌ - آره. ‫- آره. ‌ ‌ - آره.
‫و به میمنت این عید... این عیددیدنی خانوادگی و آم...
‫به سلامتی عضو جدیدمون و گمونم اعضای قدیمی هم آره؛
‫و باقی اعضا. همین.
‫- خوش اومدی، فرن. ‌ ‌ ‌- نوش. ‫- خوش اومدی. ‌ ‌ - خیلی ممنونم.
‫عید شکرگزاری‌تون مبارک.
‫به سلامتی.
‫چقدر زنگولۀ ‹آکرۆسانته›‌ای! ‫(آکرۆسانتی/آکرۆسانته: شهرکی بوم‌سازگار در ایالت آریزۆنا که جز معماری‌اش، ‫به ریخته‌گری و ساخت زنگوله‌ها و بادزنگ‌های برنزی شناخته است)
‫مشکل همینه. مشکلش همینه.
‫- و اون‌ها... ‌ ‌ - تازه اصلاً... ‫آره. افتضاحه. ‌ ‌ - آره. آره.
‫- بخشی ازشه. یعنی... ‫- به همین راحتی.
‫- اسم قشنگیه؛ ‹امپایر›. ‫- آره، اون‌جا فرودگاه داشتیم، استخر عمومی.
‫- با زمین گلف! ‫- بَه. جای خوبی بوده.
‫اون‌جا خونه‌تون چجوری بودِش؟
‫چیز خاصّی نبود. یه خونۀ سادۀ شرکتی.
‫ولی نه، راستش خاص بود.
‫خونۀ ما دقیقاً لب شهرک بودِش، ‫و حیاط‌پشتی‌مون نماش رو به فضایی باز و وسیع بود.
‫کلّاً بیابون بود. بیابون پشت بیابون. ‫همین‌جور می‌رفت تا می‌رسید به رشته‌کوه.
‫هیچّی سدّ راهمون نبود.
‫می‌دونی، من خیلی خوشحالم که تو این‌جایی. ‫دِیو خیلی ازت خوشش می‌آد.
‫- جدّی؟ ‫- آره.
‫- یه سره ازت حرف می‌زنه. ‫- آهان.
‫♪ قطعۀ «آهنگِ دِیو»، ساختۀ پسر دیوید اِستِرَتِرن ♪
‫[«چیناتی: بینشِ دانِلد جاد» (=عنوان کتابی گردآوردۀ مارییانه اِشتاکِبِرَند، دربارۀ زندگی ‫و کارهای دانلد جاد، و چیدمان‌های هنری دائمی وی در شهر مارفا، در ایالت تگزاس)]
‫♫ قطعۀ «مهِ زیردست» (Low Mist) از آلبومِ ‫«پیاده‌روی هفت‌روزه: روز سوّم»، ساختۀ لودۆویکۆ اینائودی [۲] ♫
‫[آمازۆن]
‫سال نو مبارک!
‫هه‌هه.
‫سالّ نو مبارک!
‫♫ قطعۀ «گرانش» (Gravity) از آلبومِ ‫«پیاده‌روی هفت‌روزه: روز سوّم»، ساختۀ لودۆویکۆ اِینائودی ♫
‫چون سوَنکی عاشق سنگ بود.
‫میونۀ راه می‌بینمت، سوَنکی.
‫بۆ هیچ‌وقت نفهمید مامان‌وباباش کی بوده‌ن. ‫ما هم هیچ‌وقت بچّه‌دار نشدیم.
‫من اگه امپایر نمی‌موندم، اگه از اون‌جا می‌رفتم، ‫مثل این بود که اصلاً بۆیی در کار نبوده.
‫نمی‌شد جمع کنم برم و فراموش کنم.
‫بۆ عاشق امپایر بود.
‫عین چی عاشق کارش بود. ‫عشق می‌کرد با اون‌جا. همه هم دوسِش داشتن.
‫برا همین موندم.
‫همون شهر قبلی و خونۀ قبلی.
‫عین حرفیه که بابام می‌زد:
‫«یادشونده، زنده می‌مونه.»
‫شایده من عمرم رو زیادی پای خاطره‌بازی گذاشته‌م، باب. هه.
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- احساست رو... احساست رو درک می‌کنم. آم...
‫ﻣ-من به ندرت پیش می‌آد از پسرم حرف بزنم.
‫ولی آم... امروز پسرم...
‫اگه بود، ۳۳ سالش می‌شد.
‫۵ سال پیش بود که خودش رو کشت؛
‫و هنوز که هنوز برام سخته گفتنش.
‫تا-تا یه مدّت طولانی هم...
‫هر روز از خودم...
‫این سؤال رو می‌پرسیدم:
‫«چطور وقتی پسرم مُرده، ‫من می‌تونم روی زمین زنده بگردم؟»
‫هیچ جوابی نداشتم.
‫دورۀ خیلی خیلی سختی بود برام.
‫ولی...
‫متوجّه شدم که...
‫می‌تونم با کمک کردن به مردم... ‫و خدمت بهشون، یاد پسرم رو زنده نگه دارم.
‫بهونه‌ای می‌ده دستم که روزم رو شب کنم. هه‌هه.
‫بعضی روزها همین یه بهونه رو دارم.
‫و این‌جا توی طبیعت خیلی‌ها هستن که همسنّ و سال مااَن. ‫هر کسی هم بالأخره غم و اندوهی داره...
‫و خیلی از این افراد هم با غمشون کنار نمی‌آن...
‫و این هیچ اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره.
‫یکی از ویژگی‌های این نوع زندگی که خیلی دوست دارم ‫اینه که... هیچ خداحافظیِ آخری در کار نیست.
‫می‌دونی، من این‌جاها آدم‌های خیلی زیادی دیده‌م ‫و نشده تا حالا کسی واسه همیشه خداحافظی کنه.
‫برمی‌گردن می‌گن: «میونۀ راه می‌بینمت.» ‫و واقعاً همین‌طوره.
‫و... چه به ماه بکشه، چه به سال، ‫یا گاهی چندین سال، بالأخره باز می‌بینمشون.
‫الان هم می‌تونم به میونۀ راه نگاه کنم و ‫ته دلم ‫مطمئن باشم که یه روزی ‫دوباره پسرم رو می‌بینم؛
‫که تو دوباره بۆ رو می‌بینی.
‫اون‌وقت می‌تونین دونفری خاطره‌بازی‌ کنین.
‫♫ قطعۀ «مهِ زیردست» (Low Mist) از آلبومِ ‫«پیاده‌روی هفت‌روزه: روز سوّم»، ساختۀ لودۆویکۆ اینائودی [۳] ♫
‫- مطمئنّی هیچ‌کدوم از این وسایل رو نمی‌خوای؟ ‫- نه. هیچ‌کدومشون رو نمی‌خوام. راحتم.
‫از همه‌شون دل بریده‌م.
‫خب...
‫تا بعد و دیداری دیگه.
‫[🎈🎉 تولّدت مبارک! 🎉🎈] ‫[از طرف شرکت «سنگ‌گچ ا.م»]
‫[«سنگ‌گچ ا.م»]
‫[امپایر، ارتفاع از سطح دریا: ۴٬۰۰۰ م]
‫♫ قطعۀ «فرادریا» (Oltremare)، ساختۀ لودۆویکۆ اینائودی [۲] ♫
‫تقدیم به آنانی که باید ره می‌سپردند. ‌
‫تقدیم به آنانی که باید ره می‌سپردند. ‫میانۀ راه می‌بینیمتان.
‫سرزمین کوچگردها
‫حمایت: donate.masihm.ir ‫دیگر زیرنویس‌ها: masihm.ir/subtitle
‫پیشنهاد دیدن: ‫«دوران ملکوت آسمانی» (۱۹۷۸) به کارگردانی تِرِنس مالک ‫«کۆیانیس‌کاتْسی» (۱۹۸۲) به کارگردانی گادفِری رِجییۆ ‫«عصر جدید» (۱۹۳۶) به کارگردانی چارلی چاپلین
‫پیشنهاد خواندن: ‫«سرزمین کوچگردها: جان رهاندن از دست آمریکا در قرن ۲۱» از جسیکا بِرودِر ‫«سفر با چارلی: در جست‌و‌جوی آمریکا» از جان اِستایْنبِک ‫«بزرگراه‌های آبی» از ویلییام لیست هیت-مون
‫اقتباسِ سینمایی، کارگردانی و تدوین: کِلۆئی ژائۆ ‫بر اساس کتابی [هم‌عنوانِ فیلم،] نوشتۀ جِسیکا برودِر
‫تهیه‌کنندگان: فرانسیس مک‌دۆرمِند، پیتر اسپیئِرز، ‫مالی اَشِر، دَن جَنوی، کلۆئی ژائۆ
‫بازیگران اصلی: فرانسیس مک‌دۆرمند، دِیوید اِستِرَتِرن
‫لیندا مِی، سوَنکی
‫مدیر فیلم‌برداری: جاشوئا جِیمز ریچاردز
‫همراه با موسیقیِ لودۆویکۆ اینائودی
‫دستیاران تهیه: تِیلِر اِوا شونگ، اِمیلی جِید فالی، جِف لینویل
‫♫ «دور می‌شم کم‌کم» ‫(Drifting Away)، ساخته و خواندۀ کَت کِلیفۆرد [۲] ♫
‫♫ چندین و چند سال از وقتی که افتادم پیِ اون طلائه گذشته.
‫♫ خرده‌ریزه پیدا می‌کردم، همه‌شون می‌ارزیدن به مسیری که طی کردم.
‫♫ جایی توی روشنایی به چشم‌هام اعتماد کردم و تنهایی رفتم.
‫♫ از این‌جا سر در اوردم، هراسون و ترسیده، با سنگی تو دستم.
‫♫ دور می‌شم کم‌کم می‌رم.
‫♫ توی جادّه پشت فرمون، شیشه‌ها داده‌پایین، ببین دور دنیا رو.
‫♫ گوش بسپر به رمز و رازِ چرخ‌هام که گز می‌کنن جادّه‌ها رو.
‫♫ جایی توی شب تاریک، عزیزم می‌دونه طوری‌م نیست وقتی تنهام.
‫♫ نسیم از همه جا وزون، توی جادّه رفیق و همصحبته باهام.
‫♫ دور می‌شم کم‌کم می‌رم.
‫♫ کلّ روز می‌رونم.
‫♫ کلّ شب می‌رونم.
‫♫ دور می‌شم کم‌کم می‌رم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.