..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چقدر این‌جا وسیله هست...
‫وقتی کسی نباشه این‌طوری می‌شه دیگه.
‫بیا یکم پنجره‌ها رو باز کنیم.
‫اوهوم.
‫خب... تقسیم کار کنیم؟
‫اوهوم.
‫من می‌رم سراغ لباس‌ها.
‫وسایل روزمره با تو.
‫همه‌ی کاغذا رو با خودمون می‌بریم و بعداً بهشون رسیدگی می‌کنیم.
‫چشم.
‫می‌شه ظرفای موردِ علاقه‌مو بردارم.
‫البته.
‫اگه توی کابینتای تو خونه هم جا نشدن، می‌تونیم انباری کرایه کنیم.
‫راحت انتخاب کن.
‫خودتو وادار نکن چیزی رو دور بندازی.
‫اونقدر که زیاد نیستن.
‫خب پس... شروع کنیم؟
‫بـــاش.
‫انجامش بدم.
‫عـــه...؟ شوخی می‌کنی.
‫چی شده؟
‫نه آخه ببین.
‫آه، مال مامانمه.
‫منم یه بار پوشیدمش.
‫عـــــــه؟
‫ماکیو-چان تو یونیفرمتو نگه نداشتی؟
‫روز فارغ‌التحصیلی انداختمش دور.
‫عــــــه؟ پشمام.
‫فکر نمی‌کردم از اون آدم‌ها باشه که خاطراتشو نگه داره.
‫اون آدمی که من به یاد میارم نیست.
‫اون دیگه چه لباسیه؟
‫عجیب غریبه.
‫هیچ‌وقت همچین چیزی نمی‌پوشید... قدیما.
‫«هفته‌ی دیگه‌»ای که قرار بوده برسه.
‫حوله‌ی کوچیکی که آویزون شده تا زودی خشک بشه.
‫گلدونایی که منتظر آبن.
‫کتابایی که باید برگردونده بشن.
‫لباس‌زیر و عینکی که قرار نبود هیچوقت کس دیگه‌ای بهشون دست بزنه.
‫و یه روز به ناگهان... همه‌شون ناپدید شدن...؟
‫عــــه؟ لباسای مامانم به من نمیاد!
‫چرا که نه. یالا.
‫دیدی؟ آستیناشم زیادی بلنده.
‫می‌تونیم درستش کنیم.
‫بعدم شاید بازم رشد کنی.
‫یقه‌ش هم قابل جدا شدنه.
‫به جای خز شاید بتونی یه چیز گلدوزی‌شده بذاری.
‫زیادی بزرگونه نیست؟
‫خیلی هم خوبه.
‫به چشم‌به‌هم‌زدنی بیشتر از اینم بهت میاد.
‫باید یه چیزی ازش داشته باشی که به‌یادش بیاری.
‫الان کیه که می‌خواد نگه داره؟
‫این‌طور نیست. من‌ـــ
‫فکر می‌کردم زودی تموم می‌شه.
‫گمونم حداقل یه هفته‌ای زمان می‌بره.
‫ها؟ پس کارت چیزیش نمی‌شه؟
‫از قبل با ویراستارم صحبت کردم.
‫اونو برمی‌گردونی؟
‫اوهوم.
‫من تو خونه‌م هیچ ظرف قرمزی ندارم.
‫خوبم هست.
‫با یه نگاه می‌فهمیم مال آساـه.
‫توی یخچال یه چیزی پیدا کردم.
‫من همیشه اینا رو دوست داشتم. می‌شه با خودمون بیارمش؟
‫ترشی؟
‫مامان ما هم زیاد از اینا درست می‌کرد.
‫مامان‌بزرگ؟
‫اوهوم.
‫پس بگو.
‫مامانم زیاد درست می‌کنه.
‫عه...
‫الان از فعل مضارع استفاده کردم.
‫برای مامانم.
‫عجیبه.
‫شکل سوم فعل رو یاد گرفتین؟
‫ها؟ عه... I have.
‫مضارع استمراری چی؟
‫نمی‌دونم راستش.
‫فرض کن الان داری کتاب می‌خونی.
‫یکی که هنوز تمومش نکردی.
‫نمی‌گی «I am reading». ‫دارم می‌خونم.
‫تویِ گذشته، تویِ حال،
‫و تویِ آینده همه بخشی از این کارن.
‫همه‌شون توی یه سطحن.
‫«I have been reading this book» ‫الان دارم می‌خونمش.
‫پس تو الان...
‫«You have been thinking of them» ‫داشتی بهشون فکر می‌کردی.
‫ادامه داره.
‫لازم نیست این جریان رو قطع کنی.
‫ماکیو-چان تو همیشه با فعلای گذشته در مورد مامانم حرف می‌زنی.
‫گذشته‌ی کامل.
‫ماکیو-چان...
‫وقتی من از مامانم حرف می‌زنم، بدت نمیاد؟
‫قبلاً هم گفتم،
‫احساسات تو فقط مربوط به خودتن.
‫هیچ‌کسی حق نداره بابتشون بهت احساس شرم بده.
‫تحت هیچ شرایطی.
‫البته نه تا وقتی که برخلاف قوانین انسانیت نباشه.
‫قوانین انسانیت؟
‫این با سرکه درست شده پس هنوز سالمه، نه؟
‫می‌تونیم چرخشون کنیم و روی یکم ساشیمی ‫بریزیم یا سوشی مخلوط باشون درست کنیم.
‫عــــه؟ چه خوشمزه.
‫اگه لازم داری یکم بخواب.
‫یه وقت اشتباهی چیزی که برات عزیزه رو نندازی دور.
‫ها؟
‫من خوبم.
‫می‌رم اتاق خودمو مرتب کنم.
‫خدانگهدار.
‫یکی یکی حضورشون ناپدید شد.
‫انگار که یه شوخی بود...
‫که چقدر بابتش احساس غمی نداشتم.
‫واقعاً تنهایی مشکلی نداری؟
‫اوهوم. من رفتم.
‫اوه... چیه؟
‫خب امروز روز بزرگته دیگه.
‫شام چی می‌خوری؟
‫پیتزا.
‫کاش یکم بهتر می‌گرفتم!
‫آسا!
‫امیری؟
‫چی شده؟
‫آسا، من...
‫تاکومی-سان.
‫می‌شه باهام بیای دفتر؟
‫باشه.
‫آسا، من... من...
‫نارا-سان، اون باشه واسه بعد.
‫نه همین الان باید بهش بگم.
‫به مامانم گفتم...
‫بعدش اون بدون اجازه زنگ زد به سنسه.
‫همین‌طوری با تلفن به همه گفتن.
‫در مورد مامانت اینا.
‫ببخشید، آسا.
‫واقعاً ببخشید.
‫سعی کردیم چندباری تماس بگیریم.
‫من خونه نبودم...
‫الان با اقوامت زندگی می‌کنی؟
‫شماره تماسشون رو بهم‌ـــ
‫لازمه بدم؟
‫فقط کافی بود فارغ‌التحصیلی رو بگذرونم.
‫لازم بود به همه بگین؟
‫خب آخه... اگه نمی‌گفتم ممکن بود کسی حرف بدی می‌زد و ــــ
‫هیچ‌وقت نخواستم چنین کاری کنین!
‫تاکومی-سان.
‫یکم آروم باش.
‫توی دفتر معلم‌ها هستی.
‫فقط می‌خواستم فارغ‌التحصیل بشم...
‫اوتا-سنسه فقط به فکر خیر و صلاحت بود ــــ
‫فقط همین فارغ‌التحصیلی برام مونده بود!
‫حالا همه منو فقط به چشم دختری می‌بینن که پدر و مادرش مُردن!
‫فقط می‌خواستم مثل یه دانش‌آموز عادی فارغ‌التحصیل بشم!
‫تاکومی-سان!
‫برگرد اینجا. حرف‌هامون تموم نشده.
‫برش گردون سر جاش!
‫چون بهت سخت می‌گذره سر بقیه خالی نکن!
‫آسا...
‫ببخشید...
‫گندش بزنن.
‫ازت متنفرم!
‫تاکومی-سان!
‫پس مراسم چی؟!
‫آسا...
‫اینکه من...
‫اینکه تو...
‫اینکه من چه حسی دارم...
‫اینکه تو چه احساساتی داری فقط به خودت مربوطن.
‫فقط به خودم مربوطه.
‫نه هیچ‌کس دیگه.
‫هیچ‌کسی حق نداره بابتشون بهت احساس شرم بده.
‫هیچ‌کس...
‫این‌جا... نیست... که...
‫ناکانو. ناکانو.
‫اشتباهه.
‫این‌وری نبود.
‫چرا این‌قدر طولش داده؟
‫مسیر خونه از کدوم طرف بود؟
‫ولم کنین!
‫اتفاقی افتاده؟
‫چیزی نیست.
‫آسا، شرمنده اینو می‌گم، ولی...
‫ توی خونه‌ی من هیچ جایی نیست که بتونی توش تنها باشی.
‫و منم وظیفه دارم ازت مراقبت کنم، ‫بدون توجه به اینکه تو چه حسی بهش داری.
‫پس وقتی رسیدیم خونه، بیا پاشویه کنیم.
‫وقتی آدم از سرما یخ زده نمی‌تونه درست فکر کنه.
‫گوشیت داره خودشو می‌کشه دیگه.
‫همون دوستت نیست؟
‫فکر می‌کردم شما دوتا یه قانونی داشتین که ‫همیشه پیام‌های همدیگه رو بخونین.
‫دست از سرم بردار! چرا نمی‌ری سر کارت؟!
‫ای خدا، چه دردسری شد.
‫راستش واقعاً دلم می‌خواد یکم کار کنم.
‫یعنی چی آخه؟!
‫مامان هیچ‌وقت همچین چیزی نمی‌گفت!
‫عـــا، آره. خوش‌ به حالت.
‫می‌گما... من و تو که با هم دعوا نداریم.
‫کی اهمیت می‌ده؟ صرفاً مراسم فارغ‌التحصیلی رو پیچوندم.
‫ماکیو-چان، شرط می‌بندم تو هم توی مراسم خودت نبودی.
‫لابد گفتی: «مراسم‌ها بی‌معنی‌ان.»
‫چون از اون قانون‌شکنایی.
‫کی قانون‌شکنه؟
‫در واقع، من تو مراسمم شرکت کردم.
‫شرکت نکردم؟ چرا... کردم، کردم.
‫هــــا؟ واقعاً کردم...؟
‫درست یادم نیست، ولی فکر کنم شرکت کردم.
‫حتی یادت هم نمیاد؟
‫دیدی؟ پس یعنی هیچ اهمیتی ندارن.
‫داریم در مورد راهنمایی حرف می‌زنیم دیگه؟
‫یادمه با دایگو و بقیه رفتیم یاکینیکو خوردیم...
‫ده نفری بودیم.
‫تو و نانا-چان با هم یه راهنمایی می‌رفتین؟
‫«نانا-چان»؟ از کی تا حالا این‌قدر با هم صمیمی شدین؟
‫ما یه مدرسه‌ی مجتمع می‌رفتیم.
‫الان دیگه... ۲۳ ساله که همدیگه رو می‌شناسیم.
‫چه زیاد.
‫راستی، ما تا حالا با هم دعوامون نشده.
‫حتی یه‌بار؟
‫به‌نظر من، دعوا کردن کلاً مخصوص آدم‌های برون‌گراست.
‫جدی؟
‫شاید بهش نیاد، ولی اونم آدم برون‌گرایی نیست.
‫عـــــــــــــه؟
‫اون بلده نقش‌های مختلفی بازی کنه.
‫البته به روش خودش.
‫من اهمیتی به فارغ‌التحصیلی نمی‌دم.
‫همه‌ش فرمالیته‌ست.
‫تا زمانی که بابتش پشیمون نشی.
‫یه‌ذره هم نمی‌شم!
‫باشه.
‫اما وقتی بحث دوست‌ها می‌شه...
‫نمی‌گم دوست‌های مدرسه تا ابد برای آدم می‌مونن.
‫شخصاً، وقتی بزرگ شدم توی دوست پیدا کردن بهتر شدم.
‫ولی دوست‌هایی مثل دایگو...
‫چطور بگم؟
‫بعضی وقت‌ها واقعاً کمک می‌کنه کسی رو داشته باشی...
‫که تو رو از دوران نوجوونی می‌شناخته.
‫واسه من که بود.
‫آسا!
‫هیچ‌کس واقعاً قابل‌ مقایسه نیست.
‫یا شاید بد به‌نظر برسه؟
‫خب، این‌یکی چطوره؟
‫هیچ‌کس دیگه‌ای مثل اون نیست. یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫تو بهم گفتی احساساتم به خودم مربوطن.
‫نــ ــ نباید بهش احترام بذاری؟
‫اون که آره، ولی هیچ‌وقت نگفتم که این یه قانونه.
‫این‌قدر روی حرف بقیه حساب باز نکن.
‫عــــــــــه؟!
‫د ــ داری می‌زنی زیر حرفت.
‫این کارت تناقضه!
‫گوش کن، حسی که داری فقط به خودت مربوطه.
‫ولی بقیه می‌تونن... اه، چه دردسری شد.
‫باز دوباره بهم گفتی دردسر!
‫ولش کن، مهم نیست.
‫توی دبیرستان کلی دوست پیدا می‌کنم.
‫آدم خجالتی‌ای نیستم که.
‫عـــا، باشه.
‫خب... هر چی که بخوای، به خودت بستگی داره.
‫ با مدرسه تماس می‌گیرم تا تکلیفِ گواهی فارغ‌التحصیلیتو روشن کنم.
‫آه... اندازه‌ی یه روز کامل حرف زدیم...
‫انگار جوراب پامه.
‫آسا، بیا یه چیزی نشونت بدم.
‫هـــــــا؟
‫روزِ فارغ‌التحصیلی دبیرستانمون،
‫دایگو بهم یه نامه داد.
‫فقط یه صفحه بود که از دفترش کنده بود.
‫الانم از این کارا می‌کنن؟
‫مثلاً قلبی‌شکل تاش می‌کنن؟
‫آره، هنوز می‌کنیم.
‫خب؟ توش چی نوشته بود؟
‫«این شش سال،
‫بدون تو نمی‌تونستم نفس بکشم.»
‫این چیزی بود که نوشته بود.
‫شاید خودش حتی یادش نباشه چی نوشته بود.
‫ماکیو-چان، چه حسی داشتی؟ وقتی اون رو خوندی؟
‫«زندگی من ارزشِ زیستن داره.»
‫اصلاً هم اغراق نمی‌کنم.
‫ایول. سفارش ثبت شد.
‫یه نیم ساعت دیگه می‌رسه.
‫می‌دونی چیه؟
‫حس می‌کنم... تنها زمانی که واقعاً خودمم، وقتیه که پیش توام.
‫آسا؟!
‫آســا... واقعاً... معذرت... می‌خوام...
‫امیری، اون حرفایی که زدم...
‫ببخشید. دروغ گفتم... ازت متنفر نیستم.
‫می‌تونم یه وقت دیگه درباره‌ی مامان و بابام برات بگم؟
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونم باهاش حرف بزنم.
‫اوهوم... ممنون.
‫یعنی اینم یه راه دیگه برای دووم آوردنه؟
‫چه دردسریه...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
تاکومی
۳
قسمت
دور انداختن
تا هفته‌ی دیگه
مراسم فارغ‌التحصیلی
فردا میای مراسم فارغ‌التحصیلی؟
وای. کلاْ یادم رفته بود نزدیک بود یونیفرممو بندازم دور
واقعاْ؟ پشمام
میشه فردا قبل از مراسم حرف بزنیم؟
کنار قفسه‌ کفشا منتظرت می‌مونم
خاطرات با ساحره
‫۱۷ مارچ
امیری: پیام از دست رفته
الان
امیری: تماس از دست رفته
امیری: واقعاً متأسفم
الان
امیری: میشه حرف بزنیم؟
امیری: تماس از دست رفته
الان
امیری: می‌شه حضوری حرف بزنیم؟
امیری: تماس از دست رفته
امیری: واقعاً متأسفم
امیری: الان کجایی؟
ماکیو: جایی با دوستات رفتی خرید؟ بهم خبر بده کی بر می‌گردی
الان
‫آسا: راه برگشت به خونه رو یادم نمیاد.
اوه مای گاد
مُتسو
پشت میزم بودم یهو قهقه زدم
یاد وقتی افتادم که دایگو دور افتاده بود توی کلاس یادداشت میداد دستمون که مرده بودم از خنده
یادمه
کوکوتو
یاد وقتی افتادم که دایگو دور افتاده بود توی کلاس یادداشت میداد دستمون که مرده بودم از خنده
یادمه
کوتوکو
شرمنده بچه‌ها
‫این شش سال، بدون تو نمی‌تونستم نفس بکشم. ‫ممنون. الان و همیشه ‫دایگو
امیری
تماس از دست رفته تماس از دست رفته تماس از دست‌ رفته تماس از دست رفته واقعاً متأسفم می‌شه حضوری حرف بزنیم؟ الان کجایی؟ سنسه گفت عذرخواهی می‌کنه بخدا می‌گم مامانمم بیاد عذرخواهی بکنه
هرچقدر لازم باشه عذرخواهی می‌کنم واقعاً متأسفم تحت هر شرایطی دوستت دارم ببخشید که این‌همه پیام دادم خواهش می‌کنم، لازم نیست جواب بدی، فقط بخونشون