‫عـــــا، می‌گم...
‫می‌شه این‌جا رو تمیز کنم؟
‫نیازی نیست حالا...
‫نه، منظورم اون‌جوری نبود.
‫از تمیزکاری خوشم میاد.
‫یه‌جورایی... دلمم می‌خواد.
‫پـ ــ پس... راحت باش.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یه رمان؟
‫واقعاً داری می‌نویسی؟ یه رمان؟
‫گیریم که بنویسم.
‫آخه بین این‌همه چیز رمان! تو خیلی...
‫چه صدای خوبی داره...
‫برگ اول دفترچه‌ خاطراتش اینه؟
‫می‌گم...
‫می‌گم.
‫عـــا... بله؟
‫وقتی اونو این‌جوری باز گذاشتی...
‫عذاب‌وجدان می‌گیرم چشمم بهش میفته.
‫می‌شه یکم بیشتر احتیاط کنی؟
‫اگه بخونیش هم مشکلی ندارم.
‫ولی... این دفترچه خاطراتته.
‫مثلاً قراره یکم شخصی‌تر...
‫بیا شام بخوریم.
‫عــا، چشم.
‫فکر کنم دیروزم هات‌پات داشتیم.
‫برنامه‌ی غذایی این‌جا هات‌پات، هات‌پات...
‫کاسه‌ی برنج، کاسه‌ی برنج، گوشت با زنجبیل، گوشت با زنجبیل و بعدشم ساشیمی‌ـه.
‫چه برنامه‌ای؟
‫واسه کل هفته.
‫ناهار هم اودون داریم.
‫چه روزهایی؟
‫هر روز.
‫عــــــــــــه... عـــــــــــــــه؟
‫«اوضاع چطوره؟»
‫از طرف یکی از همکلاسی‌هامه.
‫نمی‌دونم چی جوابشو بدم.
‫راستی حالا که بحثش شد... منم یه همچین پیامی داشتم.
‫عــــه؟ چی جوابشو دادی؟
‫عــا... چیزه... هنوز ندادم.
‫باید برم سراغش.
‫پــــــــــشـــــــــــمــــــــــام!
‫جدی چه یهویی شبیه مامانا شدی!
‫باورنکردنیه، نه؟
‫بیا داخل، بیرون سرده.
‫دمــــت گرم.
‫تو آسا-چانی، نه؟
‫از ماکیو تعریفتو شنیدم.
‫من دایگو ناناام.
‫چند سالته؟
‫پونزده.
‫پونزده؟ پرام.
‫اوه، می‌گم چیزه...
‫می‌شه بازم یکم از اون چایی‌ها درست کنی؟
‫من که نفهمیدم. چشه مگه؟
‫اگه دارچین‌ها خراب نشده باشن درست می‌کنم.
‫جدی؟
‫وایـــــی، از کی تا حالا این اتاق این‌قدر تمیز شده؟
‫واقعاً دیگه می‌شه این‌جا نشست. ببین.
‫این لباس یقه‌باز چیه پوشیدی حالا.
‫وایسا بینم، مگه دارچینم خراب می‌شه؟
‫این دوتا اصلاً دارن باهم حرف می‌زنن؟
‫احتمالاً تا الان دیگه فسیل شدن.
‫ما اصلاً داریم با همدیگه حرف می‌زنیم؟
‫حواسم بود چی گفتی.
‫خب؟ جدی دارچینم خراب می‌شه؟
‫ببند بابا.
‫پس زبون همدیگه رو می‌فهمن...
‫عـــــا! عـ ـ عـــه... چیز...
‫عـــــا، چیزه...
‫فقط تا حالا ندیده بودم آدم‌بزرگا عین دوست‌ها با همدیگه رفتار کنن، برای همین...
‫عــــــــــه؟ حتی مامانت؟
‫فکر کنم منظورش اینه تا حالا آدم‌بزرگای به این داغونی ندیده.
‫عـــــــــا، منظورت اینه!
‫آدم‌بزرگا که این‌طوری از خنده ریسه نمی‌رن.
‫«از خنده ریسه نمی‌رن؟»
‫پرام.
‫مردم از گشنگی.
‫بیاین شام درست کنیم... شام.
‫عــه... این چیه؟
‫دسره.
‫ولی می‌گما، اصلاً اون‌طوری که باید آشپزی می‌کنی؟
‫بهت غذا می‌ده این دختره؟
‫عــــا، خب...
‫اوه.
‫هات‌پات، هات‌پات، کاسه‌ی برنج، کاسه‌ی برنج، گوشت، گوشت، ساشیمی.
‫چه برنامه‌ای چیده.
‫بدک نبود.
‫هنوز عادت نکردم برای دو نفر غذا درست کنم.
‫اشکال نداره، کم‌کم عادت می‌کنی.
‫خواهر بزرگ‌ترت خانوم خونه‌دار بود؟
‫چه می‌دونم.
‫نمی‌دونی؟ پرام.
‫هاها، پــــس که این‌طــــور.
‫آدم‌بزرگا این‌طوری حرف می‌زنن؟
‫فهمیدم.
‫اولش برنامه داشتم خودم براتون شام درست کنم...
‫ولی گور باباش.
‫نه، این حرف‌زدن آدم‌بزرگا نیست.
‫بیشتر انگار...
‫کلاً به یه زبون دیگه حرف می‌زنن.
‫نظرته؟ باهم درست می‌کنیم.
‫در واقع، بیشتر کاراش میفته گردن شما دوتا.
‫چــی!
‫غمت نباشه، خبری نیست.
‫دایگو!
‫همین الانشم تمیزکاری رو انداختم گردنش.
‫پایه‌م! مـ ــ من پایه‌ی آشپزی‌ام!
‫چی می‌گفتی؟ تمیزکاری رو انداختی گردنش؟ بعدش؟
‫نـ ــ نمی‌خوام آشپزی‌کردن رو هم بندازم رو دوشش.
‫می‌تونم بپیچمشون! می‌تونم گیوزاها رو بپیچم!
‫شنیدی که بچه چی گفت.
‫دلـ ــ دلم نمی‌خواد بهش امرونهی کنم این کارو بکن، اون کارو نکن...
‫اگه ماکیو-چان نمی‌خواد، مجبور نیستم...
‫حالم بد شد!
‫ماکیو-کون.
‫یه‌بار اومدی پیشم و گفتی حتی ساده‌ترین کارا رو هم نمی‌تونی انجام بدی.
‫دایگو...
‫دلم نمی‌خواد دیگه اون‌طوری زار زدنتو ببینم.
‫هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت، شنیدی؟
‫دایگو!
‫زیاد شبیه آدم‌بزرگا رفتار نمی‌کنه...
‫تا حالا این روی ماکیو-چان رو ندیده بودم.
‫به چشم یه فرصت خوب بهش نگاه کن.
‫خب پس، از این لحظه به بعد، ما می‌شیم تیم «بائو».
‫تیم بائو؟
‫تیمی که بائو می‌پیچه...
‫پس می‌شه تیم بائو!
‫می‌دونی رمز خوشمزگی گیوزا چیه؟ می‌تونی هرچی عشقت کشید بچپونی توش.
‫چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫جوانه‌ی زنجبیل.
‫هنوز که فصلش نرسیده دختر.
‫زن‌هایی که می‌پیچن...
‫می‌تونی اینو توی مایکروویو گرم کنی؟
‫یه دقیقه بسشه.
‫چشم.
‫ماکیو، تو هم ساقه‌ی بادمجونا رو بزن.
‫کلم‌ها رو هم خرد کن.
‫چشم.
‫اینو دیدم یاد سگت افتادم، دایگو.
‫عاشق مغز کلم نبود؟
‫عـــــا، آره.
‫صدای قرچ‌ و قروچ خوردنش هنوز توی گوشمه.
‫نمی‌خورم!
‫شبیه سگای کورگی‌ـه.
‫نه بابا، شیباـه.
‫از اون دماغ سیاه‌هاش.
‫دماغم هیچم سیاه نیست!
‫از درازا ببرش. آفرین، آفرین.
‫عـــا، ماکیو.
‫بعدش بادمجونا رو گرم کن.
‫خوب بلدی خردشون کنی‌ ها.
‫توی کلاس اقتصاد خانواده، یه پسره اومد جام رو گرفت.
‫عـــــــه؟ فازش چی بود؟
‫آسا-چان، شاید دلش پیشت گیر بوده.
‫نه، فقط خیلی پیازچه دوست داشت.
‫یهویی داری شبیه ماکیو حرف می‌زنی ها.
‫خــــــب! هرچی آماده کردین رو بریزین توی این کاسه و همه رو باهم مخلوط کنین!
‫من که از این حرفای عجیب‌و‌غریب نمی‌زنم...
‫ولی خودش بهم گفت.
‫بهم گفت، «من عاشق پیازچه‌م!»
‫نگران اندازه‌ی ادویه‌هاش نباشین.
‫حالا فقط قاطی می‌کنیم و قاطی می‌کنیم و توی یه جهت می‌چرخونیم.
‫دایگو-سان، چطوری این‌قدر در مورد گیوزا درست‌کردن می‌دونی؟
‫یه پسره که توی یه رستوران چینی کار می‌کرد بهم یاد داد.
‫روش کراش بودم.
‫دل به کار بده.
‫داستانشو بهم نگفته بودی.
‫خب آره، یادم میاد از خجالت آب می‌شم.
‫ولی هر دفعه که گیوزا درست می‌کنم، یاد اون پسره میفتم...
‫پدرسگ!
‫خب پس گیوزا درست نکن.
‫می‌چرخونیم، می‌چرخونیم، می‌چرخونیم، می‌چرخونیم...
‫می‌گم، با این بادمجونه چی‌کار کنم؟
‫می‌چرخونیم، می‌چرخونیم، می‌چرخونیم، می‌چرخونیم...
‫با دست تیکه‌تیکه‌ش کن، بعدش کنجد و سس سوپ بزن بهش.
‫من با خوردن چی بزرگ شدم؟
‫اون‌همه غذای خونگی...
‫فکر می‌کردم خوشمزه بودن. ولی الان...
‫خوشمزه‌ست، آسا؟
‫اوهوم!
‫هیچی یادم نمیاد.
‫گیوزاهای مامان...
‫توشون چی می‌ریخت؟
‫خب دیگه، الان وقت پیچیدنشه، تیم بائو!
‫بله قربان.
‫بله قربان!
‫منم توی این فرصت سس مخصوصمو براتون درست می‌کنم.
‫مخصوص؟
‫دستورش محرمانه‌ست.
‫بعداً بهت یاد می‌دم.
‫آیدی لاینتو بهم می‌دی؟
‫چشم!
‫کشته‌مرده‌ی محرمانه‌تم.
‫باشه بابا، با دستورش تو رو هم مستفیض می‌کنم.
‫آسا-چان، می‌شه بعداً واسه‌ش بفرستی؟
‫عـــا، چشم!
‫عــــا...
‫هنوز آیدیای همدیگه رو ندارین؟
‫برین تو کارش!
‫خب، همیشه‌ی خدا توی خونه پیش هم بودیم، پس...
‫خب! پیچیدنو شروع کنین، تیم بائوی عزیز!
‫چشم!
‫سس صدف با سیر و زنجبیل.
‫سس آلوچه و خردل.
‫شیسو با میسو و سس سرکه‌ی پیاز.
‫آخر سر هم، سس سویای کلاسیک سرکه‌ای با روغن چیلی.
‫به اضافه‌ی یه عالمه زنجبیل خورد‌شده.
‫چه خوشمــــــــــــــــزه!
‫برای اینستا؟
‫برای اینستا.
‫خیلی‌خب، اوکی!
‫ایتاداکیـ ـــ
‫شیباست.
‫«اخیراً اوضاع چطوره»؟
‫این دوستت از جریان والدینت خبر داره، آسا-چان؟
‫خبر داره.
‫آها.
‫پس... آدم باملاحظه‌ایه.
‫ماکیو؟
‫به‌نظر میاد حرفاشو در نهایت دقت انتخاب کرده.
‫«خوبی؟» «حالت خوبه؟» ‫«از بعد از اون جریان چی شده؟»
‫به هر کدوم از این سوالا نمی‌شه جواب درستی داد.
‫و حس درستی هم نداشته که زیادی نگران یا زیادی راحت به‌نظر بیاد.
‫ولی انگار... سعی داشته همه‌ی این فکرای پیچیده رو...
‫با همین یه سوال «اوضاع از چه قراره؟» بیان کنه.
‫برای همینه که باملاحظه‌ست.
‫خودت بگو خب.
‫ببـــیـــــن، همین چیزاته که دوست دارم.
‫عــــه. با تشکر.
‫اینو خودتون درست کردین؟
‫همچین کیک بی‌رنگ و رویی که توی مغازه نمی‌فروشن.
‫خب؟ تصمیم گرفتی چی جواب بدی؟
‫هومم... «خوبم» مثلاً؟
‫خوبه خوبه.
‫خوشمزه‌ست.
‫ممنون واسه امروز.
‫فـــــــــدات.
‫می‌گم، نظرت چیه یه سراغی از کاساماچی-کون بگیری؟
‫واسه پول و این‌چیزا.
‫آخه، با اشتهای اون بچه‌...
‫ضربه‌ی بزرگی به خانواده می‌زنه.
‫کاساماچی-کون؟
‫تو... الان دیگه کل زندیگت تغییر می‌کنه.
‫دورانی می‌شه!
‫برات احترام قائلم.
‫تموم شد.
‫ممنونم.
‫خب دیگه من برگردم سر کارم...
‫آها، حله.
‫هروقت خواستی بخوابی بگو.
‫مـ ـ می‌گم.
‫ماکیو-چان یادته بعد از تصادف چی بهم گفتی؟
‫که هروقت غم اومد می‌تونم غمگین باشم.
‫اوه، آره.
‫می‌دونی...
‫ممنونم.
‫حس می‌کردم عجیبه که غمگین نیستم.
‫برای همین وقتی این حرفو شنیدم، خیالم راحت شد.
‫به لطف تو بود، ماکیو-چان.
‫احساسات تو فقط به خودت مربوطن.
‫هر حسی که داری، هیچ‌کسی حق نداره بابتشون بهت احساس شرم بده.
‫اوهوم.
‫پس... هروقت غمگین شدم، بهت می‌گم.
‫الان ولی خوبم.
‫فهمیدم. منم هروقت لازم بود بهت می‌گم.
‫بیا از الان با هم پیش بریم.
‫اوهوم.
‫آه... اما، من یه افسرده‌ی به‌دردنخورم.
‫پس لطفاً زیاد بهم فشار نیار.
‫فشار؟
‫آها... اون فشار.
‫مثل کاری که مامانم همیشه می‌‌کرد.
‫«حتی انقدرم ازت بر نمیاد؟»
‫و چیزای این‌طوری؟
‫باشه! نو فشار.
‫من یکم برم بیرون.
‫واسه شام می‌تونی از بیرون واسه خودت یه چیزی بگیری؟
‫چه خوشگل!
‫زمین تا آسمون با همیشه فرق داری!
‫ممنون...
‫یه امضاء لطفاً سنسه؟
‫کاساماچی-کون، بی‌خیال تو رو خدا...
‫مثل همیشه اوقاتت تلخ شد که.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫شرمنده... یهویی خبرت کردم.
‫نه بابا.
‫تو یه زنگ بزنی هرجایی باشی خودمو می‌رسونم.
‫قهوه لطفاً.
‫بله.
‫می‌گم، آخرش روبی مرد؟
‫یه‌طوری باز گذاشتیش... انگاری که نمرده.
‫خوب می‌خونی ها.
‫خب آخه... جالب بود.
‫اگه ادامه‌ش بدم، بیشتر در مورد روبی می‌نویسم.
‫اگه...؟
‫آخه این یکی زیاد فروش خوبی نداشت.
‫حیف شدن.
‫شخصیت‌هاش وجود دارن،
‫ولی نمی‌تونم داستانشون رو بگم.
‫گفتنش چه حس چندشی داشت.
‫اصلاً هم چندش نیست.
‫شخصیت‌ها مثل بچه‌هاتن ـــ
‫ببخشید، یه ساندویچ گرم لطفاً.
‫چشم!
‫گوش می‌دی به حرف آدم؟
‫بچه...، ها؟
‫چند سالشه؟ راهنمایه؟
‫15 سالشه.
‫می‌دونی...
‫اشتباه برداشت نکنی، صرفاً دارم می‌گم.
‫اول از همه بگم، من امیدی به اینکه برگردیم به هم، ندارم.
‫ولی وقتی فهمیدم سرپرستی یه بچه رو قبول کردی، راستش رفت رو مخم.
‫وقتی با هم بودیم، مدام از اینکه اصلاً دلت بچه نمی‌خواد حرف می‌زدی.
‫برای همین تو کتم نرفت.
‫واسه همین... فهمیدم بیشتر از انتظارم اذیتم کرد.
‫همین، پایان داستان.
‫خب؟
‫می‌خواستی در مورد پول صحبت کنی، آره؟
‫آها، آره.
‫حداقل تا وقتی که فارغ‌التحصیل بشه و خودش بره سر کار.
‫ولی هیچ نمی‌دونم به چی نیاز داره، یا من باید براش چی‌کار کنم؟
‫جابه‌جا می‌شی؟
‫اون خونه برای دو نفر زیادی کوچیکه.
‫ صاحب‌خونه‌م... قصد ندارم به این زودی برم.
‫چی؟ خریدیش؟ اون واحدو؟
‫اوهوم.
‫کی؟
‫ ۶ سال پیش؟
‫اینکه یعنی همون موقع که قرار می‌ذاشتیم که.
‫اون‌موقع مجموعه کتابام خوب می‌فروخت...
‫اصلاً نمی‌دونستم.
‫توی در میون گذاشتن این چیزا نابودی واقعاً.
‫خودمم اصلاً انتظار نداشتم کارم انقدر خوب فروش بره.
‫احساس می‌کردم اگه به کسی بگم، یهو از خواب بیدار می‌شم.
‫انتظارشو داشتم.
‫همین که خودتی، من خوشحالم.
‫درخواست حضانت رو پر کردی؟
‫چی هست؟
‫برای اینکه دختره بتونه بیمه‌ی عمر والدینش رو بگیره، بهش نیاز داری.
‫یه کپی از راه و چاهش نداری؟
‫نمی‌دونم.
‫هنوز نرفتم خونه‌شون.
‫پس... به‌نظرم برو یه نگاهی بنداز.
‫دیگه اینکه...
‫این بچه... خیلی می‌خوابه.
‫روزا یکم بیداره، بعدش می‌خوابه.
‫تمام مدت.
‫فکر کنم خودش حواسش نیست.
‫شاید... این‌طوری رو زخماش مرهم می‌ذاره.
‫تا خودش اتفاقی که افتاده رو هضم کنه.
‫اگه موضوع این باشه، بیدار کردنش...
‫و وادار کردنش برای اینکه به نتیجه برسه، کار درستیه؟
‫این... برام ترسناکه.
‫بازم شوکه‌م کردی.
‫تو... پیش‌فرض بیشتر تعاملات آدم‌ها رو ترسناک می‌بینی.
‫شرط می‌بندم واسه اینکه به من زنگ بزنی هم ترسیدی.
‫چقدر رومخی.
‫بعد همین‌طوری هم قبول کردی.
‫آخه...
‫خب آره ترسیدم، ترسناکه خب.
‫سروکله زدن با یه بچه‌ی ۱۵ ساله‌...
‫تو اون سن حساس،
‫کوچک‌ترین حرف من ممکنه بقیه‌ی زندگیش رو تغییر بده.
‫ترسناکه.
‫شاید دوست نداشته باشی اینو بشنوی،
‫ولی حرف تو زندگی منو هم تغییر داد، می‌دونی؟
‫چی گفتم مگه؟
‫رازه.
‫بگمم یادت نمیاد.
‫همیشه این‌طوری...
‫اما خب راست می‌گی.
‫ماکیو.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫منم می‌خوام ببینمش، این کوچولو رو.
‫اوهوم.
‫اون‌موقع هست که روبی توی اون صحنه به خونه‌ش فکر می‌کنه؟
‫آخراش؟
‫آره.
‫اون‌جا رو خیلی دوست داشتم.
‫چندباری خوندمش.
‫روبی آغاز سفرش رو به یاد آورد.
‫اون قدم اولی که وقتی که برمی‌گشت برداشت، ‫انگار که می‌خواست فرار کنه،
‫با قدمی که الان برمی‌داشت فرقی نداشت.
‫یه قدم به سمت برگشت به خونه بود.
‫هرجایی هم که بود، رد پاهاش به اون سمت می‌رفت.
‫«به سمت خونه»
‫«برمی‌گردم، برمی‌گردم خونه»
‫با قدم بعدی، روبی تعادلش رو از دست داد.
‫اونقدر به آسمون چنگ زد که دیگه از تحملش خارج شد.
‫درحالی که دونه‌های شن روی گونه‌ش بود، ‫مثل یه نوزاد به جلو خزید.
‫«نه!»
‫سعی کرد داد بزنه.
‫اما صداش توی گلوش گیر کرده بود.
‫حتی شن‌های روبه‌روش هم دیگه تکون نمی‌خوردن.
‫«لاجون...»
‫«صدای من همیشه همین‌طوری بود؟»
‫«تو صدای منو چطوری می‌شنیدی؟»
‫«الان که می‌خوام بپرسم... این‌جا نیستی.»
‫خونه چیزی جز یه سرپناه با یه سقف‌ـــ
‫چی‌ می‌خونی؟
‫ها؟ اوه... کتاب.
‫خوش برگشتی.
‫من برگشتم...
‫این چه قیافه‌ایه؟
‫باشه، بعد می‌خونمش.
‫آسا.
‫هفته‌ی دیگه، بیا یه سروسامونی به وسایلت توی خونه‌تون بدیم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
۲
قسمت
بستن
امیری: اوضاع چطوره؟
ماکیو-چان، یه هفته‌ست جواب ندادی. زنده‌ای؟ اوضاع خوبه؟
ماکیو-چان، یه هفته‌ت جواب ندادی. زنده‌ای؟ اوضاع خوبه؟
‫یه خبرایی دارم. تصمیم گرفتم...
‫شنبه‌ها و یک‌شنبه‌ها: هات پات، دوشنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها: اویاکودون. ‫چهارشنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها: گوشت خوک زنجبیلی و جمعه‌ها: ساشیمی و اودون برای ناهار
‫از الان به بعد طبق بالا
‫تابستون هم به همین منواله -ماکیو
خاطرات با ساحره
امیری: اوضاع چطوره؟
اوضاع چطوره؟
خوبم
ممنونم
‫برای کاساماچی-کون ‫مثل همیشه ممنون ‫کودای ماکیو
‫خونه، برمی گردم خونه.