..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫(ربکا)
‫دوباره دیشب خواب دیدم ‫که به ماندرلی رفتم.
‫خواب موقعی رو دیدم که مسیرمون ‫به یک جنگل تاریک و پُر پیچ و خم افتاد.
‫طبیعت واقعیت خودش رو نشون داده بود ‫ولی خونه هنوز پابرجا بود.
‫ماندرلی.
‫مثل همیشه ساکت و مرموز بود.
‫برخاسته از مردگان.
‫مثل بقیه، میتونستم ‫گذری بر خاطره خودم داشته باشم.
‫سال‌ها مثل گذر از پل گذشت.
‫به دوران تابستون مانتی کارلو ‫برگشتم که هیچی نمیدونستم و امیدی نداشتم.
‫گفتید هشت پنی؟
‫- هشت‌ پنی. ‫- بله.
‫- مرسی، خداحافظ شما. ‫- خداحافظ.
‫حتی اگه نتونم خودم رو بشناسم
‫اون دختر متینی که بودم ‫میتونستم ببینم.
‫موندم زندگیم بدون خانوم ون‌هوپر چی میشد.
‫بدون اون شغل.
‫عجیبه که فکر میکنم ‫مسیر وجودیِ من
‫مثل یک نخ از زیرکی او آویزان بود.
‫اگه بخاطر اون نبود، ‫هیچوقت به ماندرلی نمیرفتم...
‫و هیچوقت با تو آشنا نمیشدم.
‫خانوم ون‌هوپر.
‫چرا اینقدر طولش دادی؟
‫ببخشید، باید منتظر ‫یه بسته توی اداره پست میموندم...
‫به نظرم از طرف برادرزادتونه.
‫فکر کنم عکسای خودشه با اون دختر ورپریده.
‫بازش کن.
‫- یه میز برای ناهار تو طبقه پایین آماده کن. ‫- چشم، مثل همیشه برای ساعت یک؟
‫- الان، چند دقیقه پیش مکسیم دی‌وینتر رو دیدم. ‫- اوه، صحیح.‌
‫ظاهرا که هنوزم دلش شکسته.
‫از دوستان شما هستن؟
‫مکسیم دی‌وینتر، مالک ماندرلی.
‫- یکی از بهترین خونه‌های انگلیس رو داره. ‫- اوه، بله.
‫همسرش پارسال فوت کرده، ‫واقعا نیاز به یک همراه داره.
‫- به سرپیشخدمت بگو صندلیم کنار اون باشه. ‫- اوه.
‫باید انعام بدی.
‫در واقع چون من دارم بهت چیزی یاد میدم ‫جنابعالی باید بهم پول بدی.
‫- ممنون خانوم ون‌هوپر. ‫- دخترک احمق.
‫- سلام. ‫- بانو.
‫همون میز همیشگی خانوم ون‌هوپر؟
‫بله، ممنون، مرسی.
‫اوه نه...
‫ببخشید، ایشون میخوان بدونن امکانش ‫هست آقای دی‌وینتر کنار ایشون بشینند.
‫- آقا مکسیم دی‌وینتر؟ ‫- بله.
‫دست خود آقای دی وینتره ‫که هر جا بخوان بشینند.
‫اوه، بله، صحیح.
‫مرسی.
‫ببخشید، کمه؟ ‫بفرمایید، بیشتر دارم.
‫اوه.
‫وای خدا، خیلی متأسفم، آقا.
‫یه لحظه.
‫این کار رو نکن، ‫شنیدم بدجوری حوصله آدم رو سر میبره.
‫- جانم؟ ‫- همین یارو دی‌وینتر.
‫ممنون.
‫آقای دی‌وینتر ‫خواهش میکنم، تشریف بیارید.
‫صدف‌خوراکی با دوجین.
‫"صدف‌خوراکی، دوجین"
‫مکسیم دی‌وینتر،‌ ‫اصلا نمیدونستم شما در مانتی هستین.
‫بیاین پیش ما.
‫ادی ون‌هوپر، ‫به نظرم برادرزاده من رو یادتونه، بیلی؟
‫پاییز سال پیش باهاشون آشنا شدین، ‫بیلی ویتنی، تقریبا هم‌قد منه.
‫موهای حنایی و یه خورده چشمای خسته‌‌ای داره.
‫باورم نمیشه چطور ممکنه فراموش کرده باشم، ‫سلام من رو به بیلی برسونید.
‫میدونید؟
‫اون متأهله، و با یه ‫دختر خیلی زیبا ازدواج کرده.
‫- واقعا؟ ‫- عکساش رو برام فرستاده.
‫بهتون نشون میدم، تشریف بیارید، ‫عروسی باشکوهی داشت.
‫حرفتون رو باور میکنم، ‫ولی ترجیح میدم تنهایی غذا بخورم.
‫- روز خوش، خانوم ون‌هوپر. ‫- اوه نه.
‫چی؟ ما که فامیل نیستیم، این ندیمه منه.
‫یعنی، میتونی نوکر من صداش کنید.
‫که اینطور، حالا اگه اجازه بفرمائید.
‫عزیزم، اون عکسا رو بیار، ‫آقای دی‌وینتر دوست دارن ببینن.
‫نه، لطفا، خودتون رو به زحمت نندازید.
‫- لزومی نداره. ‫- چه زحمتی...
‫نه اصلا، برو، زودباش، ‫نه، نه، چشم به هم بزنید میاد.
‫قسمت مورد علاقه من همینه.
‫ازش خواستم بره عکسا رو بیاره،
‫بعد میره که دیگه برگرده، ‫هیچوقت برنگشت.
‫با خودم گفتم " وای خدا، نکنه ‫باز رفته سراغ نقاشی".
‫نه، واقعا هنرمنده.
‫بگذریم، بعد با یه بوی گلاب مزخرفی برگشت.
‫منظورم اینه بوی بدی داشت.
‫یه مرد مجرد به من نشون بده
‫منم یه اتاق پر از زنانی که ‫عقلشون رو از دست دادن بهت نشون میدم.
‫دیگه دیر شده.
‫- ببخشید. ‫- بیخیال، بشین.
‫فامیل؟! آخه تصور کن.
‫مجلس ماندرلی رو دوست داشتم، ‫معرکه بود.
‫به نظرم بعد اون حادثه ‫غم‌انگیز دیگه تموم شد.
‫واقعا حادثه شوکه‌کننده‌‌ای بود.
‫- نظر شما چیه؟ ‫- تأسف آوره.
‫- اونو میپرستید. ‫- اوهوم.
‫ربکای خودش.
‫صبح بخیر خانوم ون‌‌هوپر.
‫خانوم ون‌هوپر؟
‫حالتون خوبه؟
‫مریضم، مریضم.
‫من... کل شب حالم بد بود.
‫- طبیب رو... طبیب رو خبر کن. ‫- چشم.
‫- همین الان طبیب رو خبر کن. ‫- خیلی‌خب.
‫سطل کجاست؟ سطل کجاست؟
‫میارمش! بفرمایید، آوردم.
‫منتظر بانو هستید؟
‫نه، حالشون خوش نیست، ‫طبیب گفت که استراحت کنه.
‫برای همین امروز فقط منم.
‫نمیشه، ایوان فقط برای ‫مهمان‌هاست.
‫آخه من که همراه بانو هستم... واقعا؟
‫بله، برای خدمتکاران نیست.
‫آقا؟ این خانوم با منه، ‫یک جای دیگه براشون آماده کنید.
‫الساعه، اقای دی‌وینتر.
‫نه، خواهش میکنم، ‫نمیشه آخه.
‫هیچ مشکلی نداره.
‫- تا خودمون نخوایم صحبت نمیکنیم. ‫- اوه.
‫شما... لازم نبود این کار رو بکنید.
‫کارهای من واقعا خودخواهانه بود.
‫این روزنامه دیروزه، ‫قبلا خوندمش.
‫ممنون، لطف دارید.
‫- خب شما برای... ‫- به من میگن همراه بانو.
‫اگه یه بانو باید برای همراهی پول بده، ‫یه چیزی هم برای بانو میگن، نه؟
‫سفارشتون؟
‫صدف‌خوراکی با دوجین.
‫برای صبحونه؟
‫شنیدی که، برای منم قهوه بیار.
‫چشم، آقای دی‌وینتر، خانوم.
‫اگه بی ادبی نیست خواستم ‫بپرسم چرا ایشون؟
‫شما همراه خوبی برای هر کسِ دیگه ای میشید.
‫من همیشه دلم میخواست مسافرت کنم ‫و سالی 90 پوند درآمد دارم.
‫میدونم به چشم شما زیاد نیست، ‫ولی برای من خیلی زیاده.
‫به نظرم بتونید قیمتی هم ‫برای تنهایی بذارید.
‫عجیبه، نه؟ ‫بعضیا به نظر خیلی با تنهاییشون شاد هستن
‫در حالی که بقیه یکی رو میخوان که ‫باهاش وقت بگذرونن، مهم نیست کی باشه.
‫شما جزو کدومی؟
‫خب، والدین من فوت کردن... ‫به تنهایی عادت دارم.
‫صبحونه داره میرسه.
‫خدمت شما، صدف خوراکی.
‫همیشه دلم میخواست امتحانشون کنم...
‫قبل اینکه گرم بشه امتحانشون کن.
‫خیلی ممنون، تا به حال ‫اینقدر توی زندگیم صحبت نکرده بودم.
‫خیلی خوب بود.
‫- بخاطر صدف‌ها هم ببخشید، من... ‫- نه، اشکالی نداره.
‫خیلی ممنون من...
‫خیلی وقت بود که از خودم ‫اینقدر لذت نبرده بودم.
‫فعلا.
‫آهای.
‫- یه یادداشت از پذیرش. ‫- مرسی، بانو کسالت دارن.
‫- بهشون میدم. ‫- برای شماست خانوم.
‫مرسی.
‫چی میخواستن؟
‫امم...
‫از طرف پذیرشه، میخوان...
‫بدونن حالتون چطوره.
‫چطوری فرار کردی؟
‫گفتم کلاس تنیس دارم، ‫خودش دنبال این بود که بازیم بهتر بشه.
‫اَی شیطون.
‫- خب کجا دوست دارید برید؟ ‫- هر جایی باشه خوبه.
‫حتما یه جایی هست که ‫دلتون میخواد ببینید.
‫خب، خیلی دوره ها!
‫خوبه، یکم هوای تازه برام خوبه.
‫این بنتلی 3.5 لیتریه؟
‫بله، چطور اینقدر راجع به ماشین‌ میدونید؟
‫پدرم، عاشق ماشین بود.
‫اگه اشکالی نداره، ‫خواستم بپرسم والدینتون کی فوت کردن؟
‫دو سال پیش، بخاطر آنفلوانزا.
‫مادرم بخاطر آنفلوانزا مرد و...
‫پدرم چهار روز بعد فوت کرد.
‫به نظرتون کسی میتونه بخاطر ‫یه دل شکسته بمیره؟
‫- بی‌فکری از من بود، ببخشید. ‫- نه.
‫چیزی نیست.
‫همه‌چی سرجاشه.
‫باغ شگفت‌انگیز، ‫لطفا به چیزی دست نزنید.
‫یه کاکتوس هست که ‫گیاه بومی مکزیکه.
‫و تا نوزده متر رشد میکنه.
‫تا دویست سال رشد میکنه، ‫و تا هفتاد سالگی گل نمیده.
‫از کجا اینا رو یاد گرفتی؟
‫هر چی که بلدم از کتاباست.
‫در واقع هنوز چیزی رو تجربه نکردم، ‫برنامه دارم قبل از اینکه پیر بشم تجربه کنم.
‫نگاه کن!
‫قبلا اینجا بودی؟
‫سال‌ها پیش، موقع ماه‌عسلم.
‫- چطور همسرتون... ‫- لطفا... بهتره صحبت نکنیم.
‫آقای دی‌وینتر.
‫- یالا. ‫- اوه نه، نمیتونم.
‫چرا، چرا میتونی، ‫بلدی که، نه؟
‫خب، بله، من...
‫خب، خوبه، ‫نه تا وقتی که فقط از کتابا یاد گرفته باشی.
‫راجع به ماندرلی بهم میگین؟ ‫شنیدم قشنگه.
‫بله همینطوره، ماندرلی ‫بیشتر از خونه‌ست،‌ زندگی منه.
‫برای قرن‌ها نسل به نسل به ارث رسیده.
‫تا به الان.
‫ببین، اگه بدون وارث بمیرم ‫میرسه به خواهرم.
‫پسرهای خوبی داره ها! ‫ولی از خاندان دی‌وینتر نیستن.
‫اینم از این.
‫خب، ممنون که صحیح و سالم ‫ما رو رسوندی خونه.
‫وسایلت رو فراموش نکنی.
‫جناب بهمون کمک میکنید؟
‫یه کاری میخوام انجام بدین.
‫میشه این روکش رو بگیرید ‫و همزمان بکشید؟
‫یک، دو، سه.
‫لطفا بذار سرجاش.
‫بله، چشم، متأسفم...
‫سوئیچ رو بده به پیشخدمت، شب خوش.
‫شب خوش.
‫آهای.
‫پرستار یه ساعت پیش رفت.
‫مربی تنیس فقط یه جلسه مجانی داشت...
‫منم داشتم برای ‫ضربه آغازین تمرین میکردم.
‫کلاس تنیس توی تاریکی؟
‫آره.
‫ربکا از مکس، ‫مکس از ربکا.
‫دخترک احمق، ‫آخه چرا اون کتاب شخصی رو نگاه کردی؟
‫برای شما، از طرف آقای دی‌وینتر.
‫برای منه؟ مرسی.
‫- من دیگه میرم. ‫- چیکار داری؟
‫سینه‌هات معلومه.
‫اوه.
‫- لباس زیر تنته؟ ‫- آره.
‫میخوام خونه‌های قشنگ رو رنگ‌آمیزی کنم.
‫در واقع الان نیازی به ‫به دسته تنیس نداری.
‫خانوم.
‫مرسی.
‫- چیکار داری میکنی؟ ‫- خودت میبینی.
‫تصور کن میتونی یه ‫شیشه عطر از خاطرات داشته باشی.
‫بعد هر موقع بخوای میتونی بازش کنی.
‫انگار که همش داری در لحظه زندگی میکنی.
‫اونوقت تو چه لحظات خاصی رو ‫در دوران جوانیت جمع میکنی؟
‫خاطرات این هفته، الان، تکِ تک لحظاتش رو.
‫هیچوقت فراموش نمیکنم.
‫و هر خاطره‌ای که دلت نخواد ‫پرتش میکنی بره.
‫"بیا یه دوری بزنیم"
‫"ناهار در مرکز شهر"
‫ساحل.
‫ولی ساحل اونجا رو دوست دارم.
‫خیلی قنشگه.
‫اینم از این!
‫به چی داری نگاه میکنی؟
‫- خب... ‫- بذار منم ببینم.
‫جای تو بودم نگاه نمیکردم.
‫نه... ‫خب همین که تو...
‫- ببخشید. ‫- اشکالی نداره.
‫بیا، بریم آب‌تنی کنیم.
‫بیا، بیا!
‫- بیا دیگه! ‫- نه!
‫- چرا نه؟ ‫- دلم نمیخواد خب!
‫از چی میترسی؟
‫خیلی سرده، یخ میزنی.
‫نه اینطور نیست، خیلی خوبه!
‫دارم حسش میکنم، شدیدا سرده!
‫- بیا دیگه! ‫- نه، من خودم کل شامپاین رو میخورم!
‫برای من که مهم نیست!
‫وای خدا، نگاه منو مجبور ‫به چه کارهایی میکنی.
‫اوه، بلند شدی.
‫من...
‫خیلی خوشحالم که حالتون خوبه ‫پرستار کجاست؟
‫مرخصش کردم.
‫می‌بینم که رفتی آب‌تنی، بعد تنیس؟
‫آره.
‫برو دیگه، موهات رو خشک کن، یالا یالا.
‫برای شام میریم پایین؟
‫من میرم.
‫میتونی فردا بری ببینی که ‫دربان بلیط قطار رو برامون رزرو میکنه.
‫وسایلت رو هم میتونی جمع کنی.
‫فردا؟
‫بیلی شنبه سوار کشتی میشه، ‫میتونیم سوار یه کشتی بشیم.
‫دیگه حالم از اروپا به هم میخوره.
‫مثل یه موش غرق شده بهم نگاه نکن.
‫سریع به نیویورک عادت میکنه.
‫یه عالمه پسر و هیجان.
‫همش هم مثل تیپ خودتن.
‫واقعا فکر کردی مردم صحبت نمیکنن؟
‫بهتره که بیخیالش بشی، همه میدونن ‫که بعد از مرگ همسرش عقلش رو از دست داده.
‫خیلی اتفاق ناگهانی و غم‌انگیزی بود.
‫و‌اقعا فکر کردی که عاشق توئه؟
‫تو براش مثل سرگرمی هستیم عزیزم، همین.
‫ما میریم، میریم به نیویورک.
‫میری اونجا.
‫همه‌چی رو فراموش میکنی.
‫باور کن، همه‌چی رو فراموش میکنی.
‫یه لحظه.
‫خانوم ون‌هوپر داره میره ‫منم باید برم.
‫- چی داری میگی؟ ‫- الان، امروز.
‫فقط خواستم خداحافظی کنم.
‫چرا قبلا بهم نگفتی؟
‫چون همین دیشب تصمیم گرفت.
‫و میریم پاریس که برادرزادش رو ببینیم.
‫بعد میریم به چربورگ که ‫با کشتی بریم نیویورک.
‫خیلی‌خب، گوش کن، گریه نکن. ‫یه لحظه بذار فکر کنم.
‫من...
‫نمیتونم زیاد بمونم، ‫طبقه پایین منتظرمه.
‫با من بیا.
‫چی؟
‫به ماندرلی.
‫چی؟ به عنوان منشیت؟
‫نه، نه.
‫به عنوان همسرم.
‫ازت میخوام که باهام ‫ازدواج کنی، خُله.
‫نمیتونم به ماندرلی بیام.
‫چرا میتونی، گفتی ‫میخواستی که دنیا رو ببینی.
‫ماندرلی هم بهترین بخش دنیاست.
‫معلومه که طبقه پایینه، ‫مگه کجا میخواد باشه؟
‫بله، تا بیست دقیقه دیگه باید برم ‫که به قطار برسم.
‫- خودم بهش میگم. ‫- حتما باید بریم؟
‫آره، باید بریم، ‫بی‌صبرانه میخوام برم.
‫دقیقا منتظر همینم.
‫نگران نباش.
‫باز کیه؟
‫این معرکه‌ترین خبریه که ‫توی عمرم شنیدم!
‫صبر کنید به دوستام بگم، ‫باورشون نمیشه!
‫برنامه‌تون چیه؟ ‫باید همه چیز رو بدونم.
‫برنامه‌مون رو ریختیم.
‫همینجا ازدواج میکنیم، ‫ماه‌عسل هم میریم اروپا هستیم.
‫بعد هم برمیگردیم به ماندرلی.
‫وای خدا، تا به حال اینقدر چیز رمانتکی ‫توی زندگیتون شنیدین؟
‫- "برمیگردیم به ماندرلی" ‫- اوهوم.
‫وای خدا، ‫اصلا باورم نمیشه.
‫خیلی‌خب، من میرم که مطمئن بشم ‫وسایلت نره توی قطار.
‫- اوه، عجله کن. ‫- چیزی نمیشه.
‫بله، برو، ‫ما با هم کلی حرف داریم.
‫خب، خانوم خانوما، ‫به نظرت سریع جلو نمیری؟
‫تا به حال کاری کردی که نباید میکردی؟
‫نمیدونم منظورت چیه.
‫خب، خوشبختانه خانواده‌ای ‫نداری که بهشون توضیح بدی.
‫من که دیگه کاری ندارم.
‫یه کاری توی ماندرلین برات جدا میکنن.
‫و فکر نکنم مناسب کار اونجا باشی.
‫- میتونم یاد بگیرم. ‫- بذار یه چیزی بهت بگم عزیزم.
‫وقتی یه مرد بین پاهات قرار میگیره، ‫زیاد موندگار نمیمونه.
‫خداحافظ خانوم ون‌هوپر.
‫اون داره باهات ازدواج میکنهچون نمیخواد ‫توی اون خونه بزرگ با روح زنش باشه.
‫من به روح اعتقادی ندارم.
‫وای خدا، اصلا خوشم نمیاد از این کاراشون.
‫کارای زیادی برای آروم کردن وضعیت کردین.
‫میدونید که چطوری هستن، قربان.
‫با یه روش کارها در ماندرلی صورت میگیره.
‫عزیزم، ایشون فریث هستن.
‫سلام.
‫بریم هر کاری رو درخور خودش ‫انجام بدیم، بریم؟ اینم از این.
‫- چیکار داری میکنی؟ ‫- چی؟ دوست نداری؟
‫بپر بالا.
‫مکس، بذارم زمین.
‫خانوم دنورز.
‫به ماندرلی خوش اومدین.
‫سلام، باعث افتخارمه!
‫- ممنون، ممنون. ‫- چای آمادست.
‫دنورز مدیر خونه‌ست، نگران نباش، ‫اونقدری که به نظر میرسه ترسناک نیست.
‫مکسیم، معرکه‌ست.
‫نکن دیگه.
‫آدمی که همش در مسافرته برگشته، ‫خوشحالم از دیدنت مکس.
‫- همچنین فرانک. ‫- سفر چطور بود؟
‫از قضا بیشتر پرماجرا بود.
‫- فرانک کرالی، خانوم دی‌وینتر. ‫- باعث افتخارمه.
‫ممنون، سلام.
‫فرانک مدیر املاکه.
‫بدون ایشون اینجا از هم می‌پاشید.
‫اوه، نه، نه، هندونه زیر بغلم میذاره. ‫ندیده بگیر.
‫دوست ندارم حوصله‌تون رو سر ببرم، ‫ولی چندتا امضا از شما میخوام.
‫سریعا ایشون رو بهتون برمیگردونم.
‫- بریم؟ ‫- بله.
‫اوه...
‫دنورز، به خانوم دی‌وینتر خونه رو نشون بده، ‫میتونی؟
‫اشکالی نداره، صبر میکنم.
‫نه، دیگه خُل‌بازی در نیار، ‫برو، من میام پیشت.
‫این ملک بیشتر از 300 سال ‫مال این خانواده بود.
‫در اصل یه هدیه از طرف هنری هشتم بوده.
‫معرکه‌ست.
‫اگه مهمون داشتید، ‫میتونید از اتاق پذیرایی استفاده کنید.
‫حتما به فریث بگید که ‫آتیش روشن کنه،
‫ولی معمولا آقای دی‌وینتر ترجیح میده ‫توی کتابخونه قهوه بخوره.
‫خوشحالم اینجایید آقای دنورز، ‫عمراً اگه همه اینا یادم بمونه.
‫اگه نگرانید خانوم، مطمئن باشید ‫که اصلا ایشون رو ناامید نمیکنید.
‫تاریخچه خانواده دی‌وینتر ‫به تئودورها برمیگرده.
‫و ایشون کی هستن؟
‫کارولاین دی‌وینتر، ‫عمه بزرگ آقای دی‌وینتر.
‫چهره نورانی دارند.
‫بله، و جزو اولین زنانی هستن ‫که در انگلیس برای طبابت صلاحیت داشتن.
‫یکی از عکس‌های مورد علاقشه.
‫بقیه کجا میخوابن؟
‫ندیمه‌ها توی شیروونی، خدمتکاران مرد زیرزمین، ‫به گمونم همه خانه‌ها اینطوره.
‫تا به حال همچین خونه‌ای ندیدم.
‫ببخشید، فکر کردم شما ندیمه ‫یک بانو بودید.
‫اتاق ارباب در ضلع شرقیه.
‫چه... الگوی قشنگی.
‫این کلاریسه، تا وقتی که ‫ندیمه شما بیاد مراقبتونه.
‫من که ندیمه‌ای ندارم، ‫مطمئنم بدون ندیمه از پس خودم برمیام.
‫خب، فکر کنم خودتون میفهمید که ‫به یکی احتیاج پیدا میکنید.
‫شاید کلاریس بتونه جای من باشه.
‫نمیشه دریا رو از اینجا دید.
‫نه، نمیشه.
‫آقای دی‌وینتر باید ‫جامه‌دار پیر خانه رو خبر کنند
‫متأسفانه باید بهشون بگید مناسب اینجا نیست.
‫اتاق‌ها در این ضلع خیلی کوچیکتره.
‫قبلا اینجا اتاق‌خوابش نبوده؟
‫اوه، نه، نه، اتاق‌های خانوم دی‌وینتر ‫سمت ضلع غربیه.
‫خب، اتاق زیباییه، ‫خیلی خوب میشه اگه خالی باشه.
‫اتاق‌های مهمان ‫همیشه شلوغه.
‫وقتی خانوم دی‌وینتر خدابیامرز ‫زنده بودن مهمانی زیاد داشتیم.
‫مجلس ماندرلی واقعا زیبا بود.
‫شما رو با کلاریس تنها میذارم.
‫ازم سوال بپرس.
‫چجور سوالی؟
‫هر چی.
‫من چیزی رو از تو مخفی ندارم.
‫به نظرت حالا که ازدواج کردیم ‫نباید اینطور باشه؟
‫هر ازدواجی رازهای خودش رو داره.
‫میتونی راجع به زن قبلیت باهام صحبت کنی... ‫اگه دلت میخواد.
‫شب‌خوش، عزیزم.
‫مکسیم؟
‫ولش کن.
‫بیدار کردن یه خواب‌گرد ‫کار خطرناکیه.
‫چیزی برای نگرانی نیست، ‫اصطبل‌ها هم باید سقفشون بازسازی شه
‫چون آجرهای خراب شده...
‫- صبح‌بخیر عزیزم. ‫- صبح بخیر.
‫- خوب خوابیدی؟ ‫- آره، بدک نبود.
‫بیا.
‫- اوضاعتون با سکونت در اینجا خوبه؟ ‫- خیلی خوبه، ممنون.
‫خوبه، خوبه.
‫اونجا میبنمتون، اجازه هست؟
‫- طولش نمیدم. ‫- خانوم دی‌وینتر.
‫آقای کرالی.
‫فرانک، فرانک صدام کنید.
‫باید زودتر بیدار میشدم.
‫- میتونستیم با هم صبحونه بخوریم. ‫- اشکالی نداره.
‫میدونستی توی خواب راه‌ میری؟
‫از صبحونه‌ات لذت ببر.
‫جاسپر!
‫کجا میری؟ جاسپر.
‫جاسپر کجا رفتی؟
‫اوه!
‫ببخشید که مزاحتمون میشم...
‫کلاریس، آقای دی وینتر رو دیدی؟
‫مرهم دارید؟ ‫دستم رو بریدم.
‫بذارید ببینم.
‫- چیزی نیست، حالم خوبه. ‫- وای خدا، یه لحظه.
‫حالا که اینجایید بانو میشه ‌نظرتون رو ‫راجع به صورت‌غذای امروز بدونم؟
‫بله خوبه، ‫واقعا خوبه، مناسبه.
‫- سس برای گوشت گوساله چی؟ ‫- آره، عالیه.
‫نه، ولی من خالی گذاشتم که، میبینید؟
‫خانوم دی‌وینتر، خیلی ‫برای سس حساس بودن.
‫صحیح، خب...
‫اوه...
‫هر چی که خانوم دی‌وینتر ‫میخوردن، میخوریم.
‫خیلی‌خب، خانوم‌.
‫- خدمت شما. ‫- خیلی ممنون.
‫همه‌چی روبراهه عزیزم؟
‫تو فکرم که... چندتا لباس‌زیر جدید ‫از لندن سفارش بدیم.
‫یه چیز توردار و زنونه.
‫مگه تا به حال راجع به ‫تیپ تو شکایتی داشتم؟
‫قشنگه، نه؟ ‫فقط خودمون.
‫انگار برگشتیم به ماه‌عسلمون.
‫من که دلم براش تنگ میشه، تو چی؟ ‫رانندگی، اکتشاف، کافه‌های کوچیک؟
‫دیدن چندتا هتل عجیب و قدیمی، ‫و همونجا موندن.
‫این زندگی واقعی نیست عزیزم.
‫- جاسپر! جاسپر! ‫- من میارمش.
‫نه، ولش کن، ‫خودش برمیگرده.
‫شیب اینجا زیاده، اگه بیفته پایین چی؟
‫گفتم ولش کن!
‫جاسپر!
‫جاسپر، بیا اینجا!
‫جاسپر!
‫جاسپر، بیا بیرون دیگه!
‫جاسپر، بیا اینجا.
‫خیلی‌خب، میرم یه چیزی پیدا کنم بهت ببندم.
‫سلام.
‫چیزی اینجا نیست احمق، هی!
‫من...
‫متوجه نشدم کسی اینجا زندگی میکنه.
‫نه، من که زندگی نمیکنم، میکنم؟ ‫من توی کلبه نگهبانان زندگی میکنم.
‫از بعدازظهری دنبال صدف بودم.‌
‫تو هم دنبال صدف میگشتی؟
‫امم...
‫نه، من فقط...
‫یه چیزی میخواستم که به سگم ببندم، ‫دیگه کاریتون ندارم.
‫- مال تو نیست که. ‫- اوه نه.
‫- این سگ آقای دی‌وینتره. ‫- نه.
‫این سگ زنشه.
‫زیاد اینجا نمیاد.
‫اون... رفت توی دریا، نه؟
‫خودش رو غرق کرد.
‫تو شبیه زنش نیست.
‫آره، بیا جاسپر.
‫من که حرفی نزدم، زدم؟
‫بیا جاسپر، یالا.
‫میدونم چرا نمیخواستی بیای اینجا.
‫آخه من از کجا بدونم؟
‫اگه تو بهم نگی من از کجا بدونم؟
‫- اینجا قرار بود قفل باشه. ‫- یکی داخل بود.
‫حتما پسر نگهبان بوده، بن ‫کاری به کسی نداره.
‫مکسیم، من....
‫وای خدا!
‫- این مال ایتالیاست. ‫- آها اینجاست.
‫آره، این مال بعد از عروسیه.
‫چه لباس بلند و خوبی.
‫مکس راست میگه، ‫اونطوری که فکر میکردم نیستی.
‫تو هم بهتر شدی، پیری.
‫خیلی هم افسرده نیستی.
‫- تو رو خدا. ‫- چرت نگو!
‫همه میدونن شیش ماه پیش ‫خیلی داغون بود.
‫بیا مادربزرگ، اینا رو دیدی؟
‫- نگاه کن، قشنگ نیست؟ ‫- آه.
‫وای خدا! آره.
‫اینا مال عروسیمونه،
‫حالا چرا شکار نمیری؟
‫اوه نه، متأسفانه من سوارکاری بلد نیستم.
‫ولی باید بلد باشی! ‫وگرنه لذت همه چیز رو از دست میدی.
‫یه سر بیا پیش من، خودم بهت یاد میدم.
‫بهترین زن سوار‌کار شهر ایشونه.
‫حرف الکی نزن، گیلز.
‫شاید برای خواهرم شوکه کننده باشه که ‫تمام فکرهای ایشون رو جالب نمیبینند.
‫افکارش جالب باشه یا نه، ‫ولی حق داره که کمی خوش باشه.
‫خب راستش، تو فکر بودم ‫که شاید مجلس ماندرلی رو زنده کنم.
‫- ها. ‫- اوه!
‫چه فکر بکری.
‫راجع بهش صحبت نکردیم که.
‫اینقدرم خشک نباش دیگه.
‫تو که قبلا دوست داشتی.
‫میتونی بخاطر افتخار ‫عروس جدیدت قبولش کنید.
‫باشه.
‫خب، حله دیگه.
‫- سلامتی میزبان جدیدمون. ‫- آره، سلامتی میزبان جدیدمون.
‫شما در ماندرلی میمونی، عزیزم؟
‫اینجا زندگی میکنه.
‫- یادته مادربزرگ؟ ‫- مادربزرگ، بهت معرفی کردیم که.
‫ایشون همسر مکسیمه.
‫نه، نیست.
‫همسر مکسیم نیست.
‫چه خیال احمقانه‌ای.
‫خب خبر خوبی راجع به مجلس بود...
‫چند وقتی هست که مجلسی نبوده.
‫من تو رو یادم نیست.
‫اوه، نه من...
‫تا به حال همدیگه رو ندیدیم.
‫- مکسیم، این بچه کیه؟ ‫- آخ!
‫- وای خدا. ‫- خیلی خب، بیاین مادربزرگ رو ببریم خونه.
‫با ربکا چیکار کردی؟
‫- ولش کن. ‫- نه، خودم حالش میکنم!
‫میخوام ربکا رو ببینم، ‫ولم کن!
‫فقط یه خورده... ‫الانم روزه، و آب و هوا هم...
‫- وای خدا!‌ ببرش توش ماشین. ‫- فقط میخوام...
‫برو باهاش صحبت کن.
‫بریم تو ماشین، مادربزرگ، زودباش.
‫این رو از اتاق گل‌ها آوردم ‫امیدوارم که خوب باشه.
‫- ممنون. ‫- من عذر میخوام.
‫یادم رفته بود که مادربزرگ ‫چقدر شیفته ربکا بود.
‫چیزی نیست.
‫همیشه روی اعصابه.‌‌
‫اعصابه همه رو خورد میکنه، مرد، زن ‫بچه، حیوونا.
‫ما آدم‌های فانی نمیشه به این ‫امید باشیم که تضادی نداشته باشیم.
‫- قربان. ‫- چرا داره گریه میکنه؟
‫قربان، یکی از وسایل چینی‌ ‫امروز صبح گمشده،
‫و حالا خانوم دنورز ‫دارن این پسر رو برکنار میکنند.
‫- ولی کار من نبود... ‫- کدوم وسیله؟
‫مطمئن نیستیم، قربان.
‫دنورز!
‫- همه چیز روبراهه؟ ‫- آره، روبراهه.
‫یه چیزی از اتاق ‫صبحانه‌خوری گم شده.
‫- دنورز! ‫- چی شده؟ چی گم شده؟
‫چی باعث شده فکر کنی رابرت برداشتتش؟
‫ظروفی چینی خیلی قیمتی هستن قربان.
‫- ولی کار من نبود! ‫- همون صد پوند می‌ارزه.
‫- قربان به نظر من که... ‫- پس کار کی بوده، فریث؟
‫ندیمه‌های دستیار اجازه ندارن اونجا برن ‫خودم میرم.
‫وقتی خانوم دی‌وینتر زنده بودن ‫با هم میرفتیم.
‫- حرف فریث اینه که... ‫- کار من بود.
‫من شکوندمش، خودش شکست.
‫تصادفی بود، افتاد زمین.
‫خب، اینم از این.
‫رابرت، شرتون رو کم کنید.
‫تیکه‌هاش کجاست خانوم؟
‫توی کشویه پشت میز.
‫بفرستشون لندن، ‫ببین میتونن کاری بکنن.
‫حتما، قربان.
‫و میشه این توصیه رو داشته باشم ‫که اگر دوباره این اتفاق افتاد،
‫خانوم دی‌وینتر خودشون بگن.
‫اگر که کارمون تمومه...
‫اوه، فرانک.
‫خانوم دی‌وینتر.
‫فکر کردم با مکس رفتین به لندن.
‫رفته لندن؟
‫آره، چندتا کاغذبازی هست که باید انجام بده.
‫ازم خواست اینجا رو قفل کنم، ‫نزدیک بود شما رو اینجا زندانی کنم.
‫عجب آبروریزی شد!
‫اینجا قراره خراب بشه.
‫خب... حالا که کشتی‌ای نیست.
‫مکس از دریانوردی خوشش نمیاد.
‫بن گفت ربکا خودش رو غرق کرده.
‫متأسفم، فکر کردم میدونید.
‫- نه. ‫- آه...
‫آب و هوا بدجوری خراب بود.
‫حتی اونم دریانورد خوبی بود.
‫کشتی غرق شد.
‫هیچوقت پیداش نکردن.
‫بعد هم جنازش رو حدود دو ماه بعد... ‫سمت اجکومب پیدا کردن.
‫دو ماه؟ وای خدا!
‫طفلکی مکسیم!
‫خودم مکس رو بردم اونجا ‫که جسدش رو شناسایی کنه.
‫میدونی، نباید راجع به ‫گذشته حرف بزنی.
‫خیلی در حق مکس لطف کردی، ‫الان دیگه عوض شده.
‫حتما ربکا خیلی ترسیده.
‫که این بیرون تنها بوده.
‫ربکا از چیزی نمیترسید.
‫میشه یه سوالی ازت بپرسم فرانک ‫و قول بدی بهم که راستش رو بگی؟
‫اصلا منصفانه نیست، ‫من که نمیدونم میخوای چی بپرسی.
‫ربکا خیلی خوشگل بود؟
‫آره.
‫آره، به گمونم...
‫زیباترین موجودی بود که توی عمرم ‫دیده بودم.
‫قشنگه، نه؟
‫همونطوری که بود نگهش داشتم.
‫انگار که فقط برای ‫یه مدتی نیست.
‫منو ترسوندی.
‫این لباس مورد علاقه‌ش بود.
‫همون شب گذاشتمش اینجا.
‫یالا، بگیرش.
‫لمسش کن.
‫به ندیمه‌ها اجازه نمیداد، میدونی میگفت ‫"نمیخوام کسی جز خودت برش‌داره، دنی"
‫میبینی چقدر قدش بلند بوده؟
‫هر چی که مناسب اندامش بود می‌پوشید.
‫هر شب موهاش رو شونه میکردم.
‫میگفت" یالا دنی وقت شونه کردن موئه"
‫من پشت سرش وایمیستادم...
‫و بیست دقیقه موهاش رو شونه میکردم.
‫موهای مشکی بلندی داشت.
‫مکس هم میومد.
‫مکس عاشق این بود ‫که موهاش رو شونه کنه.
‫برای مهمونای طبقه پایین که برای ‫شام اومده بودن، لباس رسمی میپوشیدن.
‫"محکم‌تر مکس، محکم‌تر"
‫بعد با صدای بلند میخندید.‌
‫همیشه بعدش میخندید.
‫مکس موهات رو شونه میکنه؟
‫نه
‫خانم دنورس، آقای ده وینتر ازت خواست ‫اینجا همینجوری بمونه؟
‫نیازی نبود بگه
‫خانم هنوز اینجان
‫می‌تونین حسش کنین؟
‫برام سواله نظرشون درمورد شما چی هست
‫کسی که شوهرشون رو برای خودش برداشته ‫و از اسمش استفاده می‌کنه
‫- مطمئنم می‌خواد شوهرش خوشحال باشه ‫- خوشحال؟
‫نه، هیچوقت خوشحال نمیشه
‫اون عشق زندگیش بود
‫ماکسیم؟
‫صبح بخیر خانم
‫خدای بزرگ! خراش خوردگی دارین
‫جا موندی؟
‫سلام! شما باید خانم ده وینتر جدید باشین
‫فکر کنم سوءتفاهم شده
‫- آقای ده وینتر لندن هستن ‫- شما رو تنها گذاشته؟
‫نمی‌ترسه یه بی‌ناموس بدزدتت؟
‫من جک فول هستم. حالت چطوره؟
‫می‌خواین کارتتون رو بذارین که بهش برسونم؟
‫و اونقدر مودبی که نمیگی گمشو برو
‫خیلی نازنینی
‫نگران نباش. اومدم دنی رو ببینم
‫منو برای چای دعوت کرده
‫- ولی خیلی زود اومدم ‫- خانم دنورس؟
‫واسه همین پیش خودم گفتم ‫یکم این دور و ور پرسه بزنم
‫وگرنه شاید تنبیه بشم
‫آقای فول؟ کجا میرین؟
‫چارلی، یالا
‫- ببخشید آقای فول! ‫- دارم مام
‫فیلیپ! بیا تو چارلی
‫آروم بگیر
‫- آروم باش، استارلایت ‫- آروم
‫انرژی زیادی داری. ‫ازت غفلت کردن
‫جای تعجب نداره
‫ربکا تنها کسی بود که می‌تونست ‫از پست بر بیاد، مگه نه پیر مرد؟
‫آره
‫ربکا رو می‌شناختین؟
‫اون دختر عمومه. یعنی بود
‫همینه
‫بیا یکی برداریم و بریم یه دوری بزنیم
‫نه، راستش... نمی‌دونم چطور سواری کنم
‫خب می‌تونم یادت بدم ‫یا اینکه کار مهمتری داری؟
‫- چطوری... ‫- با شماره سه، پاتو بنداز بالا
‫- حاضری؟ ‫- شما...
‫یک، دو، سه
‫- یه رکاب رو خالی می‌ذاری؟ ‫- خیلی خب
‫شما...
‫خیلی تند نمیریم
‫همینه
‫چه حسی داری؟
‫- خب حالا تو افسارش رو بگیر ‫- خیلی خب
‫- آروم و شل نگهش دار ‫- باشه
‫و پایین نگهش دار
‫- فهمیدم ‫- نزدیک رونت نگهش دار
‫این خیلی مهمه. ‫رون‌هات رو بهش فشار بده
‫هیولا باید بدونه که سوارشی
‫امروز عصر بدن درد می‌گیری
‫پس حالا فقط با من حرکت کن. حاضری؟
‫خیلی خب
‫عزیزم، میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫مکس تاحالا درمورد اون حادثه چیزی گفته؟
‫و هیچوقت اشاره‌ای به سفرِ اون روز ربکا به لندن نکرده؟
‫نه
‫نه، اصلا درموردش حرف نمیزنه
‫پس نمی‌دونی اون شب که ربکا برگشت ‫قبل از اینکه سوار قایق بشه
‫اونو دیده یا نه؟
‫نه
‫یه چیزی می‌خواست بهم بگه
‫یه چیز خیلی مهم
‫و اینکه نمی‌دونم چی می‌خواست بگه...
‫خیلی آزارم داده
‫خوب گولت نمی‌زنم، نه؟
‫باید بعداکه برگشتین از ماکسیم بپرسی
‫می‌خوام
‫ولی متأسفانه از سرزدن محروم شدم
‫درواقع بهتره که نگی کل امروزو اینجا بودم
‫فکر می‌کردم دوستین
‫اصلا نه. نه
‫و اصلا خوشم نمیاد هیچکدوممون
‫اون روی سگش رو ببینه
‫نمی‌دونم چی میگی
‫خب، تازه اول کارته
‫بهتره دنی رو منتظر نذارم. ‫می‌دونی که اخلاقش چطوریه
‫چرا دعوتش کردی؟
‫جک فول
‫برای چای دعوتش کردی
‫در حالی که خوب می‌دونستی ‫آقای ده وینتر اومدنش رو قدغن کرده
‫حتما اشتباهی شده، خانم
‫بیشتر از یه ساله آقای فول رو ندیدم
‫سلام فریث
‫سلام قربان. آقای فول یه ملاقات سرزده داشتن
‫برام مهم نیست به فریث چی گفته
‫آقای فول گفت که اون خودش ‫دعوتش کرده اینجا
‫و به گمونم خانم دنورس مجبورت کرد ‫باهاش اسب سواری کنی، نه؟
‫نه، می‌تونم توضیح بدم!
‫- چیو؟ ‫- می‌خواستم بهت بگم، واقعا می‌خواستم
‫می‌خواستی بهم بگی چطوری اونو کشوندی ‫به خونه ساحلی؟
‫و لباسای خواب قشنگ و نوت رو نشونش دادی؟
‫چطور می‌تونی این فکرو بکنی؟
‫اگه می‌دونستم ناراحتت می‌کنه ‫هیچوقت نمی‌ذاشتم بیاد اینجا، ماکسیم
‫خواهش می‌کنم. دوست دارم
‫که اینطور؟
‫خانم دنورس اونو دعوت کرد اینجا
‫یه کلمه دیگه هم نمی‌خوام ‫درمورد دنورس بشنوم!
‫بیا تو
‫خانم دورس
‫اومدم یه خبری بهتون بدم
‫آقای ده وینتر با این موافقت کرده؟
‫تصمیمش با منه
‫راستش...
‫ربکا از وقتی یه دختر بچه بود ‫مواظبش بودم
‫ازدواج که کرد باهم اومدیم اینجا
‫دوستش بودم
‫کسی بودم که اسرارش رو بهش می‌گفت
‫همچین رابطه‌ای ناگسستنیه
‫جایگزین نمیشه. ‫اشتباه می‌کردم که همچین انتظاری ازت داشتم
‫خب یه خونه دیگه پیدا می‌کنی
‫نه
‫ما زن‌ها، یا باید ازدواج کنیم ‫یا کلفتی
‫برای هر دو مورد پیر شدم
‫خب، اطمینان حاصل می‌کنیم که ‫مشکل مالی نداشته باشی
‫مسئله پول نیست
‫این برام یه شغل نبود. ‫ربکا زندگیم بود
‫بله
‫متأسفم که ناامیدتون کردم
‫نمیخواستم ناامیدتون کنم
‫ولی انگار شما اصرار زیادی داشتین ‫که به روش خودتون کارا رو بکنین
‫نه. همه اینا برام تازگی دارن
‫خونه، مسائلش...
‫فقط... فکر می‌کنم آقای ده وینتر ‫امیدوار بود کمکم کنین
‫شما کمک نخواستین
‫خب...
‫اگه الان بخوام چی؟
‫متأسفم
‫احمق بودم. تقصیر تو نیست
‫می‌دونم تقصیر من نبود
‫خیلی متأسفم
‫خیلی خب
‫بسیار خب، خانم. عالیه. ‫همه رو میگم سریع کپی کنن
‫راستی اگه خواستین لباس رو بدوزن
‫باید قبل جمعه به واچه توی لندن خبر بدیم
‫بله. یکم خلاقیتم رو از دست دادم
‫خب، شما مهمترین خانم مراسم هستین
‫- پس با در نظر داشتن این، یه لباسی انتخاب کنین ‫- بله
‫اعتماد به نفس داشته باشین
‫بذارین زیبایی طبیعی شما رو ببینن
‫خانم
‫جسارت نباشه...
‫خانم دنورس گفتن هنوز ‫تصمیم نگرفتین چی بپوشین
‫و برام سوال بود که نظر منو می‌خواین؟
‫بله لطفا هر چی که باشه. ‫بشین
‫نقاشی‌های قدیمی توی گالری...
‫همیشه به نظرم ازشون میشد ‫لباسای خوشگلی طراحی کرد
‫مخصوصا خانمی که لباس قرمز داره
‫انتخاب هوشمندانه‌ایه
‫کلاریس بهم گفت
‫تنها خانم لایق این خونه
‫معذرت می‌خوام
‫صحیح. میشه اینو تحویل خانم دنورس بدین؟
‫- مطمئن بشین همه چی براشون مهیاست ‫- چشم
‫- خیلی ممنونم ‫- برین داخل خونه
‫- ببخشید ‫- ببخشید
‫- خوش اومدین ‫- حالتون خوبه؟
‫- بله. فقط یه باد کوچیکی میاد، فرانک ‫- بله
‫- امیدوارم بارون نگیره ‫- مطمئنم کار به اونجا نمیکشه
‫خدای بزرگ
‫- چی؟ دست نزن! نزن! ‫- نمیشه ببینم؟
‫نه نه، سوپرایزم رو خراب می‌کنی
‫می‌دونی از سوپرایز خوشم نمیاد
‫خب، از این یکی خوشت میاد
‫بپوشمش منو نمی‌شناسی
‫بهت افتخار می‌کنم
‫زیاد منتظرم نذار
‫پس برو بیرون که آماده شم
‫بفرما
‫نه، نمی‌تونم
‫احمق نباش. طوری نیست ‫به هیچکی نمیگم
‫نه، برو! نباید بیای تو!
‫مهمان‌ها دارن میرسن، خانم
‫خیلی خب. بریم عرض ادبی بکنیم
‫لطفا بهشون بگین خانم ‫الان میان پایین
‫بسیار خب
‫- چرا تک و تنها اینجا منتظر وایسادی؟ ‫- هیچی
‫- درست مثل قدیما، نه؟ ‫- خوبه
‫لباست کجاست؟
‫- این لباسمه، جایلز ‫- عالیه
‫وراج! شامپاین
‫- مثل همیشه دیر اومدی ‫- بهونه‌ات چیه؟
‫یه درخت وسط راه بود. ‫باید کنار می‌زدمش
‫نه نه، منظورم واسه لباسته
‫هر سال می‌پوشمش، رفیق
‫خیلی خب، بالاخره اومد. داره میاد
‫حالت چطوره، آقای ده وینتر؟
‫یه شوخیه؟
‫معلومه که نه. مثل نقاشی. گفتم شاید...
‫برو و عوضش کن
‫مسئله چیه؟ چه اشتباهی...
‫برو و همین الان عوضش کن
‫نمیفهمم
‫- چه اشتباهی کردم؟ ‫- گفتم الان!
‫متأسفم. خواهش می‌کنم خانم. ‫نمی‌دونستم
‫فکر خانم دنورس بود
‫ربکا قبلا اینو پوشیده بود، نه؟
‫خانم دنورس گفت خیلی خوشحال میشه ‫و شما هم خوشحال میشید
‫نگهش دار
‫- مایه تاسف بود ‫- غیرعادی بود، نه؟
‫- نه نمی‌تونم ‫- حرف مفت نزن! عزیزم، باید این کارو بکنی
‫نه
‫به اون بدی‌ها هم نیست
‫شما متوجه نیستی، نمی‌تونم. ‫بعد کاری که کردم، نمی‌تونم
‫از کجا آخه می‌دونستی؟
‫صورتت رو بشور و منم یه چیزی ‫برات پیدا می‌کنم که بپوشی، خب؟
‫باید می‌دونستم
‫- هیچوقت نباید می‌پوشیدمش ‫- خودتو جمع و جور کن
‫می‌تونی کل شب همینجا بشینی ‫و برای خودت احساس تاسف کنی
‫یا می‌تونی با من بیای پایین ‫و با من بهش بخندی
‫صورتش...
‫هیچوقت حاضر نمیشد ایجوری ‫باهاش حرف بزنه
‫تو با اون فرق داری ‫و جای شرمساری نداره
‫- خیلی خب ‫- یالا
‫الان تو باغ نیستی. ‫یکم چونه‌ات رو ببر بالا
‫- چیه؟ ‫- باشه
‫این کفایت می‌کنه
‫خودم می‌پوشمش
‫مراسم خوبیه
‫- پایین می‌بینمت ‫- بله
‫- خب؟ ‫- بله
‫هیچی بیشتر از این خوشحالم...
‫لرد کرون، بانو کرون... ‫معرفی می‌کنم، خانم ده وینتر
‫چه حیف که لباس اصلیت رو نپوشیدی
‫- بله ‫- مهم نیست
‫خوشگل شدی
‫و خیلی راحت تر از این استایل مسخره ست
‫احمق نباش، عزیزم. ‫عالی شدی
‫- ماکسیم ‫- این فکر اشتباهی بود
‫هیچوقت نباید میاوردمت اینجا
‫سربازا و ملوانا از جنگ برگشتن
‫اینجا جای مناسبی برای شما نیست، خانم
‫سربازایی که به خاطر کشورشون جنگیدن
‫اومدن خونه که از گشنگی بمیرن... ‫همون بهتر که توی جنگ می‌موندن
‫ربکا! ربکا! ربکا!
‫ماکسیم؟
‫حالا می‌بینی؟
‫هیچوقت جاش رو نمی‌گیری
‫- نمی‌تونی جاشو بگیری ‫- کار تو بد
‫- از همون اول ضد من بودی ‫- نه
‫- کمکت می‌کردم ‫- گولم زدی. نقشه کشیدی
‫هردومون خوب می‌دونیم که تو هیچی نیستی. ‫بی ارزشی
‫لایق ماکسیم و این خونه نیستی
‫هیچوقت تو رو دوست نخواهد داشت
‫چرا باید دوست داشته باشه؟
‫عاشقم بود
‫نه، نمی‌تونه عاشقت باشه ‫چون تو ربکا نمیشی
‫باید می‌دیدیش
‫توی 16 سالگی ‫تو خونه پدرش، یه جونور صفت بود
‫ولی رامش کرد
‫وقتی کارش باهاش تموم شد ‫چیزی جز ناله و خون نمونده بود
‫اینکه این همه گذاشتم اینجا باشی ‫یعنی ناامیدش کردم
‫تحملش نمی‌کنه
‫«تو جهنم می‌بینمت، دنی» ‫«قبلش من تو رو توی جهنم می‌بینم»
‫ولی ربکا مرده! اون مرده!
‫ازت جدا میشه، طلاقت میده. ‫بعدش چه کاری از دستت برمیاد؟
‫میرم
‫میری؟ کجا میری؟
‫دیگه نمی‌تونی ازدواج کنی
‫و قطعا نمی‌تونی کلفتی کنی. ‫هیچ خونواده‌ای هم برای حمایت نداری
‫چیزی نیست
‫می‌دونم چه حسی داری. ‫به اون بدی هم نیست
‫زود تموم میشه
‫نترس. به صلاحه
‫اینجا کسی تو رو نمی‌خواد
‫فریث! رابرت! زود بیاین
‫یه قایق اومده. ‫نگهبان ساحلی رو خبر کن
‫- تو راهن، قربان ‫- ماکسیم
‫این پایین چیکار می‌کنه؟
‫دنیل، منتظر من باش
‫تکون بخورین. یالا. ‫همینه
‫برین کنار! دارم رد میشم!
‫غواص تو آبه
‫حتما چیز باارزشیه
‫قایق هم همینطور
‫یه چیز دیگه اونجا پیدا کردن
‫همینه! پسر خوب!
‫من هیچی نگفتم. گفتم؟
‫الان دیگه زنده نمیشه
‫تا الان ماهی‌ها خوردنش، نه؟
‫فرانک
‫تو نباید اینجا باشی
‫اونجا واینستا. یالا بیا. ‫همه برن عقب
‫جسد توی قایق پیدا شد. ‫با همون رنگ مو
‫و اسمش هم روی حلقه ازدواج حکاکی شده. ‫جای شکی نیست خودشه
‫اینقدر احمق نباش
‫حتما یه توضیح کاملا منطقی داره
‫به نظرت عجیب نیست؟
‫اینکه برادرت جسد یه غریبه رو ‫به عنوان زنش شناسایی و خاک کرد؟
‫نه جایلز، برام عجیب نیست
‫اگه اینقدر نگرانی ‫برو خودت از ماکسیم بپرس
‫می‌پرسیدم ولی ساعت‌هاست ‫کسی اونو ندیده
‫چی شده؟ چرا پلیس ازش بازجویی می‌کنه؟
‫نه. تو خونه نیست. ‫چرا؟ کی آزادش می‌کنن؟
‫لطفا، اگه دیدینش بهم خبر بدین
‫البته فرانک. ممنون
‫نگران نباش. مواظب خودت باش
‫تمومه. اون برد
‫کی برد؟
‫ربکا
‫اگه اون جسد خودش بود ‫جسد کیو خاک کردی؟
‫نمی‌دونم
‫ماکسیم
‫حقیقت رو بگو
‫نمی‌دونم. قسم می‌خورم
‫چطوری غرق شده؟
‫غرق نشده
‫بهم دروغ نگو
‫اون غرق نشده
‫قبلش مرده بود
‫قایقش شکسته بود
‫من شکستمش
‫از قصد
‫ماکسیم
‫تو اونو نمی‌شناختی
‫هیچکی نمی‌شناختش
‫توی ماه عسلمون برام روشنش کرد
‫گفت که آپارتمانش توی ‫لندن رو نگه می‌داره
‫همه دوستای مردش رو نگه می‌داره. ‫حتی پسر عموش
‫خواهش می‌کنم ماکسیم!
‫لذتش رو ازش برد. ‫کارش رو کرد
‫یه زن عالی، میدونست که هیچوقت ‫طلاقش نمیدم
‫چون دوستش داشتی
‫ازش متنفر بودم
‫از بی رحمیش متنفر بودم
‫از بزدلی خودم متنفر بودم
‫از اینکه طلاقش نمی‌دادم... ‫از اینکه هیچوقت نمی‌تونستم فامیلیمون رو خراب کنم
‫چطور مرد؟
‫از لندن برگشت
‫بهم گفت که قراره فول اونو ببینه
‫وقتی رسیدم، تنها بود
‫فرق کرده بود، رنگش پریده بود
‫توی لندن رفته بود پیش یه پزشک
‫بهم گفت «تصور کن اگه یه بچه داشتم، مکس» ‫«هیچوقت نمی‌تونی ثابت کنی که مال تو نیست»
‫گرفتن غرورم براش کافی نبود
‫می‌خواست اسمم، خونه‌ام ‫همه چیم رو بگیره
‫و گفت «یالا مکس، انجامش بده»
‫«فقط کافیه ماشه رو بکشی تا راحت بشی»
‫خواهش می‌کنم
‫گلوله از بدنش رد شد
‫همون لحظه نیوفتاد. ‫همونجا وایساد
‫خیلی آروم بود
‫خلاص شده بود
‫بعدش مرد
‫این همه مدت فکر می‌کردم ‫هنوز ربکا رو دوست داری
‫چرا بهم نگفتی؟
‫نمی‌تونستم
‫می‌ترسیدم از دستت بدم
‫برو پیش پلیس، همه چی رو بهشون بگو
‫تو نمی‌دونستی. هیچ اتفاقی برات نمیوفته
‫درک می‌کنم اگه بخوای از پیشم بری
‫تصمیمش با خودته
‫توی شناسایی جسد... ‫یه اشتباه کردی
‫عزادار بودی، شکست روحی خورده بودی
‫هیچکی جز ما نمی‌دونه. ‫هیچکی نمی‌فهمه
‫نه، اون نبرده ماکسیم
‫اون نبرده
‫نمی‌ذاریم ببره
‫لازم نیست باهاشون حرف بزنید
‫همه به احترام جیمز کراچ برخیزن
‫برید عقب
‫نظم رو رعایت کنین! اروم بگیرین
‫این... بشین، آقا
‫این دادگاه پزشکی قانونی
‫برای کشف جسد ربکا ده وینتر هست
‫در حال حاضر یه دادگاه جنایی نیست
‫فقط می‌خوایم مشخص کنیم ‫خانم ده وینتر چطور مرده
‫الان دادگاه حرف‌های کاراگاه ولچ از پلیس کریث رو می‌شنوه
‫کاراگاه ولچ
‫جسدی که آقای ده وینتر پارسال شناسایی کردن...
‫زنشون نبود
‫درواقع، جسد ربکا ده وینتر ‫در قایق خودش پیدا شد
‫این فکر آزارم میده
‫و حتی شکستگی که داخل قایق هست
‫چه جور شکستگی‌ای؟
‫چهار سوراخ زیر خط بارگیری پیدا کردیم
‫که انگار با دار کشتی ایجاد شدن
‫- یا نیزه ‫- چیو نشون میده؟
‫اینکه به صورت عمدی قایق سوراخ شده
‫به نظرم، آقای کرونر...
‫این بازجویی فقط می‌تونه دو نتیجه بده
‫خودکشی یا قتل عمد
‫همسر شما روزی که مرد ‫به لندن رفته بود
‫وقتشه
‫طبق بیانیه شما به پلیس ‫گفتین که همسر شما
‫وقتی برگشت «پریشان و ناراحت» به نظر می‌رسید
‫حالت دفاعی نگیر. ‫با آرامش جوابشونو بده
‫هدف از سفرشون چی بود؟
‫اطلاعی ندارم
‫عادی بود که همسر شما
‫همچین مسائلی رو با شوهرش ‫درمیون نذاره؟
‫منظورتون مشکلی توی ازدواجمونه؟
‫دارم سعی می‌کنم بفهمم چطوری پارسال
‫نتونستین زن خودتون رو بشناسین
‫دو ماه تو دریا بود. ‫بیست مایل شناور بود
‫باد کرده بود، متلاشی شده بود
‫دستش کنده شده بود ‫و هیچی از صورتش نمونده بود
‫نظم! نظم!
‫گستاخ و احمق بودم
‫- کنترلم رو از دست دادم ‫- نه، احساساتی بودی
‫باور کردن
‫دیگه کی می‌دونه توی لندن رفته بود دکتر؟
‫تو، من و دکتر
‫بعیده هیچ مدرکی پیدا کنن
‫بعد این همه مدت توی دریا نمی‌تونن
‫دکتر تنها امیدشونه
‫به آقای فول گفتم نباید بیان ولی اصرار داشتن
‫ممنون خانم دنورس
‫چه کوفتی می‌خوای؟
‫یه ویسکی و سودای دیگه عالی میشه
‫مسئله ربکاست
‫پس بهتره زنت رو بفرستی بخوابه
‫من جایی نمیرم. ‫درمورد تو و ربکا می‌دونم
‫واقعا؟
‫همه چیو می‌دونی، نه؟
‫شما صمیمی بودین، فول
‫اگه اینجا اون شب باهاش ‫مچت رو می‌گرفتم...
‫اون شب اینجا نبود
‫ولی اون دعوتم کرد
‫مسئله اینه
‫خودکشی یا قتل... ‫یارو همینو گفت، نه؟
‫ولی دعوت کردن یه نفر...
‫کاری نیست که کسی وقتی برنامه خودکشی داره
‫انجام بده، نه؟
‫و کل پارسال این مسئله آزارم داده
‫ولی کم کم داره منطقی میاد
‫بالاخره تصمیم گرفت ازت جدا بشه. ‫برای همین کشتیش؟
‫تو مدرکی نداری. ‫حرف تو علیه حرف منه
‫نه
‫حرف تو علیه حرف ربکاست
‫«وقتی به دستت رسید بیا مندرس»
‫«یه چیزی باید بهت بگم»
‫«و می‌خوام هر چه سریعتر ببینمت. ربکا»
‫بذار ببینم
‫- از خونه‌ام برو ‫- تحریک نشو، ماکسیم
‫بله. تحریک نشو، مکس
‫فقط اومدم ازت تشکر کنم
‫طی سال‌ها خیلی بخشنده بودی
‫که زنت رو با خیلی از ماها ‫به اشتراک گذاشتی
‫راستش برام سواله می‌تونم ‫با زن جدیدت هم امتحان کنم یا نه
‫اینم از همون خشمی که بهت گفتم
‫چقدر می‌خوای؟
‫اون باهوش تر از اونیه که به نظر می‌رسه، نه؟
‫یکم خون ریخت رو فرش
‫خدای من
‫ولی حق با اونه
‫من آدم ثروتمندی نیستم، مکس
‫البته عاشق قمارم
‫ولی یه لایف استایل خاصی دارم ‫که ازش لذت می‌برم
‫به نظرم می‌تونم راه بیام با مبلغ...
‫ده هزار پوند برای نامه
‫و سکوتم برای وقتی که فردا احضارم می‌کنن
‫این اخازیه
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- به پلیس زنگ می‌زنم
‫آره. به پلیس زنگ بزن
‫حتی شاید ما رو بندازه تو یه سلول
‫ولی نه برای مدت زیادی
‫به نظرم حکم اعدام بگیری، ماکسیم
‫به درخواست بازپرس ولچ
‫یه تغییری در دادگاه امروز صورت گرفته
‫الان حرفای خانم
‫دنورس، خدمتکار ده وینتر رو می‌شنویم
‫میشه گفت توی مندرلی
‫بدون اطلاع شما هیچ اتفاقی نمیوفته، نه؟
‫من اطمینان حاص می‌کنم خونه ‫به خوبی اداره بشه
‫که همینطوری هم می‌دونستین
‫بین آقای فول و مرحوم خانم ده وینتر ‫رابطه صمیمانه‌ای دارن
‫خب، خبر داشتن صمیمی بودن
‫ولی مسائل شخصی بانو ‫به خودش مربوط بود
‫همینطور هم باید باشه
‫ولی چون شرایط اصلا عادی نیست
‫شاید بهتر باشه چیزی که دیشب ‫به من گفتین رو به دادگاه هم بگین
‫فهمیدم یه نامه برای آقای فول فرستاده شده
‫بهشون گفتم که این نامه رو به شما بده
‫یه نامه که آقای ده وینتر می‌خواست ‫از این دادگاه مخفی کنه
‫بله
‫توی نامه آقای فول به خونه ‫خانم ده وینتر دعوت شده بود
‫در همون شبی که بانو مرد
‫آقای ده وینتر در ازای اون نامه ‫پول پیشنهاد داد
‫نامه از ربکا ده وینتر بود
‫بله
‫گفته بود خبر مهمی داره که بهشون بگه
‫آقای فول چقدر درخواست داد؟
‫10 هزار پوند
‫یه چک
‫که آقای ده وینتر در ازای نامه کشیده
‫چی نوشته؟ فقط یه چک دارین
‫- ننوشته برای چیه ‫- نظم! خانم، نظم!
‫خانم دنورس، به نظرتون احتمالش هست ‫ربکا ده وینتر خودشو غرق کرده باشه؟
‫نه قربان. فکر نکنم
‫در هفته‌ای آخر، قبل از مرگش
‫احساس خستگی و مریضی داشت
‫و ازم خواست بند شلوارش رو گشادتر کنم
‫شکمش داشت بزرگ میشد
‫خانم ده وینتر روزی که مرد رفت به لندن. ‫نگفت چرا؟
‫- نه ‫- عجیبه
‫حتما خیلی شخصی بود که ‫از من مخفی کرده بود
‫مثل یه قرار ملاقات با دکترش
‫نه دکتر خانوادگیش که انتظارش رو داشته باشین ‫بلکه یه شخص مطمئن تر
‫دور از چشم مردم
‫انگار که مشکلش چیزی بوده ‫که می‌خواسته هیچکی نفهمه
‫خبری که فقط می‌خواسته با ‫معشوقش درمیان بذاره، یعنی جک فول
‫- حرومزاده‌ی قاتل ‫- حرومزاده‌ی قاتل
‫با بچه‌ام! امیدوارم دارت بزنن
‫امیدوارم دارت بزنن! تو ربکا رو کشتی!
‫فقط دو احتمال هست
‫امیدوارم قربان، موافق باشین که ‫هیچ انگیزه‌ای برای خودکشی نداشتن
‫ولی یه انگیزه روشن برای قتل داریم
‫این دادگاه به حالت تعلیق در میاد ‫تا تحقیقات جنایی انجام بشه
‫خانم‌ها و آقایون، ختم جلسه
‫قانون برای همه یکیه
‫ولم کنین! ولم کنین!
‫خانم دنورس
‫هیچی نگو. نمی‌تونن چیزی ثابت کنن
‫دفترچه‌های ملاقاتش رو می‌خوام، ‫با دفترچه خاطرات و آدرس‌ها
‫دفترچه پرداختی‌ها و همه چی
‫اون دکتر رو دیده و بهش پول داده
‫رو، به متخصصین زنان ‫توی لندن زنگ بزن
‫نه نه
‫متأسفم، اجازه گشتن خونه رو دارین؟
‫خانم ده وینتر؟
‫- اوه فرانک ‫- چیه؟
‫چک‌هاش رو می‌خوام، قبض‌های بانکیش
‫هر چی که توش اسم و آدرس ‫یه دکتر داشته باشه
‫صحیح. اینجاست. می‌دونم چی میخوای
‫- یه دکتر می‌خوام ‫- دکتر می‌خواین؟ ایناهاش
‫باید همین باشه
‫خجالت بکشین
‫خجالت بکشین که طرف ماکسیم رو می‌گیرین
‫من طرف کسی رو نمی‌گیرم، خانم دنورس
‫و تو فرانک، روزا کفش آقای ده وینترو ‫لیس میزنی
‫و شبا هم مثل سگا جلوی در خونه‌اش می‌خوابی
‫مثل بچه‌ها گریه می‌کنی
‫ربکا همه‌تون رو تحقیر کرد
‫مردای توی لندن، مردای توی مهمونی‌های مندرلی
‫همه‌تون براش چیزی جز اسباب بازی نبودین
‫چرا نباید یه زن خودشو سرگرم کنه؟
‫ربکای من هر جوری دوست داشت زندگی کرد
‫جای تعجبی نداشت که ‫یه مرد اونو بکشه
‫حتما درد داره
‫اینکه می‌دونی تنها دوستت توی دنیا ‫همچین رازی رو با خودش به گور برد
‫وسایلت رو جمع کن، خانم دنورس
‫انتظار دارم تا شب بری
‫- خانم؟ ‫- خیلی متأسفم، کیفم رو جا گذاشتم
‫کی رو دیدین، خانم؟
‫دکتر جان بیکر
‫ممنونم
‫همینجا منتظر باشین
‫- دکتر بیکر، قربان ‫- شبتون بخیر
‫دنورس
‫بیمارای زیادی دارم
‫اونو یادم نمیاد
‫شاید وقتی پروندش رو ببینین یادتون بیاد
‫خیلی بهتره که قبل همه چی ‫پروندش رو بخونم
‫برای کمک هر کاری از دستمون بربیاد انجام میدیم
‫اوه نه، این دست خورده
‫اون کجا رفت؟
‫کی؟
‫زن جوونی که اینجا بود
‫اینجا نیست
‫باید با منشیم حرف بزنم
‫احتمالا اونو اشتباهی جای دیگه‌ای گذاشته
‫این دختر... راهی برای خروج هست؟
‫خوندمش، فقط همین. ‫حتی یه کلمه‌ هم از نوشته‌های دکتر بیکر عوض نکردم
‫ربکا دنورس. الان یادم اومد. ‫بنده خدا
‫اسم واقعیش این نبود. ‫و اون باردار نبود
‫پس چرا از یه اسم جعلی استفاده کرده؟
‫چرا این همه راه تا لندن اومده
‫تا با شما قرار ملاقات بذاره ‫نه دکتر خونوادگیش؟
‫شاید نمی‌خواسته خبرش رو ‫به خونوادش بده
‫اون بچه از شوهرش نبوده؟
‫بازپرس، من همچین متخصص زنانی نیستم
‫من متخصص زایمان نیستم. ‫من تومور شناسم
‫من سرطان رحم رو درمان می‌کنم
‫احساس خستگی و چاق شدنش... ‫همه علائمش هستن
‫اون سرطان داشت
‫این خبرش برای جک فول بود
‫این ثابت نمی‌کنه که خودکشی کرده باشه
‫نمی‌خواست عذاب بکشه
‫بله، همینو بهم گفت
‫وقتی علائمش رو دیدم ‫بیماریش پیشرفت کرده بو
‫اولش آپریل دیدمش
‫ولی تا می، هیچ درمانی روش اثر نداشت
‫فقط چند هفته زنده بود ‫و دردش هم زیاد میبود
‫چطور خودکشی کرد؟
‫سوار قایقش شد و سوراخش کرد
‫خودشو غرق کرد
‫شانس آوردی، مکس
‫شرط می‌بندم فکر می‌کنی برنده شدی، نه؟
‫خب شاید قانون نتونه کاریت بکنه. ‫ولی من هنوز می‌تونم
‫حرف دیگه‌ای نداری؟
‫اگه داری، بهتره الان بگی
‫می‌دونی بیشتر از همه از چیش متنفرم؟
‫چیزیه که از تو گرفته
‫برای همیشه از بین رفته. ‫اون چهره‌ی جوون و بامزه‌ای که عاشقش بودم
‫تو دیگه اون شخص نیستی
‫به خاطر این ازش متنفر نباش
‫چی آتیش گرفته؟ ‫خدای بزرگ، مندرلیه
‫یالا! از اونجا دور شین
‫از چمن‌ها دور شو! زود باش
‫از چمن ها دور شو! فریث، بیا عقب!
‫چند نفر داخل خونه‌ان؟ ‫همه بیرونن؟
‫- نمی‌دونم قربان ‫- حالت خوبه؟ چی شد، کلاریس؟
‫دیدمش
‫منظورت چیه؟ کیو دیدی؟
‫خانم دنورس
‫کمکش کن! شلنگ کجاست؟
‫- اون کجاست؟ ‫- رفت خونه ساحلی
‫خانم دنورس! خواهش می‌کنم
‫ازش دور شو
‫کمکم رو خواستی. اینم از کمک
‫خانم دنورس، خواهش می‌کنم
‫اون تنها کسی که دوست داشتم رو کشت
‫نمی‌تونم بذارم مندرلی رو داشته باشی
‫مال ما بود
‫لازم نیست این کارو بکنی
‫می‌دونم کنارش وایمیستی ولی ‫تو هیچوقت خوشی نمی‌بینی
‫چرا می‌بینم
‫دیشب خواب دیدم دوباره رفتم مندرلی
‫خواب خانم دنورس و ربکا رو دیدم
‫ولی امروز صبح که بیدار شدم ‫و بیخیال مرده ها شدم
‫و کنار آینه توی اتاق کوچیکمون در قاهره نشستم...
‫یه توقف جدید در جستجو برای یه خونه واقعی...
‫می‌تونم زنی که الان هستم رو ببینم
‫و می‌دونم که تصمیم درستی گرفتم
‫که تنها چیزی که ارزش داره ‫به خاطرش بین شعله‌ها قدم برداری رو نجات بدم
‫یعنی عشق
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.