‫قوانین بازی از این قراره:
‫اول باید تو اتاق ساکتی باشیم.
‫بعدش باید وسط میز شمع بذاریم.
‫روشنش کنیم.
‫کتابی با جلد سرخ...
‫و بدون عکس بیاریم.
‫بعدش باید واسه ورود به بازی اجازه بگیریم...
‫و اصلا بدون درخواست از کتاب،
‫بازی رو کنار نذاریم.
‫باید کتابی با جلد سرخ داشته باشیم.
‫من یه‌دونه تو اتاقم دارم.
‫مطمئنی والدینت نمیان؟
‫آره، مطمئنم.
‫بابام شب تا صبح سر کاره،
‫برادرم هم حتی اگه بالای سرش...
‫آتش‌بازی راه بندازن، بیدار نمی‌شه.
‫مامانت چی؟
‫خودم با بابام و برادر کوچک‌ترم ‫زندگی می‌کنم.
‫مامانم فوت شده.
‫وای، تسلیت می‌گم. چطوری فوت شد؟
‫چند ماه پیش وقتی داشت می‌رفت ‫سر کار تصادف کرد.
‫دکتر بود.
‫تسلیت می‌گم.
‫خب، ادامه بدیم.
‫کتابه رو بیار.
‫بیا وحشت‌زده‌اش کنیم.
‫خیلی خبیثی.
‫وای، خیلی دوستت دارم عزیزم.
‫ممنون.
‫..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫بئا!
‫کابوس دیدم.
‫خانم وحشتناکی رو دیدم.
‫خیالش خیلی...
‫خب، کتابت واقعا خیلی ترسناکه.
‫وقتی به اینجا نقل‌مکان کردیم، ‫تو همین خونه بود.
‫حرف نداره.
‫اون گربه خودته؟
‫نه، اون هم از قبل تو خونه بود.
‫احتمالا مال خانمی بوده ‫که قبلا ساکن اینجا بوده.
‫هوم، حتما گربه جادوگره است.
‫آره.
‫کدوم جادوگر رو می‌گی؟
‫داستان این خونه رو نشنیدی؟
‫داستان پیرزن ترسناکی رو که قبلا ‫ساکن اینجا بود نشنیدی؟
‫کل مردم شهر می‌گن جادوگر بوده.
‫آیین‌های شیطانی رو حیوانات اجرا می‌کرد...
‫و یه روزی ناپدید شد.
‫اون هم گربه خودشه.
‫ملت می‌گن اون گربه ‫در واقع اهریمنیه...
‫که صاحبانش رو تسخیر می‌کنه.
‫بانی!
‫بانی، بانی، سلام، سلام.
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫سلام.
‫من اومدم خونه.
‫تو از کجا پیدات شده؟
‫بانی، اینجا چه خبر بوده؟
‫بانی؟
‫بانی.
‫بیا یه چیزی بپوش.
‫بانی، داری چیکار می‌کنی؟
‫بانی!
‫نباید این شکلی بیای بیرون بانی.
‫آرگوس؟
‫دلم برات تنگ شده بود آرگوس.
‫بیا.
‫آرگوس، بیا.
‫بیا دیگه، بریم.
‫قضاوتم نکن.
‫تو از این خوشت میاد.
‫وقتی داشتم می‌رفتم لیبی خریدمش.
‫با خودم گفتم بانی خیلی ازش خوشش میاد.
‫البته جریانش مال پارساله.
‫خیلی‌خب رفیق.
‫دیگه بسه.
‫آرگوس، نه، نه.
‫ببخشید. آرگوس بود.
‫اصلا نفهمیدم چی به چی شد.
‫بانی، نه.
‫دارین مسخره‌ام می‌کنین.
‫آره، شرمنده بئا،
‫ولی باید قیافه خودت رو می‌دیدی.
‫وحشت کرده بودی، حرف نداشت.
‫نمی‌دونم حقیقت داره یا نه،
‫یکی از دوستانم برام تعریف کرده بود.
‫ولی ناپدید شدن پیرزنی...
‫که قبلا ساکن اینجا بود حقیقت داره.
‫بگذریم، برگردیم سر قوانین بازی.
‫بعدش باید چشممون رو ببندیم،
‫کف دستمون رو ‫روی جلد کتاب بذاریم...
‫و چنین سوالی ازش بپرسیم:
‫کتاب سرخ، اجازه هست وارد بازیت بشم؟
‫«آسمان ناگهان تاریک شد.»
‫این که جواب مثبت محسوب نمی‌شه!
‫اصلا منطقی نیست.
‫ولی خیلی ترسناکه.
‫وای، بی‌خیال سوفی، ‫بازیش سر کاریه.
‫وحشت کردی عزیزم؟
‫درست می‌گه، بهتره ولش کنیم.
‫بیاین دوباره امتحان کنیم.
‫کتاب سرخ، اجازه هست وارد بازیت بشم؟
‫«در را باز کرد...»
‫«و سایه‌های گذشته‌اش را به خانه راه داد.»
‫این جواب مثبت محسوب می‌شه؟
‫شما هم شنیدین؟
‫اِم، نه.
‫من نمی‌خوام بازی کنم.
‫بیاین فیلم تماشا کنیم.
‫الان کسی همراهمونه؟
‫«او تنها نبود.»
‫«سایه‌های گذشته‌اش همیشه همراهش بودند.»
‫خیلی باحاله!
‫خیلی‌خب، بذار من امتحان کنم.
‫داره باحال می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫من چند ساله‌ام؟
‫«هفدهم اکتبر، در عمارت کنت ‫با هم آشنا شدند.»
‫این که اصلا منطقی نیست.
‫وایستا ببینم، بازیکنان این بازی...
‫می‌گن جواب‌هاش همیشه به معنای واژه نیست.
‫ببین، اکتبر دهمین ماه ساله.
‫خب که چی؟
‫ضمنا، گفته هفدهم.
‫ده به‌علاوه هفده می‌شه بیست و هفت.
‫پشم‌هام، واقعا حدس زد.
‫حدس زد دیگه.
‫باز هم دارین سر به سرم می‌ذارین.
‫بئا، به جون خودت قسم شوخی نمی‌کنم.
‫نوبت توئه.
‫اگه حرفمون رو باور نمی‌کنی، ‫ازش بخواه ثابت کنه.
‫اگه واقعا الان پیشمونی، ثابت کن.
‫ولی این که سوال محسوب نمی‌شه، ‫باز هم جواب می‌ده؟
‫«با صدای بلندی جیغ کشید، ‫اما صدایش به گوش کسی نرسید.»
‫منظورش چیه؟
‫صدای جیغ از تو خونه بود.
‫نه، واقعا از تو خیابون.
‫صرفا می‌خواد ما رو بترسونه بچه‌ها.
‫متوجهین که الان تو خونه است و پیشمونه؟
‫من دیگه نمی‌خوام بازی کنم.
‫نباید بدون اجازه گرفتن...
‫از کتاب، بازی رو کنار بذاریم.
‫شاید بهتر باشه از کتاب اجازه بگیریم.
‫کتاب سرخ، چطوری می‌شه ‫بازی رو کنار بذاریم؟
‫سوفی، این کارت بامزه نیست.
‫سوفی این‌قدر شوخی نکن، ‫بسه دیگه.
‫سوفی، بس کن.
‫سوفی...
‫این دیگه چه کسشعری بود؟
‫خیلی‌خب، باید بریم.
‫باید همین الان گورمون رو ‫از اینجا گم کنیم.، زود باشین.
‫داره کمکمون می‌کنه، مگه ندیدین؟
‫چی؟
‫نه، من دیگه این مسخره‌بازی رو ادامه نمی‌دم.
‫فقط می‌خوام از اینجا برم.
‫اگه بازی رو کنار بذاریم، ‫واقعا به خطر می‌افتیم.
‫خودش گفت.
‫چند روح همراهمون هستن؟
‫سه.
‫کتاب سرخ، چطوری می‌شه ‫بازی رو کنار بذاریم؟
‫«من را بخوان.»
‫چی؟ منظورش چیه؟
‫داستانه دیگه.
‫من شروع می‌کنم.
‫«در ماشین نشسته...»
‫«و دردمند و غمگین بود.»
‫ببخشید.
‫لطفا این دو تا رو هم حساب کنین.
‫بیا.
‫درد داری؟
‫برات آب هم خریدم.
‫اگه می‌خوای داروهای تجویزیشون رو بخوری...
‫می‌شه فقط من رو ببری خونه؟
‫باشه، معلومه.
‫ببین، باز هم امتحان می‌کنیم، خب؟
‫اونجا هیچ کاری از دستت ساخته نبود.
‫اذیت نکن دیگه، باهام حرف بزن.
‫خیال کردی راحته؟
‫معلومه که نه.
‫بخشی از خودت هم محسوب می‌شد نیک.
‫- خودم می‌دونم. ‫- آها.
‫خب، این‌طور که به نظر نمیاد.
‫نه این دفعه این‌طور به نظر میاد،
‫نه دفعه پیش می‌اومد.
‫می‌خوای چی بگم؟
‫نمی‌خوام چیزی بگی.
‫تا حالا با خودت گفتی شاید...
‫چی؟
‫هیچی.
‫نه، چی می‌خواستی بگی؟
‫هیچی، نمی‌خواستم چیزی...
‫چه بدونم کلوئی!
‫شاید خدا داره سعی می‌کنه ‫پیامی بهمون برسونه.
‫خدا داره سعی می‌کنه ‫پیامی بهمون برسونه؟
‫آره، چه بدونم، چه بدونم...
‫شاید الان موقع مناسبی نباشه.
‫شاید بهتر باشه صبر کنیم ‫و بعدا چنین کاری کنیم.
‫پشم‌هام.
‫ببخشید.
‫- کلوئی، ببخشید. ‫- بزن کنار...
‫بزن کنار دیگه نیک...
‫اینجا که وسط ناکجاآباده.
‫من چنین جایی نمی‌زنم کنار.
‫خب، ببین کجاییم.
‫نیک، ترمز کن.
‫الان وسط ناکجاآبادیم.
‫نمی‌زنم کنار.
‫نیک، ترمز کن. ‫وایستا، ترمز کن دیگه.
‫داری چه گهی می‌خوری؟
‫داری سعی می‌کنی ‫به کشتنمون بدی؟
‫گمون کنم چیزی دیدم.
‫ببین، حالت خوبه؟
‫بذار سرت رو ببینم.
‫کلوئی، کجا می‌ری؟
‫کلوئی.
‫سلام.
‫چیزی نیست.
‫کلوئی.
‫اصلا جلوتر نرین.
‫برین.
‫سوار ماشینتون بشین ‫و راهتون رو بکشین و برین.
‫کلوئی، بیا بریم.
‫بلایی سرش آوردی؟
‫بلایی سرت آورده.
‫اصلا به اون پسره دست نزنین.
‫درک نمی‌کنین چه کارهایی ‫از دست اون اهریمن برمیاد.
‫دروغ می‌گی.
‫کلوئی.
‫به ما ربطی نداره.
‫بیا بریم، بیا دیگه.
‫کلوئی.
‫لطفا به حرف آقائه گوش بده.
‫بیا دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫وای. وای.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫بیا.
‫تموم شد.
‫خیلی‌خب.
‫بیا سوار ماشین بشیم.
‫وایستا نیک، نمی‌شه که همین‌جوری بریم.
‫خیلی‌خب.
‫نه.
‫درک نمی‌کنی.
‫نمی‌فهمی.
‫درک نمی‌کنی.
‫سلام.
‫چیزی نیست.
‫چیزیت نیست.
‫چیزی نیست.
‫دیگه در امانی.
‫هیچی نشد.
‫چی می‌بینی؟
‫هیچی.
‫چیزی اونجا نیست.
‫در حالی که روی تخت‌خواب نشسته بود، ‫باز هم گفت دماغ، دماغ، دماغ، لب.
‫دماغ، دماغ، دماغ، لب،
‫دماغ، دماغ، دماغ، دماغ.
‫دماغ، دماغ، دماغ، ‫دماغ، دماغ، دماغ.
‫چشم.
‫مامان جون.
‫چی شده جی‌هو؟
‫خواب بد دیدم.
‫باز هم خواب بد دیدی؟
‫چشم بابا جون یه‌جوری شده بود.
‫چی عزیزم؟
‫حال بابا جون که خوبه.
‫می‌خوام برم ببینمش.
‫نمی‌خوام بری اونجا.
‫بابا جون رو بیدار نکن.
‫برادرشوهرته.
‫سلام، صبح به خیر.
‫نه، الان بیرونم.
‫نه، الان سر کارم ‫و گمون کنم دیر برگردم.
‫آره.
‫ولی احتمالا جفتشون الان خوابن.
‫شرمنده، ولی الان یه مقدار سرم شلوغه.
‫آره.
‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫مامان جون، واسه چی ‫به برادرشوهرت دروغ گفتی؟
‫بهتره عمو خطابش کنی جی‌هو.
‫واسه چی به عموم دروغ گفتی؟
‫باید جلوش مراقب باشیم.
‫واسه چی؟
‫بابات مریضه، خب؟
‫واسه همین بیمه بهمون پول داده.
‫درسته.
‫گمون کنم عموت دنبال اون پوله.
‫وقتی بابا جون سوخته بود...
‫هم بیمه بهمون پول داده بود؟
‫یادته؟
‫خیلی زرنگی جی‌هو.
‫آره، همه‌چی یادم می‌مونه.
‫هیون‌وو.
‫جی‌هو.
‫هیون‌وو.
‫جی‌هو.
‫گفتم باید ساکت باشیم.
‫مامان جون، واسه چی سرفه کردی؟
‫من کی سرفه کردم؟
‫نظرت چیه بری تو اتاقت ‫و به کارت برسی؟
‫خودت چیکار می‌کنی مامان جون؟
‫مامان جون می‌ره تو اتاق مامان جون...
‫و با بابا جون مشغول ‫کارهای مخصوص والدین می‌شه.
‫وای، خواهش می‌کنم من هم بیام.
‫من هم می‌خوام مشغول بشم.
‫اصلا نمی‌شه.
‫چرا.
‫چی؟
‫آره دیگه.
‫از دخترک عوضی کوچولو.
‫همین که باهات مهربون می‌شم، ‫می‌خوای سوارم بشی.
‫جی‌هو.
‫چیزی خوردی؟
‫باید با عمو تماس بگیری.
‫بهش بگو وقتی مامان خونه نیست بیاد اینجا.
‫خوابی؟
‫تو که خواب نیستی.
‫چیزی نیست.
‫کافیه یه دقیقه تکون نخوری.
‫تکون نخور.
‫چیزی نیست.
‫هیس.
‫جی‌هو، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بیا بیرون.
‫این کارها رو می‌کنم، ‫چون خود بابا جون می‌خواد، خب؟
‫بابا جون الان نمی‌تونه پول دربیاره.
‫واسه همین از مامان جون خواست چنین کاری بکنه ‫که بتونیم بزرگت کنیم جی‌هو.
‫دروغ می‌گی.
‫بلایی سر بابا جون نیار.
‫خیلی‌خب.
‫پس می‌خوای خودت جاش رو بگیری؟
‫حاضری جاش رو بگیری، ها؟
‫جی‌هو، حاضری؟
‫بیا جاش رو بگی جی‌هو.
‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا جی‌هو.
‫خواهش می‌کنم ولم کن.
‫مامان جون، مامان جون.
‫بابا جون، بابا جون.
‫ببخشید.
‫ولم کن.
‫چیزی نیست، بیا اینجا.
‫چیزی نمی‌شه.
‫تکون نخور.
‫برو سراغ بابا جون.
‫چی؟
‫برو سراغ بابا جون.
‫پس نظرت چیه که بری بیرون جی‌هو؟
‫ها؟
‫برو.
‫دماغ، دماغ، دماغ، لب.
‫دماغ، دماغ، دماغ، دماغ.
‫دماغ، دماغ، دماغ، ‫دماغ، دماغ، دماغ، دماغ.
‫جی‌هو.
‫سوفی، حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫گاهی اوقات این‌طوری می‌شم.
‫شما هم شنیدین؟
‫نه.
‫چی شنیدی؟
‫سوفی، اونجا که چیزی نیست.
‫واقعی نیست.
‫کار کتابه است، آدم رو متوهم می‌کنه.
‫سوفی.
‫نه، کنارمه.
‫نه، چیزی اونجا نیست سوفی،
‫چیزی اونجا نیست.
‫به درک، من از اینجا می‌رم.
‫نه، نه، نه، کمکم کنین.
‫سوفی؟
‫سوفی.
‫سوفی کجاست؟ کی بردش؟
‫پشم‌هام!
‫«باز هم بخوانید.»
‫شاید اگه بازی رو تموم کنیم، ‫بتونیم به سوفی کمک کنیم.
‫بیا تمومش کنیم.
‫«عذاب وجدان داشت ‫و معتقد بود می‌تواند نجاتش دهد.»
‫آخرین اتاقی که باید...
‫تخلیه کنیم همینه.
‫بجنبین بچه‌ها.
‫کارلا.
‫هنوز هم می‌شه کاری کرد.
‫با اون دارو عین جنازه یه گوشه افتاده.
‫با اون داره زنده می‌مونه.
‫جودی؟
‫دکتر.
‫یه ویال دیگه هم لازم داریم.
‫خب، اینجا تموم کردیم.
‫شاید تو بخش شرقی باشه،
‫- ولی اونجا خیلی افتضاحه و... ‫- اشکالی نداره.
‫خیلی‌خب.
‫مرسی.
‫کارلا، خودش نمی‌خواست این شکلی بشه.
‫زنده نگه داشتنش کار درستی نیست، ‫دیگه وقتشه.
‫بجنبین بچه‌ها.
‫باید کل این بیماران رو ‫به بخش جدید منتقل کنیم.
‫وایستا، ببینم چی می‌گم.
‫برادرمه‌ها.
‫باورم نمی‌شه بخش شرقی رو ‫همون شکلی ول کردن.
‫شانس آوردم که آخریش مونده بود.
‫پشم‌هام!
‫کی اونجاست؟
‫کارلا.
‫کسی اونجا نیست؟
‫هیچ‌کس نیست؟
‫نه.
‫بذارین بیام بیرون.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم ‫بذارین بیام بیرون.
‫چی می‌خوای؟
‫بلیک؟
‫از پسش برنمیام.
‫چی شد؟
‫تموم شد؟
‫داستان مامانم بود.
‫منظورت چیه؟
‫خون همه‌مون رو کتاب ریخت.
‫رو داستان‌هاش ریخت.
‫گمون کنم خونمون داره ‫کتابه رو پر می‌کنه.
‫داره زنده‌اش می‌کنه.
‫برام مهم نیست.
‫برام مهم نیست، تموم شد.
‫تموم نشده.
‫یه داستان دیگه هم مونده.
‫مامان؟
‫نه، بئا.
‫بئا اصلا... واقعی نیست، یئا.
‫سوفی؟
‫خودتی؟
‫عشقم، دردم میاد.
‫مامان، خودتی؟
‫تو کی هستی؟
‫به چه روزی افتادی انگلیس؟
‫چی به سر فرزندانت اومده؟
‫آماده‌ایم زاغی؟
‫بله پدر.
‫چرا که همگان گناه کرده‌اند.
‫چرا که همگان گناه کرده‌اند، ‫اما نمی‌دانیم...
‫چقدر گناه کرده‌ایم.
‫چون ماهی‌هایی هستیم...
‫که درک مفهوم شنا کردنمون تو رود...
‫از توانمون خارجه.
‫رود ما رو احاطه کرده.
‫همین‌جا شکل گرفتیم ‫و به دنیا اومدیم.
‫تو این دنیای پرگناه به دنیا اومدیم.
‫دوستان عزیزم،
‫تصمیم گرفتم موضوعی رو که قرار بود ‫امروز بیان کنم، کنار بذارم،
‫آخه شاهد نجاستی بودیم...
‫و باید از خدا راهنمایی بخوایم.
‫آیه سیزده فصل بیستم ‫«سفر لاویان» می‌گه:
‫اگر مردی همان‌طور که با زنان می‌خوابد، ‫با مردی بخوابد،
‫جفتشان مرتکب نجاست شده‌اند.
‫قطعا باید کشته شده...
‫و خونشان پای خودشان است.
‫چی بهتون بگم عزیزان؟
‫همین‌جا تو کتاب نوشته دیگه.
‫به بدنتون بی‌حرمتی نکنین.
‫ضمنا، مهم‌ترین کار اینه ‫که از دلتون محافظت کنین،
‫آخه تک‌تک اعمالتون ‫از دلتون نشأت می‌گیره.
‫حواسمون باشه ‫که همجنسگراها ترجیح می‌دن...
‫با چه سنینی رابطه برقرار کنن.
‫باید از فرزندانتون مقابل...
‫لزبین‌ها، سادیست‌ها، مازوخیست‌ها ‫و انحراف جنسی محافظت کنیم.
‫واقعا هم ازشون محافظت می‌کنیم.
‫از من بشنوین.
‫طبیعیه.
‫قبلا می‌گفتن طبیعیه.
‫ولی درس عبرت گرفتن.
‫مگه نه دوستان؟
‫آخه رود زوال اخلاقی بالاخره ‫عین سیاهی زمین...
‫خشک شد،
‫طبیعت انتقامش رو گرفت...
‫و خدا با مایی که گوشمون ‫شنوا بود، صحبت کرد.
‫ولی بعد از کل این وقایع، ‫باز هم عاشق این نجاساتیم.
‫ما ازشون متنفر نیستیم.
‫ما کار منصفانه و درستی می‌کنیم...
‫و سعی می‌کنیم کمکشون کنیم ‫به راه راست برگردن،
‫آخه خدا نمی‌تونه این شکلی ‫دوستشون داشته باشه.
‫درسته.
‫درسته، آفرین.
‫از خون حضرت مسیح بنوشین.
‫این‌جوری پاک می‌شیم.
‫ممنون دخترم.
‫آیات هفت و هشت فصل بیست و یکم ‫«مکاشفه یوحنا» می‌گه:
‫هر آن که چیره شود، ‫وارثشان خواهد بود،
‫من خدایش خواهم بود ‫و خود بنده‌ام خواهد بود.
‫اما جای بزدلان،
‫ناباوران، نجسان، قاتلان،
‫افراد بی‌اخلاق، جادوگران، بت‌پرستان...
‫و کل دروغگویان در دریاچه‌ای سوزان...
‫غرق در آتش و گوگرد خواهد بود...
‫که مرگ دومشان رقم بخورد.
‫ایتان.
‫سوفی، وایستا.
‫بئا، من می‌ترسم.
‫ولش کن.
‫خون پاک می‌خواد.
‫نه.
‫وای، دیگه داره میاد.
‫سوفی.
‫برو طبقه بالا و تو اتاقت قایم شو.
‫نه، می‌خوام پیش خودت بمونم.
‫برو.
‫بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫الان می‌شه بیام؟
‫آره، الان دیگه می‌شه بیای.