..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫هر سال موقع تولدم،
‫مامانم برام لباس جدید می دوخت
‫و قشنگ ترین قصه ها رو ‫برام تعریف می کرد.
‫یکی بود یکی نبود...
‫توی دنیایی اون دور دورا
‫کشوری بود که توش پُر از جنگ بود.
‫این جنگ اونقدر توی اون کشور ‫طول کشیده بود
‫که مردمش اصلاً دیگه یادشون نمی‌اومد ‫دارن برای چی می جنگن.
‫این دنیا، شش دلاور داشت
‫که از مردم محافظت می کردن ‫و می جنگیدن
‫.تا صلح و آرامش به این کشور برگرده
‫این شش نفر، اینا بودن: یه هفت تیرکش شجاع، ‫یه دزد دریایی مهربون،
‫یه سلحشور پرآوازه
‫...یه آدمک برفی ترسناک
‫یه اسکلت نازنازی...
‫و ریچی، میمونِ مهربون.
‫ریچی، میمونِ خوش خنده ای
!مثلِ خودت
‫عزیزم.
‫با اقتباس از کتابِ «بابلو و صندوقچه اش» ‫اثرِ خایمه میخارس
‫مامانم همه ی لباس هام رو ‫توی صندوقچه نگه میداشت.
‫مامان، قصه ش چطور تموم می شد؟
‫قصه ی شش دلاور رو میگی؟
‫- آره. ‫- هممم.
‫شش دلاور یه عالمه جنگیدن
‫ولی نتونستن به جنگ پایان بدن...
‫تا اینکه یه روز، جادوگر اسرارآمیزی اومد
‫و با سلحشور پرآوازه پیمانی بست.
‫بهش هم قول داد که جنگ تموم میشه.
‫این آقای اسرارآمیز قصه ی ما ‫حیوونِ دست آموزی داشت به اسمِ هوگو
‫هوگو هیولایی کابوس خوار بود.
‫اون آقاهه، هوگو رو فرستاد ‫تا کابوس همه ی مردم کشور رو بخوره
‫بدونِ کابوس و فکرهای بدبد
‫مردم دیگه حس وحال جنگیدن نداشتن
‫و جنگ تموم شد.
‫بقیه ی دلاورها رو هم ‫دیگه کسی ندید.
‫مامان، کابوس چیه؟
‫وقتی یکی خواب چیزهایی رو ببینه ‫که دوست نداره، می گن کابوس دیده.
‫ولی من هیچ وقت کابوس ندیده م.
‫معلومه قشنگِ مامان.
‫چون لباسات یه کاری می کنن ‫که همیشه خواب چیزهای قشنگ رو ببینی.
‫اوهوم. خواب چیزهای جادویی رو.
‫همیشه خواب های خوب ببین نیکولاس.
‫و هفت تیرکش انتقام جو و اسبش...
‫درست سَرِ بزنگاه رسیدن...
‫و خانومه رو از جلوی ریل قطار نجات دادن.
‫خیلی ازت ممنونم هفت تیرکِش انتقام جو.
‫کاری نکردم که بخواین ممنونش باشین، بانو.
‫کلانتر، خوب می دونم آب شهر رو ‫کی مسموم کرده.
‫من حاضرم باهاتون ازدواج کنم.
‫اَه، چندش!
‫ولی هفت تیرکشِ انتقام جو...
‫وقت این کارها رو نداشت.
‫آخه همسر زیباش و جیمی کوچولوش
‫توی خونه منتظرش بودن. ‫[بابا!]
‫سلام قهرمان. ‫مهمون داریم.
‫لباسام چی؟
‫- همم. ‫- همینجان نیکولاس...
‫توی صندوقچه.
‫- سلام داوید. ‫- داوید.
‫این پسرعمه ته، نیکولاس. ‫قراره با ما زندگی کنه...
‫و توی اتاق تو می مونه.
‫د آخه چرا اتاق من؟
‫- داوید... ‫- د آخه...
‫همه چی روبه راه می شه، قهرمان.
‫- آخه خب...
‫- خوب گوش کن...
‫نیکولاس، اینجا اتاق منه...
‫و دو تا قانون خیلی مهم داره.
‫یک: به اسباب های من دست نمی زنی
‫دو: اصلاً و ابداً و عمراً و بی اما و اگر
‫به اسباب های من دست نمی زنی!
‫گرفتی چی شد؟
‫آی! الان داشتم با خودم حرف می زدم؟
‫آخ!
‫تو رو تخت پایینی بخواب.
‫خب داوید، بگو ببینم هواپیمای آخریت ‫به کجا رسید؟
‫تمومش کردم بابابزرگ.
‫بابام که برگرده، با هم رنگش می کنیم.
‫بابام توی تموم کردن هواپیما استاده.
‫از هر چی بگذریم، سخن خوراک بادمجون خوشتر است!
‫خوراک بادمجون پخته م که قهرمانای مامان بزرگ سالم و قوی بشن.
‫هان.
‫ای بابا.
‫- به به. ‫- پیست، پیست!
‫- اوممم.
‫- هیس. ‫- هیس.
‫من غذام رو تموم کردم مامان بزرگ.
‫خیلی خب، حالا می تونی ‫با دوستات بری بازی کنی. برو.
‫به به.
‫بریم بازی رو شروع کنیم.
‫آهان.
‫خیلی بادمجون خورده م.
‫کاری که بهت گفتم چطور پیش میره، کوچولوی بابابزرگ؟
‫خوب پیش میره بابابزرگ.
‫جدول ضرب ۲ چطور پیش میره؟ ‫بذار ببینم.
‫دو سه تا؟
‫باید از ۱ شروع کنی.
‫آهان. از همون اولش شروع می کنم. ‫چشم.
‫- خب، بگو ببینم، دو یکی؟ ‫- دو تا.
‫- دو دو تا؟ ‫- چهار تا.
‫- دو سه تا؟ ‫- شیش
‫- دو چهار تا؟ ‫- اووووم...
‫هشت تا!
‫باریکلا نیکولاس.
‫این چیه؟
‫لباسه بابابزرگ.
‫آهان، لباس. چی هست حالا؟
‫هنوز نمی دونم. ‫شما بلدین لباس بدوزین؟
‫خب... گمونم بلد باشم.
‫بابابزرگ... مامانم کی برمی گرده؟
‫مامانت؟
‫مامانت همیشه پیشته، ‫حتی اگه نبینیش.
‫تازه من و مامان بزرگت هم ‫پیشتیم و یه عالمه بغلت می کنیم.
‫خیلی خب، تو به مشقات برس...
‫تا ما هم ببینیم لباست رو چه کنیم، باشه؟
‫باشه.
‫سه دو تا...
‫شیش تا.
‫سه سه تا...
‫همم. لباس می خوای بدوزی؟
‫- بله. ایرادش چیه؟ ‫- ایرادش تویی.
‫تو خیلی کار کنی، بتونی لباس گرم هات رو ‫تنهایی بَرِت کنی!
‫ای بابا. حرفای همیشگی.
‫وای. آخ آخ.
‫هان!
‫ای وای!
‫اوووی!
‫وای.
‫هـــان؟
‫چی شده؟
‫یه چیزی زیر تختمه.
‫هان؟ چیه؟
‫- هیولاست؟ ‫- نمی دونم.
‫وای.
‫هیولائه الانه که بخوره ت!
‫وااااای!
‫وای! چی شد!
‫می رم ببینم چی شده.
‫داوید!
‫می گه هیولا زیر تخته.
‫- عزیزم. ‫- منم اومدم حالیش کنم...
‫... هیولایی در کار نیست، همین.
‫پسرعمه ت رو اذیت نکن.
‫بابا شوخی بود.
‫بیا اینجا ببینم.
‫از دست تو. دیگه شوخی بی شوخی.
‫اون بچه، پسرعمه ته. خانواده ته.
‫یه دوست جدید به دوستات ‫اضافه کنی، آسمون به زمین میاد؟
‫وای! آخه دوست؟
‫د آخه چرا باید اتاقم رو باهاش نصف کنم؟
‫چون همینه که هست.
‫یا یاد می گیرین خوب و خوش با هم بسازین...
‫یا اونی که تنبیه می شه، تویی.
‫فکر کردی اگه بابات ‫اینجا بود چی می گفت؟
‫بابام که اینجا نیست!
‫خیلی هم هست...
‫واسه خاطر تو داره کار می کنه ‫و زحمت می کشه.
‫اگه همه ش توی سفره ‫واسه اینه که... واسه اینه که...
‫چاره ی دیگه ای نداره.
‫بله. قطعاً.
‫پس دیگه حرف دیگه ای نباشه.
‫حمله کنین!
‫- داوید، بیا فوتبال بازی کنیم. ‫- چیزه...
‫بریم فوتبال بزنیم...
‫- ایول. ‫- ولی نیکولاس...
‫تو که نمی تونی با بچه های بزرگتر ‫از خودت فوتبال بازی کنی.
‫یه روز دیگه بازی کنیم، حله؟
‫خوبه.
‫- بفرست اینجا، من خالی ام. ‫- اینجا.
‫- بنداز اینجا. ‫- اینجا. بفرست اینور!
‫- پاس بده بیاد. ‫- اینجا، اینجا.
‫پاس بده بیاد دیگه!
‫برو تو پاش!
‫خطا نکردم.
‫گُــــل!
‫- اینه! ‫- کارت درسته!
‫- آ باریکلا! ‫- شیره!
‫چه شوتی زدی! ‫- حرف نداشت.
‫از این بهتراشم زدم.
‫- نیکولاس. ‫- هان؟
‫مامان؟
‫- نه! نکن! ‫- هان؟
‫نــه!
‫نمی خوام!
‫- پسردایی؟ ‫- کی برمی گردی؟
‫- هممم.
‫هان؟
‫هیولا.
‫هان؟
‫هیولا!
‫پسردایی؟
‫آ...!
‫هان؟
‫اِ؟
‫مــــوژ! ‫(نمی تونه موز رو درست بگه)
‫سلام!
‫کلاه منم مثلِ توئه.
‫آه.
‫وای!
‫ممنونم.
‫ممنون!
‫هان.
‫اینجا خونه ی کیه؟
‫هان.
‫رعـد... و ... برق.
‫رعدوبرق.
‫- هان؟ ‫- هان؟
‫وای! نباید صداهای ازدست رفته ی زندگی ‫رو استفاده کنی.
‫خیلی ارزشمندن!
‫تازه شم، واسه جمع کردنشون ‫خیلی زحمت کشیدم.
‫- فقط... ‫- هیس...
‫آهان.
‫آخیش.
‫بفرما.
‫خب. سلام.
‫سلام.
‫من آنام.
‫من نیکولاسم.
‫اهل اینجا نیستی، هستی؟
‫- مال اینجا که نه. ‫- می دونستم.
‫خب، بگو ببینم چطوری ‫اومدی اینجا؟
‫هیولای شب...
‫افتاد دنبالم.
‫وای! هیولا؟
‫آره.
‫خب، بگو ببینم... ‫هیولاش چه شکلی بود؟
‫نمی دونم. تیره بود.
‫چشمای روشنی داشت.
‫گفتی روشن بوده چشاش؟ ‫پنجولاشم گنده بودن؟
‫یه عالمه هم می غُرید؟
‫آره. آره.
‫کابوس هات رو دزیده!
‫من کابوس نمی بینم.
‫کابوس نمی بینی؟
‫- نه. ‫- عجب.
‫خب، اگه کابوس نمی بینی...
‫که به نظرم تهِ چیزهای عجیبه...
‫پس هیولائه، کابوس کی رو دزدیده؟
‫آهان! داوید!
‫هیولائه اسمش داوید نیست که.
‫پسرداییمه.
‫هیولائه پسرداییته؟
‫نه! وایستا!
‫هان؟
‫وای! بِپا!
‫کمــــــک!
‫نترس نیکولاس!
‫آخ! آی!
‫هیولائه کو؟
‫داوید؟
‫داوید!
‫داوید.
‫داوید! داوید!
‫داوید.
‫داوید!
‫چیه بابا؟
‫هیولائه.
‫داشتی کابوس می دیدی.
‫هیولائه هم چشماش گُنده بودن...
‫با پنجولای گنده.
‫بعد واسه همین بیدارم کردی؟
‫هیولایی وجود نداره. ‫تو هم خیلی ترسویی!
‫وای نه.
‫می خواستم بخوابم! ‫اعصاب برام نذاشتی ها!
‫ببخشید.
‫دیگه هم هیچ وقت به اسبابام ‫دست نزن!
‫اینا مال منن...
‫... و بابام.
‫من ترسو نیستم.
‫پاس بده بیا. اینجا. اینجا
‫اینجا! بدو.
‫بدو بدو! ‫اینجا! یالا!
‫[هیولا]
‫آخ.
‫- هان؟ ‫نیکولاس، توپ رو پاس میدی بهمون؟
‫- بنداز. بنداز. ‫- هان.
‫- توپو بده.
‫بده من.
‫- بنداز اینجا. ‫- بده به من.
‫اوه.
‫وای!
‫وای! توپمون.
‫من دیگه نمی رم توپ رو بیارم. نوبت توئه.
‫تقصیر پسرعمه تم بود.
‫خودت برو توپ رو بیار.
‫هیچ هم نمی رم توپ رو بیارم. ‫مگه من پرتش کردم؟
‫اگه خودت نری توپ رو بیاری
‫باید بری پسرعمه ت رو بیاری. ‫نگاه!
‫نیکولاس!
‫چیکار داری می کنی؟ ‫بیا پایین.
‫مراقب باش.
‫آره.
‫نیکولاس، یه وقت نترسی ها.
‫همین الان بیا پایین. ‫میفتی ها!
‫- آره. می تونم. ‫- بچه ها!
‫اینجا چه خبره؟
‫همین الان برگردین کلاساتون.
‫پس توپ چی؟
‫همه ش تقصیر توئه ‫که بازی نکرده باید بریم.
‫برو بابا.
‫- آخ جون دعوا! ‫- بس کنین!
‫- بچه ها، آروم بگیرین. ‫- دعوا! دعوا!
‫- بیاین اینجا ببینم. ‫- ای بابا.
‫به حرفاشون گوش نده.
‫پاهات خیلی قوی ان.
‫وقتِ کلاسِ ریاضیته.
‫عزیزم، می خوای باهام بیای؟
‫آره.
‫هعی.
‫ای وای!
‫سه دو تا، شیش تا.
‫سه سه تا، ۹ تا
‫سه چهار تا، دوازده تا
‫امروز مدرسه چطور بود؟
‫- خوب بود. ‫- خوبه.
‫- بری دستات رو بشوری ها. ‫- باشه مامان بزرگ.
‫همم. داوید.
‫ای بابا.
‫از مدرسه ت زنگ زدن و قضیه رو گفتن.
‫واسه چی با اون پسره دعوا کردی؟
‫چون نیکولاس خان، توپ رو شوت کرد ‫اونور دیوار...
‫و به خاطر اوشون، دوستام زدن به اون سیم.
‫خب چرا پسرعمه ت رو هم بازی ندادی؟
‫چون نمی تونه...
‫نه، چون بلد نیست فوتبال بازی کنه.
‫هان؟
‫اگه بهش یاد ندی، هیچ وقت یاد نمی گیره ‫بازی کنه.
‫اِوا.
‫چی شده نیکو؟
‫فکر کنم پسردایی داوید...
‫منو دوست نداره.
‫همم.
‫نیکولاس، پسرداییت داویدت خیلی دوستت داره
‫فقط آدم ها بعضی وقت ها
‫احساساتشون رو می پوشونن ‫تا بقیه نبینن.
‫می پوشونن؟ یعنی عین من با لباس؟
‫آره قهرمان. مثل تو.
‫فقط آدم ها بعضی وقت ها
‫با لباس هاشون ‫خود واقعی شون رو می پوشونن.
‫بعضی ها هم مثل تو...
‫لباس می پوشن ‫تا خوشرویی شون بیشتر معلوم بشه.
‫لباس های من جادویی ان بابابزرگ.
‫آره که هستن. ‫ازشون استفاده کن.
‫به داوید یاد بده که مثل تو بازی کنه...
‫بعد می بینی که چطور صبر و محبت...
‫باعث می شه داوید خودش رو پنهان نکنه.
‫صبر...
‫و محبت.
‫بابابزرگ، لباس جدیدم رو کی درست می کنیم؟
‫اوه اوه.
‫همین زودی ها قهرمان. همین زودی ها. ‫چند تا طرح دارم که دارم بررسی شون می کنم.
‫دستامو شسته م.
‫باریکلا نیکو.
‫حالا وقت شامه.
‫شام کیک داریم.
‫بَـــــه!
‫کیکِ بادمجون...
‫وای...
‫وای.
‫آخ آخ. یادم اومد ‫که یادم رفته تلویزیون رو خاموش کنم.
‫وایستا بینم.
‫بیا اینجا.
‫به به.
‫همونجا وایستا توماس.
‫سلام داوید.
‫فکر می کنم هفته ی دیگه بتونم
‫بیام خونه و توی نمایش هوایی با هم...
‫ببخشید، یکی زنگ زد، باید برم.
‫پسرم، شرمنده.
‫نتونستم آخر هفته بیام.
‫نمی دونم. شاید ماهِ دیگه بتونیم...
‫[دوستت دارم ‫رفیق]
‫آهان.
‫هیولا بی هیولا
‫هان؟
‫وای.
‫آهان!
‫بگیر!
‫چی شد؟
‫اوه اوه!
‫حالت خوبه؟
‫آره. ولی هیولائه باز برگشت.
‫دوباره دیدیش؟
‫آره. با شمشیرم هم زدمش
‫از دستش در رفتی؟
‫- آره. ‫- پس سلحشوری!
‫سلحشور؟
‫سوگند می خوری از ضعیف ها محافظت کنی؟
‫سوگند می خورم.
‫سوگند می خوری که دلیر باشی ‫و از هیچ چیز...
‫هرقدر هم ترسناک، نترسی؟
‫سوگند می خورم.
‫سوگند می خوری که با حیوانات ‫با مهربانی رفتار کنی...
‫با همه ی حیوونا، به جز سوسمولک ها؟
‫هان؟
‫سوسمولک چیه؟
‫ای بابا. الان نمی شه بهت بگم ‫سوسمولک چیه.
‫سوگند می خوری؟
‫سوگند می خورم
‫خوبه.
‫حالا وقتشه که مأموریتت رو بهت بگم.
‫آماده ای؟
‫بله بانو.
‫ریچی!
‫موقعی که کشور در جنگ بود...
‫جادوگر اسرارآمیزی به این سرزمین اومد...
‫و به سلحشور پرآوازه، پیشنهادی داد...
‫پیشنهادی قرص و محکم.
‫بهش گفت اگه دنبال صلح و آرامش ‫در کشوری
‫من این رو قبل از اینکه ‫آب از گلوت پایین بره، بهت می دم.
‫هوگو، هیولای سیری ناپذیر ‫اومد توی آسمون
‫و همه ی کابوس ها رو ‫خورد و ریخت توی شکمش.
‫اهالی اون کشور ‫خیلی خوشحال بودن
‫چون وقتی کابوسی نباشه ‫جنگی هم در کار نخواهد بود.
‫و کُلی جشن گرفتن...
‫توی یکی از جشن ها ‫دختری توجه هوگو رو جلب کرد...
‫یواشکی رفت دورش پرسه زد...
‫قهمید که دخترک، کابوس نمی بینه.
‫جادوگر اون دختر رو از سلحشور خواست و گفت: ‫«این دختر می شه بهای کاری که من برات کردم.»
‫و با خوشحالی زیادی، دخترک رو گرفت.
‫سلحشور پرآوازه یه لحظه ‫پیش خودش فکر کرد...
‫بعد دید در دنیا بیشتر از هر چیز ‫آرزوی صلح و آرامش رو داره.
‫تهِ دلش راضی نبود ‫ولی قبول کرد.
‫دخترک و جادوگر و هوگو ‫همونجا ناپدید شدن.
‫جادوگر دخترک رو بُرد...
‫به بُرج بلندی که بلنداش در افق معلوم بود.
‫دخترک و جادوگر وارد برج شدن.
‫هوگو همه ی کابوس ها رو خورد...
‫و همه شون رو گذاشت توی بُرج ‫تا باهاشون زندگی کنن.
‫اون دختر، سوفیاست، خواهرم.
‫باید نجاتش بدم.
‫هر چی هوگو بیشتر کابوس بخوره...
‫کابوس های بیشتری رو ‫می ریزه توی بُرج.
‫یعنی جون خواهرم در خطره.
‫هعی.
‫بریم نجاتش بدیم خب.
‫- آها. ‫- تو میای نجاتش بدیم؟
‫آره. لباس هامم میان.
‫لباس هات؟
‫مامانم برام دوخته شون.
‫لباسات دقیقاً چیکار...
‫می کنن؟
‫خب...
‫دزد دریایی می شم، بعدش...
‫وای!
‫آرره!
‫دریانوردی می کنیم!
‫چطور جرئت کردی ‫یه پنجره ی جدید توی کلبه م در بیاری؟
‫مردک چاقوکِش!
‫منو میگی چاقوکش؟
‫چطور به خودت اجازه دادی
‫وارد قلمروی من بشی؟
‫افراد...
‫توپ ها رو پُر کنین!
‫آرایش جاخالی دهنده رو بگیر!
‫حالا وقت پاتکه!
‫اون قفسه ی صدای میمون بود!
‫آروم باشین، دلاور کوچولوهای من!
‫چیکار دارن می کنن؟
‫ناخدا خوناس از موقعی که ‫به مامان بزرگ کلوتیلدا گفته بود..
‫بادمجون هاش مزه بدی میده
‫دیگه تا حالا این جور کتک نخورده بود.
‫اَه اّه، حالم بد شد.
‫تو هم بادمجون دوست نداری؟
‫اه.
‫وای. کشتی بینوام!
‫تیکه تیکه شد.
‫کدوم کشتی دقیقاً؟
‫منظورت چیه که می گی کدوم کشتی؟
‫این کشتی دیگه!
‫خب، گمونم بهتره ما بریم.
‫نه! نه، نه، نه، نه!
‫مراقب باشین! مراقب باشین! ‫مراقب باشین! غرق می شین ها!
‫بله، چشم. مراقبیم.
‫نگران نباشین، شنا بلدیم.
‫مأموریتی داریم ‫که باید بریم پِی اِش.
‫آره، داریم می ریم به بُرجِ ‫جادوگرِ اسرارآمیز.
‫خب با هم بریم!
‫تا حالا هیچ کس من رو شکست نداده بود.
‫حالا که شما شکست دادین
‫لیاقت این رو دارین ‫که در خدمتتون باشم.
‫راه اونجا رو بلدین؟
‫سؤال خوبیه. ‫باید از سمتِ...
‫نه، نمی دونیم.
‫همین طور توی راه بالاخره سر در میاریم.
‫من راه رو بلدم.
‫باید از دریای هزاران ماه بگذرین.
‫کدوم دریا؟
‫همین دریایی که اینجا دارمش.
‫جان؟
‫اوه!
‫به پیــــــش!
‫بُرجِ جادوگر اسرارآمیز...
‫همم... اونجاست.
‫دارم میام پیشت سوفیا. ‫طاقت بیار.
‫هممم.
‫- هان؟ ‫- میریم.
‫سردار!
‫اِهِم. اِهِم.
‫آمم، سردار؟
‫بگو ببینم چی شده ماتیاس.
‫سردار بزرگ، خبر بدی دارم.
‫خـ... خواهرزاده تون...
‫خواهرزاده م چی شده؟
‫خـ.... خـ.... خـ... خب اون... ‫رفته.
‫از قصر فرار کرده.
‫فرار کرده؟ ‫مگه بهت نگفتم چهارچشمی مراقبش باشی؟
‫بله، گفتین. ‫ولی نگهبان ها رو کلک زده...
‫و رفته توی کلبه ی متحرکش و فرار کرده
‫فهمیدی داره کجا می ره؟
‫این دختر نمی فهمه عاقبت کارهاش چی می شه.
‫- وای. ‫- نمی فهمه صلح و آرامشِ این کشور
‫به همین پیمان وابسته ست.
‫به هر قیمتی شده برش گردونین.
‫چـ.... چـ... چشم، فرمانده.
‫- ماتیاس؟ ‫- بله؟
‫برو چایخونه ی شهر...
‫می دونی باید دنبال کی بگردی.
‫بگو شیتیلش محفوظه.
‫مطمئنین می خواین ‫از اون یاغی کمک بگیرین؟
‫اون خوب وضعیت مون رو متوجه می شه.
‫ساملیک بر همه.
‫هان؟
‫اِوا؟ چرا کشتی های همه غرقه؟
‫قلقلک می خواین؟
‫ای بابا. دیگه حال نمی ده.
‫همون همیشگی.
‫خندان!
‫خـ.... خندان؟
‫ماتیاس!
‫سردار...
‫گفتن تو باید با من بیای...
‫که... که بریم خواهرزاده ش رو برگردونیم.
‫ماتیاس، نمی بینی دارم نرم نوش می گیرم ‫که بخورم؟
‫- وووی. ‫- اسلحه...
‫توی چایخونه ممنوعه.
‫آی.
‫خب ماتیاس، هر چه می خواهد دل تنگت بگو.
‫خـ.... خـ.... خواهرزاده ی سردار...
‫فرار کرده و داره میره سمتِ بُرج.
‫اگه جلوشو نگیریم...
‫دوباره کشور غرقِ جنگ می شه.
‫بردن جنگ با «صداها»...
‫عجب راه متمدنانه ای بود.
‫آدم هر روز چیزهای جدید ‫یاد می گیره.
‫دزد دریایی خوناس...
‫چی شد که سر و کارتون به این ختم شد...
‫که روی سنگ... ببخشید... کشتی تون... ‫وایستین؟
‫از موقعی که سروکله ی هوگو پیدا شد...
‫و شروع کرد به خوردنِ کابوس های کشور...
‫می دونستم یه جای کار می لنگه.
‫یه روز به کشتیم حمله کرد...
‫و می خواست کابوس هام رو بدزده...
‫ولی قبل از اینکه کاری از پیش ببره...
‫من و خدمه ی باوفام ‫با توپ به خدمتش رسیدیم
‫مگه دزدِ دریاییِ بی کابوس هم میشه؟
‫هیچ خوش نداشتم بیاد ‫کابوس هام رو بخوره...
‫ناسلامتی کابوس های خودم بودن!
‫کشتی تون چی شد؟
‫کدوم کشتی؟
‫وای!
‫خب، دیگه راهی نمونده.
‫از این یخچال طبیعی که بگذرین...
‫به بُرج جادوگر اسرارآمیز می رسین.
‫برف!
‫آها.
‫من آدمک برفی ام.
‫وایستا!
‫زیاد دور نشین بچه ها.
‫اون دَره پُرِ هیولاست.
‫هیولا...
‫معلومه تا حالا سوسمولک ندیده ی!
‫دلم سوسمولک می خواد.
‫نه، نه. ‫مطمئن باش دلت هیچْ سوسمولک نمی خواد.
‫از من بشنو.
‫تو خیلی دختر عجیبی هستی...
‫هوووم.
‫وایستا.
‫وایستا اون بچه ها، بچگی شون رو بکنن.
‫اینجوری همه چی راحت تر می شه.
‫آخ جون.
‫مامانم برای من و خواهرم...
‫قصه های جادوییِ سرزمین برفی رو ‫تعریف می کرد
‫هیچ فکر نمی کردم ‫سرزمین برفی این شکلی باشه.
‫مامان من بهم می گفت
‫که آدمک برفی، شاه سرزمین برفیه.
‫تو آدمک برفی محشری شدی، نیکولاس.
‫ممنونم.
‫کاش خواهرمم اینجا پیشم می بود...
‫و با هم بازی می کردیم.
‫خیلی با هم بازی می کردین؟
‫همیشه ی خدا با هم بازی می کردیم. ‫یه لحظه هم از هم جدا نبودیم.
‫هر کاری که بگی، ما دو تایی با هم کردیم.
‫بهش گفته بودم که یه روز دو تا یی با هم
‫میریم توی کلبه م و دنبال رو می گردیم.
‫سوفیا شجاع ترین آدمیه ‫که تا حالا دیده م.
‫هعی.
‫چی شد؟
‫کاش من و پسرداییم هم ‫مثل تو و خواهرت بازی می کردیم.
‫همون پسرداییت که اسمش داویده؟
‫بابابزرگم میگه خود واقعیش رو می پوشونه.
‫به نظرم برای همینه که ‫شب ها کابوس می بینه.
‫کابوس اون قدرها هم بد نیست ها.
‫منم بعضی وقت ها ‫کابوس می بینم.
‫بعد شب ها، میدوییدم می رفتم اتاق خواهرم.
‫گاهی قلبم داشت میومد توی دهنم.
‫من و خواهرم یه قلعه روی تختش ساخته بودیم.
‫واسه هم قصه می گفتیم تا خوابمون ببره.
‫حاضرم همه ی کابوس های دنیا رو خودم ببینم...
‫ولی فقط خواهرم پیشم باشه.
‫بابا این دختر چقدر پرت و پلا می گه.
‫برو. الان وقتشه.
‫اون شب هایی که پیش هم بودیم...
‫بهترین زمان هایی بود که با هم داشتیم.
‫هان؟
‫خیلی خوب شد.
‫برو پسره یه لقمه ی چپش کن.
‫واسه ما فقط دختره مهمه.
‫سلام.
‫وای!
‫هان؟
‫چی؟
‫- عالی شد. ‫- باید صداش رو بگیرم.
‫یکی از اون خفن خفن هات رو رو کن.
‫نمی خوام صدای دیگه رو بگیرم.
‫می شه دوباره همون کار رو بکنی؟
‫همه تون همونجایی که هستین وایستین ‫و بی سروصدا تسلیم شین.
‫هر کی بیاد تو دست و پا ‫سرما می خوره، گفته باشم.
‫هفت تیرکِش!
‫یوهو!
‫چی میگی؟
‫چی؟
‫هان؟
‫آقا درازه، بذار اینا برن.
‫نمیشه که.
‫خب پس عوضش بذار من برم.
‫خجالت بکش!
‫آخه من آدم به این بزدلی ندیده بودم...
‫به جز اون یارو...
‫خندان؟
‫- عمو دزد دریایی خوناس؟
‫خندان!
‫رِفیق قدیمی! ‫غافلگیر شدم!
‫خندان! ‫بانو آنا...
‫دیگه وقتشه با من ‫بـ... بـ.... برگردین قلعه.
‫نخیرم. باید برم خواهرم رو ‫نجات بدم.
‫بانو... خـ... خـ... خواهش می کنم درک کنین.
‫نباید این کار رو بکنین.
‫خندان!
‫یه لحظه به نظرم اومد که...
‫برنامه ی این کوچولو ‫خیلی باحال تره.
‫بگیر مال خودت ماتیاس.
‫گفتم اینطوری می کنی ها!
‫حالا وقت نقشه ی شماره دوئه.
‫نقشه ی شماره دو؟
‫نگهبانان سلطنتی ان!
‫خوناس... بچه ها رو بردار ببر.
‫به روی چشم.
‫بریم.
‫تعقیبشون کنین!
‫هان؟
‫دارن فرار می کنن.
‫هان؟
‫وای!
‫آنا!
‫نیکو، بیدار شدی مادر؟
‫وقتِ مدرسه ست.
‫- چشم مامان بزرگ. ‫- باریکلا.
‫آنا!
‫چیکار داری می کنی؟
‫آنا رو گرفتن.
‫باید برم نجاتش بدم.
‫اون وقت آنا کی باشه؟
‫دوستم.
‫باشه نیکولاس. ‫پس خوب نجاتش بده، باشه؟
‫دارم جدی می گم.
‫به اندازه ی اینکه الان واسه مدرسه دیرت میشه، جدیه؟
‫دیشب یه عالمه کابوس دیدی.
‫از کجا می گی؟
‫آره. دیدمت. ‫داشتی با بابات هم حرف می زدی.
‫از بابای من حرف نزن. ‫برو لباست رو بپوش.
‫هممم.
‫امیدوارم تکالیفتون رو ‫انجام داده باشین.
‫الان دیگه وقتشه که هر کس بیاد
‫و برامون بگه که
‫شغل پدرش چیه...
‫و توی جامعه چه نقشی داره.
‫روبرتو، از تو شروع می کنیم.
‫آخ.
‫بابای من معماره.
‫خونه و ساختمون هایی می سازه...
‫که مردم توش زندگی و کار می کنن.
‫خب بچه ها ‫حالا بهم بگین که...
‫چه چیزهایی توی دستشویی ‫و حموم هست.
‫مسواک.
‫آفرین. دیگه چی؟
‫بگو ببینم دنیِلا.
‫آینه!
‫- تشت. شامپو. ‫- هان؟
‫اِ!
‫هان؟ هان؟
‫خب، حالا... پائولا و خوزه بگن.
‫- خمیردندون. ‫- صابون.
‫هزار آفرین!
‫اوه.
‫آهای، داری کجا میری؟
‫هیس.
‫خیلی مهمه تا آخر هفته...
‫نتایج آزمون رو آماده کرده باشین.
‫ای خدا. باید تا جمعه...
‫۴۵ تا برگه تصحیح کرده باشم.
‫خب از الان شروع کنی، جلو میفتی.
‫مامانِ من، طراح لباسه.
‫لباس طراحی می کنه ‫و با لباس هاش یه دنیا رو شاد می کنه.
‫بابای من راننده ست.
‫با نهایت سرعت مردم رو ‫می رسونه به مقصدشون.
‫این مجموعه ی قبض های جریمه ست که می بینین.
‫داوید، آماده ای؟
‫خب... چیزه...
‫بابای من... حرف نداره.
‫هان؟
‫خب، شغل بابت چیه داوید؟
‫بابام؟ خب...
‫بابام مسافره. ‫همیشه ی خدا سفر می کنه.
‫مسافر؟
‫این شغله، داوید؟
‫خب... آره که هست.
‫بابام واسه این سفر می کنه که...
‫هیچ هم شغل نیست!
‫هنوز حرفم تموم نشده.
‫هم نمی دونی بابات چیکاره ست!
‫الکی داری واسه خودت می بافی.
‫چی؟
‫بچه ها ساکت!
‫دهنتو ببند!
‫داوید! این چه حرکتی بود!
‫هر چهار تاتون برین توی راهرو!
‫چیش.
‫آنا؟ چی می گی؟
‫میمون و ناخدا خوناس.
‫چی داری می گی؟
‫نمی فهمم چی می گی.
‫یه حالی از داوید بگیرم که نگو و نپرس.
‫پسره داشت خالی می بست!
‫شرط می بندم حتی نمی دونست ‫باباش چیکاره ست!
‫پشت سر پسرداییم حرف بد نزنین!
‫آخه نمی فهمم! به تو چه خب!
‫داوید دوستمه!
‫اگه داوید دوستته...
‫پس چرا نمیگه بیای باهامون ‫فوتبال بازی کنی؟
‫من اگه فوتبال بازی نمی کنم، ‫واسه اینه که خودم دوست ندارم با آدمای...
‫بدی مثل شما ‫فوتبال بازی کنم!
‫- چی چی گفتی؟ ‫- خودت شنیدی چی گفتم.
‫وای!
‫- آخ آخ! ‫- دست به پسرعمه ی من نمی زنین ها!
‫هان؟
‫وگرنه خودم حسابتون رو می رسم.
‫هان؟
‫دعوا کار خوبی نیست پسردایی.
‫هان؟
‫چی شد؟
‫اِ!
‫- جان؟ ‫- تویی؟
‫یا خدا!
‫هان؟
‫روز بدی داشتن یا روز خوبی؟
‫پس لباسات جادویی ان؟
‫و باید برگردی به کشور صندوقچه ‫تا آنا رو نجات بدی؟
‫که آنا هم بره خواهرش سوفیا رو نجات بده
‫که توی برج جادوگر اسرارآمیز ‫زندانی شده؟
‫آره.
‫بعد اون وقت چند تا لباس داری؟
‫شیش تا.
‫مامانم می خواست برام لباس جدید بدوزه ‫ولی دیگه نشد.
‫اوهوم.
‫- چیکار می کنین؟ ‫- هان؟
‫چیزه... دارم به نیکولاس ‫کمک می کنم که مشقاش رو بنویسه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫آفرین. خوبه.
‫چیزی لازم داشتین، بهمون بگین ها!
‫چشم مامان بزرگ!
‫بابابزرگ، چه لباسی داری برام می دوزی؟
‫آهان. لباست.
‫لباسِ...
‫- کدو حلوایی؟ ‫- هان؟
‫کدو حلوایی.
‫نه توماس. ‫یه چیز باحال تر بدوز.
‫مثل لباس مترسکی!
‫عالیه. این جوری یه لباس هم مامان بزرگت ‫برات می دوزه که بپوشی.
‫هان!
‫به حق چیزای ندیده. ‫این دو تا تو راه سرشون به جایی خورده؟
‫نمی دونم، ولی هر چی هست، ‫انگار معجزه شده.
‫من یه نقشه دارم، ‫ولی باید شجاع باشیم.
‫شجاع عینِ هفت تیرکِش ها!
‫آره. مثل هفت تیرکش انتقام جو.
‫عالیه!
‫وای! اصلاً باورم نمی شه ها.
‫اولش فکر می کردم
‫دواهای مامان بزرگ رو خوردی ‫و زده به سرت.
‫ولی الان می بینم واقعیه!
‫- قراره هیولا شکار کنیم! ‫- عالیه!
‫هان؟
‫حالا وقتشه!
‫دالـــی!
‫جواب داد؟
‫باید کمکمون کنی.
‫باید بریم توی صندوقچه ‫و آنا رو نجات بدیم.
‫تو رو خدا کمکمون کن.
‫هان؟
‫تو رو خدا!
‫- چطوره معامله کنیم؟ ‫- همم.
‫اگه بتونی کابوس های نیکولاس رو بگیری، ‫ولت می کنیم بری.
‫حالا باید کمک مون کنی.
‫من کابوس نمی بینم.
‫بریم.
‫- ای هیولای خوب! ‫- آخی!
‫هان؟
‫به بـــه!
‫کجاییم ما؟
‫پسردایی، اینجا کشور صندوقچه ست!
‫به به!
‫پیش خودت چی فکر کردی ‫که همچین کاری کردی؟
‫اصلاً پیش خودت فکر کردی ‫چه آسیب هایی از این کارت به مردم می رسه؟
‫خواهرمه خب. تو هم گذاشتی ‫دستی دستی ببرنش.
‫آخه چطور دلت اومد؟
‫به این سادگی ها که فکر می کنی نیست.
‫اگه زیر پیمانمون بزنیم
‫دوباره جنگ میشه.
‫بعد الان این مهم تره...
‫یا اینکه خواهرزاده ت رو تک و تنها ول کنی؟
‫خوشیِ مردم کشور
‫از رنجِ یه نفر مهم تره.
‫یه روز اینو می فهمی.
‫هان؟
‫نیکولاس!
‫نیکولاس!‍ تویی!
‫آره. منم.
‫منم داویدم.
‫این کیه؟
‫پسرداییمه.
‫همون پسرداییت که کابوس می دید؟
‫آره.
‫نیکولاس، حالا لازم نبود ‫به عالم و آدم بگی.
‫خب، کابوس دیدن که بد نیست.
‫- نیست؟ ‫- باید فرار کنیم.
‫شماها باید...
‫هان؟
‫وای!
‫سلام دایی جون.
‫دخترم.
‫یه فکری به سرم زد، با خودم گفتم...
‫- آی! ‫- صدای چی بود؟
‫صدای شیپورم بود.
‫داشتم صداهای جدید جمع می کردم.
‫چرا واسه شام نمیای پیشم؟
‫اونجا می تونیم با هم حرف بزنیم
‫و شاید متوجه بشی ‫که این قضایا به اون بدی ها هم نیست.
‫آره، حتماً میام دایی جون.
‫بذارین لباسم رو عوض کنم، ‫بعد سریع میام پیشتون.
‫نیکولاس. الان می شه بیاین بیرون.
‫- آخ. ‫- طوری تون نشد؟
‫باید دسته کلید رو پیدا کنیم
‫و بریم کلبه م رو آزاد کنیم.
‫- اینو میگی! ‫- ایول!
‫دنبالم بیاین.
‫- وای! ‫- مچتو گرفتم!
‫می دونستم به تو اعتمادی نیست.
‫بگیر که اومد.
‫وای!
‫بالاخره پَسِت گرفتم.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- نمی دونم.
‫باورم نمیشه...
‫که خندانی بزرگ ‫توی این آشغال دونی افتاده باشه!
‫باس تخریبگر صوتیم رو میاوردم.
‫شیشلولت رو میگی؟
‫نه، اون رو نمیگم. ‫گیتارم رو میگم.
‫بابا اینجا حوصله م سر رفت.
‫هان؟
‫نیکولاس! اومدی!
‫سردار چند د... د...دقیقه ی دیگه ‫خدمتتون می رسه.
‫نجات پیدا کردیم!
‫شما کی باشی رفیق؟
‫پسرداییمه.
‫میشناسی شون؟
‫- دوستامن. ‫دوستاتن؟
‫هیچ ناراحت نباش نیکولاس.
‫یه راهی پیدا می کنیم که از اینجا بزنیم بیرون.
‫ذهن دزدهای دزیایی ‫پُره از فکرهای نو.
‫سلام پسر جون.
‫تو همون هفت تیرکِشی هستی ‫که نیکولاس می گه؟
‫- آره. ‫- میگم، خندان...
‫چی شد که اون موقع ‫به سرت زد بیای طرفِ ما، رفیق قدیمی؟
‫چون از وقتی که جنگ تموم شد ‫دنیا دیگه باب میل تو می چرخید.
‫آره، می چرخید رفیق.
‫ولی بهایی که پاش داده بودیم ‫ارزشش رو نداشت...
‫وقتی این پسر کوچولو رو دیدم ‫دوباره یادم اومد که کی ام!
‫پس از اینجا بزنیم بیرون، رفیق.
‫نقشه مون اینه.
‫اول قیل و قال می کنیم که من حالم بده.
‫بعد که نگهبان ها در رو باز کردن...
‫بهشون میگم حالم خوب شده.
‫اینجوری حواسشون رو پرت می کنم...
‫نیکولاس و داوید هم ‫از فرصت استفاده می کنن و د برو که رفتی
‫بعد هم که نگهبان ها شستشون خبردار شد...
‫بهشون میگم خندان فرار کرد
‫اونا میفتن دنبال خندان ‫و بهش تیر می زنن.
‫منم میرم پیِ پسرها
‫و سوفیا رو نجات میدم، بعد تا غروب
‫میریم با هم به خوش و بش.
‫خیلی نقشه ی مسخره ای بود.
‫بله. تازه منم خوش ندارم ‫کسی بهم تیر بزنه. نمی خوام.
‫تازه ماها هم از پسش برنمیایم.
‫صحیح. خیلی خب.
‫فهمیدم. من وانمود می کنم که...
‫حبس افسرده م کرده.
‫بعد که نگهبان ها در رو باز کردن...
‫بهشون میگم حالم خوب شده.
‫اینجوری حواسشون رو پرت می کنم...
‫نیکولاس و داوید و هفت تیرکش هم ‫از فرصت استفاده می کنن و د برو که رفتی
‫بعد هم که نگهبان ها شستشون خبردار شد...
‫بهشون میگم من می دونم کجا رفته ن.
‫اونام میفتن دنبال شما و می گیرنتون.
‫بعد با سردار حرف می زنم ‫و روشنش می کنم
‫که قضیه چیه. ‫اونم از کار بدش خجالت می کشه.
‫اونم سوفیا رو بهم میده ‫و هر چهار تامون تا غروب
‫میریم با هم به خوش و بش.
‫ای بابا. این یکی که از قبلی داغون تر بود.
‫اَی بابا! پس دیگه چیزی ندارم.
‫آهان! اسکلت!
‫نگـــو.
‫اسکلت!
‫اسکلت! اسکلت! اسکلت! اسکلت!
‫باشه. باشه. دیدم. اسکلت اونجاست.
‫اسکلت؟
‫اسکلت!
‫پسر، دهنم رو بستی.
‫بی زحمت مال داویدم باز کن.
‫بریم پدرشون رو در بیاریم.
‫گفتم چند دقه ی د...د... دیگه؟
‫منظورم چند ماه دیگه بود.
‫خب، گویا کلاً چند ثانیه فرصت داری.
‫آی! آی! آی! آی!
‫بگیرین شون.
‫چی شد؟
‫- اونان. ‫- نه! نرو!
‫- میرم!
‫آنا!
‫وای!
‫از این ور!
‫کلبه م اونجاست!
‫اوناهاش!
‫وای! بستنش!
‫بچه ها، شما برین.
‫ما حساب نگهبانا رو می رسیم!
‫- عین قدیما؟ ‫- آره، عین قدیما!
‫زندگی تو دست دلاورهاست!
‫هان؟
‫راه دررو نداره!
‫- بیچاره شدیم! ‫- دیگه نمی تونین جایی برین!
‫- آخ آخ! ‫- آنا.
‫نیکولاس، چند تا لباس دیگه داری؟
‫- دیگه چیزی ندارم. ‫- آخه چرا؟
‫بسه دیگه.
‫وای!
‫- چرا، یکی دیگه داری! ‫- دارم؟
‫آره، مال منه...
‫- که میدمش به تو. ‫- جونمی جون.
‫اینم غرشی که تا حالا نشنیده بودی!
‫آنا!
‫من اژدهام!
‫نیکولاس، یادت بیاد...
‫که گفتی آره می تونم، آره می تونم!
‫آره، می تونم!
‫چی شد؟
‫یا خدا!
‫اژدها؟ ‫اژدها رو بکشین!
‫بزن بسوزونشون، آقا اژدها!
‫آدم های دلاور کسی رو نمی کشن...
‫دلاورها اژدها رو رام می کنن!
‫نه! وایستین!
‫هان؟
‫چی؟
‫چی شد؟
‫چرا نمی تونم برم تو؟
‫هان؟
‫نه! وایستا!
‫آروم باش. میرم دنبال سوفیا.
‫نیکــــــــــولاس!
‫هان؟
‫سلام. من سوفیام.
‫سلام. منم نیکولاسم.
‫اومدم نجاتت بدم.
‫عه! دوسته! ‫اومده ما رو ببینه.
‫این پدروئه.
‫سلام پدرو.
‫سوفی، خواهرت دنبالت می گرده.
‫اومده نجاتت بده.
‫منو نجات بده؟
‫از دست کیا؟
‫- از دست جادوگر. ‫- هیــــس!
‫- بیدارشون می کنی. ‫- کیا رو؟
‫خب، دوستام رو دیگه.
‫آقای هیولا رو.
‫کابوس ها دوستاتن؟
‫سلام آقای روح.
‫سلام آقای خون آشام
‫خوب که خوابیدی؟
‫سلام جادوگر خانوم.
‫سلام آقا کوسه هه!
‫سلام سوسمولک!
‫سوسمولک اینه!
‫سلام نیکولاس!
‫- سلام. ‫- تویی؟
‫تو جادوگر اسرارآمیزی؟
‫می بینم که بالاخره ‫اومدی اینجا؟
‫تا حالا هیچکس این قدر هوگو رو ‫مشتاق خودش نکرده بود.
‫اولین بار بود که کسی رو می بینه
‫که نه کابوسی می بینه...
‫و نه فکر بدی توی سرش داره ‫که ازش بگیره.
‫آه!
‫هان؟
‫- آنا! ‫- سوفیا!
‫جادوگر!
‫فکر می کنی اگه مشکلات و مسائلت رو ‫پاک کنی...
‫اونا رو حل هم می کنی؟
‫دایی، چی میگه جادوگره؟
‫وقتشه به این قضایا پایان بدیم.
‫دیگه نمی تونی کاری بکنی.
‫پیمانمون به پایان رسید.
‫دیگه وقتشه یاد بگیری ‫با کابوس هات زندگی کنی!
‫نه! وایستا!
‫وای!
‫نباید از کابوس ها فرار کرد ‫یا بهشون بی اعتنایی کرد...
‫باید بهشون غلبه کرد.
‫چیزی که برای یکی کابوسه...
‫ممکنه برای یکی دیگه زیبا باشه.
‫نیکولاس و سوفیا فهمیدن...
‫که کابوس هم ‫بخشی از خواب ماست.
‫وای! نه!
‫اگه دوباره جنگ دنیامون رو بگیره چی!
‫دیگه تحمل ندارم.
‫دایی.
‫مادرت رو... خواهر من رو...
‫جنگ ازمون گرفت.
‫اون موقع بود که با خودم عهد کردم
‫به هر قیمتی شده صلح رو برگردونم.
‫هر طور که شده!
‫دایی.
‫منم دلم برای مامان تنگ شده...
‫ولی از اون مهمتر اینه که ‫ما هم رو داریم...
‫و همیشه کنارت می مونیم.
‫تا ابد کنارت می مونیم.
‫تو ما رو هم داری.
‫مثل قدیما.
‫مثل همون قدیما.
‫باید ممنونِ این پسر باشیم...
‫که بهمون نشون داد ‫توی خوبی و مهربونی...
‫میشه امید رو پیدا کرد.
‫ممنونم نیکولاس.
‫و ممنون از شما آقای جادوگر.
‫راستش، خانم جادوگرم.
‫هاااا!
‫جادوگر اسرارآمیز، زنه؟
‫درست مثل دخترخالم، مو صورتیه!
‫نیکولاس، تو بهترین دزد دریایی دنیایی.
‫بهترین هفت تیرکِش دنیا هم هستی.
‫کلاه من باعث افتخارشه که روی سر تو باشه.
‫بهترین دوست دنیایی.
‫ریچی میمونه، بریم خونه.
‫دل تو دلم نیست که اون ‫بستنی های بادمجونی رو دوباره بخورم.
‫خدا کنه که آنا همه شون رو ‫نخورده باشه.
‫خداحافظ نیکولاس. خداحافظ.
‫خداحافظ پسردایی تُخسِ نیکولاس.
‫ما هم دیگه باید برگردیم...
‫که الاناست که صدای مامان بزرگ در بیاد.
‫نیکولاس. این مال توئه.
‫یه فرد خیلی خاص، اومد و ازم خواست ‫که موقع مناسبش که رسید...
‫این رو بهت هدیه بدم.
‫راستی، اسم شما چیه؟
‫اسم های زیادی دارم.
‫ولی همه بهم میگن «زندگی».
‫ممنونم مامان.
‫هان؟
‫♪ می خوام مثل تو باشم♪
‫♪ می خوام یاد بگیرم زندگی کنم ‫غمبرک نزنم و گریه کنم ♪
‫♪ می خوام بخندم چون خنده قشنگه ♪
‫♪ چون موسیقی می پیچه ‫چون اینجا رو دارم ♪
‫انگار معجزه شده.
‫♪ مثل تو که باشم ♪
‫♪ دیگه نه نمیارم ♪
‫♪ آخه جرئت پریدن دارم ♪
‫♪ جرئت پیدا می کنم ♪
‫♪ که همونطور که تو می خوای ‫دوستت داشته باشم ♪
‫♪ که به خاطر دوستی، دوستت داشته باشم♪
‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪
‫♪ که همیشه خودم باشم ♪
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪
‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ دیگه پیشتم و جایی نمیرم ♪
‫♪ دوستت دارم و این رو احساس می کنم ♪
‫♪ دلیلی نداره عکست رو نگاه کنم ♪
‫♪ آهنگ می زنم و در قلبم زنده ای♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪
‫♪ پا به پای من میای ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫پسردایی، دیگه کابوس نمی بینی؟
‫چرا، می بینم پسرعمه.
‫ولی آدم اگه دوستی داشته باشه ‫که کمکش کنه...
‫دیگه کابوس دیدن اذیتش نمی کنه.
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪
‫♪ که همیشه خودم باشم ♪
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪
‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪
‫♪ پا به پای من میای ♪
‫♪ خیلی دوستت دارم ‫این قدر که دیگه جایی برای گریه نمی مونه ♪
‫♪ و این این رو حس می کنم ♪
‫♪ دوستت دارم ♪
‫♪ اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪
‫♪ که همیشه خودم باشم ♪
‫[در این دنیا خیلی ها هستن که به کمک ما نیاز دارن]
‫[دیگران، فقط از ما احترام می خوان]
‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪ ‫[دیگران، فقط از ما احترام می خوان]
‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪ ‫[با اقتباس از کتابِ «پابلو و صندوقچه اش» ‫اثرِ خایمه میخارس]
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]
‫♪ دیگه پیشتم و جایی نمیرم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]
‫♪ دوستت دارم و این رو احساس می کنم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]
‫♪ دلیلی نداره عکست رو نگاه کنم ♪
‫♪ آهنگ می زنم و در قلبم زنده ای♪
‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪
‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪
‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪
‫♪ پا به پای من میای ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪
‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪
‫- دوستامن. ‫- دوستامن.
‫- خیلی با هم بازی می کردین؟ ‫- خیلی با هم بازی می کردین؟
‫- دارم جدی می گم. ‫- دارم جدی می گم.
‫- داوید دوستمه! ‫- داوید دوستمه!
‫- کلاه منم مثلِ مال توئه. ‫- کلاه منم مثلِ مال توئه.
‫- من کابوس نمی بینم. ‫- من کابوس نمی بینم.
‫آره.
‫آره. ولی هیولائه باز برگشت.
‫- اینجا کشور صندوقچه ست.
‫- اینجا کشور صندوقچه ست، پسردایی
‫- همینجوری پیش بریم. ‫- مال داویدم باز کن.
‫بی زحمت مال داویدم باز کن.
‫یکی دیگه. ‫آروم باش.
‫- آروم باش.
‫میرم دنبال سوفیا.
‫عالی بود. یکی دیگه.
‫جادوگر!
‫جادوگر.
‫هیجان زده تر بگو.
‫سوسمولک
‫- اونا آنا رو گرفتن. ‫- اونا آنا رو گرفتن.
‫آنا رو گرفتن.
‫باید نجاتش بدم.
‫بابابزرگم میگه.
‫بابابزرگم میگه خود واقعیش رو می پوشونه.
‫به نظرم برای همینه که ‫شب ها کابوس می بینه.
‫مامان من بهم می گفت... ‫مامان من بهم می گفت.
‫مامان من بهم می گفت که...
‫آدمک برفی شاه سرزمین برفیه.
‫مامانم توی صندوقچه می ذاشتشون.
‫مامانم همه ی لباس هام رو ‫توی صندوقچه می ذاشت.
‫آفرین. خوب انجامش دادی.
‫گفتی «اَه اّه، حالم بد شد.»
‫- حالا دوباره بگو. ‫- اَه اّه، حالم بد شد.
‫صدا، دوربین، حرکت!
‫!آهان
‫صدا، دوربین، حرکت!
‫نیکو.
‫آخ. اوخ
‫اجازه دادیم گویندگی کنه ‫چون میخواستیم ببینیم چه میکنه.
‫هر وقت اومد، شروع کن.
‫- وای. ‫صدا، دوربین، حرکت.
‫- آی. ‫.صدا، دوربین، حرکت
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- اوهوم. ‫- اوهوم.
‫وای!
‫آره. یه دیالوگ دیگه هم مونده. ‫هیولا.
‫.هیولا
‫- یک، دو، سه.
‫ببخشید، نمی خوام.
‫- آهای، کجا میری؟ ‫- آهای، کجا میری؟
‫فکر می کنم پسردایی داوید ‫دوستم نداره.
‫ضبط تموم شد.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.