..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
دسامبر سال 1916.
انجمن پژوهش روانی
که مقالات آنها شامل «توهم زندگانی»
«شخصیت انسان و بقای آن در مرگ جسمانی» میشود،
یک پدیده ماورا الطبیعه رو گزارش میدن.
آقای چارلی چاپلین، کمدین سینما،
به صورت همزمان در صدها مکان
دیده شده.
از اقیانوس اطلس گرفته تا اقیانوس آرام.
از میان مرزهای کانادا گرفته تا خلیج مکزیک.
مردم در ایستگاه ها منتظرن تا آقای چاپلین رو ببینن.
در ساعتی مشابه
جمعیت در هتلهایی در سراسر کشور جمع شدن.
یه روزنامه میپرسه: «چاپلینِ توهم نوری رو دیدید؟»
بقیه «تب چاپلین» رو منتشر کردن،
«جَو چاپلین»،
«شیداییِ چارلی»
«التهاب چاپلین» به تیتر نخست میره.
در سراسر آمریکا منتشر میشه.
شلوار دمپا،جعل کننده ها و تقلید کار ها روانه بازار میشن.
انگار که در سرتاسر جهان همه مسابقه گذاشتن.
شایعه شده که خود چاپلین هم وارد این مسابقه شده
و نفر بیستم شده.
مردم میخوان بدونن که
«چارلی چاپلین واقعی کیه؟»
«چارلی چاپلین واقعی»
وقتی به چارلی چاپلین فکر میکنیم،
این مرد رو تصور میکنیم.
این اولین لحظه ایه که پا در صحنه میذاره.
و به ما نگاه میکنه.
اون بلافاصله بعدش باز هم در فیلمهای دیگه ای ظاهر میشه.
بفرما، بازم اینجاست!
و اینجا.
و مدام به ما نگاه میکنه.
ولی این چارلی چاپلین نیست.
این مرد هیچ اسمی نداره
هیچ آدرس مشخصی نداره.
هیچ خانواده ای نداره.
هیچ تعریف معینی از زمان و مکان نداره.
نمیتونی بازخواستش کنی.
تنها چیزهای ثابتش، کلاه، عصا
کفش ها و سبیلش هستن.
بعضی وقتها هم فقط سبیله.
پس او کیه؟
بهش میگن مرد کوچولو.
رفیق کوچولو.
بی خانمان.
این کاراکتریه که توسط چارلی چاپلین ایفا شده.
«ولگرد» چاپلین رو مشهور تر از
هر شاه، ملکه یا امپراطوری میکنه.
مشهور تر از هر فیلسوف، هنرمند
یا شخصیت مذهبی ای.
به حدی مشهور که تا پیش از این کسی نبوده.
چاپلین «ولگرد» رو ساخت و ولگرد هم «چاپلین» رو ساخت.
بدون نگاه کردن به یکی از اونها، نمیتونی یکی دیگه‌شون رو ببینی.
اونها داستان همدیگه رو روایت میکنن.
خب، از کجا شروع کنیم؟
چاپلین اینجوری شروع شد.
سال 1889 با یک خورشیدگرفتگی کامل شروع میشه .
در این سال، برج ایفل بر روی عموم باز میشه.
آدولف هیتلر متولد میشه.
در کیتو (شهری در ژاپن)، نیندنتو (شرکت بازی های ویدیویی) پایه گذاری میشه.
ورقهای بازی رو میسازن.
تیرهای چراغ برق در لندن نصب میشن
درجایی که جک قصاب همچنان آزاده.
پیتزای مارگاریتا اختراع شده.
هنوز دارن روی ساخت هواپیما کار میکنن.
در سال 1889 فیلمها اینطوری بودن.
89.
اینها صدای ضبط شده انسان هستن،
صدای آواز پرندگان،
صدای موسیقی.
فیلم، شانه به شانه چاپلین رشد میکنه.
خیابونهای لندن رو همونطور که در بچگی در اون پرسه میزنه به تصویر میکشه.
بچه هایی رو که باهاشون بازی میکنه.
چارلی رو از زمانی که یک پسر بچه بود میشناختم.
این صدای ایفی ویزدام ه.
توی خیابون با هم بازی میکردیم.
در پشت لمبث واک.
زمانی که 92 ساله بوده، ضبط شده.
خانم ویزدام، 28م فوریه 1983.
من در اینجا از همه پیر ترم.
در سال 1891 به دنیا اومدم.
مادرم 19 تا بچه داشت.
نوزده تا.
خب، اون زمانها زیاد بچه داشتن، کار دیگه ای ازشون برنمیومد، برمیومد؟
نه گوشی ای بود. نه تلویزیونی.
پس شیطنت میکردن. مگه نه؟
چقدر شیر دوست داری؟ هروقت بس بود بگو.
ممنونم.
میدونی، من چارلی رو از زمانی که خودم پنج ساله و او هفت ساله بود میشناختم.
عمه ام در کنینگتون کنار خونه خانم چاپلین و دو پسزش زندگی میکرد.
دارم درمورد جنگ جهانی اول صحبت میکنم.
قبل از اینکه به آمریکا بره.
عادت اشت که دختر خاله صدام کنه.
عادت داشت بگه «دختر خاله م ایفی کی میاد؟»
البته که واقعا دلم براش میسوخت. همه لباساش پاره پوره بودن.
لهجه ش مثل تو بود یا اینکه لهجه ای...؟
نه، مثل من صحبت میکرد. رایج بود.
اوه آره. نحوه تلفظ «ه» ش رو یادم رفته.
تاحالا کتاب چارلی رو خوندی؟
نه، نخوندم. نه.
ببین، اونو بهم نشون بده.
خودشه. خودشه. خیابون فیتزالان.
کنار کارخونه خیارشور؟
آره. سطل آشغالا بیرونن.
بفرما اینجاست.
خودشه. خودشه. خود خودشه.
چجور آدمی بود؟
اوه، یه پسر بچه دوست داشتنی ولی تند خو بود.
خیلی، خیلی تند خو.
- و این احتمالا پدرشه. - آره.
پدر و مادرش هر دو شاغل بودن.
شوهرش اونو ترک کرده بود.
رفته بود و اونو ترک کرده بود. با یک دختر خواننده روی هم ریخته بود.
میدونی، اونو به تیمارستان فرستادن.
مشخصا هیچکس نبود که هوای چارلی رو داشته باشه.
اون روزا خبری از امنیت اجتماعی نبود.
خبری از حق معیشت کودکان نبود. شیر مجانی نبود. هیچی.
- و این سرای تهیدستان لمبث ه که او اونجا بود؟
خودشه، آره.
وحشتناک بود. میدونی، عذاب کشیدن اون پسر بچه ها...
تاحالا دیده بودی که توی خیابون گدایی کنن؟
اوه، آره.
در همین حد بهت بگم که چارلی همیشه گرسنه بود.
ولی چارلی، همیشه بانمک بود.
یه شلوار کهنه میپوشید، با یه کلاه کهنه و یه کت کهنه و یه چوب دستی.
و همه بچه ها با کاراش از خنده روده بر میشدن.
اولین باری که چارلی رو روی صحنه دیدم
در کانتربری بود، آخر جاده وستمینیستر بریج.
اون موقع تقریبا 15 ساله بود.
و چون خیلی خنده دار بود، همه براش دست زدن.
و فرد کارنو اونو دید
بهش پیشنهاد داد که توی تئاتر مامینگ بردز ش کار کنه.
همه چیز اینجوری شروع شد.
خیلی پول درنمیاورد
ولی همیشه بیشترین فروش رو داشتن
و در 1910، به دیدنم اومد و گفت
«دارم به آمریکا میرم...
ولی فراموشت نمیکنم.»
برای کمپانی کارنو 12 روز طول کشید
تا از اقیانوس اطلس رد بشه.
12 روز در قایق حمل دامی که پر از موش بود.
با دیده شدن خشکی،
یک مرد جوان روی نرده خم‌ میشود
و فریاد میزند.
آنها یک تور طاقت فرسا را در این قاره شروع میکنند.
در یک روز سه نمایش بازی میکنند.
کمدی های کوبنده سبک فرد کارنو
به شدت فیزیکی اند.
کارنو به کمدین هاش یاد میده که چطور سکندری بخورن.
که چطور غلط بزنن، سر بخورن و بیوفتن.
که چطور مشت بخورن.
که چطور از پله ها پرتاب بشن.
اونا توی کارشون بهترینن.
و هرجایی که میرن یه بازیگر میدرخشه.
ولی همسفرهاش نمیتونن اون رو جدی بگیرن.
بیرون از صحنه نمایش، آروم، بدخلق و منزویه.
معمولا ظاهر گداگونه ای داره.
بعد، یهو تیپ دخترکش میزنه.
خودش ویولن سل، زبان یونان باستان و یوگا یاد میگیره.
ولی فراتر از همه اینها، قسم میخوره که به فقر برنمیگرده.
در کالیفرنیا، یک طالع بین بهش میگه
به زودی وارد عرصه جدیدی میشه
که در اون ثروت زیادی به‌دست میاره.
میگن که اون ثروت باید در آمریکا به دست بیاد.
تجارت نفت یک شبه میلیونرهارو ساخه.
هنری فورد خط تولید مدرنشو راه اندازی کرده.
و سینماها در شهرهای سراسر کشور بازگشایی شدن
و بیست و چهار ساعته فیلمهای کمدی رو نمایش میدن.
ولی فیلمها چاپلین رو تحت تاثیر قرار نمیدن.
به نظرش اونا یک مد زودگذرن.
از نظر من آقای چاپلین صرفا برحسب اتفاق
وارد سینما شد.
این صدای مک سنت ه.
پیشرو در عرصه فیلم کمدی،
بنیانگذار استودیوهای کی استون،
متخصص در نزاع پرتاب کیک و تعقیب و گریزهای سریع،
دخترهای درحال استحمامِ مک سنت، پلیسهای کی استون.
اون زمانها یک کمدین بود که برای من کار میکرد.
اسمش فورد استرلینگ بود.
که رئیس پلیس کی استون بود.
یک روز، استرلینگ استعفا میده
من گفتم «وای، خاک بر سرم!»
یهو سنت به یه بازیگر نقش اول دیگه احتیاج پیدا میکنه
بلافاصله کمدینی به ذهنم میرسه
که اونو توی یه نمایش انگلیسی دیده بودم به اسم:
«شبی در سالن موسیقی لندن»
اون موقع نمیتونستم اسمش رو به یاد بیارم.
ولی با نیویورک تماس گرفتم تا کمک کنن اون رو پیدا کنم.
و گفتم که اسمش چمپیون بود، یا چاپرین یا چمبرز
یا یک همچین چیزی.
پس دنبالش گشتن
و اونو در یک شهر کوچک در ایالت پنسیلوانیا پیدا کردن.
سنت 150 دلار در هفته بهش پیشنهاد میده.
دستمزد سه هفته اولش رو الان میگیره.
به نظرش یک سال دووم میاره.
و اگه فورد استرلینگ به کار با من ادامه میداد،
سرنوشت به گونه ای پیش میرفت که چاپلین به انگلستان برگرده
و احتمالا بزرگترین کمدینی که تا به حال دیدیم رو،
از دست میدادیم.
اولین باری که به کی استون رفتم،
به طرز وحشتناکی مضطرب بودم.
24 ساله بودم، ولی ظاهرم به 18 ساله ها میخورد.
این چاپلین ه که داستان رو در مصاحبه ای
در سال 1966 برای مجله لایف تعریف میکنه.
ولی سنت مرد واقعا محشری بود...
این یکی از معدود دفعاتیه که چاپلین اجازه داده
یک ضبط صوت وارد خونه ش بشه.
میتونم ازتون بخوام که بگین
تا الان داستانهای مختلفی از اون رو خوندم
از لحظه ای که لباسهای ولگرد رو ساختین. (منظورش اینه که تعریف کن ایده لباسا از کجا به ذهنت رسید)
سوال میلیون دلاری.
روزنامه نگارها بارها این سوالو ازش پرسیدن.
خب، داستانی که من میگم، مطمئن باش که موثق ترینشه.
وکلا هم همینطور.
چهره این مرد آشناست.
کلاهش، سبیلش.
ولی چارلی چاپلین نیست.
در دهه 1920، این مرد سریالی رو تحت عنوان
«چارلز اپلین» پخش کرد که دنباله فیلمهای چاپلین بود.
چاپلین از اپلین بابت به خراب کردن
اصالت ولگرد شکایت میکنه.
اوایل، اپلین ادعا میکنه که از چاپلین تقلید نمیکرده.
از بیلی وست تقلید میکرده.
که مقلد مشهور چاپلینه.
اپلین میگه: «چاپلینِ» اپلین، چاپلین نیست.
چاپلینِ اپلین، تقلیدی از مقلد چاپلینه.
اپلین میگه «علاوه بر اون، اگه قرار باشه کسی به جرم تقلید
محاکمه بشه، اون چاپلین ه.»
دو تن از همکاران چاپلین در کارنو،
فرد کیچن و بیلی ریچی،
جفتشون ادعا میکنن که «ولگرد» چاپلین، تقلیدی از اونهاست.
ریچی میگه: «من اولین نفری بودم
که به مجموعه فیلمهای ساخته شده
از چاپلین، زندگی بخشیده.
ولی اپلین و چپلین، ریچی و کیچن همه شون فوجی از
کمدینهای ولگردی رو دنبال میکردن که
در یک سیرک واریته از اوایل قرن نوزدهم (نمایش چندگانه شامل رقص و آواز و مسخره بازی و حرکات آکروباتیک)
نمایش اجرا میکردن.
این کمدینها، خودشون از ولگردهای واقعی
الهام گرفته بودن.
بی خانمانهایی که یکی درمیون برای کار به آمریکا اومده بودن.
چاپلین بی خانمان در خیابانهای لندن بزرگ شده بود.
این مردها بیشتر شبیه کسایی هستن که
باید در زندان پلیس باشن نه در یک استودیو فیلم سازی.
ولی در نطق چاپلین، خلق
ولگردش، فی البداهه ست.
همه چیز یهویی اتفاق افتاد.
صحنه ورودش رو کاملا شبیه
پیشکسوت خودش فورد استرلینگ ساخته.
و نقدها خوب نیستن.
تقریبا از کار بی کار شدم.
میخواستن منو اخراج کنن.
و من نمیدونستم که باید چیکار کنم.
به قسمت لباسها رفتم.
هیچ ایده از پیش تعیین شده ای نداشتم.
با خودم فکر کردم «همه چیز رو در تضاد با هم انتخاب میکنم.»
شلواری گشاد با کتی تنگ. سری بزرگ با کلاهی کوچک.
یک عصا، و یک جفت کفش بزرگ کهنه.
درواقع، کفش ها مال استرلینگ بودن،
شلوار، فتی آربوکل؛
و کلاه هم مال پدر یه نفر بوده.
لباسها دزدیده نشدن،
ولی درکنار چند تکه لباس دیگه،روی هم
یه آدم بدقواره رو تشکیل دادن.
اونارو پوشیدم
بدون اینکه هیچ فکری درخصوص شخصیت پردازی داشته باشم.
ولی وقتی به خودت نگاه کردی، اولین واکنشت چی بود؟
«جواب میده.»
و خب، برگشتیم به اینجا، فوریه 1914.
لحظه ای که برای اولین بار پا در صحنه میذاره
و به ما نگاه میکنه.
و این بار، نصف نقدها منفی نیستن.
لحظه ای که اون لباسهارو پوشیدم،
خیلی احساس آزادی میکردم.
میتونستم هر دیوونه بازی ای که دلم میخواد انجام بدم.
اولین باری که متوجه شدی که به شهرت رسیدی چه موقعی بود؟
به نیویورک اومدم.
در نیویورک توقف کردم.
سرخط خبرها: «او اینجاست!»
مردم میگفتن: «خدای من،باورت نمیشه!»
همه مردم نیویورک ادای تورو درمیارن.
میگن «اینجوری راه میره.»
مردم به محله زاغه نشین سرازیر شده بودن
به این سینماهای ده سنتی...
تا این مرد کوچولوی سیبیلو رو ببینن.
و این اتفاق فقط مختص به نیویورک نبود.
چرا تب چاپلین در سراسر دنیا پخش میشه؟
مگه این ولگرد کوچولو چی داره؟
خب، بانمکه.
میتونه در هر موقعیتی قرار بگیره
و اونو احمقانه جلوه بده.
ولی بیشتر از این حرفهاست.
در جانعه ای که به سختی طبقه بندی شده،
ولگرد نه تنها دربرابر فرد می ایسته،
بلکه حسابشون رو به خوبی کف دستشون میذاره.
برای میلیونها مهاجری که رویای یک زندگی جدید رو دارن،
ولگرد، یک شخص بی وطنه.
کسی که به هیچ زبونی حرف نمیزنه،
ولی با همه صحبت میکنه.
و در دنیایی که با کشمکشهای تلخ از هم پاشیده،
ولگرد میتونه شمارو بخندونه،
فرقی نمیکنه که در کدوم طرف این کشمکشها باشی.
ولگرد مرزهای هویتی رو زیر پا میذاره.
جنس و جنسیت رو کمرنگ میکنه.
اعتبار و طبقه اجتماعی رو از مختل میکنه.
اون هیچکس نیست.
و به همه تعلق داره.
در سرای تهیدستان
چاپلین رویای ثروتمند شدن داشت.
رویای معروف و محبوب شدن رو.
حالا اون ثروتمندترین بازیگر دنیاست.
مشهور ترین فرد در قید حیات.
همه این تقدیرها مال من نیست.
برای مرد کوچولوعه.
اولین تاثیر در چشمهاش بود.
در صدم ثانیه میتونن از حالت خیلی گرم به خیلی سرد تغییر کنن.
چون یه افسونگر بود، میدونی!
چارلز یک خودشیفته به تمام معنا بود.
خیلی جلف.
تمام تلاششو میکرد.
عاشق این بود که از هر دری صحبت کنه،
که وانمود کنه یک یاغی و یک تندروی سیاسی بوده.
و قصد داشت مردم فکر کنن که
یک کتابخوان خیلی متبحره.
درحالیکه فکر میکنم صفحه اول
تعدادی زیادی از کتابهارو میخوند
و کاری میکرد که مردم باور کنن همه اون کتابهارو خونده.
چارلی همیشه درحال بازی بود.
همیشه سرصحنه بود، همیشه یک بازیگر بود.
نمیخواست که مردم چارلی واقعی رو بشناسن.
اونی رو که محدود به کودکی پوچی مثل مال خودش شده.
هیچوقت احساس نمیکرد که کسی دوستش داشته باشه.
هیچوقت باورش نکرده بود.
میگفت «چرا باید کسی منو دوست داشته باشه؟»
من روانشناس نیستم
ولی راحت میشه تشخیص داد که هنوز ترس از فقر داره.
مهم نیست چقدر پول داره؛
هنوز هم از فقر میترسه.
بیشتر افراد واقعا موفق،
در سنین جوانی،
معمولا اونهارو تباه میکنه.
یا نابودشون میکنه یا میسازتشون.
میتونه اونهارو بسازه.
در عرض چند سال،
چاپلین استودیو خودشو ساخت.
یک شرکت پخش فیلم پایه گذاری کرد،
خودش رو از بند پشتوانه های مالی رها کرد.
از هیچ برنامه ای پیروی نمیکنه.
حتی از هیچ نمایشنامه ای هم پیروی نمیکنه.
یه ایده مبهم‌ رو شروع میکنه
و بارها و بارها و بارها اونو بازی میکنه.
تا وقتی که باحال بشه.
به بازیگرها آموزش داده میشه که هر حالتی رو دقیقا
همونطوری اجرا کنن که اون اجرا میکنه.
طوری که انگار ضمیمه اب اضافی از بدن خودشن.
هر ریزه کاری ای، هر نگاهی که او برای اولین بار انجام داده بود.
دستیارش میگه اگه میتونست همه کارهای مجموعه رو
خودش انجام بده، اینکارو میکرد.
همونطور که مینویسه، کارگردانی میکنه، تهیه میکنه،
ویرایش میکنه، پردازش میکنه و نقش آفرینی میکنه.
حتی در مو آرایی و آرایشگری هم شانسش رو امتحان میکنه.
درنهایت وقتی که اختیار تام رو به دست میگیره،
جاه طلبانه ترین پروژه ای که تا به امروز داشته رو کلید میزنه.
این داستان یک کودک ترک شده ست.
که فرزند مادری تنها و به قدری فقیره که نمیتونه ازش مراقبت کنه.
در زندگی دیگری، پسربچه سر از سرای تهیدستان درمیاره.
ولی در این نسخه وقتی که مامورین سر میرسن،
تا اونو ببرن،
بی چون و چرا همراهشون نمیره.
هشت سال از زمانی که لندن رو ترک کرده میگذره.
و وقتی که درنهایت برمیگرده،
یک صدای آشنا میشنوه.
«سلام چارلز،در چه حالی؟»
اون گفت «وای ایفی حالت چطوره؟»
دقیقا همونجایی بود که عمه م زندگی میکرد.
که بیرونش سطل آشغال بود، نه؟
زمانیه که با ماشین رولز رویس ش همراه با راننده میاد،
سرهاشون رو به روز روی گردنشون نگه داشته بودن.
بهش گفتم
«چه لفظ قلم حرف میزنی! چی باعث شده که باکلاس بشی؟»
گفت «بایدم اینطور باشه. به کلاس سخنوری رفتم. اونا منو ساختن.»
خب منم بهش گفتم
«خیلی بزرگ نشدی، نه؟»
سر از اتاق زیرشیروونی پاونال تراس پلاک 3 درمیاره.
چهار دیواری ای که خانواده چاپلین در اون زندگی میکردن.
جایی که حنا، مادر چاپلین،
اونو با لباسها و احساساتش سر ذوق میاورد.
جایی که به سختی از صداش برای گذران زندگی استفاده میکرد
ولی بعد کارش روی صحنه رو از دست داد.
رو به روی این پنجره نشست
و به چارلی گفت که میتونه بیرون ارواح رو ببینه.
قبل از اینکه اونو به تیمارستان ببرن.
و مادر چارلی لندن رو ترک نکرده.
در یک آسایشگاه زندگی میکنه.
پس وقتی چاپلین به آمریکا برمیگرده،
مادرش رو پیش خودش میبره.
ولی حواسش سر جاش نیست.
زمان حال و گذشته کدر شده ن.
ولی که پسرش رو با لباس ولگرد میبینه، میگه
«چارلی باید برات لباس جدید بگیرم.»
در همون زمان، پسرش داشت حماسه هالیوودی میسازه.
حماسه ای (شاهکاری) که ولگرد رو به اونسر دنیا میبره.
ولی فضاش به خونه نزدیک تره.
این یک آزمایشه
برای اینکه ببینم صدام در فیلم چطوره.
درحال حاضر شما درحال تماشای یک فیلم مصوت هستید.
باور داریم که یک هنر کاملا جدید ساخته خواهد شد.
شروع عصر جدیدی در فیلم سازی.
ناگهان نقطه قوت ولگرد
تبدیل به نقطه ضعفش شد.
نمیتونه صحبت کنه.
با چه زبونی صحبت کنه؟
با چه لهجه ای؟
در سال 1928، کمپانی برادران وارنر پخش پروژه های صامتش رو قطع میکنه.
سال 1929، کمپانی فاکس هم همین کارو میکنه.
تا سال 1930،
همه استودیو های بزرگ مصوت میشوند.
هم عصران چاپلین یکی پس از دیگری شروع به حرف زدن کردن.
اول لورل و هاردی.
چمدونمو بستم.
و امشب دارم به آمریکای جنوبی میرم.
بعد هارولد لوید.
نمیدونم چی بگم.
خب، اینکه چیز جدیدی نیست عزیزم.
بعدش باستر کیتون.
خب، کلی حرف مهم برای گفتن دارم.
و توهم کلی حرف مهم بر ای شنیدن داری.
انقلاب حراف ها فرا رسیده.
زنده ست! زنده ست!
مردم دیوونه هرچیزی میشن که حرف میزنه.
یک دقیقه صبر کنین! یک دقیقه صبر کنین!
چیزی نمیشنوین.
ولی چاپلین تصمیم داره یک کار دور از تصور بکنه.
یک فیلم بی‌صدا میسازه.
مثل اکثر فیلمهای کمدی رمانتیک،
«روشنایی های شهر» درک نشد.
یک دختر گل فروش نابینا، ولگرد رو با یک میلیونر اشتباه میگیره.
روی کاغذ آسونی، ولی نوشته ای در کار نیست که.
چاپلین بدون فیلمنامه کار میکنه.
و این صحنه چاپلین و هرکسی که
در اطرافش بود رو
تا مرز جنون میبره.
میتونی درمورد فیلم‌برداری
اون سکانس برامون توضیح بدی؟
اوه عزیزم.
چارلی بارها و بارها و بارها اونو گرفت.
گاهی اوقات‌ فکر میکردم که اگه نتونه فکر کنه
که بعد از اون چیکار کنه،
به راحتی دوباره همون سکانس رو ضبط میکنه.
تا وقتی که حرکت بعدی به ذهنش برسه.
چاپلین بر روی اشتباهش در
تطابق صحنه پافشاری میکنه.
این قلب فیلمه.
باید به درستی احساس بشه.
یه کمالگرا بود.
و برای ما هم‌ معمولا همینطور به نظر میاد.
وقتی که بالاخره گفت «برداشت انجام شد.»
یه نفس راحت میکشیدیم.
و بعد گفت «خب، شاید باید یه بار دیگه‌ام بگیریم.»
مشکل کجاست که باعث شد برداشت رو تکرار کنی؟
اگه درست نباشه عذابم میده، میدونی.
ما هر روز و هر روز اون صحنه رو میگرفتیم.
درست از آب درنمیاد. چرا درست درنمیاد؟
اگه مرد پولدار اول گل بخره چی؟
خب، نه.
شاید مشکل از ویرجینیا چریل باشه.
میگه «گل میخواید آقا؟»
میگم «هیچکس کلمه «گل» رو اینطوری نمیگه.»
«گل میخواید آقا؟»
زیادی بالا نگاه میکنه، یا زیادی زود بالا نگا میکنه یا...
یا اینکه باید یک ثانیه صبر کنه!
270 روز از فیلمبرداری گذشته.
چارلی منو اخراج کرد.
این چریل ه. مناسب نیست.
در اسرع وقت به یه دختر گل فروش دیگه نیاز داره.
همه چیز در فیلمبرداری مجدد خیلی گرون تموم میشه.
جورجیا هیل رو استخدام میکنه،
بازیگر نقش اول زن فیلم «جویندگان طلا»ش.
گفت: «همه کارهای «روشنایی های شهر» رو با تو
از اول انجام میدم.»
همه رو با تو از اول انجام میدم.
ولی نه. هیل هم‌ مناسب نیست.
از بازیگرهای زن دیگه ای هم تست میگیره.
اونا اصلا مناسب نیستن. شاید چریل مناسب بود.
از چریل خواهش کرد که برگرده.
534 روز فیلمبرداری،
ولی هنوز صحنه گل رو فیلمبرداری نکردن.
اون تمام فیلم رو بر پایه
اشتباهش در تطابق صحنه فیلمبرداری میکنه
و به همین خاطره که درست درنمیاد.
و بعد یه اتفاقی میوفته.
کوبیده شدن در.
راه حل نمایش جسورانه صامت چاپلین
صداست.
صحبت کردن، کار هنرمندانه ای نیست، میدونی.
درحالیکه حرکت کردن طبیعی تر جلوه میکنه...
مثل پرواز پرنده.
صدا خیلی قشنگه.
ولی به اندازه سکوت
کسی که فقط نگاه میکنه
خوب نیست.
در اولین اکران پنجاه هزار نفر حضور داشتن
برای اینکه ولگرد و دختر گلفروش رو ببینن.
و بعضی ها گمون میکنن که روابط عاشقانه
شاید محدود به فیلم نباشه.
خیلیا فکر میکردن که من دوست دخترشم
ولی نبودم.
زیادی پیر بودم. بیست سالم‌ بود.
همه چهار همسر چاپلین
بازیگرهای جوان بودن.
سه تاشون که نوجوون بودن.
از نويسنده این کتاب خواهش کردم که به دیدنمون بیاد.
اسمش لیتا گری چاپلینه‌.
عنوان کتاب «زندگی من با چاپلین»ه.
فقط صدای یکی از همسران چاپلین رو در نوار داریم.
دومین همسر چارلی و...
در سال 1966 خاطرات جنجالی ش رو منتشر کرد.
یک کتاب جنجالی و بحث برانگیزه.
و چارلی گری چاپلین اینجا با ماست.
من کنجکاوم لیتا
که بدونم چرا این کتاب رو نوشتی.
مجبور بودم که بنویسمش.
فکر کردم که این داستان باید گفته بشه
و درواقع من باید اونو تعریف کنم.
من سالهای سال با یک داستان دروغین زندگی کردم.
تو ستاره یکی از فیلمهاش بودی
یا در حقیقت در یکی از فیلمهاش حضور داشتی.
فیلم «کودک» وقتی که 12 ساله بودم.
میتونم بپرسم که وقتی باهاش ازدواج کردی چند سالت بود؟
یا اینکه یه رازه؟
شانزده.
و بعد از اون هم به حرفه بازیگری ادامه دادی؟
آره، من «جویندگان طلا» رو شروع کردم ولی
نتونستم به آخر برسونمش.
دو سال طول میکشه تا چارلی فیلمبرداری کنه، میدونی.
و در میانه راه انقدر گرفتار شدیم
که نتونستم فیلم رو به آخر برسونم.
دختر نوجوونی که بچه چاپلین رو بارداره.
همسر اولش میلدرد هریس هم
داستان تقریبا مشابهی داشته.
طبق گفته ها به دلیل خشونت روانی از چاپلین طلاق گرفته بود.
و اوضاع برای لیتا هم بهتر از اون نبود.
در مکزیک ازدواج کردیم
چون چارلی نمیخواست ازدواجش سر و صدای زیادی به پا کنه‌.
اوایل خیلی بداخلاق تر بود.
در راه برگشتمون با قطار، خیلی حال به هم زن بود.
وقتی قطار در حال حرکت بود روی سکویی
بین واگن ها ایستاده بودیم.
و گفت میتونیم به همه اینها خاتمه بدیم
صرفا اگر که بپری.
دو سال بعد لیتا درخواست طلاق و
حضانت کامل دو فرزندش رو داد.
تا این زمان، این گرونترین طلاق تاریخ هالیووده.
دادخواست اونقدری جالبه که
نسخه هایی از اون در خیابونها به فروش میرسه.
لیتا اونو به عنوان یه متقلب سریالی توصیف میکنه
که واضح و بی اختیار فریب میده.
ادعا میکنه که چارلی شکاک و حسوده‌.
و به حدی عصبانی میشه که
به اتاقش میاد و روش تفنگ میگیره.
میگه سعی کرده اونو تحت فشار بذاره
که در مخفیانه سقط جنین انجام بده.
چاپلین به لیتا القاب اخاذ، پول پرست
و هرزه کوچولو میده.
روزنامه ها بهش لقب بچه عروس چاپلین و
همسر بچه مدرسه میدن.
و در نامه ای در حمایت از چاپلین نابغه،
سی صاحب نظر اروپایی به لیتا القاب
یک زن احمق، گاو،
فاحشه، موذی و چاپلوس دادن.
بعضی مردم فکر میکردن که در پرونده طلاق،
من مقصر بودم.
که اون .سیه که لایق ترحمه و با در وضعیت خیلی اسفناکی
در حقش اجحاف شده.
و من و خانواده ام پول پرست بودیم
و بقیه حرفهای این چنینی.
و اون، باعث شد که احساس بدی داشته باشم.
چون میدونستم که بعضی از مردم
خیلی هاش رو باور میکنن چون از چارلی بت ساخته بودن.
ولی تا سالها بعد از اون،
لیتا با افسردگی و اعتیاد به الکل سر میکنه.
سعیر میکرد که داستان رو در مصاحبه ها واضح بیان کنه.
ولی موضوع بحث مرتبا به سمت
نبوغ چاپلین تغییر میکرد.
حتی بعد از مرگ لیتا هم
زندگی نامه نویسان چاپلین به توصیف شخصیتش
به عنوان یک دختر نوجوون دغل باز و فریبکار ادامه میدن.
چاپلين در زندگی نامه خودنوشتش،
فقط سه جمله رو به لیتا اختصاص داده.
هیچوقت اسمش رو نبرده.
نمیخوام راجع به اینجور چیزها حرف بزنم چون
مجبور به اینکار نیستم.
این وسیله که برای اعتراف گرفتن نیست.
داستان لیتا شوکه کننده ست.
ولی برای چاپلین چیزی رو عوض نمیکنه.
البته بعضی چیزها عوض شده.
خوش بینی فریادهای بیست و خورده ای ساله ها
در هر توقف تور جهانی چاپلین فروکش میکنه،
تبعات رکود بزرگ رو میبینه (طولانی ترین و گسترده ترین بحران اقتصادی قرن بیستم از سال 1929 تا اوایل دهه 1040)
کمونیست ها و فاشیستها در خیابونها به جون هم میوفتن.
صفهایی که برای فیلمبرداری «روشنایی های شهر» بسته شدن،
با صفوف نان اشتباه گرفته میشن.
در لندن، ماهاتما گاندی
درباره فقر، استثمار و استفاده نادرست
از ماشینها صحبت میکنه.
فیلمی در ذهن چاپلین نقش میبنده.
فیلم شماره یک باکس آفیس انگلستانه.
در ایالات متحده سروصدا به پا میکنه.
در شوروی مورد تحسین قرار میگیره.
ولی در یک کشور بی درنگ توقیف میشه.
مونیخ، 15 سال قبل.
یک مرد کوچولو در خیابون قدم میزنه،
یه مدل عصایی داره که در هوا تکونش میده.
ظاهر خنده دارش توجه ها رو جلب میکنه.
مخصوصا سبیل ضایع ش.
خیلی آشنا به نظر میاد.
یه نفر میپرسه «این یارو کوچولوی بامزه کیه؟»
اون رهبر یک گروه کم اهمیت سیاسیه.
چندین سال بعد به چاپلین میگه «فقط فکر کنین»
«اون دیوونه ست من کمدینم.»
ولی ممکن بود اوضاع برعکس باشه.
چاپلین و هیتلر با فاصله چهار روز از هم‌ به دنیا اومدن.
هر دو با عشق مادرشون و نفرت
پدرهای دائم الخمرشون بزرگ شدن.
جفتشون با فقر دست و پنجه نرم کردن.
یکیشون روی صحنه نقش ولگرد رو بازی میکنه
درحالیکه دیگری در خیابونهای وین بی خانمانه.
هر دو تحت تاثیر اشتیاق، رغبت و جاه طلبی توام با
خود-ترحمی هستن.
چیزی که به نظر هنر چاپلین رو تهدید میکنه، هیتلر رو میسازه.
هر دو نقش آفرینان کاربلدی ن.
بلدن چطور جمعیت رو با حالتهای اغراق آمیز
و نگرشهای شدید احساسی
تحت اختیار بگیرن.
جفتشون واکنشهایی شدید با عکس العملهایی فیزیکی
از سمت طرفدارانشون دریافت میکنن.
چاپلین اونهارو میخندونه.
هیتلر لونهارو به هیجان وامیداره.
و خب البته سبیل دارن.
ولی وقتی چاپلین و هیتلر به هم نگاه کنن
چی میبینن؟
نازی ها از چاپلین متنفرن.
بهش لقب یهودی دادن
و از اون برای تبلیغات ضد یهودیشون استفاده میکنن.
نمیشه از مقایسه شدن با دیگری فرار کرد.
و خب درحالیکه هیتلر تولد 50 سالگیش رو با
رژه ای نظامی در برلین جشن میگیره،
چاپلین داره روی فیلمنامه جدیدترین اثرش کار میکنه.
در هفته ای که بریتانیا به آلمان اعلان جنگ کرده، فیلمبرداری رو شروع میکنه
چاپلین در اون، تمایزاتی که بین خودش
و هیتلر هست رو تحت عنوان
دیکتاتور آدنوید هینکل از بین میبره.
ولی همچنین داستان همزادها هم هست.
همزمان نقش یک آرایشگر یهودی هم بازی میکنه.
قبل از اینکه ببریمت، باید اینو تموم کنی. بفرما!
یالا. رنگش کن.
چرا تو!
- وای! - هی، بیا اینجا!
چاپلین که یهودی نبود،
بالاخره هویتی برای ولگرد دست و پا کرد.
اقلیت مذهبی مظلوم واقع شده ایه که باید نابود بشه.
وقتی اون فیلمو ساختی،
ذات واقعی هیتلر هنوز کاملا برملا نشده بود.
نه، راست میگی.
در آخرین سخنرانی با خودم فکر کردم که خب، اینجا جاییه که میتونم سخنرانی پایان نمایشو انجام بدم.
کلاهت رو بردار و بگو خانم ها و آقایان
امیدوارم که از فیلم ما لذت برده باشین
ولی در همین زمان یه تراژدی وحشتناک در جریانه.
در پایان فیلم،
ولگرد به جای دیکتاتور اشتباه گرفته میشه،
و مجبور میشه که برای همه دنیا سخنرانی کنه.
وقتی بزرگترین شخصیت کمدی دنیا
در تمام دورانها درنهایت به زبون میاد،
قصد مزاح نداره.
شرمنده ولی من نمیخوام شاه باشم.
کار من نیست.
نمیخوام به کسی دستور بدم یا فرمانروایی کنم.
اگه ممکن باشه، دوست دارم‌ به همه کمک کنم.
یهودی، بی‌دین، سیاه پوست، سفیدپوست.
هممون میخوایم که به همدیگه کمک کنیم.
ذات انسان همینه.
میخوایم با خوشحالی همدیگه زندگی کنیم،
نه با بدبختی همدیگه.
نمیخوایم از هم نفرت داشته باشیم یا همدیگه رو تحقیر کنیم.
در این دنیا برای همه جا هست،
و زمین اونقدری غنیه که نیازهای همه رو تامین میکنه.
مسیر زندگی میتونه آزادانه و زیبا باشه،
ولی ما راهمونو گم‌ کردیم.
طمع روح انسانها رو مسموم کرده،
دنیارو با نفرت مرزبندی کرده،
مارو به سمت فلاکت و آدمکشی برده.
سرعت رو چاشنی زندگیمون کردیم، ولی در پیله خودمون فرو رفتیم.
ماشین آلاتی که افزایش تولید رو برامون به ارمغان میارن، توقعاتمونو بالا بردن.
دانشمون مارو شکاک کرده،
هوشمون مارو سنگدل و نامهربون کرده.
خیلی زیاد فکر میکنیم و خیلی کم احساس میکنیم.
شما مردم قدرت اینو دارین
که این زندگی رو آزاد و زیبا کنین،
تا این زندگی رو به یه ماجراجویی فوق العاده تبدیل کنین.
و بعد به نام دموکراسی بهمون اجازه بدین که از اون قدرت استفاده کنیم.
بذارین متحد بشیم!
اجازه بدین برای یک دنیای جدید، یک دنیای شایسته بجنگیم که
به انسانها فرصت کار کردن میده،
که بهتون آینده و آسایش دوران کهنسالی رو میده.
ولی ظالمان با قول این چیزها به قدرت رسیدن.
ولی دروغ میگن. به قولشون وفا نمیکنن.
هرگز وفا نمیکنن!
دیکتاتورها خودشون رو آزاد میکنن ولی مردم رو به بردگی میگیرن.
حالا بهمون اجازه بدین به اون قول وفا کنیم.
بذارین برای آزادی دنیا بجنگیم،
تا مرزهای میهنی رو کنار بزنیم،
تا حرص، نفرت و تعصب رو کنار بذاریم.
بذاریم برای دنیای خرد بجنگیم،
دنیایی که در اون علم و پیشرفت منجر به
شادی همه انسانها میشه.
سربازها بذارین به نام‌ دموکراسی همه متحد بشیم!
چاپلین میدونه که ولگرد از این ماجرا جون سالم‌ به در نمیبره.
با شکستن‌ سکوتش،
دست به تغییر و تحول میزنه.
ولی بعد از ربع قرن در لباس ولگرد
چاپلین میتونه اطمینان حاصل کنه که
رخنه ایجاد شده رو بازسازی میکنه؟
آیا میشه که یکی از اونها
بدون اون یکی دیگه، وجود داشته باشه؟
سال 1947ه.
چارلی چاپلین درحال برگزاری یک کنفرانس خبری
در هتل گاتهام شهر نیویورکه.
به زودی فیلم جدیدش رو منتشر میکنه.
اولین فیلمش بدون ولگرد رو.
ولی همونطورکه خودشم میدونه، کسی قرار نیست درباره اون فیلم صحبت کنه.
چاپلین.
ممنونم از شما خانم ها و آقایان خبرنگار.
نمیخوام وقتتون رو هدر بدم.
باید بگم که
با سوالهاتون منو سلاخی کنین.
آقای چاپلین، درگذشته داستانهایی بوده
که شمارو کم و بیش متهم به همراهی با
یک کمونیست میکنه.
میشه جواب این سوال رو بدین؟ شما کمونیستی؟
خب، چی شد که به اینجا رسیدیم؟
«دیکتاتور بزرگ» موفقیت چشمگیری داره
و سخنرانی پایانیش چنان سروصدایی به پا میکنه
که از چاپلین دعوت میشه که اونو در مراسم
آغاز به کار رئیس جمهور فرانکلین دی. رزولت تکرار کنه.
شما مردم قدرت اینو دارین
که این زندگی رو آزاد و زیبا کنین،
تا این زندگی رو به یه ماجراجویی فوق العاده تبدیل کنین.
و بعد به نام دموکراسی بهمون اجازه بدین که از اون قدرت استفاده کنیم.
بذارین متحد بشیم!
در مراسم خیریه همدردی با جنگ زده های روسی،
ازش دعوت شد که چهار دقیقه سخنرانی کنه.
باید اتحاد داشته باشیم.
چهل بار سخنرانی میکنه.
و فقط با قدرت اتحاد
میتونیم‌ پیروز این جنگ‌ بشیم.
جوگیر میشه، از متن نمایشنامه منحرف میشه.
مطمئنم اگه کمونیسم این باشه،
خیلی از مردم در ایالات متحده
بهش رای موافق میدن.
بعد از صبری طولانی مدت برای شکستن سکوت،
چاپلین نمیتونه دست از صحبت کردن برداره.
در شیکاگو سخنرانی داشتم
و گفتم تا زمانی که مردم ضدکمونیست باشن،
من طرفدار کمونیسمم.
باید با تمام قوا از
کاپیتالیست به کمونیست تبدیل بشیم.
به همین خاطر باید به پیروزی دست پیدا کنیم.
و مردم گوشاشون تیز شد.
اف بی آی با دستور رئیس بدنامش (دفتر بازرسی فدرال ایالات متحده)
جی. ادگار هوور،
مشغول تحقیقات گسترده ای درخصوص
پیوند محتمل چاپلین با
جنبش بین المللی کمونیسم میشه.
وحشت همگانی در راهه.
از کپیتال هیل گرفته تا هالیوود.
درحقیقت کمونیسم مثل بیماری ای
هست که شیوع پیدا میکنه،
و مثل یک بیماری واگیردار
قرنطینه ای برای جلوگیری از آلوده شدن ایالت، لازم الاجراست.
بازیگران، نویسندگان و فیلمسازان
در جلوی محفل کمیته
فعالان غیر آمریکایی جمع میشن.
تا به حال عضو یک حزب
کمونیست بودی؟
نظرت درباره کمونیسم چیه؟
حس میکنم که واقعا باید بیرونشون کنیم.
اگه دست من بود،
همه شونو به روسیه برمیگردوندم
یا به هرجای داغون دیگه ای.
ده نفر از اونها به دلیل عدم شهادت دادن، زندانی شدن.
صدها نفرشون در لیست سیاه قرار گرفتن.
پایین کشیدن یک ستاره ضرب شستی از طرف هووره
و هیچکدوم از اونها بزرگتر از چارلی چاپلین نبودن.
عضو حزب کمونیستی؟
میشه جواب این سوال رو بدین؟ شما کمونیستی؟
کمونیست نیستم.
طرفدار کمونیست یک سوال بود.
طرفدار کمونیست؟ باید دوباره ارزش گذاری بشه.
منظورتونو از طرفدار کمونیست متوجه نمیشم.
ممکنه عقیده سیاسی حال حاضرتون رو بگین آقا؟
عنوان من یک کمدین سینما،
هنرمند و تهیه کننده سینماست.
در تمام طول زندگیم عضو هیچ حزب سیاسی ای نبودم.
و هیچوقت هم در طول زندگیم رای ندادم.
ولی این جواب هوور رو راضی نکرد.
در زیر ذره بین اف بی آی،
چاپلین نه تنها یک کمونیست،
بلکه یک فاسد خارجی،
همجنس گرا و یک یهودی بود.
این بیشتر درباره اف بی آی بهمون اطلاعات میده
تا درباره چاپلین.
دنبال خرابکاری میگردن.
و در این دپارتمان، متحد قدرتمندی دارن.
سلام به همگی.
هدا هوپر هستم که از هالیوود گزارش میدم.
این مکان فوق العاده‌ای که هرکسی میخواد در اون زندگی کنه.
ولی تعداد انگشت شماری زندگی میکنن.
ستون شایعات «هدا هوپر از هالیوود»
توسط 32 میلیون آمریکایی خونده میشه.
در کالور سیتی مشغول به کاره و بازی میکنه.
قدرت اینو داره
که کسی رو بسازه و یا اونو نابود کنه.
پام اسپرینگز روز بعد تصمیم میگیره که گورشو گم کنه...
و از کمونیست ها هم متنفره.
یه کوچولو آفتاب گرفت.
به هوور میگه
دوست دارم تک تک اون موشهای کثیفو از کشور بیرون کنم
و چارلی چاپلین اولین نفره.
شواهد نشون میده که رابطه هوپر و هوور
کم و بیش متقابل بوده.
هوپر ستونشو از شایعاتی درباره چاپلین پر میکنه
که توسط اف بی آی بهش داده شده.
چارلی چاپلین توجه
رقص شبانه ماقبل آخرش رو به یک جمع ایرانی اختصاص میده...
اون ستونها گفته های اف بی آی و
پرونده اون علیه چاپلین بود.
در اذهان...
به چاپلین لقب عاشق دخترجوان میدن
ماشین خودش کارشو میکنه.
درخصوص کمونیستهای هالیوود
چیزهای زیادی دستگیرم شده.
هرچند که شواهد ناچیزن.
تا اینکه یک روز-
میدونین یک مرد هست که به طور خاص...
هوپر یک زن جوان به اسم جوان بری پیدا میکنه.
در سال 1941، جوان به عنوان
یک بازیگر جوان آینده دار به هالیوود میاد.
چارلی چاپلین از او خوشش اومد.
گفت میتونه ازش یه ستاره بسازه.
حالا اون حامله ست و به کمک نیاز داره‌.
هوپر و هوور فرصتی به دست میارن.
چاپلین رو به دادگاه میبرن تا ثابت کنن که اون پدرشه.
و هوپر کاری میکنه که همه پرونده
هر هفته در مطبوعات زرد پخش بشه.
شاکی پرونده به چاپلین هجوم میاره
و فاش میکنه که چاپلین بری رو مجبور کرده که
دوبار سقط جنین انجام بده.
و اونو متهم به دهه ها اعمال شهوانی میکنه.
سه محاکمه خسته کننده بعدش هست.
آزمایش خون حاکی بر اینه که شاید اون پدرش نباشه.
ولی خیلی دیر شده.
جریان درنهایت معکوس شده.
این پیروزی بزرگی برای مطبوعات راست گرا و اف بی آی به حساب میاد.
ولی تکلیف جوان بری چی میشه؟
چی نصیبش میشه؟
چند سال بعد،
به یک بیمارستان روانی منتقل میشه.
دیگه هیچ نشونه ای ازش نیست.
و حالا فصل شکار چارلی چاپلین فرا رسیده.
میخوایم بدونیم که آیا اینو گفتی یا نه؟
متوجه نشدم. منظورت چیه؟
منظورم دیدگاه خاصت درباره اینه که
که هیچ حس میهن پرستی به این کشور یا هیچ کشور دیگه ای نداری!
اینجا کار کردی. اینجا پول دراوردی
وقتی که باید برای بریتانیای کبیر به خدمت میرفتی، اونجا نبودی
خب این در یک روزنامه ای که خوندم نوشته شده بود.
به نظرم که تو به عنوان یک مقیم در اینجا، درحالیکه پول مارو میگیری، توقع بیشتری ازت میرفت!
به نظرم این دیکتاتور بودنتو نشون میده.
اینکه سعی داری بهم بگی چطور باید میهن پرست باشم.
من حس میهن پرستی دارم.
و میهن پرستی من تعلق به طبقه خاصی نداره.
متعلق به همه مردم جهانه.
به بیچارگی مردم جهان و رعیت ها.
ضمنا امیدوارم همتون فیلم «موسیو وردو» رو دیده باشین.
خانم ها و آقایون فکر کنم که میتونیم تموم کنیم. به نظرم حسابی خوش گذشت.
آقای چاپلین
بله گریس؟
به نظرم کاملا حق داری که عقاید شخصی خودتونو داشته باشی.
ولی یه دلخوری ای ازتون دارم.
از زمانی که به حرف اومدی دیگه کمدین خوبی نیستی.
نمیتونم بشنوم.
دیگه کمدین خوبی نیستی.
گفتم که دیگه کمدین خوبی نیستی.
از وقتی که فیلمهات مصوت شدن.
مردم رو ناامید کردی.
حالا دیگه تمومه
افسانه تمومه
اشتیاق رفته
مثل باد و بارون که میرن
لذتها از جنونمون
پر کشیده ن
وقتی تورو در رویاهام میبینم.
در بحبوحه همه این رسوایی ها،
دوباره ازدواج میکنه.
اونا او نیل.
مادرم وقتی باهاش آشنا شد خیلی جوون بود.
مادرم 17 ساله بود و او، فکر کنم 52 ساله.
عاشق هم‌ شدن
و بعد به مخض اینکه مادرم 18 ساله شد، با هم ازدواج کردن.
همه فکر میکردن که اون احمق بوده
و به زودی او هم میره.
اونا دیوونه همدیگه بودن.
فقط به نظرات مادرم گوش میداد.
بدون تایید او نمیتونست کاری انجام بده.
مثل آفتاب بود.
گرما میبخشید.
ولی فیلم بعدیش«روشناییهای صحنه»
نگرانی ای پنهان رو برملا کرد.
در اون نقش یک کمدین پا به سن گذاشته رو داره.
و مال زمانیه که برای بازی در نقش ولگرد محبوب، شهرت داره
و کسیه که الان
مردم رهاش کردن.
در 17م سپتامبر 1952،
خانواده چاپلین ایالات متحده رو ترک میکنن
تا در اولین اکران فیلم در اروپا حاضر بشن.
دو روز در سفر بودن.
داستانی که مهیج ترین خبر به حساب میاد،
مهاجرت چارلی چاپلین به لندنه.
دفاتر مهاجرتی سریعا اظهار میکن که
ممکنه این کمدین بزرگ برای برگشت به اینجا به مشکل بخوره.
البته اگه بخواد برگرده.
دادستان کل ایالات متحده
جیمز پ. مک گرنری
شنیده که چاپلین متهم به
اظهار نظری شده
که حاکی بر اینه که کشوری رو که
با مهمانوازی مثال زدنی باهاش برخورد کرده و ازش یک فرد ثروتمند ساخته رو
به ریشخند و تمسخر گرفته.
و بعد دیوان عدالت تصمیم گرفت
که دیگه به چارلی چاپلین اجازه ورود ندن.
مگر اینکه بتونه ارزش شخصیش رو نشون بده.
سالها ساخت اینها طول کشیده.
دشمنانش دست به هرکاری زدن.
ولی در آخر،
منتظر موندن تا خودش بره.
چاپلین استودیوش در هالیوود رو میفروشه
و به سوییس میره.
خانواده ش رو به ملک مجللی که
با رشته کوه های آلپ احاطه شده میبره.
جمله ای که یادمه بیشتر از همه تکرار میکرد:
«من از آمریکا دلخور نیستم.
از آمریکا دلخور نیستم.
دلخوری از آمریکا؟ من که از آمریکا دلخور نیستم.»
انقدر اینو تکرار میکنه که همه رو به تعجب وامیداره.
و چاپلین مجبور بود که به این نقش جدیدش به عنوان
یه پدر عادت کنه.
پدر من چارلی چاپلین نبود.
میدونستم که اونا یک نفرن،
ولی هیچ وجه مشترکی نداشتن.
فقط زمانی که تماشاچی داشت،
چارلی چاپلین میشد.
اون مرد دیگه ای میشد که روی صحنه بود.
این چارلی چاپلینیه که
توی فیلمهای خانوادگی میبینیم.
یه دلقک بامزه که از لحظه ای که دوربین
شروع به ضبط میکنه سر و کله ش پیدا میشه.
یک آرزویی که همیشه داشتم این بود
که با پدرم تنهایی صحبت کنم.
فقط خودمون دو تا.
از خیلی جهات در دسترس نبود.
پدرت مشغول کاره.
حواسشو پرت نکن.
تمرکزشو از دست میده.
دنیای ما حول محور حال خوش پدرم میچرخید.
یه جورایی از پدرم میترسیدم.
در نوع خودش، خیلی قدرتمند بود.
نمیتونستی باهاش بحث کنی، چون امکان نداشت اشتباه کنه.
دهن هرکسی که زیادی بهش نزدیک میشد
رو در نهایت میبست.
دست خودش نبود.
به همین خاطر در سن کم‌ خونه رو ترک‌ کردم.
و فکر میکنم که خواهرامم همین کارو کردن، میدونی.
چاپلین دو فیلم در تبعید میسازه.
ولی هیچکدوم اون بازگشتی نبود که میخواست.
به من میگفت
«من خیلی معروف بودم.
یه زمانی خیلی معروف بودم.»
براش مهم بود.
البته که براش مهم بود.
نیاز به تماشاگر داشت.
یه کمدین بود.
نیاز به یه مخاطب داره.
اصلاحیه.
متوجه شدم که شاد بودن داره سخت تر میشه.
پاراگراف جدید.
برای نوشتن کتاب
جنجال بزرگم زمانی بود که به اون نشست مطبوعاتی رفتم، ویرگول
... در این روز و در این سن... ویرگول
پاراگراف. به طور ناخودآگاه.
چاپلین در صفحاتی از شرح حالش،
باری دیگه به خیابونهایی که
به عنوان یک پسر بچه در اونها قدم میزده، میره.
خیابونهایی که در اونها به عنوان یک مرد سالخورده قدم میزنه.
خیابونهایی که دوباره اونو به قدیم میبره.
به عنوان ولگرد.
به همسایگی قدیمی لمبث ش،
که اونو در استودیو نهالیوودش بازسازی کرده بود.
دروازه های کلینتون پارک،
جاییه که چاپلین اولین عشقش رو ملاقات کرد.
اینجا جاییه که ولگرد دختر گلفروش رو ملاقات کرد.
و اتاق زیرشیروونی پاونال تراس پلاک 3.
جایی که چارلی در اون شاهد زوال سلامتی مادرش بود.
این زیرشیروونی در فیلم «کودک» ه.
و هرچند چاپلین گذشته رو رها نمیکنه،
گذشته هم قطعا بیخیالش نمیشه.
زمانیکه هالیوود صحنه باشکوهی رو به منظور آشتی در مراسم اسکار ترتیب میده،
اینطور به نظر میاد که میخوان زمان رو به عقب برگردونن.
وقتی که در سال 1975 بهش عنوان نجیب زاده دادن،
مردم همچنان دنبال ردپایی از مرد کوچک میگردن.
آقای چارلز درحالی قصر رو ترک میکنه
که عصای معروفش رو در دست نداره،
بلکه حالا به یه چوب دستی ضخیم‌ تکیه زده.
ماه آینده 86 ساله میشه و اون درحالیکه ملکه بهش مقام سلطنتی میده
روی ویلچر نشسته.
کسی نمونده
که بتونه بدون نگاه کردن به یکی از اونها، اون یکی رو نبینه؟
آخرین باری که چارلی رو دیدم در میدان فیل و قلعه بود
که یه کافه به اسم چارلی چاپلین ساخته بودن.
- توام اونجارو دیدی؟ - اونجا بودم.
دیدی که عصا و بقیه چیزهاش اونجاست؟
گفتم «اونو توی نشست مطبوعاتی جنوب لندن دیدی؟»
«چارلی چاپلین هیچوقت ندیده که اسمش رو روی کافه بذارن.
و قراره بیاد به اینجا سر بزنه.»
پس منم به اونجا رفتم.
البته جمعیت زیادی اونجا جمع شده بودن
میدونی، من نشناختمش.
روی ویلچر بود.
یه پرستار داشت که اونو هل بده.
پس به طرفش رفتم.
واضحه که همه به من نگاه میکردن، مگه نه؟ همه به من نگاه میکردن.
بهش گفتم «سلام عزیزم، ایفی رو یادته؟»
گفت «ایفی رو یادمه؟ خیابون فیتزالان»
گفت «اوه معلومه که یادمه. معلومه که یادمه»
و من گفتم «خب چارلی...
داریم پیر میشیم عزیزم، مگه نه؟»
وقتی درباره چارلی چاپلین واقعی سوال میپرسی،
هزاران صدا جواب میدن.
مراقب خودت باش.
بعضی صداها از بقیه بلند ترن.
خب، داستانی که من میگم، مطمئن باش که موثق ترینشه.
بعضی ها پنهان شده ن.
بعضی ها در تلاشن که شنیده بشن.
و بعضی
ساکت میمونن.
به نظرم اگه کسی بود که میتونست از پس پدرم بر بیاد،
که میتونست اونو درک کنه،
مادرم بود.
صدای مادرم وجود نداره.
هیچی ازش نیست.
هیچ مصاحبه ضبط شده ای.
البته که روزنامه هارو نگه داشته. خاطرات رو نگه داشته.
به نظرم نوشتن تنها راه گریزش بود.
دیوانه وار مینوشت. ممتد مینوشت.
در آخرين سالهای عمرش،
زمان زیادی رو صرف نابود کردن
و از بین بردن نوشته های خودش کرد.
شاید خیلی تنها بوده.
میتونستم تصور کنم که با همسر
چارلی چاپلین بودن چقدر تنهایی میشی.
اون آرزوی بزرگم که
صحبت کردن تنهایی با پدرم بود
فراموشش کردم.
فکر میکردم «میدونی، مسخره ست.
هیچوقت چنین اتفاقی نمیوفته.»
و وقتی بیخیالش شدم، اتفاق افتاد.
صحبت تنهایی با بابام.
من با تمثیلی از اون بزرگ شده بودم.
ولی حتی اون مرد نمیشناختم.
درمورد شک ها و بدگمانی های زیادش صحبت کرد.
گفت که در تمام‌طول زندگیش شک داشته.
به رویاهای زندگیش رسید.
ولی فکر نمیکنم که به شک هاش پایان داده باشه.
آیا واقعا کسی میتونه جایی که ازش اومده رو فراموش کنه؟
فکر نکنم که هرگز رهات کنه.
امیدواریم از تماشای این مستند لذت برده باشید.
فقط اگه دهنتو ببندی
درباره اون یارو بهت میگم.
که داغون و نخ نما شده بود.
او اون آدمایی نبود که ترگل و ورگل باشه.
به نظر نمیومد کاری از پسش بربیاد.
ولی اون داستان قدیمی رو همه جا شنیده بود.
ولگرد، ولگرد، ولگرد به ول گشتن ادامه بده
ولگرد، ولگرد، ولگرد
اینجا کاری برای تو نیست
اگه یه بار دیگه به گیرم بیوفتی
میری آب خنک بخوری.
به ول گشتن ادامه بده
این بهترین کاریه که میتونی بکنی
انقدر در خیابون قدم میزنه
تا وقتی که کفشهاش از پاش دربیاد
توی خونه ای که دید میزد، یه زن تاس کباب درسته میکرد
و گفت نظرت چیه
برات هیزم خرد کنم
جوابی که زنه داد دلش رو شکست
ولگرد، ولگرد، ولگرد به ول گشتن ادامه بده
ولگرد، ولگرد، ولگرد
اینجا کاری برای تو نیست
اگه یه بار دیگه به گیرم بیوفتی
میری آب خنک بخوری.
به ول‌ گشتن ادامه بده
این بهترین کاریه که میتونی بکنی
از خیابون رد شد و یه گهی دید
و در اون گفته بود کار برای رضای خدا
و اون گفت باید شانسمو امتحان کنم
قطعا امتحانش میکنم
و انقدر روی زمین زانو زد
تا وقتی که زانوهاش زخم شدن
ولی وقت ناهار صدای زاری کشیشو شنید
ولگرد، ولگرد، ولگرد, به ول گشتن ادامه بده
ولگرد، ولگرد، ولگرد
اینجا کاری برای تو نیست
اگه یه بار دیگه به گیرم بیوفتی
میری آب خنک بخوری.
به ول گشتن ادامه بده
این بهترین کاریه که میتونی بکنی
سر خیابون یه پلیس رو دید
و پلیسه جلوشو گرفت
و ازش پرسید کِی سروکله ت توی شهر پیدا شده؟
باهام به دادگاه بیا
گفت دادگاه؟ چرته
علافهایی که پول ندارن اونجا کاری ندارن
ولگرد، ولگرد، ولگرد, به ول گشتن ادامه بده
ولگرد، ولگرد، ولگرد
اینجا کاری برای تو نیست
اگه یه بار دیگه به گیرم بیوفتی
میری آب خنک بخوری.
به ول گشتن ادامه بده
این بهترین کاریه که میتونی بکنی
بالاخره کوچه اونم عروسی شد
وقتی که مرد
مطمئن بود که وقتی بمیره به بهشت میره
وقتی به دروازه های بهشت رسید
پیتر قدیس، همون قدیس پیر
دروازه رو به روش بست و زد زیر گریه
ولگرد، ولگرد، ولگرد, به ول گشتن ادامه بده
ولگرد، ولگرد، ولگرد
اینجا کاری برای تو نیست
اگه یه بار دیگه به گیرم بیوفتی
میری آب خنک بخوری.
به ول گشتن ادامه بده
این بهترین کاریه که میتونی بکنی
به ول گشتن ادامه بده
این بهترین کاریه که میتونی بکنی
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.