..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بر اساس دیکشنری، «احمق»...
‫به فردی میگن که کودن باشه،
‫یا اینکه ساده باشه و خیلی باهوش عمل نکنه.
‫اگرچه ما همین الانش هم می‌دونیم که کارگران،
‫افراد درستکار و مردمی که از قوانین تبعیت می‌کنن،
‫آخر سر، بهشون میگن «احمق»!
‫ولی یه روز این سو استفاده‌ای که از ما احمق‌ها میشه،
‫تبدیل به یه مشت توی دهان خودشون میشه.
‫اونوقته که باید بگید: «کافیه!»
‫و ناگهان متوجه میشید دارید کاری رو میکنید ‫که هیچوقت فکرشم نمی‌کردید انجامش بدید.
‫«بازنده‌های قهرمان»
‫«متودیکا»
‫احتمالش هست.
‫خیلی وقته که متروکه‌ست. ‫بیش از ده سال!
‫ولی ما فکر کردیم...
‫چرا یه زنگ به پسرِ «دلوکا» نزنیم؟
‫یه پیشنهاد هم به اون بدیم. ‫خدا رو چه دیدی...شاید خواست!
‫تو میخوای یه شرکت...
‫مثل همونی که ورشکسته شد، دقیقاً در همون مکان بسازی؟
‫لطفاً این ایده‌ی هوشمندانه رو برا من توضیح بدید. ‫من که درک نمی‌کنم.
‫یه لحظه صبر کن، این فرق می‌کنه. ‫این قراره یه شرکت تعاونی بشه.
‫اینجا به کشاورزان بومی و تولید کنندگان خرده‌پا...
‫فرصتی میده تا محصولاتشون رو ذخیره کنن، ‫تا دیگه مجبور به فروش...
‫«آنتونیو فونتانس» ذاتاً یه آنارشیت ـه. ‫(هرج و مرج طلب)
‫اون در سال 1984 به این شهر اومد. ‫زمانی‌که «آلفونسین» رییس جمهور بود.
‫اون با خانواده‌ش اومد ‫تا پروژه‌‌های عمرانیِ جاده‌ها رو مدیریت کنه.
‫ولی هیچوقت پولی از این‌کار در نیوردن،
‫بعدش همسرش از شهر «آلسینا» و ‫شوهرش «فونتانا» خسته شد و با بچه‌ها گذاشت و رفت.
‫ولی اون خودش موند.
‫در دهه‌ی 90 پروژه‌های جاده‌سازی متوقف شد ‫و اون کارگاه لاستیک چرخ خودش رو راه انداخت.
‫اون اعتراف کرد که این کار خیلی عالی‌ایه ‫و به آدم اجازه میده تا فکر کنه!
‫هنوزم متوجه نمیشم، «لیدیا»!
‫ما که روحمونم خبر نداره چطور باید ‫یه انبار غله رو اداره کنیم! نکنه تو بلدی؟
‫ولی می‌تونیم یاد بگیریم، آنتونیو!
‫پدر بزرگِ «فرمین» وقتی کارش رو شروع کرد، ‫چیزی درباره‌ی کشاورزی میدونست؟
‫- ولی اون ورشکسته‌ شد. ‫- اون قضیه واسه 30 سال پیشه!
‫بهش فکر کن.
‫اگه خوب سازماندهی بشه، می‌تونه نزدیک به...
‫گفتیم چقدر؟
‫نزدیک به 20، 30 نفر نیروی کار!
‫30 نفر؟ مطمئنی؟
‫حداقل اینقدره! ‫بهش فکر کن.
‫تلفن‌چی، خدمه‌ی اجرایی...
‫عمراً کمتر از 30 نفر بشن.
‫یا خدا!
‫خب شما فکر می‌کنید الان وقت مناسبی ‫برای انجام این کاره؟
‫- آره. ‫- آره.
‫الان بهترین وقته!
‫ما که وضعمون بدتر از این نمی‌تونه بشه. ‫دیگه چه اتفاقی ممکنه بیوفته؟
‫آگوست 2001 ‫آرژانتین
‫اوه، تو رو خدا بیخیال!
‫همیشه داری درباره‌ی آهن حرف میزنی، مرد!
‫چی میگی واسه خودت؟
‫حق حاکمیت!
‫خلاص‌شدن از شر انگلیسی‌ها! ‫ژنرال این آزادی رو خرید.
‫فرمین، تو قبلاً مرد باهوشی بودی. ‫تو بهش بگو.
‫چجوریه که شما همیشه دارید ‫درباره‌ی یه چیز بحث می‌کنید؟
‫موضوع دیگه‌ای برای صحبت کردن ندارید؟
‫نفهمیدم تو هم اینجایی! ‫فکر نمیکنی یه ذره زیادی رنگش کردی؟
‫«رولو بلااونده» بهترین مکانیکِ شهره.
‫اون رییس ایستگاه راه آهن ـه.
‫گرچه قطار دیگه اینجا واینمیسه!
‫مردی از کردوبا...مثل بقیه‌شون وفاداره. ‫مصمم هم هست که مجرد باشه!
‫و اون از روز 17 اکتبر هم پرونیسم‌تره! ‫(17 اکتبر، جشن هفتاد و پنج روز مانده به پایان سال) ‫(پرونیسم: تفکر عدالت‌گرایی و میهن پرستی)
‫خب؟ با «دلوکا» صحبت کردی؟
‫- باهاش صحبت کردم. ‫- خب؟
‫خب، اون خیلی تعجب کرده بود که یه نفر میخواد ‫فروشگاه "متودیکال" رو بخره.
‫ولی ظاهراً حاضره که مذاکره کنه.
‫اوه، چه شروع خوبی!
‫ولی تو هم باید بری، تو برای اون مثل "گاردل" می‌مونی. ‫(خواننده‌ی مشهور فرانسوی)
‫چرا من؟ ‫شماها که کل روز هیچ کار خاصی نمی‌کنید. شما برید!
‫من یه بازیکن فوتبال بودم؟
‫- اون یه بازیکن فوتبال بوده؟ ‫- کی اهمیت میده؟
‫اون!
‫اینم از مزایای توی یه شهر کوچیک بودن! ‫آخه کی براش مهمه که من 30 سال پیش...
‫یه فوتبالیست حرفه‌ای توی یه باشگاه کوچیک ‫در بوینس آیرس بودم؟...
‫و دقیقه‌ی آخر بازی یه گل به تیم چاکاریتا، ‫توی ورزشگاه خودشون زدم!
‫ظاهراً همه توی «آلسینا» براشون مهمه!
‫بیرون از «آلسینا»؟ هیچکس!
‫"لیدیا" بالاخره مثل همیشه منو متقاعد کرد،
‫و ما رفتیم به پایتخت تا ببینیم که می‌تونیم امیدهامون رو...
‫برای تاسیس شرکت تعاونی، زنده کنیم یا نه.
‫خب، من باید با خواهرم صحبت کنم ‫ولی فکر کنم بتونیم به یه توافقی برسیم.
‫نظری داری که قیمتش تقریباً...
‫چقدر میشه؟
‫جدیداً که هیچ برآوردی انجام ندادم ولی...
‫نمی‌دونم،
‫با در نظر گرفتن این موضوع که شما از آلسینا اومدید ‫و اینجور چیزا...
‫نمی‌دونم...فکر می‌کنم 300هزارتا خوب باشه.
‫300هزارتا!
‫به اون چیزی که شما فکر می‌کردید نزدیک بود؟
‫- بله. ‫- بله، بله.
‫ما باید با شرکامون درباره‌‌ش صحبت کنیم، ‫ولی فکر کنم روال باشه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫می‌دونم اومدید اینجا که درباره‌ی کار صحبت کنید،
‫ولی وقتی به اون نگاه می‌کنم...
‫تنها چیزی که می‌بینم، ستاره‌ی دوران کودکیم ـه.
‫خجالتم نده!
‫بهت گفته بودم که بابام توی دفترش یه پوستر از ‫«ال گرافیسیو» داشت؟
‫«فرمین پرلاسی»، بازیکن شماره‌ی 5
‫مرواریدِ تاج پادشاهی!
‫وقتی داخل دفترش میشدم، تصویرت رو اونجا میدیدم.
‫عالی بود!
‫شما که مشکلی ندارید درباره‌ی این چیزا حرف بزنیم؟
‫نه، به هیچ وجه! هرچیزی خواستید ازش بپرسید. ‫اون عاشق اینه که درباره‌ی این چیزا حرف بزنه.
‫اوه، خیلی‌خب.
‫پس دوست دارم درباره‌ی اون گل بدونم.
‫خب، می‌دونی...
‫با نوک پام توپ رو از بیرون محوطه‌ی جریمه ‫محکم شوت کردم و...
‫اون رفت داخل! همین!
‫قبلش توپ خورد به یه مدافع.
‫آره، خورد به یه مدافع و تغییر جهت داد و گل شد.
‫«پرلاسی»
‫منو می‌بخشی که مجبورت کردم درباره‌ی گذشته‌هات ‫که یه بازیکن بودی، حرف بزنی؟
‫گرچه بعید میدونم گله‌ای داشته باشی.
‫یه سری قصه از دوران طلاییت براش تعریف کردی...
‫اونوقت اون قیمت رو 30هزار دلار آورد پایین.
‫- چیه؟ ‫- چیکار داری میکنی؟
‫- هیچی. ‫- این سوپرایز توئه؟
‫چند بار این فیلم رو دیدی؟
‫- انتظار اینو نداشتم. ‫- جداً؟
‫- آماده نبودم. ‫- پس آماده شو!
‫مطمئنی؟
‫مهم‌ترین چیزی که برای تشکیل یه شرکت تعاونی نیاز داری،
‫افراد سخت کوش، درستکار و باهوش ـه.
‫بخاطر همین رفتیم «الادیو» و «خوزه گومز» رو ببینیم،
‫که دو شرط اول شرایطمون رو داشتن!
‫تقریباً!
‫سلام، بچه‌ها.
‫خوبید؟
‫چه خبرا؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم، خوبم.
‫خیلی‌خب، پرلاسی یه ایده‌ای داره.
‫آره، ولی...
‫میذارم آنتونیو بهتون بگه... ‫اون بهتر توضیح میده.
‫خیلی‌خب،
‫اون انبار غله‌ای که اونجاست رو دیدید دیگه؟ ‫سالهاست که اونجا متروکه‌ست.
‫وقتی بچه بودید اونجا به عنوان انبار دانه و غله ‫استفاده میشد.
‫ایده‌ی ما اینه که یه شرکت تعاونی درست کنیم.
‫اونوقت شرکت تعاونی دیگه چیه؟
‫شرکت تعاونی...مثل یه کیک می‌مونه.
‫از چی درست شده؟
‫یه کیک...یه کیکِ شکلاتی.
‫اون کیک شکلاتی به همه‌ی افرادی که توی ‫شرکتِ تعاونی هستند تعلق داره...
‫برادرانِ گومز، تمام عمرشون در یه کارخونه‌ی...
‫ذوب فلز در «ویلاگران» کار می‌کردند.
‫اونا مرد عمل هستند.
‫پس وقتی کارخانه‌ها بسته شدن، ‫اونا دلسرد نشدن...
‫و وارد صنعت احشام شدن!
‫ولی اون پسرا خیلی نتونستن جلوی خودشون رو بگیرن،
‫و تا به خودشون اومدن، ‫دیدن که نصف سرمایه‌شون رو خوردن!
‫خب؟
‫فکر می‌کنم فکر خوبی باشه.
‫یه گزینه‌ی دیگه هم هست، ‫که مربوط به اون کار و کاسبی‌ایه که ما بهش فکر کردیم.
‫عه؟ شما به فکر یه کار و کاسبی دیگه هم هستید؟
‫اونوقت...
‫چه کاری؟
‫- ویدیو کلوپ. ‫- ویدیو کلوپ.
‫ممکنه کارِتون بگیره.
‫ولی می‌دونید که خیلی‌ها از شهر رفتن... ‫راستیتش نمی‌دونم چی بهتون بگم.
‫یعنی شاید...
‫الان وقت مناسبش نباشه؟
‫آره احتمالاً.
‫خوشبختانه برادران گومز قبول کردند که شرکت تعاونی...
‫به نظر بهتر از یه ویدیو کلوپ میومد.
‫پس 12 هزارتا پولی که بخاطر حق سنوات خدمتشون ‫گرفته بودن رو به پولمون اضافه کردن!
‫نفر بعدی که رفتیم سراغش، «صفای تُرک» بود.
‫چون «فونتانا» گفت که یه مقدار باهاش مشکل داره، ‫مجبور شدم اصرار کنم...
‫ولی آخرش قانعش کردم!
‫اون از این ایده خیلی خوشش اومد ‫و در آخر 11هزارتا بهمون داد.
‫خانم «لانوس» قُلکی که توی آسایشگاه داشت رو شکست،
‫و بهمون همه‌ی پس اندازهاش رو داد: ‫2500 دلار!
‫رفتیم خرازی و کاچِتای لاغرمُردنی رو دیدیم،
‫اونم همونجا 3000تا بهمون داد.
‫پول روی پول میذاشت!
‫در زمان اولین جلسه‌ی هفتگیِ جمعه‌هامون، ‫سر این توافق کردیم که چقدر سرمایه گذاری کنیم.
‫بلااونده 6هزارتا گذاشت، فونتانا 7هزارتا، ‫و من و لیدیا 15هزارتا گذاشتیم.
‫همه چیز داشت به خوبی پیش میرفت...
‫زیادی خوب!
‫- تو صحبت می‌کنی؟ ‫- چرا؟
‫چون تو تنها احمقی هستی که فکر میکنه...
‫مِدینای دیوونه می‌تونه یکی از سهام داران باشه!
‫همین مدینای دیوونه، آینده‌ی روشنی داره.
‫داری درباره‌ی چی صحبت میکنی؟ مدینا؟
‫فرمانداری کلی پول بهش داده بود ‫تا بره یه خونه‌ی جدید بگیره.
‫ولی اون که نرفته!
‫دقیقاً!
‫سلام، آنتونیو.
‫سلام، حالت چطوره؟
‫آروم بگیرید! مهمون داریم!
‫- آقای پرلاسی! ‫- حالت چطوره، مدینا؟ اون دیگه چی بود؟
‫دینامیت...برای ماهیگیری بود.
‫منظورت چیه؟ ماهیگیری؟
‫اینجوری آسون‌تره. دیگه لازم نیست کل روز ‫با قلاب ماهیگیری بشینی بالا سرشون!
‫همین رفیقم فونتانا که اینجاست، برام گرفتتشون.
‫ولی این کار خیلی خطرناکه. ‫ممکنه بزنی کل خونه رو منفجر کنی!
‫به هیچ وجه! مدینا لطفا خودت بهش بگو.
‫سرباز «آتاناسیو مدینا» جوخه‌ی 52،
‫با پوستی سیاه رنگ و سابقه‌ی خدمت در «سن نیکولاس» ‫در خدمت گزاری حاضرم!
‫آزاد، سرباز!
‫مدینا، میخوام برات توضیح بدم که چرا اینجاییم.
‫تصور کن...
‫یه کیک شکلاتی داریم.
‫ولی این کیک برای یه نفر نیست. ‫برای چند نفره!
‫- اون توضیح میده. ‫- یه شرکت تعاونی!
‫- دقیقاً! ‫- یه شرکت تعاونی!
‫آتاناسیو مدینا با کل خانواده‌ش در لبه‌ی دریاچه زندگی میکنه
‫چون خونه‌ش خیلی به آب نزدیکه، ‫خونه‌ش معمولاً پر از آب میشه...
‫و آتش‌نشان‌ها باید بیان نجاتش بدن.
‫چون فرمانداری خسته شده بود از بس هر دفعه که ‫بارون میومد باید خونه‌ی اونا رو تخلیه می‌کرد...
‫یه کمک مالی برای جابجایی منزلش بهش ارائه کردن.
‫مدینا پول رو گرفت و اوراق مربوطه رو امضاء کرد.
‫ولی بعدش نظرش عوض شد.
‫اون یه ماشین دست دوم خرید.
‫با اون پول، تُشک، ملحفه، ‫لباس و اسباب‌بازی برای بچه‌ها خرید!
‫و بعد از این‌که ولخرجی‌هاش تموم شد ‫مبلغی که براش باقی مونده بود، دقیقاً...
‫2153تا! لطفاً اسم منم بنویسید.
‫بقیه‌ی پولی که بهت دادن چی شد؟
‫منو که میشناسی، فونتانا. ‫من درست بلد نیستم اوضاع رو مدیریت کنم.
‫ولی اسم منم بنویسید!
‫خیلی‌خب.
‫به 2هزارتا گِردش میکنم.
‫نه! به 2153تا گِردش کن!
‫از اونجایی که هیچوقت قرار نبود اون پولی که ‫لازم داشتیم رو گیر بیاریم...
‫رفتم تا بزرگترین تاجر شهر رو ببینم.
‫«کارمن لورخیو»
‫تویی که از کسب و کار یه چیزایی حالیت میشه، کارمن! ‫ما چیزی نمی‌دونیم!
‫دارم این پیشنهاد رو بهت میدم چون ما فکر کردیم...
‫که شاید مایل باشی تا در این کار مشارکت کنی.
‫در ضمن، یه شرکت حمل و نقل...
‫ایده‌آل‌ترین شریک برای یه انبار غله محسوب میشه. ‫متوجه میشی؟
‫بله.
‫حالا تا الان چقدر پول جمع کردین؟
‫58 هزارتا... ‫تقریباً 59 هزار دلار!
‫سلام، فرمین. حالت چطوره؟
‫هرنان، خودت چطوری؟
‫رودریگو کجاست؟
‫در «لاپلاتا»، توی یه دانشگاه مشغول ـه. ‫(شهری در آرژانتین)
‫خیلی وقت میشه که ندیدمش.
‫احتمالاً برای کریسمس بیادش اینجا.
‫چی میخوای، پسرم؟
‫مکانیک، ماشین رو واسم حاضر کرده،
‫و ما باید پولش رو بدیم.
‫خب، به «سنتیه‌تبان» بگو. اون خودش رات میندازه.
‫چرا؟ خب بهش بگو پول رو بهم بده، منم میرم میگیرمش.
‫هرنان، خواهش می‌کنم! لطفاً برو با سنتیه‌تبان صحبت کن. ‫برو!
‫به رودریگو سلام برسون!
‫ممنونم. می‌بینمت!
‫نمی‌خوام دیگه بیشتر از این وقتت رو بگیرم.
‫حتماً خیلی سرت شلوغه.
‫نه، نه، نه. ‫وقت منو نمیگیری و...
‫راستش رو بخوای، خوشحال هم میشم!
‫ببین، میخوام درباره‌ی پسرم باهات صحبت کنم. ‫چون اون...
‫خب، موضوع اینه که از وقتی که پدرش مُرد...
‫هیچ الگویی در زندگیش نداشته، ‫منم نمی‌دونم چطور از پسش بر بیام.
‫اون هیچ کاری نمی‌کنه،
‫فقط میاد و میره!
‫به هیچی توجه نمیکنه...
‫بجز بیرون رفتن،
‫خوردن و خوابیدن، و دردسر درست کردن!
‫بخاطر همین فکر می‌کنم که فکر خوبی باشه اگه...
‫خب...
‫اون با شما افراد سخت‌کوش و نجیب...
‫همراه بشه.
‫این موضوع خیلی بهش کمک میکنه.
‫منظورم اینه که...
‫امکانش هست که اون یه نقشی در این جریان داشته باشه؟
‫معلومه، کارمن!
‫میتونی روش حساب کنی.
‫خیلی‌خب، من می‌تونم 100هزار دلار بهت بدم.
‫نه!
‫ممنونم.
‫ما تصمیم گرفتیم که کارمن به مذاکره کردن با ‫دلوکا ادامه بده...
‫و اون تونست سر 250هزار دلار توافق کنه.
‫و از اونجایی که ما تا الان 158.653 دلار داشتیم،
‫به این نتیجه رسیدیم که بهترین کاری که میشه کرد ‫اینه که اونا رو یه جای امن بذاریم.
‫پس ما رفتیم به سمت «ویلاگران»،
‫بزرگترین شهر این اطراف!
‫تا کاری رو بکنیم که مردم وقتی میکنن که...
‫میخوان خیالشون از این راحت باشه که ‫جای پول‌هاشون امن ـه.
‫حالت چطوره، لیدیا؟
‫- از دیدن همتون خوشحال شدم. ‫- چطوری؟
‫- همگی خوبن؟ ‫- سلام.
‫شروع کنیم؟
‫- ممنونم. ‫- همینجا وایسید!
‫- فرمین! ‫- چیه؟
‫آلوارادو برای تایید اعتبار زنگ زد. ‫(تایید اعتبار قبل از وام گرفتن)
‫میگه همین امروز باید بیای به دیدنش. ‫هیچ موردی وجود نداشته!
‫- اینا رو اون گفت؟ ‫- آره.
‫پرونده‌تون بی‌نقص ـه.
‫ولی این روزها، با توجه به وضعیت کشور...
‫وقتی موضوع سر وام دادن میشه...
‫بانک چیزهای دیگه‌ای هم ازتون میخواد.
‫متوجه هستید؟
‫و حساب شما...
‫گردش حساب لازم برای...
‫اون مقدار پولی که درخواست کردین رو نداره!
‫ولی من یه راه حل به ذهنم رسید.
‫بیا مثلاً فرض کنیم بجای این‌که پولتون در یکی از ‫صندوق‌های امانات باشه،
‫اون رو داخل حساب بانکیتون گذاشته باشید.
‫بانک مرکزی وقتی ببینه...
‫که فرمین پرلاسی،
‫درخواست وام برای 100هزارتا داده، ‫ولی در حساب بانکیش مبلغِ...
‫158.653 دلار!
‫150تا! عالیه!
‫میدونی...همین باعث میشه قضیه فرق کنه.
‫چون اونموقع داری 60 درصد از پولی که ‫توی حساب داری رو وام میگیری.
‫بعدش اعتبارتون فوراً تایید میشه. بهتون قول میدم.
‫باید این موضوع رو با شُرَکام در میون بذارم.
‫همه‌ی اون پول واسه من نیست. متوجه هستید؟
‫درک می‌کنم. کاملاً درک می‌کنم.
‫ولی امروز ساعت 5 بعد از ظهر...
‫بانک مرکزی، اعتبار سنجیِ سالیانه‌ رو برای ‫وام‌های امسال میبنده.
‫اونوقت هر چیزی که امروز نرسه، پاس داده میشه به ‫ماه مارس، یا آپریل...
‫می...ژون... خدا میدونه!
‫ببین.
‫الان 2:50 ـه!
‫اگه تصمیم گرفتی که واریز رو انجام بدی...
‫ظرف نیم ساعت این پوشه، "بوینس آیرس" رو ترک می‌کنه.
‫و من شخصاً ...
‫به بانک مرکزی زنگ میزنم...
‫تا بهش بگم اون چیزی که داخل حسابتون ریختید رو ‫بررسی کنن!
‫تا دوشنبه تاییدیه‌ی اعتبار میاد.
‫و سه شنبه یا چهارشنبه...
‫پول وارد حسابتون میشه.
‫تضمین می‌کنم!
‫ توانا بود هر که دانا بود.
‫نمی‌دونم کی اینو گفته ولی درست گفته.
‫کسی میدونه، واقعاً تواناست!
‫اون کسی که نمی‌دونه، بعد از یه ذره تعلل...
‫به حرف مدیر بانکی گوش میده که ‫در تمام زندگیش بهش اعتماد کرده!
‫و دیگه احمق بودن رو میذار کنار...
‫و به صورت خودکار تبدیل به یه ابله به تمام معنا میشه!
‫«واریز شد»
‫یک روز بعد
‫فرمین!
‫...مابقی پولی که در حساب‌های بانکیتون هست،
‫- یا اگه حساب‌های سرمایه گذاری دارید... ‫- لیدیا!
‫گفتش هفته‌ای چقدر می‌تونیم پول برداشت کنیم؟
‫- لیدیا! ‫- چیه؟
‫گفتش هفته‌ای چقدر می‌تونیم پول برداشت کنیم؟
‫250 پسو. ‫(واحد پول کشورهای آمریکای جنوبی)
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫- چی شده، فرمین؟ ‫- نه...
‫فرمین!
‫عزیزم، چی شده؟
‫فرمین!
‫نه، نه. فقط فشار خونم افتاد! همین!
‫- خوبم، عزیزم. خوبم. ‫- جداً؟
‫فرمین، هیچکس فکر نمیکنه این تقصیر توئه!
‫جدی؟
‫اونوقت اون احمقی که ...
‫همه‌ی پول‌هاتون رو ریخت توی حساب، کی بوده؟
‫هرکس دیگه‌ای هم بود همینکار رو می‌کرد، عزیزم!
‫هیچکس فکرشم نمی‌کرد اینجوری بشه.
‫باورم نمیشه.
‫لعنت بهش!
‫فرصت نکردم به کسی بگم!
‫حالا حتماً همه فکر میکنن پول هنوز ‫توی صندوق‌ امانات ـه.
‫بقیه رو بسپار به من.
‫تو همینجا بمون. آروم باش!
‫چطور میخوایم بهشون بگیم که ‫نمی‌تونیم پول رو از بانک بگیریم؟
‫همین الان بهت گفتم.
‫بسپارش به من!
‫حالت چطوره، تُرک؟
‫- چی بگم والا! ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫الان میخوایم بریم بانک...
‫- ...ببینیم چی میگن. ‫- چی مثلاً میخوان بگن؟
‫- اونا میگن نمی‌تونن پول رو بدن! ‫- شاید.
‫- از قرارِ معلوم، من پول رو به تو دادم!
‫- پول رو به بانک ندادم! ‫- می‌دونم، باشه...
‫پس تو نمی‌تونی جوابی که بانک میده رو بهم بدی!
‫- باشه ولی صبر کن. ‫- برای چی صبر کنم؟
‫من اون پول رو برای شرکت تعاونی بهت دادم. ‫یادت میاد؟
‫حالا از قرار معلوم اون پول تبدیل به "پسو" شده ‫و نمیشه برداشتش کرد! ‫(واحد پول کشورهای آمریکای جنوبی)
‫بذار اتفاقی که افتاد رو واست توضیح بدم.
‫اونا بهم گفتن اگه این کاری که الان کردم رو نکنم...
‫- نمی‌خوام بهم توضیح بدی! ‫- بذار حرف بزنم، بذار حرف بزنم!
‫نمیخوام بذارم چیزی بگی!
‫- متاسفم! ‫- متاسفی؟ الان تاسف تو چه بدرد من میخوره؟
‫کدوم خری باشی که با من اینجوری صحبت میکنی؟
‫- من همون خری هستم که تو پولم رو بالا کشیدی. ‫- من پول کسی رو بالا نکشیدم.
‫تو منو دور زدی! میزنم میکُشمت!
‫صفا!
‫بهش دست بزنی میکُشمت!
‫از سر راه برو کنار، عزیزم.
‫گوش کن چی میگم، عوضی!
‫اونا سر کل کشور کلاه گذاشتن، اونوقت تو اومدی ‫با شوهر من دعوا میکنی؟
‫ما همه‌ی پس‌اندازمون رو سرمایه‌گذاری کردیم...
‫تا این شهر از صفحه‌ی روزگار محو نشه،
‫اونوقت تو میای مثل یه عوضی رفتار میکنی؟
‫لعنت بهت! ‫مگه تو تنها کسی هستی که اینجا متضرر شده؟
‫چه فکری با خودت میکنی، صفا؟
‫از اینجا برو!
‫از اینجا برو چون باورت نمیشه چقدر دلم می‌خواد ‫به یه نفر شلیک کنم.
‫تموم شد، تموم شد.
‫چند روز بعد از حادثه‌ی مشهور «کورالیتو» ... ‫(سیاست جدید دولت آرژانتین در سال 2001 که ‫تقریباً منجر به صفر شدن ذخایر بانکی شد)
‫یه اتفاق کاملاً غیر منتظره افتاد!
‫بیا اینجا.
‫- چیه؟ ‫- بیا! وقتی بشنوی...
‫شوکه میشی!
‫برید داخل.
‫تو توی بانک کار نمی‌کردی؟
‫- اون اینجا چیکار میکنه؟ ‫- آروم باش، فرمین!
‫- چطور ازم انتظار داری تا آروم باشم؟ ‫- فرناندو میشه پسرِ دخترخاله بِبای من!
‫دیدی چی شد؟ بهت گفته بودم که!
‫آروم باش، بچه جون. ‫ما با تو مشکلی نداریم.
‫من بهتون میگم، چون نمی‌خوام در اتفاقی که افتاد ‫همدست محسوب بشم.
‫ولی از طرفی هم نمیخوام کارم رو از دست بدم.
‫آروم باش بابا! کسی اسمی از تو نمیاره.
‫- بجنب! حرف بزن دیگه! یه چیزی بگو! ‫- باشه.
‫جریان از این قراره:
‫جمعه‌ی قبل، وقتی از بانک رفتی...
‫وقتی که داشتن بانک رو میبستن...
‫مدیر اونجا، یعنی آلوارادو، اجازه داد «مانزی» بیاد داخل.
‫مانزی؟ مانزی دیگه کیه؟
‫مانزی...
‫یه وکیل اهل ویلاگران ـه.
‫یکی از دوستان شهرداره.
‫ادامه بده، فرناندو.
‫آلوارادو در همون لحظه و در همونجا، ‫برای مانزی یه وام به پسو نوشت...
‫بعدش مانزی اون وامی که به پسو نوشته شده بود رو ‫با دلار عوض کرد!
‫بیا مثلاً فرض کنیم بجای این‌که پولتون در یکی از ‫صندوق‌های امانات باشه،
‫اون رو داخل حساب بانکیتون گذاشته باشید.
‫بانک مرکزی وقتی ببینه...
‫که فرمین پرلاسی در حساب بانکیش مبلغِ...
‫158.563 دلار!
‫ و سه شنبه
‫ چهارشنبه!
‫ پول به حساب بانکیتون ریخته میشه.
‫بعدش همه‌ی دلارهایی که توی بانک بودن رو گرفت.
‫دلارهای ما! فرمین!
‫هم واسه شما، هم واسه‌ دیگران رو! ‫اون پول خوبی به جیب زد.
‫اون می‌دونسته که چه اتفاقی قراره بیوفته.
‫بخاطر همین مجبورت کردن که دلارها رو از ‫جعبه‌ی امانات در بیاری...
‫و اونا رو به حسابت بریزی.
‫- آلوارادو. ‫- متاسفم که تماس نگرفتم...
‫شرایط خیلی بهم ریخته شده، ‫ولی همه چی درست میشه.
‫فقط یه سوال دارم.
‫- چقدر گرفتی؟ ‫- چی؟
‫چقدر از مانزی گرفتی تا سر همه‌ی ما کلاه بذاری؟
‫- نمی‌دونم داری درباره‌ی چی حرف میزنی. ‫- به من نگاه کن!
‫- توی چشمام نگاه کن! ‫- به اون نگاه کن، بعد جواب بده!
‫- بگو که نمی‌دونستی. ‫- نمی‌دونم داری درباره‌ی چی حرف میزنی.
‫این تقصیر من نیست.
‫اونوقت تو تظاهر میکنی که خبر نداری؟ آشغال!
‫از خودت خجالت نمیکشی؟
‫تو سر هممون کلاه گذاشتی! ‫ما مردم طبقه‌ی کارگر هستیم!
‫بیا اینجا، عوضی!
‫کثافت!
‫برو بمیر، آشغال!
‫وقتی که می‌فهمی نه تنها یک نفر، بلکه یه ارتش ...
‫از آدمای آشغال، زندگیت رو به فنا دادن، چیکار میکنی؟
‫چیکار میکنی؟
‫کی ازت دفاع میکنه؟
‫با کی صحبت میکنی؟
‫هیچکس!
‫یهویی میفهمی که اونا همه چیز رو ازت گرفتن...
‫اونا پس‌انداز‌هات رو نگه داشتن،
‫و آرزوهات رو در هم شکوندن!
‫بعدش احساس میکنی که این بدترین اتفاقیه که ‫میتونسته برات بیوفته...
‫فرمین!
‫ولی اینطور نیست!
‫مامان؟
‫وقتی از بیمارستان مرخص شدم، کشور داغون شده بود.
‫ماه فوریه بود.
‫میدونم احمقانه به نظر میرسه ولی ‫این مدت 5 تا رییس جهمور عوض شده بودن!
‫مردم با فقر دست و پنجه نرم میکردن.
‫یا در بهترین حالت، با اضطراب و ناامیدی!
‫رودریگو از دانشگاه انصراف داد و پیش من موند.
‫اگه با همدیگه نمی‌بودیم، هیچکدوممون نمی‌تونستیم...
‫این دل‌شکستگی رو تحمل کنیم.
‫کارمن...
‫که مثل بیشتر ما، بی‌پول نمونده بود...
‫بدون هیچ حرفی، برادران گومز رو استخدام کرد.
‫اون بهشون نیاز نداشت، ولی می‌دونست که اونا ‫خانواده دارن ولی هیچ پولی ندارن!
‫بلااونده با همون میهن پرستیِ سابقش به ‫ریاست ایستگاه قطارِ اشباح ادامه داد.
‫از همه بدتر، از شانس بد مدینا، ‫اون تابستون بارون بند نمیومد.
‫فونتانا به کارش ادامه داد.
‫با بحران یا بدون بحران، ‫مردم همچنان چرخ‌هاشون پنچر میشه.
‫اون مطمئن بود که دیر یا زود...
‫مانزی یا آلوارادو سر و کله‌شون در مغازه‌ش پیدا میشه...
‫و اون حاضر بود تا به گرمی ازشون استقبال کنه.
‫فونتانا اینجوریه. ‫اون هیچوقت امیدش رو از دست نمیده.
‫ باید بکشیمشون!
‫ آرژانتین! آرژانتین!
‫«پاتاکون» هم قبول میکنی؟ ‫(واحد پول دولتی)
‫پاتاکون، لکوپ، کئوبراچو، فدرال... ‫اینجا همه چی قبول می‌کنیم.
‫«یک سال بعد»
‫- ممنونم. ‫- خواهش میکنم.
‫- پسر. ‫- بله؟
‫سلام، آنتونیو!
‫- بابات هنوز اون تو قایم شده؟ ‫- آره.
‫گوش کن چی میگم. ‫این حرفی که الان اومدیم اینجا تا...
‫بهتون بزنیم، براتون جالب خواهد بود!
‫سلام، فرمین!
‫- سلام. ‫- عصر بخیر.
‫به نظر خوب میای!
‫رفیقت فونتانا مشغول به بررسیِ یه چیزی بوده.
‫از کِی تاحالا اون از این کارها میکنه؟
‫یه آنارشیستِ خوب باید همیشه دو قدم ‫از دشمنان خودش جلوتر باشه.
‫باورت نمیشه چی میخوایم بهت بگیم!
‫خیلی‌خب. اون رو خاموش کن و به ما گوش کن.
‫از قضا، همسر خوزه گومز، آلیسیا...
‫یه پرستار در بیمارستان ویلاگران ـه. ‫میدونستی؟
‫خیلی‌خب. حله.
‫از قضا یه روز یه نفر خودش رو ‫در بیمارستان بستری میکنه،
‫یه یارو به اسم «سالدانیا»... ‫نمی‌دونم اونو بخاطر میاری یا نه.
‫همون راهبی که پشت مرغدونی زندگی می‌کرد ‫و همیشه ناخوش بود.
‫همون یارو. همون یارو.
‫- خب. ‫- سر و کله‌ش دم بیمارستان پیدا شده...
‫خیلی داغون بوده!
‫کاری از دست دکترها بر نمیومده ‫و اون یارو داشته می‌مُرده.
‫بعدش آلیسیا داشته ازش مراقبت میکرده، ‫باهاش حرف میزده و اینجور چیزا.
‫و یه روز،
‫اون وارد اتاق میشه...
‫و میبینه که یه نفر اومده تا به سالدانیا سر بزنه.
‫ازش می‌پرسه که کیه، اونم میگه ‫من از خویشاوندانش نیستم.
‫اونم در جوابش میگه پس شما نمی‌تونید اینجا باشید.
‫ازش میخواد که از اونجا بره.
‫وقتی این یارو از اونجا میره،
‫سالدانیا بهش میگه اون یارو کسی ـه که میتونه بهش کار بده
‫اسم اون مانزی ـه!
‫تا آلیسیا اسم مانزی رو شنید...
‫-همونطور که میدونی اون خیلی باهوش ـه-
‫...شروع کرد به سوال پرسیدن!
‫بعدش این یارو بهش گفته که آخرین کاری که انجام داده...
‫توی یکی از مزرعه‌های این یارو بوده.
‫یه مزرعه‌ی بزرگ که مانزی از لانگارا خریده.
‫داستان از این قراره که اون یارو میبرتش وسط جنگل...
‫روی یه تپه‌ی کوچیک که پر از درخت بوده.
‫میبرتش اونجا و بهش میگه...
‫تا یه گودال سه در سه به عمق دو متر بِکَنه!
‫و وقتی سالدانیا ازش میپرسه که این فضا واسه چیه...
‫اون یارو بهش میگه ‫اونجا موتورخونه‌ی تسویه‌ی استخریه که...
‫برای خونه‌ی روستاییش میخواد بسازه.
‫مسخره‌ست! باورت میشه؟
‫آدم اول نمیره موتور خونه رو بسازه، ‫بعدش استخر و در آخر خونه!
‫اینطور فکر میکنی؟
‫تو خُل و چلی چیزی هستی؟
‫متوجه نیستی چه اتفاقی داره میوفته؟
‫اونجا یه خزانه‌ست!
‫اون خزانه درست کرده تا پولی که ‫از ما دزدیده رو قایم کنه.
‫از کجا میدونی اون یارو میخواد پولارو قایم کنه؟
‫بعد از جریان «کورالیتو» اون نمیره پولارو بانک بذاره!
‫خب میتونه بره بذاره توی صندوق امانات یا یه جایی! ‫نمی‌دونم.
‫عمراً. همه دارن میگن که هر لحظه ممکنه ...
‫اونا برن همه‌ی اون صندوق‌ها رو باز کنن!
‫بخاطر همین مانزی به فکر یه خزانه افتاده.
‫چیزی که اون بهش فکر نکرده...
‫این بوده که قبل از اینکه سالدانیا بمیره، ‫اون با آلیسیا صحبت کنه...
‫و آلیسیا بیاد به خوزه بگه...
‫و خوزه بیاد به من بگه،
‫منم بیام به این یارو بگم،
‫الانم داریم به جفتتون میگیم!
‫خب؟ چی فکر میکنی؟
‫به این‌که هرکسی یه جور وقتش رو تلف میکنه!
‫تو چه مرگته؟
‫- بیا بریم، لطفاً! ‫- آنتونیو!
‫وقتی من از این قضیه خبردار شدم، داشتم دیوونه میشدم!
‫با خودم گفتم: ‫«ایول! بالاخره فرصتی در مسیر عدالت نصیب ما شده!»
‫ببین ما چه راهی پیدا کردیم تا از این آشغالِ عوضی، ‫انتقاممون رو بگیریم!
‫ولی از قرار معلوم، دوستمون میخواد ‫همچنان نقش یه قربانی رو بازی کنه.
‫راستش اون میتونه بره به درک!
‫چون ما خیلی کارها کردیم! ‫ما در عزاداریِ اون، همراهش بودیم...
‫بایدم میبودیم!
‫ولی دیگه الان بیشتر از یکسال گذشته، مرد!
‫من دیگه خسته شدم!
‫- آروم باش! ‫- من دیگه نمیخوام آروم باشم. دیگه بسه!
‫به اندازه‌ی کافی از دست اون کشیدم.
‫فکر میکنه فقط خودش توی زندگیش یه نفر رو از دست داده
‫اگه اون درست بگه چی؟
‫اگه اون واقعاً یه خزانه داشته باشه چی؟
‫میدونی دارم به چی فکر میکنم؟
‫اگه این قضیه برعکس بود،
‫و بجای تو، مامان زنده میبود،
‫اگه فونتانا از در وارد میشد و بهش همه‌ی این چیزایی ‫که الان بهمون گفت رو میگفت...
‫فکر می‌کنی مامان چی میگفت؟
‫یا بدتر،
‫اگه تو رو هم از دست میدادم و تنها می‌موندم چی؟
‫بعدش فونتانا از در میومد و همه چیز رو بهم میگفت،
‫فکر می‌کنی چیکار میکردم؟
‫هیچی؟
‫بازگشت مُرده‌ی زنده!
‫بیا تو!
‫این همون دیلم معروفیه که باهاش میخوای ‫بزنی تو سر مانزی؟
‫یا آلوارادو... ‫هر کدوم زودتر سر و کله‌شون پیدا شد!
‫آلوارادو...خیلی بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی ‫برای اون لعنتی آرزوی مرگ کردم.
‫چی شده؟
‫چرخت پنچر شده؟
‫اومدی بهم درباره‌ی سالدانیا گفتی و...
‫این‌که شاید مانزی یه خزانه برای خودش درست کرده باشه.
‫آره. خب که چی؟
‫اومدم بگم "آره"!
‫"آره" چی؟
‫"آره" باید یه کاری بکنیم.
‫ما تقریباً همون افراد قبل بودیم.
‫صفا گم و گور شده بود.
‫فروشگاه رو بسته بود و با این ذهنیت که ما ‫سرش کلاه گذاشتیم، از شهر رفت!
‫کاچتای بیچاره...
‫بخاطر این بحران، از سکته‌ی قلبی مُرد!
‫به خانم لانوس هم گفتیم که نگران نباشه ‫و ما به این قضیه رسیدگی می‌کنیم.
‫و البته، لیدیا...
‫جاش خالی بود!
‫آقایون!
‫خانم!
‫امروز یه روز مقدس ـه.
‫چون ما میخوایم رویای «میکاییل باکونین» رو زنده کنیم.
‫پدرِ آنارشیسم!
‫اون شخصی ـه که بالاتر از دولت و موسسات قرار گرفت.
‫این مرد، سرنوشت خودش رو در دست‌هاش گرفت...
‫که در مورد ما میشه پس گرفتنِ اون چیزی که ‫واسه خودمونه!
‫آره، خب...
‫فکر می‌کنم نیاز نباشه که...
‫اینو بگم...
‫ولی ما میخوایم خودمون رو ...
‫درگیر مشکلی بزرگتر از این مشکلی که الان داریم، بکنیم.
‫پس...
‫اگه هر کدوم از شما...
‫میخواد به هر دلیلی الان پا پس بکشه...
‫یا این‌که ترسیده،
‫که کاملاً طبیعی ـه...
‫...الان وقتشه که بگه!
‫خیلی‌خب.
‫پس در اینصورت...
‫- الو؟ ‫- سلام، عزیزم.
‫- کجایی؟
‫- مشغولم! ‫- کِی میرسی خونه؟
‫- بعداً بهت زنگ میزنم. ‫- باشه. دوستت دارم.
‫خیلی‌خب، منم همینطور.
‫دوستت دارم.
‫اون دیگه چیه؟
‫یه تلفن همراه!
‫نه، می‌دونم. چرا باید داشته باشی؟
‫تا باهاش صحبت کنم.
‫الادیو، تو توی یه شهر کوچیک زندگی میکنی...
‫که همه چیز ده بلوک اونورتر یا حتی کمتر، اتفاق میوفته.
‫برای چی به تلفن همراه نیاز داری؟
‫اونا ارزون بودن!
‫اونا؟
‫یه دونه دیگه هم دارید؟
‫آره، ولی هنوز کسی به من زنگ نزده.
‫چند روز پیش توی ویلاگران یه معامله‌ی خوب کردیم.
‫یه معامله‌ی انحصاری برای افرادی که شناسه‌ی ملی‌شون،
‫با یه عدد فرد تموم میشه!
‫خدا رو شکر واسه اون فرد ـه!
‫مال من زوج ـه!
‫و قبول نکردن!
‫پسر، نصف مردم جهان شماره‌ی شناسنامه‌شون ‫با یه عدد فرد تموم میشه.
‫شما از کجا میدونید آقای فونتانا؟
‫اونا یه جفت احمق هستن!
‫خیلی‌خب، لطفاً بیاید برگردیم سر موضوع خودمون.
‫بله.
‫احتمالش هست...
‫که این یارو، مانزی...
‫یه سوراخ، گاو صندوق، خزانه ...
‫یا یه چیزی تو این مایه‌ها در وسط زمینش داشته باشه.
‫اگه این قضیه درست باشه،
‫احتمالش هست که...
‫همه‌ی پول‌ها اونجا باشه.
‫پول‌های ما و پول‌های یه سری بنده‌های خدا!
‫بخاطر همین...
‫خیلی مهمه که همین الان روی این موضوع توافق کنیم.
‫اگه حدسمون درست باشه و پیداش کنیم،
‫فقط چیزی رو برمیداریم که حق خودمونه.
‫همه موافق هستین؟
‫عذر میخوام فرمین، ولی اگه اون اتفاق بیوفته...
‫باید خیلی سریع عمل کنیم.
‫نمی‌تونیم وایسیم اونجا و پولارو بشماریم!
‫- اون راست میگه. ‫- آره. آره.
‫خب، آره، اون درست میگه.
‫اونوقت پیشنهاد میدی چیکار کنیم، کارمن؟
‫من میگم اگه اوضاع درست پیش بره، ‫همه چیز رو برمیداریم.
‫البته بعداً سهم خودمون رو جدا می‌کنیم...
‫و می‌تونیم بقیه‌ش رو بدیم به سازمان‌های خیریه!
‫چون...اون پول واسه اون یارو نیست!
‫اون یارو یه مجرم ـه.
‫- آره. ‫- درسته!
‫- اون راست میگه. ‫- درسته!
‫درست میگی کارمن، درست میگی.
‫یه چیز دیگه هست که نگرانم میکنه.
‫وقتی که میریم اونجا...
‫اگه یارو سر و کله‌ش پیدا شد، چیکار میکنیم؟
‫قبلاً به اونش فکر کردیم.
‫بله؟
‫من از آسایشگاه لانوس اومدم.
‫میخوام به گل و گیاه‌هاتون برسم.
‫من که سفارش همچین چیزی نداده بودم.
‫ولی رییسم بهم گفت بیام اینجا!
‫نه، اشتباه اومدی!
‫نه، ببخشید، مشاور...من بهش گفتم بیاد.
‫متاسفم که دیر کردم. ‫باید یه سری کاغذ بازی واسه مادرم انجام میدادم.
‫پس خودت بهش رسیدگی کن.
‫باشه. اون یادداشتی که واستون گذاشتم رو دیدین؟
‫- امروز ساعت هفت یه جلسه با شهردار دارین. ‫- آره آره.
‫بیا تو!
‫من فلورنسیا هستم. ‫منشی آقای مانزی!
‫میگوئل هستم. ‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫مطمئنی که هزینه‌ای برنمیداره؟
‫نه، نه. کاملاً رایگانه!
‫هدف ما اینه که شما از خدمات ما بهره ببرید، ‫و اگه ازش راضی بودید، ما متوجه میشیم.
‫خیلی هم عالی! باشه...
‫گیاهانمون اینا هستن، ‫یه باغچه‌ی کوچیک هم بیرون داریم.
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم بگو.
‫ممنونم.
‫حالا میفهمی منظورم چی بود؟
‫اون یارو وسط مزرعه‌ی کاهو، طویله راه انداخته...
‫و چندتا گاو انداخته داخلش!
‫اینا همش یه جور پوشش ظاهریه!
‫اینجوری کرده که مردمی که اینجا کار میکنن...
‫داخل اون تپه که پول داخلش هست، نرن!
‫- زندگیم رو روی این شرط میبندم! ‫- باشه.
‫پرلاسی! ما آماده‌ایم.
‫چشم ازش برندار!
‫- همه چیز رو آوردید؟ ‫- آره، آره.
‫داری چیکار میکنی، مدینا؟
‫میخوام اونا منو شناسایی نکنن.
‫هیچکس اینجا نیست.
‫بخاطر همین ما اومدیم! ‫این کارها لازم نیست!
‫- حادثه خبر نمیکنه! ‫- بیخیال!
‫بیا بریم، بیا بریم.
‫بچه‌ها.
‫راه بیوفت.
‫داری چی میریزی داخلش؟
‫کود!
‫روی برگ‌ها؟ ‫ولی اون باید به ریشه‌ها برسه.
‫این یه محصول جدیده. ‫باید اینجوری استفاده بشه.
‫میخوام یه خونه‌ی روستایی بسازم! ‫مرتیکه فکر کرده ما احمقیم!
‫در مورد تو یکی مطمئن نیستم!
‫راستی با "کاجوارین" باید چیکار کنیم؟
‫چرا؟
‫چون برگاش لکه‌های زرد رنگ پیدا کرده.
‫خب.
‫این بخاطر آب رسانیِ بیش از حده!
‫ولی من که همیشه یادم میره بهشون آب بدم!
‫میتونه هم بخاطر کمبود آب باشه.
‫آره.
‫توی این مورد بخاطر کمبود آبه.
‫تو نمیترسی؟
‫از چی؟
‫که اونجوری بهشون دست میزنی. ‫اونا باید خیلی سمی باشن!
‫نه، چیز خاصی نیست.
‫خدای من!
‫پیداش کردیم!
‫- من میرم داخل. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫بذار اول من برم. ‫اگه یه موقع...
‫- چی؟ ‫- شاید تله گذاشته باشه.
‫این زنگ خطری از «یو-کِی16-وی‌-ای» ـه!
‫- اتفاقی افتاده، مشاور؟ ‫- نه.
‫نه، یه زنگ خطر به صدا در اومده.
‫نه.
‫همه چیز خوبه؟
‫آره. آره.
‫همه چیز خوبه. فقط اینکه...
‫فکر کنم قیچی‌هام رو فراموش کردم بیارم.
‫میرم بیارمشون. داخل ماشین هستن!
‫یه لحظه اینو اینجا میذارم. الان برمیگردم!
‫باشه، مشکلی نیست.
‫- الو؟ ‫- یه زنگ خطر به صدا در اومده. اون داره میاد اونجا!
‫- الو؟ ‫- یه زنگ خطر به صدا در اومده، اون داره میاد اونجا!
‫- همین الان از اونجا بیاید بیرون! ‫- چی؟
‫لعنت بهش!
‫این زنگ خطری از...
‫اون یه زنگ خطر داره! ‫داره میاد اونجا!
‫نمی‌تونم صدات رو بشنوم. چی؟
‫زنگ خطر!
‫اون پسره داره داد میزنه، «زنگ خطر».
‫- بیا بیرون! ‫- بیاید بریم!
‫- یالا! ‫- بیاید بریم!
‫مانزی داره میاد!
‫- یالا، یالا! ‫- لعنت بهش!
‫بیا بریم. عجله کن!
‫بیا بریم، بیا بریم!
‫برو برو!
‫یالا مرد!
‫بریم!
‫- یالا، خوزه! ‫- بیا بریم!
‫مانزی!
‫مانزی داره میاد!
‫- رد شو! ‫- یالا، بیاید از اینجا بریم بیرون.
‫یالا، رد بشید.
‫چیه؟ مشکل چیه؟ چی شده؟
‫نه، نه. من نمی‌تونم. نمی‌تونم!
‫خونسرد باش. خونسرد باش.
‫خوزه، کیف!
‫- کیف! ‫- برید بیاریدش!
‫خونسرد باش! به من تکیه بده!
‫همینجوری! ‫بریم هرنان!
‫- بجنب، خوزه! ‫- بریم بریم!
‫بازش کنید! ‫مراقب باش!
‫بگیرش! ‫پات رو رد کن!
‫همینه...حالا اون یکی پا!
‫بچه‌ها.
‫بیاید بریم!
‫بریم!
‫یالا، یالا!
‫- بریم! ‫- ببندش.
‫چطور برگردیم؟
‫نزدیک به سه کیلومتر دیگه، به یه جاده‌ی دیگه میرسی.
‫موازی با بزرگراه ـه.
‫- خیلی جاده‌ی خوبی هم هست. ‫- مطمئنی؟
‫کی مسئول پروژه‌های جاده‌های این اطراف بوده؟ ‫تو یا من؟
‫- بیخیال! ‫- خیلی‌خب.
‫چیزی برای نوشیدن میخوای؟
‫یه لیوان آب؟
‫یه ذره آب...بله!
‫«باطری 100درصد»
‫«منبع برق»
‫لطفاً گوش بدید!
‫خواهش میکنم...میشه نوبتی حرف بزنیم که بتونیم ‫صحبت‌های هم رو بشنویم؟ خواهش میکنم!
‫فلورنسیا دیگه کیه؟
‫خیلی‌خب،
‫همه گوش کنید چی میگم که دوباره مجبور نباشم ‫حرفم رو تکرار کنم.
‫زنگ خطر به صدا در اومد.
‫صداش بلند بود؟
‫نه، مدینا! ‫به گوشیش زنگ میخوره.
‫گوشیش زنگ خورد و اون یارو زد بیرون!
‫پس اون به پلیس زنگ نزده!
‫- نه. ‫- نه.
‫چیزی که میخوام بدونم اینه که زمان بین...
‫به صدا دراومدنِ زنگ خطر و ‫رسیدنِ مانزی به اونجا چقدر بود.
‫ما نمی‌دونیم، کارمن.
‫ما که ندیدیم اون کِی رسید اونجا. ‫فقط فرار کردیم!
‫ولی اگه بخوایم آماده بشیم،
‫وقت داریم تا قبل از اینکه مانزی برسه اونجا ‫اون در رو باز کنیم؟
‫نمی‌دونم. ‫هیچ راهی برای دونستنش نداریم!
‫حتی نمی‌دونیم چطور دربِ اون بسته شده!
‫تنها چیزی که من دیدم...
‫یه درِبِ استیلیِ محکم بود،
‫من که چیز دیگه‌ای ندیدم، ‫حالا شماها رو نمی‌دونم.
‫- نه، نه. ‫- هیچ نظری ندارم.
‫من میدونم باید چیکار کنیم.
‫پسرم، بذار اونایی که میدونن صحبت کنن.
‫نه، نه، نه. بذار صحبت کنه، کارمن! ‫راستش رو بخوای الان همه سر در گُم هستیم.
‫باید بریم سراغ مدارک مانزی!
‫اگه اون یه زنگ خطر داشته باشه، ‫حتماً فاکتورش رو هم داره.
‫اونوقت ما میفهمیم که با چی طرفیم...
‫و شانس اینو داریم که بفهمیم چطور میشه خاموشش کرد.
‫فکر خوبی بود.
‫آره.
‫میتونی انجامش بدی؟
‫اون لبه‌های پژمرده رو میبینی اونجا؟
‫خب؟
‫اونجا، لبه‌ی برگ‌ها یه جورایی پژمرده شدن!
‫آهان، اینو میگی.
‫آره.
‫همین الان براتون درستش میکنم.
‫آره، همین الان دارم میام.
‫جلسه‌م با «کوینترو» رو کنسل کن!
‫اتفاقی افتاده؟
‫آلوارادو مُرد!
‫همون که تو بانک بود؟
‫چی شد؟
‫رییس پلیس گفت گازش نشتی کرده.
‫خودش و همسرش مُردن!
‫اونا بچه هم داشتن؟
‫تا جایی که من خبر دارم، ندارن!
‫واقعاً دلم براشون سوخت.
‫روزم خراب شد!
‫بیچاره‌ها!
‫اونو میشناختی؟
‫آره. بابام توی اون بانک یه ارباب رجوع بود،
‫و با این جریاناتی که بوجود اومد، ‫خودم چندین بار رفتم اونجا.
‫شما هم بخاطر بحران اقتصادی ضرر کردید؟
‫ما رو کُشت!
‫من میخواستم برم دانشگاه «لاپلاتا» تا درس بخونم، ‫ولی مجبور شدم بمونم خونه تا کمک کنم.
‫این خیلی بده!
‫خب، خوش‌بختانه تونستم این کار رو بگیرم.
‫باید برم دستشویی. ‫میشه اگه تلفن زنگ خورد برش داری؟
‫برو، بسپارش به من.
‫«فاکتورها»
‫«زنگ خطر سیوآن»
‫«یو-کِی16-وی‌-ای»
‫داری با «بنت قنسول» چیکار میکنی؟
‫کُشتیش که!
‫نه، این باید...
‫قلمه بخوره! وگرنه این گیاه کلاً می‌میره.
‫با خودم میبرمش و وقتی برش گردونم...
‫خودت می‌بینی!
‫میدونم بعضی از مردم بلد نیستن از گیاهان مراقبت کنن...
‫ولی این یه چیز دیگه‌ست!
‫بیخیال بابا. تمومش کن!
‫آلوارادو الان مُرد... ‫ولی نه بخاطر اینکه تو آرزوی مرگش رو کردی.
‫ولی بالاخره فکر آدم رو درگیر میکنه!
‫اون یارو یه آشغالِ عوضی بود. ‫ولی همسرش چی؟
‫برای مانزی که به نظر خیلی فرمالیته میومد.
‫برای اون هیچ چیز مهم نیست!
‫نه...
‫نه هیچ چیز!
‫یه چیز هست که براش مهم ـه.
‫خیلی زیاد!
‫زیاد!
‫برو، برو غذاتو بخور!
‫سنسورهای حرکتیِ مادو قرمز.
‫سنسورهای فشار.
‫مثل مین عمل میکنن، ‫(وقتی پا رو از روش برداری به صدا در میاد)
‫و 120 ثانیه فرصت عکس العمل داره.
‫اگه غیر فعال نشه...
‫زنگ خطر به صدا در میاد.
‫«یو-کِی16-وی‌-ای»
‫توی خود محل به صدا در میاد؟
‫خب، اونجوری که هیچ فایده‌ای نداره!
‫ولی اگه بخواین جلوی ورود مزاحمین رو بگیرید،
‫می‌تونه اونجوری هم صدا کنه.
‫یه هشدار، به تلفنی میفرسته که خودتون انتخاب میکنید.
‫با چی عمل میکنه؟
‫الکتریسیته!
‫اگه برق قطع بشه چی؟
‫باطری!
‫تا 48 ساعت شارژ داره.
‫و اگه باطری ...
‫زیر 50 درصد بره،
‫به صدا در میاد!
‫ولی حتی اونموقع هم...
‫24 ساعت شارژ داره،
‫پس خونه‌ی روستایی‌تون در امان ـه.
‫تحت هیچ شرایطی قطعیِ برق، دو روز طول نمیکشه.
‫به نظر غیرقابل نفوذ میاد!
‫به نظر نمیاد! همینطور هم هست!
‫اومدم تا گیاهه رو واست بیارم.
‫آخه نگاش کن! خیلی قشنگ شده!
‫منو یاد تو انداخت و با خودم گفتم بیارمش!
‫لازم نبود این همه زحمت بکشی!
‫اشکالی نداره،
‫میخواستم این رو داشته باشی و ازش لذت ببری.
‫چطور درستش کردی؟
‫میدونی، با اون برش‌هایی که اوندفعه‌ بهش دادم...
‫قلمه‌ش زدم و بقیه‌ی ماجرا!
‫رازش اینه که اونو کنار یه گیاه دیگه، توی خونه‌م گذاشتم.
‫اون یه جورایی جادویی ـه، ‫یه انرژی‌ای وجود داره...
‫می‌دونی، گیاهان میتونن همدیگه رو درک کنن.
‫اونا یه جور...
‫ارتباط ویژه دارن! ‫می‌تونم ازت بخوام باهام دوست بشی؟
‫هان؟
‫بریم بیرون با هم شام بخوریم،
‫فیلم ببینیم، یا یه ذره بستنی بخوریم!
‫ای میگوئل!
‫ممنونم.
‫خواهش میکنم.
‫نه، نمی‌تونم. من نامزد دارم!
‫مهم نیست. می‌تونیم سه تایی بریم. ‫من حسود نیستم.
‫خیلی‌خب...
‫اشکالی نداره.
‫تو طول هفته میام تا به گل‌هام سر بزنم!
‫باشه.
‫ممنونم.
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم زنگ بزن.
‫خیلی‌خب، من دیگه باید برم مشغول کار بشم.
‫خداحافظ!
‫- خداحافظ! ‫- می‌بینمت.
‫کسی، فکر دیگه‌ای داره؟
‫باید رمز زنگ خطر رو بدست بیاریم.
‫همونی که عدد داره توش...میدونی؟ ‫اون رو میگم!
‫با اون رمز می‌تونیم وارد اون خزانه بشیم، ‫و زنگ خطر رو غیرفعال کنیم!
‫- یه فکری دارم! ‫- بگو، مدینا!
‫با کمال احترام، خانم...
‫ای بابا، خواهش میکنم مدینا.
‫خب...می‌تونیم بزنیمش!
‫چرا نمیگیریم اونقدر بزنیمش تا رمزعبور رو بهمون بده،
‫تا اینقدر وقتمون رو با این آشغال هدر ندیم؟ ‫لعنت بهش!
‫مدینا، مشکل اینجاست که...
‫ما آدمای صلح‌طلبی هستیم.
‫و میخوایم اینجا توی «آلسینا» همینجور در صلح ‫به زندگی خودمون ادامه بدیم. متوجهی؟
‫میخواستم بگم شب انجامش بدیم، ‫که نتونه قیافه‌هامون رو ببینه!
‫نه، متوجه شدیم، مدینا!
‫متوجه شدیم!
‫خب؟
‫باید فکر کنیم.
‫من باید فکر کنم.
‫ خب این جنگ روانیه!
‫با اون؟
‫پسرم، پسرم!
‫- چیه؟ چی شده؟ ‫- فهمیدم!
‫- چی؟
‫یه فکری دارم،
‫که چطور مانزی رو شکست بدیم. بیا!
‫اونا باید مجسمه رو بدزدن،
‫ولی سیستم امنیتی خیلی پیچیده‌ست!
‫اونا دوباره و دوباره و دوباره زنگ خطر رو ‫به صدا در میارن. تا وقتی که قشنگ بره رو مُخشون،
‫تاجایی که حتی رییس جمهور فرانسه هم بهشون زنگ میزنه ‫و ازشون میخواد که غیرفعالش کنن!
‫و اون غیرفعالش میکنه!
‫ولی این فقط یه فیلم قدیمی ـه! ‫شوخیت گرفته؟
‫فیلم رو فراموش کن.
‫ایده‌ش! ایده‌ش مهمه!
‫زنگ بزن به بچه‌ها. ‫بگو بیان!
‫این موقع شب؟
‫آره، همین الان.
‫پس ایده‌ی تو اینه که...
‫مجبورش کنیم خودش زنگ خطر رو غیرفعال کنه؟
‫نه، باطری رو!
‫باطری رو!
‫باید مانزی رو وادار کنیم که باطری رو قطع کنه.
‫باید قانعش کنیم که باطری مشکل داره.
‫پس اون قطعش میکنه...
‫و خزانه فقط به منبع برق شهری وصل می‌مونه.
‫بعدش وقتی که زمانش برسه...
‫اونموقع...
‫ما برق رو قطع می‌کنیم.
‫و وقتی برق قطع بشه،
‫زنگ خطر دیگه به صدا در نمیاد!
‫آره.
‫اما ما فقط برق متصل به خزانه رو قطع نمی‌کنیم.
‫اگه همه جا خاموشی بشه،
‫مانزی فکر نمیکنه که این قطعیِ برق مربوط به ‫خزانه‌ش باشه!
‫اونجوری انگار فقط یه خاموشیِ ساده‌ست!
‫اون خودش میبینه.
‫اونوقت ما از کجا بدونیم که کِی قراره خاموشی زده بشه؟
‫ما خودمون باعث این خاموشی میشیم!
‫اون میخواد یه ترانسفورماتورِ نیروگاه برق رو منفجر کنه.
‫تو دیوونه‌ای!
‫نه.
‫آنتونیو، بهش فکر کن.
‫ما چندبار بخاطر طوفان، خاموشی داشتیم؟
‫هزار بار!
‫ولی اون بخاطر اینه که ‫رعد و برق میزنه به ترانسفورماتورِ!
‫خب دارم بهتون میگم همه فکر میکنن همین اتفاق افتاده،
‫حتی خود مانزی!
‫حالا میخوای کل شهر رو تاریک کنی؟
‫آره.
‫تو از باکونین هم دیوونه‌تری! ‫(رهبر آنارشیست‌های جهان)
‫آره.
‫اولین کاری که باید بکنیم...
‫اینه که بفهمیم...
‫اون برقی که به خزانه میره، از کجا میاد.
‫و ما چطور باید انجامش بدیم؟
‫باید تک تک دکل‌های برق رو بررسی کنیم،
‫تا اینکه اونی رو پیدا کنیم که یه جعبه روش داره...
‫و یه کابل ازش میاد پایین...
‫و میره داخل زمین.
‫راستش...
‫ببخشید ولی متوجه نمیشم.
‫اونقدرا هم پیچیده نیست، مامان.
‫باشه ولی لطفاً بذار اونا برام توضیح بدن!
‫قضیه از این قراره:
‫ما باید وادارش کنیم...
‫تا باطری رو قطع کنه.
‫چون این تنها کاریه که ما نمی‌تونیم بکنیم.
‫برای انجام این کار باید یه کاری کنیم که فکر کنه...
‫زنگ خطر کار میکنه ولی باطری نه!
‫بخاطر همین باید هی قطع کنیم هی وصل کنیم، ‫هی قطع کنیم هی وصل کنیم. متوجه شدی؟
‫بخاطر همین باید ببینیم که کابل کجاست.
‫ولی، ببخشید...
‫مگه گومز دکل رو پیدا نکرد؟
‫چرا، ولی نباید کابل‌های پایین دکل‌ رو قطع کنیم.
‫همونطور که هرنان میگه...
‫وقتی برق رو قطع کنیم...
‫مانزی میره چک میکنه که کابل، کجا داخل زمین میره.
‫و اگه ما یه چاله زیر دکل درست کرده باشیم، ‫اون متوجه میشه!
‫- باید ببینیم که کابل کجا میره. ‫- خواهش میکنم هرنان!
‫فکر می‌کنم باید سعی کنیم آروم باشیم،
‫و به حرف همدیگه گوش کنیم.
‫این موضوع خیلی مهمه. ‫شاید یه نفر یه چیزی برای ارائه دادن داشته باشه.
‫خیلی‌خب؟
‫این یه فلزیاب ـه.
‫مثل همونایی می‌مونه که توی ساحل استفاده میکنن ‫تا زیر شن‌ها دنبال وسایلشون بگردن!
‫از اونجایی که کابل خیلی بلنده،
‫باید ضخیم درست شده باشه تا در هنگ نوسان برق، ‫آسیبی نبینه!
‫باید از دم دکل شروع به حرکت کنیم و ‫مسیر اون کابل رو روی نقشه علامت‌گذاری کنیم.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫بهتره هر از گاهی به حرف‌های منم گوش کنی!
‫ببخشید.
‫- هی. ‫- چیه؟
‫- سیگنال اینجا قوی‌تره. ‫- جداً؟
‫آره، یه مقدار بیشتره. کابل باید نزدیک باشه.
‫- نگاه کن، نگاه کن. ‫- خب پس چرا اینجا انجامش ندیم؟
‫بیا همینجا انجامش بدیم. ‫لزومی نداره دیگه جلوتر از این بریم.
‫اونجوری به زمین‌های مانزی میرسیم.
‫اینجا امن‌تره.
‫می‌دونی چی منو آزار میده؟
‫چی؟
‫که اگه این رو انجام بدیم...
‫اون مانزیِ پدرسوخته،
‫هیچوقت نمیفهمه که این اجرای عدالت بوده!
‫اون فکر میکنه یه پدرسوخته‌ی دیگه مثل خودش ‫این کار رو کرده.
‫حالا چرا باید برامون مهم باشه؟
‫چیو میخوای ثابت کنی؟
‫هان؟
‫یه پدرسوخته...
‫احساسِ پدرسوخته بودن نداره، آنتونیو.
‫اینطور نیست که مثلاً از خواب بیدار بشن و ‫برن خودشون رو تو آینه ببینن و فکر کنن:
‫«ببین من چه پدرسوخته‌ای هستم!» ‫نه، اونا هیچ احساس گناهی نمیکنن.
‫این چیزا فقط واسه آدمای احمقی مثل ماست.
‫- خیلی‌خب، این حاضره. ‫- خیلی‌خب.
‫قطعش کنم؟
‫خب، آره. اینطور فکر میکنم!
‫- زمان رو داشته باش. ‫- مراقب باش...
‫«رولو» گفت باید اون آبیه رو قطع کنیم،
‫- نه اون سیاهه رو! ‫- آره، آره. می‌دونم.
‫- بذار ببینم. ‫- زمان رو داشته باش.
‫- الان انجامش میدم. خیلی‌خب؟ ‫- حاضر!
‫«برق»
‫«باطری»
‫«باطری 100درصد»
‫«باطری 99درصد»
‫ترانسفورماتورِ شماره‌ی سه...
‫خطی که از «آلسینا» به «ویلاگران» میره.
‫ولی کدوم یکیه؟
‫همونی که جلوی درب ورودیه، ‫اون وسطی ـه.
‫ولتاژ اینا خیلی بالاست!
‫باید دیوونه باشی که بخوای بری اونجا!
‫خب پس میگی چیکار کنیم؟
‫یه فکری به سرمون میزنه.
‫«24 ساعت بعد»
‫وصلشون کن.
‫وصلشون کن... ‫باطری از محدودیت خودش رد شده.
‫الان دیگه حتماً زنگ خطر به صدا در اومده. ‫کمک میخوای؟
‫نه.
‫لعنت بهش...
‫اون داره به یه نفر زنگ میزنه.
‫چیکار کنیم؟
‫بیا صبر کنیم تا اون بره، ‫وگرنه اون ما رو می‌بینه.
‫رولو!
‫رولو، بیا اینجا!
‫نگاه کن!
‫اون زنگ زده به سیوآن، از شرکت زنگ خطر!
‫چه لحظه‌ی دلنشینی!
‫- عجب لحظه‌ای! ‫- آره.
‫خیلی لذت داره می‌بینم این پدرسوخته، ‫کلی سوال براش پیش اومده!
‫مدار که درسته.
‫داری میگی شارژ باطری...
‫نصف شده بود؟
‫چندبار باید بگم؟
‫بهت گفتم دیگه! آره!
‫ایندفعه 40 و خورده‌ای درصد شده بود.
‫ولی دفعه‌ی اولی که زنگ خطر به صدا در اومد، ‫باطری پر بود!
‫نمی‌دونم...شاید برق قطع شده باشه.
‫نه، برق قطع نشده!
‫اون خط از «ویلاگران» میاد.
‫اونوقت اونجا برق قطع نشده!
‫نمی‌دونم چی بگم والا. ‫اینجا همه چیز به نظر درست میاد.
‫اگه بخوای، می‌تونیم کابل رو بررسی کنیم.
‫آره، معلومه که میخوام.
‫خیلی‌خب، من میرم بالا و میذارم زنگ خطر رو فعال کنی.
‫اصلاً اینجا وسط این ناکجاآباد ‫چه اتفاقی ممکنه بیوفته؟
‫چی گفتی؟
‫منظورم اینه که اینجا واقعاً خیلی دور ـه!
‫اونوقت تو چرا واست مهمه که اینجا وسط ناکجاآباد ـه؟
‫چرا باید همچین زِری بزنی و ‫بگی اینجا وسط ناکجاآباد ـه؟
‫ببخشید؟
‫بجز من، فقط یه نفر از این زنگ خطر خبر داره.
‫نه، جدی که نمیگی، مانزی!
‫تو دنبال پول من هستی.
‫نه، چطور میتونم همچین کاری بکنم؟
‫پس تو بودی...آشغالِ عوضی!
‫- نه! نه! ‫- داری سر به سر من میذاری، کثافت؟
‫اون الان میزنه میکُشتش، پسر!
‫راستش رو بهم بگو وگرنه بهت شلیک میکنم، پدرسوخته!
‫نه! قسم میخورم من کاری نکردم.
‫این شغل منه! این...
‫این کاریه که برای یه در آوردن خرج زندگیم انجام میدم. ‫زنگ‌های خطر...امنیت...
‫- داری سر به سر من میذاری؟ ‫- نه، نه، نه.
‫خواهش میکنم آروم باش. ‫التماست می‌کنم.
‫ببین، اگه بخوای می‌تونم رایگان ‫به کل تاسیسات یه نگاه بندازم.
‫هیچ هزینه‌ای برات نداره. من پولش رو میدم. ‫خیلی‌خب؟
‫لعنت بهش!
‫اون دیوونه‌ست، پسر!
‫این یارو دیوونه‌ست.
‫منو ببخش.
‫این چند روز خیلی استرس‌زا بوده.
‫- منو ببخش. ‫- باشه، باشه.
‫بهت اطمینان میدم که زنگ خطر درست کار میکنه.
‫بیش از 100مورد از اونا رو نصب کردم ‫و همشون درست کار میکنن!
‫اگه بخوای می‌تونیم بریم پای دکل برق...
‫و کابل‌ها رو بررسی کنیم.
‫خیلی‌خب؟
‫باشه.
‫خوبه.
‫منو ببخش.
‫نه، این جعبه که مشکلی نداره.
‫دستگاه، مدار پیچیده‌ای داره.
‫توی این منطقه هم...
‫جریان برق خیلی ثابت نیست.
‫شاید برق نوسان کرده باشه...
‫و سنسورهای باطری ریست شده باشه ‫و بخاطر همین زنگ خطر به صدا در اومده.
‫در حالت عادی باید دستگاه رو ببرم «بوینس آیرس»...
‫پیش متخصصین...تا یه نگاهی بهش بندازن.
‫ولی،
‫دو هفته بدون زنگ خطر میشی!
‫نه، اینجوری نمیشه.
‫خب...
‫راه حل دیگه اینه که...
‫باطری رو قطع کنی.
‫بعدش اگه مشکل از سنسورهای باطری باشه...
‫دیگه زنگ خطر به صدا در نمیاد.
‫شاید یه اشکال فنی بوده باشه.
‫مثلاً یه ماشین به یه کابل خورده باشه!
‫نه، اگه داستان از این قرار بود، ‫خودش دوباره به حالت اول برنمیگشت!
‫فکر می‌کنم مشکل از برق باشه.
‫خیلی‌خب.
‫اگه لازم شد دوباره زنگ میزنم.
‫باشه.
‫چیزی نمونده بود به سر سیوآن شلیک کنه!
‫آره.
‫ولی اون نگران شده بود...
‫وگرنه همون موقع بهش زنگ نمیزد.
‫فکر میکنی مانزی از این گوشی‌های بازشو داشته باشه؟
‫داری درباره‌ی چی حرف میزنی؟
‫معلومه که داره. ‫اون توی پول غلت میزنه!
‫- تو بودی یه دونه نمیگرفتی؟ ‫- معلومه! اونا تلفن‌های مورد علاقه‌ی من هستن.
‫بچه‌ها، بچه‌ها...این قضیه جدیه!
‫این یارو خطرناکـه. ‫اون اعصاب نداره!
‫خب، من که عادت دارم با مردهای بی‌اعصاب ‫سر و کله بزنم، من که ازش نمی‌ترسم.
‫شماها چطور، بچه‌ها؟
‫منم هستم!
‫ادامه بدیم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خیلی‌خب، پس ...
‫باید یه کاری کنیم باطری رو قطع کنه.
‫و برای رسیدن به این هدف، باید دیوونه‌ش کنیم.
‫یعنی کاملاً دیوونه!
‫«باطری 50 درصد»
‫«باطری 49 درصد»
‫«برق»
‫«باطری 50 درصد»
‫«باطری 49 درصد»
‫ این یه زنگ خطر از...
‫عذر میخوام.
‫«باطری»
‫«باطری 72 درصد»
‫«باطری 49 درصد»
‫این زنگ خطری از «یو-کِی16-وی‌-ای» می‌باشد.
‫این زنگ خطری از «یو-کِی16-وی‌-ای» می‌باشد...
‫«باطری 72 درصد»
‫ این زنگ خطری از...
‫ این زنگ خطری از ...
‫ این زنگ خطری از...
‫«باطری قطع شد»
‫- اینجا هنوزم جزو دارایی‌های دولت حساب میشه؟ ‫- آره.
‫خب پس چرا تو کلید داری؟
‫هرچی کمتر بدونی به نفعته.
‫- دلت واسش تنگ شده؟ ‫- واسه چی؟
‫اداره‌ کردن کمپ بین‌المللیِ جاده‌سازی؟
‫اینکه هر صبح بیدار بشیم و به کاری که میکنیم افتخار کنیم ‫بدون این‌که یه قرون دزدی بکنیم؟
‫این‌که یه خانواده‌ی شاد داشته باشم؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫نه...
‫دلم واسه هیچکدوم از اونا تنگ نشده!
‫برید داخل.
‫ایناهاش!
‫شوخیتون گرفته؟
‫نه کاملاً جدی هستیم.
‫بیا فرمین. بذار نشونت بدم. یالا!
‫اینم نور علی نور!
‫نود کیلو دینامیت!
‫- خب؟ ‫- فراموشش کن. من نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫باید بکنی! میخوای اون پدرسوخته مُچمون رو بگیره؟
‫- من متوجهم ولی تو چی؟ ‫- منم متوجهم ولی بهش نیاز داریم!
‫- اون واسه عهد دقیانوسه! ‫- خب پرونیسم هم همینطور. ولی هنوز جریان داره! ‫(پرونیسم: تفکر عدالت‌گرایی و میهن پرستی)
‫ما شما دوتا رو با هم تنها میذاریم. ‫خودتون همدیگه رو درک می‌کنید. بیا بریم!
‫تو بهترینی!
‫یادت نره!
‫من میرم دستشویی. ‫الان برمیگردم.
‫خیلی‌خب.
‫بهم بگو جریان چیه.
‫جریانِ چی، چیه؟
‫فکر میکنی من احمقم؟
‫از زمانی‌که تو سر و کله‌ت اینجا پیدا شده، رییس من ‫بخاطر یه زنگ خطر همش اینور و اونور میره!
‫در ضمن من خیلی بیشتر از تو ‫درباره‌ی گیاهان اطلاعات دارم!
‫پس بهم بگو جریان چیه!
‫یا میتونی همین الان بهم بگی یا اینکه میتونم ‫همه‌ی این جریان‌ها رو به رییسم بگم.
‫الو؟
‫خودت خواستی!
‫- مشاور؟ باید باهاتون صحبت کنم. ‫- الان نه!
‫- نه، مشاور... ‫- نه!
‫اون داره میاد.
‫«فورتوناتو مانزی»،
‫یا همون رییس تو...
‫یه هیولاست!
‫یه پدرسوخته!
‫مانزی با آلوارادو یه معامله کرد.
‫آلوارادو می‌دونست بحران اقتصادی نزدیکه ‫و به رییست یه وام ...
‫با همه‌ی اون دلارهایی داد که جمعه‌ی قبل از ‫همه‌ی این اتفاقات توی بانک بود.
‫همه‌ی دلارها!
‫صدها هزار دلار!
‫پول خانواده‌ی من، خانواده‌ی تو،
‫پول یه گروه کامل که ما دور هم جمع کرده بودیم ‫تا یه شرکت تعاونی بزنیم! پول همه!
‫اونوقت شما میخواید بدزدیدش؟
‫ما نمیخوایم چیزی رو بدزدیم.
‫ما که دزد نیستیم.
‫هی!
‫ما میخوایم حق خودمون رو پس بگیریم.
‫اگه بخوای حق خانواده‌ی تو هم همینطور!
‫نه، من نمی‌خوام.
‫نمی‌خوام چیزی بدونم. ‫خواهش می‌کنم از اینجا برو.
‫صبر کن! یه لحظه بهم گوش کن.
‫ما همه چیزمون رو از دست دادیم.
‫من مامانم رو در یک تصادف...
‫از دست دادم.
‫بخاطر همین آشغالا!
‫اونا زندگی‌های ما رو خراب کردن!
‫من میخوام شرکت تعاونی تاسیس بشه.
‫چون اون رویای مادرم بود!
‫این تنها چیزیه که می‌خوام.
‫در ضمن اسم من میگوئل نیست.
‫اسمم رودریگو ـه.
‫چی شده؟
‫چیزی نیست، یه ترانسفورماتور متوسط خراب شده ‫ولی ما داریم درستش میکنیم.
‫اونوقت برق همه جا رفته؟
‫نه، نه. مشکل فقط همینجاست.
‫ویلاگران، آلسینا، همه جا برق دارن.
‫مشکل از همینجاست و بس!
‫- همینجاست و بس؟ ‫- ولی...
‫باید خیلی زود درست بشه.
‫اونجا کار چطور پیش میره؟
‫ما تقریباً...تقریباً کارمون تمومه.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫آره، خیلی زود تموم میشه، دکتر!
‫تو منو میشناسی؟
‫نه، چرا؟
‫از کجا فهمیدی من مدرک دکتری دارم؟
‫خب موضوع اینه که ...
‫کسی که همچین ماشینی داره، حداقل باید دکتر باشه.
‫خیلی‌خب.
‫- ممنونم. ‫- خدانگهدار، بابت ناهنجاری پیش اومده متاسفم.
‫- الو؟ ‫- سلام.
‫همه چیز رو وصل کنید و از اونجا بزنید بیرون. ‫اون داره میادش!
‫ضربه فنیش کردیم!
‫- آره، ضربه فنیش کردیم. ‫- بپر تو بغلم، رفیق!
‫«رفیق» بخوره تو سرت!
‫- خطرناک نیست مانزی بره اونجا؟ ‫- نه، اتفاقاً خیلی هم بهتره!
‫اون باید ببینه که همه چیز در بهترین شکل قرار داره، ‫و کار میکنه!
‫ما الان دیگه میدونیم که اون باطری رو قطع کرده.
‫کار دیگه‌ای نمی‌تونستم بکنم. متاسفم!
‫اون یهویی با من روبرو شد و نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫تو چاره‌ای نداشتی، پسرم! همین!
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- هیچی.
‫هیچی! مسخره بازی رو بذارید کنار و ‫قضیه رو کنسل کنید!
‫فرمین!
‫ما یه کاری کردیم که باطری رو قطع کنه.
‫تنها کاری که باید بکنیم اینه که منتظر طوفان باشیم. ‫ما خیلی نزدیک شدیم!
‫به چی نزدیک شدیم، آنتونیو؟ یه ذره فکر کن!
‫نزدیک به بدبخت‌تر شدن، شدیم؟
‫اون دختره همه چیز رو میدونه!
‫احتمالاً تا الان همه چیز رو به مانزی گفته باشه.
‫اون چی میدونه؟
‫میخواد چیو بهش بگه؟
‫که یه نفر به اسم رودریگو...
‫میخواد پولی که اون ازش دزدیده رو پس بگیره؟
‫چیز دیگه‌ای نمیدونه!
‫- چیز دیگه‌ای نمیدونه؟ ‫- خب حالا اگه به مانزی بگه چی میشه؟
‫میخواد چیکار کنه؟ زنگ بزنه پلیس؟
‫در بدترین حالت، پولارو از توی خزانه برمیداره.
‫اون متوجه حرفام شد، بابا!
‫میدونم که حرف‌هام رو درک کرد.
‫می‌تونم برگردم و ببینم که اون چیزی گفته یا نه.
‫تو دیگه هیچوقت پاتو اونجا نمیذاری! ‫قبلاً درباره‌ی این موضوع صحبت کردیم، رودریگو!
‫نمی‌فهمی؟
‫تمومه!
‫من همسرم رو از دست دادم.
‫نمیخوام دیگه پسرم رو هم از دست بدم.
‫دیگه تمومه!
‫دیگه چیزی برای بحث کردن وجود نداره.
‫طوفانی که داره میاد رو دیدی؟ آره؟
‫نمی‌دونم برای شام چی میخوای بخوری...
‫ولی یه مقدار گوشت کباب شده باقی مونده. ‫می‌تونم سیب‌زمینی هم درست کنم، سالاد...
‫هی! فلورنسیا هیچی نمیگه!
‫تو از کجا میدونی؟
‫- مانزی همین الانشم همه چیز رو میدونه. آره میدونه! ‫- نه، نه، گوش کن ببین چی میگم.
‫من اونجا بودم.
‫وقتی که همه چیز رو بهش گفتم، ‫دیدم که چه احساسی پیدا کرد.
‫اون نمیخواد ما رو لو بده، بابا. اینو توی چشم‌هاش دیدم.
‫داری درباره‌ی چی حرف میزنی؟
‫تو اونو نمیشناسی! ‫چند وقته که اونو میشناسی؟
‫توی چشماش چی دیدی؟ ‫برا من توضیح بده!
‫مانزی همه چیز رو میدونه.
‫احتمالاً همین الانشم خزانه رو خالی کرده باشه.
‫فکر کن! اصلاً منطقی به نظر نمیرسه.
‫این یه معجزه‌ست که اونا تو رو نشناختن.
‫تو الان اینجا چیکار میکنی؟
‫تو الان باید توی دانشگاه «لاپلاتا» مشغول درس خوندن با ‫دوستات باشی. بیخیالش شو!
‫منو ببین!
‫همه‌ی این جریانات رو فراموش کن.
‫به حرفم گوش کن!
‫میخوای باکش رو پُر کنم؟
‫فرمین...
‫آنتونیو، ما درباره‌ی این موضوع صحبت کردیم. ‫پرونده‌ش رو بستیم!
‫فرمین!
‫ما درک می‌کنیم. ‫تو نمیخواد بیای. مشکلی نداره.
‫- ولی ما در هر صورت این‌کار رو انجام میدیم. ‫-هر کاری که میخواید بکنید، بکنید. روی ما حساب نکنید!
‫روی من حساب کنید!
‫من دارم میرم.
‫نمیخوام جا بزنم!
‫من تا آخرش هستم.
‫بیا بریم!
‫بیاید یه خوشامدگوییِ گرم...
‫از ماریا گابریلا و خوآن کارلوس بکنیم!
‫با این تشویق، ما بهتون میگیم که چقدر براتون ‫اهمیت قائل هستیم!
‫چقدر دوستتون داریم!
‫در این شب فراموش نشدنی...
‫که تا ابد مثل یک گنجینه، در قلب‌هامون...
‫باقی می‌مونه!
‫بابات نگفته بود چراغ جوشکاری کافیه؟
‫ما توافق کردیم که همه چیز رو ببریم!
‫اون گفت بخاطر گِل، باید سبک سفر کنیم.
‫همه چیز رو میبریم!
‫چرا داریم همه چیز رو میبریم؟ ‫دو تا جعبه کافی نبود؟
‫پرلاسی میگه باید بقیه‌ی چیزها رو بندازیم داخل دریاچه ‫تا هیچ ردی از خودمون باقی نذاریم.
‫موتور رو روشن کن،
‫ولی پدال رو فشار نداره!
‫♪ مردان پرونیسمِ میهن‌پرست ♪
‫بجنبید، بچه‌ها!
‫اون پدرمه...
‫اون پدرمه!
‫پرلاسی، ایول پسر!
‫گفتی میخوای تا تهش بری.
‫منم باهاتم!
‫- این یارو فوق‌العاده‌ست! ‫- گوش کنید! گوش کنید!
‫- اون از همه چیز خبر داره. ‫- لطفاً، لطفاً گوش کنید!
‫منتظر تماس من باشید.
‫اگه به هر دلیلی...
‫نمی‌تونستیم صحبت کنیم، ‫مثلاً تلفن‌ها کار نمی‌کردن یا هرچی...
‫منور رو بفرستید هوا! ‫اون علامت ما برای داخل رفتنه.
‫- متوجه شدی؟ ‫- متوجه شدم.
‫- همتون میدونید باید چیکار کنید؟ ‫- آره. آره. آره!
‫خیلی‌خب، بریم بریم!
‫یالا، مدینا!
‫یه فیوز بزرگ بذار که فرصت داشته باشیم ‫از اینجا بریم بیرون. خیلی‌خب؟
‫باشه! آروم باش مرد!
‫- حاضر! ‫- عمراً بتونیم اینجوری ادامه بدیم.
‫بچه‌ها!
‫- همه چیز رو خالی کنید. ‫- باشه.
‫ما حاضریم!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫میخوام منتظر علامت فونتانا باشم.
‫صبر کن!
‫این مسخره بازیا رو بذار کن! ‫داری چیکار میکنی؟
‫دارم امتحانش میکنم! ‫شماره سه، کدوم یکی ـه؟
‫اونی که اون وسطه!
‫الو؟
‫آنتونیو؟
‫الو؟ الو؟ الو؟
‫کار من تموم شد!
‫خداحافظ.
‫رولو؟ انجامش بده!
‫- شروع کنیم، مدینا؟ ‫- بریم، بریم!
‫بفرستش سمت اون وسطی ـه!
‫اون وسطی رو میگم! اون لعنتی که وسط قرار داره!
‫نه، نه! کنترلش دست من نیست! ‫نمی‌تونم!
‫- اون آشغال رو کنترل کن! ‫- دست من نیست!
‫نه، نه، نه!
‫تُف به این شانسِ لعنتی!
‫برقی که توی این ماشین آلات هست، نویز ایجاد میکرد!
‫- کار نکرد. بیا بریم. ‫- نه!
‫باید همین الان انجام بشه.
‫حالا ما چیکار کنیم؟
‫این رو به روش جدی‌تری انجام میدیم، مدینا!
‫روشنش کن، مدینا!
‫آماده‌ست!
‫بدو مدینا!
‫بدو!
‫نه جواب میدن، نه منور روشن کردن! ‫جریان چیه؟
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم.
‫- لعنت بهش! ‫- اون دیگه چیه؟
‫- منور؟ ‫- عمراً اگه اون منور باشه!
‫چی شد؟
‫یه اتفاق بد افتاد. ‫یه اتفاق بد افتاد!
‫چیکار کنیم؟
‫این زنگ خطری از «یو-کِی16-وی‌-ای» ـه!
‫اتفاقی افتاده، عزیزم؟
‫نه، نه. همه چیز روبراهه!
‫میخوایم چیکار کنیم؟
‫در هر صورت میریم داخل!
‫- بیاید بریم! ‫- بریم! بریم!
‫یالا! بریم!
‫میدونی چی شده؟
‫اونا همین الان دارن زنگ میزنن به شرکت برق.
‫حتماً رعد و برق به یه جایی زده. ‫خیلی وقتا این اتفاق میوفته.
‫چه خبره؟
‫میگه رعد و برق زده!
‫میگن توی شهر «روفینو» هم خاموشی زده شده!
‫- جدی میگی؟ «روفینو» هم همینطور؟ ‫- آره.
‫خب پس این نمی‌تونه بخاطر یه رعد و برقِ ساده باشه!
‫- الو؟ ‫- واسکز، مانزی هستم.
‫حالت چطوره، مشاور؟
‫خوبم. برق رفته!
‫چی شده؟ ‫رعد و برق زده؟
‫نه، چه رعد و برقی؟ ‫این کار رو یکی از عمد کرده!
‫اونا همه چیز رو ترکوندن!
‫هیچوقت چیزی مثل این ندیده بودم. کل نیروگاه نابود شده.
‫کجا داری میری؟
‫لعنت بهش!
‫این پدرسوخته از چقدر آدم دزدی کرده!
‫- عجله کن، پرلاسی! ‫- بریم!
‫یه دونه دیگه.
‫- یه دونه دیگه. ‫- عجله کنید، یالا!
‫- یک دقیقه! ‫- یالا! عجله کن، پرلاسی!
‫تقریباً تموم شده.
‫لعنت بهش!
‫بگیرش.
‫کمک کن!
‫یالا، بیا بریم.
‫مراقب باش!
‫بریم!
‫یالا، مرد! بیا بریم!
‫مانزی...
‫اون مانزی ـه! مانزی داره میاد!
‫مانزی!
‫بریم!
‫کثافتا!
‫ما موفق شدیم!
‫باورم نمیشه!
‫تو زنده‌ای!
‫چطور پیش رفت؟
‫- ما موفق شدیم. موفق شدیم! ‫- موفق شدیم!
‫هی! هی! هی!
‫آروم باشید، آروم باشید!
‫بیاید زمان رو از دست ندیم!
‫بیاید محض اطمینان از هم جدا بشیم. خیلی‌خب؟
‫ما کیسه‌ها رو می‌بریم.
‫- هرنان، اون یکی رو ببر برای مادرت. ‫- حله، حله!
‫- کی با من میاد؟ ‫- گومز، با مدینا برو.
‫- رولو تو با ما بیا. ‫- بریم، بریم!
‫تکون بخور، یالا!
‫مراقب باشید! وقت رو هدر ندید! ‫بیاید بریم.
‫اینو بگیر.
‫موفق شدیم!
‫کارت خوب بود بچه‌جون. ‫کارت خوب بود!
‫نه!
‫نه! پدرسوخته‌ها!
‫پدرسوخته‌ها!
‫نه!
‫پدرسوخته‌ها!
‫نه!
‫اون چقدر برداشت؟
‫مطمئن نیستیم ولی...
‫حدود دو میلیون دلاری داخل اون کیسه بود.
‫کارمن.
‫نمی‌دونم، شاید...
‫بهش فکر کنه و...
‫برگرده!
‫اون برنمیگرده!
‫کارمن درست میگفت.
‫هرنان هیچوقت برنگشت!
‫«متودیکال» درهای خودش رو در 14سپتامبر 2003 ‫دوباره بازگشایی کرد.
‫یعنی روز تولد لیدیا!
‫و برای 57 نفر اشتغال‌زایی کرد.
‫همونطور که توافق کرده بودیم، مابقی پول رو اهدا کردیم.
‫رویاهامون به حقیقت پیوستن!
‫چه اون بزرگاش...
‫و چه کوچیک‌هاش!
‫الو؟
‫سلام...
‫- سلام، خوزه. ‫- حالت چطوره، الادیو؟
‫حقیقت اینه که این داستان، ‫زندگی همه‌ی ماها رو برای همیشه...
‫تغییر داد.
‫حالا فکر می‌کنم احمق بودن، اونقدرا هم بد نباشه!
‫چون چیزی که هیچکس بهت نمیگه...
‫و حتی توی دیکشنری هم نیست...
‫اینه که احمق‌ها به کسایی میگن که می‌دونن چطور ‫باید دوباره روی پای خودشون وایسن.
‫دوباره و دوباره!
‫و هیچوقت تسلیم نمیشن!
‫هیچوقت!
‫*فیلم بعد از تیتراژ ادامه دارد*
‫«بازنده‌های قهرمان»
‫- بچه جون! ‫- چی میخوای؟
‫- لطفاً چرخ من رو درست کن. ‫- باشه.
‫یه ذره میخوری رفیق؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.