..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫مرداب مانند باتلاق نیست.
‫مرداب مکانی مملو از نور است...
‫که در آبش که تا آسمان...
‫جاری است گیاه می‌روید.
«جـایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند» [بر اساس کتابی با همین نام از دلیا اونز]
‫سپس درون مرداب، ‫در نقاط پراکنده...
‫باتلاق حقیقی وجود دارد
« 30ام اکتبر سال 1969 »
‫باتلاق مرگ را به خوبی می‌شناسد...
‫و لزوما آن را حادثه‌ای غم‌بار...
و یک گناه به شمار نمی‌آورد
‫فکر می‌کردم چیس اندروز عقلش بیشتر باشه.
‫بهترین بازیکن خط حمله این شهر بود
‫پسرا، ردپای شماست؟
‫- بله، قربان ‫- بله، قربان
‫ردپای اون کجاست؟
‫آره، یه مشت بچه ‫فکرهای احمقانه‌ای به سرشون میزنه
‫و مشروبـو سر می‌کِشن و فکر می‌کنن ‫خودِ خدا هم نمی‌تونه شکستشون بده
‫چیس اندروز بچه نبود
‫هی. اینو ببین
‫خودش حفاظ توری رو باز کرده؟
‫در عینِ حال، امکان داره اتفاق هم باشه
‫زمان مرگ، ‫بینِ نیمه‌شب تا ۲ صبح
‫دلیل مرگ، سقوط ناگهانی ‫از فاصلهٔ ۱۹ متری
‫از اونجایی که خون و مو ‫روی تیرِ تکیه‌گاه پیدا کردین،
‫نتیجه‌گیری می‌کنم ‫دلیل صدمه ابتدایی بوده
‫به عبارت ساده،
‫وقتی میفتاده پشتِ سرش ضربه خورده
‫برای این‌که پشتِ سرش به تیر برخورد کنه،
‫باید برعکس میفتاد، درسته؟
‫- بله ‫- ممکنه هلش داده باشن
‫روی نرده و حفاظ‌های توری اثر انگشت نبود
‫اثر انگشت بود؟ ‫حتی از خود چیس؟
‫هیچ اثر انگشت و ردپایی نبود
‫توی ژاکتش پارچه قرمز پیدا کردیم
‫جواب آزمایشگاه از آتلانتا رسیده
‫از بقیه لباس‌هاش نبوده
‫پشمـه. ‫ممکنه از پلیور یا شال‌گردن باشه
‫لعنت بهش، ممکنه هر چیزی باشه. ‫و باید پیداش کنیم
‫یه زن زیبا و خانواده خوبی داشت
‫ذهنم جایی قد نمی‌ده ‫که کی می‌خواسته چیس رو بکشه
‫بی‌خیال. ‫خوبه می‌دونی چیس چه آدمی بود
‫هوس‌باز بود و چشمش دنبال این و اون بود
‫پشت سر مرده حرف نزن، فرانک
‫فقط میگم
‫ذهن من قد می‌ده ‫که چند نفر بخوان بکشنش
‫- آقای میلتون ‫- سلام، سندی
‫- همون همیشگی؟ آبگوشت برانزویک؟ ‫- چطوری حدس زدی؟
‫برداشت تو از پروندهٔ چیس اندروز چیه، تام؟
‫من بازنشسته شدم. ‫دیگه به من ربطی نداره
‫منصفانه‌ست
‫ممکنه کار اون زنـه توی مرداب باشه
‫اون‌قدری دیوونه‌ست ‫که گوشه تیمارستان باشه
‫شرط می‌بندم همچین کاری ازش برمیاد
‫داداشم همیشه می‌گفت که دختر مرداب ‫حلقه گمشده‌ست
‫می‌دونی که چیس اندروز طفلک
‫توی مرداب یه کارایی می‌کرد
‫چیس اندروز و دختر مرداب؟
‫دنبال دردسر نیستم
‫واقعا فکر می‌کنی چه اتفاقی افتاده، فرانک؟
فکر می‌کنی که دختر مرداب ‫چیس رو کشته؟
‫لعنت بهش، نمی‌دونم. ‫حقیقت مشخص میشه
‫پرها و چیزهای دیگه رو ببین
‫دانشمنده
‫یا جادوگر؟
‫خانم کلارک؟
‫- از کلانتری اومدیم ‫- کلانتر
‫نگاه کن
‫می‌تونیم حکم بازرسی بگیریم
‫جلوی چشمه. ‫دلیل مناسب داره، کلانتر
‫شرط می‌بندم در اصلا قفل نیست
‫اونجاست
‫کلانتری
‫موتور قایق رو خاموش کن
‫مستقیم برو، مستقیم برو. ‫دنبالش کن!
‫- تو گناهکاری! ‫- چیس اندروز رو کشتی!
‫تقاصشو میدی، دختر مرداب!
‫توی زندان می‌پوسی!
‫ساندی جاستیس
‫کجا رفتی، پیشی؟
‫لطفا بمون
‫بیا پیشی کوچولو
‫خانم کلارک؟
‫تام میلتون هستم
‫وکیل هستم. می‌تونم بیام داخل؟
‫ممنون، آقای فریزر
‫احتمالا آگاه هستید
‫که به علت قتل چیس اندروز بازداشت شدید
‫و این اجازه رو به خودم دادم
‫پا پیش بذارم تا از شما دفاع کنم.
‫می‌دونم قبلا توی دردسر نیفتادید،
‫بنابراین می‌تونیم روند دادگاه و محاکمه
‫و این که کی به کیه و این قبیل مسائل ‫رو بهتون توضیح بدم
‫خانواده‌ای دارید ‫که ممکنه بخواید همراهتون بیان؟
‫خانم کلارک، نمی‌دونم چجور بیان کنم، اما...
‫خب، من شما رو...
‫به اسم کاترین دنیل کلارک می‌شناسم،
‫ولی اینجا توی بارکلی کوو ‫شما رو به این اسم صدا نمی‌زنن
‫به شما میگن دختر مرداب
‫و وقتی در دادگاه حاضر بشید،
‫به دست هم‌نوعان خودتون از بارکلی کوو
‫قضاوت میشید، که شما ‫رو به همین نام می‌شناسن
‫قراره شما رو بسته به شناختن ‫یا نشناختنـون قضاوت کنن
‫اما اگه شما رو نشناسم ‫نمی‌تونم کمک کنم
‫حتی کمی
‫خب، بسیار خب. آم...
‫بعدا برمی‌گردم
‫تا وقت فکر کردن داشته باشید
‫و این رو هم براتون آوردم
‫آقای فریزر
‫مردم موجوداتی که در پوسته‌ها ‫زندگی می‌کنن رو فراموش می‌کنن
‫قبلا خانواده داشتم
‫منو کایا صدا میزدن
« سال 1953 »
‫کایا!
‫کایا! خیلی دور نشو!
‫بگیرش، بگیرش!
‫این خوک کوچولو رفت بازار
‫تکون نخور
‫این یکی خوک کوچولو خونه موند
‫این خوک کوچولو رست‌بیف خورد
‫این خوک کوچولو هیچی نداشت
‫و این یکی خوک کوچولو
‫تا خونه رفت
‫دختر خاص خودمی
‫سلام، جودی!
‫سلام، تیت!
‫میای بریم ماهی‌گیری؟
‫- زیاد وقت نَرَم ‫- نَرَم کلمه درستی نیست
‫هی، چند بار بهتون گفتم ‫با قایق خدازدهٔ من ور نرید؟
‫برو تو خونه ببینم! ‫کودنی؟
‫بیا ببینم! کار تو بوده
‫باید احترام یاد بگیری. شنیدی؟
‫- ول کن! داری اذیتش می‌کنی! ‫- هی، به بابای من دست نزن!
‫یه بار دیگه پاتو توی زمین من بذار، ‫بهت شلیک می‌کنم! شنیدی چی گفتم؟
‫- آروم باش ‫- خفه‌شو!
‫خفه‌شو!
‫- ولم کن! ‫- نشونت میدم!
‫تو رو خدا نزن!
‫مامان!
‫مامان؟
‫مامان هیچ‌وقت برنگشت
‫و بقیه تا فرصت پیدا می‌کردن میرفتن
‫مورف اولین نفر بود که رفت
‫چند ماه بعد، مندی و میسی رفتن
‫بعد آخر سر، جودی رفت
‫کایا
‫کایا، گوش کن
‫من باید برم، کایا
‫دیگه نمی‌تونم اینجا زندگی کنم
‫کایا، مراقب باش، باشه؟
‫اگه توی دردسر افتادی،
‫فرار کن و برو تو دل مرداب
‫جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خونن
‫مثل حرفی که مامان همیشه می‌زد
‫فرار کن!
‫جودی!
‫از اشتباه‌های بقیه یاد گرفتم
‫چطور با اون زندگی کنم
‫سد راهش نباشم
‫اجازه نده تو رو ببینه
‫از خودت محافظت کن
‫بارهای زیادی بود که با جودی به مرداب رفته بودم،
‫اما هیچ‌وقت تنها نرفته بودم
‫نمی‌دونستم کدوم مسیر، ‫مسیر خونه‎ست
‫لعنت بهت که منو اینجا ول کردی، جودی!
‫لعنت بهت
‫حالت خوبه؟
‫تو خواهر جودی کلارکی
‫بودم. رفتش
‫راه خونه‌تون رو بلدی؟
‫آره
‫ایرادی نداره. ‫منم همیشه گم میشم
‫اسم من تیتـه، ‫اگه یه‌وقت دوباره منو دیدی
‫تیت
‫یه چیزی دربارهٔ اون پسر وجود داشت
‫که بار روی سینه‌ام رو برمی‌داشت
‫اولین بار بود که از زمان رفتن مامان و جودی،
‫به جز درد چیزی دیگه‌ای حس کردم
‫احساس شجاعت داشتم
‫گرسنه‌ام
‫صبح بخیر، آقای کلارک. ‫حالتون چطوره؟
‫خب، جامپین
‫نفسی میاد و میره
‫ایشون دختر منه، ‫دوشیزه کایا کلارک
‫خب، آشنایی با شما ‫باعث افتخاره، دوشیزه کایا
‫اونو ولش کن. بهش گفتم ‫از همه فاصله بگیره
‫دنیای خطرناکیه، نه؟
‫آره. ‫ولی ماهی‌گیری خوبه
‫یه کیسه گریتز میدی؟
‫و چند تا ویسکی؟
‫و شاید بتونی باک قایق رو پر کنی؟
‫باشه
‫میبل
‫اوهوم
‫وایسا بقیه پولو بگیر، باشه؟
‫مامانت نیست به بابات کمک می‌کنی، ها؟
‫چند وقتی میشه ندیدمت
‫کار خونه انجام میده
‫اوهوم
‫خیلی گریتز نمونده....
‫خیلی‌خب. بذار ببینم
‫بابات دو دلار گذاشته
‫و حسابتون شده ۱/۵۰ دلار
‫چقدر واسه بنزین می‌مونه؟
‫نگران نباش
‫یه سوال دیگه می‌پرسم
‫مدرسه میری، عزیزم؟
‫می‌دونی که منوی ناهار مدرسه
‫روی توی روزنامه میزنن؟
‫ناهار امروز...
‫استیک سالزبریه
‫می‌تونی یه غذای خوشمزه و داغ بخوری ‫و دوست پیدا کنی
‫خیلی از بچه‌ها بدون کفش میرن مدرسه
‫ولی دامن لازم داری
‫به مامان بگو بهت بده
‫بفرما
‫و باقی پول میشه پنجاه سنت
‫پسرا! چیس اندروز
‫چی داری بگی؟
‫ببخشید، خانم پنزی
‫شما رو ندیدیم ‫چون اون دختره توی راه بود
‫سلام
‫فکر می‌کنم...
‫داری اشتباه میری، خانم جوان
‫مگه مدرسه اونطرف نیست؟
‫- چقدر کثیفه ‫- چندش
‫تو هم حق داری بری مدرسه
‫راه بیفت. ایرادی نداره
‫دوشیزه کاترین دنیل کلارک،
‫خوندن و نوشتن رو یاد گرفتی؟
‫می‌تونی سگ رو هجی کنی، عزیزم؟ ‫[ داگ ]
‫اون کیه؟
‫گـ - ا - د. ‫[ خدا ]
‫خب، همهٔ ما تمرین به کارمون میاد، مگه نه؟
‫برو بشین، دوشیزه کاترین دنیل کلارک
‫کجا بودی، مرغ مرداب؟
‫کلاهت کجاست، موش فاضلاب؟
‫پسرا و دخترا، آروم باشید. ‫یه ساعت تا ناهار مونده
‫لطفا سعی کنید به درس توجه کنید
‫کی می‌تونه یه کلمه بگه ‫که مصوت بلند داشته باشه؟
‫احتمالا توی گل زندگی می‌کنه
‫یکی شپش داره
‫اتاق رو بو برداشته
‫ببخشید
‫تنها روزی بود که رفتم مدرسه
‫فهمیدم توی طبیعت بهتر یاد می‌گیرم
‫سلام، تیت!
‫باید این بیرون مراقب باشی. ‫فهمیدی؟
‫- اوهوم ‫- نباید به هیچ‌کس اعتماد کنی
‫از خودت محافظت کن
‫احتمالا پرِ بوف شاخدار بزرگ باشه
‫تا یه مدت، بابا باهام مهربون بود
‫فکر کردم می‌تونی
‫از این برای پر و لونه پرنده‌ها استفاده کنی
‫بقیه چیزایی که جمع می‌کنی
‫- ممنون ‫- باشه
‫- کیف قدیمی... ‫- پستچی اومد!
‫کیف قدیمی ارتشم بود
‫از طرف مامانه! ‫از طرف مامانه!
‫دستخط مامانه!
‫- مامان زنده‌ست! ‫- بده من
‫بده ببینم
‫- کِی میاد خونه؟ ‫- صبر کن
‫چی نوشته؟
‫نه!
‫ساکت باش
‫بابا! بابا، نکن!
‫نکن! نکن!
‫- نکن! ‫- ساکت باش. ساکت باش!
‫مامان
‫گوش کن ببین چی میگم
‫اون هیچ‌وقت برنمی‌گرده
‫شنیدی؟
‫حقیقت نَره
‫نَره اصلا کلمه واقعی نیست!
‫هرزهٔ بی‌همه‌چیز!
‫بی‌مصرف
بابا هر ردی از مامان بود رو سوزوند
‫آت و آشغالاتو از خونه من ببر
‫و بعد یه روز...
‫رفت
‫مثل درد رفتن مامان بود
‫اما تنهایِ تنهای شدن
‫احساس وسیعی داشت، ‫بازتاب داشت
‫و موضوع کوچیک بقا وجود داشت
‫نمی‌دونستم بدون گریتز ‫چطوری زندگی کنم
‫خب، سلام دوشیزه کایا
‫چیزی می‌خوای؟
‫آقای جامپین...
‫شنیدم صدف سیاه می‌خرین
‫چند تا دارم
‫- تازه‌ان ‫- قبل از طلوع کّندم
‫همین الان
‫بابات گفته بیای؟
‫ببین، بذار بهت بگم،
‫واسه یه کیسه پنجاه سنت بهت بدم
‫و واسه اون یکی باکتو پر می‌کنم
‫واسه یه هفته چند تا کیسه می‌خواید؟
‫قرارداد معامله می‌بندیم؟
‫هر دو سه روز ‫حدود ۱۸ کیلو ازت می‌خرم
‫جز تو، بقیه هم صدف میارن
‫پس اگه دیر بیاری ‫و بقیه آورده باشن،
‫از دور خارج میشی
‫هر کی زودتر بیاد، پول گیرش میاد. ‫راه دیگه‌ای نیست
‫خوبه. ممنون
‫می‌تونم...
‫آره
‫زود بزرگ میشی، ها؟
‫هفته بعد بیا سایز پاتو اندازه بگیرم
‫چند تا کفش توی سبد اهدایی‌های کلیسا هست
‫که داره خاک می‌خوره
‫- ممنون، خانم ‫- خواهش می‌کنم
‫بچهٔ بیچاره
‫مامانش رفت،
‫و حالا مطمئنم باباش هم رفته
‫چیه؟
‫باید مراقب باشیم،
زندگی مردم به ما ربطی نداره.
‫توی انجیل همچین چیزی ننوشته
‫«مراقب باشید.»
‫«و خداوند بایست جواب دهد ‫و به سویشان بگوید،
‫آنگاه به ایشان خواهم گفت،
‫تا وقتی این خدمت‌ها را
‫به این برادران من می‌کردید،
‫در واقع به من می‌نمودید.»
‫خیلی‌خب، میبل
‫نگو مراقب باش
‫ببینم
‫یک، دو، سه. تموم شد
‫از طرف خانم میبل هستن
‫کاترین دنیل کلارک، ‫از شهرستان بارکلی ایالت کارولینای شمالی،
‫شما متهم به قتل درجه یک
‫چیس لاورنس اندروز هستید،
‫ساکن پیشین بارکلی کوو.
‫در چنین پرونده‌هایی، ایالت اجازهٔ
‫صادر کردن حکم اعدام رو میده
‫اگر متهم گناهکار شناخته شود
‫دادستان اعلام حکم اعدام می‌کند
‫- گناهکاره! ‫- همه می‌دونیم اون گناهکاره
‫اون گناهکاره
‫اکنون روند انتخاب ‫هیئت منصفه رو آغاز می‌کنیم
‫اعضای هیئت منصفهٔ آتی‌مون ‫در دو ردیف اول قرار دارند...
‫یه گزینه‌ست. ‫بهش میگن توافق نامه
‫و به این معنیه که اگه حاضر باشی بگی
‫که اون شب به برج رفتی
‫و چیس اندروز رو دیدی
‫و مشاجره کردید و توی یک اتفاق وحشتناک
‫از پشت به زمین افتاده،
‫ده سال حکم زندان می‌گیری، ‫ولی شش ساله بیرون میای
‫نه
‫اگه ببازیم، بدجور می‌بازیم
‫ابد میشه یا اعدام
‫آقای میلتون، من حرفی نمیزنم ‫که نشون بده گناهکارم
‫من زندان نمیرم
‫لطفا تام صدام کن
‫و قول بده که به این موضوع فکر می‌کنی
‫باید از اینجا برم
‫هر جور...
‫که شده
‫بین نیمه‌شب تا دو صبح
‫در تاریخ سی‌ام اکتبر...
‫متهم، چیس اندروز ‫رو گول زده به برج بیاد
‫و اون رو هل داده تا بمیره
‫سپس ردپا و اثر انگشتش رو پوشونده
‫الان می‌شنوید که اون زمان داشته،
‫انگیزه داشته، ‫و از همه مهم‌تر...
‫اون ضعف شخصیتی داشته
‫تا چیس اندروز رو به قتل برسونه
« خونسردی‌ت رو حفظ کن »
‫خانم‌ها و آقایون، ‫ایالت قراره
‫حرف‌های زیادی
‫درباره دوشیزه کاترین دنیل کلارک ‫به شما بگه
‫ولی از شما درخواست می‌کنم
‫تا به مدارکی که ایالت برای تقویت
‫این صحبت‌ها آورده نگاه بندازید
‫هیچی پیدا نمی‌کنید
‫بعلاوه، قراره بشنوید ‫که احتمال بالایی وجود داره
‫هیچ‌کس چیس اندروز رو به قتل نرسونده
‫و متهم، دوشیزه کلارک، ‫خودش رو در اینجا می‌بینه
‫زیرا آسون‌تره تا تقصیر ‫رو گردن یه غریبه بندازید
‫تا این‌که بر حقایق تکیه کنید
‫و با وجود این‌که ایشون
‫در هشت کیلومتری این دادگاه ‫به دنیا اومدن و بزرگ شدن،
‫دوشیزه کلارک بومی محسوب نمی‌شوند
« سال 1962 »
‫سلام
‫منم. تیت
‫قوی تندراست
‫از کجا پرنده‌ها رو می‌شناسی؟
‫مامانم پرنده‌ها رو دوست داشت
‫نمی‌تونم نامه‌ات رو بخونم
‫نوشته بودم موقع ماهی‌گیری
‫چند باری دیدمت،
‫و منو به فکر فرو برد ‫که شاید بذر
‫و شمع به کارت بیاد. ‫اضافه دارم
‫فکر کردم دیگه نخواد بکوبی بری شهر
‫و نمی‌دونم، فکر کردم پر دوست داری
‫باشه
‫خب، بهتره برم، پس...
‫می‌تونم بهت خوندن یاد بدم
‫فکر کردم همزمان بهت نوشتن هم یاد بدم
‫باشه
‫خوبه. ‫خیلی‌خب، با الف شروع می‎کنیم
‫این شکلی که کشیدم رو بکش
‫بهم نگو
‫داری یاد می‌گیری
‫- کمک نکن ‫- باشه. کل روز رو وقت دارم
‫«عده‌ای هستند که می‌توانند
‫بدون چیزهای غیر عادی زندگی کنند، کاما،
‫و عده‌ای نمی‌توانند.»
‫همینو میگم، کایا
‫و دیگه پیش نمیاد
‫که بلد نباشی بخونی
‫نمی‌دونستم کلمه‌ها این‌قدر معنی دارن
‫همه کلمه‌ها معنی زیادی ندارن
‫می‌تونیم بعضی‌وقت‌ها ‫بریم خونهٔ من بخونیم
‫همه کتابخونه رو زیر و رو کردیم
‫سه روز در هفته میرفتیم، ‫از تابستان تا پاییز
‫می‌خوندیم چطور گیاه‌ها و حیوون‌ها ‫در طول زمان تغییر می‌کنند
‫تا خودشون ‫رو با زمین همیشه در حال تغییر وفق بدن
‫چطور پرنده‌ها اکثرا در طلوع خورشید ‫آواز می‌خونن
‫به‌خاطر هوای خنک و مرطوب صبح
‫آواز و مقصودشون رو بهتر منتقل می‌کنن
‫چطور بعضی سلول‌های بدن تقسیم میشن
‫و به شکل ریه یا قلب در میان
‫اما بعضی دیگه، به همون شکل باقی می‌مونن ‫تا در صورت نیاز به عنوان سلول بنیادین
‫مورد استفاده قرار بگیرن
‫در دنیای زیست شناسی
‫دنبال یه جواب بودم
‫که چرا یک مادر فرزند خودش رو رها می‌کنه
[انجیل]
‫«آقای جکسون هنری کلارک
‫با دوشیزه جولین ماریا ژکس ‫در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۳۳ ازدواج کرده است»
‫این یعنی
‫بابا و مامان من هستم
‫«آقای جرمی اندرو کلارک، ‫تاریخ تولد دو ژانویه»
‫جودیه
‫آقای نپیر مورفی کلارک، ‫دوشیزه مری هلن کلارک،
‫دوشیزه کاترین دنیل کلارک»
‫دلم واسشون تنگ شد
‫من...
‫یادم رفته بود چقدر...
‫نبودشون رو حس می‌کنم
‫اما...
‫الان الان نبودنشون رو حس می‌کنم
‫آخه...
‫بعضی‌وقت‌ها حس می‌کنم نامریی‌ام...
‫برام سوال پیش میاد اصلا اینجا هستم یا نه
‫اینجایی
‫ببخشید دیر کردم
‫زود باش. کمک بده
‫پسرم، می‌دونی ‫که من به حرف‌های الکی گوش نمیدم
‫اما یه شایعه مسخره پیچیده
‫که با دختر مرداب سَر و سِری داری
‫می‌دونی که می‌تونی همه‌چی بهم بگی
‫- دوست دخترته؟ ‫- دوستمه
‫واسش کتاب می‌برم ‫چون مردم اون‌قدر باهاش بد رفتاری می‌کنن،
‫که نمی‌تونه بره مدرسه
‫خانواده نداره
‫هی. بی‌خیال. ‫حالا عصبانی نشو
‫وظیفهٔ منه تا حرف‌هایی رو بزنم
‫که دوست نداریم ‫در موردش صحبت کنیم،
‫و نمی‌تونم چیزهای زیادی
‫که بقیه باباها به پسرهاشون میدن ‫رو بهت بدن
‫پس ازت یه خواهشی دارم
‫مراقب باش
‫هر چیزی که براش سخت تلاش کردی،
‫آرزوهایی که واسه رفتن به چپل‌هیل داری...
‫زندگی می‌تونه در آنی تغییر کنه
‫متوجه هستی؟
‫آره
‫حالا میشه صدای آهنگ رو بلند کنی؟ ‫زود باش
‫پوچینیـه، اگه واست سواله
‫یه دختر که با اون وضع ‫تک و تنها زندگی می‌کنه
‫غیر اخلاقیـه، اینطور فکر نمی‌کنید؟
‫نه، جناب. ‫اینطور فکر نمی‌کنم
‫لااقل کافی نیست. ‫از همسرم بپرسید
‫خونه‌های گروهی مخصوصِ خوبی وجود داره
‫که کمک می‌کنه چنین زن‌های جوانی ‫از دردسر دور بمونن
‫میگن هر از گاهی میاد اینجا
‫هر از گاهی می‌بینمش
‫تنها نیست. ‫پدرش باهاش زندگی می‌کنه
‫خب، هر وقت که رفتم کسی رو ندیدم
‫معمولا کِی میاد؟
‫نمی‌دونم، با قایقش میاد
‫دفعهٔ بعد که اومد ‫با من تماس بگیرید
‫اوهوم
‫شما که دلیلی برای دروغ گفتن ندارید، درسته؟
‫نه، چرا باید داشته باشم؟
‫- باید زود بریم یه‌جای دیگه. ‫- سلام کیا، منم از دیدنت خوشحالم.
‫خـدمات اجتماعی دوباره افتاده دنبالم!
‫اگه من رو بگیرن، ‫دوباره می‌اندازنم آسایشگاه خونگی.
‫بد نیست وقتی آدم‌ها رو می‌بینی ‫ به‌شون سلام کنی.
‫البته آسایشگاه خونگی ‫اونقدرها هم بد نیست.
‫چیه خب؟ بَده یکی غذای آماده و گـرم بیاره بذاره جلـوت؟
‫- یه تخت واسه خودت! ‫- محض اطلاعت من تخت دارم.
‫‌علاوه، عمراً مرداب رو به‌خاطر...
‫زندگی با چندتا غریبه احمق، ول کنم.
‫به‌علاوه درسته، نه علاوه.
‫تا ابد که نمی‌تونی توی مـرداب زندگی کنی!
‫حالا می‌بینی!
‫خیلی‌خب...
‫تیت.
‫من...
‫واقعاً بابت اینکه خواندن یادم دادی
‫و تمام کارهایی که برام کردی ممنونم.
‫اما واسه چی؟
‫مگه خودت دوست‌دختر نداری؟
‫بعضی‌ وقت‌ها دارم.
‫بعضی وقت‌ها؟
‫یعنی خب قبلاً یدونه داشتم.
‫اما الان نه...
‫الان ندارم؛ پس...
‫خیلی‌خب.
‫من...
‫اون روز تو و پدرت رو توی قایق دیدم.
‫مرد خوبی به‌نظر می‌رسه، بابات رو می‌گم.
‫اره دقیقاً همینطوره.
‫هیچوقت از مادرت حرفی نمی‌زنی.
‫چطور زنی‌ـه؟
‫آه...
‫نیازی نیست درموردش حرف بزنی.
‫مامان و خواهرم توی راه اشویل بودن که ‫تصادف کردن...
‫و جون‌شون رو از دست دادن.
‫اسم خواهرم کاری‌آنه بود.
‫فکرکنم...
‫چی تیت؟
‫می‌تونی باهام راحت باشی.
‫فکرکنم داشتن می‌رفتن اونجا تا برام کادو تولد بخرن.
‫دوچرخه‌ای که می‌خواستم ‫توی اشویل پیدا می‌شد
‫حتماً مغازه دوچرخه‌فروشی ‫نتونسته دوچرخه رو بیاره...
‫واسه همین فکرکنم خودشون رفته بودن
‫تا دوچرخه رو بیارن.
‫الان حتی ریخت و قیافه ‫اون دوچرخه رو هم یادم نمیاد.
‫تو مقصر نیستی.
‫وای!
‫وای، خدای من.
‫یعنی الان من دوست دخترت‌ام؟
‫دوست داری باشی؟
‫ من پرها رو می‌شناسم
‫مطمئنم دخترای دیگه پرها رو نمی‌شناسن
‫خیلی‌خب پس باشه.
‫هیچ‌وقت تا حالا اینجا نیومدم.
‫ارزش این همه راهی که اومدیم رو داره، ‫خودت می‌بینی
‫تولدت مبارک، کایا.
‫از کجا می‌دونستی امروز تولدمه؟
‫توی کتابِ انجیل‌ت نوشته بودی.
‫خودت می‌دونستی امروز تولدته؟
‫تقویم که ندارم.
‫از روی اسمم نه.
‫از روس اسمم کیک رو نبر.
‫چشم خانم خانم‌ها.
‫هـوم.
‫خیلی خوشمزه‌ست نه؟
‫چه‌خبر شده؟
‫اومدن
‫وای...
‫غـازهای پـرسفید.
‫کایا...
‫کایا، به من نگاه کن
‫کایا...
‫کایا، ببخشید
‫ببخشید
‫جـیز.
‫نه، تیت! من مشکلی ندارم
‫چرا آخه؟
‫چون من...
‫من بیش‌ از حـد دوستت دارم
‫ببین کایا، من بیشتر از هرچیزی ‫تو رو می‌خوام،
‫اما نمی‌تونم به این آسونی وابسته بشم
‫بیشتر به ضرر تو می‌شه، می‌فهمی؟
‫پاییز گذشت و زمستان آمد...
‫زمستان گذشت و نهایتاً بهار...
‫تغییر، قانونِ همواره پایدار طبیعت‌ـه
‫بابا، اومدم.
‫چرا اینقدر ساکتی؟
‫می‌دونی که یکم دیگه دارم می‌رم...
‫دانشگاه.
‫اره گفته بودی.
‫کِی؟
‫حالا فردا که ‫قرار نیست بری
‫بزودی.
‫توی آزمایشگاه زیست‌شناسی ‫کار پیدا کردم
‫هفته آینده باید اونجا باشم، پس...
‫نـرو.
‫که چیکار کنم؟
‫نه ببین، منظورم اینه که اینجا ‫کار و بار درست حسابی نیست
‫پس چیکار کنم؟ منم مثل بابام برم ماهی‌گیر بشم؟
‫دارم می‌رم مدرک بگیرم و ‫به یه دردی‌ بخورم، کایا
‫- تو هم می‌تونی! ‫- به من چیکار داری؟
‫منظورم این نبود
‫اگه بری دیگه هیچوقت برنمی‌گردی!
‫چرا میام، تو رو اینجا تنها ول نمی‌کنم، کایا
‫برمی‌گردم پیشت
‫کایا، کایا! ‫وایسا
‫نمی‌تونی هربار اینطوری فرار کنی و بری!
‫یه شب دیگه
‫این چیه؟
‫لیست اسامی چندتا ناشرِ معروف
‫واسه چاپ کردن نوشته و نقاشی‌هات
‫نوشته‌های تو خیلی خاص‌‌‌ان
‫اونقدری هم هستن که ‫بشه کتاب‌شون کرد
‫کُلی کتاب
‫اصلاً نیازی نیست از اینجا هم بری،
‫مستقیم نوشته‌هات رو به نشریه پُست می‌کنی
‫تازه یکم پول هم درمیاری...
‫البته خب اونقدر پول زیادی نمی‌شه...
‫اما حداقل دیگه نیازی نیست باقی عمرت رو
‫صرف صدف‌فروشی کنی
‫فقط یه امتحانی کن، کایا
‫کوتاه‌ بیا دیگه، ‫ضرری که نداره...
‫من رو فراموش می‌کنی
‫وقتی که سرت با دانشگاه ‫و درس‌هات گرم بشه!
‫با اون دخترهای خوشگل!
‫من هیچوقت فراموشت نمی‌کنم، کایا
‫هرگز
‫یه‌ماه دیگه یه سر میام، قول میدم
‫واسه جشن روز استقلال، باشه؟ ‫ یک جشن فدرال در آمریکا است که یادآور تصویب) ‫اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا در روز ۴ ژوئیه ۱۷۷۶(میلادی می باشد
‫چشم رو هم بذاری برگشتم!
‫می‌ریم لبِ رودخونه و از اونجا آتیش‌بازی رو ‫نگاه می‌کنیم
‫فقط به اون نشریه‌ها پیام بده، باشه؟
‫خداحافظ، کایا
‫خداحافظ، تیت
‫مرغانِ دریایی امواج خروشان شرق
‫نوبت نقاشی توئه، قِرمزی!
‫« چهارم جولای، روز استقلال »
‫نه
‫تیت، نه
‫نه، نه!
‫نه
‫نه، نه، نه
‫حالا عشق، زندگی و تیت برای من ‫یک چیز واحــد بودند؛
‫همه با هم از بین رفتند،
‫و بعداً...
‫هربار که از خود بی‌خود می‌شدم، ‫این مرداب بود که مرا در آغوش می‌گرفت
‫تا بلاخره در لحظه‌ای پیش‌بینی نشده...
‫دردهایم مانند آبی که لابه‌لای ‫ماسه‌ها ناپدید می‌شود،
‫از میان رفت! ‫البته...
‫هنوز درد وجود داشت، اما درونی‌تر ‫شده بود
‫هیچ ردپـایی دور و اطراف جسد
‫یا دکل‌های نگهبانی وجود نداشته
‫همینطور هیچ اثر انگشتی!
‫روی حافظ‌های فلزی هم دقیقاً به همین شکل،
‫هـمه این‌ها به وضوح ثابت می‌کنه ‫که یکی تمامی شواهد رو از بین برده
‫سوال دیگه ای ندارم
‫نوبت شماست
‫کلانتر، این جدولِ رُخداد جزر و مدهای بازه زمانی...
‫شبِ 29 ام اکتبر و صبحِ روز 30 ام هست،
‫بر اساس این آمار، جزر حدوداً اطراف نیمه‌شب رخ داده
‫دقیقاً همون زمان «چیس اندروز» به دکل می‌رسه،
‫و پله‌ها رو قدم به قدم طِی می‌کنه
‫در این صورت، حتماً باید ردپاش ‫روی پله‌ها ایجاد شده باشه
‫اما با شروع مد و بالا اومدن سطح آب،
‫حتماً آب رد پاها رو پاک کرده ‫و از بین برده
‫آیا قبول می‌کنید که ‫همچین اتفاقی ممکنه؟
‫بله خب...
‫پس حتماً این رو ‫هم قبول می‌کنید
‫که اگه دوستانش هم همراهش بودن،
‫آب ردپاهای اون‌ها رو هم پاک کرده
‫تحت این شرایط،
‫پس عدم وجود ردپاها...
‫به خودی خود جرمی رو ثابت نمی‌کنه
‫درست نمی‌گم...
‫کلانتر؟
‫عدم وجود ردپا...
‫به خودی خود ثابت نمی‌کنه که ‫جرمی صورت گرفته
‫شما همچنین شهادت دادین که همینطور ‫هیچ اثرانگشتی...
‫هم اون دور و اطراف نبوده؛
‫از جمله محدوده ‫حفاظ فلزی
‫بدان جهت؛ شما به این نتیجه رسیدید که...
‫حتماً یک‌نفر حفاظ رو از جا در آورده
‫و تمامی اثرات‌انگشت رو پاک کرده
‫درسته
‫خب حالا، قبول دارید که...
‫اون حفاظ‌های فلزی اغلب اوقات...
‫سرجاشون نبودن و اونقدر ‫خطرناک تلقی می‌شدند که...
‫دفتر شما در تاریخ 18 جولای سال پیش
‫درخواست نامه‌ای مبنی بر اصلاح شرایط حاکم
‫به سازمان رسیدگی و حفاظت از ‫جنگل‌‌های آمریکا ارسال می‌کنه
‫اینم یک کپی از درخواست‌نامه شما
‫کی این رو نوشته، کلانتر؟
‫خودم نوشتم!
‫می‌شه لطفاً جمله آخر این سند رو که
‫به سازمان حفاظت از جنگل‌ها ارسال کردین
‫ در حضور دادگاه بلند بخوانید؟
‫فقط جمله آخر رو...
‫" تاکید می‌کنم که این حفاظ‌ها بسیار خطرناک هستند،
‫و اگر اقدامی در این زمینه صورت نگیره
‫اگر اقدامی صورت نگیره، احتمال یک خسارت جدی
‫یا حتی مرگ، وجود داره "
‫ممنونم کلانتر.
‫« سال 1968 »
‫یکی داشت از خونه‌ام عکس می‌گرفت...
‫واسه چی؟
‫مشاور املاکه!
‫اخیراً خیلی این دو و اطراف آفتابی می‌شن،
‫می‌خوان باتلاق رو تخلیه کنن و ‫به‌جاش اقامتگاه بسازن
‫اره، پارسال هم دیدم‌شون
‫مشغول قطع کردن درخت‌های شاه‌بلوط ‫و کندن کانال تخلیه آب بودن.
‫می‌خوان خونه‌‌ام رو خراب کنن؟
‫نه شاید،
‫اما حتماً یه مبلغ کَلون برای تصرف زمین ‫دور خونه بهت پیشنهاد بدن،
‫- جامپین! ‫- بَده که یه پولی
‫بره توی جیب کایا؟
‫مگه زمین مال خودت نیست؟ ‫مگه خونه به نام‌ت نیست؟
‫بابا که می‌گفت هست
‫خب پس باید این رو ثابت کنی
‫با سَندی، چیزی
‫آهای!
‫ببخشید که غافل‌گیرتون کردم
‫اجازه بدید کمک‌تون کنم!
‫- خودم می‌تونم ‫- لطفاً، بدینش به من
‫وای، من «چیس اندروز» هستم
‫شما باید کایا باشید، درسته؟
‫حدس می‌زدم، اسم خیلی قشنگیه ‫دوستش دارم
‫یکم متفاوته، اما با این حال ‫بـازم قشنگه!
‫این قایق شماست؟
‫اینم از این.
‫دوست داری یکشنبه با قایق من بریم ‫یه دوری بزنیم؟
‫- باشه ‫- نزدیک‌های عصر...
‫توی ساحلم منتظرتم، اوکیه؟
‫- باشه ‫- خیلی‌خب پس، می‌بینمت کایا
‫آهان پیداش کردم...
‫به‌نظر می‌رسه سال 1897 ‫آقای نیپر کلارک این خونه رو خریداری کردن
‫اره، ایشون پدربزرگم بودن
‫بله خانم،
‫بعد اون هم فروخته نشده، پس
‫درسته، فکرکنم اون خونه واقعاً برای شماست
‫اما برای اینکه بتونید خونه رو نگه دارید،
‫باید مالیات‌های عقب‌ مونده‌اش رو ‫پرداخت کنید، خانم کلارک
‫درواقع خانم، بر اساس قانون...
‫هرکسی که مالیات‌های عقب‌مونده رو ‫پرداخت کنه، صاحب زمین می‌شه
‫حتی اگه سندخونه به نام‌شون نباشه
‫خب، چقدر می‌شه؟
‫به‌نظر می‌رسه حدودِ
‫هشت‌صد دلار!
‫پــنج ســال
‫پـنج‌سال از زمانی که تیت...
‫درموردِ نشریه‌ها باهام حرف زده بود، می‌گذشت
‫آقا یا خانمِ عزیز...
‫متنی که برای بررسی اولیه ‫خدمت‌تون ارسال کردم...
‫بخشی هست از کتاب‌ام به نام...
‫صدف‌های مُرداب کارولینا
‫پنج سال طول کشید تا قلبم از ‫صدف خود بیرون بیاد
‫چه حسی داره که با یه استادِ موسیقی ‫دوست شدی؟
‫این رو ببین!
‫وای!
‫گوش‌ماهی زَرین!
‫پِک‌تون اورانتوز ‫(نـوعی‌ بسیار کم‌یاب از گوش‌ماهی‌ها)
‫که‌اینطور...
‫خب، اینا خیلی کمیاب‌ن، برای همین...
‫- واقعاً؟ ‫- اره
‫این مدل از گوش‌ماهی‌ها، توی ساحل ‫جنوب زندگی‌ می‌کنن...
‫چون آبِ اونجا به پوست‌شون می‌سازه
‫چیه؟
‫نه، چیزی نشد یعنی...
‫واقعاً تعجب کردم که دختر مردابی ‫اسم لاتین صدف‌ها و...
‫علت و محل زندگی‌شون رو بدون هیچ دلیلی بلده
‫بیا، تو نگه‌ش دار.
‫ممنون!
‫تو با بقیه آدم‌ها فرق داری!
‫می‌دونم تو ذهنت یه آدم بی‌دست و پـام
‫اما نمی‌تونی با یه پیک‌نیک ‫مُخم رو بزنی!
‫کایا! نـه! وایسا
‫ببخشید! منظوری نداشتم
‫من هیچوقت همچین فکری نکردم!
‫خواهش می‌کنم، ببخشید
‫می‌دونم می‌خوای بری خونه، ‫اما پیاده که نمی‌تونی!
‫خیلی دوره
‫بذار جـبران کنم؛
‫لطفاً، یه فرصت دوباره بهم بده!
‫باورم نمی‌شه هیچوقت اینجا نیومدی
‫وقتی با مامان و بابام بحثم می‌شه میام اینجا
‫بهترین نما رو برای دیدنِ مرداب ‫از بالا، اینجا داره
‫از این سمت
‫چی شده؟
‫راحت باش بگو، مسخره‌ات نمی‌کنم
‫انگار سال‌هاست با یکی به شدت صمیمی‌ای،
‫اما هیچوقت چهره کاملش رو ندیده بودی؛
‫الان دارم چهره ‫مرداب رو می‌بینم
‫خونه‌‌ات اون سمته نه؟
‫من رو ببر اونجا
‫آم...
‫- خیلی دوره ‫- من عاشقِ راه‌های دورـم
‫اصلاً برام مهم نیست چه شکلیه...
‫اگه نگرانِ اینی که پیش خودم ‫چی فکر می‌کنم
‫همینجاست؟
‫چند ساله که اینجا زندگی می‌کنی؟
‫حدود 10 سال.
‫خیلی خوبه...
‫اینکه واسه خودت زندگی کنی و ‫ننه بابات توی کارهات دخالت نکنن
‫ببین، داخل چیز خاصی نیست اصلاً
‫وای، اینا چیه توی ایوانت؟
‫هیچی...
‫اینا چیه؟
‫چیز خاصی نیستن
‫نکنه داری کتابی چیزی می‌نویسی؟
‫یه‌جورایی!
‫چه جمله‌های قُلمبه‌سُلمبه‌ای!
‫مثل اینکه حسابی تو کارت ماهری، نه؟
‫خدای من!
‫پُمپ‌آب هم که داری!
‫الان خونه خیلی به‌هم ریخته‌ست...
‫بیخیال بابا!
‫هیچکس رو نمی‌شناسم که بتونه
‫اینطوری تنهایی تو دل جنگل زندگی کنه!
‫یعنی، اکثراًشون از ‫ترس می‌شاشن به‌ خودشون
‫از جون من چی می‌خوای؟
‫خیلی‌خب ببین، بابت اون حرکتم واقعاً ببخشید
‫می‌خوام بیشتر هم رو بشناسیم، باشه؟
‫تو خیلی خوشگلی...
‫واقعاً می‌گم، مثل بـاد ‫رها و آزادی...
‫همچنین باهوش و زرنگ!
‫فقط می‌خوام با تو باشم
‫نظرت چیه؟
‫بد نیست!
‫خیلی‌خب
‫درمورد حسی که به چیس داشتم گیج و گنگ بودم
‫اما دیگه تنها نبودم...
‫به‌نظر کافی بود!
‫واسه‌ کتاب‌ت می‌کشی؟
‫اره
‫البته، اصلاً معلوم نیست کسی بخونتش یا نه
‫منکه می‌خونم!
‫مُرداب راز بین ما بود؛
‫از دوست‌هات واسه‌ام بگو...
‫راستش من هیچ دوستی ندارم!
‫اما ظاهراً وقتایی که باهاشونی...
‫- حسابی بهت خوش می‌گذره! ‫- زاغ سیاه من رو چوب می‌زنی؟
‫خیلی بامزه‌ست، بذار یه چیزی ‫از بابام برات بگم
‫همیشه مشروب می‌خورد و بعدش با ‫مامانم سر دعوا می‌گرفت،
‫یه‌روز بهم گفت: اگه دوستات واقعاً ‫تو رو می‌شناختن...
‫عمراً باهات دوست می‌شدن!
‫واسه همین فکرنکنم کسی ‫منِ واقعی‌ام رو بشناسه،
‫منظورم اینه یعنی...
‫به‌نظرت چرا رنگ آسمون آبی‌ـه؟
‫به‌خاطر امـواج آبی و بنفشِ ‫اشعه نورِ خورشیده!
‫اون‌ها ذرات گـاز موجود در هـوا رو پاک‌سازی
‫و پراکنده می‌کنن
‫اشکالی نداره...
‫ببوسمت؟
‫بریم سراغ موضوع الیاف‌های قرمز
‫ روی ژاکتِ جین «چیس اندروز»
‫همون شبی که فوت شدن
‫درسته که شما مطابقت الیاف‌های قرمز رو ‫با این کلاه تائید کردید؟
‫- سومین مدرک موجود ‫- بله درسته
‫الیاف‌های قرمز کلاه دقیقاً با الیاف‌های ‫روی ژاکت مطابقت دارن!
‫دقیقاً کجا این کلاه رو پیدا کردید؟
‫کلانتر توی خونه‌‌ی خانم کلارک پیداش کرده!
‫خب حالا، درمورد الیاف‌های قرمز سوالی دارم
‫آیا راهی هست که بشه تعیین کرد اون الیاف...
‫برای چه مدتی روی کاپشن بودن، آقای دکتر؟
‫خیر، می‌تونیم تعیین کنیم از کجا اومدن، ‫اما مدت زمانش رو نه!
‫آیا اگر شخصی اغلب اوقات ‫از این کلاه استفاده کرده باشه،
‫ممکنه الیاف کلاه به لابه‌لای موهای شخص
‫- یا روی لباس‌هاش نفوذ کرده باشه؟ ‫- بله
‫از نظر من که ممکنه!
‫پس آیا قبول دارید که در طول سال‌هایی که...
‫متهم، خانم کلارک، با «چیس اندروز» ‫رفت و آمد داشتند...
‫این امکان وجود داشته که الیافت کلاه به روی
‫ژاکت «چیس» منتقل بشه؟
‫با توجه به چیزهایی که دیدم، بله.
‫هربار که هم رو دیده باشن، ‫امکانش هست.
‫" خانم کلارک عزیز، نوشته‌های شما ‫واقعاً ما رو تحت‌تاثیر قرار داد
‫اگه همونطور که گفتین ‫تمامی نوشته‌هاتون آماده‌ان...
‫در سریع‌ترین زمان ممکن می‌تونیم اون‌ها رو ‫ویرایش و آماده انتشار بکنیم "
‫هی! رئیس جدید نمایشگاه ماشین وسترن ‫جلوی روت وایستاده ها!
‫چیس...
‫چه خبر خوبی!
‫بیا بریم جشن بگیریم
‫پس قراره بابت نقاشی‌هات بهت پول بدن نه؟
‫اره
‫باشه بابا حالا اینقدر خودت رو نگیر!
‫نمی‌گیرم!
‫می‌دونم آدم‌ها خیلی اذیتت کردن
‫و بابتش واقعاً متاسفم
‫اینکه خانواده‌ات ولت کنن و برن، یعنی...
‫خانواده من واقعاً آدمای تو مُخی‌ان
‫اما فکرنکنم همچین کاری ‫باهام بکنن
‫اما می‌خوام این رو بدونی که ‫من همیشه هوات رو دارم
‫الان که رئیس اونجا شدم،
‫وقتی ازدواج کردیم قشنگ‌ترین خونه رو برات می‌خرم
‫- ازدواج؟ ‫- اره
‫یه خونه دو طبقه ‫که دور تا دورش ایوون داشته باشه!
‫وای!
‫پدر و مادرت چی؟
‫درمورد من بهشون گفتی؟
‫چیزی که باید درمورد خانواده من بدونی
‫اینه که اگه بگم تو انتخاب منی، ‫روی حرفم حرف نمی‌زنن
‫وقتی باهات آشنا شدن، ‫عاشقت می‌شن!
‫بیا اینجا ببینم...
‫راستی، چند روز دیگه دارم میرم اشویل
‫واسه فروشگاه بابام جنس بیارم
‫خیلی خوب می‌شه اگه تو هم بیای!
‫چاپ کتابت رو جشن بگیریم ‫و خوش بگذرونیم
‫- اونجا خیلی شلوغه... ‫- مهم نیست!
‫تو با منی، خیالت راحت باشه
‫اصلاً اگه دلت نخواست، می‌تونی ‫با هیچکس حتی حرفم نزنی!
‫بیا دیگه! اگه قراره با هم ازدواج کنیم...
‫باید یکم وارد اجتماع و دنیای بیرون بشی
‫بال‌های بلندت رو باز کنی!
‫لطفاً...خیلی خوش می‌گذره
‫کارم دو روز طول می‌کشه، ‫شب رو هم می‌مونیم
‫خیلی خوبه نه؟
‫مثل یه ماجراجویی می‌مونه... ‫زودباش بریم
‫هرچی بیشتر انجامش بدی، بعداً ‫حس خیلی بهتری داری!
‫اوه!
‫هیچوقت نمی‌خوام از دستت بدم
‫- باشه؟ ‫- باشه...
‫شب و روز تو فکرتم
‫شب‌ها یواشکی میام ‫و از دور می‌بینمت!
‫دختر مُردابِ من
‫لازم نیست خودت رو به کسی ثابت کنی
‫می‌دونی؟
‫من رو داری، ‫و منم عاشقتم!
‫یه‌چیزی برات درست کردم
‫عاو!
‫یه صدف که از داخلش یه بند چرمی رد شده بود
‫ بندهاش محکم به هم گره خورده بودن، ‫اون بین وسایل چیس نبود!
‫صرفاً جهت روشن‌سازی، یعنی ‫منظورتون اینه که
‫گردنبند صدفی‌ای که...
‫چیس همیشه اون رو به گردن داشته، بینِ
‫وسایلی که پلیس زمان کشف
‫جسد پیدا کرده بود، نبوده...
‫درسته؟
‫بله، از نظرم این موضوع خیلی مُهمیه!
‫اون شب موقع شام گردبند گردنش بود،
‫اما وقتی برای شناسایی جسد رفتم، ‫خبری ازش نبود
‫چیس هیچوقت اون گردنبند رو در نمی‌آورد!
‫هرکسی که اون رو کشته، ‫گردنبند رو هم برداشته
‫اعتراض، جناب قاضی ‫این «حدس و گمان بی پایه‌ست»
‫اعتراض وارده
‫اعضای محترم هئیت منصفه،
‫لطفاً اظهارات مذکور خانم اندروز رو ‫برای قضاوت نهایی نادیده بگیرید
‫خانم اندروز، چیس اون گردنبند رو ‫چطوری به دست آورده بود؟
‫دختر مردابی بهش داده بود، خانم کلارک
‫حتی اسم این دختر رو هم نمی‌دونستم، ‫اصلاً مطمئن نبودم اسمی داره یا نه
‫نمی‌فهمم چرا چیس....
‫اما منظورم من اینه که
‫اون تنها کسی‌ هست که ‫می‌تونه انگیزه برداشتن...
‫اون گردنبند رو داشته باشه!
‫خانم اندروز...
‫آیا خانم کلارک و چیس درگیر یک ‫رابطه عاشقانه بودند؟
‫بله، شب‌ها یواشکی از خونه می‌رفت بیرون
‫وقتی ازش پرسیدم یواشکی کجا می‌ذاری میری...
‫همه‌چی رو برام تعریف کرد
‫با خودم گفتم ‫«اگه مردم بفهمن آبرومون می‌ره»
‫من یه زن احمق بودم که همه‌اش ‫نگرانِ حرف در و همسایه بود
‫اما بعداً چیس بهم گفت که از هم جدا شدن،
‫برای همین وقتی فهمید که دیگه نمی‌تونه ‫با چیس باشه، اون رو کُشت!
‫- و اون گردنبند زشت رو هم با خودش برد ‫- اعتراض، جناب قاضی
‫اعتراض وارده
‫دیگه سوالی ندارم، جناب قاضی.
‫خانم اندروز، از صمیم قلب باهاتون هم‌دردی می‌کنم
‫با کمــال احترام؛
‫حتماً می‌دونید خانه خانم کلارک، ‫به‌کُل جست‌وجو شده
‫و پلیس هیچ گردنبندی اونجا پیدا نکرده!
‫- واقعاً؟ ‫- اره
‫« سال 1969 »
‫باختی!
‫- شکستت دادم! ‫- پدرم رو در آوردی!
‫می‌خواستم خودنمایی کنم...
‫دختر مُرداب کارش توی تخت چطوره؟
‫- حیوونی، چیزیه؟ ‫- سرکش مثل گُربه‌ وحشی
‫هرچی نباشه پول بنزین رو حلال می‌کنه!
‫چشم‌هاش بَرق هم می‌زنه؟ ‫(مثلِ چشمان گربه‌ وحشی)
‫فقط واسه‌ی من و وقتی که ‫می‌خوام بُکنمش!
‫هی، اینطوری درمورد کایا حرف نزن!
‫چی شده؟
‫گفتم اینطوری درمورد کایا حرف نزن
‫بچه ‌درسخون محل!
‫اون به دختر مرداب سواد خواندن یاد داده!
‫وای!
‫تو فقط وقتش رو تلف می‌کنی
‫یالا، بچه‌دانشگاهی. چی‌کار می‌خوای بکنی؟
‫یالا دیگه، گردن‌کلفتی، نه؟ یالا، یه کاری بکن
‫- می‌خوای منو بزنی؟ ‫- هی، آروم بگیرید
‫کافیه
‫آروم بگیرید تا کسی آسیب ندیده
‫راه‌های بهتری هم هست
‫سلام، کایا
‫هی، این چه کاریه آخه؟
‫صبر کن! کایا، صبر کن! لطفاً
‫ببین، فقط می‌خوام صحبت کنم
‫از تالاب من برو بیرون، کثافت پست‌فطرت!
‫کایا، خواهش می‌کنم! فقط می‌خوام باهات صحبت کنم!
‫برام مهم نیست چی می‌خوای
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام ببینمت. هرگز
‫کایا، باید درمورد چیس باهات صحبت کنم، باشه؟
‫- درمورد چیس؟ ‫- اون لیاقت تو رو نداره
‫تو بودی که منو ول کردی
‫بهم قول دادی ولی برنگشتی
‫هیچ‌وقت برنگشتی
‫حتی نامه ننوشتی که توضیح بدی
‫یا حتی خبر بدی که زنده‌ای یا مُردی
‫همین‌طوری غیبت زد فقط
‫می‌دونم. و واقعاً معذرت می‌خوام، کایا،
‫تو هیچ خبر نداری
‫اون‌قدر مرد نبودی که باهام رودررو بشی
‫حق با توئه، کایا
‫هرچی بگی درسته
‫اون‌طوری که ولت کردم رفتم ‫بدترین کاری بود که تاحالا انجام داده‌م،
‫بدترین کاری که توی عمرم خواهم کرد
‫می‌دونستم چقدر بهت صدمه می‌زنم،
‫و همون‌طور که گفتی، نمی‌تونستم باهات رودررو بشم
‫با خودم گفتم تو نمی‌تونی از مرداب دل بکنی
‫و توی دنیای دیگه‌ای زندگی کنی
‫می‌دونی، با خودم گفتم باید بین تو
‫و بقیه چیزها یکی رو انتخاب کنم
‫اما حقیقت اینه که، کایا،
‫بقیه چیزهایی که فکر می‌کردم مهمن،
‫کمک‌هزینه‌های تحصیلی، امتیازها، شغل‌ها،
‫بدون تو معنایی ندارن
‫خیلی اشتباه می‌کردم
‫سال‌ها پشیمون بوده‌م
‫و تا آخر عمرم هم پشیمون می‌مونم
‫تو انگار...
‫یه چیزی برات آوردم
‫می‌دونی، توی آزمایشگاه جدید نزدیک شهر کار می‌کنم
‫عاشقش می‌شی، کایا
‫همهٔ این‌ها رو زیر میکروسکوپ بررسی می‌کنم
‫خب حالا اینجام
‫برای همیشه برگشتم
‫کایا، حاضرم هر کاری بکنم تا...
‫خیلی کارها رو تکرار نمی‌کردم
‫الآن چی می‌خوای، تیت؟
‫هیچ راهی نداره که بتونی منو ببخشی، کایا؟
‫خواهش می‌کنم؟
‫نمی‌دونم چطوری
‫کایا، امیدوارم اگه کس دیگه‌ای رو می‌شناسی که ‫دلیلی برای آسیب‌زدن به چیس اندروز داشته باشه، بهم بگی
‫خب، باشه پس
‫سعی کن کمی استراحت کنی
« پیگلی ویگلی »
‫اوه. سلام
‫سلام. توی شهر چی‌کار می‌کنی؟
‫یه‌سری خبرهای خوب از ناشرم رسیده،
‫برای همین گفتم یه جشنی بگیریم
‫- می‌خواستم یه... ‫- ایناهاش
‫کایا؛ برایان، تینا و پرل رو می‌شناسی
‫- شماها هم کایا رو می‌شناسید ‫- آره‌بابا، دختر مرداب
‫از دیدنت خوش‌وقتم، کایا
‫من نامزد چیس هستم
‫خیلی‌خب. می‌بینمت، کایا
‫کایا!
‫هی، کایا. می‌تونم توضیح بدم
‫اونجایی؟
‫هی، فقط می‌خوام صحبت کنم
‫کایا!
‫می‌دونم اینجایی، لعنتی!
‫کایا!
‫ باید تنها به زندگی ادامه می‌دادم
‫ اما این رو می‌دونستم
‫ خیلی وقته این رو می‌دونم
‫ آدم‌ها موندنی نیستن
« صدف‌های مرداب کارولینا »
‫ «دوشیزه کلارک عزیز،
‫ در پیوست نسخهٔ نهایی از کتاب زیبای شماست،
‫ به‌همراه چک اولیه برای تحویل،
‫ مطمئنم حق امتیاز هم خواهد داشت
‫ ماه آینده در کنفرانسی در گرینویل شرکت می‌کنم
‫ و خوش‌حال می‌شوم به ما بپیوندید
‫ و این دستاورد بزرگ را جشن بگیریم»
‫ «یک سند مالکیت برای کاترین دنیل کلارک
‫ به‌مساحت 125.5 هکتار تالاب، مرداب، جنگل‌های بلوط و ساحل
‫ دستهٔ زمین‌های بایر: باتلاق تیره»
‫- جودی؟ ‫- حالا اومدم اشویل،
‫و کتابت رو توی یه مغازه می‌بینم:
‫کاترین دنیل کلارک
‫و هم‌زمان هم قلبم شکست هم توی پوست خودم نمی‌گنجیدم
‫می‌دونستم باید پیدات کنم
‫فقط فکرشو نمی‌کردم هنوز همین‌جا باشی
‫بقیه چی؟
‫از مورف، مندی یا میسی هیچ خبری ندارم
‫اگه توی خیابون هم از کنارشون رد می‌شدم، نمی‌شناختمشون
‫و...
‫مامان چی؟
‫مامان از دنیا رفت، کایا
‫مامان یه خواهر داشت به‌اسم رزماری
‫توی ارتش پیدام کرد و گفت چه اتفاقی افتاده
‫با کفش‌های پوست‌تمساحی‌ش رفته خونهٔ رزماری
‫رزماری گفت که چند ماه اصلاً حرف نمی‌زده
‫و حدود یه سال بعدش، یادش میاد که بچه داشته
‫رزماری به مامان کمک کرده که برای بابا نامه بنویسه،
‫و ازش خواسته که بیاد ما رو با خودش ببره
‫و بابا هم بهش گفته اگه دوباره با ما ارتباط برقرار کنه،
‫هرکدوممون گیرش بیاد کتک می‌زنه
‫آره، بابا همین‌طوری بود
‫برای وکیل و این چیزها پس‌انداز کرده بوده،
‫ولی بعدش مریض شده
‫سرطان خون
‫سعی کرد، ولی...
‫هیچ‌وقت فرصت پیدا نکرد
‫این‌همه سال...
‫منتظر بودم که پاش رو بذاره اینجا
‫تو کل عمرت خانواده‌ای نداشتی،
‫و هیچ کاری از دستم برنمیاد که اونو بهت برگردونم
‫ولی دوست دارم تا جایی که می‌تونم بیام اینجا ببینمت
‫آره، خوش‌حال می‌شم
« تقدیم به پسر پَرجمع‌کن، ممنون. ازطرف دختر مرداب »
‫میبل خیلی بهت افتخار می‌کنه
‫فقط یه چیز دیگه
‫خاطرجمع می‌شم به دستش برسه
‫ممنون، جامپین
‫حالتون چطوره؟
‫یه بسته از اون خوب‌هاش، لطفاً، آقا
‫و کبریت هم بده
‫- حتماً ‫- «حتماً»
‫کایا کلارک
‫دوشیزه کاترین دنیل کلارک
‫یه کتاب نوشتی لعنتی. بیا اینجا
‫وایسا، وایسا، وایسا. می‌خوام باهات حرف بزنم
‫این‌طوری نکن. بی‌خیال
‫دست از سرم بردار
‫لعنتی، دختر مرداب فکر می‌کنه لیاقتش رو نداری
‫خفه شو!
‫بفرمایید، جناب. مهمون ما
‫گفتم شاید اینجا پیدات کنم
‫بهت گفتم دست از سرم برداری
‫نه، می‌دونم، ولی فقط...
‫گوش کن، می‌خواستم ازت عذرخواهی کنم
‫جدی می‌گم. از اینکه اوضاع اون‌طور شد احساس خوبی ندارم
‫«اوضاع اون‌طور شد»؟
‫چی، منظورت اینه که اون‌طور معلوم شد
‫که وقتی با هم بودیم، همهٔ اون مدت نامزد کرده بودی؟
‫معلوم شد که به همه دروغ می‌گی؟
‫کایا، من باید کارهایی بکنم که دلم نمی‌خواد. خودت می‌دونی که
‫نه، من مجبورم با یکی مثل پرل ازدواج کنم. مجبور بودم
‫ولی اونی که واقعاً می‌خوام تویی
‫می‌دونی هر مرد دیگه‌ای بود سعی می‌کرد عوضت کنه؟
‫سروسامونت بده؟
‫من هیچ‌وقت این کار رو نکردم
‫نه، نه. لطفاً، لطفاً، وایسا
‫بهت نیاز دارم. واقعاً بهت نیاز دارم
‫منو اونجا تک‌وتنها نذار
‫می‌دونی، هیچ‌کس دیگه‌ای منو نمی‌شناسه
‫می‌دونی، برات متأسفم
‫ولی نمی‌خوام خودمو قاتی هیچ‌کدومش بکنم
‫وحشی‌تر از همیشه
‫می‌دونم خودت هم دلت می‌خواد
‫- بس کن! ‫- می‌دونم خودت هم دلت می‌خواد
‫تو مال منی، کایا. متعلق به منی
‫این‌دفعه دیگه نمی‌ذارم بری
‫دست از سرم بردار، حروم‌زاده!
‫یه بار دیگه مزاحمم بشی می‌کشمت!
‫خیلی بلند فریاد زد، قربان
‫شنیدم صدای دادوبیداد میاد، رفتم نزدیک‌تر،
‫که ببینم کسی به مشکل خورده، و اون دختر اونجا بود
‫و اون زن رو می‌تونید شناسایی کنید؟
‫امروز توی دادگاه حضور داره؟
‫بله، اونی که اونجاست. متهم
‫همونی که مردم دختر مرداب صداش می‌کنن
‫ بالاخره فهمیدم چرا مامان مجبور شد بره
‫ یک چیزی که از بابا یاد گرفتم،
‫ این مردها باید ضربهٔ آخر رو خودشون بزنن
‫ تک‌افتادن یه مسئله بود
‫ زندگی با ترس‌ولرز، یه چیز دیگه
‫ من هیچ‌وقت به این شکل زندگی نمی‌کنم
‫ زندگی با این فکر که ضربهٔ بعدی کِی فرود میاد
‫تیت، تو نباید اینجا باشی
‫فقط می‌خواستم بهت سر بزنم
‫جامپین گفت تو رو از موقع...
‫الآن نه
‫کایا، صورتت چی شده؟
‫کار چیس بوده؟ بهم بگو، کایا. کار اون بوده؟
‫نباید خودتو وارد این ماجرا بکنی
‫ای حروم‌زاده
‫- ای حروم‌زاده ‫- تیت، ازت می‌خوام بری
‫کایا
‫می‌دونی، می‌خواستم هفتهٔ دیگه برم گرینویل
‫بالاخره با ناشرهام ملاقات کنم
‫درباره کتاب بعدی حرف بزنم
‫جرئتش رو پیدا کرده بودم
‫خب، هنوز هم می‌تونی بری
‫با این سروشکل؟
‫نذار اون خرابش کنه
‫برو گرینویل
‫باشه؟ یه اتوبوس هست
‫ساده‌ست. جامپین برنامه زمانی رو داره
‫بذار یه هتل خوب برات بگیرن،
‫غذای گرم رستورانی که خودت مجبور نبودی درست کنی بخور
‫اگه تونستی، یه هفته بمون
‫و وقتی برگشتی میام به دیدنت. باشه؟
‫ازت بشنوم که با ناشرها به کجا رسیدین
‫خیلی‌خب
‫هی، سردته؟
‫نمی‌خواد. لازم نیست مراقب من باشی
‫می‌دونم، ولی فقط کلاهم رو بگیر
‫- گفتم به کمکت نیاز ندارم ‫- بگیرش خب
نمی‌خوای بهم بگی چشمت چی شده؟
‫برنامه زمانی اتوبوس رو باید بنویسم
‫یه رونوشت ازش دارید، نه؟
‫کار اون پسره چیس بوده، مگه نه؟
‫کایا، منو نگاه کن
‫حالا بهم بگو چی‌کار کرده
‫نمی‌تونم بگم
‫دیگه تموم شده
‫فقط می‌خوام توی زندگی‌م نباشه
‫و از کجا معلوم که دوباره سراغت نیاد؟
‫تو اون بیرون تنها و بی‌کسی
‫جامپین، خواهش می‌کنم
‫نباید به کسی بگی
‫خودت می‌دونی که چطوریه
‫منو می‌کِشونن کلانتری
‫و مجبورم می‌کنن قضیه رو برای یه‌مشت مرد توضیح بدم
‫و بعد توی روزنامه ازم اسم می‌برن،
‫و بهم تهمت فاحشگی می‌زنن
‫یا اینکه سعی داشتم از والدینش یه پولی بگیرم
‫باشه؟ اون‌ها هیچ کاری درباره‌ش نمی‌کنن
‫حق با توئه، کایا
‫و کاری نمی‌کنم که این قضیه رو بدترش کنم
‫ولی بهم خبر بده کِی می‌ری و میای
‫شنیدی؟
‫باید بدونم خارج از شهری یا نه
‫چون اگه یه مدت نبینمت...
‫ممنونم، جامپین
‫تا چند روز دیگه می‌رم
‫همین‌که برگشتم به دیدنت میام
‫باشه، خوبه
‫خوبه
‫خانم پرایس، بهمون می‌گید
‫صبح 29 اکتبر چی دیدید؟
‫دختر مرداب رو دیدم...
‫یعنی دوشیزه کلارک. ببخشید. ‫...که سوار اتوبوس ساعت 9 شد
‫خب، حافظهٔ خیلی خوبی دارید
‫همه‌مون درباره‌ش حرف زدیم
‫هیچ‌وقت ندیده بودیمش که اون‌طوری تروتمیز بوده باشه
‫موهای شونه‌کرده، آرایش
‫صرفاً جهت روشن‌سازی، صبح 29 اکتبر،
‫شما و چند نفر دیگه دوشیزه کلارک رو دیدید
‫که سوار اتوبوس ساعت 9 صبح بشه ‫و بارکلی کوو رو ترک کنه
‫- بله، درسته ‫- ممنون، خانم پرایس
‫سؤال دیگه‌ای نیست، عالی‌جناب
‫خانم پرایس، مغازهٔ پیگلی ویگلی
‫ساعت 1:30 صبح بازه؟
‫نه، قربان
‫خب، دلیل اینکه پرسیدم اینه که،
‫شما نه می‌تونستید ببینید ‫چه‌کسی از ،اتوبوس شبانه از گرینویل پیاده شده
‫نه می‌تونستید ببینید چه‌کسی ‫سوار اتوبوس ساعت 2:30 صبح شده
‫که از بارکلی کوو به گرینویل برمی‌گشته، می‌تونستید؟
‫خب، نه. البته که نه
‫پس بعد اینکه دوشیزه کلارک رو دیدید
‫که سوار اون اتوبوس صبحگاهی به گرینویل شده...
‫اون شب می‌تونسته برگرده به بارکلی کوو
‫و برای صبحانه برگشته باشه گرینویل،
‫همه‌ش هم بدون اینکه متوجه شده باشید
‫بنده رابرت فاستر هستم
‫سردبیر ارشد شرکت انتشاراتی هریسون موریس
‫- در بوستون، ماساچوست هستم ‫- آقای فاستر، شما ساعت 7 شب
‫با دوشیزه کلارک نشستید شام بخورید
‫در شب 29 اکتبر
‫- درسته؟ ‫- بله
‫برداشت اولیه‌تون از ایشون چی بود؟
‫برداشت اولیه‌م این بود
‫که بسیار خجالتی، بسیار نجیب و بسیار باهوشه
‫می‌دونستم به‌نوعی گوشه‌نشینه،
‫اما این رو هم می‌دونستم که طبیعت‌شناس بااستعدادیه
‫اون شام چقدر به طول انجامید؟
‫حداقل چند ساعت
‫بعضی از حشرات ماده جفت خودشون رو می‌خورن
‫درواقع، کرم‌های شب‌تاب دو سیگنال نوری مختلف دارن
‫یکی برای جفت‌گیری،
‫یکی هم برای جذب یک نَر ‫برای اینکه اون رو غذای بعدی خودش بکنه
‫- پس نر رو می‌خوره؟ ‫- چقدر وحشتناک
‫ای‌وای
‫کمتر باید کنار حشرات باشم
‫- کاملاً غیراخلاقیه ‫- غیراخلاقی، حقیقتاً
‫فکر نمی‌کنم طبیعت وجههٔ ناخوشایندی داشته باشه
‫فقط روش‌های بدیع برای بقاست
‫علی‌رغم تمام موانع
‫و وقتی صبح روز بعد، 30 اکتبر،
‫دوشیزه کلارک رو دیدید،
‫چیز غیرعادی‌ای در ظاهر یا رفتارش مشاهده نکردید؟
‫به‌هیچ‌وجه
‫سؤال دیگه‌ای ندارم، عالی‌جناب
‫آقای فاستر، آیا دوشیزه کلارک توی همون هتلِ ‫شما و همکارهاتون اقامت داشتن؟
‫نه. یک هتل کوچک‌تر رو ترجیح داد
‫اسمش «مانتین» نمی‌دونم چی بود
‫می‌شه لطفاً به این نقشهٔ گرینویل نگاه کنید؟
‫فکر کنم «پیدمانت» رو ببینید،
‫جایی که شما و همکارهاتون اقامت داشتید،
‫و هتل «تری مانتینز»، جایی که دوشیزه کلارک اقامت داشتن
‫می‌شه بهم بگید کدومش به ایستگاه اتوبوس نزدیک‌تره؟
‫هتل «تری مانتینز» نزدیک‌تره
‫درحقیقت، «تری مانتینز» نزدیک‌ترین هتل
‫به ایستگاه اتوبوس گرینویله. درسته؟
‫- این‌طور به نظر میاد ‫- سؤال دیگه‌ای ندارم
‫فکر نکنم هیچ وکیل خوبی
‫موکلش رو توی جایگاه قرار بده،
‫ولی ممکنه این کار بهت کمک کنه
‫اینکه هیئت‌منصفه بتونه از دهن تو بشنوه، مستقیماً
‫اینکه بتونن تو رو به‌عنوان...
‫همون آدم مهربون و باملاحظه‌ای که حقاً هستی، ببینن
‫اون‌ها هرگز من رو به این دید نمی‌بینن
‫گوش کن. می‌دونم برای خودت انواع‌واقسام دلایل داری
‫- که از این افراد متنفر باشی ‫- نه، من هیچ‌وقت ازشون متنفر نبودم
‫اون‌ها از من متنفر بودن
‫بهم خندیدن. رهام کردن
‫آزارم دادن. بهم حمله کردن
‫می‌خوای به‌خاطر جونم به پاشون بیفتم؟
‫من همچین قابلیتی ندارم
‫این کار رو نمی‌کنم
‫خودم رو عرضه نمی‌کنم
‫خودشون می‌تونن تصمیمشون رو بگیرن
‫ولی اصلاً درباره من تصمیم نمی‌گیرن
‫بحث خودشونه
‫خودشون رو قضاوت می‌کنن
‫خیلی‌خب پس
‫اوم
‫آقای میلتون، شما همیشه با من مهربون بودید
‫حتی وقتی بچه بودم
‫هیچ‌وقت فراموش نکردم
‫ عمر اون مرد توسط معشوقی که رها شده بود کوتاه شد
‫ و نمی‌تونست بپذیره که اون مرد ‫ به گروه سابقش برگشته
‫ یک شاهد دوشیزه کلارک و چیس رو توی مرداب دیده
‫ که این کلمات رو از دهنش شنیده: «می‌کشمت»
‫ و علاوه‌براین،
‫ مدارک فیزیکی هم هست
‫ از اون شب که به هم مربوطشون می‌کنه
‫ الیاف کلاه پشمی قرمز دوشیزه کلارک
‫ که روی ژاکت جینش مونده
‫بابا، من می‌رم بهش رسیدگی کنم
‫ چه کس دیگه‌ای انگیزه‌ش رو می‌تونست داشته باشه ‫ که اون گردن‌بند صدفی رو برداره؟
‫شما می‌تونید، و باید،
‫متهم رو به‌اتهام قتل درجه‌یک گناهکار بشناسید
‫آقای میلتون
‫من تمام عمرم توی بارکلی کوو زندگی کرده‌م
‫و مثل شما، داستان‌های مبالغه‌آمیز
‫درمورد دختر مرداب رو شنیدم
‫که بخشی از بدنش گرگه
‫یک حلقهٔ مفقوده بین میمون و انسان
‫که چشم‌هاش توی تاریکی می‌درخشه
‫خب، اون اینجاست
‫واقعیت اینه که اون رو توی بچگی رها کردن
‫یه دختربچه که تک‌وتنها توی مرداب زنده موند،
‫منفور و طردشده
‫آقای جیمز مدیسون و همسرشون، میبل،
‫امروز اینجا توی دادگاه نشسته‌ن
‫اون‌ها تقریباً تنها افراد این شهر بودن
‫که به این دختر محبت نشون دادن
‫بقیه‌مون...
‫خب، من شرمم میاد که بگم
‫ما به اون برچسب زدیم و از خودمون روندیمش
‫چون فکر می‌کردیم اون متفاوته
‫و حالا...
‫کارِ قضاوت‌کردن این زن جوانِ خجالتی و مطرود
‫بارش به روی شونه‌های شما افتاده
‫اما شما باید قضاوتتون رو بر اساسِ
‫حقایقی که در این دادگاه ارائه شد، قرار بدید،
‫و نه بر اساس شایعات و احساسات
‫در این 25 سال گذشته
‫دوشیزه کلارک مدرک غیبت هنگام وقوع جرمِ محکمی داره
‫شبی که چیس اندروز مُرد، توی گرینویل بوده
‫و دقیقاً چه حقایقی علیه ایشونه؟
‫دولت اثبات نکرده
‫که این حادثه واقعاً یک قتل بوده،
‫و نه فقط یک سانحهٔ فاجعه‌بار
‫دولت می‌خواد شما باور کنید
‫که ساعت 11:30 شب،
‫بدون اینکه حتی یک شاهد اونو ببینه،
‫آخرین اتوبوس از گرینویل به بارکلی کوو رو می‌گیره،
‫و با لباس مبدل سوار اون اتوبوس می‌شه،
‫ازاونجایی‌که در تمام مسیر برگشت به بارکلی کوو ،هیچ‌کدوم از راننده‌های اتوبوس اون شب
‫نتونستن اونو به‌عنوان مسافر شناسایی کنن
‫و بعد، در کمتر از یک ساعت...
‫نصفه‌شب ردّ چیس اندروز رو می‌زنه،
‫می‌کِشوندش به‌سمت برج، می‌کُشدش،
‫تمام مدارک فیزیکی رو از بین می‌بره،
‫و به‌نحوی سوار اتوبوس ساعت 2:30 صبح می‌شه ‫که به گرینویل برمی‌گشته
‫دوباره، بدون اینکه حتی یک شاهد اونو ببینه
‫و بعد از انجام تمام این کارها،
‫صبح روز بعد، با آرامش تمام، با ناشرهاش ملاقات می‌کنه
‫خب، این‌ها حقایق نیستن
‫این‌ها فقط بیشتر از شایعات
‫و داستان‌های مبالغه‌آمیزی‌ان که در تمام عمر دوشیزه کلارک ‫درباره‌ش پخش می‌کردیم
‫من معتقدم که شما بر اساس حقایق ‫به یک قضاوت می‌رسید،
‫و نه شایعه‌پراکنی‌هایی که سال‌ها به گوشتون خورده
‫وقتشه که بالاخره،
‫همه‌مون نسبت به دختر مرداب منصف باشیم
‫شاید بهتر باشه بری خونه و اونجا منتظر بمونی
‫تا الآن شیش ساعت شده. به‌نظرت چقدر طول می‌کشه؟
‫خب، بهتره دعا کنیم که خوب طولش بدن
‫اگه چند نفر از هیئت‌منصفه شک داشته باشن، شانس داریم
‫آقای فورمن، درسته که هیئت‌منصفه به حکم رسیده؟
‫بله، عالی‌جناب
‫لطفاً متهم برای قرائت حکم قیام کند
‫بلند شو
‫ما، هیئت‌منصفه، متهم،
‫کاترین دنیل کلارک را...
‫در قتل درجه‌یک آقای چیس اندروز بی‌گناه می‌شناسیم
‫دوشیزه کلارک، شما آزادید که برید
‫و ازطرف دولت، بابت زمانی که در زندان سپری کردید ‫عذرخواهی می‌کنم
‫دادگاه مختومه‌ست
‫ممنونم
‫بیا اینجا
‫حالت خوبه. چیزی نیست
‫این مزخرفات رو فراموش کن
‫مشتاقانه منتظر کتاب بعدی هستیم
‫می‌شه منو ببری خونه؟
« برای مرغ‌های دریایی‌ت » « تیت - »
‫ حالا بالاخره می‌تونم اقرار کنم
‫ تمام اون ماه‌هایی که توی تنهایی،
‫ دلم پر می‌زد که برگردم به مرداب،
‫ دونستن اینکه چقدر برای کاوش‌کردن مونده،
‫ چقدر زندگی برای کشف توی حیات‌وحش هست،
‫ باعث شد به زندگی ادامه بدم
‫ و امید،
‫ همیشه اون امید...
‫ که یک روز می‌تونم اون رو...
‫ با تنها آدمی که واقعاً دوستش داشتم شریک بشم
‫کایا!
‫کایا
‫هی
‫می‌دونی که عاشقتم، نه؟
‫چی؟
‫باهام...؟
‫ببخشید. شرمنده
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫یعنی، دلت می‌خواد؟
‫خب، مگه همین‌حالاش زن‌وشوهر نیستیم؟
‫مثل غازها؟
‫گمونم بتونم باهاش کنار بیام
‫بیا اینجا
‫اوه، بیا ببینم
‫سلام
‫سلام. سلام
‫بیا اینجا، دخترکم
‫خیلی تو رو دوست داشت
‫کایا. اونو ببین
‫می‌بینیش اون بالا؟ روی آرنج اون شاخه؟
‫آخرین بار کِی از اون‌ها دیدیم؟
‫می‌دونم
‫این کتاب خیلی خوبه
‫این یارو هنوز داره درباره...
‫ امیدوارم هرموقع وقتِ رفتنم برسه،
‫ سریع و آروم برم، بدون اینکه زیاد سروصدا کنم
‫مامان!
‫مامان
‫ کایا؟
‫کایا!
« دانشگاه کارولینا شمالی - آزمایشگاه دانشکده هنر »
‫ همیشه برام کافی بوده...
‫ که بخشی از توالی طبیعی محیط باشم
مثل آب‌هایی که خودشون رو به جزرومد می‌سپارن
‫ طبیعت راهنمای من
‫ مرداب همه‌چیز رو درمورد مرگ می‌دونه...
‫ و لزوماً اون رو به‌عنوان مصیبت توصیف نمی‌کنه
‫ قطعاً یک گناه نمی‌دونه
‫ متوجه شده که هر موجودی
‫ کاری که لازمه رو برای بقا انجام می‌ده
‫ و اینکه گاهی، برای زنده‌موندن شکار...
‫ شکارچی‌ش باید بمیره
‫ من حالا مرداب هستم
‫ پَرِ یک مرغ ماهی‌خوار هستم
‫ تک‌تک صدف‌های شسته‌شده در ساحل هستم
‫ من کرم شب‌تاب هستم
‫ صدها کرم شب‌تاب خواهید دید
‫ که در تاریکی دوردست داخل مرداب فرامی‌خونن
‫ و اونجاست که همیشه من رو پیدا خواهید کرد
‫ کمی اون‌طرف‌تر
‫ جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خونن
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.