‫به این چیزها علاقه داری؟
‫اوهوم.
‫هـــــه، پس به این‌جور پسرها علاقه داری، نه؟
‫عـــــه؟
‫هــوم؟
‫من از آهنگشون خوشم میاد.
‫عـــــه‌هــــه.
‫می‌فهمــــم.
‫چرا مامان باباها این‌جوری حرف می‌زنن؟
‫این‌جورم نیست که بخوایم توی رویاهامون باهاشون قرار بذاریم.
‫دقــــیــــق.
‫می‌دونستی من بیشتر به دخترا علاقه دارم؟ مثل آیدل‌ها؟
‫ظاهراً مامان بابام فکر می‌کنن دلم می‌خواد شبیه اونا بشم.
‫عــــــه! بی‌خیال!
‫اصلاً درک نمی‌کنن.
‫اونا سرتاپاشون تناقضه.
‫ مامان باباها و معلم‌هامونو می‌گم.
‫می‌دونم.
‫آسا.
‫تو می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد انجام بدی.
‫هر کسی که دلت می‌خواد باش.
‫امیدوارم وقتی بزرگ شدم اون‌طوری نشم.
‫آخ گفتــــی!
‫مامانت... همیشه طرفِ تو می‌مونه.
‫باشه، آسا؟
‫می‌گم، می‌تونی موقع برگشتن چندتا دستمال توالت بگیری؟
‫چـــشـــم.
‫مامانم همیشه این کارو می‌کرد.
‫همیشه وقتی می‌خواستم برم بیرون، اون‌طوری می‌ایستاد.
‫شاید اینو از مامانمون به ارث بردیم.
‫می‌گم، می‌تونم موهامو رنگ کنم؟
‫عــــا؟ چرا؟
‫امیری بهم گفت که باید این کارو بکنم.
‫عـــا... نه، منظورم اون نبود. منظورم اینه نیازی به اجازه‌ی من نداری.
‫تا وقتی مدرسه‌ت باهاش مشکلی نداره، راحت باش.
‫تاکومی-سان... بودی، درسته؟ هم‌کلاسی هستیم.
‫اوه، موری-سان. می‌تونی آسا صدام کنی.
‫ایول. پس تو هم منو موری صدا کن.
‫تصمیمتو گرفتی؟
‫نـــــــه اصلاً. تو چی؟
‫ندانم...
‫توی راهنمایی عضو باشگاه یا انجمن خاصی بودی؟
‫گروه سرود.
‫چرا همونو نمی‌ری پس؟
‫ظاهراً گروه سرودِ این‌جا خیلی خوبه.
‫هنوز انتخاب نکردی؟
‫نـــه بابا.
‫البته خیلی هم برام مهم نیست...
‫منم همینم.
‫برام سؤاله بقیه چطور تصمیم می‌گیرن.
‫به هیچ‌ چیزی علاقه نداری؟
‫هـــــــوم...
‫من قبلاً توی باشگاه بدمینتون بودم.
‫نــــومـــخــوام.
‫باشه پس...
‫عــــا، گروه سرود چطوره؟
‫تو آواز خوندن رو دوست داری، مگه نه آسا؟
‫می‌گم... مسابقه‌ی سرود کلاس چهارمت رو یادت هست؟
‫خیلی براش تلاش کردی.
‫گروه سرود؟
‫پس قطعی شد.
‫مامانت... بهتر از هر کسی می‌دونه.
‫به‌نظر من اون پیراهن چهارخونه رو بپوش.
‫نـــه‌خیر، دیروز گوجه‌فرنگی داشتیم.
‫هنوز تصمیم نگرفتی؟ پس من برات انتخاب می‌کنم.
‫اون‌جا نیست، آسا.
‫باید یاد بگیری چطور خودت انتخاب کنی.
‫ای وای. با موهات چی‌کار کردی؟
‫شبیه پسرها شدی.
‫چقدر بامـــــــزه شده!
‫خیلی خوشگل شدی، آسا!
‫امیری، تو تنها کسی هستی که ازش خوشت اومده.
‫عـــــــه؟ یعنی مامان بابات خوششون نیومده؟
‫فکر نکنم. باید قانعشون کنم.
‫چطوری؟
‫هـــــــوم، فکر کنم توی تعطیلات بهاری، باید...
‫تصادف شده!
‫باید به پلیس زنگ بزنیم؟ یا آمبولانس؟
‫چی شده؟
‫پسر، اصلاً وضع خوبی نیست...
‫یکی بره یکی از کارمندا رو بیاره!
‫خب... این‌جوریم نیست که آدم بتونه یهویی تصمیم بگیره، مگه نه؟
‫ما رفتیم.
‫عــــا، باشه...
‫این چه حسیه؟ نمی‌دونم چرا، ولی کلافه‌ام.
‫ولی از چی؟
‫نمی‌دونم...
‫داشت از چرخ خیاطیش دود بلند می‌شد!
‫آخه مگه می‌شه همچین چیزی؟
‫امیری!
‫بخدا، بخدا!
‫ولی... اون دیگه این‌جا نیست، می‌دونی؟ مامانتو می‌گم.
‫آسا.
‫هر کسی که دلت می‌خواد باش.
‫دروغگو.
‫مامانت... همیشه...
‫می‌زنی زیرِ حرف خودت.
‫لعنت بهت.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کودای ماکیو...
‫پشمام.
‫چــی؟
‫خونه‌ی مامان‌بزرگ. شنبه‌ی هفته‌ی آینده.
‫یعنی می‌خوای بری؟
‫وقتی زنگ زدم نگران به‌نظر می‌رسید،
‫و منم همیشه با مامان می‌رفتم اون‌جا.
‫من که احتمالاً بیشتر از پنج ساله نرفتم خونه.
‫چــرا؟
‫هـــــوم؟ همین‌طوری.
‫حله، بیا بریم.
‫وای، وای. خوش اومدی، آسا-چان.
‫خوب ازش مراقبت می‌کنی؟
‫آره بابا.
‫خـــب... بیاین یه چای بخوریم. یکم کیک خریدم.
‫ببخشین مزاحم شدم.
‫من اول می‌رم یه دستی به وسایلم بکشم.
‫چــــــی؟ بیا حداقل بشین یه فنجون چای بخور.
‫همون یه فنجون چای یه عمر طول می‌کشه تموم شه.
‫اگه دلم هوس کرد، خودم یکم دَم می‌کنم.
‫خدایا.
‫عجب آدم سردیه، مگه نه؟
‫شبیه اون نشی ها.
‫خب، بیا بریم این‌ور.
‫هنوز از این چیزهای بچگونه می‌خونی؟
‫خودتم قبلاً می‌خوندیشون که.
‫ولی دیگه نمی‌خونم.
‫پس دیگه هیچ‌وقت نمی‌ذارم کتابای منو قرض بگیری!
‫برام مهم نیست!
‫اصلاً از اینکه تموم این خاطرات دارن هجوم میان خوشم نمیاد.
‫می‌گم، نباید این‌جا از راست بری؟
‫حتماً یه راه مخفی اون‌جا هست.
‫اوه... مواظب باش! دارن میان!
‫اونه-چان، ساکت باش!
‫بـــــرو راست! دارن بهت می‌رسن!
‫با شما دوتام، یکم از تلویزیون فاصله بگیرین!
‫دانشگاه چی؟
‫هنوز تصمیم نگرفتی؟
‫من تازه دبیرستانو شروع کردم، مامان‌بزرگ.
‫عـــــا، که این‌طور. راست می‌گی.
‫مینوری و ماکیو هردو خیلی زود انتخاب کردن ‫واسه همین نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫مامانم؟
‫اوهوم. مینوری... همیشه بهترین شنونده واسه حرف‌های من بود.
‫ما همیشه‌ی خدا با هم گپ می‌زدیم.
‫برعکسِ، اون‌یکی...
‫می‌رم به ماکیو-چان کمک کنم.
‫نمی‌خوای یکم بیشتر استراحت کنی؟
‫زود برمی‌گردم.
‫ماکیو-چان؟
‫مامان—
‫آسا؟
‫چی شده؟
‫قبلاً هم توی اتاق خواهرم بودی، مگه نه؟
‫اگه چیزی می‌خوای چرا با خودت نمیاری؟
‫چی شده... بابا مامانم بحثت شده؟
‫نــه.
‫باشه.
‫ماکیو-چان، از مامان‌بزرگ هم بدت میاد؟
‫دیگه قرار نیست از زمین و زمان بدم بیاد که...
‫ولی باید اعتراف کنم... اون خسته‌کننده شده و حرف‌هاش با نیش و کنایه‌ان.
‫شاید به‌خاطر اینه که ما خونه رو ترک کردیم، بابا هم مرد،
‫و اون شروع کرد بیشتر وقتش رو به تنهایی گذروندن.
‫خسته‌کننده و نیش‌دار...
‫قبلاً، اون همیشه از ما تعریف می‌کرد.
‫می‌گفت مینوری دل‌سوزه و منم به خودم متکی‌ام.
‫اما یه‌جایی در طولِ این مسیر...
‫این حرف‌ها تبدیل شد به اینکه مینوری استقلال نداره و منم آدم سردی‌ام.
‫و این منو غمگین کرد.
‫اما یادمه مامان‌بزرگ می‌گفت...
‫چطور تونستی قبل از مادرت بمیری؟
‫کلی هم گریه کرد.
‫یادمه با خودم فکر کردم که اون واقعاً به مامان اهمیت می‌داده.
‫اگه تو همچین حسی داشتی، پس همونم کافیه.
‫موندم یعنی مامانم واقعاً چه‌جور آدمی بوده.
‫به چی فکر می‌کرد...
‫ایـــن... چیزی نیست که حتی اگه زنده بود هم می‌فهمیدی.
‫چون ما دوتا آدم متفاوتیم؟
‫آسا...
‫اونو به‌عنوان همون مادری که دوستش داری به یاد بیار.
‫منم به همین دلیل دیدگاه شخصیِ خودمو درباره‌ش باهات درمیون نمی‌ذارم.
‫گمونم آخرش دلم یکم چای خواست.
‫هـــــــه، پس به این چیزا علاقه داشته.
‫آسا.
‫هر کسی که دلت می‌خواد باش.
‫می‌شم... همون کسی که دلم می‌خواد.
‫پس خوب نگام کن.
‫اینو هم با خودت ببر خونه. بگیر دیگه!
‫جا ندارم. کجا بذارمش آخه!
‫بگیرش دیگه.
‫نمی‌خواد. نمی‌خواد بابا. نمی‌خواد!
‫خدایا از دست تو. همیشه این‌جوری‌ای.
‫مامان‌بزرگ کلی گریه کرد.
‫آسا-چان، مراقب خودت باش.
‫من رفتم.
‫منم رفتم.
‫برین به سلامت.
‫با جفت‌تونم، مراقب ماشین‌ها باشین.
‫ماکیو، تو هم.
‫سالم زندگی کن، باشه؟
‫مامان...
‫آبجی و من...
‫رابطه‌مون دیگه درست‌شدنی نبود.
‫پس نمی‌تونم توی غمی که داری شریک باشم.
‫ولی... اگه هروقت نیاز داشتی، حداقلش می‌تونم به حرفات گوش کنم.
‫تو همیشه نظرای بی‌خود می‌دی.
‫کسی که به سختی از پس خودش بر میاد...
‫گمون نکنم بتونه بشینه پای حرفای یه نفر دیگه.
‫با آسا-چان کنار بیاین و با هم زندگی سالمی داشته باشین، باشه؟
‫چه خوب می‌فهمی...
‫خیال کردی کی بزرگت کرده؟
‫جواب نمی‌دی؟
‫آخه شماره‌شو نمی‌شناسم.
‫آسا!
‫صبح بخیر.
‫امروز کلاس ورزش دارین؟
‫چرا؟ لباس ورزشیاتو یادت رفته؟
‫آره.
‫حله.
‫ممنون.
‫آسا کلوب چیکار کردی؟
‫نارا-سان، صبح بخیر.
‫صبخ بخیر.
‫دوستته؟
‫توی کلاس بی‌ـه.
‫تاکومی هستم.
‫ساکورای هستم.
‫تا بعد
‫اوساوا روز فارغ‌التحصیلی بهت پیشنهاد داد، نه؟
‫ها؟ تو از کجا می‌دونی؟
‫تاکا-چان بهم گفت.
‫دوست‌پسر نمی‌خوای؟
‫آره... نمی‌دونم.
‫توی گولدن ویک جایی رفتین؟
‫نه. کودای-سان شما چی؟
‫منم نه.
‫خواهرزاده‌ت چی؟
‫در اون مورد... شرمنده که مجبور شدم یه مدتی مرخصی بگیرم.
‫نه بابا!
‫واسه خودمم خوب بود یه چند روزی رو تعطیل بودم.
‫خب... در مورد کاور جلد دوم...
‫می‌خواین چیکار کنین؟
‫راستش یه طرحی توی ذهنم هست.
‫دوست دارم بشنوم.
‫اگه خوب نبود تعارف نکنین، باشه؟
‫اون‌جایی هست که تول و سایکا نقشه رو نگاه می‌کنن؟
‫اوه، آره.
‫فکرم اینه.
‫امیری، بیا لباس ورزشیم.
‫آه، ممنونم.
‫می‌برم خونه می‌شورمش.
‫زنگ پنجم می‌خوامش پس نمی‌‌خواد.
‫نجاتم دادی.
‫سلام.
‫سلـــام.
‫خب ناهار می‌بینمت؟
‫اوهوم.
‫ببخشید منتظر موندین.
‫حسابی توجه می‌گیرنا، نه؟
‫عـــــه. عجیبه، آخه توی راهنمایی واسه تاماشیرو-سان قلدری می‌کردن.
‫عه، کی؟
‫دختر موکوتاهه.
‫ها...
‫پس رسیده به جمع خفن‌ها.
‫جای شکرش باقیه.
‫ولی ببین... اگه من همچون قیافه‌ای ‫داشتم هیچ مشکلی با اینکه واسه‌م قلدری کنن، نداشتم.
‫جدی میگی؟
‫آسا!
‫آرایش کردی!
‫جلسه داشتم. بعدم با دوستام قهوه خوردم.
‫به نظر خسته میای.
‫فهمیدی؟ از بس حرف زدم.
‫کاساماچی-کون میاد پیشمون، یه چیزایی بخریم و بریم خونه.
‫ایول!
‫وایسا تایوان؟ میری؟
‫فکر دایگو بود.
‫هنوز برنامه‌ای نیست. فقط حرفشه.
‫کودای-سان.
‫بله...؟
‫تونو. مسئول نظارت بر حضانت هستم.
‫یه بار برای کارهای بیمه‌ی عمر و کاغذبازی‌هاش همدیگه رو دیدیم.
‫جدی؟
‫عذر می‌خوام به خاطر نمیارم.
‫راحت باشین.
‫جدای این‌ها، چندباری باهاتون تماس گرفتم.
‫سرتون شلوغ بود؟
‫خب، من... شماره‌‌تون رو نمی‌شناختم.
‫و کار هم داشتم، واسه همین...
‫که این‌طور، خب دیگه بریم سر اصل مطلب...
‫بله.
‫در مورد این کپی که از دفترچه‌ی حساب بانکی آسا-سان ارائه دادید...
‫آه! ببخشید که دیر جوابش رو دادم.
‫بله. ولی در مورد این اسناد...
‫تاریخ 30 آوریل، 300 هزار ین برداشت شده.
‫می‌شه توضیح بدین برای چی بوده؟
‫300 هزار ین؟
‫نقد؟
‫بله.
‫ا ـ از حساب خواهر و شوهر خواهرم؟
‫بله، همونطور که گفتم.
‫آیا رسیدی برای این تراکنش دارین؟
‫نه...
‫هرنوع مدرک توی حساب خانوادگی هم کفایت می‌کنه.
‫قبلاً هم توضیح دادم، کودای-سان...
‫به عنوان یه قیم، شما موظفید...
‫گزارش‌های هزینه و درآمد رو تحویل بدید.
‫بـ ـ ببخشید، هنوز...
‫فرض رو بر این گذاشتم وقتی دفترچه رو برای ‫من ارسال کردید از این موضوع اطلاع داشتید.
‫یا شاید نداشتید؟
‫یـ ـ یه لحظه... می‌شه... می‌شه شمرده شمرده صحبت کنید؟
‫یهویی پشت سر هم... دارین می‌ترسونینم.
‫می‌ترسونمتون؟
‫ببخشید.
‫من از این حساب به‌جز هزینه‌های مدرسه و پول توی جیبیش ‫برای هیچ‌جای دیگه‌ای استفاده نکردم.
‫هزینه‌های روزمره‌مون رو خودم می‌دم.
‫و یه انتقال خودکار برای پول توی جیبیش گذاشتم.
‫وگرنه یادم می‌ره.
‫برای همین...
‫ببخشید. وقتی براتون کپی رو ارسال کردم، متوجه این یکی نشدم.
‫برای همین اصلاً نمی‌دونم این 300 هزار ین خرج چی شده...
‫عذر می‌خوام.
‫درسته یکم خشن برخورد کردم.
‫انقدر روی حقوق بچه تمرکز کرده بودم که زیاده‌روی کردم.
‫و از اون‌جایی که تماس‌هام رو جواب ندادید هم،
‫حس کردم آدم به‌درد‌نخوری هستید.
‫بله... واقعاً آدم به‌دردنخوریم...
‫آه، ببخشید بازم بی‌ادبی کردم!
‫نه، مشکلی نیست. من مثل آدمای عادی از پس کارای عادی بر نمیام.
‫کامپیوتر.
‫من یه کامپیوتر خریدم. یه مک‌بوک.
‫عـــه؟!
‫برای مدرسه لازم داشتین؟
‫نه.
‫کسی بهت گفت باید بخریش؟
‫نه.
‫آسا؟
‫چی شده؟
‫فکر کردم اگه لپ‌تاپ داشته باشم، ‫تنهایی می‌تونم آهنگ بسازم.
‫و شاید تو مخالف این باشی که برم کلوب موسیقی.
‫عه؟ من که گفتم...
‫آسا-سان، تا به حال کودای-سان بابت کارهات محدودت کردن؟
‫نه.
‫احساسات تو فقط به خودت مربوطن.
‫هیچ‌کسی حق نداره بابتشون بهت احساس شرم بده.
‫هیچ‌کس.
‫هیچوقت. حتی یه ذره.
‫اما اون آدم‌بزرگه...
‫برای همین فکر کردم مخالفت می‌کنه.
‫هرکسی دوست داری شو.
‫حس کردم... گیج شدم...
‫ببخشید.
‫آسا، باید در این مورد حسابی حرف بزنیم ولی باشه واسه بعد.
‫برو دست و صورتتو بشور.
‫بهش گفتم اگه دوست داره می‌تونه عضو کلوب موسیقی بشه.
‫اما گفت والدینش خوششون نمیاد.
‫گویا سعی داره خودش رو بشناسه.
‫توی همچین سنی قابل درکه، حتی اگه این موضوع هم در میون نبود.
‫اگه خواستی با کسی جز کودای-سان یا از مدرسه صحبت کنی،
‫باهام تماس بگیر.
‫آه، چشم.
‫اگه کاری ازم بر میومد بهم بگین.
‫منم تجربه‌ی زیادی ندارم،
‫اولین باره افرادی مثل شما رو ملاقات می‌کنم.
‫کسی مثل من...
‫آه، نه! منظورم کارتون بود.
‫کسی که تلفنش رو جواب نمی‌ده، به تاریخ تحول‌هاش نمی‌رسه...
‫من برای اینکه توی زندگی دونفره‌تون حمایتتون کنم، اومدم.
‫پس...
‫پس از الان به بعد هم... مشتاق همکاری باهاتونم.
‫آه، منم همین‌طور.
‫کاساماچی-کون، خوش اومدی.
‫اوه... یکم صدف آوردم.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫تونو، مسئول نظارت بر حضانت هستم.
‫احیاناً شما... شریک زندگی کودای-سان هستین؟
‫لپ‌تاپ؟
‫اگه بخوای من می‌خرم.
‫این‌طوری که همه‌چیز پیچیده‌تر می‌شه.
‫راست می‌گی.
‫ولی، نظارت حضانت؟
‫خسته‌ای؟
‫آره... می‌شه گفت.
‫یه لحظه تصور کن یه سگ گنده بغلت کرده.
‫یه برنیز کوهستانی.
‫انقدر بزرگ؟
‫راستی... اون روز منم با آسا همین‌طوری کردم.
‫حتماً از تو یاد گرفتم.
‫گمونم آسا این آهنگه رو دوست داره.
‫گاهی وقتا می‌خونتش.
‫آسا!
‫آسا-سان!
‫همون گروهی که دوستشون داری... اومدن.
‫نگاه می‌کنی؟ بیا این‌جا!
‫چسبیدیم به‌هم.
‫اینو دوست داری؟
‫اوهوم، بیس این آهنگ رو دوست دارم.
‫عجب سلیقه‌ای. گوشات خوب می‌شنون.
‫واقعاً.
‫ماکیو-چان.
‫من... می‌تونم برم کلوب موسیقی؟
‫معلومه. هرکاری دلت می‌خواد انجام بده.
‫اوهوم. می‌رم.
‫آه... این‌جاش! بیس این‌جا رو دوست دارم.
‫چــــه خفنــــه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
کلوب گو
کلوب موسیقی
کلوب سرو چای
ولی اینکه یهویی
اون‌طوری بمیره
تقصیر
‫خودش بود.
‫تقصیر خودش بود.
___________________________
کودای ماکیو
تماس
الان
مامان‌بزرگ: تماس از دست رفته
۵
قسمت
تصمیم
کودای
خاطرات با ساحره
کودای
من رفتم کلوب صنایع‌دستی
هورا
من رفتم کلوب صنایع‌دستی
هورا
تو چی؟ تصمیم گرفتی؟
وکیل
شرکت حقوقی سابانای
باز کردن حساب
سپرده
نقد
انتقال خودکار
کارت بانکی
انتقال خودکار
نقد
سپرده
کارت اعتباری
تاکومی آسا
آدم‌های به‌درد‌نخور
‫تقصیر خودش بود.
___________________________
مارماهی
کسی مثل من
تلفن‌هاش رو جذاب نمی‌ده
به تاریخ تحویل‌هاش نمی‌رسه
مارماهی
باید لپ‌تاپ رو پس بدم