‫پس میخوای امتحان کنیم و با هم بیرون بریم؟
‫آره، درسته. مطمئنم...
‫نه، اشتباه من بود. شوخی کردم.
‫…احتمالاً همون چیزی خواهد بود که برای رها کردنم می‌گه.
‫جدی؟
‫ها؟ این واکنش تقریباً... همونی که انتظار داشتم نیست.
‫یعنی تا چه حد می‌خوای اینو پیش ببری؟
‫تا چه... حدی؟
‫خب... مثلاً دست گرفتن، بغل کردن، داشتن سکس...
!س..سکس؟
‫سـ-سکس؟! اصلا این موضوع نیست!
‫اون طوری گفتش که کمی ملایم‌تر باشه...
‫پس تا کجا؟ بوسیدن؟ دست گرفتن؟
‫ا-خب... اون که...
‫چون اگه ما هیچ کاری نکنیم،
‫اون «آزمایش» خیلی معنی پیدا نمی‌کنه، درسته؟
‫حـ-حق با توئه.
‫ها؟ یعنی اینکه من...
‫چیزی پیشنهاد کردم که آماده‌اش نیستم؟
‫صبر کن! لطفاً بذار یه کم فکر کنم!
‫الان دیگه چه کسی از شنیدن کلمه 'سکس' خجالت می‌کشه؟
‫چ-چیکار کنم؟!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چی؟!
‫اصلاً چطور ممکنه همچین چیزی رخ بده؟!
‫لطفاً نگو!
‫کاملاً آگاه‌م که خودم دارم عجیب رفتار می‌کنم.
‫فقط... واقعاً فکر می‌کردم داره شوخی می‌کنه، پس...
‫مطمئناً فقط حس ناامیدی داشتم.
‫همیشه انگار قبل از اینکه بفهمم، دارم دقیقاً طبق نقشش عمل می‌کنم...
‫پس خواستم ببینم واکنشِ اون چی می‌شه.
‫حتی فقط برای یه لحظه، ببینم برا یه بار هم که شده دستپاچه می‌شه...
‫چرا بدون فکر کردن قبول کردم؟!
‫هرگز فکرش رو نمی‌کردم...
‫که واقعاً در نهایت باهاش دوست‌پسر-دختر شم.
اوه؟
‫یوی-چان، الان یه کم زنونه بودی.
‫من که دخترم!
‫آهان، آهان. چه اشکالی داره اگه فقط یه رابطه ساده باهاش داشته باشی؟
‫آره آره. لابد تقدیر بوده.
‫الان زیاد دربارهٔ 'تقدیر' و 'سرنوشت' حرف می‌زنن، ولی...
‫نه بابا، جدی؟
‫چرا؟!
‫چه خبره؟
‫احساس بدی دارم.
‫اَه؟
‫هی، یوی تاکیگوچی-سان!
‫می‌دونستم!
‫و حالا باز هم چندتاشون اومدن!
‫چی؟ دوباره تاکیگوچی-سان؟
‫فکر می‌کنی یه چیزی در جریان باشه؟
‫کافیه!
‫خیلی کنجکاوم به چی قراره فکر کنن/در مورد چی حرف بزنن!
‫آره؟ من خیلی کنجکاوم.
‫دیگه بسِه! خیــلی کافی‌ست!
‫میشه لطفاً نیاین کلاس من؟
‫دخترای دیگه دارن زل می‌زنن بهم.
‫حالا انگار بیشتر هم شدین.
‫چی‌طوره؟ من سنتارو آکانه.
‫من شون کوواباتاکه‌ام.
‫و...
‫نوبارا و کوتوبوکی، شماها چرا این‌جایید؟
‫ها؟ خب، انگار داشتین خوش می‌گذروندین، واسه همین...
‫فقط داریم خبر میگیریم فقط!..
‫شما دوستای 'یوی-چان' هستین؟
‫م-من کوتوبوکی هیبیایم.
‫من نوبارا تونم.
‫چ-چ-چی؟
‫باشه!
‫حالا شماهاو توی ذهنم جا دادم/شمردم.
‫فوبوکی-چان و سومیره-چان، درسته؟
‫خیلی فاصله داری!/اصلاً نه!
‫پس چی شد که درباره‌ی اینکه با هم باشیم فکر می‌کردی؟
‫چی؟ واقعاً این درباره‌ی چیه؟!
‫آره، مرسی بابت اون!
‫وقتی رک و مستقیمِ قلبم می‌لرزه!
‫شماها می‌خواین با هم بیرون برید؟!
‫ممکنه لطفاً آروم‌تر باشین؟
‫در مورد اون مسئله یک شب کامل فکر کردم.
‫کوهاکو ایچیمورا، که از این پس 'KI' خوانده می‌شود،
‫و یوئی تاکیگوچی، که از این پس 'YT' خوانده می‌شود،
‫بدین‌وسیله با شرایط و مفاد زیر موافقت می‌کنند.
‫یک: KI و YT رابطهٔ عاشقانه‌ای برقرار خواهند کرد
‫به‌صورت آزمایشی برای مدت حدوداً دو هفته تا یک ماه.
‫دو: KI و YT باید رابطهٔ عاشقانه‌شون رو مخفی نگه دارن
‫و به هیچ شخص ثالثی اطلاع ندن.
‫۳. کسی نباید هیچ تماس فیزیکی با وای‌تی داشته باشد،
‫از جمله در آغوش گرفتن، بوسیدن و/یا هرگونه رفتار جنسی.
‫با این حال، این بند شامل تماس‌های غیر عمدی نمی‌شود،
‫ها؟ شاهزاده همیشه اینطوریه؟
‫مثل وقتی که ناخواسته دست کسی رو لمس کنی.
‫آره، تقریباً همینطوره.
‫علاوه بر این، اگر چه کی یا وای‌تی
‫نسبت به شخص ثالث دیگری احساس عاشقانه پیدا کنند،
‫هر کدام می‌تواند فوراً این قرارداد را فسخ کند.
‫همین بود.
‫اوه، همینه؟
‫گفته بودی باید فکرش کنم،
‫پس فکر کردم همین‌جوری لغوش می‌کنی.
‫راستش منم بهش فکر کردم.
‫اما از اون بدم میاد که یه چیزی رو نصفه‌تموم بذارم.
‫باشه!
‫با این همه قضیه، قراره با یه شاهزاده دوست باشم.
‫از اول یه رابطه معمولی شروع کردن که مزه نمی‌داد.
‫توی دوره آشتی‌گیری سعی می‌کنم قطع رابطه نشم.
‫منم همینطور. منتظرشم.
‫چی؟ جنگی قراره شروع بشه؟
‫اوه، زنگه.
‫یوئی-چان، بزن بریم.
‫آها، درسته.
‫یه چیزی هست که باید با یوئی-چان حرف بزنم، پس...
‫ها؟
‫اوه، فهمیدم.
‫پس بذاریم بچه‌ها خودشون برن جلو.
‫ا-اِ هی، ص-صبر کن—
‫می‌خوای درباره چی صحبت کنی؟
‫نه، هیچی ندارم.
‫چی؟ پس چرا منو نگه داشتی عقب؟
‫چون می‌خواستم یه کمی تنها با تو باشم.
‫گوش کن اینجا!
‫اما حالا که مال منی، مگه نه؟
‫میتونم همه‌ت رو واسه خودم نگه دارم، درسته؟
‫ن-نه، دقیقاً همون چیزیه که چند لحظه پیش تو قرارداد گفتم...
‫ها؟
‫این که تماس دوستانه‌ست، مگه نه؟
‫باید بگم، سنپای، خیلی حس مالکیت نشون میدی.
‫یه کم از تصویری که ازت داشتم فاصله داره، فکر نمی‌کنی؟
‫مالک‌جو؟
‫اولین باره که اینو می‌شنوم.
‫اوه...
‫در واقع، شاید این اولین بارِ که واقعاً چیزی رو خواستم.
‫ها؟ منظورت چیه... از این حرف؟
‫راستش یادم رفت چی گفتم.
‫اِه، این پسره...
‫فقط برای احتیاط، میشه اطلاعات تماس‌ت رو بدی؟
‫آره، باشه.
‫شما مظنونید؟
‫این آماده‌سازی خیلی عذاب‌آوره، مگه نه؟
‫ها؟! ز-زنگ رو!
‫خب، اگه اجازه بدین میرم.
‫اِه، سلام.
‫امروز چطوره؟
‫می‌خوای با هم بریم خونه؟
‫ن-نه... اگه این خبر پخش بشه بد میشه.
‫اوه، باشه.
‫اِوکی، اگه چیزی شد بهم بگو.
‫می‌خوای با هم بریم خونه؟
‫وااای. همچین حرفایی خیلی راحت از زبونش میاد، نه؟
‫فقط فکر اینکه با یه مرد قرار بذارم کلی منو دستپاچه می‌کنه...
‫یعنی... اون اولین دوست‌پسر من میشه، درسته؟
‫از نظر فنی...
‫یوئی-چان! یوئی-چان! یوئی-چان!
‫من اوکی‌ام؟ واقعاً انتخابش کار درستی بود؟
‫کم‌کم دارم نسبت به اینا بی‌حس می‌شم؟!
‫راستش، شاید این اولین باره که واقعاً یه چیزی رو از ته دلم می‌خوام.
‫دو تا گیوزا میاد سریع براتون!
‫وای! می‌خوای بخوری؟
‫نه...
‫چی شده؟
‫دوباره مامانت؟
‫اِه، اووف، حال بهم زن!
‫چی؟ چه خبره؟
‫اشتباه از من بود. شکه شدم یهویی.
‫م-فرستادمش.
‫حرفایی مثل 'قضا و قدر' یا 'سرنوشت' یا 'شاهزاده'...
‫تو خودت باید این چیزا رو تعیین کنی.
‫واقعا جدیه؟
‫چی؟ به اون نگاه کن!
‫باوقار نیست؟
‫اِ خب، چه جذابیه!
‫اون پسره جذابه، نه؟
‫اما داره دامن می‌پوشه، پس شاید دختر باشه!
‫شاید سی دقیقه زودتر رسیدنم یکم زیادی بود...
‫واو! پس واقعا هم خوشگله!
‫منظورم اینه، ازش خواستن قرار درست بود، درسته؟
‫آیا زیادی مشتاق بودم؟
‫ولی این واقعا تنها راهیه که بفهمیم با هم سازگاریم یا نه...
‫تنها چیزی که اذیتم می‌کنه اینه که...
‫جوابش یه‌جورایی نامنتظره و ردکننده بود.
‫فکر می‌کردم جلوتر بیاد.
‫یوئی-چان.
‫یو.
‫ه-سلام.
‫الان دارم حسابی عصبی می‌شم.
‫جدی می‌گم، تو خیلی زودتر از زمان قرار اومدی.
‫احساس می‌کردم ممکنه همین‌طور باشه، خوشحالم زود اومدم.
‫فکرم رو خونده بود.
‫در ضمن، چرا یونیفورمت رو پوشیدی؟
‫ن-نه، قبل از اینکه اینجا بیام یه کار تو مدرسه داشتم...
‫آها.
‫یا نه...
‫نمی‌تونم اعتراف کنم که کلی فکر کردم چی بپوشم
‫تا در نهایت همون یونیفرم مدرسه رو انتخاب کردم.
‫امروز جای خاصی می‌خوای بریم؟
‫هان؟ نه، فکر کردم قراره بریم سینما یا چیزی شبیه اون.
‫نظر تو چیه، سنپای؟
‫من؟ برنامه‌ای ندارم.
‫پس بریم لباس ببینیم؟
‫چی؟ نه، من خیلی از این چیزها خوشم نمیاد...
‫راستش واقعا دوست دارم تو لباس‌های جورواجور ببینمت.
‫پس بریم سینما.
‫ه-هی،اممم، سینما...
‫نگران نباش، نگران نباش!
‫ت-تو عالی به نظر میای!
‫خیلی ممنون.
‫این جور مغازه‌ای که انتظار داشتم نبود.
‫وااای! این روش فوق‌العاده شده!
‫ها؟ یویی-چان؟!
‫واقعیه؟! خیلی بهت میاد!
‫مرسی.
‫هی، یه کمی این‌طرف‌تر رو نگاه کن.
‫خیلی عجیبه... چرا نمی‌تونم به صورت سنپای نگاه کنم؟
‫بعدشم، چرا تو هم داری لباس عوض می‌کنی؟!
‫هوم؟ اوه، منظورت اینه؟
‫فک کردم با استایلت ست کنم.
‫نمی‌فهمم.
‫یعنی ببین؟
‫ما این‌جوری با هم خوب به نظر نمیایم؟
‫اوه... شونه، ببخشید بابت اون.
‫اون چی بود؟
‫معمولا دخترها لباس‌های بامزه‌تر رو امتحان می‌کنن،
‫و اگه بخواید ست کنید، معمولا لباس‌های ستِ دونفره می‌پوشن.
‫اما الان لباس من شبیه لباس‌هایی نیست که برای قرار عاشقانه بپوشی.
‫لعنتی... نمی‌دونم چرا، ولی شونه‌ای که دست زد خیلی سفت و تنشه.
‫و... تو می‌خوای همون لباس قبلی‌ات رو دوباره بپوشی، مگه نه؟
‫قیمت‌ها منو شوکه کرد، دیگه نتونستم.
‫مطمئنی که مشکلی با نخریدنش نداری؟
‫آره! بهش نیازی ندارم!
‫دختر و پسرای پولدار و لوس واقعا نیان...
‫چی؟ یه شیرینی ژاپنی؟
‫یویی-چان، شیرینی دوست داری؟
‫نه، زیاد نه.
‫خب چرا نه؟ منم تازه داشتم گرسنه می‌شدم.
‫من میترآشی دانگو می‌خوام. تو چی می‌خوری، یویی-چان؟
‫هوم... چی انتخاب کنم...
‫خب بزنیم به جاده؟ بخوریم؟
‫آره، عالیه.
‫وای عجب مزه‌ای.
‫می‌دونم، درسته؟
‫حالا ببین پوره لوبیا داخل دایفوکو صاف و نرمِ!
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫اه؟ واقعاً فرق دونه‌دونه‌س و صافه وجود داره؟
‫حتماً هست! کاملاً با هم فرق دارن!
‫نوع دونه‌دونه بد نیست، ولی وقتی موچی و این‌جور چیزا می‌خوری
‫حس می‌کنی یه کم ناامید می‌شی اگه صاف نباشه؟!
‫نه، تا حالا به ذهنم نرسیده.
‫اوه، اصلاً به هیچ عنوان نشه همچین چیزی!
‫بافت و حس توی دهان کاملاً فرق دارن.
‫آخ جون، واقعاً شیرینی‌خور خوبی هستی، مگه نه؟
‫ن-نه بیشتر از بقیه نیستم.
‫پس میان‌وعده‌ی موردعلاقه‌ات چیه؟
‫چاکو آن‌پان، اوریو و بیسکویت‌های شکلاتی آلفورت.
‫روی تستت چی می‌ذاری؟
‫کره و شیر غلیظ شده.
‫تو واقعاً کله‌شیرینی‌ای هستی!
واقعا... من اینطوری‌م؟
‫حتی خودت هم خبر نداری، نه؟
‫وای...
‫گوشه‌های دهنش چقدر قشنگ بالا می‌رن.
‫وقتی لبخند می‌زنه خیلی مهربون به نظر می‌رسه. مثل یه آدم کاملاً متفاوت.
‫احساس می‌کنم... برای اولین بار واقعاً یه چیز جدید درباره سن‌پای فهمیدم.
‫فکر کنم می‌تونیم یه جا دیگه هم بریم.
‫هوم... آره، حق با توئه.
‫شهربازی؟
‫ولی بدون، تقریبا داره تعطیل می‌شه.
‫آره. زیاد نمی‌مونیم.
‫انتظارِ... اینو نداشتم.
‫خب بزن بریم، راه بیفتین!
‫می‌دونی،
‫من واقعاً عاشق شهربازی‌ام شب‌ها درست قبل از تعطیلی.
‫زیباست، ولی یه‌جور غم‌آلودِ مبهم هم هست.
‫آتش‌بازی‌های زمستون رو هم دوست دارم.
‫آه، این حسو می‌فهمم.
‫بستنی تو زمستون هم خوشمزه‌تره.
‫دیدی؟ می‌دونستم تو شیرینی و این چیزا رو دوست داری.
‫خب، اینطور نیست که...
‫معمولاً خودمون رو کمتر از هر کسی می‌شناسیم.
‫امروز خیلی کمتر «سنپایِ» رسمی بود و بیشتر مثل «کوهаку ایچیمورا» بود...
‫همیشه این‌جوری...
‫برو دیت‌هایی مثل این؟
‫اوه. نه، این اولین بارِ.
‫معمولاً هر جا طرف مقابلم بخواد میرم
‫و با حال و هوای اون همراه می‌شم.
‫هیچ‌وقت با کسی هوس یا اشتیاق خاصی نسبت به چیزی نداشتم.
‫حتی مغازه لباس هم برای من تجربه‌ی اول بود.
‫چی؟ واقعاً؟
‫من فکر کردم تو از این چیزا سر درمی‌آری.
‫نه اصلاً.
‫همیشه هر چی آشنایی بهم بده می‌پوشم.
‫آشنای چه جور آدمیه این‌که لباس میده بهت؟
‫اما...
‫امروز واقعاً خیلی خوش گذشت.
‫ممنون.
‫پروفایلِ سنپای که از نور چراغ‌ها روشن شده بود خیلی قشنگ بود...
‫نمیتونستم چشم‌م رو ازش بردارم.
‫از شیوه پیام دادنت فکر کردم دارم مزاحمت می‌شم.
‫چی؟ که من بهت جواب ندادم؟ مگه ندادم؟
‫خیلی بی‌اعتنایی به‌نظر می‌رسید.
‫من... معمولاً همچین پیام‌هایی رو می‌ذارم دیده بمونه، ولی...
‫می‌خواستم فوراً به پیام تو جواب بدم...
‫حتی اگه چیز خاصی هم نبود.
‫ا-آه، من... فهمیدم.
‫آره.
‫خوش برگشتی!
‫باشه، الان در رو باز می‌کنم.
‫خب... بزن بریم خونه.
‫باشه.
‫واقعا داریم همین الان میریم خونه؟
‫می‌خواستم فوراً به پیام تو جواب بدم...
‫الان رفتن خونه یه کم حیفه...
‫هی.
‫می‌خوای چیزی بخوریم بگیریم؟
‫اوه، آره!
‫باشه، چی میل داری؟
‫اَه، وقتی این‌جوری می‌پرسی هیچی به ذهنم نمیاد...
‫من جدی می‌گم، همینه همین جلوِ رومونه!
‫یه جا هست گِیوزا (دامپلینگ) فوق‌العاده خوشمزه داره!
‫حالا که پادشاه گِیوزا نظرشو گفت، بزنیم امتحانش کنیم.
‫گِیوزا خوبه.
‫بیایم دنبالشون بریم.
‫آره.
‫واقعا باحالِ که اولین قرار رو با گیوزا تموم کنی.
‫اوه، یه لحظه.
‫اِم، ببخشید.
‫کاریلا کم‌کارمند شده بودن و خواستن من بیام سر کار.
‫آهان، راستِ؟
‫ببخشید!
‫اشکالی نداره، اشکال نداره. مشکلی نیست.
‫پس بزنیم به چاک، تمومش کنیم برای امشب.
‫واقعاً... دلم می‌خواست گیوزا بخورم.
‫خیلی ممنون که این همه زحمت کشیدی.
‫نه، مرسیِ شما.
‫تو بودی که دعوتم کردی.
‫بعداً می‌بینمت.
‫اِم!
‫اگه خواستی...
‫می‌تونی پیش ما غذا بخوری؟
‫آه!
‫یوی، بالاخره اومدی!
‫اَه! بابا!
‫ها؟ مگه تو همون روزی نیستی که اون روز اومدی؟
‫اوه، سلام.
‫ها؟ این یعنی چی؟
‫مگه شما دوتا واقعا با همید؟!
‫ب-بابا!
‫آره، راستشیم.
‫چی، مگه میشه؟! پس اون اولین دوست‌پسرته؟!
‫به‌به، تبریک یوی!
‫فقط فراموشش کن!
‫هی، هی، هی! چه چیزِ یوی باعث شد ازش خوشت بیاد؟!
‫دست‌به‌کار شو! زود برگرد سر کارت!
‫اِم، خب...
‫بگو دیگه، بابات کنجکاوه!
‫راستش، شاید به‌خاطر قیافه‌ش باشه؟
‫می‌دونی، اگه باهاش باشم می‌تونم تمام روز بهش نگاه کنم.
‫پس فکر کنم دلم می‌خواست حق این کار رو داشته باشم.
‫خب، تقریباً همه‌ی قضیه همینه.
‫چه بچه‌ی عجیبیه.
‫بریم بابا.
‫ها؟ ولی من هنوز خودمو معرفی نکردم...
‫لازم نیست این کارو بکنی!
‫اوه، اینطورِ؟...
‫خب، خداحافظ.
‫زیاد داری می‌خندی.
‫ببخشید، ببخشید!
‫آخه یعنی حقِ اینکه همه‌روز بهش نگاه کنم!
‫شاهزاده چه دنباله‌روِ ترسناکیه.
‫نه، این دیگه واقعا ترسناکه!
‫خیلی داشتم کیف می‌کردم، ‫و یه لحظه همه‌چی به هم ریخت!
‫چی؟!
‫چ-چی گفتی؟
‫تو همین الان گفتی که با شاهزاده 'خوش گذشت'!
‫آره، آره.
‫خب نه، این قضیه فقط...
‫واقعا اونطوری نیست، فقط...
‫ولی... واقعاً خوش گذشت.
‫اَه وای، اَه وای!
‫خب حالا رسماً بگو دیگه!
‫ن-نه، یعنی... آره، خوش گذشت،
‫ولی هنوز نمی‌دونیم که این عشق بود یا نه، درسته؟
‫خب، تقریباً همینه که باید گفته بشه.
‫دقیقا...
‫قبل از اینکه به «سرنوشت» و «قضا و قدر» فکر کنیم،
‫نمی‌دونم اصلاً می‌شه اسمش رو «عشق» گذاشت یا نه.
‫صبر کن یه کمی.
‫همیشه شاهزاده رو ناراحت می‌کنی، نه؟ ایچی.
‫اِخ، از شیمی متنفرم.
‫امروز ممکنه روز سختی باشه.
‫درسته؟
‫می‌دونی، شیمی هم نوعی خرد بشره.
‫این حرف از کجا اومد؟
‫یو.
‫م-مرا ترسوندی! چی...؟
‫چرا مثل آدمای معمولی به من نزدیک نمیشی؟!
‫تو بودی که گفتی دیگه به کلاست نیان.
‫بعدش، چرا منو نادیده می‌گیری؟
‫بازم کاری کردم ناراحت شی؟
‫چ-چون... تو به بابام گفتی که ما با هم قرار می‌ذاریم و...
‫چی؟ ما که مدرسه نبودیم، پس لازم نیست مخفی بمونه، مگه نه؟
‫ا-اما...
‫احتمال داره که اصلاً با هم قرار نگرفته باشیم، فکر نمی‌کنی؟
‫چی... همچین احتمالی هست؟ چرا؟
‫چ-چی می‌گی چرا؟
‫وقتی پای عشق وسطه، نمیشه وارد رابطه شد
‫مگر اینکه حداقل یکی از طرفین طرف مقابل رو دوست داشته باشه.
‫ولی تو فقط می‌گی «می‌خوام تا همیشه تورو ببینم»
‫یا «بمون ببینم دفعه بعد چه شکلی می‌شی» و اینا...
‫آیا این واقعاً «عشق» هست؟
Yonko & Yuta :ترجمه و تایپ‌ستینگ
‫چی؟
‫فهمیدم.
‫بگیر
‫باغ گل
‫فهمیدم.
‫چای سبز
‫عصر بخیر. ‫این اولین بارمه که پیام می‌دم. ‫من تاکی‌گوئیچی هستم. ‫بعد از کمی فکر درباره حرفایی :که امروز زدیم، می‌خوام پیشنهادی بدم ‫نظرت چیه شنبه یا یکشنبه هفته‌ی بعد قرار بذاریم؟
‫بی‌خبری
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.