..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
بله؟
سلام بچه ها، "جان برنچ" هستم از نیویورک تایمز
اونجا اوضاع چطور پیش میره؟
همه چی خوبه جان
الان چقدر از زمین فاصله دارین؟
ما حدود 360 متر بالای دیواره توی کمپ اصلیمون هستیم
نه روز میشه که اینجا ساکنیم
تامی، فکر میکنم سوال اساسی اینجا اینه که،
چرا داری اینکار رو میکنی؟
هدفت از این کار چیه؟
امشب روی آنتن
داستان دو مرد را خواهیم گفت
که در تلاش برای صعود آزاد دیواره شیب دار مشهور
"ال کاپیتان" واقع در منطقه "یوسمیتی" هستند
تنها با استفاده از سرانگشتانشان
و گرفتن اینچ به اینچ گیره های تیز،
"تامی کالدوال" و "کوین یورگنسن"
برای سخت ترین صعود جهان تلاش می کنند
تا به حال هیچکس دیواره "داون وال" را به روش صعود آزاد طی نکرده
914 متر گرانیت صاف
صعودی که جهان چشم به آن دارد
آن ها توجه دنیا را به خود جلب کرده اند
اونا میخوان تاریخ ساز شن
"داون وال"، دیواره ی بدنام "ال کاپیتان"
زمان بچگی، تامی توی همه چی ضعیف بود
توی مدرسه کلی مشکل داشت
یه بار معلمش بهمون گفت
که اون از نظر ذهنی عقب موندس و هیچوقت یاد نمیگیره
من همیشه از بقیه عقب بودم شاید هنوزم هستم
من یه بچه خیلی شکننده بودم
به شدت خجالتی
ولی در عین حال پدرم نماد یه مرد بود
اون یه مرد بزرگ بدنساز و کوهنورد بود
بزرگ تر از زندگی
تامی کوچیک بود
اون خیلی عقب بود
تا بیشتر از دو سالگی چهار دست و پا نمیرفت
فک کنم پدرم احساس کرد
بهترین راه برای این که یه بچه شکننده رو برای دنیا آماده کنی
اینه که سرسخت بارش بیاری
واسه همین منو تو همه ماجراجویی هاش می برد
تو سه سالگی چوب اسکی می پوشید
موقع کولاک تو یه غار برفی کمپ می کردیم
هر تابستون، با خانواده میرفتیم "یوسمیتی"
و پدرم منو می برد روی اون دیواره های بزرگ
بعضی از دیوونه وارترین کارایی که میشه تو سنگنوردی انجام داد رو
با یه بچه 6 ساله انجام می داد
اگه کارایی که پدر تامی با اون می کرد رو
الان انجام بدی
آژانس مراقبت از کودکان میاد سراغت
اون عملا تربیت رو سختی کشیدن تعریف می کرد
اون منو دوست داشت ولی میذاشت ذجر بکشم
کلمه ای که مد نظر منه "انعطاف پذیری" هست
به نظر من یکی از بهترین هدیه هایی که میتونین به فرزندتون بدین،
قابلیت کنار اومدن با شرایط سخته
وقتی به 14 – 15 سالگی رسیدم
میتونسم مسیرایی صعود کنم که پدرم نمیتونست
تامی قویه
سنگنوردی اولین جایی بود تو عمرم
که میتونستم خودمو نشون بدم
عالیه!! واو
تامی 16 سالش بود
و اون سال شرکت "اسنوبِرد" مسابقات سنگنوردی برگزار میکرد
مسابقه بزرگی بود
ما هم گفتیم یه سر بریم اونجا و مسابقات رو نگاه کنیم
و چن تایی امضا بگیریم
ما رفته بودیم اونجا که هواداری کنیم
و یه روز قبل از مسابقه اصلی
یه مسابقه عمومی گذاشتن که همه میتونسن شرکت کنن
منم شرکت کردم اولین مسابقم بود
خب، تامی برد!
نمیدونم رسمشون بود
یا همینجوری به ذهنشون رسید
ولی اونا از تامی خواستن
که توی مسابقات جهانی که فرداش برگزار میشد شرکت کنه
سلام به همگی من "جیمز برون" هستم
برای مسابقات جهانی سنگنوردی "اسنوبِرد"
واقع در شهر "یوتا" به شما خوش آمد میگم
جایی که سنگنوردان حرفه ای مهارت هاشون رو
در برابر یک دیواره مصنوعی 36 متری تست میکنن
12 نفر شرکت کننده بودن
اونا الگو های سنگنوردی بودن و خیلی دلهره آور بود
این یه مسابقه چالش برانگیز خواهد بود
ظاهرا تامی تنها کسیه که قبلا چیزی ازش نشنیدیم
هیچکس از من چیزی نشنیده بود
من فقط یه پسر کوچولوی لاغر مردنی بودم
داشتم از تامی موقع صعودش فیلم میگرفتم
این پسر 16 ساله رو تشویق کنین
ماشالا تامی
هیچکس از اون سقف بالاتر نرفته
اون از سقف نهایی رفت بالا
و تامی داشت می برد
خیلی خوبه تامی
و من شروع کردم به لرزیدن
نمیتونستم دوربینو نگه دارم
دوربین از دستم افتاد
داشتم دیوونه میشدم
تامی به انتهای مسیر رسید
تنها شرکت کننده ای بود که مسیر رو کامل صعود کرد
و تامی یه شبه از هیچی
به برنده مسابقات "اسنوبِرد" رسید
اون اتفاق باورنکردنی بود
کل زندگیشو تغییر داد
تامی به عنوان
یکی از بهترین سنگنوردای جوان شناخته شد
ولی تامی اونجوری که اکثر ما ها
بزرگ شدیم، بزرگ نشد
توی دبیرستان هیچ دوس دختری نداشت
زندگی اجتماعی نداشت فقط میرفت سنگنوردی
من تو یه سری مسابقات شرکت کردم
و با یه دختر به اسم "بث" آشنا شدم
اون تمام توجه منو به خودش جلب کرده بود و من فقط میتونستم بگم "واو"
تامی یه لبخند بزرگ مسخره و مشتاقانه به لبش داشت
سنگنوردی برای هر دوتامون مث اکسیژن بود
تامی یه دانشمند سنگنوردی بود
و بعد "بث" رو ملاقات کرد که ورژن مؤنث خودش بود
اون یه دل نه صد دل عاشق شده بود
فقط دنبال بهونه بودم که هر جا میره باهاش برم
خوبه؟ آره
فهمیدم که داره میره "یوسمیتی"
منم دنبالش رفتم
آخرش یه دیواره بزرگ با هم صعود کردیم
میدونی، ما همیشه کنار هم بودیم
24 ساعت روز با هم بودیم
تو ارتفاع 300 متری روی "پرتالج"(چادر دیواره) میخوابیدیم
که مث یه تختخواب آویزون میمونه
توی "پرتالج" دو نفر برعکس همدیگه میخوابن اینجوری فضا بیشتره
من دراز کشیدم
و اونم اومد همون جهتی که من خوابیدم خوابید
سرامون تو یه جهت بود
و من خیلی هیجان زده بودم
با خودم میگفتم: "خدای من، داره هیجان انگیز میشه!"
چون من قبلا عاشق نشده بودم
و بار اول خیلی دیوونه شده بودم
ما به هم میومدیم
ما کلی رویای سفر و صعود با هم رو داشتیم
و بعدش به سه سفر ماجراجویانه دعوت شدیم
یه سفر به قرقیزستان
قرقیزستان یه کشور زیبا و پر از کوه
وسط قاره آسیا هست
ما عکسایی که دوستامون از اونجا گرفته بودن رو دیده بودیم
و اونجا شبیه یه بهشت واسه سنگنوردا بود
من یه عکاس بودم که کارم عکاسی در فضای باز بود
و این فرصت فوق العاده برای من پیش اومده بود
که یه سفر رو همراه "بث" و "تامی" عکاسی کنم
ما چهار تا سنگنورد جوون توی یه تیکه جدید و غیر عادی از دنیا
دنبال یه ماجراجویی بزرگ بودیم
ما یه هلی کوپتر به دره "کارا-سو" اجاره کردیم
زیباییش باورنکردنی بود
مثل این بود که یه رؤیا به واقعیت پیوسته
درست وسط یه ماجراجویی بودم
با دختری که میمردم براش
یه هفته و نیم از سفرمون میگذشت
چهارتامون روی "پرتالج" هامون خوابیده بودیم
300 متر بالای دیواره
و با صدای شلیک گلوله بیدار شدیم
شلیک ها نزدیک بودن و پر سر و صدا
گلوله ها درست بین "پرتالج" هامون به دیواره میخوردن
ما هم نشسته بودیم و میگفتیم:
"خدای من، دارن بهمون شلیک میکنن"
و نمیتونستیم فرار کنیم هیچ کاری از دستمون بر نمیومد
ما بی دفاع اون بالا نشسته بودیم
پایینو نگاه کردیم و یه آدمایی رو میدیدیم
اونا با اشاره بهمون میگفتن که بیاین پایین
ما هم تا زمین فرود اومدیم
ما با چهار تا مرد مسلح مواجه شدیم
اونا ما رو تا کمپ اصلیمون بردن
همه ی چادر هامون رو باز کرده بودن
کلی از غذاهامون رو توی علفا ریخته بودن
اونا مجبورمون کردن کمپمون رو قایم کنیم
و ناگهان فهمیدیم که گروگان اونا هستیم
"تصاویر واقعی از گروگان گیرها چند هفته پیش از واقعه ثبت شده و بعدا توسط خبرنگاران بازیابی شده است"
بعدا فهمیدیم که این آدما
بخشی از جنبش اسلامی ازبکستان بودن
این شورشی ها میخواستن دولت رو سرنگون کنن
و ما وسط دعوای این شورشی ها
و ارتش قزاقستان گیر کرده بودیم
یهو دیدیم که
هلی کوپتر های ارتش بالای سرمون پرواز میکنن
و سربازا میان کنار تپه
و درگیری شروع شد
شورشی ها تفنگشون رو به سمت ما گرفتن و فریاد زدن:"قایم شو"
ما هم پریدیم بین درختا
شورشی ها یه سرباز قزاق رو گروگان گرفتن
و یکی دیگشون رو که اسیر کرده بودن
با شلیک گلوله به سر کشتن
من یادمه که بی اختیار می لرزیدم
و تامی محکم منو بغل کرده بود
میخوان بعدش ما رو بکشن؟
وقتی هوا تاریک شد دیگه صدای شلیک نمیومد
و شورشی ها ما رو از بین کوه ها پیاده می بردن
چهار تا شورشی بودن همراه ما چهارتا
هوا واقعا سرد بود ما تو ارتفاع 3300 متری از سطح دریا بودیم
لباس گرم نداشتیم
غذا نداشتیم
و نمیدونستیم کجا داریم میریم
ما رو شب ها راه میبردن
و روز ها قایممون میکردن
اونا بدترین جاها قایممون میکردن
تو گودال دفنمون میکردن
که مبادا ارتش ما رو ببینه
این ماجرا 6 روز ادامه داشت
روز دوم یا سوم گرسنگی واقعا داشت بهمون فشار میاورد
میدونی، اونجا داشتیم تلف میشدیم
اولش فک میکردم دارن میبرنمون پایگاهشون
یا یه جایی مد نظر دارن یا اصن هدفی تو کارشون هست
در نهایت به این نتیجه رسیدیم که
دارن ما رو تو دور خودمون میچرخونن
و به وضوح هیچ نقشه ای نداشتن
"جیسون" و "جان" داشتن به سناریو های فرار فکر میکردن
شرایطمون خیلی سخت شده بود
میخواستن خودشون برا نجاتشون کاری کنن
یه جایی دو تا از گروگان گیرها رفتن
و دیگه هیچوقت ندیدیمشون
بعدا فهمیدیم که کشته شدن
شب ششم اسارتمون
دو گروگان گیری که باهامون بودن
تصمیم گرفتن که یکیشون بره بگرده
و یکم غذا پیدا کنه
و ما با اون یکی بریم
"آخرین گروگان گیر بازمانده"
اینجوری شد که ما موندیم و یه شورشی
و داشتیم از کنار یه پرتگاه عبور می کردیم
ما توی راه راحت بودیم ولی اون اذیت میشد
اگه میخوایم فرار کنیم این تنها شانسمونه
"جیسون" و "جان" تصمیم گرفتن
که اونو از صخره هل بدن
و بعد ما فرار کنیم
من و "جان" داشتیم دنبال یه جایی میگشتیم
که بتونیم اونو بندازیم پایین
میرفتیم و میرفتیم ولی میدونی چیه؟
نمیتونستیم هلش بدیم
همینجور که داشتیم به قله میرسیدیم
با خودم فکر کردم که فرصتمون داره تموم میشه
و تصمیم گرفتم که این کارو خودم انجام بدم
برای این که جونمون رو نجات بدم
باید میرفتم و هلش میدادم پایین
تامی اومد پیش من و گفت:
"فکر میکنی باید این کارو بکنم؟"
با خودم میگفتم "آره, نه, آره, نه"
ولی آخرش هیچی نگفتم
من از سکوتش برداشت کردم که به این کار راضیه
پس دوییدم پشت سرش
یه دستمو گذاشتم پشت سرش و تفنگشو برداشتم
و دست دیگم رفت روی سینش
و هلش دادم ...
به اندازه ای که بندازمش پایین صخره
دیدیم که خورد به یه طاقچه
و از اون جا افتاد و دیگه ندیدیمش
تامی نابود شده بود
دستاشو گذاشته بود رو صورتش و گریه میکرد
باورم نمیشد چیکار کردم
من یه آدمو کشته بودم
یهو همه دنیا رو سرم خراب شد
ما هممون میخواستیم آرومش کنیم و بهش میگفتیم:
"تو آدم بدی نیستی تو جون ما رو نجات دادی"
اونا خیلی سعی کردن آرومم کنن
ولی باید سریع راه میفتادیم
چون نمیدونستیم که اون یکی گروگان گیر قراره بیاد یا نه
ما توی پیاده روی ها فهمیده بودیم
که مقر ارتش کجاست و بهش پناه ببریم
با وجود این که 6 روز هیچی نخورده بودیم
آدرنالین خونمون رفت بالا
و چهار ساعت
توی تاریکی به سمت پایین دره دوییدیم
یه مرد تفنگ به دست رو دیدیم که داشت بهمون فریاد میزد
دستامونو بالا گرفتیم و داد زدیم که ما آمریکایی هستیم
و خوشبختانه اونا ارتش قزاقستان بودن
یه موج آسایش ما رو فرا گرفت
منظورم اینه که، اون شرایط سختی که توش بودیم تموم شده بود
بهمون آب و غذا و لباس های نظامی دادن
و با هلی کوپتر از اونجا خارجمون کردن
"جین پاولی" از استودیومون توی نیویورک گزارش میده
چهار جوان آمریکایی با انتخاب مرگ و زندگی مواجه شدند
با سؤالی بزرگ "بکشند یا کشته شوند؟"
وقتی رسیدیم خونه یه جو شدید رسانه ای به وجود اومده بود
شما دارین با گروگان گیرتون
روی یه صخره ی پر از سنگ راه میرین
برام بگو بعدش چیکار کردی تامی؟
آخرش یارو رو هل دادم پایین
از صخره پرتش کردی پایین؟ درسته
اون لحظه که فهمیدی واقعا این کارو انجام دادی،
واقعا یه نفرو کشتی، چه اتفاقی افتاد؟
فکر میکردم که آدم بدی ام و به "بث" گفتم:
"با وجود این که من همچین کاری کردم چطور میتونی دوسم داشته باشی؟"
و ...
بعد از قزاقستان،
شخصیت تامی خیلی تغییر کرد
خیلی آروم حرف میزد
با خودم میگفتم، من چی تو وجودم دارم که بهم اجازه همچین کاری داده
کلا یه آدم دیگه شده بود
"15 سال بعد" "دره یوسمیتی، کالیفرنیا"
"یوسمیتی" به عنوان مکه سنگنوردا شناخته میشه
و گل سر سبد این مکه "ال کاپیتان" هست
اون یه صخره یکپارچه و نمادینه که 914 متر ارتفاع داره
وقتی برای اولین بار میبینیش
نفستو بند میاره
پرشیب ترین، یکدست ترین و فراموش شده ترین
بخش تاثیر گذار "ال کاپیتان"
دیواره ی "داون وال" هست
مردم کلی صعود آزاد توی "ال کاپیتان"
از چپ و راست این دیواره انجام دادن
ولی "داون وال" هیچوقت صعود نشده
کافیه فقط عظمت اون سنگ صاف رو ببینین
منظورم اینه که به نظر غیرممکن میاد
تا وفتی که سر و کله ی "تامی کالدوال" پیدا نشده بود
هیچکس حتی به صعودش فکرم نمیکرد
اگه "تامی" و همطنابش "کوین" بتونن انجامش بدن
سخت ترین صعود پیوسته جهان خواهد بود
هیچ صعود دیگه ای حتی نزدیکشم نیست
امروز 27 ام دسامبر هست
و ما میخوایم برای دو هفته یا بیشتر بریم بالای دیواره
ببینیم چی میشه
هدفمون اینه که توی یه تلاش صعودش کنیم
یعنی از زمین جدا میشیم،
روی دیواره زندگی میکنیم
و تا وقتی تموم نشده نمیایم پایین
داریم میریم که انجامش بدیم
من استرس دارم
ما کلی تلاش کردیم که به این لحظه منتهی شده
دیگه هیچی نمونده جز این که چن تا نفس عمیق بکشیم
و صعودمون رو شروع کنیم
روز اول
آره ...
قراره محشر باشه!
خود "داون وال" 914 متر ارتفاع داره
مسیری که اونا فکر میکنن پیدا کردن
از 32 طول تشکیل شده
و هر طول چالش های خودش رو داره
مثل مراحل یه مسابقه میمونه
هر طول به اندازه یه طول طناب هست که در حدود 50 متره
و معمولا به یه طاقچه
یا یه محل استراحت طبیعی روی سنگ ختم میشه
آره پسر، کارت خوبه
وقتی یه طول رو تموم میکنی
خودت رو به کارگاه (یک نقطه ثابت روی دیواره)وصل میکنی
یکی تموم شد سی و خرده ای مونده ...
و همطنابت رو حمایت میکنی تا بالا بیاد
وقتی هر دوتون اون طول رو بدون افتادن طی کردین
میتونین برین سراغ طول بعدی
وقتی دارین صعود آزاد میکنین یعنی
فقط از دست ها و پاهاتون
برای صعود از عوارض طبیعی سنگ استفاده میکنین
بدون این که از طناب کمکی بگیرین
عالی بود آره پسر
به نوبت هر طول رو سرطناب صعود میکنین
و توی شکاف های سنگ ابزار هایی میزارین که اگه افتادین شما رو بگیرن
آره همینه تو میتونی
اوه!
اگه افتادین
دوباره باید برگردین به اول همون طول
و همطنابتون روی مسیر تلاش کنه
اونا یه تعداد مشخصی طول رو
هر روز باید طی کنن
که به زمان بندیشون برای اتمام مسیر برسن
چن تا طول اول به نسبت آسونن
ولی همینجور که میرین بالاتر
شیب دیواره بیشتر میشه
و گیره ها کوچیک تر میشن
و صعود به مراتب سخت تر میشه
بیان این که
چقدر جزئیات رو باید رعایت کنی سخته
نمیتونی توی نحوه ی گرفتن گیره
یا قرار دادن پا ها اشتباه کنی
داری با تمام توانت میکشی و فشار میدی
و همیشه در معرض سر خوردن هستی
اوه، نه!
اوه! پام سر خورد
ما روز و شب صعود میکنیم
و روی یه طول انقدر تلاش میکنیم تا دوتامون انجامش بدیم
همینه تامی!
ادامه بده
پسر، من دارم خسته میشم
تامی خیلی انرژی داره
برو، تمومش کن!
آره خودشه
آره پسر!
یوو هوو!!
و من همش سعی میکنم بهش برسم
تو میتونی کوین برو
آره! آره! آره!
همینه، عالی بود!!
خداروشکر نیفتادم
خیلی خوب بود پسر!
وقتی دارین روی همچین دیواره ی بزرگی صعود میکنین
کار شما وقتی که آخر روز
صعودتون تموم شده، تموم نمیشه
باید چندین کیلو ابزار رو جابجا کنین
"پرتالج"تون رو بنا کنین
به نظر خیلی خوب میاد
حتی منم میتونم بگم که کاملا صافه
و یکم غدا بزنین به بدن
من یه پاکت کلم با خودم آوردم
که بریزیم توی سوپمون ممم!
صعود این مسیر سخت ترین کاریه
که میتونین با انگشتاتون انجام بدین
همش باید گیره های تیز رو بگیرین
من زخمامو با نئوسپرین چسب میزنم که خوب شن
بعدا دوباره از خواب پا میشم و بازم چسب میزنم
لبام خیلی درگیرم کرده
بعدش باید امیدوار باشی که خوابت ببره
روز بعد هم باید همین کارا رو تکرار کنین ولی سخت تر میشه
و روز به روز به همین روال پیش میره
دو هفته... سه هفته... کسی نمیدونه
بعد از قزاقستان
ما تلاش میکردیم که اتفاقی که افتاده بود رو هضم کنیم
"بث" خیلی داغون شده بود
منم شبا کابوس میدیدم و نمیتونستم بخوابم
من اون موقع نمیخواستم از تامی جدا شم
من و "بث" یه جور پیوند محکم داشتیم من براش حکم صخره رو داشتم
ما چن بار رفتیم کلیسا ده سالی بود کلیسا نرفته بودیم
دنبال یه توجیه میگشتیم درباره اتفاقاتی که برامون افتاده
میرفتیم پیش روانشناس
ولی هیچکی نمیدونس چطور با این قضیه برخورد کنه
روش من برای برخورد با این قضیه
این بود که برگردم و دوباره صعود کنم
سنگنوردی همیشه نقطه ی اتکای من بوده
روشم برای برخورد با مشکلات زندگی
نمیدونستم درباره قزاقستان چه فکری کنم
یه بخشی از من احساس قدرت می کرد
چون وقتی اوضاع خیلی بیریخت شده بود
من تونستم کاری که باید برای
نجاتمون انجام میشد رو انجام بدم
تامی دوباره رفت سراغ سنگنوردی
و یواش یواش به روال سابقمون برگشتیم
ما هرو دومون سنگنوردای حرفه ای بودیم
و صعودای خفنی انجام میدادیم
اون شروع کرد به هدف گذاری های بزرگ
میخواسم مسیرای سخت تر و سخت تری رو صعود کنه
ولی حدود یه سال بعد از قزاقستان
داشتیم یه اتاق کوچیک رو بازسازی میکردیم
و تامی از دستگاه فرز قدیمی پدرش استفاده میکرد
تامی یه کاری کرد که هیچوقت نباید انجام بدین
اون میخواس یه تیکه کوچیک چوب رو
از دستگاه رد کنه
اگه تیغه چوب رو بگیره
همراه باهاش دستتون رو به داخل تیغه میکشه
شنیدم که تامی فریاد میزد:
"لعنتی، انگشتمو بریدم انگشتمو بریدم"
تو همون لحظه انگشتشو کاملا بریده بود
و انگشتش پرت شده بود تو بوته ها
"بث" انگشتم رو پیدا کرد که بین کلی خاک اره پنهان شده بود
ما گذاشتیمش تو یخ و رفتیم بیمارستان
پدرم اومده بود و فریاد میزد: "باید انگشتش رو درست کنین"
و دو هفته تلاش کردن که که پیوندش بدن
سه تا عمل متفاوت انجام دادم
ولی تهش معلوم شد که انگشتش قرار نیس برگرده سر جاش
یکی از دکترایی که سنگنورد بود
اومد و به تامی گفت که باید
یه کار جدید برای خودش پیدا کنه
دیگه هیچ جوره نمیشه که راهشو به عنوان یه سنگنورد ادامه بده
نمیدونم اون حرف
بهترین یا بدترین چیزی بود که میتونست بگه
چون تامی رو حسابی عصبانی کرد
با خودم میگفتم: "گور باباش!
اون نمیدونه من چه کارایی میتونم انجام بدم"
یادمه اولین باری که بعد از اون میخواست صعود کنه
عالیه تامی
با خودش گفت: "واو"
قراره کارم سخت باشه
کارت خوبه عزیزم
وقتی شنیدم اون انگشتشو بریده گفتم:
<i"دیگه کار تامی تموم شده"
گیره گرفتن تو سنگنوردی اینجوریه که باید
انگشت شست رو اینجوری بیارین روی انگشت اشاره
و روی لبه های کوچیک خودتون رو بکشین بالا
و اگه انگشتی اونجا نباشه کارتون خیلی سخت میشه
نمیدونم اونو چیکارش کنم
همه آدمای اطرافم به جز "بث" و پدر و مادرم
یه جوری نگام میکردن که انگار "اون کارش تمومه و این خیلی غم انگیزه"
میدونسم قرار نیس آسون باشه
ولی بعد از قزاقستان
یه آتشی درونم احساس میکنم
که با تمام احساساتی که قبلا داشتم متفاوته
اون چن تا شیشه از برنج و حبوبات و شن داشت
و باید انگشتی که نبود رو داخلش فرو میکرد
من از اون استفاده میکردم
که عصب هام رو آموزش بدم و قویشون کنم
اون شیش روز گروگان گیری در قزاقستان
خیلی دردناک بود
اولش، خستگی و ترس و گرسنگی
بر من غلبه کرده بودن
ولی یه جایی حس کردم که یه منبع از انرژی
من رو فراگرفت
اعتماد به نفس داشتم
میدونسم که سردمه و گرسنه ام
ولی اونا دیگه اهمیتی نداشتن
فکر میکنم هممون این احساس رو داریم که توانمون در چه حده
اگه خیلی داری عذاب میکشی
به یه جایی میرسی که با خودت میگی: "دیگه بیشتر از این نمیتونم"
و باید یه چیزی باشه که مجبورت کنه از اون حد فرا تر بری
توی قزاقستان، من فهمیدم که حد توانم
از اون چیزی که فکر میکردم خیلی بیشتره
ما قادر به انجام کارایی هستیم
که حتی نمیتونیم بهش فکر کنیم
یه مسیر خیلی سخت وجود داشت که هیچکی نزده بودش
تامی هم یه سال قبل از این که انگشتش رو ببره
تلاش کرده بود و نتونسته بود برو تامی!
یه سال بعد بدون انگشت برگشت
و انجامش داد
اون انگشتشو میبره و میگه:
"عه چیز مهمی نیس بعدش پیشرفت میکنم"
نمیدونم این چطور ممکنه
اون موقع بود که تامی بازیشو
به بزرگترین میدون جهان، "ال کاپیتان"، برد
اون موقع
فقط چن تا صعود آزاد روی "ال کاپیتان" انجام شده بود
فقط رفتن یکی از اون مسیرا
که جزو سختترین دیواره نوردی های جهان محسوب میشدن
حتی برای بهترین های جهان
دستاورد خیلی بزرگی بود
و بعد تامی بدون یه انگشت
وارد دره میشه
و یکی پس از دیگری مسیر ها رو میزنه
توی پنج سال بعدش اون داشت میترکوند
من تمام مسیرهای "ال کاپیتان" رو زدم
"سالاته وال" "زودیاک"
"ال کورازون"
"گلدن گیت" "مسیر دماغه"
و بعد شروع به صعود سرعتی روی این مسیرا کرد
از این یکی میرفت رو اون یکی
دو تا مسیر رو توی یه روز میزد
2000 متر صعود
تا حالا سابقه نداشت
تو انجامش دادی خدای من!
و بعد شروع کردم به گشتن دنبال مسیر های جدید
تامی شروع کرد به نگاه کردن بین مسیر ها
برای این که خودش اولین نفری باشه که صعودشون کنه
و این باعث میشد ندونم که
میشه اون سنگ رو صعود کرد یا نه
فکر میکنم تامی متمرکز شده بود روی این که
بفهمه حد نهاییش کجاست؟
خدای من!
من اولین نفر به "میور وال" صعود کردم
و همینطور "وست باترس" و "دهیدرال وال"
"مجیک ماشروم"
هر کسی که یه بار توی "ال کاپیتان" به عنوان اولین نفر یه مسیر رو صعود کنه
اسمشو برای همیشه تو تاریخ ثبت کرده
تامی پنج بار اینکار رو کرد
هر چیزی رو که توی رؤیاش بود انجام میداد
و همه جامعه ی سنگنوردی میگفتن که: "چطور ممکنه؟"
اون آقای ال کاپیتان بود
بهترین دیواره نورد تاریخ
و "بث" همیشه همراهش بود
و تمام مسیرا رو با هم میرفتن
ما تمام زندگیمونو به سنگنوردی اختصاص داده بودیم
و همدیگه رو توی رسیدن به اهدافمون حمایت میکردیم
اونا تیم خوبی بودن
اونا به عنوان اولین زوج سنگنورد شناخته شدن
همه جا صحبت از "بث" و "تامی" بود
ما ازدواج کردیم
و یه زمین به فاصله 20 دقیقه ای تا "ال کاپیتان" خریدیم
و خونمون رو اونجا ساختیم
ما تقریبا اونجاییم!
ما میخواستیم توی "یوسمیتی" زندگی کنیم
و بچه هامونو اونجا بزرگ کنیم و به سنگنوردی ادامه بدیم
من با هر دوشون صمیمی بودم
و ما همسایه بودیم
اونا خوشحال به نظر میومدن
من میگفتم: "واو، این زندگی ای که
هیچوقت فکرشو نمیکردم بهش برسم
به طرز جادویی سر و کلش پیدا شده
همه چی به نظر خوب میومد
حداقل من اینطور فکر میکردم
ولی متوجه شدم به مرور زمان شکاف هایی توی رابطمون ایجاد شد
اولین نشونه های دشمنی با من
یه تنش عجیب غریبی وجود داشت
و من با خودم میگفتم
که خب الان ما هشت ساله که با همیم
همه ی ازدواج ها یه دوره ی بد دارن
ما هم ازش میگذریم فقط باید به سنگنوردی ادامه بدیم
فکر میکنم به خاطر خواسته هامون خارج از ...
... دنیای سنگنوردی داشتیم از هم دور میشدیم
فکر میکنم این که یه اتفاق دلهره آور برامون افتاده بود
مثل قزاقستان...
منظورم اینه که، ما خیلی جوون بودیم
چن سال بعد، خب خیلی چیزا برام روشن شد
و اون حادثه رو پشت سر گذاشتم
و یه جایی اون سنگنوردی ای که با هم داشتیم
دیگه کافی نبود برای این که رابطمون رو نگه داره
توی قزاقستان
اون شیش روز "بث" رو داغون کرده بود
و تامی کسی بود که نجاتش داد
و فکر میکنم به خاطر اون
یه جور وابستگی به وجود اومده بود
که الزاما با عشق واقعی یکی نیست
در نهایت
اون یه احساساتی نسبت به یه نفر دیگه پیدا کرد
و ...
نمیدونم چطوری خلاصش کنم
یه جورایی صحبت کردن دربارش سخته ولی...
رابطه ی "بث" با اون مرد دیگه محکم تر شد
یه جوری که دیگه نمیتونست رهاش کنه
و اونو بیشتر از من میخواست
وقتی طلاق گرفتیم من ...
من خیلی داغون شدم
رفتم لبه ی دره "یوسمیتی"
و داشتم "ال کاپیتان" رو نگاه می کردم
حس میکردم "ال کاپیتان" تمام چیزیه که دارم
صبح زود
یه بخشی از دیواره هست که اول از همه نور بهش می تابه
به خاطر همین بهش میگن "داون وال" (دیواره ی طلوع)
آخرین نوار از سنگ که صعود نشده
من قبلا هم یکم نگاهش کرده بودم و میدونستم
که اون زیادی سخته و هیچوقت نمیتونم انجامش بدم
ولی انقدر داشتم عذاب میکشیدم
که باید خودمو سرگرم یه چیزی میکردم
نمیتونستم فقط بشینم و عذاب بکشم
تصمیم گرفتم تنهایی برم اون بالا
و خودمو روی دیواره خسته کنم که فقط یکم آروم شم
از پشت رفتم بالای "ال کاپیتان"
و از اون بالا فرود زدم
و یه کمپ درست کردم که بتونم اونجا بمونم
و شروع کردم به
گشتن دنبال یه راهی برای صعود از این دیواره
راه مشخصی برای صعود ازش وجود نداشت
باید دنبال نقاط ضعف تو سنگ بگردی
گوشه هایی که بتونی بدنت رو توش جا بدی
شکاف هایی که دست ها و پاهات برن داخلش
گیره های کوچیکی که با سرانگشتات بگیریشون
هر چیزی که بتونی یه جوری بهش چنگ بزنی
و بشه باهاش این دیواره رو صعود کرد
اولش فقط از طناب آویزون بودم
و سطح سنگ رو آنالیز میکردم
که ببینم گیره داره یا نه
فقط یه کاری بود که سرگرمم کنه
که دیگه به طلاقم فکر نکنم
فک میکنم چیزی که اهمیت داره اینه که
که اون یه سطح غیرممکن از سنگنوردی بود
وقتی که خودت رو درگیر یه چالش خیلی بزرگ کنی
هیچ جایی تو ذهنت برای فکر کردن به چیز دیگه ای نمیمونه
میدونی، اگه شکست عشقی خوردی
فقط برو روی یه دیواره ی غیرممکن
اونجا نشسته بودم حین طوفان
همسرم منو ترک کرده بود
برای قریب به ده سال اون تنها کسی بود که
باهاش صعود کرده بودم
شبا توی "پرتالج"
گریه میکردم و برای خودم متاسف بودم
میخواستم یه چیز دست نیافتنی رو پیدا کنم
که شاید اصن وجود هم نداشت
من نگران بودم
اون موقع به نظر میومد که داره زجر میکشه
و میخواستم ببینم ماجرا چیه
پس همون اوایل باهاش رفتم بالای دیواره
من پدرم رو راضی کردم که بیاد و من رو حمایت کنه
که بتونم روی بخش هایی از مسیر تلاش بزنم
اکهی!
من خیلی شک داشتم که این صعود
امکان پذیر باشه یا نه
مراقب خودت باش حتما
قوی باش باشه
ولی توی اون بازه زمانی
اون قانع شده بود که این صعود یه جوری شدنیه
تامی یک سال تمام رو
دنبال یه مسیر برای صعود "داون وال" گشت
سعی میکرد نقطه ها رو به هم وصل کنه
از پایین تا اون بالا
به امید این که یه روزی بتونه کلشو صعود آزاد کنه
در نهایت، یه مسیر پیدا کردم
که روی کاغذ امکان پذیر به نظر میومد
مثل این بود که راهمو از توی یه هزارتو پیدا کرده باشم
ولی متوجه شدم
که من عمرا نمیتونم تنهایی اونو صعود کنم
این یه پروژه ی تاریخیه
الان که "بث" نبود باید یه همطناب پیدا میکردم
یه نفر که بتونم بهش اطمینان کنم
که برای حل این پازل کمکم کنه
روز سوم روی دیواره
باید با یکم قهوه کوین رو بیدار کنم
دارم یکم به خودم کش و قوس میدم
ایده ی خوبیه
وقتی بیدار شدم یکم احساس ناخوشایندی داشتم
تو حالت چطوره؟
هنوز یکم کسلم و گلوم درد میکنه یکمم بدن درد دارم
آره فک کنم هر چی تو داری منم داشته باشم
بعد از دو روز اول روی دیواره
یه گروه کوچیک از مردم پایین دیواره توی چمنزار بودن
و داشتن پیشرفتشون رو دنبال میکردن
میتونین یه تلسکوپ یا یه دوربین چشمی بگیرین دستتون
و به این رخداد ویژه نگاه کنین
اوه خدای من
اون لخته؟
اسم من "تام اوانز" هست
من چندین ساله که از سنگنوردا توی "ال کاپیتان" عکسبرداری میکنم
من معمولا زمستونا اینجا نمیام
ولی این اتفاق بزرگیه توی سنگنوردی
و ما سال هاست که برای تامی آرزوی موفقیت میکنیم
من توی تعطیلاتم بودم
و تصمیم گرفتم از "ساکرامنتو" بیام اینجا
که صعود این دو نفرو ببینم
این قطعا یه لحظه ی تاریخ ساز هست
و این که بتونم این لحظه رو مشاهده کنم و بخشی از اون باشم
اتفاق بزرگیه
داریم پیش میریم
از اینجا به بعد، طول ها ساده نیستن
باید یکم سرعت بدیم به کارمون
شاید روزی یک یا دو طول رو بزنیم
برو تامی
خوبه
خوبه تامی ادامه بده
عالیه
آره
بیا پسر
تو میتونی
آره، آره پسر
خیلی خوب بود
پسر دیوونه وار بود
روز سومه که روی دیواره ایم و طول دهم رو صعود کردیم
آره!
آره، بوم!
همه چیز داره خوب پیش میره همه چیز داره خوب پیش میره
پیش بینی آب و هوا میگه که
فردا باد های خیلی سردی در پیش داریم
پس باید استراحت کنیم
"روز چهارم روی دیواره" پیام اضطراری آب و هوا
سرعت باد 80 کیلومتر بر ساعت با تندباد هایی که ممکنه به سرعت 120 یا بیشتر برسن
که میتونه باعث قطع شدن درختا قطع شدن خطوط برق
و پرواز "پرتالج" ها بشه
این بچه ها وسط زمستون رفتن اون بالا
زمانی که هیچکس نمیره
ولی اونا میخوان تا جای ممکن هوا سرد باشه
که دستشون بهتر به گیره های کوچیک بچسبه
هیچکس دیگه ای روی دیواره نیس
دیشب دمای هوا به اندازه 30 درجه افت کرد
تو این شرایط اون بالا بودن
افتضاحه نمیدونم چطور انجامش میدن
پیچ کارابینا، بسته
دمای بادی که میاد حدود منفی 20 هست
تو چطوری کوین؟
اوضاع داره بیریخت میشه
توی "ال کاپیتان" باد دقیقا روی دیواره می وزه
اینجوری کمپمون از دیواره دور میشه و بنگ! دوباره به دیواره میخوره
اوه پسر
برای تامی عین خونه هس
من نمیدونم چه مرگمه
ولی عاشق این کارم
شاید هوشمندانه باشه که امروز توی کمپ بمونیم
به خاطر تندباد های دیروز
تمام رطوبت یخ زده
مثل نمکی که روی گیلاس مارگاریتا میریزن
و به محض این که خورشید بر دیواره تابید
اون یخ ها شروع کردن به ریختن
روی سر ما
مثل موشک از کنار کمپمون رد میشدن
قبل از اینکه ببینیش صداشو میشنیدی
اون واقعا موقعیت خطرناکی بود
خیلی خطرناک بود پسر تیکه ی بزرگی بهت نخورده؟
نه، فقط شانس آوردم
اون واقعا ترسناک بود
ازش متنفرم
چن تا تیکه ی بزرگ دارن میان تامی هم کلاه ایمنیشو فراموش کرده
حواست باشه تامی
تامی اصلا نگران به نظر نمیاد
چیز جدیدی نیس
تامی برای اینجور کارا ساخته شده بود
ولی برای من زمان میبرد
که بتونم روی دیواره راحت باشم
میتونین بفهمین که تامی توی کوه بزرگ شده
و بهترین قسمت های بزرگسالیشو
توی "ال کاپیتان" در تلاش برای صعود آزاد گذروندن
ولی این یارو "کوین" فکر کنم توی "سانتا روسا" بزرگ شده باشه
میدونین، شهر مشروب ها
توی "سانتا روسا" سنگنوردی خیلی مرسوم نیس
اولین صعود! آره
روی ماشینه نیفتی
من از طریق باشگاه محلی با سنگنوردی آشنا شدم
خداحافظ عزیزم، خوش بگذره خداحافظ مامان
با احتیاط برون!
من خیلی به یه نوع از سنگنوردی علاقه مند شده بودم
که بهش میگفتن "بولدر"
صعود هایی که کمتر از 10 متر هست
و تجهیزات خاصی نمیخواد
بولدر فقط جنبه ی ورزش داره
و تا حد ممکن سخته
بولدرینگ فقط درباره ی
تلاش برای سخت ترین حرکات انفرادیه
و "کوین" خیلی سریع استعدادشو نشون داد
اون از بهترین های جهان بود
ولی فقط تا ده متر
توی سال 2009 من توی اوج کارم توی بولدرینگ بودم
و دنبال یه چیز جدید میگشتم
درباره ی این چیز بلندپروازانه ای که
تامی روش کار میکرد میشنیدم
من هیچ تجربه ای توی دیواره نوردی نداشتم
من و تامی همدیگه رو نمیشناختیم
ولی من همینجوری یه پیام بهش دادم
"هی، همطناب لازم نداری؟"
و با کمال تعجب پیام داد "ماه اکتبر توی یوسمیتی میبینمت"
من "کوین" رو از شهرتش میشناختم
اون یه آدم خیلی قوی توی بولدرینگ بود
و با خودم فکر کردم "گورباباش!
شاید بتونه کمکم کنه"
و این که اون تنها کسی بود که میخواست بیاد
بقیه همه میگفتن من دیوونم
رفتم اونجا
یادمه که اونجا با تامی وایساده بودم
که یه شخصیت افسانه ای تو زندگیم بود
و احساس اسکل بودن میکردم
من کی ام اصن؟ من تا حالا "ال کاپیتان" رو صعود نکردم
چقد تازه کار بودم
سر و کله زدن با بولدر
خیلی فرق داره تا این که روی "ال کاپیتان" باشی
اولین کاری که باید میکردم این بود که تستش کنم
بهش یه کوله ی 35 کیلویی دادم
که کمرتو خرد میکنه
و تا بالای "ال کاپیتان" کوهنوردی کردیم
شب رو اون بالا گذروندیم
و فردا صبح زود پاشدیم
ساعت 3:15 صبح هست
داریم صبحونه درست میکنیم
تو بولدرینگ هیچوقت ساعت 3 صبح بیدار نمیشیم
و شروع کردیم به فرود زدن روی دیواره
با عقب عقب رفتن شروع میکنی
انگار داری از لبه ی جهان قدم بر میداری
و یهو میبینی که 914 متر زیر پات خالیه
اوه خدای من
اون بالا چطور میگذره کوین؟
خوبه کوله همرامه کفشای من چی؟
کفشای تو رو هم دارم خوبه ممنون
ترسناکه که دوباره یه تازه کار به تمام معنا باشی
من هیچی از اینا نمیدونم
دارم یاد میگیرم که چطوری روی طناب ثابت یومار بزنم (روشی برای بالا رفتن از طناب}
و چطوری یه "پرتالج" رو بنا کنم
ببخشید کوین
مشکلی نیس من فقط این گوشه رو نگه میدارم
چطوری روی دیواره قضای حاجت کنم
اونا از همه چه فیلم میگیرن اونم از نزدیک
اون موقع من نمیدونستم که دارم وارد چه چیزی میشم
هیچ ایده ای نداشتم که قراره شیش سال از عمرمو به خودش اختصاص بده
وقتی کوین به تامی ملحق شد
از بعد از طلاق اولین بار بود
که تامی همطناب داشت
کارگاهش دو تا بولت یه بولت قدیمی داره
نمیدونستم با چی روبرو هستیم
ولی ایمان داشتم که این دنیای تامیه
و اون کاملا میدونه که داره چیکار میکنه
و من فقط بهش اعتماد میکنم
اولش استراتژیمون این نبود
که از پایین مسیر شروع به صعود کنیم
میخواستیم سخت ترین بخش ها رو بشناسیم
و اول روی اونا تمرکز کنیم
کلی علامت سؤال وجود داشت
برو تامی
اوکی میخوام بشینم رو طناب
اون گیره رو به جای این که با چپ بگیرم با دست راست گرفتم
روش کار میکردیم
پیوسته روش کار میکردیم
اوایل بیشتر باید میفهمیدیم چه کارایی جواب نمیده
درست وسط دیواره
باید یه قسمت رو تراورس میکردیم (حرکت عرضی روی دیواره)
ماشالا
ادامه بده
من هیچ گیره ای نمیبینم
ولی من میخواستم بخشی از خوشبینی تامی رو مهار کنم
بعد از تراورس
یه قسمت 2.5 متری هست که هیچ گیره ای نداره
کاملا صافه
هیچی نیس که حتی بتونین ناخنتون رو پشتش قرار بدین
تنها راهش این بود که بپرین
یه حرکت دینامیک دیوونه وار
"داینو"
من فکر نمیکردم که اصلا ممکن باشه
تا وقتی دیدم که کوین امتحانش کرد
آره پسر خیلی نزدیک بود
اون نشونم داد که ممکنه
ماشالا، تو میتونی
بالاتر از "داینو" یه طول پس از دیگری
گرانیت صاف دارین
انگار کاملا صیقل زده شده
به خاطر این که تامی انگشت اشاره نداره
از انگشت شستش به روش های عجیبی استفاده میکنه
لعنتی
خدای من، خیلی سخته
13B. 13D.
13C. 14A.
برای این که سختی مسیر رو درک کنین
باید با درجه سختی های سنگنوردی آشنا باشین
سنگنوردا برای تشخیص سختی هر مسیر
از یه سیستم عددی استفاده میکنن
هر چی عددش بزرگتر باشه مسیرش سخت تره
وقتی به سطح 5.13 و 5.14 وارد بشین
به دنیای نوابغ پا گذاشتین
دیواره ی "داون وال" از همه ی مسیرای "ال کاپیتان" روی هم
بیشتر طول سخت داره
من همیشه فکر میکردم تلاششون بیهوده باشه
این که همه ی مسیرو یه جا بزنن
این فقط یه آرزوعه پسر بیخیال
سال های بعد سخت کار کردیم
هر بهار و پاییز میومدیم و چن ماه کار میکردیم
بگیرش!
اوه!
زندگی روی دیواره تحمل زیادی میخواد
این کاریه که "ال کاپیتان" با پاهات میکنه
ما چن روز اون بالا میموندیم...
اوه خدای من کلی وقت توی هوا بود
... بعد میرفتیم پایین و استراحت میکردیم
و دوباره تلاش میکردیم
همیشه مشکلات جدیدی پیش رومون بود
از اینجا برو!
ماشالا تامی انجامش بده پسر
خیلی نزدیک بود اوه، مچ پام پیچ خورد
حالت خوبه؟ اوه، لعنتی
کلی دلیل برای تسلیم شدن داشتیم
اوه ، لعنتی
پسر، فک کنم دنده هام شکسته یا در رفته
داریم میریم درمانگاه
شاید اونا جا بندازنش
انجامش میدن ما هم دوباره برمیگردیم رو دیواره
ولی تامی متعهد بود
برو کوین برو
یه وقتایی فک میکنم اون کلا دیوونس
ماشالا
یوو هوو!
ووو! هووو!
وقتی با هم روی دیواره نبودیم
میرفتیم خونه هامون توی دنیا های خودمون
به عزیزانمون سر میزدیم
چندش آوره میتونم چربی رو روی موهات ببینم
باشه اعتراف میکنم که دارم شور مادرانه میزنم
حسابی استراحت میکردیم
تا برای سری تلاش های بعدی انگیزه داشته باشیم
وقتی من روی "داون وال" نبودم
تنهایی توی "کلرادو" زندگی میکردم
تمرین میکردم و درگیر بودم
راستشو بخواین، من خیلی تنها بودم
و بعد این دختره، "بکا"، رو دیدم
ما شروع کردیم به قرار گذاشتن
اون خیلی حواس جمع و محتاط بود
ولی از همون اول کاملا واضح بود
که "داون وال" ذهنشو درگیر مشغول کرده
براش فقط یه صعود نبود
براش همه چیز بود
ما میخواستیم یه رابطه بسازیم
ولی اون بعضی وقتا برای چن ماه میرفت یوسمیتی
و همه چیزشو برای "داون وال" میذاشت
تامی زندگیشو چن سال متوقف کرده بود
که بتونه تمام روح و جسمشو
به این ماجراجویی غیرممکن اختصاص بده
هیچوقت نمیتونستم بگم که داریم وقتمون رو تلف میکنیم
یا در راه دستیابی به یه هدف خیلی بزرگ هستیم
ادامه بده
من میرفتم "یوسمیتی"
و از چمنزار نگاهش میکردم
خیلی مسخره به نظر میومد
آه، افتاد
فکر میکنم همه ما آدمایی رو که خودشون رو وقف کاری میکنن ستایش میکنیم
ولی یه جایی از خودت میپرسی
مرز بین وقف کردن و وسواس فکری کجاست؟
اون از نظر احساسی داشت زجر میکشید
اون صعود خیلی دلهره آور بود
خیلی دوس دارم که اون موفق بشه
اوه اون افتاد اوه
پسر تو 800 بار روی این مسیر افتادی
چجوری میتونی ادامه بدی و سرتو به دیوار بکوبی؟
بعد از سال ها تلاش
حس نمیکردیم که به رؤیامون نزدیک تر شدیم
اون خیلی سخت کار کرده
چرا من دارم گریه میکنم؟
این پروژه ی لعنتی!!
به این فکر میکنم که
آیا لقمه ی بزرگ تر از دهنش برداشته؟
اوه، خیلی خوبه که پایین میبینمت
بعد از این همه شکست با خودم فکر کردم
که شاید این صعود واقعا غیرممکنه
شاید من به اندازه کافی خوب نبودم
صبح بخیر صبح بخیر
تامی و کوین اون بالا بودن امروز روز هشتمه
اونا نصف راه رو رفتن
اونا تندباد ها و گلوله های یخی رو پشت سر گذاشتن
اونا از کلی مسیر سخت صعود کردن
و امروز یه بخش خیلی سخت رو پیش رو دارن
اونا رسیدن به جایی که باید تراورس کنن
14D هست فک کنم
اگه بتونن این طول رو برن دیگه رو دور میفتن
سخت ترین بخش از این دیواره ی 914 متری
مسیر "تراورس" هست
بخش پایینی دیواره
یه سری از شکاف ها و گوشه های ریز سنگ رو دنبال میکنه
ولی بعد از 300 متر اون شکاف ها و گوشه ها به بن بست میرسن
نود متر به چپ یه سری عوارض دیگه هستن
که تا بالا ادامه دارن
سختیش اینه که
چجوری باید این تراورس 90 متری رو انجام بدین؟
اونم درست وسط دیواره؟
یه نوار از سنگ اونجا وجود داره
که رنگ و بافتش کمی فرق میکنه
صعود آزاد از هر چیزی بالا و پایینش
کاملا غیرممکنه
ولی ساختار اون نوار
طوریه که چن تا گیره روش داره
طی 6 سال گذشته بیش از صد روز
تلاش کردیم که این تراورس رو انجام بدیم
هزاران بار تنها روی همون طول تلاش کردیم
و هیچوقت نتونستم انجامش بدم
الان باید برای اولین بار انجامش بدیم
مثل این که تامی داره آماده میشه
... در اون لحظه زیر کلی فشار
برو بزنش
واقعا مرعوب کنندس
انتظار اینو داری که هر لحظه پات سر بخوره
یه جورایی خنده داره
این یه دیواره ی 914 متریه ولی الان همه چیز به چند میلیمتر
از سطح تماس پوستتون با سنگ برمیگرده
انگار دنیا خیلی بزرگنمایی شده
تنها یک راه عبور وجود داره
و اونم از زنجیره های کوچکی تشکیل شده
که باید به بهترین نحو انجام بشن
حتی اگه یه گیره رو نگیرین غیرممکنه
آره پسر
اگه اشتباه بگیرینش غیرممکنه
خوبه
ما داشتیم یکی در میون تلاش میکردیم
بعد تامی اومد و شرایط رو عوض کرد
خیلی خوبه برو تامی
باید این گیره هایی
که مثل تیغ تیز هستن رو بگیرین
ماشالا
بعد دست و پاهاتون رو تا جایی که میتونین باز کنین
برو
خیلی باید خودتون رو کش بدین
من ناگهان احساس اعتماد به نفس کردم
میدونستم هر کدوم از انگشتام چجوری باید گیره ها رو بگیرن
و پستی و بلندی های سنگ چجوری باید به کفشم بشینن
بعد از سال ها تلاش روی اون طول
به طور عجیبی همه چیز جور شد
آره خودشه
تو میتونی
ووو!
اوو اوو اوو اوو!
وقتی شنیدم که تامی طول 15 رو زده
گفتم: "داری باهام شوخی میکنی"
برای اولین بار
اون بچه ها یه شانسی برای انجام کارشون داشتن
وقتی تامی رد شد
لحظه ی بزرگی بود
همه چیز خوب پیش میرفت و حالا نوبت من بود
طی سال ها ما فهمیدیم
بعضی وقتا بهترین شرایط صعود در شبه
هم سرد تره و هم خشک تر
و سنگ اصطکاک بهتری داره
اولش ترسناک بود
ولی بعد از یه مدت فراموش میکنی که چقدر از زمین ارتفاع داری
و میتونی فقط روی صعودت تمرکز کنی
چن باری امتحان کردم
و حتی نزدیکشم نبودم
ما تا کمپمون که زیر تراورس بود، فرود اومدیم
من برای تامی خوشحال بودم و برای خودم نگران
تامی مسیر "تراورس" رو رد کرده بود
ولی هنوز باید از "داینو" هم میگذشت
همچنین مسیر بلند تا "واینو تاور"
ولی اول از همه باید برای کوین صبر میکرد تا بهش برسه
روز نهم روی دیواره
سلام؟
سلام بچه ها، من "جان برنچ" هستم از نیویورک تایمز
اون بالا اوضاع چطوره؟ خوبه "جان"
تامی من میدونم که تو دیشب طول 15 رو رد کردی
این خیلی هیجان انگیزه
واسه همین دوس دارم چن دقیقه باهات صحبت کنم
ما همیشه دنبال داستانایی هستیم که
یکم خارج از روال معمول دنیای ورزش باشن
هر دفعه که یه طول سخت رو شروع میکنیم ...
من درباره ی "داون وال" و ماجراجویی "تامی کالدوال" میدونستم
وقتی شنیدم تامی طول 15 رو رد کرده
گفتم اگه قراره اتفاق بیفته الان وقتشه
ما فهمیدیم که
این نه تنها بهترین اتفاق امسال در سنگنوردی هست
بلکه ممکنه بهترین اتفاق نسل ما باشه
ما درباره اتفاقات بعدی حرف زدیم
همون موقع یه گزارش نوشتم
روز بعدش توی روزنامه ها منتشر شد
توی صفحه ی اول نیویورک تایمز بود
و خبرش همه جا پخش شد
توی سایت نیویورک تایمز بیشترین بازدید رو داشت
مردم کلی کامنت گذاشته بودن و کلی سوال پرسیده بودن
مردم بهش اهمیت میدادن
وقتی "جان برنچ"،
روزنامه نگار برنده جایزه "پولیتزر"، خبرشو منتشر کرد
جنب و جوش خاصی ایجاد کرد
و این قضیه بزرگ تر و بزرگ تر شد
رسانه های بیشتری خبر رو منتشر میکردن
و سیلی از درخواست ها
از همه خبرگزاری های جهان برای ما میومد
اینو تصور کنین مهمونای بعدیمون در حالی باهامون صحبت میکنن
که بین زمین و آسمون معلق هستن
ما توی یه "پرتالج هستیم که مثل
یه تخت خواب آویزون با قاب های آلومینیومی میمونه
اون "تامی کالدوال"، سنگنورد حرفه ای، هست
که دهمین روز از صعودی که تصور میشه یکی از
ترسناک ترین چالش های سنگنوردی باشه رو، سپری میکنه
این دیوونه واره
براتون آرزوی موفقیت دارم
مرسی، خیلی ممنون
فک کنم قطع شد نمیدونم واقعا
بهمون که نمیگن وقتی مکالمه تموم میشه چیکار کنیم
اوه خدای من
چن روز طول میکشه؟
یهویی، گروه هایی از مردم رو دیدیم که توی دره تجمع کرده بودن
حالا بریم سراغ شاهکار تاریخی این دو سنگنورد آمریکایی
اونا روی یه صخره بلند توی "یوسمیتی" نشستن
دیواره ی مشهور "ال کاپیتان"
این قضیه ی رسانه ها برام خیلی عجیب بود
صعود قرن
این اتفاق خارق العاده بوده
یه مرد عنکبوتی واقعی من واقعا الان اینو گفتم؟
اونا چیزای خیلی مسخره ای میگفتن
دو تا کوهنورد آمریکایی انسان های جسور
به دنبال هیجان معتاد های آدرنالین
اندازه ی صخره ی مشهور به "ال کاپیتان"
اونی که نشون میدن اصلا "ال کاپیتان" نیس
بدون تجهیزات اینچ به اینچ میرن بالا
من تقریبا همون تجهیزاتی رو پوشیدم که اون بچه ها بالای "یوسمیتی" پوشیدن
من عکس دوم رو دوس دارم پس یه لحظه همونجا میمونیم
دیواره ی "داون وال" همیشه برام یه تجربه ی شخصی بود
این ایده ی بدی بود
ولی کاملا مشخصه
که به یه چیز کاملا متفاوت تبدیل شده بود
اصلا نمیفهمم چجوری ممکنه انجامش بدن
امیدوارم موفق بشن ولی اصلا نمیفهممشون
این یه چالشه
آره همون چالششو میگم اصلا نمیخوامش
ناگهان، همه ی دنیا داشتن اون صعود رو نگاه میکردن
که به شخصه برای من بهترین زمان نبود
چون هنوز طول 15 رو نرفته بودم
اون موقع، اونا حدود 50 متر
زیر مسیر تراورس کمپ زده بودن
و هر وقت کوین آماده بود
از طناب ثابت میرفتن بالا تا یه شروع طول 15 برسن
تامی برای حمایت آماده میشد
و کوین تلاش میکرد که اون مسیر رو رد کنه
الان لحظه ی مهمی توی صعوده
امروز این همه راهو تا اینجا روندم که فقط اینو ببینم
خیلی مهم بود که از طول 15 رد شه
و در کمترین زمان ممکن
به آخرین نقطه ی تامی برسه
برو کوین تو میتونی
اوه
با هر سقوط باید برگردی اول مسیر
حداقل یه ساعت اونجا استراحت کنی
و دوباره تلاش کنی
با هر تلاش پوستت بیشتر کنده میشه
و انرژیت بیشتر تحلیل میره
همه چیز خوب پیش میرفت
تا زمانی که "کوین یورگنسن" نتونس از طول 15 رد شه
سختی زیاد مسیر اونو متوقف کرد
گیره های تیز
پوست دستاشو پاره کردن
خب همه دارن ...
... زندگی این دو نفر رو روی دیواره پیگیری میکنن
تاریخ همینجا در پارک "یوسمیتی" متوقف شده
و یکیشون گیر کرد
کوین یورگنسن گیر کرده
نزدیک بود پسر میدونم
یکم آخراش شل کردی
این یه داستان هیجان انگیزه
که همین الان داره اتفاق میفته به معنای واقعی کلمه، جلوی چشامونه
آدمایی که مطمئنم اصن نمیدونستن یه طول از مسیر ینی چی
الان میگفتن: "برو کوین، طول 15 رو انجام بده" "تو میتونی"
تو میتونی پسر اون خیلی نزدیک بود
من چن روز رو صعود نکردم
و فقط کوین رو روی طول 15 حمایت میکردم
از هر مسیری که توی عمرش رفته بود سخت تر بود
لعنت بهش
اون پشت سر هم میفتاد
راستش من امیدم رو از دست داده بودم
دیشب میشد سومین روزی که
دارم با طول 15 مبارزه میکنم
و بازم نتونستم انجامش بدم
بعد از این همه تلاش سر انگشتامو نابود کردم
پس تصمیم گرفتم یه روز استراحت کنم
و بزارم انگشتام خوب شن
در عین حال، تامی چن روزی میشد که صعود نکرده بود
و شاید پیش خودش فکر میکرد
من نمیتونم فقط اینجا وایسم و برای کوین صبر کنم
منظورم اینه که آدمای کمی تو دنیا هستن
که این همه روز روی دیواره بودن
زندگی روی دیواره خیلی خستت میکنه
اون بالا شرایط سخته
حتی نمیتونی راه بری
شبا نمیتونی خوب بخوابی
غذاهای معمولی نمیخوری آب کافی نمی نوشی
توی اون شرایط، سخته که بخوای بهترین صعودتو انجام بدی
هر روزی که میگذره احتمالش هس که تامی یهو مریض شه
یا آب و هوا عوض شه
من حس کردم باید ادامه بدم
پس اونا یه تدبیری اندیشیدن
تامی قراره بره و روی مسیر "داینو" تلاش بزنه
و امیدوار باشه که کوین بالاخره بتونه طول 15 رو صعود کنه
و بهش برسه
اون شب از طناب ثابت هامون بالا رفتیم
و من تامی رو روی طول 16، "داینو"، حمایت کردم
من طی سال ها
صد ها بار سعی کردم حرکت مسیر داینو رو بزنم
و هیچوقت موفق نشدم
توی یه آلونک توی خونم شبیه سازیش کردم
که بتونم همین یه حرکت احمقانه رو تمرین کنم
قبل از این که بریم سراغ تلاش نهاییمون
من کاملا ناامید شده بودم
به عکس های دیواره خیره شده بودم
متوجه یه شکاف هایی شدم که میان پایین و مسیر رو دور میزنن
پس این ایده به ذهنم رسید
که عجیب غریب ترین طول مسیر رو انجام بدم
ایدش این بود که توی یه دایره بزرگ
دور مسیر داینو صعود کنه منم میگفتم: "جدی میگی؟"
پس برای این که 2.5 متر رو دور بزنی ...
آره، میخوام 60 متر صعود کنم
تامی الان داره سخت ترین فرود طبیعی جهان رو انجام میده
ما حرکات سختی در بالا رفتن و به چپ و راست رفتن انجام میدیم
الان باید پایین رفتن هم بهش اضافه کنم
اینجوری دیگه همه چیزو داریم
فرود طبیعی خیلی غیر معموله
دارم میفتم
مثل دویدن به عقب میمونه
اون حس خیلی بدی داشت
خوبه تامی
عالیه
آره تمرکز کن
خوبه
این مسیر دایره ای
مثل دور زدن کل محله برای رد شدن از خیابون میمونه
یه جورایی مسخرس
ولی در عین حال زیرکانس
ماشالا
برو
این چیزی بود که سال ها
مانع پیشرفتش شده بود
ولی بعد اون نوع نگاهش رو عوض کرد
و راه جدیدی پیدا شد
آره
اینم از داینو
ووو!
روز دوازدهم روی دیواره
پوستت چطوره پسر؟
خیلی سریع خوب نمیشه
که نا امیدکنندس
در حالی که کوین منتظر خوب شدن انگشتاش بود
تامی به بالاتر رفتن ادامه داد
کاری که هر روز باید انجام بدین اینه که
به یه نقطه میرسین و بعد طناب ثابت میریزین
و برمیگردین به کمپ
روز بعد تا اون نقطه روی طناب ثابت بالا میرین
و بعد به مسیر ادامه میدین
پس حتی وقتی دارن روی
جاهای مختلفی از دیواره کار میکنن
با هم انجامش میدن کوین تامی رو حمایت میکنه
و وقتی تامی کارش تموم شد برمیگردن به کمپ
تامی داره میترکونه
با هر طولی که صعود میکنه از جایی که من گیر کردم دورتر و دورتر میشه
یکی دیگه هم تموم شد
انقدر بین آخرین نقاط صعود شدمون فاصله هس
که من نمیتونم توی زمان معقولی
این فاصله رو کم کنم
مگر این که اینو انجام بدم
هر دفه که پرتالجشو نگاه میکنم
داره اخبار رو دنبال میکنه
بعد به سر انگشتاش نگاه میکنه
و به خودش غر میزنه
دارم تلاش میکنم خودمو قانع کنم که اینا وضعشون خوبه
تامی، "ایبوپروفن" داری؟
اوه آره
بعد از دو روز استراحت عزمم رو جزم کردم
امروز باید اتفاق میفتاد
هنوز هوا خیلی گرمه
پس میخوام چن ساعت دیگه صبر کنم
که دما بیشتر بیاد پایین
و اصطکاک روی سنگا بیشتر بشه
آماده ای؟
دیگه آماده تر از این نمیتونم باشم
من چن روز صبر کردم که پوستم خوب شه
و این لحظه فرا برسه
یه نسیم خنک لذت بخش روی دیواره می وزید
من احساس بی وزنی میکردم
روی مسیر شناور بودم
نگهش دار پسر
برو کوین انجامش بده
تو میتونی
برو
تو میتونی
آها، پیداش کن
خوبه ادامه بده
اوه، تلاش خوبی بود پسر
همه چیز ایده آل بود و بازم نتونستم انجامش بدم
ماشالا کوین
من اون شب چهار بار تلاش کردم
لعنتی
اون افتاد
ولی هر بار افتادم
گندش بزنن
امشب
خیلی خوب پیش نرفت
یه نبرد بود که توش باختم
خیلی روشن بود که دیگه کارش تموم شده
اون شانسشو داشت
ولی به اندازه کافی خوب نبود
آره، خیلی بیریخته
الان تو آدمی هستی که تقریبا "داون وال" رو صعود کردی
چقد ازش لذت بردی؟
چون این دیگه آخرین فرصتت بود
من و ویرایشگر ها شروع به صحبت کردیم
آیا الان وقتشه یه گزارش درباره این بنویسیم که
چی میشه اگه اون نتونه؟
ما هممون پایان خوش رو دوس داریم ولی به عنوان یه روزنامه نگار با خودت میگی
"این یه داستان خارق العادس"
اخلاق سنگنوردی چی حکم میکنه؟
باید بگی: "تو بدون من ادامه بده؟"
باید همطنابت رو رها کنی؟
آیا اونا شب توی پرتالج
این مکالمه رو داشتن؟
روز چهاردهم روی دیواره
الان زمان خوبیه که آب و هوا رو چک کنیم
روز بعدش، هوا داشت بد میشد
و من میدونستم باید چیکار کنم
بیست درصد
امروز؟
تا چهار روز دیگه
من فقط باید تسلیم میشدم
و تامی رو تا بالا حمایت میکردم
از اینجا به بعد
کوین فقط تامی رو حمایت میکنه
و روی طناب دنبالش میره
پس اونا رفتن به بالاترین نقطه ای که تامی بهش صعود کرده بود
و از اونجا آخرین طول های سخت رو شروع کرد
که شامل مسیر بلندی میشد که به "واینو تاور" میرسید
من اونجا بودم، تامی رو نگاه میکردم
که با اعتماد به نفس به سمت
تحقق رؤیا هاش صعود میکرد
حتی اگه من نتونم انجامش بدم برای تامی خیلی خوشحالم
چه لحظه ی بزرگیه
که شاهد رقم خوردن این بخش از تاریخ باشی
و من اونجا بودم که به تامی کمک کنم این رؤیا رو به حقیقت بپیونده
بعد اون همه سختی هایی که کشیده بود
و تلاش های بسیارش
و آسیب ها و شک هایی که پشت سر گذاشته بود
سرانجام داشت برای تامی اتفاق میفتاد
ماشالا تامی
بوم!
ووو هوو! خیلی حس خوبیه
من پایین توی چمنزار بودم
و داشتم تلاش تامی رو برای رسیدن به "واینو تاور" میدیدم
که درست بالای سرشون بود
"واینو تاور" یه نشونه ی الهام انگیزه
که توی دو سوم بالایی "ال کاپیتان" واقع شده
این ستون یه متری که در 600 متر بالای دیواره واقع شده ...
... اولین طاقچه ی افقی توی کل مسیر هست
که میتونین روش
وایسین، بشینین یا بخوابین
و نشانگر پایان سختی صعوده
یه طول سخت دیگه تا "واینو تاور" مونده
این خیلی خوبه
سال ها، من لحظه ی رسیدن به "واینو تاور" رو تصور کردم
و الان خیلی هیجان زده ام
عالیه تامی، ادامه بده
زیر کلی فشار و با کلی استرس صعود میکردم
نفس بکش تامی
ماشالا
خوبه
دارم تلاش میکنم خودمو آروم کنم
که بتونم این تیکه آخر رو رد کنم
آره
اوه! دست و پام داره میلرزه
ممکنه بیهوش بشم
نمیتونم باور کنم که الان اینجام
میدونم که هنوزم تموم نشده ولی خیلی کار بزرگی بود
من به "واینو تاور" رسیدم
چه احساسی داری؟
میخوام کوین هم اینو تجربه کنه
این پیروزی بزرگی بود
ولی این که کوین توی این پیروزی همراهم نبود
همه چیزو خراب میکرد
یه دفه، احساس تنهایی کردم
و فک میکنم کوین هم همین احساسو داشت
چه تجربه ی خوبی بود
حس میکردم تموم کردن مسیر بدون کوین
این تجربه رو خیلی تلخ کنه
پس باید کوین رو هم برسونم اینجا
من تو اون لحظه تصمیم گرفتم
که ما با هم این مسیر رو تموم کنیم
چیکار میخوای بکنی؟ هر کاری از دستم بر میاد برای کمک بهش انجام میدم
آره
از الان فقط حمایتش میکنم
اون شب، جفتمون برگشتیم به کمپ
داشتیم شام میپختیم
و خیلی ساکت بود
و میدونم برای تامی لحظه ی احساسی ای بود
ولی اون توی بیان احساساتش خیلی خوب نیس
میخوام این کار رو با تو تموم کنم و دوس دارم که ...
آره، خوب بود ولی ...
منظورم اینه که خیلی خوب بوده ...
ولی وقتی میرم اونجا ...
فقط میخوام تو هم منو همراهی کنی، میدونی؟
آره پسر
آره
تامی میخواس به روش خودش بهم بگه
برام مهم نیس چقد طول میکشه که طول 15 رو صعود کنی
چون هیچی بدتر از این نیس که
تنهایی انجامش بدم
مسئله اینه که نمیخوام سد راهت بشم
تو یه چیزی حدود سه روز تا اتمام مسیر فاصله داری
آره، ولی من ...
چون واقعا میخوام با هم اینو تموم کنیم
اوکی
خیلی لحظه ی خاصی بود
میدونم که میتونم اون طول رو انجام بدم
آره، حتما
و حس میکنم وقتی انجامش بدم انقدر انرژی میگیرم که
دیگه هیچی
نمیتونه جلوی منو برای رسیدن به انتهای مسیر بگیره
آره، منم همینطور فکر میکنم
فقط باید خودتو کش بدی
آره فک کنم باید تمرینات کششی دست انجام بدم
پس تصمیم گرفتیم که دو روز پشت سر هم استراحت کنیم
که پوستم خوب شه
و بتونم دوباره تلاش کنم
این کار تامی
که موفقیت خودش رو به خطر انداخت
به امید این که شاید یه معجزه ای بشه و کوین انجامش بده
نشون میداد که یه رفیق واقعیه
قهوه برای کوین
ولی هیچ تضمینی نبود که کوین بتونه انجامش بده
منظورم اینه که، من اصلا فکر نمیکردم کوین هرگز بتونه انجامش بده
و از اونجایی که
این کار خیلی قبل از این که بخواد
رؤیای کوین باشه، رؤیای تامی بوده
امیدوار بودم که تامی این مسیر رو تموم کنه
به عنوان دوست تامی
خودخواهانه با خودم فکر میکردم که:
"کوین، بیخیال. وقتشه تسلیم بشی و تامی رو حمایت کنی"
اگه یکی دیگه جای تامی بود میگفت:
"باید بدون تو ادامه بدم"
ولی اون به کوین پایبند بود و میگفت:
"ما با هم انجامش میدیم"
و اگه هر کار دیگه ای میکرد دیگه تامی نبود
طبق آخرین اخبار این دو سنگنورد آمریکایی ...
کوین یورگنسن کوین یورگنسن
هفت روز پشت سر هم گیر کرده
کالدوال مصممه که صبر کنه ...
یکیشون نمیخواد بدون همطنابش که
پایین گیر کرده ادامه بده
آیا اونا موفق میشن؟
میتونین تصورش کنین؟ این شوخی نیس
رسانه ها عین روزنامه های کوچه بازاری تیتر میزدن
"آیا یورگنسن داره رؤیا های تامی رو خراب میکنه؟"
اون پایین، مردم وایساده بودن و تماشا میکردن
هی تامی، آب و هوا چطوره؟
اوه، راسی، گوشیت افتاد پایین!
گوشیم دیشب افتاد پایین
زیپ جیبم رو نبسته بودم و یه دفه افتاد
امیدوارم اون پایین کسی رو نکشته باشه
من شنیدم که گوشی تامی افتاده و با خودم گفتم:
"واقعا گوشیش ناخواسته افتاده؟"
یا فقط میخواد بگه: "دیگه بهم زنگ نزنین"؟
از بس رسانه ها چرت میگفتن
فک میکنم گوشیش نیفتاده بود
از عمد انداخته بودش
آره، فک کنم الان فقط باید از منظره لذت ببریم
توی چن روز بعد
تامی میخواس همونجا بمونه
مهم نبود چقدر طول بکشه
اون مصمم بود که اونجا بشینه
حتی اگه لازم باشه یکی دو روز دیگه استراحت کنیم
یا حتی سه یا پنج روز
آره، طی این چن روز گذشته
از همه چی بیشتر لذت میبرم
آه، خورشید
تامی عملا میگفت: "عجله نکن. من صبر میکنم
تو انجامش میدی اصلا نترس
و اصلا به بقیه جهان که دارن نگاه میکنن فکر نکن
اونا رو از ذهنت بنداز بیرون فقط من و تو ایم"
و دیگه فقط خودشون دو تا بودن
فکر کنم باید یکم پامو جلو تر بزارم
چون وقتی میخوام پامو روی گیره ی وسط بزارم
نمیتونم عقب و جلوش کنم چون اون یکی پام تو راهه
چن بار فقط چون نتونستی
گیره ی پای راستت رو پیدا کنی سقوط کردی
با این که یکم سخت تره ولی بهتره
رفتار تامی یکم فشار رو از روم برداشت
ولی هنوز باید سخت ترین کاری که تا حالا کردم رو انجام میدادم
که همه چی به خوبی تموم شه
تلاش میکنن روی یکی از
سختترین مسیر های جهان، تاریخسازی کنن
تی جی، برامون تعریف کن
داستان از این قراره
من فقط 10 متر با زمین فاصله دارم و تا الان دو بار به مامانم زنگ زدم
میتونین تصور کنین؟
من روی یه چیزی هستم که بهش میگن پرتالج
که به این دیوار وصل شده
اون دو سنگنورد دارن از اینا استفاده میکنن
که به یه سطح صاف متصله
اونا مجبورن برای چن هفته روی یکی از اینا بخوابن
که بتونن یه صعود غیرممکن رو انجام بدن
من چی؟ من اینجا گیره دارم که میتونم ازشون برای صعود استفاده کنم
در مقایسه با صخره ی ناهموار مشهور به "ال کاپیتان" ...
اون کیه "فیتز"؟
بابا هس آره باباس
داریم سوار هواپیما میشیم
من و فیتز توی خونه
منتظر زمانی بودیم که هواپیما سوار شیم و بریم اونجا
و الان موقعش رسیده الان اینجاییم
هی فیتز اون بالای "ال کاپیتان" رو میبینی؟
آره آره؟ میتونی بابا رو ببینی؟
بعد از سال ها شکست
زمانایی بود که واقعا میخواستم تسلیم شم
ولی این "بکا" بود که بهم کمک میکرد ادامه بدم
من خود واقعیش رو دیدم
اون یه هدف داره و روش متمرکزه
من براش خیلی ارزش قائل بودم
و ما عاشق هم شدیم
بکا از همه بیشتر منو پشتیبانی میکرد
ما ازدواج کردیم
و مدت کوتاهی بعد، بچه دار شدیم
سلام
ما صاحب یه پسر کوچولو به اسم "فیتز" شدیم
سلام فیتز
اولین روزی که این بچه کوچولو رو توی بغلم گرفتم
احساساتم بر من غلبه کرده بود
همش فک میکردم، چطور میتونم الگوی خوبی برای فیتز باشم
یه کالدوال بودن چقد خوبه
تامی همیشه به پدرش به عنوان یه قهرمان نگاه میکرد
و میخواست خودشم برای فیتز قهرمان باشه
میخواستم فیتز به من همونجوری نگاه کنه که من پدرمو میدیدم
میخواستم به فیتز نشون بدم چجوری میشه مشتاق بود ...
بوم!
و چطور میشه آرزو های بزرگ داشت
اون الانشم همینجوره!
"داون وال" این رو مجسم میکرد
پس باعث میشد بیشتر بخوام انجامش بدم
بهش گفتم، الان نمیتونی متوقف بشی
باید هر کاری میتونی انجام بدی که این رؤیا محقق بشه
یک، دو، سه، چهار، پنج
روز شانزدهم روی دیواره
بعضی وقتا به گذشته فکر میکنی
و این که چه فرایند هایی رو طی کردی
این سفر شش ساله ی پر ماجرا با تامی
کوین شروع کرد؟
و الان اینجاییم
لحظه ای که باید انجامش بدیم
ما همه مسحور شدیم
سخته که همچین چیزی رو با کلمات بیان کنم
اون نمیخواد تسلیم بشه
نمیتونم تصور کنم
اون لحظه تو فکرش چی میگذشت
من 15 متر اول مسیر رو اصن یادم نمیاد
داشتم میدیدمش که رسید به
قسمتی که بار ها توش افتاده بود
و نفسم بند اومد
خودت رو تا جایی که میشه میکشی
پاهات رو تکون میدی
فقط داری تلاش میکنی که از عقب نیفتی
پاشنه رو میزاری
دستتو میبری بالاتر
پاشنه رو بر میداری
دست راست رو میاری نزدیک تر
دوباره پاشنه رو میزاری
دست چپ رو میاری پایین
قلبت تند تر میزنه
آدرنالین خونم رفته بود بالا چون هنوز
همونجایی بود که بار ها ازش افتاده بود
آره کوین
همینه
آره!
وقتی دیدم انجامش داد، حیرت زده بودم
باورم نمیشد که اتفاق افتاده
اون تونست
اون پسر واقعا تونست انجامش بده
با خودم گفتم: "چی؟"
بعد از هفت روز
یورگنسن از سخت ترین قسمت ...
... از سخت ترین قسمت مسیر رد شد
آره اون تونست
و حالا باید بره بالا
و به این فکر میکردم که آیا انگشتاش سالمن؟ اون میتونه طول 16 و 17 رو انجام بده؟
آیا این تموم شده؟
من تازه سخت ترین مسیر عمرم رو صعود کرده بودم
و حتی نمیتونستم خوشحالی کنم
فقط باید به تامی میرسیدم
طول بعدی "داینو" هس
که از بس سخته، تامی هم نتونس انجامش بده
و مجبور شد دورش بزنه
عمرا اگه من
مسیر دیوونه وار حلقه ای تامی رو برم
پس همون شب، شروع کردم به تمرین پرش 2.5 متری
آره
کوین، به طرز محیر العقولی تونست
طول "داینو" که حتی تامی توش ناموفق بود رو صعود کنه
خیلی خوب بود امشب، کوین ...
... الان فقط مقدار کمی با تامی فاصله داره
همه ی این مسیرای سخت رو پشت سر هم میرفتم
هفده، هجده، نوزده
مثل یه نبرد مرگبار بود
اوه، نه! سنگ
گیره ی بدی رو کند
اوه، پسر
فک کنم الان مسیر خیلی سخت تر شد
خیلی زمان نبرد که بفهمه چیکار کنه
عالیه کوین
این فقط تنش رو یکم بیشتر میکنه
انگار اینجا بیشتر از این لازم داریم
طول قبل از "واینو تاور"
یه مه شدید اومد
اگه الان کوین این طول رو صعود کنه
به من میرسه
آره
حرکت خوبی بود کوین
من لحظه ای که تامی رو توی کارگاه دیدم یادمه
حس قدردانی تمام وجودمو فراگرفته بود
اوه، باورم نمیشه اینجاییم
عالی بود پسر
بالاخره نقاط آخر صعودمون به هم رسید
باورم نمیشه انجامش دادیم
از اونجا با هم به بالا صعود کردیم
ماشالا یورگنسن ادامه بده
اون پنج روز رو استراحت کرد تا من بهش برسم
مطمئنم امروز تا بالای دیواره منو میکشه بالا
از اینجا به بعدش فقط باید سخت کار کنیم
پس ما رفتیم بالا و 100 متر مونده به آخرش کمپ زدیم
و آخرین صبح رو بیدار شدیم
خورشید روی "داون وال" می تابید
اول بالای دیواره رو روشن میکرد
و ما تنها کسایی بودیم توی یوسمیتی که آفتاب روشون بود
خیلی خوشحالم
اینجا بودن خیلی خوبه
اوه خدای من واقعا همینطوره
بهتر از اینم مگه میشه؟
من دارم از آخرین روزی که
این بالا با دوستم هستم لذت میبرم
به نظرم همینجا بمونیم
کل برنامه رو کنسل کنیم
و یه روز دیگه همینجا کمپ بزنیم
زندگی روی دیواره، جایی که برای 19 روز
همه چیز ساده بود
ما دلمون برای این تجربه تنگ میشه
صبح بخیر میگم به بینندگان عزیز
اینجا توی "یوسمیتی" ما 24 ساعت جذابی رو پشت سر گذاشتیم
تامی کالدوال و کوین یورگنسن
نوزده روز روی دیواره بودن
اونجا 15 تا ماشین از تلویزیون های مختلف بود و خبرنگارانی از سراسر جهان حضور داشتن
حتی یه وبکم وجود داشت
که میلیون ها انسان میتونستن باهاش ماجرا رو زنده دنبال کنن
مثل فرود روی ماه یا همچین چیزی
کلی از اقوام آشناهاشون اومده بودن
چن نفر از پشت کوه رفتن بالای "ال کاپیتان"
و میتونستین این بچه ها رو موقع صعود آخرین طول ها ببینین
و داشتن تشویقشون میکردن
دوست دارم! ووو!
عالی میشه
وقتی دیدم تامی "داون وال" رو صعود کرده
خیلی براش خوشحال بودم
من میدونستم اون مسیر چقدر از نظر احساسی
براش معنی میده
واقعا بهش افتخار میکردم
با دیدن این که تامی این صعود رو تموم کرد
فقط میتونستم بگم: "واو"
بعد از 19 روز
تامی کالدوال خودشو از لبه ی دیواره ی "داون وال" کشوند بالا
و دقایقی پس از اون کوین یورگنسن موفق به انجام این کار شد
و جمعیت تشویقشون میکردن
در حالی که این دو نفر شاهکاری کردن که خیلیا میگفتن غیرممکنه
لحظات ورزشی زیادی نیستن که بتونن
روی من تاثیر بذارن من مدت زیادیه که این کارو انجام میدن
ولی من هرگز صحنه ای از اون شادمانی رو فراموش نخواهم کرد
این لحظه ایه که سال ها برای ساختنش تلاش شده
از الان برای همیشه در تاریخ می درخشه
برای میلیون ها انسان سراسر جهان الهام بخش بوده
حتی توی کاخ سفید
که رییس جمهور اوباما از کارشون تقدیر کرد
تموم شد. تموم شد
عین ژله داری میلرزی
سردته یا احساساتی شدی؟
احساساتی شدم! اوکی
اون خیلی براش تلاش کرد
تامی اون لحظه رو "تلخ و شیرین" توصیف میکنه
تجربه ای که مدت ها بهش انگیزه میداد
الان تموم شده
دوس داری چیزی درباره ی "ال کاپیتان" بگی؟
من کاملا عاشق اون تیکه سنگ شدم
اون مرکز توجه بزرگ زندگی من بود
و من هر روز شکرگزاری میکنم
تامی و کوین در "اسپورت سنتر" به ما بپیوندید
میدونم تامی یکم صداش گرفته
اون 7 سال بهم انگیزه میداد
ببخشید
اولین حموم واقعی که بعد از 19 روز رفتی چه حسی داشت؟
منم مثل بقیه ی جهان داشتم نگاهتون میکردم
و فقط میپرسیدم: "چرا؟"
اولین پرتاب امروز رو کوین یورگنسن انجام میده
اتوبیوگرافی جدید تامی کالدوال به نام “the push”
تو توسط شبه نظامیان در قزاقستان دستگیر شده بودی؟
معلوم شد که
اون گروگان گیر از سقوط جون سالم به در برده
اون شورشی به دادگاه رفت
و به جرم تروریسم، قتل و گروگان گیری گناه کار شناخته شد
تامی و بکا فرزند دومشون، اینگرید، رو به دنیا آوردن
تامی تلاش میکنه که بین سنگنوردی و زندگی خانوادگیش تعادل برقرار کنه
کوین با دوست دخترش ازدواج کرد
اون در حال حاضر میخواد دیواره های جدید توی یوسمیتی رو صعود آزاد کنه
تو میتونی
فیتز کالدوال هم داره وارد حرفه ی خانوادگی میشه
نگاه کن ...
وروجک!
برو تو میتونی شیطون
باید تلاش و تمرکز کنی
تو میتونی خوب داری پیش میری
تمرکز کن
برو فیتز، تقریبا رفتی تو میتونی پسر
ادامه بده
یادت باشه محکم فشار بده
آره
نفس کشیدن یادت نره
آره برو یه ذره دیگه
برو فیتز تو تونستی
آفرین بهت
خیلی تلاش خوبی بود
ووو!
آفرین وروجک!
بزن قدش
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.