..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«جایی معمولی» ‫«الهام گرفته از داستانی واقعی.»
‫چطوری مایکل؟
‫خوبی؟
‫- سلام بابایی. ‫- سلام.
‫ببینم، پسر خوبی بود دیگه؟
‫چطوری «دیدری».
‫خیلی ساکت بوده.
‫خیلی پسر گلی بود، ‫ولی چاییش رو کامل نخورد.
‫ببینم ‫چرا چیزی که «دیدری» بهت داد رو نخوردی؟
‫منتظر تو بودم.
‫بیا. بشین اینجا.
‫خب؟
‫مشکلی نیست خودم درستش می‌کنم.
‫امیدوارم وسایل رو جایی ‫که دوست‌ داری گذاشته باشم.
‫و خب به‌هرحال دفعهٔ بعد می‌تونی بهم بگی.
‫ادارهٔ خدمات اجتماعی گفت که ‫باید هفتهٔ بعد دوباره برگردم.
‫حله. ‫مطمئنم که خیلی خوب چیدی.
‫خب، من دیگه برم.
‫خدافظ مایکل. ‫بابات رو خسته نکنی.
‫- مایکل؟ ‫- خدافظ.
‫ممنون دیدری.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌شه الان بازی کنیم؟
‫آره.
‫اول بریم یه‌کم انگور بخوریم؟ ‫آره؟
‫خیلی‌خب.
‫پنج‌تا.
‫یکی تو مدرسه موهاش رو خوب نمی‌شوره.
‫پنج‌تا.
‫«پدرش به گریه گفت ‫بیا پایین، بیا پایین.»
‫«کنار من بیشتر جات امنه.»
‫ورق بزن.
‫«ولی جمعیت از دیدن اینکه یه لاکپشت ‫به بلندای ابرها رسیده جیغ و هورا کشیدن.»
‫« تا حالا پسری این‌قدر شجاع ندیده بودن»
‫«پسرک واسه باباش دست تکون داد»
‫ورق بزن.
‫«و وقتی به اون سر طناب رسید»
‫«سراسر وجود پدرش افتخار بود»
‫«به همه گفت بیاید ببینید!‌
‫«اون لاک‌پشت طناب‌باز... ‫اون پسر منه»
‫دوباره بخون.
‫بسه دیگه مایکل، دیروقته. ‫وقت خوابه.
‫«حالا خود را به شب می‌سپارم، ‫پروردگارا حافظ روح‌م باش.»
‫«الهی که خداوند در شب مراقبم باشد ‫و صبح که شد بیدارم کند»
‫- آمین. ‫- آمین.
‫شب ‌به‌خیر مایکل.
‫گوش کن، مامانِ «سم» ‫بعد مدرسه میاد دنبالت.
‫می‌تونی هاپوش رو ببری بگردونی.
‫منم هاپو می‌خوام.
‫لطفا این‌قدر با غذا بازی‌بازی نکن.
‫فردا واسه‌ت «کورن فلکس» می‌خرم.
‫و سعی‌کن آب ‌پرتقال رو بخوری کامل.
‫- خیلی‌ ممنون. ‫- سلام «اوون».
‫صبح به‌خیر خانومِ «رز».
‫خوش‌ بگذره مایکل، ‫حواست باشه خانم رز چی می‌گه.
‫- خدافط مامانی. ‫- خدافظ پسرا، بعدا می‌بینمتون.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ جوجه. می‌بینمت.
‫مامانی من کجاست؟
‫گفتم که مایکل، ‫باید می‌رفت یه‌ جایی.
‫یه جای خیلی خیلی دور؟
‫آره.
‫خیلی، خیلی دور.
‫بوس بده ببینم.
‫سلام مایکل.
‫تو کلاس می‌بینمت.
‫مطمئنم خیلی خوشش میاد. ‫کتابات رو گذاشتی تو کیفت؟
‫آره مامانی.
‫آره، مسافتش از شهر گاهی ممکنه اذیت کنه
‫ولی خب ارزشش رو داره، ‫هر شب می‌تونی برگردی همچین جایی.
‫ساکت و آروم، ‫همه‌جا گل و گیاه هست.
‫از طبیعت خوشش میاد؟
‫ما خیلی مردم بیرون‌ برویی هستیم.
‫همونطور که مشخصه دوست داریم ‫پیاده‌روی‌های طولانی داشته باشیم.
‫تو فکر داشتن یه سگ بودیم.
‫می‌دونم که مایکل خیلی دوست‌ داره ‫توله‌سگ داشته باشه، که مسئولیتش باهاش باشه.
‫عالیه.
‫یه‌جورایی امیدواریم که پسری که میاد ‫مثل بچگی خودمون رو تجربه کنه
‫نه اینکه کل روز سرش توی کامپیوترش باشه.
‫و خب اینجا راحت می‌تونه بدو‌ بدو کنه. ‫نمی‌خوایم لوس بار بیاد
‫می‌تونه از درخت بالا بره و حتی بیفته پایین.
‫البته خب حواسمون بهش هست، ‫ولی خودت می‌گیری چی می‌گم دیگه.
‫نه، من...مطمئنم که دوست داره از درخت بیفته.
‫اون...یه پسرک ساکت و آرومه، ‫ولی حرف‌گوش‌کنه و همیشه مؤدب.
‫خیلی تو مدرسه محبوبه، ‫همیشه تعریفش رو شنیده‌م.
‫محبت‌ می‌کنه...حواسش به بقیه هست.
‫او...یه پسر کوچولوی خوشحاله.
‫من...می‌خوام که...
‫اون لیاقت یه خونوادهٔ عادی رو داره، ‫پدر و مادر، یه کانون گرم خونواده
‫و لایق همهٔ فرصت‌هایی هست ‫که خودم هرگز تو بچگی نداشتم.
‫آخی!
‫سرت خورد بهش؟ خوبی؟
‫- خوبم. ‫- مطمئنی؟
‫می‌خوام بتونه کارایی که ‫خودم نتونستم بکنم رو بکنه.
‫کارایی که حتی بهشون فکر هم نکردم.
‫متوجهیم.
‫یکی از اتاق‌ها رو آبی رنگ کردیم
‫ولی اگه خوشش نیومد، ‫هر وقت بخواد عوضش می‌کنیم.
‫و خب البته می‌تونیم واسه پسرمون ‫بهترین امکانات تحصیلی رو فراهم کنیم.
‫یعنی پسر شما.
‫همونطور که می‌دونی «سیلیا» مربی مهده، ‫می‌تونیم بذاریمش مدرسهٔ اون.
‫و شاید بعدش بتونه ‫بیاد مدرسهٔ شبانه‌روزی خودم.
‫خیلی مشتاقن بچهٔ دانش‌آموز سابقشون ‫اونجا درس بخونه.
‫خب، آره، ولی خب... ‫همین مدرسهٔ خودش جاش خوبه.
‫و خب... می‌دونی دور هم نیست. ‫اونجا دوستایی داره، پس...
‫درسته، البته. ‫ما مطابق میل شما پیش میریم.
‫و از وضعیت خودتون چی می‌دونه؟
‫هیچی. ‫هر چی کمتر بدونه بهتره.
‫مادر واقعیش چی؟
‫مادری در کار نیست.
‫می‌بینی؟ ‫پشه رو می‌بینی؟
‫می‌بینی رفته داخلش؟
‫در آینده چی؟
‫می‌خواید پسرتون چی درباره‌تون بدونه؟
‫که به یاد بیاره.
‫می‌خواید چطوری... ‫خونوادهٔ جدید یعنی...
‫من یه شیشه پاک‌کن‌ـم.
‫یک، دو، سه
‫شش، هفت، دوازه ‫پونزده، چهارده.
‫بهش فکر کن مایکل، ‫اون همه کامیون
‫کلی چیز رو به خیلی جاها می‌برن.
‫و اون‌ همه ماشین، ‫همراه آدمایی که می‌رن سر کار
‫یا دوستاشون رو خیلی اونورتر ببینن.
‫مایکل، یه‌ روزی تو هم ‫دوست‌‌داری یه‌ جا دیگه زندگی کنی؟
‫یه شهر و یه خونهٔ دیگه؟
‫خونهٔ خودمون رو دوست دارم.
‫[وقتی دایناسورها می‌میرند. ‫راهنمایی برای درک مرگ]
‫نمی‌خوام بهش فکر کنه...
‫که مرگ رو بفهمه.
‫الان نه، هنوز زوده.
‫خیلی واسه این‌ چیزا بچه‌ست فعلا.
‫فکر می‌کنه دوباره واسه خونوادهٔ جدیدش
‫اتفاق میفته، واسه همهٔ اطرافیانش.
‫به این فکر میفته که اونم میمیره، ‫خب می‌دونید...
‫این دیگه چه‌جور بچگی‌ای می‌شه واسه‌ش؟
‫جان، جعبهٔ خاطرات قضیه‌ش فرق می‌کنه.
‫الان نیازی بهش نداره، ‫ولی بالاخره لازمش می‌شه
‫و والدین جدیدش هم همینطور.
‫می‌دونی جان، ممکنه وقتی برسه که ‫هر روز به تو فکر کنه
‫و واسه این‌ کار باید با یه چیزی شروع کنه، ‫یه چیز واقعی، قابل لمس
‫که باهاش ارتباط برقرار کنه ‫و بر مبناش شخصیتش رو بسازه.
‫بسازه؟
‫اینا مال آیین‌نامه‌تونه؟ ‫هنوز اول کارته نه؟
‫جان لطفا بس کن. ‫«شونا» راست می‌گه.
‫شاید الان نه، ولی بعدا که هست.
‫و مشخصا وقتی ۱۸ سالش می‌شه
‫و حق داره که بفهمه پدر و مادر واقعی‌ش ‫کی هستن لازمه.
‫چرا اصلا لازمه بدونه به سرپرستی گرفته شده؟
‫یه خونواده واسه‌ش پیدا می‌کنیم ‫که خونواده‌ش بشه، تنها خونواده‌ش.
‫اصلا لازم نیست به‌خاطر بیاره ‫چه‌قدر مامان‌باباش بی‌خاصیت بوده‌ن.
‫اینکه مادرش ولش کرده، ‫و باباش مرده.
‫یعنی...این قطعا پدرش رو در میاره.
‫وای مایکل، ‫هنوز خیلی زوده.
‫مایکل، بهت گفتم که توی کتابا نقاشی نکشی.
‫خانوم «دانلی» توی کتابخونه عصبانی می‌شه.
‫بیا، می‌خوای کجا بچسبونی؟ ‫خودت انتخاب کن.
‫جای خوبیه. بذار نشونت بدم. ‫یه‌ فشار محکم.
‫دارم برنده می‌شم.
‫ازشون متنفر نیستی؟
‫سگ‌هاشون رو باز می‌ذارن بیان توی باغ
‫ولی بازم انتظار دارن نامه‌هاشون رو ببرم، ‫مگه نه؟
‫بعد اگه خدایی نکرده یه چیزی گم بشه ‫یا دیر برسه همه‌ش غر می‌زنن.
‫با اون سگ‌های مسخره‌شون.
‫خطرناکن والا.
‫بعدش میان واسه‌ت و گازت می‌گیرن.
‫انگار باید گازت بگیرن تا روزشون ساخته بشه.
‫- تازه کوچیکا از همه بدترن، مگه نه؟ ‫- هممم.
‫اینجا رو ببین مایکل.
‫از رو شلوار گاز گرفت تازه.
‫همیشه مراقب سگ‌ها باش مایکل.
‫اصلا نمی‌دونی کی می‌خوان گازت بگیرن.
‫مایکل عاشق سگاست.
‫یه هاپوی خیلی خوب می‌شناسه.
‫می‌گم...بازم کیک میل داری جان؟
‫عالیه، مگه نه؟ ‫خودش درست می‌کنه.
‫از اونا که مواد نگه‌دارنده دارن نیست.
‫نه، مرسی. ‫خیلی خوشمزه بود.
‫شونا، بیارم واسه‌ت؟
‫مرسی «پام» ‫واقعا دیگه جا ندارم.
‫مایکل، دوست‌داری بازم از کیکِ پام بخوری؟
‫خب پس...
‫بهتره قبل از اینکه خرگوشه بیاد سراغش ‫یه تیکه دیگه بخورم.
‫بابا، خرگوش که کیک نمی‌خوره.
‫حتما مایکل می‌دونه شوخی می‌کنم دیگه، ‫مگه نه مایکل؟
‫و الان سه ساله که فرزندیش رو به‌عهده گرفتین ‫درسته؟
‫اوهوم، آره. ‫ولی خب دوران سخت بوده، می‌دونی؟
‫سخته...که کلا بی‌خیال حامله شدن بشی.
‫می‌دونی، می‌خوای که بقیه نگرانت باشن
‫می‌خوای اتاق بچه رو آماده کنی. ‫می‌دونی؟
‫یه گوشهٔ ذهنت می‌مونه، ‫بعد یه دردی رو حس می‌کنی
‫وقتی بقیهٔ مادرا با بچه‌هاشون رو می‌بینی.
‫هر ماه به عنوان یه زن ‫حس سرافکندگی می‌کنی.
‫نه.
‫ببخشید جان.
‫مطمئنم دیگه خودت بهتر می‌دونی ‫که زندگی همیشه بر وفق مرادت پیش نمی‌ره.
‫واسه همین با خودم گفتم شاید قسمتم اینه ‫سرپرستی بچهٔ بقیه رو به عهده بگیرم.
‫- و وقتی «ان»... شش سالش؟ ‫- وقتی هفت سالش بود.
‫هفت، وقتی هفت سالش بود ‫به‌سرپرستی گرفتن رو شروع کردیم.
‫واسه تو چه‌جوری بوده «ان»؟ ‫لذت بردی؟
‫بلافاصله عادت کرد، مگه نه؟ ‫اینطور نبود خوشگلم؟
‫انگار اردک رو بندازی تو آب.
‫ولی گاهی وقتی جدا می‌شن آدم ناراحت می‌شه، ‫می‌دونی؟
‫دیگه نمی‌خوایم جدا بشیم.
‫هر دو اشتباهاتی کردیم، ‫ولی یه آدم خاص رو پیدا کردیم
‫و دیگه...واسه همیشه با همیم، ‫مگه نه؟
‫هنوزم دست‌ تو دستِ هم خرید می‌کنن، ‫آدم خجالت می‌کشه.
‫یه‌جورایی راست می‌گه.
‫تقریبا همهٔ کارا رو با هم می‌کنیم.
‫اگه نصفه شب بیدار شم ‫و دستشویی برم
‫اونم با من میاد، ‫همراهی‌م می‌کنه.
‫- وقتی می‌رم بشاشم... ‫- بابا.
‫چرا باید اینو بهشون بگی؟ ‫چی فکر می‌کنن راجع‌به ما؟
‫- چیه مگه خودش نمی‌شاشه؟ ‫- بابا!
‫نشنیده بگیرید.
‫خب...ببینید بچه‌تون ‫عضوی از یه خونوادهٔ بزرگ می‌شه.
‫که همه آدمای خوبی هستن، ‫ظاهر و باطن یه‌جورن.
‫آدم می‌خواد کسایی رو دور و برش داشته باشه ‫که بهش احترام می‌ذارن
‫نه کسایی که خودشون رو بالاتر ازت حساب کنن، ‫می‌دونی چی می‌گم دیگه جان؟
‫می‌دونم چی می‌گی.
‫درسته که پستچی‌م.
‫می‌دونی...دیگه کسی نامه نمی‌نویسه
‫و مطمئنم خیلی زود ما رو
‫با یه پهبادی چیزی جایگزین می‌کنن.
‫بعد اون سگ‌ها دیگه کیو ‫باید گاز بگیرن مایکل؟
‫از خرگوشه خوشت اومد مایکل؟
‫دوست نداشتی یه خرگوش داشته باشی؟
‫من هاپو می‌خوام.
‫چیزیش نمونده.
‫مرسی خانوم «مک‌دونا»، ‫راضی به زحمت نبودم.
‫زحمتی نیست بابا. ‫تو هم خسته می‌شی خب.
‫و خب تنهایی کار دیگه‌ای نبود بکنم.
‫اینم غذای مخصوصت، ‫همونطور که دوست ‌داری.
‫خیلی ممنون.
‫کیم.
‫بیا ببینم.. ‫دختر خوب.
‫می‌دونی جان، ‫این آدما ممکنه عین علامهٔ دهر رفتار کنن
‫ولی خب متخصص هستن.
‫می‌دونی...اگه می‌گن که باید...
‫خب آخه چی باید بهش بگم؟
‫اینکه...توی بهشتم، ‫که نشستم ورِ دل خدا؟
‫همون خدایی که این بلا رو سرم آورد؟
‫خب...می‌دونی ‫مادرم بهش باور داشت، به زندگی بعدِ مرگ.
‫ولی به اون حرفای ‫«از خاک آمده‌ایم و به خاک برمی‌گردیم» باور نداشت.
‫می‌گفت «ما ساخته شده از هواییم، ‫نه خاک.»
‫«و بعد از مرگ همیشه تو هواییم.»
‫«روح‌مون، انرژی‌مون قاطی هواست.»
‫می‌‌دونی قبلا...خودش، و باورهاش رو ‫مسخره‌ش می‌کردم، وقتی جوون‌تر بودم.
‫ولی می‌دونی، درست می‌گفت.
‫و الان به همه نوعی برمی‌گرده پیشم.
‫شبا روی تخم می‌شینه و صحبت می‌کنیم.
‫و خیلی آروم‌بخشه.
‫یعنی، با دهنش و اینا که صحبت نمی‌کنه.
‫ولی خب...صحبت می‌کنیم.
‫- سلام جان، بیا داخل. ‫- سلام جودی. سلام گریس.
‫گریس، به بابای مایکل سلام کن.
‫ببخشید، بیا داخل.
‫دختر خوب.
‫ببخشید. بازی‌شون خیلی خوب از آب در نیومد.
‫مایکل، بابات اینجاست.
‫زیر میز چکار می‌کنی آخه مایکل؟
‫امروز خیلی دل و دماغ بازی نداشتیم.
‫و کارای خوبی نکردیم.
‫به گریس حرفای خوبی نزدیم، مگه نه؟
‫مایکل؟
‫دیر کردی.
‫متأسفم.
‫می‌شه بریم دیگه؟
‫و می‌تونی از گریس و جودی ‫واسه اینکه بدرفتاری کردی معذرت‌خواهی کنی؟
‫ببخشید.
‫اشکال نداره مایکل.
‫نگرانش نباش. ‫حتما...شرایط سختیه.
‫لطف کردی جودی.
‫و ممنون گریس.
‫ممنون گریس.
‫خواهش می‌کنم مایکل، ‫و هر وقت دوست‌داشتی بیا، باشه؟
‫- بیا. می‌بینمت. ‫- تو مدرسه می‌بینمت.
‫بازم می‌ریم دوستای جدید رو ببینیم؟
‫امروز نه.
‫کمربندت رو ببند.
‫بابایی.
‫چی شده؟
‫- چی پیدا کردی؟ ‫- تکون نمی‌خوره.
‫سوسکه مایکل.
‫مُرده.
‫دیگه نمی‌تونه راه بره.
‫یه‌کاری کن راه بره.
‫نمی‌تونم، مُرده.
‫وقتی یه سوسک می‌میره، ‫بدنش دیگه از کار میفته.
‫دیگه نمی‌تونه تکون بخوره. ‫غذا بخوره و بازی کنه.
‫چرا؟
‫چون...
‫چون مثل بقیه حیوونا و گیاهان.
‫مثل همهٔ موجودات زنده
‫به ‌دنیا اومده و ‫زندگی شادی داشته
‫و...بعد پیر شده، ‫و مُرده.
‫و وقتی مرده، ‫بدنش رو گذاشته رفته
‫پاهای کوچولوش، سرش، ‫شکمش، همه خالیه.
‫ولی دیگه سوسکه اونجا نیست، ‫دیگه...
‫فقط بدنشه.
‫ناراحته؟
‫نه مایکل، ‫ناراحت نیست، فقط...
‫فقط دیگه...تو بدنش نیست.
‫- آخ‌جون بستنی! ‫- بستنی!
‫[بهترین بابای دنیا]
‫هوی!
‫بهت پول نمی‌دم که بیای بخوابی.
‫اون گوشه رو جا انداختی.
‫جناب، این پنجره رو هنوز تمیز نکرده‌م.
‫نمی‌دونم اصلا واسه چی پیشنهادت دادن.
‫اولین و آخرین بار شد. ‫دیگه این طرفا نمیای داداش.
‫خیالی نیست. ‫و من داداشت نیستم.
‫آها! پس فقط یه شیشه‌شورِ پرافاده‌ای ‫که نمی‌تونه چارتا شیشه هم درست پاک کنه.
‫سلام لو.
‫بعدا می‌بینمت.
‫البته که اون‌قدری بزرگ شدی که خودت ‫اینکارو بکنی.
‫بدون اینکه انگشتات هم ببری.
‫بعضی‌‌وقتا بچه‌ها دعواشون می‌شه، ‫توی اتاق‌ها قایم می‌شن.
‫آره، بعدش همون بچه از مدرسه برمی‌گرده
‫و جایزه‌ای که از مدرسه ‫واسه درس ریاضی بهش داده‌ن دستشه
‫و خب می‌دونی کارت درست بوده.
‫خیلی بهشون افتخار می‌کنم ‫و شاکرم واسه این مزیتی که می‌تونیم
‫زندگی‌مون رو با همچین بچه‌های ‫بی‌نظیری سهیم بشیم.
‫واقعا بابا؟‌ حتی تام؟
‫آره، حتی توماس. ‫در واقع به‌خصوص توماس.
‫بابا راست می‌گه. یادته چه‌جوری بود؟
‫مامان، می‌شه الان بریم؟ ‫دیرم می‌شه.
‫فردی، می‌شه وسایلت رو جمع کنی لطفا ‫و بذاری داخل ماشین؟
‫و حواست باشه این‌سری کفشات رو جا نذاری. ‫الان منم میام.
‫آخه کی پاکت خالی رو گذاشته توی یخچال؟
‫فردی!
‫مامان، فردی کفشام رو برده.
‫- مامان،‌ دیرم شده. ‫- دارم میام.
‫خب چی بگم جان؟
‫من همه‌شون رو به یه چشم می‌بینم.
‫فرقی بین بچه‌های خودم ‫و اونایی که به‌ سرپرستی گرفتیم نیست.
‫بچه‌های خودمن، ‫پس مثل جونم دوستشون دارم.
‫و اون...بچهٔ آخری می‌شه.
‫آره، اگه خدا بخواد به سرپرستی بگیریمش،
‫اون دیگه به‌اصطلاح آخرین نفری می‌شه ‫که به جمع ما می‌پیونده.
‫و وقتی بیاد دوستش داریم...
‫همه‌مون دوستش داریم.
‫درسته بیلی؟
‫مامان.
‫این یکی به حساب خودم.
‫دمت‌گرم.
‫اگه تونستی فردا بیا تمیزشون کن، ‫یا جمعه.
‫فردا حله. ‫دیگه تا اونموقع بند میاد احتمالا.
‫یه روز دیگه‌م تلف شد. ‫باید خونه می‌موندم خونه می‌خوابیدم.
‫امیدوار بودم که یه بچه مشکلات رو حل کنه
‫ولی خب...۶ ماه بعد از تولدش
‫یه بلیط به‌سمت روسیه گرفت و رفت.
‫همینجوری گذاشت و رفت.
‫حتی آدرسش هم بهمون نداد.
‫هرجا که باشه، ‫نمی‌دونه چه نمعتی رو از دست داده
‫و نمی‌دونه این کوچولو ‫چه پارچه آقایی داره می‌شه.
‫خب، تقصیر اون نبود...
‫اینجا نمی‌تونستم چیزی که می‌خواست ‫رو واسه‌ش فراهم کنم.
‫خیلی دلش واسه کشورش تنگ شده بود.
‫حقیقت اینه که، ‫اصلا نمی‌دونستم چی می‌خواست.
‫ولی خب... وقتی بهم گفتن که... ‫می‌دونی...
‫فکر کردم شاید بتونه... خب...
‫شاید یه روزی....
‫همون‌طور که خانومِ «پارکس»‌ توضیح داد، ‫واقعا خیلی دیره جان.
‫حتی اگه می‌تونستیم بدونیم کجاست،
‫انجمن راهی واسه ارزیابی صلاحیتش نداشت
‫و نمی‌تونستیم سلامت و ‫آیندهٔ مایکل رو به‌خطر بندازیم.
‫جان...
‫قدم به قدم، خب؟
‫به اونجا هم می‌رسیم.
‫صبح به‌خیر جان.
‫ببخشید که معطلت کردم.
‫حالت چطوره جان؟
‫خودت بگو.
‫جان، متوجهیم که ‫واسه پسرت بهترینا رو می‌خوای.
‫همه می‌دونیم، باور کن.
‫و شرایط استثنایی‌ای داری.
‫واسه همین داریم باهاش مثل یه استثناء ‫برخورد می‌کنیم.
‫ولی قبل از اینکه تصمیم رو بگیریم ‫یه تعداد خونوادهٔ محدودی رو می‌تونیم درنظر بگیریم.
‫این وظیفهٔ ماست، متوجه‌ای؟ ‫و خب اینام همه خونواده‌های خوبی...
‫می‌دونم. متوجه‌م. ‫ولی نمی‌تونید ازم بخواید که...
‫من...
‫فکر می‌کردم همون اول که می‌بینمشون... ‫می‌دونم.
‫فکر می‌کردم راحته. ‫نه. آره.
‫اینا نه. اونا.
‫ولی اگه اشتباه کنم چی؟ ‫می‌دونی؟ اگه...
‫- باید مطمئن باشم. ‫- البته.
‫نمی‌شه توی روزنامه یه آگهی واسه‌ش بزنیم؟ ‫بچسبونیم پشت شیشهٔ مغازه؟
‫خب بازم باید پروسهٔ تایید رو طی کنه
‫و دیگه وقتمون داره تموم می‌شه.
‫خب دیگه مشکلی نداره.
‫شاید بهتره دیگه یه دست لاستیک جدید بگیری.
‫ولی خب...مثل روز اولشه دیگه.
‫اون...فقط هزینهٔ دیسک صفحه می‌شه.
‫دست‌مزد به حساب خودمه.
‫ممنون.
‫- ماشین دوست داری مایکل؟ ‫- کامیون.
‫کامیون؟ ‫کامیون هم تعمیر می‌کنیم.
‫شاید یه‌روز اومدی و ‫یه کمکی کن بهمون کردی، هان؟
‫دوست‌داری مایکل؟
‫که به «جرج» توی تعمیر کامیونا کمک کنی؟
‫- دمت‌گرم جرج. ‫- موفق باشی.
‫بیا بریم. ‫واسه چایی دیرمون می‌شه.
‫شکلات. شکلات.
‫شکلات.
‫- می‌بینیش؟ ‫- شکلات.
‫- پودر شکلات کجاست؟ ‫- شکلات.
‫عه، اینجاست!
‫قهوه‌ای یا قرمز؟
‫هممم...قرمز.
‫شکلات قرمز.
‫- بیکینگ‌پودر کجاست؟ ‫- بیکینگ‌پودر.
‫- بیکینگ‌پودر؟ ‫- بیکینگ‌پودر.
‫آها!‌اینجاست.
‫خب...
‫مایکل، شاید بتونیم از این خانوم بپرسیم ‫که کدوم بیکینگ‌پودر بهتره؟
‫- بیکینگ‌پودر می‌خواین؟ ‫- بله.
‫مامانت می‌خواد کیک واسه‌ت درست‌ کنه؟
‫نه، بابام می‌کنه.
‫پسر خوش‌شانس.
‫اونجا.
‫- اون یکی؟ ‫- عالیه.
‫- عالی، مرسی. ‫- خدافظ.
‫مایکل، می‌خوای اینو بذاری اونجا؟
‫پسر خوب.
‫آره، پسر خوب.
‫انگور.
‫آره، انگور واسه مایکل.
‫بذارشون اونجا.
‫خیلی‌خب.
‫هرچی می‌خواستیم گرفتیم؟
‫سوال خوبیه. ‫بذار لیست رو ببینم.
‫خب...
‫- مایکل، تخم‌مرغ. ‫- تخم‌مرغ.
‫تخم‌مرغ. تخم‌مرغ یادمون رفت.
‫تخم‌مرغ‌ها کجان؟ ‫بریم تخم‌مرغ‌ها رو پیدا کنیم؟
‫- تخم‌مرغ. ‫- تخم‌مرغ.
‫تخم‌مرغ.
‫خب!
‫این دیگه بستهٔ آخر شمعمونه.
‫بعدی کدوم رنگ باشه؟
‫- قرمز. ‫- قرمز.
‫باشه. پس قرمز.
‫هممم....دیگه آماده‌ایم!
‫سی و سه شمع.
‫- سه ‫- سه.
‫و...چیزی نمونده. ‫بعدی کدوم شمع باشه؟
‫- قرمز. ‫- قرمز. قرمز؟ مطمئنی؟
‫- قرمز. ‫- قرمز. باشه.
‫اصلا هم بعید نبود! ‫پس قرمز.
‫آماده‌ست.
‫سی و چهار شمع روی کیک بابایی.
‫- چهار. ‫- چهار.
‫۳۴ شمع ‫واسه ۳۴ سال.
‫خب دیگه، تموم شد.
‫نظرت چیه؟ ‫خوب شده، نه؟
‫پیر شدی.
‫پیر شدم؟
‫اون‌قدرام پیر نیستم.
‫ولی آره مایکل. ‫بابا دیگه خیلی جوون نیست.
‫و یه روزی...
‫این واسه منه؟
‫ممنون.
‫خیلی ببخشید. ‫به‌کُل یادم رفته بود میاید.
‫البته قبلا گفتمش، نه؟
‫خب یعنی، نمی‌گم منظم‌ترین آدمم ‫ولی اینجا معمولا این‌قدرا به‌هم ریخته نیست.
‫لباس‌شستن و اتو کشی‌م هفته‌ای یه باره.
‫بدم میاد با لباس کم ماشین‌لباس‌شویی رو راه بندازم. ‫اینطور نیستید شما؟
‫خب، با خراب‌کاریای مایکل ‫یه‌جوری انگار همه‌ش ماشین‌لباس‌شویی نصفه نیمه پر می‌شه.
‫جدی؟ ‫می‌دونی، از وقتی بابام فوت شده
‫یه‌جورایی همه‌ش کارا رو می‌ذارم جمع بشن، ‫بعدشم که اینجوری می‌شه.
‫ممنون شونا.
‫خیلی‌خب، زیر کتری رو ‫روشن کنم که چایی بخوریم؟
‫آره، عالیه.
‫- آره؟ ‫- ممنون.
‫مایکل، چایی می‌خوری؟
‫خب...‌آب‌میوه دوست ‌داری؟ نه؟ ‫آب‌میوه دوست داره؟
‫خیلی‌خب.
‫خب جان، نمی‌دونم چه‌قدر ‫درمورد وضعیتم خبر داری.
‫خب تازه ۱۶ ساله‌م شده بود
‫و با یکی از پسرایی که باهاش کار می‌کردم ‫اونجا دوست‌ شدم.
‫خب، بار اولم بود و می‌دونی ‫اتفاقه افتاد!
‫مثل بقیه، و عاشق شدم، ‫می‌دونی عشقای شونزده‌سالگی...
‫یه حماقت محضه.
‫و وقتی خونواده‌م فهمیدن، ‫خب... خدایا عجب قیامتی شد.
‫بابام ترس ورش داشته بود.
‫فقط...گفت که توی شهر کناری یه دکتر هست
‫و بعد... منم گفتم «حرفشم نزن!»
‫و بعد واسه من...
‫وقتی نوبتِ...امضای اون فرم‌ها رسید
‫انگار... ‫فکر کنم خیلی عصبانی بودم.
‫خیلی از همه آدمایی که ‫دورم بودن عصبانی بودم
‫چون خیلی دلم می‌خواست ‫پسرم رو به ‌دنیا بیارم.
‫و واقعا خیال می‌کردم از پسش برمیام.
‫و خیلی خیلی دلم می‌خواست داشته باشمش، ‫حتی اون موقع با اون شرایط.
‫باورم می‌کنی جان؟
‫و خب حق انتخابی هم نداشتم.
‫یعنی، حتی نتونستم خونواده‌ای که قرار شد ‫بچه رو ببرن رو ببینم.
‫خب آره دیگه، بعد از اون همه سال
‫دکتر گفت که احتمالا دیگه نتونم بچه‌دار بشم.
‫گرفتن حضانت یکی دیگه ‫تنها گزینه‌م بود
‫و مشکلی هم نبود، چون می‌دونستم که
‫بچه‌مون رو دقیقا مثل اون بچه‌ای ‫که مجبور شدم بدمش بره دوست دارم.
‫ولی خب شوهرم این‌طور فکر نمی‌کرد.
‫فکر کرد که نمی‌تونه بچه‌ای رو داشته باشه ‫که از خودش نیست.
‫یعنی واقعا مال خودش نباشه... ‫واسه همین...
‫دیگه اون آخر رابطه‌مون شد. ‫خب اینم واسه تو.
‫بیا ببینم.
‫ببینیم چندتا سنگ ‫می‌تونی توی کامیونت جا بدی.
‫آره دیگه...الان یه سه سالی گذشته ..
‫- دو. ‫- دو.
‫سه سالی گذشته که تایید صلاحیت شده‌م ‫و توی سیستم ثبت شده‌م.
‫می‌دونی، بعضی وقتا می‌گن که ‫دنبال زوج می‌گردن، که خب مشکلی نداره
‫ولی خب وقتی می‌رم برگه‌ها رو ببینم ‫ اولین چیزی که بررسی می‌کنم همینه.
‫که ببینم مشکلی نداره مجردم یا نه؟
‫البته سرزنششون نمی‌کنم، چون...
‫فکر کنم اگه خودمم واسه بچه‌م ‫دنبال یه خونواده باشم، همینو می‌خوام.
‫فقط دو نفر باشن، مهم نیست چه رنگی، ‫چه‌ شکلی هستن و اینجور حرفا.
‫فقط دو نفر باشن که عاشق هم باشن.
‫فکر کنم مهمه، نه؟
‫آره، آره. به گمونم هست.
‫سخته‌، می‌دونی؟
‫یعنی، واسه من مثل... ‫اومدن بچه توی این خونه
‫مثل تابیدن بارقهٔ نوری به دنیای تاریکمه.
‫انگار...انگار جام ببری.
‫فقط خیلی بهتر از اونه.
‫چندتا تونستی بذاری داخلش؟
‫هممم...
‫خب یعنی... فقط یه بچه می‌خوام ‫که بهش دوستش داشته باشم‌، می‌دونی؟
‫که بهش عشق بورزم.
‫وقتی بچه بود چه‌طور بود؟
‫خب...کل شب ما رو ...من رو در واقع، ‫بیدا نگه می‌داشت.
‫مادرش نمی‌تونست بهش شیر بده، ‫و دندون درآوردنش سخت بود.
‫و خودت چه‌طور بودی وقتی هم‌سنش بودی؟
‫نمی‌دونم.
‫خب...بهم گفته‌ن که بابام ‫۴ سال اول رو بزرگم کرده.
‫رانندهٔ کامیون بود.
‫یه تخت بچگونه گذاشته بود پشت ماشین.
‫و بعدش هم که توی پرورشگاه بودم.
‫می‌شه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫می‌خوای با بابات چه‌کار کنی؟
‫همممم...
‫خب، این‌روزا خیلی فعالیت فیزیکی نداریم، ‫مگه نه؟
‫واسه همین...کتاب می‌خونیم و تلویزیون ‫تماشا می‌کنیم، می‌ریم پارک.
‫و بعضی‌وقتا شیشه می‌شوریم، ‫مگه نه مایکل؟
‫شیشه شستن رو دوست‌ داری؟ ‫دوست داری خیس بشی؟
‫نه.
‫کی قراره بمیری؟
‫خب...
‫خدایا.
‫خب، نمی‌دونم مایکل.
‫فکر نکنم کسی بدونه.
‫امیدوارم حالا حالاها نباشه.
‫می‌دونی، قبلا خیلی حسودیم می‌شد.
‫خیلی غبطهٔ کسایی که ‫زنده مونده بودن رو می‌خوردم
‫اون پیرمرد-پیرزن‌ها
‫و خب شوهرم می‌خواست بمیره، ‫و هنوز خیلی جوون بود.
‫یه شب کنارش بیدار می‌موندم و... ‫خیلی عصبانی بودم.
‫ولی اون اصلا اینجوری نبود.
‫گفت حتی الان بیشتر قدر لحظه‌ به لحظه ‫با هم بودنمون رو می‌دونه
‫که همه اتفاقات اطرافش واسه‌ش ‫خیلی خاص و شگفت‌انگیز شده بودن.
‫خورشید درخشان‌تر بود...
‫رنگ‌ گل‌ها واسه‌ش غلیظ‌تر شده بود.
‫حتی چمن سبز‌تر به چشمش میومد.
‫مطمئن نیستم بدونم چه حسی رو تجربه می‌کرده.
‫شاید فقط اینجوری گفته ‫که من حس بهتری داشته باشم.
‫چیزی جز مرگ نمی‌بینم، ‫همیشه هست، همه‌جاست.
‫انگار چند نفر افتاده‌ن دنبالم، ‫می‌خوان یه‌چیزی بدزدن.
‫اینجوری تربیت شده‌م که ‫هیچ ضعفی نشون ندم.
‫یه‌ همچین جاهایی ضعف نشون بدی، ‫بیچاره می‌شی.
‫کل زندگی‌م اینجوری بوده.
‫ولی گاهی وقتا...
‫وقتی می‌رسونمش مدرسه
‫وقتی اون همه مامان‌ها رو ‫با بچه‌هاشون می‌بینم
‫اشک تو چشام حلقه می‌بنده.
‫کاریش نمی‌تونم بکنم
‫فقط روم رو بر می‌گردونم و می‌رم ‫به این امید که کسی ندیده باشه
‫کسی...کسی نیاد و بخواد کمک کنه.
‫اینکه ضعف نیست فرشته‌ جان! ‫این عشقه.
‫آره، ولی خب چطوری این کارو باهاش کنم؟
‫بهش یه خونواده دادم ‫و حالا ازش می‌گیرمش.
‫داری یه کار خیلی شجاعانه انجام می‌دی.
‫باید در حد مرگ واسه کاری که واسه‌ش می‌کنی ‫به خودت افتخار کنی.
‫ببخشید، یعنی...
‫جالبه آدم می‌تونه بدون اینکه بفهمه ‫از داخل بپوسه.
‫می‌دونم.
‫هنوزم دل‌تنگشی؟
‫آره. نه.
‫هر روز باهاش صحبت می‌کنم.
‫پنجاه سالِ بی‌نظیر با هم داشتیم.
‫تنها ناراحتی‌مون واسه این بود ‫که هیچ‌وقت بچه‌دار نشدیم.
‫کاش این‌قدر پیر نبودم ‫و می‌تونستم خودم بزرگش کنم.
‫بالاخره مسواکش رو ‫کریسمس پارسال دور انداختم.
‫بیا ببینم.
‫مجبور نیستم کسی رو به سرپرستی بگیریم
‫من...مطمئنم من و شوهرم کاملا
‫قادر می‌تونیم یه بچه به دنیا بیاریم
‫ولی خب تصمیم‌مون این نیست.
‫تصور اینکه از سنگینی شکمت تلو تلو بخوری، ‫و چندماه خوش‌حال خوش‌‌حال حامله باشی
‫و بعدش یه نوزاد کوچولو ‫از بیمارستان بیاری خونه
‫و در رو ببندی ‫و دور خودت حصار بکشی
‫و جدا از کل دنیای بیرون زندگی کنی...
‫من آدم همچین شرایطی نیستم.
‫نمی‌تونیم اینجوری باشیم، می‌تونیم تراور؟
‫نه.
‫ما...هر دور حس می‌کنیم که...
‫می‌خوایم با زندگی رو به رو بشیم
‫می‌خوایم یه‌راست بریم تو دل مشکل.
‫و واسه ما این یه... ‫ سفر جدید می‌شه.
‫یه ماجراجویی کاملا جدید.
‫و خب توی دلمون واسه‌ش جا داریم
‫و مشخصا کلی هم توی خونه‌مون جا هست، ‫پس چرا این‌کارو نکنیم؟
‫و خب اگه کسی پدر مادر بخواد، ‫پس می‌تونیم پدرمادر اونا باشیم.
‫خوبه.
‫من...واسه‌تون خوش‌حالم.
‫چیزه...دوسش داری مایکل؟
‫اسمش جیمی‌ـه
‫از «ترِور» تشکر کن.
‫ممنون.
‫خیلی شبیه عکسش نیست البته، ‫هست؟
‫یعنی حتی شبیه خودت نیست. ‫به مادرش رفته؟
‫آره، چشماش به مادرش رفته.
‫خب یعنی، چطور یه مادر می‌تونه ‫بچه‌ش رو ترک کنه؟
‫اینکه پدر خونواده رو تنها بذاره، ‫اینو درک می‌کنم کاملا
‫ولی آخه بچه رو مگه می‌شه؟
‫بچه مادر می‌خواد.
‫دلت نمی‌خواد مامان داشته باشی مایکل؟
‫اینو باید رد کنیم بره.
‫یه‌کم عجله کردیم.
‫لورین...
‫امیدوار بودیم نوزاد باشه، ولی...
‫ولی لطفا...لطفا باور کن که ‫وقتی بیاد دوسش داریم
‫ما...با عشق بزرگش می‌کنیم.
‫نه فقط واسه اون، ‫بلکه به‌خاطر خودمون.
‫خوب می‌شه.
‫یه زندگی خوب، ‫چیزی که بشه بهش افتخار کرد.
‫یعنی به‌هر حال چی‌ می‌تونه بهتر از ‫کمک به پرورش یه بچه‌...
‫و آمادهٔ مواجهه شدن با زندگی شدنشه؟
‫مثل کاری که والدین خودت واسه‌ت کردن.
‫و اینکه این با این آگاهی بمیری ‫که توی یه چیز واقعی سهیم بودی
‫اینکه بودنت توی این دنیا هدف ...
‫و معنایی داشته.
‫شرمنده، باید ببخشید، ‫بعضی وقتا می‌رم رو منبر.
‫و خب...اینم اتاق منه.
‫خب، اتاق طرح قطاره در واقع.
‫لورین درک نمی‌کنه که چرا ‫این‌قدر این پایین وقت می‌گذرونم.
‫ولی خب همیشه یه کاری واسه انجام دادن هست ‫واسه بهبودش، درست کردنش.
‫فقط باید وقت بذاری براش،
‫به‌دقت مثل یه بچه نگاهش کنی.
‫به‌نظرت مایکل ازش خوشش میاد؟
‫از کامیون خوشش میاد...
‫و البته قطار.
‫- شاید بتونی نشونش بدی. ‫- آره، آره.
‫وقتی بزرگ‌تر شد البته. ‫خیلی...ریزه‌کاری داره و ظریفن.
‫سلام بابایی.
‫خوبی؟
‫خب، خیلی ممنون که تشریف آوردین.
‫مایکل، خیلی از دیدنت خوش‌حال شدم، ‫تو هم همینطور جان، مفتخر شدیم.
‫بله. ممنونم.
‫ترور.
‫مایکل، جیمی اینجا زندگی می‌کنه.
‫ولی شاید بتونی یه‌وقت دیگه ‫بیای باهاش بازی کنی؟
‫خب...مایکل می‌خوای با جیمی خداحافظی کنی
‫و از ترور واسه اینکه گذاشت باهاش بازی کنی ‫تشکر کنی؟ خب؟
‫ممنون که گذاشتین باهاش بازی کنم. ‫خدافظ.
‫خدافط. خدافظ.
‫خوبه، بیا بریم.
‫سرپرستی یکی رو به عهده گفتن یعنی چی‌ بابا؟
‫خب یعنی...
‫وقتی مامان بابای یه بچه نمی‌تونن ‫ازش مراقب کنن...
‫می‌تونه بره و پیش مامان‌بابای مهربون جدیدش
‫که می‌تونن ‫یه خونه‌ و خونوادهٔ دوست‌داشتنی بهش بدن.
‫نمی‌خوام کسی منو به سرپرستی بگیره.
‫نیفتی مایکل.
‫مراقب باش.
‫جان، این کارا راه و رسم خاص خودشو داره.
‫کلی پروسه هست که باید طی بشه.
‫فقط واسه پرونده‌ای مثل تو لحاظ نمی‌شن.
‫از کجا اون آدما رو پیدا کردی؟ ‫از چه پروسهٔ کوفتی‌ای استفاده کردی؟
‫ببخشید جان.
‫ولی خب پیش میاد.
‫خیلی از پیشنهادها شدنی نیستن.
‫فکر کنم فقط منتظر یکی بچه‌تر بودن.
‫من به اونا سگ هم نمی‌دن مراقبش باشن، ‫حتی خرگوش هم نمی‌دن دستشون.
‫این بزرگ‌ترین تصمیم زندگیمه.
‫متوجه نیستن؟ ‫خودت متوجه نیستی؟
‫بحث این نیست که من تاییدش کنم....
‫متوجه‌م. ‫واسه همین اینجام.
‫خیلی از قوانینی که می‌دونم رو ‫دارم زیر پا می‌ذارم، و چندتایی هم احتمالا نمی‌دونم.
‫اگه خانوم پارک بفهمه
‫که قبل از اینکه دورهٔ آموزشی‌م تموم بشه ‫ازت درخواست شغل می‌کنم...
‫اصلا قضیه در مورد فهمیدن اونا نیست.
‫قضیه مایکله.
‫همیشه فکر می‌کردم می‌شناسمش.
‫یعنی، می‌شناسم، می‌شناسمش.
‫می‌دونی...اون از منه، ‫پسرمه.
‫ولی می‌شناسمش؟ ‫واقعا می‌شناسمش؟
‫اون‌قدری که واسه این‌کار کافی باشه؟
‫وای خدایا لعنت به این وضعیت.
‫الان که مشروب لازم داری کجاست؟!
‫چرا اینجا قرار گذاشتی؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫نمی‌دونم.
‫واسه کیک؟
‫خیلی‌خب باشه. ‫دفعهٔ بعد می‌ریم مَی‌ خونه.
‫دوتا وودکای بزرگ می‌خوریم، ‫و حلش می‌کنیم.
‫خب...اگه بتونی بخوری البته.
‫بتونم؟
‫دیگه منو نمی‌کشه که!
‫به‌نظرت به حد کافی اون کامیون رو ‫تمیز کردی مایکل؟
‫به‌نظر من که خیلی تمیزه.
‫نه. کثیفه.
‫خیلی‌خب، سرت رو بیار عقب. ‫نمی‌خوام کف بره تو چشات.
‫خودشه.
‫دیگه نیست.
‫می‌تونیم به خانوم رز بگیم که ‫همه‌شون رفتن.
‫همه‌شون مُرده‌ن.
‫نه، از قاشق من استفاده نکن.
‫گفتم که کار زشتیه.
‫بازم می‌خوام.
‫دوباره واسه‌ت میارم. ‫ولی لطفا غذای منو نخور، خب؟
‫نه!
‫شلوار ببری‌هات کثیفه. ‫الان نمی‌شه تنت کنی.
‫فردا می‌شورمشون، ‫الان دیر وقته.
‫مایکل لطفا اینا رو بپوش.
‫مایکل!
‫مایکل بیجامه‌ت رو همین الان بپوش.
‫و تا وقتی نخواستی بگی معذرت می‌خوام ‫از اینجا نیا بیرون.
‫چی توی کامیون می‌کشی؟
‫سنگ.
‫آره، خب اونایی که بد بودن رو خط زده‌م.
‫- اوهوم. ‫- جلوی اونایی که خوب بودن رو ستاره زده‌م
‫و اونایی که علامت سوال کنارشون هست ‫کسایی هستن که پول رو می‌دن
‫فقط باید هر از چندگاهی بهشون یادآوری کرد.
‫خدمت شما.
‫خب دیگه، اگه سوال دیگه‌ای بود ‫شماره‌م رو که دارین.
‫- احتمالا چند وقت دیگه‌م روشن باشه خطم. ‫- ممنون، عالیه.
‫خارج تشریف می‌برین؟
‫آره.
‫اینم کلیدا.
‫اگه باهاش مدارا کنی ‫حالا حالا چرخش واسه‌ت می‌چرخه.
‫عالیه، می‌کنم. ‫در جریانتون می‌ذارم.
‫ببخشید، داشت یادم می‌رفت.
‫این واسه شماست، ‫ولی تا دوشنبهٔ بعد نقدش نکن لطفا، خب؟
‫- حله. ‫- آرزوی موفقیت کن!
‫بهش برسی.
‫[وقتی دایناسورها می‌میرند. ‫راهنمایی برای درکِ مرگ]
‫مثل سوسک...که بدنش رو ترک کرده
‫ولی الان توی جنگل پرواز می‌کنه
‫یه‌روزی هم میاد که...
‫بابایی بدنش رو ترک می‌کنه
‫ولی همیشه پیشت هست...
‫توی هوای
‫مثل بالن توی هوا؟
‫آره.
‫تو منو نمی‌بینی.
‫ولی می‌تونی باهام صحبت کنی... ‫و منم گوش می‌دم.
‫و صدام رو مثل الان نمی‌شنوی....
‫ولی...تو ذهنت می‌شنوی.
‫- تو ذهنم؟ ‫- اوهوم.
‫چون همیشه باهات هستم...
‫همیشه توی هوای اطرافت هستم...
‫و توی نور آفتابی که گرمت می‌کنه.
‫و توی بارون؟
‫آره...و بارونی که خیست می‌کنه.
‫و انگورها؟
‫آره.
‫اونجا هم هستم.
‫نه توی خود انگور
‫ولی توی مزه‌ش منم حس می‌کنی.
‫خب؟
‫[بعد از مرگم باز شود]
‫[برای مایکل]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫سلام جان.
‫سلام مایکل. ‫خیلی خوشحالم دوباره می‌بینمت.