..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
بیدار شدم و فراموش کرده بودم صندوق رو ببندم
پس رفتم اونجا،و اگرچه بارون میبارید
مجبور بودم کل محله رو بیدار کنم
میدونی فقط بستن جعبه نبود،من داشتم تابوت رو میخکوب میکردم
داشتم به تابوت میخ میزدم
چرا این احساس؟ چرا این تفکر؟
خب،شاید مرگ از درون این خواب نگاه میکنه
و واقعیت میخواد منو به مرگ بکشه
آیا میشه وقتی دربارش میدونی ازش مراقبت کنی؟
سه‌شنبه ششم آگوست
نیروهای امنیتی قاطی ماجرا شدن.این چیزی نبود که اون میخواست
سخت بود ولی خیلی مشتاق بودیم که بریم همه چیز آماده بود
نیروهای امنیتی به دلایل امنیتی دست به این اقدام زدن
و من از این قضیه فراتر نمیرم
من هرگز مانع اجرای عدالت نشدم
همچنین فکر میکنم که میتونم بگم تو این سالهای زندگی اجتماعیم
من این مراقبت ها رو میپذیرم
چون مردم باید بدونن که آیا رئیس جمهورشون یک کلاهبرداره یا نه؟
ولی من یک کلاهبردار نیستم. من برای هر چیزی که دارم زحمت کشیدم
همه داشتن خیلی عصبی میشدن
در آخر ما هممون آماده بودیم و گفتیم دیگه بریم
بنابراین سوار وانت شدیم
ما نمیخواستیم بمیریم میخواستیم زندگی کنیم
یادم میاد توی وانت سکوت مطلق بود
الِن غمگین بود
فیلیپ خیلی هیجان زده بود
من گیج شده بودم خیلی نگران بودم
من لباس مبدل پوشیده بودم یک کارگر با کلاه و پیراهن
که بشم شبیه آمریکایی ها . چنتا خودکار تو جیبم گذاشته بودم
ظاهرا شبیه یه آمریکایی معمولی شده بودم
من قرار بود جزءِ خدمه ی برج جنوبی باشم
میخواستیم وقتی تعطیل شدن اونجا باشیم . با یک جعبه ابزار بزرگ که همه ی وسایل توش بود
و قرار بود یکی تو برج شمالی باشه که
لباس یک فروشنده رو پوشیده بود و وسایل کمی حمل میکرد
یک کیف نقشه کشی که بنظر میومد توش کمان گذاشته بودن
انرژی توی هوا،بین جان لویی و آلبرت
میتونستم اینو از چهره ی جان لویی بخونم اون به آلبرت اعتماد نداره
من حس بدی داشتم . فکر میکردم اون یک مشکلی داره
اون اصلا توی مسیری که ما بودیم نبود (مثل ما نبود)
همه ترسیده بودیم
گمان میکردم حتی در بهترین حالت ممکن
همه ی ما احتمال داشت دستگیر بشیم
شکی توش نبود
نمیتونستم تصور کنم چرا بقیه این احساسو نداشتن
افقی بودن خیابون های مَنهَتن رو داشتم حس میکردم که
یهو سر پایینی شد
داشتم سرازیزی میرفتم . یه هیولا داشت منو می بلعید
و فیلیپ بهم گفت من میدونم چه اتفاقی قراره بیوفته
ما وارد اینجا میشیم و همه ی مارو دستگیر میکنن
این دفعه دیگه خواب نمیدیدم قابل حس بود
اون نمیتونست بدون غلبه کردن به اون برج ها
به زندگیش ادامه بده
جوری بود که انگار فیلیپ مالک این برجهاست
انگار اون برجهارو اختصاصی واسه خودش ساخته بودن
یکی بود یکی نبود
قصه هارو اینجوری شروع میکنن در واقع ماجرای من یه قصست
این منم، یه جوون ۱۷ ساله دندونم خراب شده بود
توی یکی از اون اتاق های انتظار بی رنگ یک دندون پزشک فرانسوی نشسته بودم
که با لامپ های ۴۰ واتی روشن شده بود
و پیرزن ها و مردم
با چهره های عبوز نشسته بودن و مجله ورق میزدن که یدفعه خشکم زد
چون روزنامه رو باز کردم و توش یچیزی دیدم
یه چیز با شکوه
چیزی که برام الهام بخش بود دوتا برج دیدم
و توی مقاله نوشته بود . یه روزی اون دوتا برج ساخته میشن
حتی هنوز وجود نداشتن ، اما من میدونستم
وقتی که ساخته بشن ، بلندترین برجهای جهان خواهند بود
حالا فقط باید بهش میرسیدم . یه رویایی بود که هر لحظه حسش میکردم
همه داشتن نگاه میکردن ؛ اما من اون صفحه رو میخواستم
پس کاری که من کردم این بود که ، رفتم زیر میز
صفحه رو پاره کردم و گذاشتمش زیر کتم و رفتم بیرون
البته تا آخر هفته دندون درد داشتم
ولی آیا واقعا درد با رویای من قابل مقایسه بود؟
معمولا وقتی یک رویا داری موضوع رویای شما ملموسه
اونجاست، خیلی آرمانگرایانست
اما اونجاست، داره بهت نق میزنه جلوت می ایسته
ولی موضوع رویای من هنوز ساختی نشده بود
۲۰ سالم بود
من یه دختر جوون خیلی خجالتی بودم
این فرد منو خیلی غافلگیر کرده بود
و وقتی دیدم مصرانه از من خواستگاری میکنه ، بیشتر غافلگیر شدم
تازه باهام آشنا شده بود
برام گل میاورد باهام قرار میذاشت
برام نامه های عاشقانه میفرستاد
حسابی دستپاچه شده بودم
از پا افتاده بودم ، انگار نیزه خورده بودم حالم اینجوری بود
اون منو با سیمش آشنا کرد
یک سیم ته باغ وصل شده بود
ساعت ها راه رفتنشو تماشا میکردم
اون زمان زیاد با تجربه نبود
اون تازه داشت به عنوان یک بند باز زنگیشو شروع میکرد
ما به هم وابسته شده بودیم
در واقع زندگیم کاملا با زندگی اون ادغام شده بود
لااقل ازم سوال نمیکرد که آیا من قدرت دنبال کردنشو دارم یا نه
اون همیشه به کارش مطمئن بود من باید دنبالش میکردم
آنی کسی بود که منو بهتر از هر کس دیگه ای میشناخت
آنی کسی بود که در طول مسیر دستیابیم به راه رفتن روی سیم کنار من ایستاد
چشمای بزرگ و سبز اون منو مدهوش کرده بود
وقتی همدیگرو بغل میکردیم شبیه دوتا بچه میشدیم
نقشه ی شیطنت بعدیمونو میکشیدیم
وقتی شروع کردم یه جوون بودم که داه رفتن روی سیمو خودم یاد گرفتم
رویای من فتح جهان نبود
بلکه مثل یک شاعر فتح زیبایی ها بود
یه روز گفت
من جدا دلم میخواد یه سیم وصل کنم به نتردام
من اول فکر کردم داره جوک میگه ، ولی بعدش فهمیدم
انگار یه مقدار واقعیتم داره
بعد بیشتر و بیشتر راجبش حرف زدیم
و بعدش ، طراحیو شروع کردیم
برای پیدا کردن راه درست تقریبا یک سال صرف کردیم
جان لویی بلافاصله بهم گفت این کار غیر قانونیه و بهمون مجوز نمیدن
منم میدونستم مجوز نمیدن و همین بود که منو یه خورده هیجان زده کرد
غیر قانونی بود اما مخرب یا زشت نبود
شگفت انگیز بود
کلیسای جامع نتردام پاریس جوئن ۱۹۷۱
میتونین تصور کنین که یک روز صبح از خواب بیدار میشین
و میبینید که یک مرد داره رو یک سیم بالای برج های نتردام راه میره
یک رویاست
این بود که واقعا توجه منو جلب کرد
یک چالشی که به نظر غیر ممکن میاد
و در عین حال کاری انجام بشه که بسیار زیباست
و نه تنها کسیو آزار نمیده بلکه چیزی هم به دیگران هدیه میکنه
بعدش فیلیپ روی سیم ظاهر شد
حیرت انگیز بود
من با هیجان زیاد رفتم توی ساختمون
و از بالکن خم شدم و دیدم نمایش بزرگی
داره توی نتردام برگزار میشه
اونجا ۱۲ کشیش یا بیشتر که لباس سفید پوشیده و دست به سینه ایستاده بودن
اونا روی زمین دراز کشیده بودن و سرشون رو به زمین بود
من گیج و متحیر شده بودم
نوازنده ی اُرگ ازم پرسید اینجا چکار میکنی
بهش گفتم یکی داره روی برج های کلیسا روی سیم راه میره
اون مرد با حالتی بهت زده بهم نگاه کرد
و گفت : واقعا؟! روی سیم راه میره!؟
چقدر حیرت انگیز
برج جنوبی ۳.۵۸ ب.ظ
وانتو بردیم داخل
از اولین نگهبانی رد شدیم
مدارک شرکت و چنتا فاکتور قلابیو نشون دادیم
همه چی با دقت برنامه ریزی شده بود
و حالا دوباره سرازیر شده بودیم
و داشتیم میرفتیم توی پارکینگ زیرزمینی برج ها
داشتیم مطابق نقشه پیش میرفتیم
داشتیم میرفتیم توی آسانسور حمل بار برج جنوبی
نقشمون داشت عملی میشد
برج شمالی ۴.۲۵ ب.ظ
نقشه ی اصلی خیلی ساده بود
کارت شناسایی داشتیم، فقط نیاز داشتیم یجوری راهمونو باز میکردیم
وقتی وارد ساختمون شدیم دیگه همه چیز به خوبی پیش رفت
وقتش رسیده بود که جدا شیم
توی چشماش یه دیوانگی خاصی بود یه خشم واقعی
داشت میگفت : من باید این کارو انجام بدم اهمیتی نداره که چی بشه، الان وقتشه
و منو بغل کرد طوری که انگار دیگه قرار نیست همو ببینیم
اگه میمردم مرگ خیلی زیبایی بود
مرگ در حال انجام کاری که عاشقشی
سیدنی ، استرالیا جوئن ۱۹۷۳
یه شب دزدکی وارد پل بندر سیدنی شدیم
کلی تجهیزات با خودمون بردیم اونجا و یه سیم محکم رو جدا کردیم
و صبح از اونجا ناپدید شدیم بعدش نشستیم توی خیابون
و تماشا میکردیم که فیلیپ بین دوتا برج جلو و عقب میکرد
این حقیقت که راه رفتن روی سیم با خطر مرگ همراهه
خیلی جالبه، چون اونوقت باید خیلی اینکارو جدی گرفت
حتی اگه نیم میلیمتر اشتباه کنی
یا یک ربع ثانیه حواست پرت بشه ، جونتو از دست میدی
اینجا پل بندر سیدنیه و حسابی ترافیک شده بود
البته پلیس توی چند دقیقه از راه رسید
وقتی داشتن اونو میبردن
اولین کاری که کرد ساعت پلیسو برداشت
فیلیپ تونست اون ساعتو از مچش باز کنه
و توی جیبش پنهان کنه
این برج های دوقلو داشتن توی سرم یورتمه میرفتن
توی مغزم تاخت و تازی بود
وقتی برگشتم پاریس ، زدم تو صورتم
وسط مجله ی (پاریس مچ) دوتا صفحه نوشته بود برج های دوقلو ساخته شدند
ولی همون موقع عکس ها بهم میگفتن که هنوز ستون هارو نپوشوندن
خیلی جاها رنگ نخورده کارگر ها کار میکردن
تصور کردم ، شاید چند ماه دیگه شاید چند سال دیگه، کی میدونه
هنوز در حال ساخته و میتونم یواشکی وارد بشم
یه روز عکس دوتا ساختمونو توی یه مجله بهم نشون داد
اونموقع یکم ترسیدم
رفتن بالای برجی که ۴۵۰ متر ارتفاع داره کار انسانی و عاقلانه ای نبود
همه چیز داشت غیر طبیعی میشد دوست داشتم فقط بگم : دست نگه دار
نقشه واسه من اینجوری بود که باید همه ی تجهیزاتو میبردم به طبقه ی ۸۲
که مخفی گاه بَری اونجا بود
توی هر برجی یه همچین جایی تو همین طبقه بود
باید همه ی تجهیزاتو میذاشتیم اونجا از آسانسور حمل و نقل استفاده کردیم
تا مارو ببره به طبقه ی ۸۲ و بَری اونجا وسایلو دریافت کنه
در اون زمان ، من معاون مدیرعامل بخش تحقیقات
توی شرکت بیمه ی نیویورک بودم
تازه به اونجا رفته بودیم و از نفراتی بودیم
در بالاترین طبقات برج های مرکز تجارت جهانی ساکن شده بودیم
میدونستم تو هر برج یک گروه مستقر شده بودن
و اون وسایل قرار بود به من تحویل داده بشه
و باید اونارو ۲۸ طبقه میبردیم بالا
مسئول آسانسور حمل و نقل نتونست درست بشنوه که سرکارگر
داد زده طبقه ی ۸۲
تو بارنامه هم به وضوح نوشته شده بود طبقه ی ۸۲
از ما سوال کرد : کدوم طبقه؟
همونجا به خودم گفتم الان وقتشه و واضح گفتم طبقه ی ۱۰۴
گفتش باشه هرچی تو بگی . مواظب دستاتون باشید و ... درهای آسانسور بسته شد
حالا توی جعبه ی چند لایه ایِ چوبیِ آسانسورِ حمل و نقل موقت بودیم
و داشتیم میرفتیم بالا
خیلی تاریک بود و داشت میرفت سمت آسمون
تاریکی تبدیل به خاکستری شد
و یک مربع خاکستری دیدم که داشت روشن تر میشد
و یک مربع نورانی دیدم آسمون معلوم شد
داشتیم میرسیدیم . فقط چند طبقه زیر پشت بام بودیم
با تمام تجهیزات
آنی اومد دفترم و بهم گفت که
با یک خوش شانسی خیلی زیاد
سوار آسانسور حمل و نقل شدن
و ۲۰ طبقه تو حمل تجهیزات به خودشون تخفیف دادن
حالا رسیده بودم به طبقه ی خالی ۱۰۴
اولین کاری که کردیم وسایلمونو باز کردیم و تجهیزاتو در آوردیم
یهو شنیدم نگهبان داره میاد
دوروبرمو نگاه کردم و دیدم یه پارچه اونجاست
پارچه رو بلند کردم و جان فراس رو هل دادم زیر اون
و جان فراس داد زد : آی
اون زیر جای آسانسور بود که ۴۰۰ متر عمق داشت
چی؟! ما باید بریم زیر این پارچه؟ آره مجبور بودیم
دونالد میگفت دست نگه دار . پام کجا برم؟ دست نگه دار
و درست توی همون لحظه به خودم گفتم
میدونی چیه؟ من نمیتونم این کارو انجام بوم
و اون گفت باشه! برو
برو،سریع . مونده بودم کی خوشحال تره من یا دونالد . ولی به هر حال...خداحافظ دونالد
افسار گسیخته و شاد
خیلی خوشحال شدم که مجبور به انجام اونکار نبودم
۱۱۰ طبقه رو از پله ها اومدم پایین
شبیه اون خواب های بود که هیچوقت به انتها نمیرسید
خیلی زیبا بود
هر دوی ما زیر پارچه بودیم و تا سر حد مرگ یخ زده بودیم
نباید تو گوش جان فراس زمزمه میکردم تکون نخور
اون ارتباطو احساس میکرد
نگهبان رسید . آیا مارو دیده؟
آیا صدامونو شنیده؟ آیا تکون خوردن پارچه رو دیده؟
ولی نگهبان اومد و به ستون بغل ما تکیه داد
حس میکردم ۳۰ سانت باهامون فاصله داره
صدای بیسیمشو میشنیدم و شنیدم یه سیگار در آورد
حالا صدا نزدیک تر بود صدای فندک و پُک اولش
و سوختن توتون سیگار رو حس میکردم
انگار دقیقا اومده دم گوش من
ما یخ زده بودیم نفس هم نمیکشیدیم
تا ساعت ۶ ، ۶:۳۰ صبر کردیم
و بالا رفتنو شروع کردیم
هیچکسو تو راه پله ندیدیم کسی رو پشت بومم نبود
بنظر امن میومد
یکدفعه متوجه شدیم یک نفر داره از راه پله میاد
ما حسابی ترسیدیم
دوییدیم و یه جا واسه قایم شدن پیدا کردیم و پریدیم توش
شدای پا شنیدیم صدای بی سیمم میومد
صداها گیج کننده بودن
گاهی صداشونو واسه ده دقیقه نمیشنیدیم
فکر میکردیم رفتن و یدفعه
صدای سرفه یا صدای بی سیم میشنیدیم
به مخفیگاهمون نزدیک شده بود نمیتونستیم حرف بزنیم
شروع کردیم به نوشتن روی کاغذ
هی میگفتیم : به نظرت الان رفته؟ بهتره بیشتر صبر بکنیم
راحت نبودیم ... ولی میدونی
وقتی میفهمی که هیچ شانسی نداری
سعی میکنی فقط بشینی و منتظر بمونی
توی اون لحظه همه کت شلوار پوشیده بودیم
با این لباسا تجهیزات سنگین حمل میکردیم
و وسط چنتا جعبه قایم شده بودیم هیچ بهانه ای نداشتیم
اگه گیر می افتادیم کار تموم بود
نکنه نگهبان هنوز اونجائه و داره مارو بازی میده
و منتظر یه حرکت کوچیکه تا مارو دستگیر کنه
باید صبر میکردیم
برای رهایی از این شکنجه ، برگشتم به خاطراتم
به طلا و یِن . رویای چندین ساله
ماه ها سازماندهی کردم
برای مدت زیادی رفتم به گذشتم
و این عمل در حقیقت به هدف ما
جامه ی عمل پوشوند این موفقیت نه تنها
معاملات رو نه تنها برای این کشور ، بلکه برای کل جهان هماهنگ میکنه
ژانویه ی ۱۹۷۴ بود
رفتم بالای پشت بوم خونه ی کوچیکم و فریاد زدم : دارم میام آمریکا
به محض اینکه از مترو اومدم بیرون ، از پله ها اومدم بالا و برج ها رو تماشا کردم
میدونستم که این دیگه یه رویا نیست
رویای من همون لحظه نابود شد
غیر ممکنه، غیر ممکنه کاملا غیر ممکنه
نه راه رفتن روی ۲ تا برج به فکرمم خطور نکرد
بلکه بردن یک تن تجهیزات به اون بالا اونم با صورت مخفیانه
و متصل کردن یک سیم بینشونو تنظیم کردنش که ساعت ها زمان میبره
ظاهرا از توانایی یک انسان خارج بود
ولی یچیزی توی من ، منو میکشید بسمت لمس کردنش
اونموقع بود که راجب پروژش باهام حرف زد
اون بهم گفت که میخواد یه سیم بین بین دوتا برج مرکز تجارت جهانی بکشه
گفتم باشه . باید باحال باشه
آخه تا حالا یه بند باز ندیده بودم
اصلا هیچ نظری نداشتم و نمیدونستم که این ایده
چه عواقبی ممکنه داشته باشه
ولی بنظر میومد وارد شدن به همچین ماجراجویی باحالی چقدر جالب میتونست باشه
پس با خودم پذیرفتم که این کارو قبول کنم و روش کار کنم
در اولین مرحله با آسانسور رفتیم بالا
آسانسورو گرفتیم و رفتیم طبقه ی ۸۶
وقتی پیاده شدیم یه نگهبان اونجا بود
گفت شما اینجا چیکار میکنین . معلوم بود که دیگه نمیتونیم ادامه بدیم
پس با آسانسور رفتیم پایین و متوجه شدیم
میتونیم از پله ها بلا بریم
بالاخره ۱۱۰ طبقه رو رفتیم بالا
ما بر فراز جهان بودیم
دوتا برج بتنی دیدم . تقریبا هیچ ساخت و سازی توش نبود
نه تور داشت نه حصار و نه هیچی از ترس خشکم زده بود
اونیکی برجک دیدم و دنیای خالی بینشونو
و تصور کردم اگه بخوام بین اون دوتا برج بتنی راه برم
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها وسريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::.
یواش یواش گفتم : خب ، این غیر ممکنه مطمئن بودم . بیا راجبش کار کنیم
از همه چیز عکس گرفتیم فکر میکردیم
شاید چیزی پیدا کنیم که بتونیم سیمهارو بهش گره بزنیم یا هر چیزی که به دردمون بخوره
اون لحظه فیلیپ مطمئن نبود چجوری میخواست سیم هارو وصل کنه
تو راه پله تصمیم گرفتم یه نقاشی دیواری کوچیک بکشم
انگار یه دلیل قابل لمس لازم داشتم
تا نشونم بده دارم قدمهامو به سمت موفقیت بر میدارم
جایی که دارم غیر ممکنو ممکن میکنم و خودمو روی اون سیم ببینم
یبار یه هلیکوپتر کرایه کردم و
و جیم تونست عکسای بیشتری از پشت بوم با تمام تجهیزات بگیره
برای درست کردن یک مدل و اندازه گیری
ولی در کنارش میخواستم ببینم آیا واقعا امکانش هست ؟
اون میخواست بالاتر از جایی که درواقع باید از سیم رد بشه بره
داشت ذهنشو فریب میداد تا ترسی حس نکنه
از اینکه بالاتر از جایی که باید راه بره باشه
یه روز یه کارت پستال دریافت کردم با تصویر مرکز تجارت جهانی
اونموقع چیزی راجب WTC نمیدونستم
اونا یه سیم بین دوتا برج نقاشی کرده بودن
گفتم البته . واسه همین این برجو ساختن برای فیلیپ
پس دوباره برگشتم فرانسه
همون موقع که رسیدم نرفتم خونه
رفتم پیش دوست قدیمیم جان لویی و گفتم یه فکری به سرم زده
میدونستیم از راه قانونی نمیتونیم وارد بشیم
آخه کسی فیلیپو نمیشناخت
ما رو هم کسی نمیشناخت میخواستی بری تو و بگی
ما میخوایم یه سیم بالای مرکز تجارت جهانی نصب کنین . اونا میگفتن برین بیرون
من تلاش کردم از فیلیپ اطلاعات لازمو بگیرم
گفتم خودت اونجا بودی
میگی ده بار رفتی بالای ساختمون خب بگو چی داری
چه اطلاعاتی واسمون داری
گفت کلی عکس دارم . ببینین میتونیم سیمو ببندیم
نمیدونم کجا ولی تو این عکسا پیداش میکنیم
این بهترینه
یه دقیقه پیش داشتی میگفتی همه جا پر از پلیسه
این کاریه که وقتی میری زندان بهت میدن بکنی
مجبورت میکنن تک تک پنجره های برجارو تمیز کنی
توی سرم شروع کردم به باز بینی کردن داده ها
و متوجه شدم هیچی نداریم
اون با حس بی پروایی وقتی که داری روی سیم بین دوتا برج راه میری تشویق نمیشی
ولی مشوق اون اینه . من میخوام به فیلیپ کمک کنم ، ولی‌کمکش نمیکنم خودشو به کشتن بده
من نمیخوام اونجا دستگیر بشم . ما میخواستیم موفق بشیم نمیخواستیم شکست بخوریم
پس به دلایل زیادی که خوب و قابل درکه
کلی جر و بحث کردیم
و میگفت فیلیپ تو به اندازه ی کافی توانایی اینو نداری که چنین نقشه ای رو طرح کنین
به هر حال من برگشتم . این سومین سفرم به آمریکا بود
حالا تمام وقتمو گذاشتم و روی برج ها جاسوسی میکردم
روز و شب اونجا بودم
از همه چیز یاد داشت بر میداشتم حس میکردم یکی از اون
کتابا تمرین دارم که پر از مسئله و نقشه های هندسیه
مسیر کامیونارو بررسی کردم و دیدم برای حمل و نقل و تحویل بار میرن به زیر زمین
رفتم اونجا . و فهمیدم اگه لباس مبدل بپوشم میتونم وقت ناهار برم تو
کارگرا با ماشینای معمولی میرفتن به اونجا
دیگه حسابی درگیر شده بودم . مثل یه جاسوس داشتم‌از اون برجا یادداشت بر میداشتم
اونجا هنوز در حال ساخت بود
حواسم نبود که یه میخ از کف زمین زده بیرون
اون میخ صاف رفت تو پام و سه روز خوابیدم
حالا عصا زیر بغلم بود . فکر میکردم دیگه توانایی ندارم
نه نه نه نه . برعکس
اگه کسی عصا زیر بغلش باشه دنیا مطعلق به اونه
نگهبانا کمکم میکردن . اجازه بدین درو براتون نگه دارم
مردم میگفتن بفرمایید بشینید عجله نکنید نه کسی ازم کارت شناسایی خواست
نه پرسیدن اونجا چیکار دارم حس خیلی خوبی داشتم
با اینکه پام تقریبا خوب شده بود
ولی از اون عصاها استفاده کردم
و گاهی اوقات می دیدیم یه نفر عصاشو میزاره زمین و میدوئه تا
یه چیزیرو اندازه بگیره و عصاشو برمیداره
یه بار رفتم بالا خیلی داشت باد میومد
راستش نمیدونم چرا داشتیم میرفتیم بالا
جرئت نداشتم درو باز کنم و برم روی بام
و جیم . نمیدونم چجوری
تونست وقتی از ستون روی برج آویزون شده بودم ازم عکس بگیره
در حالی که بدنم تقریبا افقی شده بود
و بادم داشت منو میبرد
اگه باد میومد چی خیلی ترسناک بود
شاید برای اولین بار متوجه شدم تحت اون شرایط و در اون ارتفاع
کاری که میخواستی بکنی دیوونگی محض بود
اگه اون بالا سیم هارو نصب کنم و اتفاقی بیوفته چی؟
در واقع هرچی به روز موعود نزدیکتر میشدیم بیشتر بهش فکر میکردم
بالاخره گفتم من نمیتونم تو این کار بهت کمک کنم
نمیتونم جزئی از اون گروه باشم که میره روی بام
برج جنوبی 8:10 بعد از ظهر
ما هنوز توی
طبقه آخر برج مرکز تجارت جهانی بودیم زیر یه پارچه
هربار صدایی به گوشمون میرسید خیلی سخت میشد گفت که
باد داره تکونش میده
یا نگهبان داره میاد یا صدای بیسیمه
با سنجاق یه سوراخ توی پارچه درست کردم
سوراخو با یه خودکار بزرگتر کردم
با یه چشم تونستم یکمی از نور تاریک و روشن
و فضای اطرافو ببینم
ساعت چنده؟ هوا تاریک نشده؟
اوه یه صدای شنیدم . بیا از زیر پارچه بریم بیرون
پاش جلوی بینیم بود
و پای من بین دستاش گیر کرده بود
در هم تنیده شده بودیم
به جرئت میتونم بگم ما بهتر همدیگرو شناختیم
هیچوقت با کسی تو این شرایط گیر نکرده بودم
سر و صدای زیادی از پشت بوم میشنیدیم صدای مردم ، صدای دستگاه ها
برج شمالی ۹.۳۸ بعد از ظهر
گاهی خیلی دور بود گاهی خیلی نزدیک
ولی یکی داشت روی پشت بوم راه میرفت
گفتم مبادا در طول شب یه نگهبان اون بالا باشه
اگه گیر کرده باشیم هیچ شانسی نداریم که کارمونو بکنیم
هرچی بیشتر صبر کردیم بیشتر متوجه شدیم که
باید یا کاری بکنیم که خودمونو برسونیم اون بالا
وضع بحرانی بود . فکر کنم هردو از حالت طبیعی خارج شده بودیم
در واقع ما اصلا نباید اونجا باشیم
یه موضوعی بود . من بهش اعتماد نداشتم
اون نگران هیچ چیزی نبود اصلا چرا باید اینجا باشه
مارک استرالیایی
وقتی دانشگاهمو تموم کردم رفتم پاریس و خودمو رسوندم به فیلیپ
اون بهم به نمونه ی عجیب از
یه ساختمون که قرار بود تو نیویورک
ساخته بشه رو نشونم داد
به این برج...یا...برج های عظیم نگاه کردم
فیلیپ خیلی مشتاق بود که این کارو بکنه
فکر میکنم همونجا بود که یکی از اولین اعضای تیم شدم
ما رفتیم به یه سبزه زار خیلی وسیع
میخواستم حالت مرکز تجارت جهانیو باز سازی کنم ولی نه کل پشت بومو
پول کافی واسش نداشتم . فقط برای تمرین کارایی که باید میکردم
اون میخواست به سیم وصل کنه
دقیقا اندازه ی فاصله ی دوتا برج
و تا اونجایی که میتونه روشون تمرین کنه
اگه من از دستش دادم عیبی نداره
شده بودیم شبیه پیش آهنگ هایی که میخوان چادر بزنن
در واقع وقتمون اونجا واسه درک کردن و طراحی میگذشت
و در واقع سعی داشتیم ببینیم چطور میتونیم این کارو از هر نظری عملی کنیم
یه نفر بهش گفته بود اون ساختمونا حالت ارتجاعی دارن
و باد باعث میشه اون ساختمونا به نوسان در بیان
و اون لحظه ی واقعا نگران کننده ای بود
پس از دوستام خواستم تا سیمو حرکت بدن
مارک استرالیایی ، جان لویی و آنی
ما اون سیم هارو به بالا و پایین میکشیدیم
و سعی داشتیم فیلیپو از روی سیم بندازیم پایین
کار روی این برجا فوق العاده بود
فاصله ی بین برجها حدود ۶۵ متر بود
چطور میشد یه سیمو از یه برج به برج دیگه فرستاد
دقت کن تا اونارو ببینی خوشت اومد ها؟
باید یه راهی پیدا میکردیم
یه چیزی که سیمو بهش وصل کنیم و بعد اون سیمو به طناب ببندیم
و بالاخره به تسمه وصلش کنیم
داشتم فکر میکردم شاید بتونیم از یه هواپیما که با بی سیم راهنمایی میشه استفاده کنیم
توپ فوتبال یا بیس بال
ولی باید دو ماه بیس بال بازی میکردیم تا یاد بگیریم
چطوری اینکارو بکنیم نه نه وقت نداشتیم
تا بالاخره جان فکر عجیبی به ذهنش رسید
حتی نذاشتم جملشو تموم کنه اون گفت فیلیپ تیر و کمان چطوره آره خوبه خوبه
یه سوراخ کوچیک ته تیر درست کردیم
و یه نخ ماهیگیری بهش گره زدیم
و تمام هدف ما این بود که جان لویی
تیرو از یه ساختمون بفرسته به یه ساختمون دیگه
و البته هرچی سعی کردیم نتیجه ای حاصل نشد
بلا استفاده بود . باید یه چیز بهتر میساختیم
آخر سر یه قرقره طراحی کردیم که وقتی نخ توسط تیر کشیده میشه
دیگه گره نخوره و بتونه به راحتی تو هوا حرکت کنه
عالیه نتیجه داد
وقتی بچه بودم دوست داشتم از همه جا بالا برم
به روانپزشک گفتم ببینه چرا اینجوریم شاید میخواستم از جایی فرار کنم
یا شاید میخواستم دنیارو از یه دید دیگه ببینم
من که مکتشف نبودم
کی میدونه . کی اهمیت میده ولی یه صعود کننده ی کوچیک بودم
که نه پدر مادرم نه معلمام هیچکس نمیتونست جلومو بگیره
راجب بند بازا شنیدم
برام تعریف کرده بودن چجوری کسایی هستن که رو هوا راه میرن
پیش خودم گفتم کاری نداره منم اینکارو انجام میدم
لعنتی، اگه فقط میتونستم کنترلش کنم فقط چند قدم هم میتونه خوب باشه
همیشه و تا همین حالا هم یه پسر بد درون شخصیت فیلیپ وجود داره
فیلیپ سختگیرانه بزرگ شده(با انضباط)
ممکن نبود هیچوقت دست به عمل غیر قانونی بزنه
ولی از انجام بعضی از کارای جسورانه خیلی لذت میبرد
خیلی افراطی و خلاقه
برای اون هر روز مثل یک اثر هنری میمونه
چیزی که اونو تو این ماجراجویی
و در کنار زیبایی این نمایش به هیجان میاره
احساسی شبیه به سرقت از بانک بود
و این حس اونو بیش از حد راضی میکرد
آه نه . چون اینجوری نیست...
کم کم همه چیز داشت جدی تر میشد
چون اون نقشه ی جدید باید عملی میشد
همزمان جر و بحث ها بین جان لویی و فیلیپ
واقعا شروع شد
مارک گفت اگه یه نفر در راه پله رو باز کنه
و یه مرد جدیو ببینه که داره با خودش طناب حمل میکنه ، درست نیست
گوش کنین گوش کنین . تو راه پله هر کی میتونه مارو پیدا کنه
پس ما باید ترکیبی از یه کارگر و یه کارمند باشیم
این عالیه، خیلی خوبه ولی دردسرش خیلی زیاده
پس از در ورودی رد میشیم و یجوری واسه انجام کار تصمیم میگیریم
مشکل اصلی رسیدن به طبقه ی بالاست وقتی از آسانسور خارج میشیم
بهتره مثل یه کارمند لباس بپوشیم
نه مثل یه کارگر - صبر کن حرفم تموم بشه -
تقریبا تصورش غیرممکن بود
که اونا بتونن بدون جلب توجه وارد برجها بشن
اونا حتی نمیدونستن چجوری میخوان برن داخل
و فکر میکنم از همون موقع شروع کار
جان لویی خیلی احساس مسئولیت میکرد
و اجازه نمیداد فیلیپ هر کاری که می خواد انجام بده
شاید به این علت که فکر میکرد فیلیپ واقع بین نیست
نه . داریم کاملا احمقانه رفتار میکنیم
جان لویی میدونست من طرف اونم
فیلیپ هم میدونست
خیلی وقت پیش از این ماجرا
آنی منتظر بود تا دعوتش کنم به نیویورک
اون از محبت ، تهدید ، رشوه دادن توهین و گریه کردن استفاده میکرد
ولی من یه جدایی مطلق میخواستم آزادی کامل
من باید تک و تنها تو جزیره ی متروک رویاهای خودم می بودم
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها وسريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::.
من و فیلیپ با هم رفتیم به نیویورک
یادم میاد که از پنجره ی مه گرفته ی هواپیما
نگاه میکردیم و در فاصله ی دور برج های دوقلو دیده میشدن
این همه راهو بخاطر اون اومده بودیم
متروپلیس ، فرانسس شماره یک از دفتر وقایع طراحی شهری
ما در حال تنظیم یه فرم برای تمامی کسانی هستیم
که در حال حاضر در ساختمان مرکز تجارت جهانی در نیویورک کار میکنن
گزارشگر رسمی ما فیلیپ پتیت در کمال احترام تقاضای همکاری شما برای این مقاله را دارد
به من گفت که یه گزارشگر فرانسویه
و درست مطابق معمول ازش خواستم که
اگه اشکالی نداره مدارکشو بهم نشون بده
اون میخواست راجب مرکز تجارت جهانی تو روزنامه های فرانسوی به مقاله بنویسه
دوتا عکاس هم باهاش بودن و منم فکر کردم که این تبلیغ خیلی خوبیه
شما کاملا به ساختمونی که دارید میسازید اعتماد دارید؟
منظورت چیه؟ یعنی تعادلشو از دست بده و بیوفته؟
آره
اون یه مرد استرالیایی مو بلند بود
و یه فرانسوی خوش رو که خیلی خوبم انگلیسی حرف نمیزد
گفته بودیم خبرنگاریم دیگه
و اسم جیم مور رو نوشته بودم به عنوان عکاس
خیلی جالب بود . آخه میدونی
ما رفته بودیم اونجا و داشتیم نقش کسانی رو بازی میکردیم که نبودیم
و اونا هم قبول کرده بودن خیلی عالی بود
وقتی دارین اینجا کار میکنین و شرایط آب و هوایی عوض میشه
چیکار میکنید؟ کارو تعطیل میکنید؟
منظورت چیه؟ یعنی کارمونو شروع کنیم و یهو وضع هوا بد بشه؟
آره
نه باید کارمونو تموم کنیم
حتی در شرایط بد هم مجبورین این بالا کار کنین؟
آره
و اون شرایط شمارو نمیترسونه - نه ترسی نداریم -
یادم میاد جیم مثلا داشت از یه کارگر عکس مینداخت
و در همون حال دوربینو تنظیم کرد رو لبه ی ساختمون
و از مرکز ثقل ساختمون یه عکس انداخت
گوشه های دو برج روبروی همدیگه نبودن
ی جوری بودن که تصمیم گیری واسه نصب سیمو خیلی واسم مشکل کردن
در نتیجه میشه گفت این سیم بین دوتا پشت بامه
تصمیم گرفتم سیمو به یکی از محکم ترین ستون های
بالای بام متصل کنم
و اون سرشو به اینجا در برج جنوبی ببندم
یه سیم که بین دوتا ساختمون بلند تاب میخوره
و بالا و پایین میره
و یه حرکت نامرئی که سیمو میچرخونه
پس کاری که کردیم یه چیزی شبیه زین اسب اینجا گذاشتیم
که درواقع یه نگه دارندست و دقیقا در محور مرکزی سیم قرار میگیره
و مستقیم تا خود زمین کشیده میشه
ما نمیتونستیم مجوز نصب اونارو اون پایین تو خیابون بگیریم
در ضمن من دوتا از اونا میخواستم یکی اینجا و اینم دومی
میدونستیم تا پایین نمیشه رفت
پس راه حل نصب متقارن اونا بود
که به این شکله این اولین محل نصبه
هر زین اسب دوتا پایه داره یکی بلند و یکی کوتاه
آخرش تصمیم گرفتم که این بهترین راه برای این موقعیته
و حالا من آماده ی حمله هستم
۲۸ مه ۱۹۷۴
داریم میریم که انجامش بدیم
شنبه راه افتادیم و دوشنبه مشغول به کار شدیم
اون بیش از پیش آماده ی حمله بود
ولی خود حمله هنوز آماده نبود
و من خیلی نا آروم بودم
میدونستم که باید به سرعت عمل کنیم و میدونستم هیچی نداریم
جان لویی میخواست بدونه اون کاریو که ازتون خواستم انجام دادین؟
اگه نگهبان بیاد چیکار کنیم؟ جوابای من براش رضایت بخش نبود
از آماده نبودن من شاکی بود ؛ بهم حمله میکرد
خودم فکر میکردم بیش از اندازه آماده ام
هرچی بیشتر اونجا بودیم بیشتر این موضوع واسم روشن میشد که
کاری که میکنیم یه هدف بسیار جاه طلبانست
و ما اصلا آماده نبودیم
بعدش باید اونارو بهم وصل کنیم
من هیچوقت به توانایی فیلیپ روی سیم شک نکردم
چیزایی که بهشون توجه نکرده بودیم منو نگران میکرد
زین اسبو لازم داریم یا نه
میدونی؛آمریکا این مواردو جرم میدونه
قتل عام غیر عمدی همیاری در خودکشی
واسه ی چند لحظه دست نگه داشتیم
من نمیخواستم مسئول قتل دوستم باشم
میتونستیم به وضوح ببینیم که آماده نیستیم
همه میدیدن غیر از فیلیپ اونموقع بود که تسلیم شد
معلومه . با نبودن استرالیایی
معلوم بود که همه چیز شکست خورده بود
بهش گفتم : خب فیلیپ حالا نظرت چیه
امروز سی ام ماه مهِ و قرار بود امروز حمله کنیم
فکر میکنی میتونیم اینجوری انجامش بدیم؟
و اون گفتش نه
گفت نه مشخصه این کار غیر ممکنه
گفتم نه غیر ممکن نیست همه چیز امکان پذیره
وقتی یه چیزی رو بخوای ، هیچی غیر ممکن نیست
اون مدام تکرار میکرد : برمیگردیم آماده میشیمو اینکارو میکنیم
اولین تلاش شکست خورد
بهم تلفن زد و گفت که فوری برم پیشش
البته که نقش من حمایت و تشویق کردن بود
همیشه باید سعی میکردم درک کنم
توی ذهنش چی میگذره و بعد تشویقش کنم
این کار من بود و خیلی خسته کننده بود
شب ها مینشست و تلوزیون نگاه میکرد
فقط فیلمای کارآگاهی و سرقت از بانک
و ماجراهای پلیس ها و دزدهارو تماشا میکرد
متقاعد شده بودم که داشت خودشو آماده میکرد
به دنبال قدرت میگشت
تا بتونه وارد اون برجها بشه
بارها و بارها برگشت
به مرکز تجارت جهانی وارد راهروی اصلی میشدیم
و فیلیپ با دقت
ورود مردمو تماشا میکرد که چجوری کارت شناساییشونو نشون میدن و غیره
اونو تو لابی دیدم
اون یه آدمی بود که متعلق به اونجا نبود
مثل یه نفر که... ...ما فقط با هم برخورد کردیم
یه ترکیب اشتباه خیلی متفاوت بود
_فیلیپ _از دیدنت خیلی خوشحالم
اسمش بَریه اولین بار تو پاریس دیده بود که شعبده بازی میکردم
شروع کرد ‌به حرف زدن و تعریف کردن داستان های راه رفتنش روی سیم
فکر کنم اون موقع بهش گفتم
اگه فکر میکنی که میتونی این کارو رو برج های مرکز تجارت جهانی انجام بدی
پس باید فراموشش کنی
اون به نوعی شنونده رو به دنیای خودش جذب میکنه
و فکر کنم من آدمی بودم که دلم نمیخواست وارد این ماجراها بشم
آخه میدونی...کاملا قانونی نبود
بَری بهم زنگ زد و گفت فیلیپ متاسفم که اینو میگم
اما نگهبانی محدوده ی مرکز تجارت جهانی تغییر کرده
و حالا هممون مجبوریم یه کارت شناسایی داشته باشیم
ولی من به کارت داشتم که تازه پرس شده بود و تو پاکت رسیده بود به دستم
مشکلی نیست اگه دلت میخواد چند ساعتی اینجا بمون
فیلیپ یه کار دقیق و هنری انجام داد از کارت کپی گرفت
و تونست یه کارت شناسایی با عکس خودش درست کنه
دیوید دونالد خواننده ی راک
فیلیپ بهم زنگ زد و گفت دوتا آمریکایی رو اینجا پیدا کردم
اینا فوق العاده ان و آماده ی کمک هستن
دوتا مرد آمریکایی رو ملاقات کردم دونالد و چستر
پتیتو دیدم یه دوست داشتم که اسمش الن ورنر بود
که همدوره ی دبیرستانم بود
اون همیشه آماده ی ماجراجویی بود
فکر کنم پتیتم فهمیده بود که اون آدم باهوشیه
الن مرد باهوش
یه مرد باهوش، کسی که خودشو میشناخت و حد خودشو میدونست
یه شریک جرم ایده آل
انگار داشت میفروختش داشت بهم ارائش میداد
در عین درماندگی داشت پیشنهادش میداد
انگار داشت یه چیزی رو میفروخت
میدونستم اون دیوونس یا کلاهبردار...ولی به نظر بی آزار بود
اون موقع موضوع رو زیاد جدی نگرفتم
لازم بود یکم رو سیم تمرین کنم
و باید به دوستان آمریکاییم نشون میدادم
چجوری سیمهارو نصب کنن چجوری به جان لویی کمک کنن
اونجا بود که روی سیم دیدمش
تابحال چنین تمرکزی ندیده بودم
و فک کنم تا امروزم ندیدم
صورتش از تمرکز زیاد تبدیل شده بود به یه ماسک
یدفعه تبدیل شد به یه ابوالهول فوق العاده بود
اون خیلی زیبا و آرام این کارو انجام داد
در واقع عملا با چشمان بسته راه میرفت
اون کارش بود هرچی که بهم گفت واقعیت داشت
من خیلی نگران بودم
اعضای تیم از افرادی بودن که اصلا قابل اعتماد نبودن
الان یادم نمیاد کی تاریخشو مشخص کردیم
ولی هدفمون ۷ آگوست بود
جان لویی موضوع نتردامو بهم یادآوری کرد
گفت اینم یه چیزی شبیه همونه
همون ماجراجویی . ولی اینبار تو مرکز تجارت جهانی نیویورک
دیگه حرف بیشتری بهم نزد
فقط ازم پرسید دلم میخواد برم یا نه
جان لویی رسید و من رفتم فرودگاه دنبالش
دیدم با جان فرانسوا اومده البته اونو به خاطر داشتم
اون یه پسر پاریسی خوشتیپ بود و داشت لبخند میزد
هیچ سوالی هم نداشت فقط اومده بود که بهمون کمک کنه
وقتی با قطار بوستون رسیدیم به نیویورک
یه جایی از کنار ساختمون امپایر استیت رد شدیم
در اون لخظه بالارو نگاه کردم
و ارتفاع ساختمون امپایر استیتو تماشا کردم
ترس برم داشت
پاهام شروع کرد به لرزیدن خیلی وحشتناک بود
خصوصا وقتی فهمیدم مرکز تجارت جهانی مرتفع تره
به کسی چیزی نگفتم ولی خیلی ترسیدم
وقتی که جان لویی برگشت ناراحتیم بیشتر شد
اون دیگه تحمل نداشت
مشکل ، گروه بود
با دو نفر اول آشنا شدم
یکی از اونها موسیقیدان بود و دیگری فکر کنم نجار بود
شبیه دوتا بازنده بودن... متاسفم ولی
وقتی اونارو دیدم گفتم اوه خدای من
درست شب قبل از اجرای نقشه اونا با قیافه ی اسفناکی وارد آپارتمان شدن
یکی از اونا گیج بود
کاملا توی فضای دود آلودی گم شده بود
جان لویی خیلی دلسرد شده بود همینطور فیلیپ
به احتمال زیاد دچار حالت توهم زایی شده بودم
به احتمال خیلی زیاد
من ۳۵ سال هر روز مخدر مصرف میکردم
بنابراین دلیلی نداشت که اون روز مصرف نکرده باشم
وقتی جان لویی آلبرتو دیدم متوجه حالت چهرش شدم
و میتونستم بفهمم که به آلبرت اعتماد نداشت
میدونی، نسبت به مردم یه احساسی داشتم
گاهی میدونم اشتباهه ولی به هر حال نمیتونم جلوشو بگیرم
دست دادیم و سلام کردیم
اونا انگلیسی حرف نمیزدن منم فرانسه بلد نبودم
پس حرفی برای گفتن نبود
فقط از دیدنتون خوشحالم . موفق باشید بریم سراغ کاری که باید انجام بدیم
۱۱:۰۸ بعد از ظهر ۶ آگوست
وقتی احساس کردم که طبقه ساکته و هیچکی نیست
و هوا تاریک شده از زیر پارچه اومدم بیرون
تصور کنین ۳ ساعت زیر اون پارچه بی حرکت مونده بودیم
نمیتونستیم راه بریم، باید نرمش میکردیم
وقتی یه انسان معمولی ۳ ساعت بی حرکت روی تیر آهن بمونه نمیتونه راه بره
بعد از مدتی گفتم دیگه نمیتونیم صبر کنیم
به آلبرت گفتم میدونی چیه ؟ تو باید بری
چون اگه من برم و گیر بیفتم دیگه ممکن نیست که بتونیم تسمه هارو وصل کنیم
چون فقط من هستم که عادت های فیلیپ و نصب تسمه رو بلدم
پس اون رفت روی بام و ۵دقیقه بعد برگشت
مطمئنم بهش گفتم خیلی خوب بیا کارو تموم کنیم
منم گفتم عالیه. نمیدونستم سر و صدا از کجا میومد ولی برو بریم
حالا دیگه حرکت کردیم و رفتیم سراغ اصلی ترین بخش تجهیزات
خب من یه سیم لازم داشتم که روش راه برم
از روی یه لبه ی نیمه ساخته شده داه رفتم که خیلی ام نازک بود
اون جلو میرفت منم پشت سرش
یه کابوس دیدم...یه افسر پلیس
چشماش باز بود و داشت منو نگاه میکرد
‌یه نفر اونجا نشسته بود که انتظارشو نداشتیم
پشت میز نشسته بود با یه چراغ کوچیک
تصمیم گرفتم جانو نگه دارم ولی دیدم که اون داره منو میکِشه
همونطوری که من نگهش داشته بودم اون داست منو میکشید
چه اتفاقی داره میوفته؟
هیچ راهی نبود که بتونم جان فرانسوا رو متوقف کنم
پس باید به راهمون ادامه میدادیم
خیلی بیصدا حرکت میکردیم چون کفش پامون نبود
وقتی رسیدیم به بام بهش گفتم نگهبانو دیدی!؟
گفت البته که دیدم و خواستم با کشیدنت بهت خبر بدم
ولی چرا مقاومت کردی
گفتم منم میخواستم تورو نگه دارم که برگردونمت و بتونم بهت بگم
عظمت شهرو یادم میاد از اون ارتفاع
مجسمه ی آزادی ، ساختمون سازمان ملل همه چی خیلی کوچیک بودن
خارق العاده بود
و صداها هم همینطور صدای آژیر پلیس در طول شب
خیلی زنده بود
حالا ما به پادشاهی رسیدیم
زیبا ترین لحظه زمانی بود که یه شبه دیدم
دوتا سایه رو اونیکی برج دیدم
و بلافاصله تو تاریکی شناختمشون
سایه جان لویی و آلبرت موفق شده بودن
وقتی روی بام دیدمشون خیلی خوشحال شدم
و چیزی که هیچوقت یادم نمیره وقتی بود که روی بام بودیم
همه جا تاریک بود و چراغهای راهنمای هواپیما میچرخیدن
و بهمون زمان رو یاد آوری میکرد
که داشت به سرعت میگذشت
اونجا آرامش بود و وسعت بیکران
درست وسط این همه گرفتاری و نگرانی یدفعه پر از امید و شادی شدم
در واقع مثل یه خفاش
جان فرانسوا رو سروته فرستادم داخل راه پله
فقط سرش معلوم بود
تصور کنید اگه نگهبان بیدار بود چی میدید
یه کله ی آدم میدید که داره سروته بهش نگاه میکنه
اولین کاری که کردم آماده کردن کمانم بود
تیر و نخ ماهیگیریو آماده کردم و منتظر اونا شدم
بعد علامت جان لویی رو دیدم که میگفت من آماده ی شلیک هستم
منم بهش علامت دادم که علامتشو دیدم و آماده ام
و باید تا ده میشمردم و بعدش اون شلیک میکرد
ولی علامتی برای هنوز آماده نیستم نداشتیم
هیچوقت فکرشو نکردم و من آماده نبودم
و بالاخره اونا بهمون علامت دادن من حاضرم
خیلی وقت بود که منتظر بودم به محض اینکه علامت داد
به طور غریزی کمانو برداشتم و اونو هدف گرفتم
اون تقریبا کنار لبه ی ساختمون ایستاده بود
رفتم دنبال تیر
هیچی
از روی ناراحتی پیراهنمو در آوردم
فکر کردم میتونم نخو روی بدنم حس کنم
با یه قلب شکسته رفتم لبه ی ساختمون
و احساس کردم یه نخ ماهیگیری داره روی پام تاب میخوره
تیر در واقع تعادل خودشو...به سختی
درست گوشه ی ساختمون حفظ کرده بود
با یه فوت، یه باد کوچیک
به راحتی میتونست بیوفته
اولین کاری که کردیم در حالی که
اون نخ ها و طناب هارو محکم و مکحم تر میکشیدیم
این بود که یه کیسه رو به این ور میکشیدیم
این کیسه حامل یه وسیله ی خیلی مهم برای برقراری ارتباط بود
یه دستگاه اسباب بازی کوچیک راه افتاد
و ما تونستیم صدای فیلیپو از اونور بشنویم
اون لحظه ی بسیار مهمی بود
و هر چهارتامون باهم بودیم کارمون واقعا داشت شروع میشد
نگهبان رفت و جان فرانسوا به سختی میتونست حرف بزنه
چون سرش مدت خیلی زیادی سروته آویزون بود
ولی فوری برگشتیم، بریم تا کفشامونو بیاریم
و مثل آدمای دیوونه تجهیزاتو با خودمون میبردیم
یه تله ی کوچیکم تو راه پله کار گذاشتم
برام مثل زنگ خطر بود تا صدارو شنیدم...آها...یه نفر اومد رو سقف
اون لحظه همه چیز بی نقص بود حتی نیمه شبم نشده بود
و ما داشتیم خیلی عادی سیمهارو نصب میکردیم
ظرف سه ساعت همه چیز کامل شد
آماده بودیم که سیمو بکشیم فیلیپ سیمو آماده کرده بود
طناب نایلونی دست ما بود و ما آماده بودیم
تو یه لحظه احتمالن زیادی سیمو فرستادم
و یه دفعه دیدم سیم داره... صدای خیلی بلندی داشت
گفتم خدای من چیشده؟؟
نزدیک بود سیم از دستمون در بره
به فیلیپ زنگ زدم و گفتم چیشده گفت نتونستیم نگهش داریم
خیلی بدشانسی آوردیم
چون فرانسوی بلد نبودم نمیتونستم
نمیتونستم جزئیات مشکلی که پیش اومده بودو بشنوم خیلی به نفعم شد
مجبور شدیم نزدیک به صد متر
سیمو با طناب بکشیم بالا
نمیدونم با هربار کشیدن چقدر سیم میومد بالا
برای ۱ دقیقه،۲دقیقه،۳دقیقه،۴دقیقه طنابو میکشیدیم
و فقط یکمی از این سیم بی انتها میومد بالا
حدود نیم ساعت طول کشید تقریبا داشت غیر ممکن میشد
افتادیم توی دردسر
یه نفر داشت میومد رو سقف
جان فرانسوا صدارو شنید و سریع قایم شد
من اونو دیدم . شده بود شبیه به موش مرده
وقتی بچه بودی تو پارک قایم باشک بازی کردی
میرفتی پشت یه تنه ی درخت گنده قایم میشدی
یدفعه پلیس اومد رو سقف
دوستت از راه میرسه دور تنه ی درخت راه میره توام راه میری
اون وایمیسته توام وایمیستی
شروع کرد به راه رفتن دور ستون وسط پل
و منم درست رفتم به نقطه ی مقابلش
و این بازی کوچیک دونفره واسه مدت کوتاهی ادامه داشت
تا بالاخره یکی از شما برگرده و هردو بخورین به هم
دقیقا همین اتفاق افتاد
اون بر میگشت من برمیگشتم . میموند منم میموندم . راه میفتاد منم راه میفتادم
و البته اگه یهو بر میگشت اوه
قایم باشک
۴:۴۸ قبل از صبح ۷ آگوست
آلبرت شروع کرد به غرغر کردن
میگفت نه من دیگه نمیتونم ادامه بدم این کار غیر ممکنه . نمیتونیم این کارو بکنیم
معلوم بود میتونستیم کارو تموم کنیم ولی با اون جر و بحث نمیکردم
داشتم فقط...بی فایده بود
اون بدون تردید میخواست این کارو تموم کنه
غیر ممکن بود غیر ممکن بود که بتونیم اون سیمو قبل از طلوع آفتاب نصب کنیم
تصور کنید بعد از یک ماه آمادگی
بالاخره بالای بام باشیم
و مجبور بشی دست نگه داری چون سیم این شکلی شده بود
یعنی...اووف
با خودم فکر میکردم که ماجرا دیگه تموم شد
نهایت تلاش خودمونو کردیم بیا فعلا از اینجا بریم
خیابونا خالی بود
یه تاکسی پیدا کردم که حاظر شد منو ببره به اونجا
منم مثل بقیه منتظر شدم
بقیه اعضای تیمم بهمون ملحق شدن
چشمامون خیره مونده بود به برجها
داشتم دنبال کوچکترین حرکت میگشتم
ولی نتونستم چیزی ببینم
واقعا ترسیده بودم
روز مه آلودی بود به خودم گفتم آه چقدر بد
بدون بادم نبود یکم داشت باد میومد
وقتی سیم نصب شده بود میشد اونو دید
بنظر خیلی شل بود
مثل دیوونه ها میکشیدم و میکشیدم و میکشیدم
تا بالاخره رسیدم به ته سیم
به یه دلیلی آخرین متر بنظر اومد خیلی آسون رسید بالا
با اینکه همکارش اونو تنها گذاشته بود
جان لویی آخرین مکالمشو با من داشت
فیلیپ. گرفتمش ،گرفتمش دوتا گیره داریم تموم شد بالاخره موفق شدیم
یه دفعه دیدیم یه لکه سیاه داره از بالای برج میاد پایین
نمیدونستیم چیه و یهو پیش خودم گفتم وای خدا . اون دیگه چیه
یه دفعه تو یه ثانیه یه چیزی دیدیم یه شکل
که داشت سقوط میکرد
دیدم یچیزی داره میوفته پایین
و من نمیتونستم باورش کنم
و به خودم گفتم بسه دیگه تو تمام این مدت خودتو به حماقت زدی
با اولین قدمش از روی ساختمون افتاده پایین شاید مرده باشه
از خوشحالی گریم گرفت
اون فقط یه لباس بود
همه گفتن لابد به چیزی از دستش افتاده چیزی نیست
بالای پشت بام همونجا که فیلیپ ایستاده بود یه چرخ بزرگ از یه دستگاه دیده میشد
به محض اینکه آسانسور حرکت میکرد،میدیدیم که چرخ شروع به حرکت میکنه
فریاد زدم به جان لویی و گفتم چرخ چرخ
دیدم اون چرخ غول آسا داره میچرخه
فهمیدم دیگه سرنوشت من نوشته شده .زمان دیگه به من لبخند نمیزنه
در اون لحظه خیلی نگران بودم . اولین بار بود که واقعا ترسیده بودم
آه خدا ... اون مثل من خسته بود
البته نه در اون حد ولی کاری که اون میخواست بکنه...خب...تو این حال درست نیست
این تسمه کشی یکی از بدترین نصب هایی بود که داشتیم
و من واقعا ترسیده بودم
با خودمون گفتیم البته که سقوطش امکان پذیره
همه فکرشو میکردیم ولی باورش نمیکردیم
من باید تصمیم میگرفتم
که وزنمو از پای تعادلم بندازم بسمت ساختمون
یا از پای تعادل به سمت سیم
این تصمیم...نمیدونم...میتونه پایان عمر من باشه،وقتی روی اون سیم قدم بذارم
و از طرف دیگه چیزی که نتونستم جلوش مقاومت کنم
و هیچ تلاشی برای مقاومتش نکردم فریاد زدن اسم خودم روی اون سیم بود
مرگ خیلی نزدیک بود
مثل یه بند باز که داره سیمو بررسی میکنه شروع به راه رفتن کردم
به جای اینکه تمام تسمه رو بررسی کنم، قدم بزنم
اولین اتصالو ببینم رد بشم
به وسط برسم که خیلی تاب داره
دومین اتصالو ببینم که چطوره
نه فقط تا اولین اتصال زین اسبی این کارو کردمو دیگه بقیشو میدونستم
حالا میخوام نمایشمو اجرا کنم
دیدم چهرش داره تغییر میکنه خیلی عصبی به نظر میرسید
بعد یه دفعه انگار...خیالش راحت شد
از اون لحظه به بعد گفتم دیگه درست شد خاطرش جمعه
خیلی خوبه
فیلیپو اون بالا دیدم خارق العاده بود
خیلی خیلی زیبا بود
انگار داشت روی ابر راه میرفت
لحظات بسیار جالبی بود
موقع دراز کشیدنش
دیدن صحنه ای که فیلیپ اون بالا خوابیده بود...مارو به لرزه انداخت
و لحظه ی خیلی خیلی قدرتمند دیگه زمانی بود که
خیلی قشنگ بود
وقتی زانو زد
یه لحظه که اون زانو زد و سلام داد
گریه کنان فریاد زدم نگاه کنین نگاه کنین
مردم جمع شدن ولی اونا هیچی نمیدیدن
ازم پرسیدن چی شده؟ چی داری میبینی؟
گفتم یه بندباز داره اونجا راه میره نگاه کنین
رد حال رد شدن از سیم
مردمو دیدم که شگفت زده شده بودن
من پایینو تماشا میکردم . چیزی رو که تا آخر عمرم دیگه نمیتونم ببینم
پس میتونم بهتون بگم که احتمالا میگید دروغه ولی برای من نیست
صدای مردمو شنیدم.مردمو دیدم.صدای پچ پچ اونارو میشنیدم
فراتر از هرچیزی که میتونید تصور کنید
حیرت انگیز بود
احساسات اون لحظه
و حیرت انگیز بودن وسعت اون اتفاق
ذهن منو به جایی برد که تا به اون زمان بهش توجهی نکرده بودم
خیلی جادویی بود...خیلی...خیلی ژرف بود
منو افسر مایرس شاهد اون
اون بند باز بودیم اون واقعا روی بند فقط راه نمیرفت
تقریبا در نیمه ی راه بین دو برج
وقتی مارو دید، لبخند زد و خندید
اونا نمیدونستن در مقابل این بند باز رویایی که
روی سیم دراز کشیده و با مرغ های دریایی حرف میزنه چه واکنشی نشون بدن
فیلیپ اونارو تحریک کرد
برای اینکه هویتش همینه...شخصیتش همینه
به نگهبان ها و افسر پلیس هایی
که میخواستن بگیرنش نزدیک میشد
و بعد دوباره برمیگشت و از دسترسشون دور میشد
چون جرئت رفتن روی سیمو نداشتن
وقتی به ساختمون نزدیک شد ازش خواستیم از روی سیم بیاد پایین
ولی به جای اینکار برگشت و رفت درست وسط سیم
همه به تماشای اون میخکوب شده بودن
وقتی متوجه شدیم که اون قصد نداره وارد ساختمون بشه
و به نظر میومد داره از کارش لذت میبره
به همکارش گفتیم اگه اون نیاد توی ساختمون
یه هلیکوپتر میفرستیم که از روی سیم اونو بگیره
بعد از این،همکارش
به زبان فرانسوی باهاش صحبت کرد چون اون یه فرانسویه
فیلیپ
و گفتش پلیس میخواد تورو بگیره و باید تمومش کنی
خیلی از این مطلب عصبانی شدم ولی جونمو نجات داد
یه نفر روی یه سیمه بین
دوتا برج مرکز تجارت جهانی ایستاده درست در بالاترین نقطه
داشتم با خودم فکر میکردم که شخصا شاهد
که هیچکسی هرگز توی دنیا نمیتونه ببینه
فقط یکبار در زندگی پیش میاد
دیگه دلیلی نداشتم که روی اون سیم بمونم در ضمن احساس کردم باد داره زیاد میشه
و رطوبت هوا داره بیشتر میشه
دوستان بعدا بهم گفتن
که من ۴۵ دقیقه روی سیم بودم و هشت بار بین دو برج حرکت کردم
منو گرفتن و انداختنم روی زمین
از پشت سر بهم دست بند زدن و هلم دادن توی راه پله
این تنها لحظه ی خطرناک این ماجرا بود
چون تقریبا نزدیک بود گردنمو توی اون راه پله باریک که منتهی به یه آسانسور میشد بشکنن
خیلی دیر رسیدیم، چون نصب این تسمه حداقل ۳روز طول کشیده بود
میتونم بگم حدود هزار دلار تسمه بود
و روش نصب اون تسمه واقعا حیرت آور بود
بهتون نگفت چرا اینکارو کرد - نه -
چرا اینکارو کردی - بعدا توضیح میدم -
چرا ؟؟چرا؟؟ همه میخواستن اینو بدونن
و این از دید من که تو آمریکا معروف شده بودم کاری خارق العاده و مرموز بود
و حالا از من میپرسیدن چرا
و زیبایی این مطلب این بود که دلیلی واسش نداشتم
چرا اینکارو کردی؟ - این هزارمین چراییه که امروز شنیدم -
چرایی وجود نداره
بعد منو بردن واسه ی معاینه روانی پیش روانپزشک
اونجا یه محل تحقیقات علمی بود
جایی که دیوانه ها دور هم میچرخیدن
رسیدیم به اونجا و افراد دیوانه مارو محاصره کردن
ولی ما دیوانه نبودیم ما ستاره بودیم
داشتم دنبال آب میگشتم آب بدنم کم شده بود
ازم پرسید آخرین باری که الکل مصرف کردی کی بود
گفتم مگه دیوانه ای میدونی من چیکار کردم
من روی بام جهان راه رفتم من تو سطح اول تمام دنیام
سیصد خبرنگار منتظرن تا با من مصاحبه کنن اونوقت تو
داری ازم میپرسی آخرین باری که الکل مصرف کردم کی بود؟
تو واقعا دیوانه ای
اونم نوشت این شخص کاملا سالمه ولی خیلی تشنست
پلیس به طور جدی با این عمل برخورد کرد اونها پتیت و همراهانشو دستگیر کردن
و در آخر اونهارو به خاطر بر هم زدن نظم عمومی و اختشاش متهم کردن
دادستان ناحیه بهم یه پیشنهاد داد
گفت فیلیپ اگه موافقت کنی که یه نمایش کوچیک اجرا کنی
مثل چرخوندن ۳تا پرتقال جلوی ۴تا بچه
ولی جلوی دوربین کانال خبر و از این چیزا من تمام اتهاماتتو عفو میکنم
گفتم حتما
داشتم از پله های دادگستری پایین میومدم
که توی جمعیت یه طرفدارو دیدم که به زیبایی داشت میخندید
اومد پیشم و دستشو خیلی عاشقانه انداخت دور گردنم
و با اشتیاق تمام گفت فیلیپ من میخواستم اولین کسی باشم
که بهت خوش آمد میگه و باهات جشن میگیره
هرجا که بری من باهاتم
خب آره . کار به تخت آبی کشید زیر یه شیروونی
من از خود بیخود شده بودم و برای لحظه ی کوتاهی از...از...از
...نمیدونم...از لذت حیوانی چقدر چندش آور
اما،اما متاسفم خیلی زیبا بود
منظورم اینه که دوستام یه جایی منتظرم بودن آنی دوست دخترم
این خیانت به دوستام بود
یادمه بهش گفتم کلی مصاحبه دارم که باید انجام بدم پس بزودی میبینمتون
...من انفجار باشکوهی از لذت رو داشتم، بزار بگم
بعدش که خواستم برگردم ...اوه تا حد مرگ وحشت کرده بودم،میدونید...دوستام
فکر میکردن که من واقعا عجب آدم مضخرفی هستم
دیدم فیلیپ کشف کرده مشهور شدن یعنی چی
که با اون چهره ی دوستانه و مشتاقش شناخته بشه
مردم از خیابون رد میشدن تا بهش بگن عجب هدیه ای به ما دادی
خیلی زیبا بود
مثل یه هوای تازه بود خیلی ممنونیم
فوق العاده بود و فکر میکنم در ذهن فیلیپ
خیلی چیزا داشت عوض میشد
توی نیویورک مشهور شدم مردم میگفتن...
تو همونی هستی که بین دوتا برج راه رفت؟
میگفتم آره آره خودمم میگفتن شگفت انگیز بود
تا مردم میگفتن تو همونی
سریع میگفتم آره آره آره خودمم
من منتظر یه حکم خیلی خشن بودم
فکر میکردم منو از کشور اخراج میکردن
ولی اینطوری نشد
توی هواپیما راجبش حرف زدیم جان فرانسوا گفت
من برای دفعه بعدم آماده ام گفتم نه دفعه ی بعدی وجود نداره
از این ماجراها دیگه رخ نمیده
شاید یچیزی در این دوستی شکسته بود
مهم نبود چون...
چون موفق شدیم و...برای اینکه...
اتفاقی که افتاده رو نمیشه عوض کرد
آره...بعد اتفاقی که افتاد...
ماجرای خوبی بود
ولی مشخص بود که فیلیپ به لحظه ای باور نکردنی تو زندگیش رسیده بود
و داشت یه زندگی جدیدو شروع میکرد و
عجیبه که منم همین حسو داشتم
رابطه ی ما همونجا به پایان رسید
و همونجوری خیلی زیبا بود
برای من خیلی سادست که
باید زندگیرو با هیجان گذروند
انسان باید طغیان گر باشه
باید از ترسیدن اجتناب کنه نباید موفقیت خودشو نادیده بگیره
..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.