..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
تقدیم می کند Aryan Mim
قصه فرشته تکامل
می خوای بدونی واقعا چی فکر میکنم؟
سگ قرمز واجونگا
فکر می کنم هر موقع که کاری انجام میدی مثل نقاشی یا هر کار دیگه ای
تو
با ایده هات همراه میشی
و بعضی اوقات گذشته میتونه ایده هات رو به شکلی جادویی به حقیقت تبدیل کنه
حتی اگه ایده هات جدید هم باشند باز هم گذشته بهشون رنگ و غنا میده
من در میزولای منوتانا به دنیا اومدم
والدینم یه خونه تو سَندپوینتِ آیداهو خریدن
و دو سال اونجا زندگی کردم
واسه همین به یاد دارم اونجا رو
دوستم،دیکی اسمیت کوچولو
او و من
تو یه چاله گلی زیر درخت می نشستیم
مادرم یا شاید هم پدرم یه چاله کند
که ما بتونیم تو هوای گرم توش بشینیم
اونها توش رو،با آب با شلنگ پر می کردند
و ما تو این چاله ها می نشستیم
واقعا زیبا بود
اینکه با دوستت بشینی و با گل بازی کنی
اونم زیر سایه درختا؟
عالی بود
و بعد ما به اسپُکین تو واشنگتن رفتیم
اون روزا
دنیام خیلی کوچیک بود،خیلی کوچیک
از یک طرف ختم می شد به خوار بار فروشی
و بعدش به خونه دوستم
که تقریبا دو خونه انورتر بود
و از یه سمت هم
به طرف خونه دوستم بابی
بیشتر وقت های روز ما بیرون خونه،بازی می کردیم
و تفنگ می ساختیم
و بازی جنگی می کردیم
و من تفنگ و هفت تیر
هواپیما و چاقو و از این چیزا رو در و دیوار می کشیدم
جنگ خیلی وقت نبود که تموم شده بود
و ما هم به نوعی درگیرش بودیم
تپه های هالیوود
دیوید و دخترش لو-لا
مادرم،چون من همیشه نقاشی می کشیدم . . .
و این بزرگترین کاریه که کرد یکی از بزرگترین کاراش
هیچ وقت
کتاب های رنگ آمیزی واسم نخرید
البته این کار رو با برادر یا خواهرم نکرد
یه جورایی این باور رو داشت
که این چیزا محدود کننده ن
و باعث از بین رفتن خلاقیت
هیچ وقت
جوک های مربوط به رنگ (نژادی) نگفت
و مخالف سرسخت نژاد پرستی بود
مذهبی بود ولی نه از اونها که هی بیاد تبلیغ کنه
از اونهایی بود،که میشه گفت ادم خونگرم و مهربونی بود
ولی این احساسات رو بیان نمی کرد
مثلا لپات رو نمی کشید و نمی بوسیدت
هرگز
ولی می فهمیدی که دوستت داره
و بهترین چیزها رو میخواد برات
و انتظار داشت یه زندگی درست و معقولی داشته باشی
هیچ وقت نشنیدم که والدینم بحث کنن
راجب هیچ چیزی
همه جوره با هم کنار میومدن
یه خونواده بسیار شاد
میدونی،وقتی به گذشته نگاه می کنم می دونم اون موقع نمیدونستم اینو
ولی آزادی کامل داشتم
کسی تو رو مجبور به کاری نمی کرد
انگار همه چی در صلح و صفا بود
و هر کسی انگار
کار خودشو می کرد
یه شب
به گمونم
پاییز بود و دیر وقت بود
معمولا پدرم میومد بیرون
و فریاد می زد
جـــان؟ دیـویـــد؟
و ما هم بر می گشتیم خونه
ولی این شب،احتمالا باید
نمی دونم ولی نزدیک همون زمان برگشتن بوده
چونکه خیلی دیر وقت بنظر میرسید
نمی دونم چیکار می کردیم
اما نزدیک خیابان شُشُنی
از توی تاریکی
ناگهان یه چیزی اومد
مثل یک خواب عجیب
چون تا اون موقع یه زن بالغ رو برهنه ندیده بودم
با یه پوست سفید و کمرنگ و زیبا
و کاملا هم لخت بود
و فک کنم دهنش خونی بود
و یه جور عجیبی میومد
به شکل عجیبی از خیابون شُشُنی
به سمت خیابون پارک سِرکل میومد
و یه جورایی واسم خیلی بزرگ بنظر می رسید
نزدیک و نزدیک تر شد
و برادرم شروع کرد به اشک ریختن
یه چیز این زن خیلی عجیب بنظر میرسید
و نمی دونم که چی شد ولی فک کنم رفت نشست روی جدول و گریه کرد
خیلی راز آمیز بود
انگار داشتیم چیزی ماورایی رو تماشا می کردیم
و میخواستم کاری واسش کنم
ولی کوچیک بودم
و نمیدونستم باید چیکار کنم
بیشتر از این چیزی یادم نمیاد
همونجور که گفتم،شاید دنیام خیلی بزرگ نبود
اندازه چند تا خیابون
تا زمانی که به دبیرستان رفتم
واقعا محدود به چند خیابون بودم
واسه همینه میگم دنیاهای عظیمی
تو همون چهار تا خیابون وجود داشتن
عظیم
همه چیز همونجا بود
همه چیز
می تونستی یه جا زندگی کنی و همه چیز داشته باشی
شب قبل از اینکه بویسی رو ترک کنیم
یه شب تابستونی بود
اما خیلی
شب پرشوری نبود
یه قسمت از چمن به شکل مثلث بین خونه ما و خونواده اسمیت بود
و ته این مثلث یه درخت قرار داشت
و باید خداحافظی میکردم از همه
همه خونواده اونجا بودن پدرم هم اونجا بود
فک کنم برادر و خواهرم هم اونجا بودن
مطمئن نیستم مادرم هم بود یا نه
احتمالا توی خونه بوده
و خونواده اسمیت هم بیرون اومده بودن
ما همه بیرون بودیم
بعدش آقای اسمیت اومد بیرون
. . . و
نمی تونم این داستانو بگم
آخه ... تا حالا با آقای اسمیت حرف نزده بودم
هیچ وقت
. . . ولی پسر
بعد ما به ویرجینیا رفتیم
و اون روزی که مدرسه شروع شد
طوفان سنگینی بود
بارون شدیدی می بارید به زحمت میشد مدرسه رو دید
هوا تیره و تار شده بود طوفان واقعا سهمگین بود
2تا پسر دیگه هم بودن که تازه میومدن این مدرسه
که این 2 تا دوستای من شدن
اما
دوستایی نبودن که باید می داشتم
میدونی،توی بویسی آیداهو
آفتاب بود
سبزه زار،علف های کوتاه شده
جای دلپذیر بود
یه جای فوق العاده
ولی تو ویرجینیا انگار همیشه شب بود
سر
. . . و
سر راجب بیلی صحبت می کند
مرد و حشرات
و اونجا دچار اسپاسم روده شدم
سر و بدن
حقیقتا . . . باعث آشفتگیم بود
خداحافظ...............سلام
سیگار می کشیدم
سیگار کشیدن
می رفتیم تو شهر و می نوشیدیم (من خودم را می بینم)
و شبا از خونه یواشکی بیرون می رفتیم
شانه ها
مثل این بود که (اینجا چیزی نیست،لطفا برو)
... مثل این بود،انگار ... نمی تونستم (کجا میری،احمق بی شعور؟)
کنترلش کنم،متوجهی؟
!کمکم کن
چیزی بود . . چیزی بود که داشت تو اون دوران اتفاق می افتاد
شاه جمله ای که مادرم
زیاد می گفت به من این بود که
واقعا نا امیدم کردی
من تمام مدت کارهایی می کردم
که اون دوست نداشت انجام بدم
خصوصا زمانی که کلاس نهم بودم
با بد کسایی بُر خوردم تو دردسر هم افتادیم
ولی . . . خب دوران بدی رو می گذروندم
مجبور بودم 2 تا زندگیه جداگونه داشته باشم
و همیشه فکر می کردم
که مادرم فکر میکنه که
و نمیدونم چرا اینطور فکر می کرد
و نمیدونم این ایده از کجا تو ذهنش شکل گرفته بود
ولی این حس رو داشتم که
باور داره
چیزی تو وجود من هست مثل پتانسیل داشتن،واسه کارهای بزرگ
واسه همین وقتی میگفت که نا امید شده ازم
بخاطر این بود که اون چیز رو نمی دید در من
نه به عنوان یه هنرمند بلکه بعنوان یه چیز کلی می گفت
نمیدونم چرا با این فکر همش ادامه می داد
چون من همش نا امیدش می کردم
هیچ وقت نمی خوندم
هیچ وقت کاری هم نکردم
متنفر بودم ازش
از ته وجودم متنفر بودم
چیزی که مهم بود خارج از مدرسه داشت اتفاق می افتاد
و همین بیشترین تاثیر رو داشت واسم
مردم و رابطه هاشون
مجالس رقص
عشق های بزرگ
و رویاها
رویاهای عجیب و تیره وتار
دوران فوق العاده ای بود
دوست دختری به نام لیندا استایلز داشتم
یک شب
حدود ساعت 9.30 یا 10 بود
به یه دلیلی جلوی محوطه چمنی خونه لیندا استایلز وایساده بودم
و داشتم کسی به نام توبی کیلر رو می دیدم
که به دبیرستان هموند نمی رفت
مدرسه خصوصی می رفت
و توبی بهم گفت که پدرش نقاشه
و یک دفعه این جرقه
که منم میتونم نقاش باشم
اومد تو ذهنم و تمام رشته های ذهنمو درگیر کرد
و فکر کردم این همون چیزیه که میخوام باشم
با التماس ازش خواستم منو ببره پیش پدرش
اون موقع بوشنل کیلر یه کارگاه نقاشی تو جرج تاون داشت
و فقط یکبار کارگاه رو دیده بودم هفته بعدش
رفتم اونجا . . . توبی منو برد و منو به پدرش معرفی کرد
و کارگاهش رو دیدم
یه کارگاه سنتی بود
یعنی . . . خیلی زیبا بود
بوشنل بلد بود یه کارگاه را بندازه
بخش هایی درست کنه که بشه طراحی یا نقاشی کرد
یا هر جور کارای هنری تجربی دیگه
چیزی بود
که میشد بهش گفت زندگی هنرمندانه
دقیقا پیش روت
نمی دونم دقیق کی شروع کردم "به استفاده از اصطلاح "زندگی هنرمندانه
ولی یکی از کارهایی که بوشنل کرد جدا از نقاش بودن
...و زندگی کردنش نقاش بعنوان حرفه زندگیش
کتاب رابرت آنری رو به من داد "با عنوان "روحیه هنری
و عاشق این کتاب شدم
...الان چیز زیادی ازش یادم نیست
اما...یادمه همه جا می بردیم کتابو
و عنوان روحیه هنری برام کم کم تبدیل شد به زندگی هنری
و تصویری که تو ذهن داشتم این بود که قهوه می نوشی
سیگار می کشی و نقاشی
همین و بس
شاید بعضی وقتا دخترا هم باشن
اما در کل
مهم همون شعف دلپذیر
کار کردن و زیست اون زندگی بود
دلیل اصلی که ما به ویرجینیا نقل مکان کردیم
پدرم . . . ترفیع گرفت
یه کار دفتری تو واشنگتن
واسه همین تو الکساندریا ی واشنگتن زندگی می کردیم
پدرم
بجای اینکه با اتوبوس بره سر کار یا رانندگی کنه
خیلی روزا یونیفرم جنگل بانی شو می پوشید
با یه کلاه کابویی بزرگ رو سرش
از خونه خارج می شد و می رفت سمت شهر
خیلی این کارش مسخره بود واسم
که با یونیفرم و کلاه کابویی بره سر کار
اما مدتی بعد مثل تمام بچه های دیگه که این چیزا جالب می شن واسشون
واسه من هم جدذاب شده بود
پدرم مرد مستقلی بود
پشیزی واسش مهم نبود که چه اتفاقی داره میفته
همچین آدمی بود
پدرم بزرگ شده مزرعه و زمین کشاورزی بود
اینطوری بزرگی میشی
که اگه چیزی شکست،خودت باید درستش کنی
ما هم اینجوری بزرگ شدیم که همیشه چیزی درست می کردیم
همیشه پروژه ای بود واسمون
همیشه،یا داشتیم اینکارو انجام می دادیم یا یه کار دیگه تا اخر هفته
این باعث میشد باورت شه
که میتونی هر کاری انجام بدی کارای باحال
باعث شد همه کارا واسمون جالب بنظر برسه
پدرم مثل یه محقق بود
منظورم اینه،عادت داشت هر چیزی رو موشکافانه ببینه
خیلی چیزها . . .هستند که
مثلا وقتی یه سنجاق رو در یه حشره فرو میکنی
بافت فوق العاده بدنشو می بینی
حشره های کوچک
پاهای شگفت آورشون
بال هاشون
یا اعضا داخلشون
شگفت آوره
میخواستم یه کارگاه تو کارگاه بوشنل داشته باشم
یه اتاق بهم کرایه داد
که فک کنم اجاره ش ماهی 40 دلار بود
پدرم،خدا بیامرزدش،بهم گفت نصف اجاره رو میده اگه منم نصف دیگه شو بتونم بدم
یه کار تو داروخونه هارلی پیدا کردم
شب ها تحویل نسخه انجام میدادم
یه روز صبح بیرون بودم
رفتم نوشیدنی فروشی که یه کوکا کولا بخرم
و جک فیسک فروشنده اونجا بود
بهم گفت شنیدم یه کارگاه زدی؟
و منم گفتم: آره
بعد گفت : دوست داری کسی باهات تو اجاره ش شریک شه؟
و بعد خیلی زود،من و جک تمام مدت تو کارگاه نقاشی می کردیم
کارگاه کوچک بود
واسه همین من و جک سه تا کارگاه دیگه گرفتیم
خودم می دونستم که . . . کارهام افتضاحن
ولی باید تمام تلاشمو می کردم
و چیزی رو که میخواستم بدست بیارم
و تنها راهش این بود که
همه ش نقاشی کنم و نقاشی کنم
انقدر نقاشی کنم
تا بتونم به یه چیزی برسم
پدرم می گفت شب های مدرسه باید 11 شب خونه باشم
ولی من نمی خواستم که 11 برگردم خونه
دلم می خواست نقاشی کنم
یکبار دعوای شدیدی کردیم
ما هرگز دعوا نمی کردیم
ولی این دعوا خیلی بد بود
. . . یادمه . . . یه جورایی خیلی ناجور بود
من گفتم که دوست ندارم ساعت 11 برگردم خونه
:و احتمالا یه چیزی هم تو این مایه ها گفتم که من که دیرتر از 11 برمی گردم خونه
و پدرمم گفت باشه
تو دیگه جزئی از این خونواده نیستی
واز اتاق بیرون رفت
این اتفاق شوکه م کرد انگار مشت تو صورتم خورده باشه
همچین حسی داشتم
رفتم تو اتاقم
و یادمه که بدجور بهم ریخته بودم
:ولی بوشنل زد زنگ زد به خونه و گفت
چون قبلا بهش گفته بودم که شرایطم چه جوریه
به پدرم گفت
اصلا نمی خوام که تو کارات دخالت کنم
ولی میخوام بدونی که هر روزی که
دیوید میاد اینجا و نقاشی میکنه
علافی نمیکنه
و آرزوم بود که پسرم کاری رو که دوست داشت انجام می داد
و این جور کارا می کرد
فقط می خواستم بدونی که خیلی مصممه راجب این کار
و تمام تلاششو میکنه
این صحبت باعث شد پدرم موافقت کنه
و فک کنم بعد این بود که هر ساعتی می خواستم بر می گشتم خونه
که خیلی هم حال می داد
واقعا بهترین پدری بود که میتونستم داشته باشم
هیچ نوع بدی در این آدم وجود نداشت
بسیار خالص بود
و فوق العاده منصف
ذاتا راستگو و منصف
هر موقع چیزی ازش می خواستم : می گفت
"بیا معامله کنیم"
باید یه کاری می کردم تا اونم در عوضش یه کاری کنه
و این کارش واسم
خیلی خوب بود
کمکم می کرد چیزی رو که می خوام بدست بیارم
ولی در عوضش باید کاری هم می کردم
آماده ای؟
اه لعنتی
لعنت
ای مادر قحبه
کلاس دهم دوباره اوضاع خوب شد
دوستای مختلفی پیدا کردم
و باعث یه شروع دوباره شد واسم
با این دوست ها می رفتیم به مرکز شهر
ولی دیگه حس بد قدیم رو نداشتم
انگار همزمان 3تا زندگی رو با هم داشتم
زندگی ای که با دوستام داشتم و کارهایی که باهم می کردیم
زندگی تو خونه م و اتفاقات اونجا
و آخری هم کارگاه نقاشی
رفتار و گفتارت تو یه محیط
این شکلیه
و بعد میری تو یه محیط دیگه و یه رفتار و گفتار و فکر کاملا متفاوت
و یه طرز برخورد و یه جور گفتار و یه طرز فکر دیگه تو یه محیط سومی
مثلا دوست دخترم که یه آدم زیبا و عالی
و انسان فوق العاده ای بود
هیچ وقت پیش خونواده م نیاوردمش
یا حتی خونه دوستام با اینکه میتونستم
همه چیز را جدا کرده بودم از هم
یا دلم نمی خواست که والدینم واسه فارغ التحصیلی م بیان
ولی به هر حال اومدن
ترسی که داشتم از این بود که چه اتفاقی میفته
اگه همه این آدما یه جا دور هم جمع شن؟
بنا به دلایلی
همیشه دوست داشتم برم بوستون
واسم جای جالبی بنظر می رسید
پدرم تو بردن وسایل به اونجا کمک کرد
منو واسه خرید برد مغازه
کلی خرت و پرت خریدیم
و برگشتیم آپارتمان من
بعدش با پدرم اومدیم بیرون
تو خیابون خداحافظی کردیم
و تا لحظه ای که رفت وایسادم
و بعد برگشتم تو آپارتمانم
و دیگه م نیومدم بیرون
دو هفته تا شروع مدرسه مونده بود
یه رادیوی ترانزیستوری داشتم
که بعضی اوقات باهاش موسیقی گوش می کردم
ولی بیشتر رو صندلی لم می دادم
و تنها وقتی بلند می شدم
که می خواستم بشاشم یا چیزی بخورم
باتری های رادیو کم کم ضعیف شدن
واسه همین مجبور بودم رادیو رو بچسبونم به گوشم
تا اینکه باتری ش کاملا تموم شد
عملا توانایی انجام هیچ کاری رو نداشتم
مسلما قدرت بیرون رفتن هم نداشتم
واسه همین خیلی زور زدم
تا بخوام روز اول مدرسه رو برم
به گمونم دوره ای بوده که باید طی می کردم
ولی... حتی الان هم ترجیح می دم که بیشتر خونه بمونم
و همیشه یه جور اضطراب
واسه بیرون رفتن همراهمه
به امید دیدار مری
خیلی بیرون نمیرم
برو
پدرم گفت میتونم این جا رو داشته باشم
ولی باید هم اتاقی پیدا کنم
هم اتاقی ای که بعدا فهمیدم پیتر ولف ه
از گروه جِی گایلز
موزیسین خیلی خوبیه
موسیقی بلوز بلده
ولی به عمرش یه خط هم نقاشی نکرده بود
شب اولی که با هم بودیم
یک نفر دیگه به نام پیتر هم بود که وانت باربری داشت
و هر سه نفرمون سوار ماشینش شدیم
و به سمت محله بروکلین تو نیویورک حرکت کردیم
تو همین سفر بود که
واسه اولین بار ماری جوآنا کشیدم
بعدش نوبت من شد که رانندگی کنم
داشتم تو یه بزرگراه رانندگی می کردم
که یک دفعه شنیدم یکی میگه : دیوید؟
منم گفتم : چیه؟
و اونها گفتن : دیوید؟
بازم گفتم : چیه؟
!دیــویــد
!وسط بزرگراه پارک کردی مرد
ماشینو دقیقا وسط راه
پارک کرده بودم نه سمت راست جاده
داشتم به خط های سفید جاده نگاه می کردم
که حرکتشون آروم و آروم تر می شد انگار تو رویا بودم
دفعه بعدی که مواد کشیدم
باب دیلن اجرا داشت
یه جای بزرگی بود تو خیابون
و باورت نمیشه
جمعیت عظیمی از مردم اومده بودن
یه جایی هم بود که رو سرازیری قرار داشت
من ته جمعیت بودم
از شانس من جایی نشستم
که کنارم دختری بود که تازه بهم زده بودیم
باب دیلن اومد سر صحنه
و باورم نمیشد که چقدر جثه ش کوچیکه
و با انگشتام اندازه گیری ش کردم
و به دختره گفتم شلوارش فقط اینقدره
بعد گیتارشو اندازه گرفتمو و گفتم گیتارش انقدره
و از بس دور بودم نمی فهمیدم چی داره میخونه
واسه همین هرجور بود میخواستم از اونجا برم
بعدش که کنسرت تموم شد پیتر و چند تا از دوستاش اومدن
هیچ کس از کنسرت باب دیلن بیرون نمیره
و من گفتم : گمشو بابا من از کنسرتش بیرون اومدم
همین باعث شد پیتر دیگه هم اتاقیم نباشه
دلم نمی خواست
هیچ کجای این دنیا باشم
که شده بود دنیای خودم
از بوستون متنفر بودم
مدرسه موزه هنرهای زیبای بوستون واسه من
مثل برگشتن به دبیرستان بود
هیچ چیز اونجا بجز بخش مجسمه و پیکر تراشی رو دوست نداشتم
هیچ کاری نمی کردن به جز اینکه بهت تمرین بدن
که فقط وقت تلف کنی بود
و این تمرینا رو هم طبق قاعده خاصی میخواستن
واگه نمیتونستی با این روش انجام بدی
دیگه...میدونی باید بیخیال مدرسه هنر می شدی
مسخره است
باعث میشد که دیگه هیچ کس رغبتی به نقاشی نداشته باشه
سالی بود که به عبث گذشت
و از اونجا بیرون اومدم
و بعدش از جک شنیدم که دیگه حوصله داشنگاه یونین کوپر رو نداره
منم دیگه حوصله مدرسه هنری بوستون رو نداشتم
و تصمیم گرفتیم که به اروپا بریم
برنامه ریزی کردیم
و فهمیدیم یه نفر به نام اسکار کاکاشکا
تو سالزبرگ اتریش کلاس داره
پس تصمیم گرفتیم اونجا بریم
اما ایده هامون خیلی ناقص بودن
و تصمیمون این بود که 3 سال اونجا بمونیم
...و
ولی بعد از 15 روز برگشتیم
جک واقعا بهترین دوست من بود
ولی وقتی از اروپا برگشتیم
دعوای شدیدی کردیم
آخرین چیزی که ازش شنیدم این بود که به دانشگاه هنرهای زیبای پنسیلوانیا رفته
که البته خیلی هم شاد شدم
ولی . . . بوشنل
و یه سری دیگه از نقاشای اون منطقه
هر روز پیش بوشنل می رفتم و قهوه ای با هم می نوشیدیم
بوشنل و بقیه تصمیم گرفتن
"که "بیاین دیوید رو طرد کنیم
"بیاین زندگیشو مصیبت کنیم"
"شاید اون موقع برگرده دانشگاه"
و واقعا هم این کارو کردن وقتی می رفتم پیششون به زور با من صحبت می کردن
حس بدی بهم دست داده بود
و جک می گفت که کار مفیدی کردن
چون یه روز به جک گفتم فک کنم بخوام دوباره به دانشگاه برگردم
!و جک گفت : آفرین به تو
بدون اطلاع من نامه ای به دانشکده‌ نوشت
. . . یه نامه مفصل راجب کارم
من مدت ها بعد خبردار شدم
وقتی برگشتم به دانشکده‌
نه تنها دوباره منو پذیرفتن
بلکه تو کلاسای بالاتر شرکت می کردم
و ربطی هم به کارام نداشت
بوشنل باعث شده بود
واقعا عالی بود
اولش بخاطر این می خواستم برم
چون جک گفته بود جای خوبیه
ولی اگه می خواستم فیلا دلفیا برم یکی از آخرین جاهایی تو دنیا بود که می رفتم
حس خوبی نداشتم نسبت به فیلا دلفیا
. . . واسه همین
نمیدونستم اتوبوس کجا میره و هنوز به فیلا دلفیا نرسیده بودیم
و از پلی رد می شدیم
و اون طرف پل فیلا دلفیا بود
یادمه روی پل که رسیدیم با خودم می گفتم
من تو فیلا دلفیا نیستم،من تو فیلا دلفیا نیستم من تو فیلا دلفیا نیستم
بعد نصف پل رو که رد کردیم
گفتم : من تو فیلا دلفیا م من تو فیلا دلفیا م
و باورم نمی شد
. . . فیلا دلفیا
واسه آدمای فقیر حکم نیویورک رو داشت
شهر عجیبی بود
میشه گفت شهر کثیفی بود
زنی همسایه م بود
که بوی ادرار می داد
و یه نژاد پرست تمام عیار بود
یه زن دیگه بود که
رسما دیوونه بود
یکی از همسایه های اون محله بود که با پدر و مادرش زندگی می کرد
عادت داشت بره تو حیاط پشتی خونشون و چهار دست و پا راه بره
و صدای جوجه از خودش در بیاره
"و می گفت : "من جوجه م،من جوجه م
و مدام از خودش صدا در می آورد
و مدام این کار رو،روی علف های بلند حیاط پشتی تکرار می کرد
یک روز من رو تو خیابون دید
"!و گفت : "وای نوک سینه هام درد میکنه
و سینه هاشو محکم فشار می داد
جلو روم وایساده بود و هی سینه هاشو فشار و تکون می داد
"!وای نوک سینه هام درد میکنه"
یه روز دیگه داشتم قدم می زدم
می رفتم مغازه که سیگار یا چیزی بخرم
همونطور که تو خیابون قدم می زدم
یه خانم مهربون و پسر کوچیکش
روی پله های جلوی خونه نشسته بودن
داشتم رد می شدم
"و پرسیدم "حالتون چطوره؟
"زن) "حالتون چطوره؟" "حالتون چطوره؟)
بعد رو کرد به بچه ش و گفت
این جوری بزرگ بشی" "گورتو می کنم
یک جور حس
ترس زیاد
تو هوا موج می زد
حس مریضی و فساد
و نفرت نژادی
ولی فیلا دلفیا برای تجربه عالی بود
و دانشجو ها هم عالی بودن
و بسیار کاری بودن
یک جور رفاقتی بین ما بود
همون زندگی هنرمندانه بود روحیه هنری مون زنده و سرحال بود
. . . فیلا دلفیا شروع چیزی بود
. . . شروع
خیلی برام خوب بود
واقعا خوب بود
با اینکه با ترس زندگی کردم
. . . یه جورایی من
اونجا
هیجان انگیز بود
که تو اون دوره در فیلا دلفیا زندگی هنرمندانه داشته باشی
. . . من
یه جور اطاقکی
تو کارگاه نقاشی تو دانشکده داشتم
و وقتی واردش می شدم
حریم شخصیم می شد
اطاقک هایی شبیه این دور و بر بود
که مردم بتونن تو خلوت خودشون نقاشی کنن
داشتم رو نقاشی ای کار می کردم
که حدود 4 پا (1متر و 20 سانتی متر) بود
و بیشترش به رنگ مشکی بود
و شاخ و برگ های سبز رنگی هم داشت
که از دل سیاهی بیرون میومد
و من نشسته بودم احتمالا سیگاری می کشیدم و به نقاشی نگاه می کردم
و از توی نقاشی
صدای بادی شنیدم
و رنگ سبز شروع به حرکت کرد
پیش خودم فکر کردم،چه جالب
یه نقاشی متحرک ، و صدا دار
این ایده تو ذهنم موندگار شد
یک نقاشی متحرک
یک شب
با مردی ملاقات کردم که نگهبان شب
بود (Pop's Diner) مرده خونه پاپز داینر
گفتم : خیلی دوست دارم یک شب بیام اونجا
و ببینم اونجا رو
"و اونم گفت : "خبرم کن
"همین "خبرم کن
یه بار نیمه شب اونجا رفتم و زنگ در رو زدم
گذاشت برم تو
. . . ورودی ش یه جور
کاشی های مربعی داشت
به رنگ سبز و سفید
یه دستگاه سیگار و یه دستگاه کوکا کولا
و یه سری میز و نیمکت
یه جورایی مثل سالن انتظار بود
یه در بزرگ با قاب شیشه و سیم هایی تو شیشه
و دستگیره،دستگیره برنجی هم اونجا بود
اون در رو باز می کردی سرسرا رو تا انتها می رفتی
و می رسیدی به در پشتی که همه کارها اونجا انجام می شد
ولی شب بود و هیچ کسی هم کار نمی کرد
و منم وارد این اتاق سرد شدم
و نگهبان در رو پشت سرم بست
و من روی زمین نشستم
و کشو هایی که مثل تختخواب های طبقه ای بودن
کلی آدم مرده
اجساد دور تا دورم
و اونجا نشستم
و . . . حسش کردم
اونجا
(به این مرد 0.9502 ثانیه پیش شلیک شد)
عجیب بود
و بعدش خونه رفتم
و حسی که در تو ایجاد میشه اینه که بدونی هر کدوم از این آدما چه زندگی ای داشته اند
کنجکاوی واسه داستان زندگیشون
کی بودن؟چه کاری می کردن؟ و چی شد که به اینجا اومدن؟
تو رو به فکر می بره
. . . و
اینکه به زندگیشون فکر کنی
سال 1967 بود
و من در
آپارتمان 2429 خیابون آسپن زندگی می کردم
همون زمانها بود که
پگی تصمیم گرفت بیاد با من اونجا زندگی کنه
تلفن زنگ خورد
و فهمیدم که پدرم داره سفری میره
مثلا از کالیفرنیا به واشنگتن دی سی فک کنم
و دوست داشت که تو مسیر یه سر بیاد فیلا دلفیا
پیش خودم گفتم خدایا
باید یه کارایی بکنم
پگی باید از آپارتمان می رفت
نه اینکه کلا بره ولی نباید اونجا می بود
. . . و
رفتم دنبال پدرم و بردمش به آپارتمان 2429 تو خیابون آسپن
دیداری داشتیم
و اواخر دیدار گفتم
"باید یه چیزایی نشونت بدم"
پدرمو به زیرزمین بردم
که مثل
یه زمین خشک و خالی بود، و بسیار قدیمی
کل سقف رو تار عنکبوت گرفته بود
و پنجره ها کثیف بودن
ولی یه سری میز کوچیک برپا کرده بودم
مثل میز کار که از چوب درست شده بودن
و یه سری کارهای تجربی انجام می دادم
مثلا می خواستم حالت های مختلف میوه در گذر زمان
و اینکه چطور فاسد می شن رو ببینم
یه سری پرنده های مرده و یک موش توی پلاستیک
میدونی کلی از این چیزها بود که جمع آوری کرده بودم
و میخواستم این ها رو با پدرم در میون بذارم
واسه همین به زیرزمین رفتیم
که خیلی هم کم نور بود
و تو همین فضا داریم به چیزهایی که جمع کردم نگاه می کنیم
و پدرم داشت بهشون نگاه می کرد
و بعد برگشتیم بالا
وقتی تو راه پله بودیم و من داشتم جلوی پدرم حرکت می کردم
لبخند می زدم
چون خیلی خوب بود که پدرم تونست اونها رو ببینه
و با لبخند برگشتم
داشتیم پله ها رو میومدیم بالا و من برگشتم سمت پدرم
که یک حالت پر درد رو تو صورت پدرم دیدم
که داشت از من پنهانش می کرد
بعد سوار وانت شدیم
و به سمت ایستگاه راه آهن در حرکت بودیم
و تو وانت
تو مسیر راه آهن بود که
"پدرم گفت : "دیوید؟
"گفتم : "بله
"گفت " بنظرم هرگز نباید بچه دار بشی
نگران من بود
ولی در باطنم می دونستم که چیزی واسه نگرانی وجود نداره
ولی درک کردم که چرا این حرف رو زد
آزمایش های منو بد متوجه شده بود
. . . بخاطر
. . . یک جور
. . . انگار یک چیز شیطانی باشه
فکر کرد شاید من آدمی باشم که از نظر
روانی و احتمالا عاطفی نیازمند کمک باشم
و نکته جالب این بود که
بدون اطلاع من و یا پدرم
پگی اون زمان حامله بود
...که ... این
جالب بود
یک جور کار
صفحه تقسيم بندى شده (نوعی تکنیک در ساخت فیلم) رو
شروع کردم
قرار بود مری فیسک
در حال رقص در یک سوم صفحه باشه
. . . و
و دو سوم دیگر یک کار نقاشى متحرک
که دو ماه روی بخش متحرک کار کردم
و صدها سانت فیلم واسه این کار تو دوربین داشتم
از نظر فنی نمی دونستم دارم چیکار می کنم
ولی فیلم ها رو از دوربین درآوردم
و بردم به تاریکخونه
چند روز بعد برگشتم
و نزدیک در وایساده بودم
در رو باز گذاشته بودم تا کمی نور آفتاب بیاد داخل
و داشتم بخش اول رو کنترل می کردم تا مطمئن شم همه چیز داره خوب پیش میره
کلی مایع ظهور ریختم و داشتم فیلم رو ظاهر می کردم بعد بیشتر ریختم
ولی چیزی مشخص نشد و بازم دوباره مایع ریختم
و بعد فهمیدم که
که کل این نگاتیو فیلم تار شده
و پگی
می گفت که یادش میاد من خیلی ناراحت شده بودم
اما بطرز عجیبی
خیلی هم ناراحت نبودم
چون انگار ایده دیگه ای داشت به ذهنم میومد
و می خواستم که نقاشی متحرک و فیلم رو با هم ترکیب کنم
که نتیجه ش شد فیلم الفبا
بنظرم اتفاقات یا نابودی چیزها
میتونه منجر به چیز خوبی بشه
چیزهایی تحت کنترل
که سرسختن
و یک جورهایی
مرزبندی شده اند و تو رو تحت فشار میذارن
ولی بعضی اوقات باید یه خرابکاری بزرگی بشه
و اشتباهات بزرگی کنی
تا اون چیزی رو که
دنبالشی پیدا کنی
بعد اینکه فیلم الفبا رو تموم کردم
دقیقا بعدش
باید به آپارتمان 2416 تو خیابون پاپلار رفته باشیم
احتمالا همون وقتا بوده
که نیازمند پول بودیم
. . . و
تو اتاق غذاخوری داشتم چوب بری می کردی
مثل این بود که
یه جورایی اون طعم دوست داشتنی آزادی
در حال از بین رفتن بود
اما عاشق اره کردن اون چوب بودم
و آخرین شبی بود که آزاد و رها بودم
بعدش کاری رو شروع کردم
که هفته ای 5 روز باید می رفتم
وقتی که واسه گالری راجر لا پِل کار آماده می کردم
جنیفر 2،3 ماهه یا 4 ماه حامله بود
از موسسه فیلم آمریکایی
درخواست کمک هزینه تحصیلی کردم
کمک هزینه ای که برای کمک به فیلمساز های مستقل می شد
برنده های اولین گروه اعلام شد
و وقتی که اسامی رو خوندم
می دونستم که برنده نشدم
چونکه همشون فیلمسازهای زیرزمینی شناخته شده ای بودن
که رزومه و کارهایی از خودشون داشتن
پس منم بی خیال شدم منظورم اینه که،بی خیال نشدم
اما فکر می کردم امکان نداره برنده شم
پس به کار چاپ ادامه دادم
و فیلا دلفیا انگار همینجور
شادی رو از وجودت می مکید
و به جاش با ترس و غم پرت می کرد
و دیگه واقعا وقتی نداشتم که نقاشی بکشم
اما راجر بهم 25 دلار می داد
تا یکشنبه ها برم و نقاشی بکشم
و بعد بابت چاپ هم پول داد
که اینا باعث می شد بشه زندگی رو گذروند
چند ماه بعد،یک روز
به پگی گفتم که اگه اتفاق جالبی افتاد بهم زنگ بزن
و اونم گفت که اگه خبر جالبی بود بهت خبر میدم
رفتم به کارگاه چاپ
. . . اون روز
فک کنم اول پگی تماسی دریافت کرد
چون تلفن کارگاه زنگ خورد و بعد راجر از پله ها اومد پایین
با یه لبخند
و گفت با تو کار دارن
پشت خط جرج استیونز جونیور و تونی ولانی بودن
"... گفتن : "دیوید ما
چیزی تو این مایه ها که "خیلی خوشحالیم که بگیم"
تو کمک هزینه
موسسه فیلم آمریکایی رو بردی
. . . میدونی
از اون تماس هایی
بود که زندگی رو عوض میکنه
تو خونه
به نوعی فضای ساخت فیلم آماده بود
3تا اتاق داشتم
که می تونستم کل فیلم رو همونجا ها بسازم
فقط چند تا صحنه خارجی داشتم
. . . واقعا
عالی بود
تونی ولانی با قطار به فیلا دلفیا اومد
و ما فیلم "مادربزرگ" رو ساختیم
تونی جا خورده بود
به راه آهن بردمش
و تو راه بهم گفت
دیوید،بنظرم باید
بری مرکز این کارا کلاسای پیشرفته فیلم سازی تو لس آنجلس
. . . خب
همینکه همچین چیزی رو شنیدم
تقریبا مردم و رفتم بهشت (از خوشحالی بال در آوردم)
دفترچه ای ازعمارت رو دیده بودم
و کارهایی که اونجا انجام میدن
به دفترچه نگاه می کردم
و رویا بافی می کردم
و حالا یکی اومده بود و بهم می گفت
که میخواد کمکم کنه برم اونجا
یه کیک گرد میخوای؟
یه کیک گرد باشه
میتونی سوراخ درست کنی؟
یه کیک با شمع
کیک با شمع
!ایول
بچه هاش اینجان
اینم کوکی واسه بچه هاش
کوکی های ریزه میزه
ریزه میزه،به به
با خودم فکر کردم
زمانی که ازدواج کردم گفتم همینه دیگه
همینه
از جهاتی زندگیت دیگه تموم شده
. . . اما
حقیقتا بهترین چیزی بود که می تونست تو زندگیم اتفاق بیوفته
. . . چونکه ... می دونی
اتفاقاتی بعدش واست میفتن
که مجبورت میکنن به خودت بیای
میدونی چی میگم؟
. . . و
اگه فیلا دلفیا نمی رفتم نمی دونم کجا می رفتم
اما انگار همینجا باید می رفتم
اینکه به خودم بیام و تکونی بخورم
و خونه بزرگی که داشتم واقعا وضع جالبی بود
. . . اما نمی دونستم که به هیچ وجه درمونده نبودم
. . . فقط
. . . انگار که
. . . نه،واقعا درمونده نبودم
. . . فقط
نمی دونم چه اتفاق می افتاد اگه اون کمک هزینه رو بهم نمی دادن
واقعا نمی دونم
با ماشین رفتیم به سمت
بلوار سانست و بعد به سمت خیابون سن وینسنت
وانت رو پارک کردیم
وصبح بعدش اولین صبحی بود
که آفتاب کالیفرنیا رو تجربه کردم
غیر قابل باور
تو خیابون وایسادم و به خورشید نگاه کردم
واقعا باور کردنی نبود
و انگار یک چیزی داشت
از درونم
ترس رو بیرون می کشید
میدونی،تصور کن از اون دنیای فیلا دلفیا
بری لس آنجلس
و اون دانشکده ای
که میخوای بری رو نشونت میدن
یه عمارت 55 اتاقه بالای تپه
تو بهترین نقطه بورلی هیلز
و اصطبل های اونجا رو به من دادن
و البته کس دیگه ای هم مشتاق داشتنش نبود
انگار منتظر بودن
که من بیام و اونجا رو بگیرم
باورکردنی نبود
چه هدیه ای
غیر قابل باور
چهار سال اون اصطبل ها مال من بود
می تونستم اونجا کار کنم،زندگی کنم غذا بخورم
عالی بود
حرکت
فرد پخشش کن
حرکت
واقعا بودن در اون حس و حال رو دوست داشتم
بعضی اوقات شبها سر صحنه می نشستم
مثلا کار می کردم
و میتونستم یه دنیای دیگه ای رو تصور کنم
که وجود نداشت
ولی اگر بود دنیای معرکه ای میشد
اطراف من محله ای بود که پر کارخونه بود
و می تونستم تصور کنم
و خیلی واقعی بنظر می رسد
بعضی اوقات بارون می بارید
و می تونستم صدای بارون رو بشنوم
و توی اتاقی بودم
و میدونستم که خیابونها و غذا خوری ها چه شکلی اند
بسیار تاریک
و پر از دود
و کارخونه های بزرگ
دودکش های عظیم
آتش،دود و فولاد
و خونه ها با دستمال سفره های کوچیک و مبلمان راحتی
گرم و نرم
و لوله هایی که چکه می کنند این جور چیزها
از پگی جدا شده بودم
و تو اصطبل ها زندگی می کردم
برادرم تو ریور ساید (شهری در کالیفرنیا) ملاقاتی داشت
برادرم و پدرم و میخواستن با من حرف بزنن
نشستم
یادمه که اتاق نشیمن خیلی تاریک بود
و ناگهان این بحث شد که
بی خیال این فیلم شو"
یه کار پیدا کن
چون الان دیگه یه بچه داری
این فیلمم که پیش نمیره
"تو هم داری وقتتو تلف می کنی
از این مدل حرف ها
و این حرفا روم تاثیر گذاشت
و تو اعماق وجودم رخنه کردن
چون اونا منو نمی فهمیدن
و باورم نمی شد دارن این حرفا رو بهم می زنن
و واقعا هم جدی این حرفا رو می گفتن بهم
از اونجا بیرون رفتم و رفتم به اتاق پشتی
و خواهرم تو اتاق پشتی بود
و شروع کردم به گریه کردن
. . .ولی . . . این
. . . این یکی از چیزایی بود که
. . . که دیگه
محال بود که این کارو انجام بدم
چیزی که من میخوام
بطور کلی حالت صورت هِنری ه میدونی چی میگم؟
خیلی واقعیه،احساس می کنم که اینجاست
. . . به هرحال
حالتش وقتی آماده کات زدن میشه میدونی،کات آخر
"کله پاک کن"
برای من یکی از بزرگترین
و شادترین تجربیاتم تو سینما بود
و چیزی که راجبش دوست داشتم
دنیاش بود و اینکه این دنیا مثل جایی بود برام
که می تونستم هر چیزی می خوام خلق کنم و دقیقا همونجوری که مد نظرم ه بوجودش بیارم
بدون اینکه به پولش فکر کنم
فقط زمان می برد
واقعا . . . زیبا بود
همه چیزش
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.