‫وای.
‫واسه شام تصمیم گرفتی؟
‫آه، داشتم فکر می‌کردم غذاهای آماده رو گرم کنم.
‫آه... به‌جاش، یکم گوشت و پیاز و فلفل داریم... چطوره که...
‫وای وقت ندارم.
‫دستورپختشو واسه‌ت پیامک می‌کنم.
‫به سلامت.
‫کوتوکو، موهاتو.
‫آره یهویی کوتاهشون کردم.
‫عه‌وا، چاپ‌استیکمو انداختم؟
‫عه؟ یکم زود نیست؟
‫پیش‌غذاتون.
‫وای، زیادی ریختم... نه خوبه.
‫چته بچه.
‫مُتسو، انگار کفشات پاشنه‌های شیطانی دارن.
‫الان ازم بد گفتی؟
‫بچه‌ها، نوشیدنی‌هامون رسید.
‫خیلی‌خب، برای هر روز سخت کار کردنتون خسته نباشین.
‫به سلامتی!
عه؟ پس دایگو دیدتش؟
‫آره دیدمش. خیلی نازه.
‫پونزده سالشه.
‫هفته‌ی دیگه دبیرستانش شروع می‌شه.
‫پس واسه همین انقدر خسته‌ای.
‫همینکه همه‌ش یکی دور و اطرافه برای خسته‌ کردنم کفایت می‌کنه.
‫الان تو دقیقاً چی هستی؟ مادرخونده؟
‫خوبه. مادرخونده.
‫نه، قیم قانونیشم.
‫خودمم درست سر در نمیارم.
‫پس به سرپرستی نگرفتیش.
‫نمی‌تونم همچین مسئولیتی رو قبول کنم...
‫آخه، ارتباط چندانی با هم نداریم.
‫امشب چیکار می‌کنه؟
‫الان...
‫شام می‌خوره.
‫وای خیلی نازه.
‫همین.
‫آره نازه بچه‌ی خوبی هم هست.
‫اما گاهی وقتا زیادی بچه‌ست.
‫بازم فکر اینکه بچه‌ی اون آدمه به وحشتم میندازه.
‫یعنی... نمی‌تونی دوستش داشته باشی؟
‫ماکیو؟
‫فقط به خاطر این می‌گم چون آخرش تو هیچی نمی‌شی.
‫می‌دونم تقصیر اون نیست.
‫باید صرف نظر از هرچیزی باهاش منصفانه رفتار کنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چیکار کردی؟
زیادی آتیش به پا نکردی؟
‫نه واقعی. فقط کینه‌ایم.
‫ولی بازم ترسناکه.
‫آخه، به اون روزایی فکر کن که خودمون 15 سالمون بود.
‫اصلاً باورتون می‌شه انقدر بزرگ شده باشیم؟
‫اونم با تجربه‌های آدم بزرگا مثل ازدواج و طلاق.
‫همین! اون‌موقع اصلاً کی فکرشو می‌کرد؟
‫راستی...
‫اون روزی سر کار یه خرابکاری کردم، بذارین واسه‌تون تعریف کنم.
‫بازم؟
‫بگو ببینم!
‫ببینین، واقعاً افتضاحی بود.
‫به سلامتی!
‫خوشوقتم، من کاساماچی شینگوام.
‫خیلی...
‫آدم‌بزرگونه‌ست.
‫بیا، یه چیزایی آوردم.
‫ها؟ وای گوشت.
‫عـــه، چه خوشگل کاغذپیچی شده.
‫برای سوکیاکیه. دوتایی بخورین.
‫عه؟ مگه برای شام نمی‌مونی.
‫تا اون‌موقع که نمی‌تونم بمونم.
‫فعلاً برات نوشیدنی بیارم؟
‫اوهوم.
‫قهوه خوبه؟
‫با هم صمیمی‌ان...
‫و این حال و هوا...
‫آره. بذار کمک کنم.
‫این...
‫آره، خوبه، نه؟
‫شک ندارم، با همن.
‫ها؟
‫شیر نداریم!
‫اوه، ببخشید.
‫یه لیتر توی یه روز؟
‫جوونیه دیگه.
‫مشکلی نیست. می‌رم می‌خرم.
‫دلم با قهوه شیر می‌خواد.
‫اگه چیز دیگه‌ای خواستین زنگ بزنین.
‫آدم عجیبیه، نه؟
‫بله. ببخشید...
‫شما دوست‌پسر ماکیو-چان‌ـی؟
‫هاها پس بگو... زیادی شبیه ماکیو-سان نیستی...
‫نه، الان نیستم.
‫الان نیستین؟
‫قبل از اون دوست بودیم و الان هم هستیم.
‫اما کی می‌دونه؟ فردا ممکنه احساساتمون تغییر کنه.
‫پس چرا به‌هم زدین؟
‫سوختم!
‫خوبین؟
‫خوبم خوبم!
‫ای بابا...
‫نمی‌فهمی.
‫کاساماچی-کون، تو نمی‌فهمی.
‫تقصیر من بود.
‫زیادی به خودم مطمئن شدم.
‫وای... بی‌خیال دیگه.
‫آدم‌بزرگا بیشتر از چیزی که شما کوچکترا فکر می‌کنین، حساسن.
‫محض اطلاعت بگم، امروز فقط برای دیدن تو نیومدم.
‫می‌خواستم ببینم اوضاع اون چطوره.
‫ولی راز بین خودمون، باشه؟
‫چه آدم‌بزرگ.
‫آها... پس مدرسه اساساً ازت می‌خواد ناهار درست کنی، هوم؟
‫سخته که.
‫زیادی بستنی خوردی؟
‫اون نه بابا. ناهارت.
‫هر روز بخوای ناهار بخری هم زیادی گرون می‌شه.
‫منم الان گاهی وقتا خودم ناهارمو آماده می‌کنم.
‫خیلی ساده‌ست. فقط یکم برنج و گوشت و بروکلی تو ظرف پلاستیکی.
‫این هم خیلی خوبه.
‫واسه من ظرف پلاستیکی نباشه فقط...
‫هاها آره خب.
‫توی ظرف ناهار باید چی گذاشت؟
‫مامانم فقط چیزای مقوی می‌ذاشت ولی خوشمزه بودن.
‫همه‌ش می‌گفتن باید چیزای مقوی بخوری.
‫مامان منم مخالف گذاشتن گوجه‌ گیلاسی بود.
‫حتماً خیلی به بنتوهای خودشون می‌بالیدن.
‫مامان من که توی یه دفترچه می‌نوشتشون.
‫مطمئنم توی ذهنش بی‌نقص بودن، اما...
‫بزرگ کردن یه بچه و دوست داشتنش، دوتا چیز کاملاً متفاوتن،
‫در خصوص مادر و پدر من.
‫خب، منظورم اینه که...
‫زیادم روش حساس نشو.
‫ممنون. یادم می‌مونه.
‫ماکیو-چان، ظرف بنتو داری؟
‫نه. باید یکی بخریم.
‫«ماکیو-چان»؟ جدید بود.
‫به ذهن هیچکس دیگه‌ای نرسیده بود این‌طوری صدات کنه.
‫آره.
‫واقعاً؟
‫مامان همیشه این‌طوری صدات می‌کرد.
‫همه‌ش می‌گفت «ماکیو-چان یه نویسنده‌ی رمانه».
‫زیاد می‌گفت.
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫توی همچین دنیای فانتزی‌ای زندگی می‌کنی؟
‫رمان؟
‫تو... یکم نمی‌خوای سر عقل بیای؟
‫چیه؟
‫حرفی برای گفتن نداری؟
‫ماکیو-سان؟
‫خوبی؟
‫من کم‌کم برم.
‫خب دیگه... بازم میام.
‫می‌تونم اینو بگم؟
‫البته! بله.
‫این‌جا خونه‌ی منه...
‫می‌گم کاساماچی-کون.
‫بهم آدرس لاین‌ـت رو بده.
‫اوهوم باشه.
‫خیلی‌خب، من دیگه برم.
‫هی، قبلاً هم گفتم...
‫وقتی این‌طوری می‌ذاریش ناخواسته چشمم می‌خوره.
‫می‌شه دفترچه‌خاطراتتو ببندی؟
‫منم که گفتم... مشکلی نیست، بخون.
‫نمی‌فهممت واقعاً.
‫خب دیگه من برم.
‫می‌گم، واقعاً نمی‌خوای من بیام؟
‫مشکلی نیست.
‫آسا!
‫امیری!
‫صبح بخیر!
‫آسا-چان، برای سه سال آینده هم هوای همو داشته باشین.
‫آه، بله.
‫و اینکه.. بابت اتفاقی که روز فارغ‌التحصیلی افتاد، ممنونم.
‫آره... باید بیشتر عذرخواهی کنی مامان.
‫می‌خوام با خاله‌ت هم آشنا بشم.
‫کجاست؟
‫نیومدش.
‫یعنی می‌گی نمیان؟
‫واسه مراسم بازگشایی‌ـت؟
‫بله.
‫ببین، آسا-چان...
‫اگه یه چیزایی رو نتونستی بهش بگی، من از طرفت می‌گم.
‫آخه، اینکه تنهایی اومدی، عجیبه.
‫ولی... اون که مامانم نیست...
‫بریم دیگه آسا.
‫اوهوم.
‫از فردا کجا همدیگه رو ببینیم؟
‫بذار ببینم...
‫وای اون دختره خیلی نازه.
‫بریم باش حرف بزنیم؟
‫عه؟ امیری... زیادی آتیشی شدی.
‫آرایشم کردی.
‫معلومه.
‫شروع دبیرستانمونه.
‫توی راهنمایی قوانینمون خیلی بیخود بودن.
‫بی‌خیال.
‫آه، من اونجا باید بشینم.
‫تا بعد، آسا.
‫اوهوم.
‫شروع دبیرستان، ها؟
‫تاکومی.
‫اوه، یوشیمورا.
‫چطوری؟
‫بیا اینا رو روز فارغ‌التحصیلی بهمون دادن.
‫نارا هم سرش انگاری شلوغ بود، من مال تو رو گرفتم.
‫ممنونم...
‫ولی کی از مراسم فارغ‌التحصیلیش جیم می‌زنه، آدمی هستیا.
‫جدی؟
‫مهم نیست حالا...
‫به‌عنوان همکلاسی دوران راهنماییت می‌گم، موفق باشی.
‫منم تمام تلاشمو می‌کنم.
‫این چی بود دیگه؟
‫تو یوشیمورا از «ساکورای اول» هستی؟
‫اوه، تو توی مسابقات منطقه‌ای بودی!
‫داری می‌ری... تیم بیسبال؟
‫معلومه!
‫بـــــنــــازم! بیا سه سال آینده رو بترکونیم!
‫عــــا. از آشناییت خوش‌وقتم.
‫عــ ــ عا، منم خوش‌وقتم. من سونه‌ام.
‫منم تاکومی آساام.
‫سونه-سان می‌گم، اسم کوچیکت چیه؟
‫عـــه... عـــا، عا... آسکا. سونه آسکا هستم.
‫پس شد آسا-چان و آسکا-چان.
‫منم کاندا یومی‌ام. کان صدام کنین!
‫عــــــه، چه خفن!
‫اینو خودت کشیدی؟
‫دومین کارت ویزیت زندگیم!
‫معلومه خودم کشیدم.
‫ببخشید، جاتونو تنگ کردم؟
‫نه. از آشناییت خوش‌وقتم.
‫توگو یوتو هستم.
‫توی تیم جودویی؟ قدت چنده؟
‫فوتبال. ۱۸۶ سانتی‌متر.
‫هم‌اکنون برای سخنرانیِ افتتاحیه‌ی سال‌اولی‌ها.
‫نماینده‌ی کلاسِ امسال، موریموتو چیو-سان هستن.
‫بی‌خیال!
‫منم عاشقشم!
‫بله!
‫معلومه که مامان و بابات هیجان‌زده بودن.
‫آخه، نماینده‌ی کلاسی.
‫موفقیت خفنیه!
‫موفقیت؟
‫همچین دستاورد بزرگی هم نیست.
‫ولی بازم، می‌فهمم دلت می‌خواد خفن به‌نظر بیان...
‫مامان و بابای منم زیاده‌روی کردن...
‫آسکا!
‫از خجالت آب شده بودم...
‫همه‌ی خانواده‌ها همین‌طوری‌ان.
‫عــــــا... مامان و بابای من این‌جا نیستن.
‫در واقع، اونا توی تصادف رانندگی مُردن.
‫الان با خاله‌م زندگی می‌کنم، ولی اون یه نویسنده‌ی پرمشغله‌ست، پس...
‫عین داستان این فیلماست.
‫یا نکنه حرف درستی نزدم؟
‫نه. فرقش اینه الان دیگه خودم باید ناهارمو درست کنم.
‫ایول، چه‌قدر مستقلی تو.
‫من در مقایسه با تو عملاً عین یه میمونم.
‫میمون؟
‫اون‌قدر زود بیدار شدن برای ناهار درست‌کردن باید سخت باشه.
‫هـــــــا...؟
‫مامان بابای من هنوز هر روز صبح بیدارم می‌کنن.
‫یکم بزرگ شو دیگه.
‫تـــنـــهـــا...
‫می‌خواستم توی روز اولم به چشم بیام...
‫گند زدم توش.
‫از اون‌جایی که روز بزرگته.
‫برو دست‌هاتو بشور.
‫من... امروز توی مراسم ورودی...
‫عـــــــــــــــه.
‫همین؟
‫غذا از دهن میفته ها.
‫اشکال نداره من شروع کنم؟
‫می‌رم دستامو بشورم.
‫بیشتر انتظار داشتم این‌طوری باشه...
‫عــــــــه؟ این‌طوری نباش. زشته.
‫جدی؟ خب، کاریه که شده.
‫نگرانش نباش. فقط در آینده مراقب خودت باش.
‫...توی ذهنم گفتم عجب خرابکاری‌ای کردم.
‫آسا.
‫این‌طوری مایه‌ی خجالت نباش.
‫خب، بعضی وقت‌ها پیش میاد.
‫اشکالی نداره. دفعه‌ی دیگه می‌تونی بیشتر مراقب باشی.
‫نمی‌دونستم دوست داری توی چشم باشی.
‫آخه، یکم پیش گفتی...
‫نمی‌دونم.
‫ولی... بعضی اوقات دلم می‌خواد.
‫چه اشکالی داره مگه؟
‫عـــــــه؟ اشکالی نداره؟
‫به چشم اومدنِ واقعی، تلاش زیادی می‌طلبه.
‫مثل ورزشکارها، بازیگرها و خواننده‌ها.
‫این یعنی براش زحمت کشیدی.
‫انتظار اینو نداشتم. فکر می‌کردم از این کار بدت بیاد.
‫هــــا... شوخیت گرفته؟ بابا من خودم نویسنده‌م ها!
‫با نوشتنِ فانتزی‌هام و منتشر کردنشون برای دنیا، زندگی‌مو می‌چرخونم.
‫هیچ‌وقت کسی رو برای به چشم اومدن قضاوت نمی‌کنم.
‫اما حرف‌زدن درباره‌ی من، به به چشم اومدنِ تو کمکی نمی‌کنه.
‫من و تو، دوتا آدم کاملاً متفاوتیم.
‫اوهوم.
‫چرا خوانندگی رو امتحان نمی‌کنی؟
‫عضو یه گروهی چیزی شو.
‫تو که همیشه داری زیر لب آواز می‌خونی.
‫گروه موسیقی؟ مامان هیچ‌وقت از اونا خوشش نیومد.
‫هــــــــه.
‫باز شروع کردی.
‫حرفتو بزن.
‫نه، منظورم اینه که... مشکلی نیست. به‌هرحال زندگی خودته.
‫ولی... اون دیگه این‌جا نیست، می‌دونی؟ مامانتو می‌گم.
‫چرا؟
‫چرا این‌قدر از مامانم بدت میاد، ماکیو-چان؟
‫دلیلشو بهت نمی‌گم.
‫صرفاً چون یه بچه‌ای و نیت بدی نداری...
‫دلیل نمی‌شه که بتونی توی هر چیزی سرک بکشی.
‫هیچ‌وقت دلیل این موضوعو بهت نمی‌گم.
‫معذرت می‌خوام!
‫معذرت می‌خوام.
‫از دستت عصبانی نیستم.
‫برمی‌گردم سر کارم.
‫ببخشید مزاحم‌تون شدم!
‫از دیدنتون خوش‌وقتم. من امیری‌ام.
‫اوه، همونی که توی جشن فارغ‌التحصیلی دعوا داشتین.
‫منم کودای ماکیوام.
‫هیچ دعوا نداشتیم.
‫مشکلی با اینکه دوست‌هاتو بیاری خونه ندارم، ولی قبلش بهم خبر بده.
‫بهت پیام دادم.
‫«از قبل خبر دادن» معنیش دقیقاً قبل از رسیدن نیست ها.
‫معذرت می‌خوام!
‫خیلی‌خب، خوش بگذره.
‫جالبه. نه گیر داد نه دعوا کرد؟
‫مامان من قطعاً یه چیزی تو این مایه‌ها می‌گفت؛
‫«سلام! ممنون که با امیری وقت می‌گذرونی!»
‫خیلی خوب بود!
‫توی خونه‌ی تاکومی، همیشه این‌طوری بود: «لطفاً مراقب آسا باش.»
‫اینم خیلی خوب بود!
‫دیدی؟
‫دیگه رد دادم...
‫راستی، متوجه ناظم پایه‌مون شدی؟
‫کراواتشو دیدی؟ خیلی کوتاه بود!
‫جدی؟ پاره شدم از خنده.
‫عـــا... می‌گم ماکیو-سان، تنقلات خاصی هست که خوشتون بیاد؟
‫مامانم از خواسته بود آمار خونه‌تونو در بیارم.
‫مگه قرار نبود این یه راز بمونه؟
‫اگه برای هدیه دادن می‌خوای...
‫قصد بی‌ادبی ندارم، ولی ترجیح می‌دم این‌کارو نکنن.
‫مایه‌ی دردسره.
‫دردسر؟
‫ماکیو-چان یکم عجیبه.
‫ولی مامان من جواب نه تو کتش نمی‌ره.
‫قصد توهین ندارم، ولی جدی می‌گم.
‫مشکلی نیست. لطفاً عیناً همین رو بهشون بگو.
‫من زیاد اهل تشریفات نیستم.
‫من می‌رم سر کارم.
‫چشم!
‫می‌گم...
‫ببخشید... مزاحم‌تون شدم.
‫چیزی شده؟
‫دارم می‌رم خونه.
‫باشه.
‫گرفت خوابید... آسا.
‫یهویی.
‫انگار... بیهوش شده.
‫که این‌طور...
‫بازم مزاحم می‌شم.
‫که بهش سر بزنم
‫ببخشید زحمت‌تون دادم.
‫امیری؟
‫ماکیو-چان.
‫عــا... چیزه... شام خوردی؟
‫روی میزه.
‫خودت چی؟
‫بعداً می‌خورم.
‫ممنون بابت غذا.
‫ولی... اون دیگه این‌جا نیست، می‌دونی؟ مامانتو می‌گم.
‫عـــــا... چه دردسریه...
‫جدیدترین پاتوق‌های شکم‌گردی در کوئنجی!
‫حتی نمی‌تونم تضمین کنم دوستت داشته باشم.
‫از خواهرم متنفر بودم.
‫دلیلشو بهت نمی‌گم.
‫من نمی‌تونم همیشه کاملاً مراعات احساساتتو بکنم.
‫احتمالاً نمی‌تونم تنهایی یا اضطرابتو هم درک کنم.
‫چون از مامانم بدت میومد؟
‫نه.
‫چون من از کنار بقیه بودن خیلی خسته می‌شم.
‫حتی تا وقتی تنها نباشم، نمی‌تونم کار کنم.
‫این... حس تنهایی نداره؟
‫درست همون‌طور که تو نمی‌تونی اون احساس خفقانی که من دارمو درک کنی،
‫منم نمی‌تونم تنهایی تو رو درک کنم.
‫دلیلش اینه که... من و تو، دوتا آدم متفاوتیم.
‫عــ ــ عــه... چی‌کار...
‫اگه باعث شدم احساس کنی بهت بی‌توجهی شده، معذرت می‌خوام.
‫پس بیا باهم حرف بزنیم.
‫حتی با اینکه همدیگه رو درک نمی‌کنیم؟
‫دقیقاً چون نمی‌کنیم.
‫من دوست ندارم تنها غذا بخورم.
‫باشه. اگه یه‌وقت زمان از دستم در رفت، بهم بگو.
‫اگه یه‌وقت خواستی حرف بزنی، همون موقع باهم حرف می‌زنیم.
‫ماکیو-چان، این‌طوری مشکلی نداری؟
‫با اینکه مامانم نیستی؟
‫با اینکه دوستم نداری؟
‫آرزوی من... اینه که تو یه زندگی سالم و به دور از ناامیدی داشته باشی.
‫این حس رو دارم چون نسبت بهت نظر مثبتی دارم.
‫حداقل، بیشتر از اینکه نداشته باشم، دارم.
‫من تنهام.
‫من نمی‌تونم برای اون تنهاییِ عمیقی که حس می‌کنی کاری انجام بدم.
‫نه! من تنهام!
‫خیلی تنهام...
‫که این‌طور.
‫اون تنهایی من رو قبول کرد، اما نتونست درکش کنه.
‫آب یه واحه‌ی سرسبز ممکنه تشنگی تو رو برطرف کنه،
‫اما هیچ‌وقت با بدنت یکی نمی‌شه.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه با کسِ دیگه‌ای... یکی بشه.
‫از قبل هیچ ارتباطی با هم نداشتیم.
‫از خودم می‌پرسم که آیا درسته غریبه‌ای مثل من یهو این‌قدر درگیر زندگی اون بشه؟
‫ببند بابا.
‫ممنونم.
‫یه‌وقت دیگه بازم گوشت بیار.
‫کاساماچی-کون...
‫تو کی احساس تنهایی می‌کنی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
یکم گوشت، پیاز و فلفلو تفت بده. چاشنی داشی و رب کاری رو اضافه کن، یکم تفتشون بده
‫با برنج یا اودون خوب میشه
‫ممنون!
‫گفتم با گوجه شاید خوب بشه ‫شبیه برنج هایاشی شد.
‫خوشمزه‌ست!
۴
قسمت
ترسیدن
دیدار اول
هی‌سی ۲
راهنمای ثبت‌نام
ناهار ساده‌ی کاساماچی-کون
پیژامه به تن آماده کرده
ظرف پلاستیکی
‫هر نوع گوشتی (با سس یاکینیکو)
بروکلی بخارپز
برنج گرم‌شده با ماکروویو
ترشی سبزیجات
راهنمای ثبت‌نام
نام قیّم
ماکیو کودای
خاله
امروز دبیرستانو شروع می‌کنم
‫واسه مراسم بازگشایی هیجان دارم!
ساعت 8:20 امیری رو جلوی ورودی می‌بینم
امروز دبیرستانو شروع می‌کنم
واسه مراسم بازگشایی هیجان دارم!
ساعت 8:20 امیری رو جلوی ورودی می‌بینم
خاطرات با ساحره
ماکیو-چان
می‌شه امیری بیاد خونه‌مون؟
‫با خودم میارمش!
امیری: من برم خونه خوابت برد
امیری: رسیدم، بیدار شدی؟