! صبح شده ! صبح بخیر خوابالو
. وقت خوردنِ صبحانه و رفتن به مدرسه ـست
! نایوکی ، بیدار شو
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
! نایوکی
. بلند شو ، نایوکی
. داشتم درباره ی تعطیلات بهاری خواب می دیدم
. فکر نمی کنی زیادی زود خوابش رو دیدی ؟ الان تازه فوریه ـست
. صبح بخیر
... صبح بخیر
وای ، یه مربای تازه درست کردی ؟
آره ، اگه دوست داری الان یکمی امتحان کن ، باشه ؟
. باشه
... « هرگز نخواهم گفت ، « ممنونم
. تا همیشه آن را در کنار خود نگه می دارم
... خداحافظی » به آرامی فرا خواهد رسید »
. بعد از رویایی آسوده و آرام
... در هر دو دستم
. همیشه ، و برای همیشه تکه های در حال افتادن آن رویا را نگه می دارم
... همیشه می دانستم
. که تا آخرین لحظه ، لبخند زدن چه بسیار قدرتمند است
خب ، میشه بگی دقیقا واسه چی الان ما داریم می دوئیم ؟
. به خاطر اینکه مربای مامان فوق العاده خوب بود
. زود باش یوئیچی . بهتره سریع تر بدوئی وگر نه به موقع نمی رسیم
... لعنتی
آخرین قسمت
کانُن در پایان رویا
. موفق شدیم
. بهت افتخار می کنم
می دونی ، بعدا وقتی دیرمون شده ، سعی کن یکمی خویشتن داری به خرج بدی ، باشه ؟
! می تونی هر وقت که دلت می خواد از مربا های آکیکو سان بخوری
. آره ، درست میگی
. هر وقت که بخوام می تونم از مربا های مامان بخورم
. بهتره دفعه ی بعدی از اون یکی مربای مخصوصش هم بخوری
. آه حالم بد شد ، خودت برو بخور
. متاسفانه من به مربا آلرژی دارم
. این اولین باری ـه که این رو میشنوم
هی ، شما ها دارین درباره ی چی حرف می زنین ؟
. داریم درباره ی مربای مخصوص آکیکو سان صحبت می کنیم
چی ؟ داری میگی که هنوز اون مربا وجود داره ؟
پس تو هم ازش خوردی ؟
. آره ، یه بار وقتی که رفته بودم خونه ی نایوکی
. که اینطور
چی ؟ چی ؟ دارین درباره ی کدوم مربا صحبت می کنین ؟
. بهتره ندونی ، بعضی موقع ها نا آگاهی واقعا مایه ی خوشبختی ـه
ها ؟
راستی ، آیزاوا کون . حدس بزن چی شده ؟
... یوئیچی سان
. فکر می کردم که ممکنه بیای اینجا
. درسته ! از امروز دیگه به صورت تمام وقت می تونم بیام مدرسه
. بهتر بود می موندی خونه . چون به هر حال باید سال اولت رو تکرار بکنی
. اصلا از آدم هایی که از این حرف ها می زنن خوشم نمیاد
. چند وقتی میشه که ندیدمت
. آره
. خیلی برات خوشحالم ، شیوری ، اینکه می تونی دوباره بیای مدرسه
... یوئیچی سان
. باید دوباره بریم توی هیاکایا جشن بگیریم ، به مناسبت خوب شدنت
... توی اینجور موقع ها
توی اینجور موقع ها ، عیبی نداره که گریه کرد ، درسته ؟
. آره
! یوئیچی سان
. هیچوقت نمی خواستم بمیرم
. نمی خوام با کسی خداحافظی بکنم
. نمی خوام ... تنها بمونم
. عیبی نداره وقتی که می خوای ، گریه بکنی
. هر چی نباشه ، همه ی این مدت داشتی جلوی خودت رو می گرفتی که گریه نکنی
... آره
. لطفا ، از خودتون پذیرایی بکنید
! ممنون برای غذا
. خیلی خوشحالم که هر جفتتون تونستین قبل از فارغ التحصیلی ، از بیمارستان مرخص بشید
. آره ، خود دکتر هم خیلی تعجب کرده بود
. گفتش این یه معجزست که ما اینقدر سریع حالمون خوب شده
مگه نه ، مای ؟
... یه معجزه
ولی با این حال ، امتحانات ورودی دانشگاه ها رو از دست دادیم ، واسه همین . دو تاییمون مجبوریم برای سال بعد تلاش بکنیم
مگه نه ، مای ؟
پس تو هم می خوای بری دانشگاه ، مای ؟
می خوام به همون مدرسه ای برم که سایوری میره و درس بخونم تا . دکتری بشم که حیوون ها رو معالجه می کنه
. وقتی که می بینم با اون عینک داری کتاب می خونی ، واقعا شبیه بچه درس خون ها میشی
ولی تو واقعا دانش آموز ضعیفی هستی ، مگه نه ؟ مطمئنی که می تونی قبول بشی ؟
! آخ
. نمره های مای اونقدر ها هم بد نیستن
واقعا ؟
درسته ، یوئیچی سان . تونستی اون دوستت که دنبالش می گشتی رو پیدا بکنی ؟
! سوکیمیا آیو سان
. بهم گفت که دیگه نمی تونیم همدیگه رو ببینیم
. واسه همین ، احتمالا به یه جای دیگه اسباب کشی کرده
! یوئیچی سان
. آ .. آکیکو سان
من رو با یه نفر دیگه اشتباه گرفته بودی ؟
. آه ، نه
... فکر نکنم اون هیچوقت من رو " یوئیچی سان " صدا بکنه
. ولی واقعا خوشحالم که بعد از اون تصادف ، هیچ پس پیامدی برات باقی نمونده
. دکتر ها هم واقعا تعجب کرده بودن
. از اونجایی که بهبودیِ خیلی سریعی داشتم ، می گفتن که این مثل یه معجزه می مونه
یوئیچی سان ، می دونی که ممکنه آیو چان کجا رفته باشه ؟
. همه ی این مدت داشتم بهش فکر می کردم
. نایوکی هم خیلی نگران ـه
. تا وقتی که این رو نفهمم ، نمی تونم روی کار هایی که انجام میدم کاملا تمرکز بکنم
. آکیکو سان ، همه چیز رو به خاطر آوردم
. اینکه هفت سال پیش چه اتفاقی افتاد
آخرین روز تعطیلات زمستونی ، دوستم از بالای . یه درخت افتاد پایین و منتقل شد به بیمارستان
. ازم خواستن اتفاقاتی که افتادن رو براشون توضیح بدم و بعدش فرستادنم خونه
. جلوی ایستگاه کاملا گیج و سردرگم نشسته بودم ، و اون موقع بود که نایوکی اومدش
. نایوکی هیچ اطلاعی از اتفاقی که افتاده بود نداشت
. عصبانیتم رو روی نایوکی خالی کردم ، و بعدش با پدر و مادرم سوار قطار شدم
. و بقیش رو به یاد نمیارم
... وقتی که این دفعه دوباره همدیگه رو دیدیم
، برای اینکه می خواستی ملاحظه ی احساساتم رو بکنی . اصلا هیچ اشاره ای به اون حادثه نکردی
. درباره ی اینکه اون درخت رو قطع کردن بهم گفتی تا ببینی چیزی یادم هست یا نه
درست میگم ؟
اون درخت رو قطع کردن تا دوباره همچین اتفاقی رخ نده ، درسته ؟
. اسم اون دختری که از بالای درخت افتاد پایین ... سوکیمیا آیو بودش
... آیو اون روز مُرد ... اون مُرد
. نه این درست نیست . فکر کنم اشتباه متوجه شدی ، یوئیچی سان
... اون دختر که از بالای درخت افتاد پایین نمرد ، ولی
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
! یوئیچی سان
. بالاخره پیدات کردم . امروز چقدر آدم اینجا جمع شدن
. فارغ التحصیلیت رو بهت تبریک میگم . اینم یه هدیه ی کوچیک از طرف من
. خیلی ازت ممنونم
آه ، مای . تو هم اینجایی ؟
. داشتم شوخی می کردم . یادم نرفته که تو هم فارغ التحصیل میشی . بیا
خیلی عالی نیست ، مای ؟
. الان می خوایم بریم به یه مهمونی
دوست داری که تو هم باهامون بیای ؟
. خیلی دوست دارم ولی اول باید برم یه جایی . بعدا میام پیشتون
چرا در عوض از کیتاگاوا نمی خوای که همراهتون بیاد ؟
می خوای بری اون رو ببینی ؟
. آره
. شنیدم که هر روز میری پیشش
. آره ، دکتر میگه که اگه یه نفر باهاش صحبت بکنه خیلی خوب ـه
خانواده ی آیو چان چی ؟ اونا رو هم دیدی ؟
. وقتی که آخر هفته ها میان ، می بینمشون . امیدوارم که هر چی زودتر بیدار بشه
خیلی خب ، بعدا می بینمتون ، باشه ؟
. باشه . بعدا می بینمت
. شنیدم که اون توی این هفت سال گذشته ، توی کما بوده
. از همون روزِ حادثه
بیا یه روزی ما هم بریم به عیادتش ، باشه ؟
. باشه
... آیو
. امروز توی مدرسه ، مراسم فارغ التحصیلی سال آخری ها بود
. مای هم خیلی نگرانت بود
. اون رو یادت میاد ، آره ؟ اون رو نیمه شب توی مدرسه دیدی
. یه رویا ، دارم یه رویا می بینم
. رویایی که در اون ، پسری که دوستش دارم در کنارم ـه
... اون پسر باهام حرف می زنه
... انواع و اقسام داستان ها رو برام تعریف می کنه
... درباره ی دختر خاله ـش که هفت سال ندیده بودش
... درباره ی بچه روباهی که به یه آدم تبدیل شده بود
... درباره ی یه دختر مرموز که هر روز توی حیاط مدرسه ، سر و کلش پیدا میشد
... درباره ی دختری که با اهریمن ها مبارزه می کرد
... و درباره ی یه دوست دوران کودکی که دوباره توی شهر در هنگام غروب دیدش
. یه رویا ، دارم یه رویا می بینم
. رویایی که در اون ، کنار پسری هستم که دوستش دارم
. زندگی روزمره طبق معمول و همیشه ، داره تکرار میشه
تکه های اون رویا هنوز هم دوباره و دوباره به سمت من . میان و کم کم قلبم رو آکنده می کنن
. مثل دونه های کوچیک برف که رفته رفته تمام شهر رو سفید پوش می کنن
... یوئیچی سان ، بیا فرض بکنیم
مثلا ، تا حالا شده که پیش خودت فکر بکنی که امکانش هست همین الان توی خواب یه نفر دیگه باشی ؟
منظورت چیه ؟
. " فقط دارم میگم " مثلا
و اگه اون شخصی که داره رویا می بینه ، بتونه در درون رویا یه آرزو رو برآورده بکنه چی ؟
، شاید وقتی که برای اولین بار شروع به زندگی در درون دنیای رویا کرد . همه ی کاری که از دستش بر می اومد ، گریه کردن بوده
. ولی هیچوقت دست از صبر کردن در درون رویا نکشید
. و بعدش یه فرصت خیلی کوچیک بهش داده میشه
. یه آرزو ، هدیه ای برای دختری که با شکیبایی مدت بسیار زیادی رو انتظار کشیده
. واسه همین هر آرزویی که داشته ، می تونسته برآورده بشه
... مثلا خوب شدن یه دختر مریض
. یا نجات پیدا کردن کسی که تصادف کرده
. یا خوب شدن یه دوست که زخمی شده بود
. فکر کنم گفتی اون فقط یه آرزو داشته
. خودم هم دقیقا نمی دونم این دختر دقیقا چه چیزی رو آرزو کرده
. شاید فقط خواسته کسی که دوستش داره همیشه خوشحال باشه و لبخند بزنه
. شاید این آرزوش بوده
و برای اینکه این آرزو برآورده بشه ، همه ی کسایی هم که اطراف اون شخص هستن باید خوشحال باشن ، درسته ؟
چی باعث میشه که اینطور فکر بکنی ؟
. نمی دونم
. ولی از وقتی که بهتر شدم ، این احساس رو دارم
... یه رویا
می تونی معجزه بکنی ؟
. بیا ، تموم شد
آیو چان همیشه یه سر بند قرمز می ذاشت سرش ، یادت میاد ؟
. خب ، من زود تر میرم خونه
. باشه ، ممنونم که مرتب میای . می دونم که سرت خیلی شلوغ ـه
. این کار رو به خاطر تو نمی کنم ، یوئیچی . به خاطر آیو چان ـه
... یوئیچی
. حالا می تونم باور بکنم
معجزه ها واقعا وجود دارن . امیدت رو از دست نده ، باشه ؟
! خدافظ
. نایوکی با یه معرفی نامه ، توی یه دانشکده که یه تیم دو و میدانی قوی داره ، قبول شده
. کائوری خیلی باهوش ـه ، پس مطمئنم که هر دانشگاهی که دلش بخواد می تونه بره
. و انگاری مای هم اونقدری درسش خوب هست که یه نمره ی قبولی بگیره و بره دانشگاه
شیوری از اینکه به خاطر یه پروژه ی هنری مشترک که با دوست هاش . انجام داده بود ، جایزه گرفته ، خیلی خوشحال بود
... آیو
می تونی صدام رو بشنوی ، مگه نه ، آیو ؟
. بیا داخل
پس امروز دیگه با سایوری سان نیستی ؟
... یوئیچی
. اون احتمالا هنوز هم منتظر تو ـه که برگردی ، یوئیچی
. لطفا برو و برشگردون ، درست همونطوری که من رو برگردوندی
برم برشگردونم ؟
. آره ، فقط تو می تونی این کار رو بکنی
. تنها کسی که می تونه یه قول رو نگه داره و بهش عمل بکنه ، کسی ـه که اون قول رو داده
ولی کجا ؟ آیو کجا منتظره منه ؟
... از منظره های جاری و در حال گذر خوشم میاد
... زمستون
... شهر برف های ریزان
. من عاشق دویدن از میون مرکز خرید و به جا گذاشتن رد پا های جدید توی برف ها بودم
... بهار
... یک شهر برف های در حال آب شدن
. عاشق جمع کردن توده ی برف هایی که زیر درخت ها جمع شدن ، بودم
... تابستون
... یک شهر که سرمای برف رو به فراموشی سپرده
من عاشق نگاه کردن به شهر بودم وقتی که چترم رو به شونه ام . تکیه می دادم و از میون خیابون ها راه می رفتم
... پاییز
... شهری که اومدن برف ها رو پیشگویی می کنه
. عاشق گرفتن دونه های برفی که از ابر ها می افتادن ، با دست هام بودم
... و حالا دوباره زمستون شده
. فصل برف ها
. فصلی که در اون شهر کاملا در سفیدی در بر گرفته شده
. من عاشق منظره های جاری و در حال گذر بودم
. ولی درست مثل یه گودال پر از آب منجمد شده در برف ، زمان من هم متوقف شده
در این اتاق مستعطیلی شکل ، در زمانی که هیچ فصلی رو به . خودش نمی شناسه ، همیشه تنها بودم
... در حالی که خودم رو در برابر شبی بی پایان تسلیم کرده بودم
. بار ها و بار های پیاپی ، فقط صحنه ها و منظره های مشابه ای رو در رویام می دیدم
. ولی به آهستگی ، اون شب شروع به شکسته شدن کرد
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
. این یه هدیه از طرف کسی ـه که خیلی برام با اهمیت ـه
. تو حتی این سر بند رو هم بهم دادی
یوئیچی کون ، اون روزی که این رو بهم دادی رو یادت میاد ؟
. من هیچوقت هدیه رو بهش ندادم
. هیچوقت بهش ندادم
داری میگی که واقعا مال منه ؟
. حتی اگه بعدا نظرت عوض بشه و بخوایش ، بهت پسش نمیدم ها
. من یه توهم رو به جای حقیقت انتخاب کرده بودم
... این حقیقت غم انگیز و تلخ ، خودش رو تا اعماق قلبم فرو برده بود
. به خاطر همین در عوض اون ، انتخاب کردم که توهمی رو قبول بکنم که بهم آرامش می داد
... برای اینکه قلب شکننده ام رو خرد نکنم
. برای اینکه به خاطرات خوبی که داشتم صدمه نزنم
. دیر کردی ، یوئیچی کون
متاسفم ... این دفعه دیگه واقعا خیلی دیر کردم ، آره ؟
! آره ! دیگه از صبر کردن خسته شده بودم
نگران بودی ؟ فکر می کردی شاید سر و کلم پیدا نشه ؟
. نه ، چون می دونستم که به قولی که داده بودی عمل می کنی
! آره
... آیو
. بیا
اون چیه ؟
یادت میاد بهت گفته بودم که می خوام یه چیزی رو بهت بدم ؟
... وای
... آیو
. زود باش ، بیا بریم
. باشه
... بازم دیر کرده
. داشت کم کم احساس غم انگیزی بهم دست می داد
. ولی بعدش اون درست جلوی من ایستاده بود
! سلام ، شخص مشکوک
! دیر کردی ! خیلی هم دیر کردی
. شرمنده ، یکمی دیر کردم
. تازشم ، من اصلا هم یه شخص مشکوک نیستم
. چی داری میگی ؟ هر جوری که بهت نگاه بکنی ، درست شبیه یه شخص مشکوک می مونی
کجای من مشکوک ـه ؟
. همه جات
. ئوگو ! این اصلا هم درست نیست
خب ، این کلاه ـه دیگه چیه ؟ نکنه می خوای قیافه یا تیپ ـت رو عوض بکنی ؟
بهم نخند ، باشه ؟
. نمی خندم
واقعا بهم نمی خندی ؟
. بهت قول میدم که به هر قیمتی هم که شده ، نمی خندم
. این کاملا شبیه یه دروغ می مونه ... ولی باشه ، قول دادی ها
. شاید باور نکنی ، ولی من واقعا سر قولی که بدم می مونم
. خب ، رفتم سلمونی و ازش خواستم که مو هام رو کوتاه بکنه
... ولی بعدش
! خیلی دیگه کوتاه کرد
. خیلی بلند بهم خندید ، بدون اینکه اصلا بخواد جلوی خودش رو بگیره
! ئوگو ! بهم قول دادی که بهم نمی خندی
. با اون مدل مو ، حالا از قبل هم بیشتر شبیه پسر ها می مونی
. وقتی که با این سن میری به یه سلمونی ، همین بلا هم میاد سرت دیگه
. ولی تا حالا جای دیگه ای نرفته بودم تا مو هام رو کوتاه بکنم
. دفعه ی بعدی ، از نایوکی بخواه تا ببرتت به یه آرایشگاه زنونه
. باشه ، همین کار رو می کنم
. زود باش ، بیا دیگه بریم
. آکیکو سان گفتش که می خواد برات تایاکی درست بکنه
واقعا ؟
. شیوری ، مای ، کائوری و سایوری سان هم همشون اونجان
. همشون منتظر ما هستن
. پس بهتره که سریع تر بریم
! آره
. دوست دارم یاد بگیرم چطوری باید یه تایاکی درست بکنم
... خاطراتی که متوقف شده بودن ، به آهستگی دارن دوباره جریان پیدا می کنن
. در حالی که به تکه ی کوچکی از یک معجزه ، چنگ زده اند
. هی ، یوئیچی کون
ها ؟
فکر می کنی بتونم دوباره روی پا های خودم بدوئم ؟
... البته که می تونی
. می تونی روی خاک ، چمن و حتی برف هم بدوئی
. می دونم که یه روزی دوباره می تونی بدوئی
. آره ، درست میگی
... نمی دونم چقدر زمان می بره
. ولی مهم نیست ، چون همه ی زمان موجود در دنیا در اختیار من ـه
... باد و نور در کنار پاهایمان رقصیدند
. همان معجزه هایی که در زندگی روزمره ی ما ، کم کم جمع شدند
... با نگاه به بالا ، ابر ها را می بینم
... و راه طولانی خانه را
. خیلی سریع تر از آن زمانی که بچه ی کوچکی بودم
... مانند بچه ای بی صبر ، منتظرم
... تا این برف ها آب شوند
. دونه های برف پر جنب و جوش و درخشان ، به حرکت کردن ادامه می دهند
... بدون اینکه حتی بدانند
. فردا چه چیزی در پیش رو خواهند داشت
. درخشان در میان تمامیه فصل ها
... در این دنیا
. روزی خواهد رسید که تمام آرزو ها به حقیقت خواهند پیوست
... پریانی کوچک همچنان به سمت ما می آیند
. در حالی که ما به این سفر بی انتها ادامه می دهیم